22-02-12

18.02.2012 S.D.S. te Barendrecht

Het kost mij enige overredingskracht maar finaal stemt Lindake er toch mee in dat we naar Barendrecht wandelen gaan. Ik wring ons karretje door de wegenwerken van bedrijvenzone Dierenstein tot op het dak van het treinstation, omgebouwd tot ruim parkeerterrein. Handige jongens die Hollanders ! Het is frisjes als wij ons naar het startlokaal begeven, net naast de voetbalkantine.  Inschrijven met korting dankzij ons nieuw NWB pasje, een koffietje en weg zijn wij. De groenblauwe kleuren van de Dordtse Vierdaagse Wandelvereniging, domineren het gebeuren.

Reeds tussen de sportterreinen is het zoeken naar fletse gele krijtpijlen, een slecht voorteken. We volgen een drukke steenweg in de richting van Ridderkerk tot een merkwaardig gebouw toebehorend aan Waterschap Holland Delta. Lopen door een parkje, over een grasveld en vervolgens tussen transportbedrijven door. Ik heb een slecht voorgevoel, geen markeringen meer. We keren op onze stappen terug. Punt 6 van de tekst heeft het over een graspad met bochten. Deze laatsten hadden wij verkeerdelijk genegeerd, evenals een klein lintje in een haag. Eigen schuld, dikke bult. Een leuk strookje langs het water, inclusief bruggetjes en roerloos zittende reiger, loodst ons naar de fraaie huizen van Rijsoord. Het blijft moeilijk lopen, haast spoorzoeken, terwijl wij door een parkje langs water met brede rietkraag lopen. Volgens een bordje moet dit de Waal zijn. We zijn wat blij dat twee mannen ons voorbij lopen, zo hebben we kilometerslang een mikpunt en richtingaanwijzers. We lopen onder een spoorbaan door en volgen dan de bebouwing van de Noldijk, met voortdurend doorkijkjes op het water. Kompleet nieuw parkoers dit en nog best aardig ook. We botsen op een routewijziging, zijn even helemaal het spoor in onze tekst bijster. Gaan een asfalt fietspad op, kaarsrecht, chalets aan de linkerkant, drukke verkeersaders aan de rechterkant. Lopen een tijdje mee met een miniatuur treinbaantje en blijken dan de Oude Maas te volgen. In de open ruimte ontwaren we rechts de moderne bebouwing van Smitshoek, wij blijven langs de waterkant, verhard lopend door de Jan Gerritse polder. De eerste rustpost ken ik, is de hangar van een groenteteler. We genieten er van een bekertje stevige bonensoep met veel vlees erin, in de prijs begrepen.

Wijs Linda op een merkwaardig bordje bij de groentekraam. Er staat te lezen ‘ hier patataardappelen’. Voor een Belg twee keer hetzelfde ware het niet dat wij dit ‘frietpatatten’ noemen. Linda schudt het hoofd, die Hollanders toch ! Na twaalf kilometer compleet nieuw parkoers komen we nu op bekend terrein ... de Carnissegrienden. Bij de tocht vanuit Rhoon had is ze bewust links laten liggen en voor vandaag achter de hand gehouden. Linda is in haar nopjes. De boompjes met de voetjes in het water, de grillige vormen, de roodkleurende takken, de geknotte velden, heerlijk allemaal. We mogen ook de loopplank op hoog boven het water van de Oude Maas, er staat een strakke wind. Na de Grienden lopen we over de grasvlakte aan de oever van de stroom. Vervolgens door meer bosrijk gebied langs de Rhoonse golfbaan tot zo ongeveer de wagenrust van RWV. Dan gaan we langs de polderrand verder tot de Rhoonse jachthaven. Rusten doen we ik café De Gouden Arend. Will Pardon zit er achter een reuze uitsmijter lekker te smikkelen.  Heb je je sleutels nog zegt hij met een nauwelijks verholen lach. Grr, zal die blunder nog lang meeslepen !

Hij gaat er met stevige tred vandoor, wij volgen even later. Wijken van het parkoers af. Een heen en weertje over het fietspad is niks voor ons, we duiken de Rhoonse Grienden binnen voor een parallel parkoers puur natuur. Het fietspad komt nog even aan bod langs het gemaaide riet en dan duiken we de dreef in, dwars door de polder. Er staat bijna altijd een zure, nukkige wind en dat is vandaag niet anders. Verrassing als we net voor de huizenrij middels een trapje over de omheining dienen te klimmen. Het Vossenpad blijkt een net voor de wandelaars opengestelde landdijk te zijn. Kilometerslang gaan we deze schapenweide, nu verlaten, volgen, af en toe over het hekwerk klauterend. Bij Koedood bereiken we opnieuw de bebouwing en de kanaaltjes. Twijfels alom over de markeringen en toch nog oog voor de fraaie architecturale omgeving. Plots pijlen in omgekeerde richting. We hebben effe geluk want zijn de samenkomst van 50/40 en 25 km straal voorbij gelopen. We wuiven naar de twee wandelaars uit ‘Gorkum’ die achterop komen, hierheen jongens ! Eens te meer een schitterend stuk parkoers tussen woonwijken en waterpartijen met ontelbare bruggetjes. Verwachten elk moment café ’t Schaapje en de 27ste kilometer. We moeten er al lang voorbij zijn zegt Linda met blik op de klok. Niet dus, na een lange strook dijk en bebouwing doemt de zaak plots op. Zomaar eventjes een halfuur later dan gepland, hoe kan dat nou ?  Een blik op de routebeschrijving leert ons dat het Vossenpad er eentje was met vossestreken, we liepen ruim 50 minuten over de vermelde 2 km !

We zetten ons aan het rekenen. 17:00 halen we vast en zeker niet meer, maar als we de rustpost van de Mac Donald overslaan zullen we toch niet te ver uit de buurt aankomen. En daarbij, ik ben er van overtuigd dat wij de laatsten niet zijn. Na de pauze opgefleurd met lekker opzwepende muziek, lopen we meteen onder een paar bruggen door en komen zo op de Charloisse Lagedijk uit niet zo gek ver van de Zuiderkapel. Wij lopen naar links, van de andere kant komt een koppeltje dat naar rechts loopt. Ik heb het vermoeden van een lokale lus maar zeg niks. We verlaten de bebouwing om door parken te gaan lopen met de metro’s hoog boven onze hoofden, voorbijglijdend over betonnen bruggen. Stappen voorbij de voetbalterreinen van Transvalia en bereiken even verder de fastfood(t)er, gelegen in de schaduw van een immense communicatietoren. Aan de overkant van de voetbalterreinen maakt een prachtige beukendreef inderdaad de twee lange zijde van de rechthoek uit. Parkoersbewaker met de fiets komt haast sloffend voorbij en vermoed dat wij de laatste wandelaars zijn. De laatste rustpost wenkt, zegt ie en schuifelt van ons weg. Mogen terug de parken in, onder de metrolijnen en komen inderdaad op de bijna kruising van daarstraks uit. De eerstvolgende steenweg herken ik, we zijn dicht bij metrostation Slinge. Slingeren, dat gaan wij ook doen, over tegelpaadjes tussen de wijkjes en de nog half bevroren grachten met eenden en waterkiekens. De mannen van ‘Gorkum’ lopen aan de overkant in tegengestelde richting. Voor of na de laatste rustpost ? Het blijkt er voor te zijn.  Ook wij moeten de hele weg terug over een lijnrecht tarmacje langs het water. Barendrecht 1km, ontelbare keren zien wij die bordjes maar we naderen geen stap. Een laatste straatje, we komen bij ’t Sinkeltje aan, wat andere jaren de eerste rustpost is. Hebben weer 10 minuten verloren op ons schema. Er lopen nog twee wandelaars achter u, zeggen de helpers. Bij de koffie kaart ik het Vossenpad aan met de parkoersbouwer, Albert als ik het goed begrepen heb. Nou zegt ie, nu u het zegt, de parallelle asfaltweg is twee kilometer langer dan de dijk, ik heb er verder geen aandacht aan geschonken !!! Boodschap begrepen dus.

Nog ruim drie kwartier te gaan en het is intussen 16:45, de avond komt stilaan in de lucht. We wandelen de Charloisse Dijk uit naar de Pendrechtse molen. Gek hoe hier tussen drukke verkeersaders van de koningen auto en trein grote stukken natuur liggen. We lopen langs een grachtje en vervolgens over de schelpenpaadjes van het Vaanbos. Het Kooiwalpad zou volgens de route slechts 390 meter lang zijn, doe maar rustig maal twee ! Als we door een tunneltje stappen weet ik het einde nabij. Bij de rotonde met de fel gekleurde beelden halen we nog een late wandelaar in. Ik ken de weg dwars door de kunststof voetbalvelden en meld af. In de kantine nog wat voetbalsupporters en onze twee stappers uit ‘Gorkum’ die vandaag hun 100ste tocht vieren. Proficiat mannen, ze viel inderdaad wat langer uit dan voorzien. Net als wij huiswaarts willen keren vallen Corné en zijn vrouwtje binnen, het is intussen al 17:45. Ook voor hen was het een lange 50 km. Een korte babbel, we nemen afscheid en zoeken bij de eerste hemelse druppels ons karretje op. Kijken tevreden terug op deze tocht die met de jaren beter wordt. Als bepijling en routebeschrijving nu nog dezelfde weg op gaan …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/180212...

    

23:21 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -b

01-02-12

29.01.2012 R.W.V. te Rhoon

Het kostte mij enige overredingskracht maar finaal koos Lindake toch voor Rhoon als zondagse wandeling. Zoals gewoonlijk verslik ik mij in de laatste straten naar de sporthal. We arriveren net op tijd om de meute te zien vertrekken, toch is het nog druk in het kleine zaaltje, veel volk hier vandaag. Vertrekken pas rond 09:30 en opteren voor een rustige 30 km, de tijd is wat krap bemeten voor de 40. Passeren het oude dorpskerkje met de scheve toren en het kasteel, zetten koers naar en over de Rhoonse dijk. Een tweede woonwijkje, we duiken domein Valckestein in. Een lange kaarsrechte laan loodst ons langs grachten door puur natuur. Een blauwe reiger zit stilletjes verdoken bij een sloot. Hij laat zich zelfs gewillig fotograferen alvorens geluidloos weg te zweven. Het parkoers is een beetje ‘anders dan anders’, de route naar de Hoogvlietse industrieterreinen en het Oudelandsepark wat korter. Een jonge longhorn bekijkt er ons met guitige oogjes. Jammer maatje, maar je lijkt mij een beetje te robuust om als speelkameraad dienst te doen. Na een uurtje lopen pauzeren we traditiegetrouw in de Mc Donalds van Hoogvliet. Het broodje ei en de koffie smaken.

Het natuurgebied dat we de vorige jaren binnen wandelden blijkt afgesloten. We moeten wat straatjes lopen met exotische namen zoals Curacao- en Arubaplein. Lopen langs de lage ruïnes van wat ooit woonwijk De Waaier was. Mogen dan terug het groen in richting Oude Maas, het bekende terrein. De loopbrug met rode randen lijkt op sommige plaatsen overspoelt met takjes en drijfhout. Nog nooit gezien, de laatste stormen moeten hier lelijk huis gehouden hebben. We wandelen langs een vijvertje en vervolgens onder de brug naar Spijkenisse door. De eerste wagenrust slaan we over, zetten meteen koers naar één van de hoogtepunten van deze tocht. Lopen mits vlonders over vijvers met riet begroeit en vervolgens door de Visserijgriend, prachtig. Mogen even een grasdijk op, zonder schapen deze keer en vervolgens onderaf achter een woonwijk door. Het is honden uitlaattijd. Bas en co strekken de pootjes. Voorbij een gracht en volkstuintjes weten we de rustpost liggen van handbalvereniging ETC Hoogvliet. Geen kommetje snert deze keer, het hartige broodje van daarstraks is nog niet verteerd.

Daar gaan we weer, terug de dijk op. Vervolgens door het Delta Psychiatrisch Centrum richting Poortugaal. We maken en ommetje langs de voetbalterreinen, negeren de aangeboden rustpost en lopen terug richting Oude Maas. De langste afstanden hoeven het verharde fietspad niet te volgen, mogen heerlijk over het gras langs het water. Aan de overkant rijzen elk jaar steeds meer flatgebouwen uit de grond. Vogelkooitjes, noemt Linda het. We passeren een jachthaventje, het feest kan beginnen. Want daarom kom ik hier elk jaar wandelen, voor de Rhoonse Grienden. Het hectaren grote overstromingsgebied beplant met knotwilgen is dan ook een gigantisch wandelfestijn. Schelpenpaadjes loodsen ons over houten ophaalbruggetjes en tussen de boompjes die de vreemdste vormen aannemen door. Hun gespleten stammen zijn de ideale groeipolen voor varens en ander klein groen. Bij laag water krijgen we een veelheid van kleur cadeau. De haast zwarte, natte ondergrond, het gelige van metershoge riet, het rosse van de wilgentakken. Dit is zo speciaal, zo schitterend, ik krijg er nooit genoeg van. Het slijkerige van sommige paden, daar lachen wij mee. Met een zucht verlaten we de pracht, hebben het weer eens gehad. Tijd voor een soepje bij de wagenrust, aan de rand van het golfterrein.

Geen extra lus naar de Carnisse Grienden voor ons dit jaar. We lopen terug richting eindstreep. Er staat een gure wind over de polder. De bomen op de dijk zorgen nauwelijks voor beschutting. Zijn rillerig blij tussen wat bebouwing te kunnen lopen voorbij Hoeve Johanna. We worden  door het stadspark geloodst waar we moeten lachen bij het aanschouwen van een hangbuikzwijn dat bij wat liggende boomstammen …het varken uithangt ! Een streep Paasbloemen in volle bloei (!) we wandelen door de nu stille winkelstraat van Rhoon richting metrostation. Onze jaarlijkse afspraak met R.W.V. zit er weer op. Ben blij met mijn keuze zegt Linda, het was weer eens prachtig hier te wandelen. Ik glunder tijdens de terugrit naar Vlaanderen, we hebben een Goddelijk weekend achter de rug. John’s wijze woorden, genieten van het wandelen en van elkaar, in praktijk omgezet. Meer moet dat echt niet zijn.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/290120...

   

21:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zuid-holland, -r

16-03-11

12.03.2011 VTM Maassluis

Wat mij altijd opvalt als ik met de trein naar Rotterdam rij zijn de minaretten in de stad. Mooie gebouwen, dat wel, maar toch kan ik er niet aan wennen in onze contreien. Het Sprintertje richting Hoek van Holland loodst mij in twintig minuutjes tot Maassluis-West. Een aantal wandelaars wachten er op de bus. Ik wandel, plannetje bij de hand, de Merellaan in. Zet koers tussen gigantische woondozen en gewone woonhuizen naar de startlocatie, verscholen tussen sportvelden. De vooropgestelde 1700 meter zullen er denkelijk bijna 2500 zijn. Geniet, gezeten op binnenterreinen van de Jeu de Boules, van een koffietje. Danyell is blijkbaar al op stap, haar kleurrijke visitekaartjes sieren de tafels. Heb niet het minste idee wat mij hier als wandeltocht zal aangeboden worden vandaag, laat mij gewoon verrassen.

De veelvuldig aangebrachte krijtpijlen loodsen mij langs grachtjes rond de sportvelden. Dra wordt het asfalt lopen onderaf de N220. Omleiding van de route, staat er in wit krijt aangebracht. Vermits ik toch vrijwel nooit de gekregen tekst volg, heb ik er geen hinder van. Doorkruis nu straatjes langs rijhuizen en een paar Gereformeerde Kerken. De eerste rustpost in Maasdijk komt er na 3,8 km, te vroeg voor mij dus. Loop gezwind verder door meer landelijk gebied. Moet even goed uit de doppen kijken waar men hoge bomen aan het snoeien is. Kom er veilig doorheen en wandel verder langs paardenweiden en serres (hier kassen genaamd). Bij een kasteeltje (Oranje Sluis) ga ik de Oranjedijk op. Volg de gracht een hele tijd tot een splitsing mij haast rechtsomkeer doet maken. Begin nu pas echt tussen glas te lopen. Onwaarschijnlijk dat hier, waar zeker 80% van het terrein is ingenomen door tuinbouw achter glas, ook nog mensen wonen. Ook merkwaardig dat bloemen en planten bijwijlen onbewaakt te koop staan aangeboden, potje erbij om de eurootjes in te deponeren. Haast ondenkbaar geworden in het Vlaamse land. Verlaat grachten en serres voor een streepje bosrand tot …Lunchroom ‘de Bosrand’, een aangename taverne met vriendelijke juffrouw. Heb er 8,8 km opzitten.

Tot mijn verbazing loop ik meteen na de koffie weer onderaf de N220, ruim twee kilometer lang. Steek de drukke baan over en wandel langs de Koningin Julianalaan en zijn lage huisjes ’s Gravenzande binnen. Heel even een natuurgebiedje. Op een plas bij Meerkoet …een meerkoet die aan het nestelen is. Verder niks dan straten en bewoning. Waar ik de bewoning verlaat maakt deze terug plaats voor kassen. Plas ‘de vier winden’ zorgt even voor wat afwisseling. Ik pauzeer er kort op een éénplanksbankje, tijd voor een boterham. Schaarse wandelaars lopen mij voorbij. Ik heb geen zin in een praatje, mijn hoofd staat bij problemen in de werkomgeving. Het parkoers wordt even gezellig met paden langs en over grachtjes met leuke bruggetjes. Kom dan in een winkelstraat uit en stap tot een marktplein. Heb er 17,6 km opzitten en ‘doe’ even een terrasje. Loop daarna de gemeente uit en verder langs de drukke N211. Noordlandselaan noemt het brede fietspad langs een grasveld. De pijl naar het strand wijst naar rechts, ik moet naar links …onderaf de N220 !! Denkelijk een kilometertje verder en voortdurend uitkijkend voor razendsnelle fietsers, mag ik van de N weg. Terug tussen de kassen nu voor een wel heel bizar schouwspel. Tussen enkele glazen muren zitten warempel drie vissers bij een gracht, onwaarschijnlijk ! Aan het einde van de kassenrij de Nieuwlandsche Molen, nog meer contrast dus. Stap voorbij een domein met oude boerderij (Hilwoning) en vervolgens warempel een bos in ! Het blijft tarmac lopen maar tenminste in het ontluikende groen. Kom bij de Hoekse Voetbal Club uit en dus terug in de bebouwing. Duizenden krokussen vormen een kleurrijk tapijt. Ik hoop op nog meer bos maar wordt er netjes omheen geleid voorbij treinhalte Hoek van Holland Strand. Vind steeds minder pijlen en moet nu toch op de tekst lopen, het lukt mij aardig. Een brede weg loodst mij warempel voorbij enkele snackbars en parkeerterreinen naar …het strand ! Ik besluit meteen te pauzeren in het eerste chalet, heb er zo’n 25 km opzitten. Nights in White Satin en ander fraais schalt er uit de boxen. Samen met zand & zon zou een mens er weemoedig van worden.

Ik mag nog een paar kilometer het strand volgen …over betonnen platen lopend, tot de wagenrust. En dit laatste dien je letterlijk te nemen. Bij de pier staan twee mannen aan een auto. Ik krijg een jenevertje en een suikerkoek en kan weer verder. Vind het wel leuk zo tussen de dagjesmensen te wandelen, uitkijkend naar weer eens een kustvaarder die traag voorbij schuift. Loop even weg van De Nieuwe Waterweg, moet achter het station Hoek van Holland Haven, langs. Ga dan een rood fietspad op langs twee vuurtorens. Grote coasters van Stena Line wachten er op vracht. Bij een bedrijf uit de DSM-groep mag ik terug de dijk op langs de rand van de waterweg. Voor mij twee ‘mankepoten’ onafhankelijk van elkaar. Voor hen is het blijkbaar welletjes geweest. De ene kerel meen ik te herkennen van de tocht in Barendrecht, waar ie ook al in de problemen kwam. Hem laat ik het eerst achter, de tweede probeert mij te volgen. Ik passeer de indrukwekkende metalen constructies van de Maeslantkering en even verder een gebouw met opschrift Hoogheemraadschap Delfland. Nummer twee haakt hier af, ploft neer op een muurtje. Heel in de verte nog twee wandelaars, mijn mikpunt. Kilometerslang zal ik over de dijk blijven wandelen tot er finaal terug bewoning in zicht komt. Ik herken Maassluis. Moet de spoorweg over enkele honderden meter van de finish …denk ik toch. Mis poes, onze parkoersbouwer heeft nog een extraatje in petto. Ik loop in het gezelschap van een wat oudere man een erg ruime kilometer van het ene straatje naar het andere steegje. Ik heb het nu wel echt gehad, ben mentaal zo stilaan murw gewandeld. Gelukkig hebben ze in de kantine frisse Palm, daar kikkert een mens van op. Denkelijk ideale trainingstocht voor Nijmegen, sms ik naar Linda, alleen met véél minder deelnemers dan. Ik wou hier absoluut eens komen wandelen, ik heb het nu gezien, ik zal het niet licht vergeten.

FOTOREEKS   

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/12032011Ma...

20:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -m

22-02-11

19.02.2011 S.D.S. Rotterdam te Barendrecht

Vorig jaar had ik wat treinperikelen om tot aan de start te geraken. Dit jaar zou het vast wel vlotter lopen, tenzij … Op zaterdagmorgen stel ik in Berchem-station vast dat mijn vrijdagavond aangekochte ticket maar tot Dordrecht reikt, twee stations te kort dus. De man achter het loket kan mij niet helpen. Moet ik op de trein een supplement vragen zegt ie. De Belgische controleuse op de trein kan mij echter evenmin helpen. Ze adviseert in station Dordrecht een ticketje te kopen om zodoende een boete van € 35.00 te vermijden ! Helaas, de loketten gaan er pas open vanaf 08:00 op zaterdag maar …er staan ticket automaten. Toch wel pech zeker, zij aanvaarden geen Belgische bankkaarten ! Een charmante, behulpzame en gedistingeerde Hollandse dame helpt mij verder met haar bankkaart. Barendrecht here I come ! Het hypermoderne, super gesofistikeerde sprintertreintje is netjes op tijd …en blijft dan 10 minuten staan om een verlate Thalys voorrang te verlenen. Bij het volgende station, Zwijndrecht, heeft ie technische problemen die gelukkig binnen de paar minuten opgelost zijn. Yes Barendrecht, here I really come !! Kreeg echt waar voor mijn geld, zijnde 18 € tot Dordrecht vermeerdert met 3.5 € dossierkosten (!!) en 4.20 € supplement.

Maar ik kan lopen, 40km voor nauwelijks 3 € en inclusief 3 consumptiebonnen. Trouwens, vanaf het dak van het station kon ik al meteen de krijtpijlen volgen naar de startlocatie, een gratis service van de organisatie. De lucht is grauw en grijs, helemaal niet uitnodigend maar ik liep hier vorig jaar een best leuke tocht en heb er dus zin in. Verlaat al vrij snel de voetbalterreinen van De Bongerd en loop naar de rotonde met de wat vreemde versieringen. Een brug onderdoor en dan door een parkachtige omgeving tussen alles wat met vervoer te maken heeft. De Rotterdamse ringweg voor Koning Auto, spoorwegen met heel wat goederenverkeer van en naar de wereldhaven, metrolijnen ook. Ik loop stilaan weg van het machinale rumoer. Kuierend langs een gracht kan ik genieten van meeuwen, ganzen en waterkiekens. Loop voorbij de volkstuintjes van Lombardijen en de vreemd roze geschilderde woondozen drie tot vier hoog. Behoudens de wandelaars enkel zij die de hond moeten uitlaten. Loop een rondje tot kinderboerderij De Kooi (facultatieve rustplek) en vervolgens richting Crematorium. Paasbloempjes steken voorzichtig hun nog groene kopjes op, verder oogt de natuur nog erg winters. Duik nu de parken in, nog steeds gelijk lopend met vorig jaar, langs laantjes met tuinhuisjes. Bij een grote weg kiest het parkoers resoluut voor een andere richting. Blijkt dat ik het Zuiderpark wordt ingestuurd. Herinner het mij alleen maar als een bouwwerf bij een tocht van R.W.V. enkele jaren geleden. Net als de wandelaar voor mij loop ik er ‘een brug te ver’. We keren op onze stappen terug en duiken onder het witblauwe bouwsel door richting Ahoy. Mag het park en zijn waterpartijen uitgebreid verkennen. Op elk voetbalterrein is jeugd druk in de weer te bewijzen dat zij de nieuw Johan of Johanna zijn. Sfeer gegarandeerd. Ik loop het park uit bij …de Zuiderparkweg. Ga deze drukke steenweg een heel eind volgen voorbij metrostation Slinge. Loop daarna achterafjes langs grachtjes rond woonkernen tot de Pendrechtse molen in het vizier komt. Hier ben ik terug op bekend terrein. Even verder begin de dijk in Charlois (spreek uit Charloos, leerde Martin mij).De rustpost in het Sinkeltje is niet veraf meer. Heb er zo’n 12 km opzitten en het is dus de hoogste tijd voor die heerlijke bruine bonensoep met spek en worst.

Terug de Charloisse Lagedijk op nu met zijn al even lage huisjes. Loop randje Smitshoek voorbij de Zuiderkapel en zo naar een bos-park dat onder spoor en metro viaducten doorloopt. Een laatste stukje dijk zet mij af bij een mega kruispunt aan een tankstation. Achterom loopt een fietspad tussen Koning auto en de metrosporen. Moet onder enkele bruggen door en zet dan koers naar de Rhoonse sporthal om …50 meter ervoor rechtsaf te gaan. Mag nu genieten van een extra lus door domein IJsselmonde/Valckestein. Het jonge bos met zijn vele grachten is een paradijs voor reigers. De runderen ‘met het grote stuur’ krijg ik niet te zien. Loop vervolgens de Slotsedijk af tot centrum Rhoon. Langs Kasteelgaarde Rhoon (met sneeuwklokjes tapijt) en het stemmige kerkje dat van ouderdom lijkt in twee richtingen weg te zakken. Na 22km kan ik pauzeren in de sporthal, startplek van R.W.V. een paar weken geleden. Bij de boterham kan ik genieten van de jeugd die zich uitleeft met het korfballen in zaal. Mag na de pauze meteen de trap op richting RET station en dorpscentrum. Raak het spoor van de pijlen bijster maar ken de route uit het hoofd. Loop langs een tapijt van in bloei staande paasbloemen. Half februari …die hebben vast epo genomen ! Laveer handig door de splitsingen, moet de Albrandswaardseweg op, over het fietspad tot de voetbalterreinen van PSV Poortugaal en VV Oude Maas. Vervolgens richting Oude Maas en over het fietspad langs het bos tot de Rhoonse jachthaven. Het feest kan beginnen. Toch wel de hoofdreden waarom ik hier kom wandelen …de Rhoonse Grienden. Voor het eerst loop ik door de pracht bij laag water. De vele grachtjes zijn niet meer dan donkergrijze, slibberige modderpoelen. De takken van niet geoogste boompjes kleuren van geel tot rood. Kruiden, varens en mossen die op elke bast parasiteren kleuren fel groen. Wat blijf ik toch genieten van deze wonderlijke omgeving! Naar het eind toe kletskoppen, de oogst is hier volop aan de gang. Ik verlaat de natuur en ruil het in voor het fietspad dat mij onderaf de polderdijk naar het golfterrein van Nieuwe Polder loodst. Mag achterom langs Klein Profijt door de beboste natuur wandelen. Kom zo uit bij een grasvlakte langs de Oude Maas. Een dame die de 50km loopt volgt koppig de wandelpaden. Ik kies voor de route door het gras, dicht bij de pijlen lopend. Ieder zijn meug. Net voor ik de Carnisse Grienden bereik kijk ik even achterom …om recht in Martins’ lachende baard te kijken. Die had ik hier helemaal niet meer verwacht ! Gezellig keuvelend lopen we te genieten van het tweede rondje grillige boompjes kijken. Enkele honderden meter voorbij de pracht ligt de laatste rustpost. Ik ben er vroeg dit jaar !

We hebben nog nauwelijks een uurtje wandelen voor de boeg. Lopen recht naar de bewoonde wereld. Vind die Nederlandse bouwstijl, vooral van flatgebouwen, steeds weer een belevenis op zich. Zelfs Martin vindt het best leuk door de verschillende wijken te lopen langs de vele grachten. We passeren een ruim winkelcentrum en mogen dan een grasdijk op. Deze zet ons af in het oude dorp met stemmige huisjes en gebedsgebouwtjes. Een reuze groot contrast met hetgeen we de afgelopen kilometers te aanschouwen kregen en juist daarom zo leuk. Nog enkele straatjes van recentere signatuur te gaan, de finish wenkt. Even grappen over de Belgische politiek aan de afmeldtafel en dan is het tijd voor …Jupiler ! Ik verlaat Martin rond 17:25, moet tien minuutjes stappen tot de Sprinter die om 17:44 gaat. Kom tot mijn verbazing pas om 17:52 in het verlaten station aan ! Heb ik Martin verkeerd begrepen  of geeft zijn klok het ‘Roosendaals uur’ aan ? Feit is dat ik mijn ‘Amsterdammer’ kwijt ben. Berichtje naar Linda …zal een uurtje later thuis komen. Het Sprintertje rijdt elke 30 minuten tot Dordrecht. Ik heb er dus ruim de tijd om een drankje op te halen. Een blik op het bord leert mij dat …de volgende ‘Amsterdammer’ naar Antwerpen & Brussel afgeschaft is ! Het zal toch niet waar zijn hé ! Ik spoor met de ‘Vlissingen’ tot Roosendaal en zal daar het boemeltje tot de Koekenstad nemen. Blijkt dat de rechtstreekse verbinding hier niet afgeschaft is ! Snappie dat nou ? Onze ‘Amsterdammer’ komt inderdaad op tijd het station binnen maar …uit de verkeerde richting ! Ik haal verhaal bij de begeleidster die ik als pendelaar vaak tegen kom. Blijkt dat er zoveel treinen met pech stilstaan dat het traject Brussel – Amsterdam door twee stellen wordt uitgevoerd, telkens tot Roosendaal. Hadden ze ons in Dordrecht toch wel effe kunnen vertellen ! Maar eind goed, al goed. Ik spoor naar Antwerpen gewikkeld in een vinnige discussie over het Belgische asielbeleid. Het wordt een debat met open einde en elkeen gaat zijn eigen weg vanaf het Centraal Station. Thuis gekomen kijk ik terug op een spectaculaire dag, met dank aan NS & NMBS. Oh ja, de tocht vanuit Barendrecht, ik denk dat ik ‘em volgend jaar weer loop. Vind de combinatie van parken en grienden alleraardigst.    

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/19022011Ba...

 

   

19:49 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -b

02-02-11

29.01.2011 R.W.V. te Rhoon

Ik zie Martin al van ver staan op het perron in Roosendaal. Hij stelde eerder deze week voor samen naar Rhoon te trekken. Ik ga maar wat graag op zijn aanbod in. Het is altijd leuker wandelen met z’n tweetjes en daarbij, ik zal heel wat vroeger aan de start verschijnen. Vorig jaar verloor ik veel tijd in Rotterdam-Centraal met het zoeken naar een loket van metro-uitbater RET. Ondanks enkele ongewilde en ongewenste extra kilometer met de auto, bereiken we de sporthal van Rhoon toch al rond 08:30. Wij schrijven in en raken met enige moeite aan een kop koffie. Nog voor de routes uitgedeeld worden zijn we al op pad. Zijn dan ook beiden al jaren bekend met het parkoers. Martin houdt er blijkbaar ook aan vroeg te vertrekken. Hij komt net terug van een spierkwetsuur, opgelopen tijdens de wandelaar onvriendelijke maand december.

We wandelen als vanouds naar het schattige oude kerkje van Rhoon maar niet langs de kasteelgracht deze keer. Bij vrieskou lopen we meteen de Slotsedijk op, één natuurgebiedje minder dus dan de vorige jaren. Maar niet getreurd. Na het bewonderen van enkele huizen met typisch Hollandse daken mogen we een lang recht pad op met aan beide kanten grachten en bossen. Grachten betekent hier onvermijdelijk reigers, op dit vroege uur nog druk op zoek naar de ideale visplek. Met de haven rechts op de achtergrond wandelen we richting metro. Hij zoeft hoog boven onze hoofden richting station. Wij lopen onder de betonnen bogen door richting bedrijvenzone en even verder het Oudelandse park met zijn Schotse grazers. De eerste 8 km tot de hamburgertent van Hoogvliet zijn zo voorbij. Wij lopen dan ook de hele tijd te keuvelen. En toen was er koffie …lekkere koffie.

Aan de overkant van de weg meteen weer Waters & Bossen. Een alleraardigst slingerpaadje loodst ons naar het wat bizarre gebouw van Heerlijkheid Hoogvliet. Het feest kan beginnen, zeg ik tegen Martin. Ik bedoel natuurlijk de lange strook vlonders die ons dwars door het riet langs de Oude Maas loodst. Goed begaanbaar deze keer, wat we niet elk jaar kunnen zeggen. Moeten bij Spijkenisse de brug onderdoor en komen even verder bij de eerste wagenrust. Op mijn voorstel pauzeren we niet maar lopen vlotjes door. Ik wandel erg makkelijk vandaag en Martin heeft uiteraard geen enkele moeite met mijn tempo. Die is andere koek gewend ! De volgende reeks vlonders, gespannen over vijvers, liggen er wit en glad bij. Eens tussen het riet zijn ze beter begaanbaar. We wandelen langs de Oude Maas door de Visserijgrienden, onverhard en strookjes fietspad. Vervolgens de dijk over en tussen woningen en volkstuintjes door tot de rust in de kantine van een handbalclub. Zijn ruim 15 km gevorderd zo rond het middaguur.

We versterken de innerlijke mens en gaan weer op pad. Schapen lopen er op de dijken dikbuikig bij, voor lammeren zijn we blijkbaar nog wat te vroeg. Het parkoers blijkt hier drastisch gewijzigd, denkelijk omdat de vroegere rustpost bij de jachthaven niet meer aangedaan wordt. Moeten nu dus wat meer beton lopen richting bewoning en een park rond voetbalvelden (vv Oude Maas). Opnieuw slaan we een rustpost over. Dra lopen we over een erg hobbelige grasvlakte langs meerdere kantelpoortjes. De jachthaven, daar zijn we zo en dan wordt het parkoers pas echt feestelijk. Er net voorbij stappen we de Rhoonse Grienden binnen. Ik ben het voluit met Martin eens als hij zegt mateloos te genieten. De zon glinstert op de traag stromende Maas. Duizenden wilgen met de voetjes in het water nemen de grilligste vormen aan. Allerlei groen parasiteert weelderig in de holtes van de boompjes. De schelpenpaadjes zijn vlot bewandelbaar dit jaar, wij laten ons vrolijk slingeren langs het uitgekiende parkoers. Elk jaar weer sta ik versteld van de immense schoonheid van deze toch wel bijzondere biotoop. Een strookje fietspad loodst ons naar de volgende wagenrust. We pauzeren op een bankje met een kop koffie en een snoepje, allebei in de inschrijfprijs begrepen.

De 40 km loopt hier een extra lus. We volgen in den beginne witte paaltjes aan de rand van een chique golfcourse. Vervolgens mogen we het bos in en langs een strookje polder. Aan de overkant van een baaitje wacht het laatste feestje voor vandaag … de Carnisse Grienden. Ik vind ze mooier want ruiger, groener ook, de stammen van de meeste bomen volledig met dikke mossen begroeit. Vanaf het verste punt wandelen we over het fietspad terug naar de golfterreinen. Aan de ene kant glinstert de Oude Maas, aan de andere kant een weidse polder met in de verte de woontorens van Rotterdamse slaapgemeenten. Een laatste koffie, wij zijn op een uurtje lopen van de finish. Ik ben nog verrassend fris, Martin blijkt geen hinder meer te ondervinden van zijn kwetsuur, we lopen vlotjes verder. Een eerste dreef zet ons af in de bewoonde wereld. We gaan nu dijkjes lopen door de polder, ondermeer voorbij de Johanna Hoeve tot we opnieuw Rhoon bereiken. Wandelen door stille straatjes en het stadspark met zijn mini dierentuin. Het RET station komt in zicht, de trapjes af …we bereiken de finish na ongeveer 07:30 op pad te zijn geweest. Zeer tot mijn verbazing trouwens, wat ging dit vlot vandaag !

Na één Hertog Jan brengt Martin mij terug naar het station van Roosendaal. De timing is perfect, hoef slechts tien minuutjes te wachten op de Amsterdammer. Ben zodoende al iets na zevenen thuis, wat een luxe ! Kan Linda vertellen dat deze RWV organisatie nog steeds schitterend is en dat ik samen met Martin een heerlijke wandeldag beleefde. Dit smaakt naar nog maatje ! 

FOTOREEKS

 http://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/29012011Rhoon 

20:36 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -r

22-02-10

20.02.2010 wsv SDS Rotterdam te Barendrecht

De Amsterdammer van 07:00 is afgeschaft. Geen nood, ik neem vijf minuutjes later het ‘boemelke’ naar Roosendaal. Kan ik de aansluiting zo’n halfuur later halen. Helaas, tussen Essen en Roosendaal blijken alle seinen aan overgangen verstoort. Het gaat dus stapvoets tot het eerste Hollandse station, weg aansluiting twee. Dan maar weer een halfuurtje geduld oefenen. Dit treintje is ruim op tijd maar moet even plaats ruimen voor de volgende Amsterdammer. Eindresultaat, ik kan pas om 09:45 starten voor mijn 40km, ingekort tot 38,5, zo win ik al een kwartiertje. Krijg een geschreven waarschuwing mee dat de bepijling naar best vermogen werd uitgevoerd vanwege het barre, lees natte weer.

Laat mij de eerste paar kilometer leiden door die enkele voorgangers. Loop echter vlugger en zodoende redelijk snel op mezelf aangewezen. Ben intussen de rotonde met de merkwaardige beelden voorbij en heb een hele lus gemaakt langs bevroren plassen randje Rotterdamse Ringweg. Passeer een aantal roze geschilderde flatgebouwen. Kijk eigenlijk met één oog naar de omgeving van parken, reigers en kleine zangvogels, met het andere speurend naar pijlen. Hou niet zo van routebeschrijvingen. Loop voorbij kinderboerderij De Kooi en vervolgens verder door het groen langs het Rotterdams crematorium. De ideale laatste rustplaats voor wandelaars, bedenk ik een beetje cynisch. Even verder, waar de 10 km van ons weggaat komt een man met de fiets voorbij. Hij blijkt de parkoersbewaker te zijn die, met routebeschrijving in de hand, strategische punten van frisse pijlen voorziet. De man zal van onschatbare waarde blijken te zijn op het punt waar 10, 15 en 40 km elk hun eigen weg gaan. Veel foutlopers kom ik hier tegen. Kan iedereen de weg wijzen behalve mezelf. Geen enkele aanduiding voor de 40km meer. Bespreek de situatie met de bewaker en we zijn dezelfde mening toegedaan, dus volg ik die en het blijkt correct te zijn. Ben nu dus echt alleen in mijn zoektocht naar witte en gele markeringen. Ze zijn soms zo flets geworden dat je er met je neus bovenop moet staan om ze te zien. Er zit ook geen logica in, dan weer links van het pad, dan weer rechts, soms op bomen en paaltjes. Maar ik was gewaarschuwd, er werd gepijld waar het kon vanwege sneeuw en ijs eerder deze week. Loop intussen leuke stukken langs vele waterpartijen en door bosjes. Weet dat ik bij de Pendrechtse molen moet uitkomen en dat klopt ook perfect. Een kleine kudde schapen bewaakt er een bruggetje. Het zijn bange haasjes want ze gaan zelfs voor mij op de vlucht. Zou ik er uitzien als een boze wolf ? Ik loop de bebouwing binnen van de Charloisse Lagedijk. Zo’n 400 meter verderop de eerste verzorgingspost bij Sinkeltje. Krijg er een beker heerlijke bruine bonensoep met rookworst aangeboden. En of dat smaakt na ruim 11 km spoorzoeken.

Ik ben intussen zo ongeveer twee uur onderweg en neem de tijd voor een gezellig praatje met de vriendelijke dames van de post. Komt daar een koppeltje aan die de 10 km denken te lopen. Zijn dus op de 25/40 verzeilt geraakt ! Ik laat ze achter in de goede handen van de verzorgers en zet mijn reis verder. Passeer, nog steeds op de dijk lopend, het bordje Smitshoek en even verder de Zuider kapel. Duik dan een park in waarboven de metrolijnen lopen. Treurwilgen krijgen voorzichtig een gelige kleur, wat verder staan de eerste sneeuwklokjes barstenvol verlangen om te bloeien. De lente is in ’t land ! Ik weet van vroegere tochten dat er nu een saai stukje komt. Tussen drukke verkeersader en metrolijn ga ik het fietspad op, een kleine twee kilometer ‘gerade aus’. Vervolgens langs de steenweg die recht naar de Rhoonse sporthal leidt. Gevoelsmatig weet ik dat het nog te vroeg is voor het rusten aldaar. Vijftig meter voor de hal wijst een pijl met markering 25 km rechtdoor. Effe zoeken en tekstblad erbij halen. Ja inderdaad, ons parkoersbouwer heeft sadistische trekjes en stuurt de ‘grote jongens’ weg. Ik ga hier een extraatje lopen van zo’n drie kilometer met als beloning heelder delen van natuurdomein Valckestein. Wandelaars zie ik in de verste verte niet meer. Wel reigers en nog eens reigers, eentje bij elke beek en elke plas. Zitten zij daar stilletjes fotogeniek te wezen of luid krassend als vorm van protest wegvliegend. Deze omgeving is mij natuurlijk niet onbekend, was hier voor een paar weken ook. Krijg toch heel andere delen van het domein onder de sloffen geschoven waaronder domein De Huijters. Zo bemerk ik pas heel laat dit ik eigenlijk de omgekeerde route loop en bij Kasteelgaarde Rhoon en zijn kerk met scheve toren uitkom. Wordt op een leuke manier door het domein en de aanpalende straatjes geloodst tot bij de sporthal. Heb er 21 km opzitten, tijd voor een natje en een droogje.

Heb mijn routebeschrijving meer dan nodig om het dorp uit te komen. Het spoorzoeken valt mij hier niet echt mee. Ben een beetje teleurgesteld als ik niet langs de Oude Maas mag lopen maar over het fietspad van de ellenlange Albrandwaardseweg. Bij vv PSV Poortugaal ga ik weer even de mist in. Verwarring in mijn hoofd tussen Zuid-Hollands en Belgisch nederlands. Terwijl de lokale doelman horizontaal dient te worden afgevoerd, pik ik het juiste spoor terug op. Slechts enkele tientallen meter scheiden mij nog van het water. Het fietspad zet mij af bij het Rhoonse jachthaventje en dan kan het echte feest beginnen. Mag de Rhoonse grienden in, wandelgebied waar ik verliefd op ben. Bij laag water loop ik mateloos te genieten op het smalle dijkje tussen de boompjes die de gekste vormen aannemen. Parasietbegroeiing zorgt voor een groene kleur. Sommige boompjes lijken wel hippies met een lange, krullende haardos. Ik fantaseer er maar op los. Ik ruil de grienden in voor een kort stukje asfalt tot golfterrein de Nieuwe Polder. Neem een korte extra pauze op een bankje bij de balletjeskloppers. Onze parkoersbouwer heeft hier een leuk extraatje dat ik nog nooit eerder liep. Ik zet mijn weg verder tussen golf en Oude Maas langs domein ‘Klein Profijt’. Een leuk paadje tussen verwilderde natuur, als contrast met de gemillimeterde golfbaan. Voorbij het sportterrein komt dan eindelijk de stroom aan de beurt. Een stralende zon laat mij genieten van een eerste prille lentestoot, terwijl ik over de grasoever loop, nog steeds op mijn dooie eentje. Wat is dit zalig ! En het is nog niet gedaan, de eenarmige brug randje Carnisse Griende is het volgende feestelijke wandelpad. Dat de kilometers wat kort opgemeten lijken kan mij geen ene moer schelen. Het is een zaligheid door dit gebied te mogen wandelen. Ook zo anders bij laagwater als voor een paar weken bij inlopende vloed. Uiteraard komt er een einde aan het feest en wenkt de laatste verzorgingspost. De charmante helpers van de eerste post zijn ook hier weer paraat en zorgen ervoor dat ik niets tekort kom. Een koffietje, een lekker sappige appel en een gezellig praatje. Bedankt lieve mensen, het was de ideale therapie tegen de opkomende vermoeidheid.

Slechts zes kilometer meer tot de finish, uitgewuifd door de leden van SDS. Ik loop vrijwel meteen de stad in en kan mij als Belg nog eens vergapen aan de Hollandse ruimtelijke ordening. Eerlijk gezegd vind ik het schitterend hoe zij dat aanpakken. Wijkjes en flatgebouwtjes die zo weggelopen lijken uit een architecturaal concours. Brede, van de drukke verkeersaders gescheiden, fietspaden en steeds weerkerende grachten en plassen. Ja, dit hoort bij zo’n Rotterdams parkoers. Ook watervogels voelen zich hier uiteraard thuis. Toch kijk ik vreemd op bij een heuse zwaan die in een middenberm zit te fourageren, te midden het drukke verkeer, onwaarschijnlijk. Na een onverharde dijk, zomaar midden de bebouwing, ruil ik de nieuwe voor de oude stad. Leuk hoor, die Dorpsstraat aflopen met zijn oudere huizen en veelheid aan kerkjes. Een net losgebroken jachthond weet met zijn herwonnen vrijheid geen blijf en rent als gek in cirkels rond, risicovol. Nog wat stille straatjes, gelukkig duidelijke pijlen, sportpark De Bongerd en de finish wenken. Ik wordt hartelijk ontvangen bij het afmelden. Het team was toch wel wat bezorgd of het die Zuiderling goed zou vergaan.

Ja hoor beste mensen, het was inderdaad niet altijd evident om de verregende pijlen te vinden, maar ik heb er mij vlotjes doorheen gewandeld. Langs deze weg een hartelijk dank voor het echt wel mooie parkoers en de vriendelijke ontvangst bij de verzorgingsposten en aankomst. Bij jullie kom ik nog lopen, zeker weten.

FOTOREEKS 

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

22:42 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -b

03-02-10

30.01.2010 R.W.V. te Rhoon

Het plein bij het verlaten van Rotterdam-Centraal is een grote ondergesneeuwde, papperige doorgang. Ik volg de pijlen naar de metro en kom in een kale ruimte met alleen maar een onpersoonlijke, kille ticketmachine. Je hoeft een chipkaart te hebben of muntstukken, zegt een bevallig blondje die net haar ticket koopt. Mijn Visakaart wordt inderdaad door de machine geweigerd. Trek dus terug naar het station en koop mij een koffietje, zodoende aan voldoende muntstukken gerakend. Zal niet lukken, zegt de volgende Rotterdamse mij, zonder chipkaart geen ticket. Ze verwijst mij naar de RET-keet enkele honderden meter verderop. Eureka, ik kan er zowaar een dagpasje kopen ! Terug naar het kale station en door de controlehekkens. Geen enkele aanduiding op de perrons welke metro richting Spijkenisse rijdt. Opnieuw maakt een vriendelijke Rotterdammer mij wegwijs. Neem een stel richting De Akkers, zegt hij en zo kom je in Rhoon. In het kraaknette rijtuig eindelijk wat service met een lichtscherm dat telkens de volgende halte aangeeft, bevestigt door een zoetgevooisde stem uit de luidsprekers. Bovengronds rijden we langs enkele kades, dokken zouden wij in Antwerpen zeggen, een prachtig uitzicht. Raak dus veilig en wel in Rhoon, zei het met ruim een kwartier vertraging. De service van de RET vond ik beneden alle peil, de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Rotterdammers was gelukkig wel top.

In het startlokaal vormt Danyell mijn ontvangstcomité, naar goede gewoonte eigenlijk. Ik schrijf in en vertrek gelijk, het is al ruim 09:30 en ik moet voor 17:00 afmelden. De eerste straten liggen er erg glad bij, wordt geen sinecure vandaag. Loop ei zo na fout, keuvelend met een man die de 25 km loopt. Pik gelukkig snel de juiste draad terug op en wandel voorbij de dorpskerk en door de mooie, nu wit besneeuwde, kasteellaan. Waar de bewoning ophoudt gaan we feestelijk met z’n allen foutlopen. LA bij lantaarnpaal 12 zegt de tekst. De grondpijl is er echter ondergesneeuwd en de herhaling hangt achter de bocht. Ik besluit voortaan goed op te letten en niet zomaar als een gansje achter mijn voorgangers te blijven aanhossen. Domein Valckestein gaat over in de Slotsedijk, met zijn typische woningen en wordt terug Valckestein. Ik ken deze tocht intussen goed en toch blijft het leuk wandelen langs sloten, bevroren vijvers, onder het metroviaduct en zo naar de bedrijvenzone Hoogvliet. Longhorns houden zich op afstand in het Oudelandse park en dan is het tijd voor de eerste rust in de Mc Donalds na een kleine 10 kilometer lopen en schaatsen.

Na de koffie loop ik het Bonairepark binnen. Het is voortdurend opletten om geen pirouettes te maken op het asfalt. Voorbij Heerlijkheid Hoogvliet begint de ‘Heerlijkheid Parkoers’. Een loopbrug voert ons door het riet van de oever aan de Oude Maas en zo naar de brug van Spijkenisse. Een bosje verder staat RWV met koffie paraat. Ik loop door, de klok tikt in mijn nadeel. Mag nu vlondertjes gaan lopen over de vijvers van de Visserijgrienden, voetje voor voetje. Vervolgens wandel ik op mijn dooie eentje langs de waterkant. Heerlijk lopen zo bij een staalblauwe hemel en een vrolijk winterzonnetje. Voorbij wat grazende schaapjes steek ik de dijk over en loop verder langs achterafjes bij bewoning en langs volkstuintjes. Mijn tweede rustpost wordt handbal vereniging ETC Hoogvliet na ruim 17 km. De klok vertelt mij dat ik netjes binnen de tijden loop, al zal 17:00 wel erg krap wezen.

Maas & Vestingroute (fietspad) lees ik op het bord. De Oude Maas komt nu meer dan uitgebreid aan bod terwijl wij richting Poortugaal en Rhoonse jachthaven wandelen. De parkoersmeester wisselt stukken fietspad en besneeuwde grasstroken oordeelkundig af. Drukke scheepvaart zorgt voor wat animo en bezienswaardigheden. De caférust komt door onvoorziene omstandigheden helaas te vervallen. Service voor de wandelaar is bij RWV geen ijdel woord en tweehonderd meter verder improviseren zij een heuse soeppost. Lekkere kippensoep jongens ! Intussen ben ik aan het klooien met mijn digitaaltje en zijn batterijen. Zal wel tien keer wisselen om toch maar foto’s te kunnen maken van de gehele tocht. Na de soep zijn wij als wandelaars trouwens echt aan het feest …de Rhoonse Grienden. Honderden lichtjes wit gepoederde wilgen staan hier met de voetjes in het water. Schelpenpaadjes loodsen ons door de pracht van greppels en grillige boompjes, sommige kruinen begroeit met grassen en varens. Het unieke van dit gebied is met geen woorden te beschrijven, het is gewoonweg genieten met grote G. Voorbij het natte gebied ligt de Nieuwe Polder en de verste rustpost. Ik geniet er van een kop hete koffie en blijk de laatste veertiger te zijn. Met z’n drietjes trekken wij ons op gang voor de extra lus van ruim 8 km. RWV helpers beloven te wachten op onze retour.

We wandelen langs de Rhoonse golfterreinen en vervolgens terug op de oever van de Oude Maas. Mollen hebben lelijk huis gehouden in de grasperken. Links bemerk ik de skyline van Rotterdam, hoogbouw afstekend tegen een staalblauwe lucht, ver weg voorbij een weidse polder. Wij koersen naar de Carnisse Grienden. Zo mogelijk nog mooier dan deze van Rhoon want natter. Een smal houten bruggetje loodst ons zo’n meter boven de binnenkomende vloed, die het heel gebied overstroomt. Kwestie van niet weg te glijden om droge voetjes te houden. Opnieuw is het zalig genieten van de natuurlijke grilligheid van wilgen, de stammen hier helgroen begroeit met mossen. Ik kan er maar niet genoeg van krijgen. Vanaf het keerpunt stuurt de parkoersmeester ons het fietspad op dat tussen de natte grienden en de hoger gelegen polder loopt. Het is nu ‘immer gerade aus’ terug naar de golfterreinen, genietend van de wisselende zichten op de natte plantage. Koffie of thee, vraagt de charmante helpster al van verre. Een laatste ‘bakkie’ en een paar snoepjes, het ultieme wandeluur wordt aangevat. Een dreef stuurt ons de polder in en verderop naar de bebouwing. Op de dijkjes komen eerst hoeves aan bod, reigers staren roerloos in het water van greppels en grachten. Valschermspringers komen als een kleurige bende, aan touwtjes vast, naar de begane grond gegleden. Na de hoeves, een in aanbouw zijnde wijk. Tot slot lopen we dwars door Rhoon en zijn dierenpark naar de finish. We zijn maar tien minuutjes te laat.

Bij een Palmke geniet ik na van eens te meer een prachtige tocht, kijkend naar korfballend Rotterdam. Al begin ik het parkoers zowat uit het hoofd te kennen, toch blijf ik deze tocht een hoogtepunt van het wandeljaar vinden. De combinatie van parken, de Oude Maas en de Grienden, niet te geloven eigenlijk dat je hier aan de rand van een grootstad wandelt. Als ook de RET nu nog toerist vriendelijk wordt …

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

20:59 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -r

27-01-09

24.01.2009 R.W.V. te Rhoon

Is Linda erbij vandaag vragen de wandelvrienden die haar vorige week in Zwijndrecht misten ? Ja hoor, antwoord ik met lichte triomf in de stem, ze zit al aan haar ontbijt! Danyell krijgt mij in de mot. Het parkoers is gewijzigd, geen Grienden vandaag, zegt ze plagend. Gemaakt boos dreig ik haar modieus petje van de oren te tikken. We zijn tegen onze gewoonte in erg vroeg in de sporthal aanwezig en de sfeer zit er al meteen goed in. Wij zijn bijna vertrekkenklaar als ook Peter VDM aan komt zetten. Is ie nou een Rotterdamse Eindhover of omgekeerd, ik weet het niet. Het grootste deel van het parkoers zullen we met deze vrolijke, aangename gezel afleggen.

We pikken vrijwel klokslag negen uur onze routebeschrijving op en gaan op pad. Krijgen meteen het leuke centrum rond dorpskerk en waterkasteel aangeboden. De toon is gezet. Nauwelijks een straatje verder volgen al de bossen van Valckestein. Veelal jonge bomen in een gebied doorsneden met talloze beekjes en vijvers. IJs ligt nog op alle plassen. Het ploeterpartijtje van vorig jaar is middels een routewijziging uit het parkoers gehaald. Kunnen we begrijpen met de hevige neerslag van de laatste dagen. Vandaag is het gelukkig zonnig en dus droog, wel frisjes. Onderweg babbelen we even bij met Quirinus. Zijn tempo ligt wel een ietsje hoger dan het onze en we laten hem gaan. Opvallend trouwens dat het algemene ritme hier merkelijk hoger ligt dan in België. We vergapen ons onderweg aan het natuurschoon en de verkleumde reigers die roerloos stilaan wakker proberen te worden. We wandelen onder de pijlers van de Rotterdamse metrolijnen door en zetten koers naar een bedrijven zone en even verder het Oudelandse park (in wording). De eerste rust komt er aan na een kleine tien kilometer bij Mc Donald Hoogvliet. De kerel achter de toog weet niet hoe hij het heeft met al die koffieslurpende wandelaars, maar hij doet erg zijn best om de bediening te laten vlotten.

Samen met Peter vatten we de volgende etappe aan. Hij leidt ons door het Bonairepark en vervolgens door het Ruigplaatbos randje Oude Maas. Het terrein wordt wat vettiger. Een koe met breed uitgesponnen horens noopt ons tot een omweggetje, enkel en alleen door haar imposante aanwezigheid. Achter haar brede rug blijken twee kalveren te grazen alsmede een totaal ongeïnteresseerde stier, gelukkig maar. De lange rechte vlonder midden het riet is een schitterend stuk parkoers. Nog een parkje met vijver, even langs het water en daar ligt de eerste wagenrust. Ik wordt begroet met een vriendelijke ‘dag zuiderbuur’, neen incognito zijn we hier ook al lang niet meer. Koffietje slurpen op een bankje en daar gaan we weer. We zoeken de vlondertjes op over prachtige vijvers randje Oude Maas. Het eerste stukje Visserijgriend is meteen ook de eerste blubber. Ter info, griend staat voor aanplantingen van knotwilgen netjes met de voetjes in het water. We gaan vervolgens wat dijkjes lopen tussen de schapen en …hetgeen zij niet meer nodig hebben …keutels. Duiken tussen huizen en chalets door richting rust bij handbalvereniging ETC Hoogvliet na ongeveer 18km.

In vergelijking met vorig jaar hebben we nog vrijwel geen polder gelopen, het parkoers is dus wel drastisch aangepast. We zijn benieuwd naar wat er komen gaat. De parkoersmeester kiest opnieuw voor de Oude Maas. Dan weer lopen over het gras langs de stroom, dan weer kiest hij voor dijkjes of achterliggende fietspaden rondom Poortugaal. De volgende parkoerswijziging dient zich aan. Ik twijfel want de oorspronkelijke pijltjes hangen er nog. Mijn maatjes kiezen echter resoluut voor verhard en dus volg ik maar. We blijven zo af en aan lopen langs het zonovergoten water tot een jachthaventje en de volgende rustpost bij restaurant “Abel”. Peter beslist deze over te slaan en loopt meteen door. Een plaspauze later nemen wij hetzelfde besluit. Bij het haventje de magische pijl ‘Rhoonse Grienden’, het feest kan beginnen.Ik kom woorden tekort om de pracht te beschrijven van dit wel heel unieke biotoop. Duizenden knotwilgen, al dan niet gekortwiekt staan hier in rijen in het nat. Een schelpenpad loods ons door dit schitterend gebied. Merkwaardig hoe varens en ander groen zich weten te nestelen in de grillige vormen van deze bomen. Wij genieten met volle teugen. Willen net aan ons tweede lusje door het domein beginnen als wandelaars die er uit komen ons adviseren dit niet te doen. Het water van de wassende Oude Maas staat al enkelhoog op het parkoers. Met meer dan tegenzin volg ik hen naar de wagenrust. Daar krijgen we inderdaad de bevestiging dat zowat anderhalve kilometer van het parkoers intussen is afgesloten. Hartstikke jammer natuurlijk maar we hebben ons deeltje van de schittering toch gehad.

Alhoewel Linda last krijg van haar heup beslist ze toch de lus van ruim 9 km die hier vertrekt te lopen. We stappen dwars door het golfterrein van Nieuwe Polder en terug naar de Oude Maas. Kruisen meerdere keren diegenen die ruim voor ons gestart zijn. We verwachten dus een heen en weertje door de polder. Plots gaat het echter rechtsaf over een beekje, een houten bruggetje over. Carnisse Grienden geeft het bord aan. Niet te geloven, het feest gaat gewoon door! Een feest van wilgen, al dan niet ruim met mossen begroeit, water en …wintermuggen. We mogen er helemaal door wandelen en genieten, genieten, genieten. Peter doet er een ontdekking. In en wilg hangt zowaar …een telefoon (zie foto’s), even tijd voor een geintje dus. Als uitgelaten snotneuzen en met ogen tekort lopen we vrolijk door dit prachtige gebied. We krijgen er maar niet genoeg van. Dat de terugweg over het fietspad langs een landdijk ons recht terug naar golf en wagenrust brengt, dat merken we niet eens. RWV heeft de tocht van vorig jaar zo magistraal overtroffen dat Linda er zelfs haar lastige knoken bij vergeet.

Nog gauw wat warms slurpen bij die lieve helpers, het laatste wandeluurtje wenkt. Het wordt frisser, zeg maar stilaan koud, als we de polders intrekken. Op de achtergrond de grootstad met zijn woontorens, industrie en havenwerktuigen. Dichterbij mooie hoevegebouwen en bebouwde dijkjes. Langs het dierenpark midden een erg stille woonwijk wandelen we terug naar de Rhoonse metrohalte en de aankomst. We zijn net acht uur onderweg geweest. Bij een Palmpje kaarten we nog wat na. Was deze tocht vorig jaar al prachtig, dit jaar was ze nog mooier dankzij minder polder en meer grienden. Het enige dat wij jammer vonden is dat we ze node met zo’n twee kilometer moesten inkorten. Kwestie van de voetjes droog te houden. R.W.V. heeft hier een echte toptocht neergezet. Welke afstand je ook loopt, ze mag eigenlijk in geen enkel wandelpalmares ontbreken. Van harte bedankt sympathieke Rotterdammers voor deze prachtige organisatie zowel qua parkoers als qua begeleiding en verzorging. Jullie zijn de top in wandelland!

FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2... 

20:59 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -r

20-01-09

17.01.2009 WS78 te Zwijndrecht

Linda geeft dit weekend forfait omwille van het voorspelde pokkenweer. Gelukkig brengen twee boemeltjes en de Amsterdammer mij ruim op tijd naar het Nederlandse Zwijndrecht. Ik wil perse aan den lijve ondervinden wat Quirinus als parkoersbouwer in petto heeft. Op het perron in Dordrecht al meteen een eerste bekende. Rendier weet te melden dat ook de Witte Petten afwezig blijven vandaag wegens ziekte van Theo. Ik bedenk dat die zowat halfdood moet zijn om een WS te laten schieten. In de goed bevolkte startzaal lijkt het wel een reünie van wijlen Wandelmee te zijn met Rob & Aartje, Clement & Daniël ook. Minstens drie Belgen dus vandaag. Een internationale WS-tocht.

We worden in groepjes op pad gestuurd vanwege de veerpont wat later op het parkoers. Gewoontegetrouw starten we door parken met waterplassen tussen woonwijken. De meeste vijvers zijn nog niet ontdooit en het ijs lijkt op een melkachtige, smeuïge massa. Eenden en andere watervogels hebben er ideale roetsjbanen aan. We verlaten parken en woongebied en kiezen voor de ruime natuur bij Munnikendevel. Begrijpen niet goed waarom de vroegste vogels ons in tegengestelde richting passeren op het dijkje iets hogerop. Mogen langs een watergebied wandelen, nou ja, blubberen zegt maar over verende aangestampte klei. Eindelijk een WS parkoers hoor ik weerklinken uit de groep. Asfaltlopers zijn de habitués bij deze vereniging inderdaad allerminst. Helemaal aan de andere kant van de langgerekte plas heerst onrust in de groep. Sommigen vonden een pijl duidend dat we al 23km zouden afgelegd hebben en dit na maximaal een uurtje lopen! We snappen er geen jota van temeer daar Henkie en de andere fietsers ons netjes volgen. Iemand neemt het voortouw en we wandelen terug naar waar we vandaan kwamen. Passeren een stemmig kerkje en lopen mopperend over hetzelfde dijkje als de eersten vanmorgen. Bemerken bij een kruising van fietspaden een pijl rechtsaf. Ik zou zweren dat die er eerder vanmorgen niet hing! De ganse groep zet nu koers richting veerpont. Met zo’n 200 zijn we, allemaal fout gelopen. Het bootje kan slechts 60 mensen aan en moet dus een aantal keer snel over en weer naar Puttershoek. Het dorpje wordt gekenmerkt door een fraai baaitje en een immense suikerfabriek. Het is mij niet duidelijk of deze laatste nog in werking is. Bij wat gedruppel en fris weer gaan we op- en benedendijks lopen tot de soeppost. Erwtensoep en het roggeboterhammetje met spek kost € 0.50. Het smaakt mij niettemin uitstekend.

Net voor Martin en samen met Rob & Aartje vervolg ik mijn weg. We volgen de Oude Maas over een smal paadje tussen riet en weiland. Is de ondergrond in den beginne sponsachtig en goed begaanbaar daar komt dra verandering in. Randje rivier gaan we echt schaatsen tot mijn jolijt maar dat kan niet van iedereen gezegd worden. Met schoenen verdubbeld in gewicht geraken we uit de smurrie en zetten koers naar de Heinenoordtunnel. Het blijkt dat niet iedereen blubberde. De Doetjes, zelfs de echte, zijn over het asfalt gestuurd en lopen nog rond al hadden ze hun zondagse schoentjes aan. De lange, ronde en witte boogtunnel, enkel voor voetgangers, heeft iets, ik vind het een prettig intermezzo. Een pad met haarspeldbochten brengt ons terug boven. Menigeen snijdt de bochten af en kiest opnieuw voor asfalt i.p.v. natuur. Salonwandelaars, denk ik en stap dapper de dijk op. Je krijgt er een prachtig uitzicht over de machtige rivier en het weidse landschap. Het stukje blubber blijft deze keer beperkt tot zo’n 50 meter. We slingeren nog door een jong bosje en vervoegen onze asfaltlopers. Zetten nu samen koers, kuierend langs het water, richting Barendrecht en Heerjansdam waar de grote rust ligt. Het chalet van de tennisvereniging is druk bezet maar doenbaar. Even iets drinken en ik ga weer op pad. Die drie kilometer extra van vanmorgen hebben de minuten snel doen wegtikken.

Langs een molen zonder wieken en de sportterreinen gaat het nu richting polder. Het is echt niet warm maar gelukkig wel droog. Lange rechte wegen sturen ons door het desolate, winterse gebied. Bij het in aanleg zijnde Develbos kiezen de meesten nog eens voor asfalt. Bij een WS wandeling moet dit zowat een droevig unicum zijn! Ik volhard en volg Coos door de natuur in opbouw. Er komt een parkoerswijziging aan te pas. Op dat moment snap ik nog niet waarom. We passeren wel in de buurt van het kerkje waar we vanmorgen ook al waren. Ik kom terug bij de ‘afsnijders’. We moeten de trap op een rangeerstation van de spoorwegen over. Even verder volgt de koffiepost al …drie kilometer vroeger dan voorzien! Een initiatief van WS dat we toch wel op prijs stellen want zodoende zullen we met z’n allen voor donker binnen zijn.

Ik heb dus terug tijd zat en neem mijn pauze wat ruimer. Vanf de rust wandelen we door de Bakesteinpoort en komen in stedelijk gebied uit met een winkelcentrum, woonkazernes en de onvermijdelijke waterpartijen. Even komt het water ook fel van boven opzetten maar langer dan vijf minuutjes duurt de bui niet. De zon neemt zowaar de bovenhand en we zetten koers langs een lange laan tot aan het Noordpark. Toch wel een minder stuk in het parkoers. Het Noordpark blijkt omgetoverd te zijn tot Beeldenpark Drechtoevers met monumentale beeldhouwwerken. Het zonnige uitzicht over waterlopen, mooie kadehuizen en een monumentale kerk, is ronduit schitterend. Ik geniet echt van dit voor ons Belgen Oerhollandse gezicht. Even een mandarijntje nuttigen en opnieuw langs de zonovergoten kade kuieren, de prachtige omgeving goed in mij opnemend. We verlaten het waterfront en wandelen door Zwijndrechtse straatjes rond de spoorbaan tot de aankomst. Daar wacht ons nog een verrassing met het Zwijndrechtse Smartlappenkoor. Ja Rene, zij brengen een ode aan Marina en menig wandelaar neuriet vrolijk mee! Wij hebben een beroemdheid wonen daar in het verre Diepenbeek!

Een Palmpje in de hand kaarten we nog wat na en dan is het tijd om afscheid te nemen en koers te zetten naar het station, zo’n 1600 meter teruglopend. Het is behoorlijk fris op het perron, maar diep in een zetel van de Amsterdammer gedoken kan ik een tukkie doen tot Antwerpen. Samengevat vond ik dit een tocht met twee gezichten. Tot de grote rust boeiend, erna heel wat minder daar er nogal wat saaie stukken (straten) in voorkwamen. Maar niet getreurd, we waren weer te gast bij WS en hun echt wel avontuurlijke opener van wandeljaar 2009.

FOTOREEKS

 http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

20:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ws78, zuid-holland, -z

05-10-08

16.08.2008 SDS Rotterdam te Barendrecht

Vandaag gaan we nog eens nederen want dat is alweer een hele poos geleden. De omgeving van Rotterdam heeft ons al prachtige tochten opgeleverd en daarom kiezen we nu voor een andere vereniging en startplaats. Vanuit Hemiksem is het nauwelijks een uurtje autorijden tot Barendrecht, gemeente geprangd tussen Rotterdam en Dordrecht. Waar we het lokale sportpark willen opdraaien wijzen twee vriendelijke stewards ons de weg naar het NS-station. Parkeren doen we op het dak, het lijkt wel het dak van de wereld. Links een bedrijvenzone, rechts woonhuizen, wij zien enkel en alleen daken. In de verte grote stukken groen, hopelijk gaat het die richting uit vandaag. We speuren tussen de geparkeerde auto’s naar één welbepaalde 4x4. Linda plukt er hem zo tussenuit …ja, Martin loopt hier vast de 50km. Gewoontegetrouw gaan wij voor ‘slechts’ 40. Langs een prachtig begroeide vijver en enkele smalle paadjes komen we zo bij BVV Barendrecht en het inschrijflokaal. Bij de koffie even door de routebeschrijving grasduinen. Uiteraard weinig rustposten en dus lange etappes, dit is Nederland.

Onder een gesluierde hemel gaan we op pad. Lopen dwars door een verkeersknooppunt van wegen en spoorbanen richting IJsselmonde. Een eerste reiger zweeft traag voorbij, het zullen er tientallen worden vandaag. We kunnen snel genieten van de eerste parken van de dag, steevast met waterpartijen en dus …reigers. De toch wel erg ruime groene zone met vijvers en inktzwarte grachten wordt vakkundig volledig doorkruist. Letterlijk elk paadje ervan lijken we te bewandelen. Tussen de hoge bomen komen af en toe woondozen piepen. Toch is deze eerste etappe erg groen en zeer aangenaam. De grondpijlen zijn ook overvloedig aanwezig, kinderlijk eenvoudig om dit parkoers te volgen zonder begeleidende tekst. Zo hebben we het graag. Na iets meer dan 7km de eerste rust in het Nova College. We hebben elk twee bonnetjes van € 0.50 gekregen bij de start. Voor een halve euro heb je hier een kop koffie met ontbijtkoek. Ja, wij voelen ons hier thuis!

Meteen na de rust dient het volgende park zich aan, met de geur van vers gemaaid gras. Trapje op, brug over de immense Rotterdamse ringweg, en terug de bosjes in. Opnieuw keren en draaien dus over slingerpaadjes door bosjes en langs waterpartijen ruim met kroos bedekt. We wandelen tussen de snelwegen en woonwijken van naar Nederlandse normen ruime huizen. Telkens weer worden wij gecharmeerd door het Rotterdamse groen, het is vandaag niet anders. De Parallelweg leidt ons onder een bomenrij langs open veld ‘immer gerade aus’ richting Ridderkerk. Kilometers lang lopen we rechtdoor. Asfalt gaat over in fietspad, gaat over in onverhard dwars door het volgende park. Wandelpad en paardenweg zijn duidelijk van elkaar gescheiden en te onderscheiden. We worden rond de Ridderkerkse woondozen gestuurd. Het valt ons op hoe stil het hier wel is. Waar zitten al die Hollanders toch! Voldoende rustgelegenheid in het winkelcentrum, zegt de routebeschrijving en dat klopt ook. We bestellen een kop verse soep en de boterhammetjes worden aangesproken. Hebben er meer dan 19 aardige kilometer opzitten. Ook hier is het alles behalve druk, zou de economische stilstand dan toch een feit zijn?

Na een ruimere pauze dan gewoonlijk verlaten we het centrum richting fraaie kerk. Deze blijkt als een middeleeuws slot omgeven te zijn door een gracht. Aan de buitenzijde van het water, prachtige oude, lage huisjes. Echt wel een idyllisch zicht. De 50km gaat hier van ons weg en wij stappen benedendijks verder. Hé, roept Linda plots, kijk wie we daar hebben! Zevenmijl Martin stapt hoog boven ons, zijn extra lus zit er op. Hij beslist niet te rusten maar meteen met ons verder te wandelen. We lopen langs een erg ruime grasvlakte tot zowat 1km van Kinderdijk. Er is heel wat te beleven op de gracht naast het pad. Een waterkieken is druk in de weer met een nieuw nest. Moeder zwaan roept haar kroost tot de orde, zij vertrouwt die toeschouwers duidelijk niet. De pubers dobberen meteen gehoorzaam in cirkeltjes rond mama, een vertederend gezicht. We moeten nu meer dan een kilometer de Benedenrijweg volgen tot de volgende open ruimte. Met uitzicht op de volgende rij woondozen lopen wij over een schelpenpad. Het is een behoorlijk warme namiddag hier in Ridderkerk-West. Pauzeren kort op een bankje en vervolgen onze weg. Nu komt het mindere stuk van deze tocht. Dijkje leidt ons langs wat oudere huizen met groene doorkijkjes. Daarna volgt de Beverwaardseweg die meer weg heeft van een stadsboulevard. Het enige groen zijn de graszoden tussen de tramsporen. Lopen door een woonwijk met opvallend veel diepgekleurde medemensen en dan terug door één van de parkjes van deze morgen. De brug over de ringweg geeft aan dat het Nova College in de buurt ligt. We lopen even fout, een attente volger op de fiets is er meteen bij om ons naar de rust te begeleiden. Die drie volgers waren er de ganse rit, haast onopvallend maar toch permanent aanwezig. Zeker een pluspunt aan deze tocht.

Wij hebben er ruim 30km opzitten, Martin dus 10 meer. Hij geeft te kennen zich helemaal niet lekker te voelen en beslist in de bezemwagen te stappen. Een wijs besluit, maar het zal ons verder bezighouden. Hopelijk komt hij veilig thuis. Wij vervolgen onze tocht en worden opnieuw naar de ringweg gestuurd. Trappekes op dus en vervolgens hoog boven het geraas over het grasdijkje wandelen, is eens wat anders. Duiken terug naar beneden en wandelen langs grachten en volkstuintjes tot de laatste wagenrust. Een wat ouder echtpaar ontvangt ons hier heel joviaal. Bij een drankje pauzeren we even in de zon. Het laatste wandeluurtje pikken we terug de thema’s op van deze morgen. Wandelen langs parkjes, waterpartijen, leuke achterafjes en ten slotte de spoorbaan tot de aankomst. Melden ons af en gaan een terrasje doen midden voetbalsupporters die duidelijk al ruim van het koele gerstenat hebben genoten. Nog één keer trappekes op, naar het dak van Barendrecht en zijn station. We zijn best tevreden over deze tocht al zat er iets te weinig verrassing in om het niveau van pakweg Rhoon te halen. Bedankt SDS voor de aangename wandeldag en de goede organisatie. Sober is ook bij het wandelen beautiful!

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

14:34 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -b

25-09-08

23.02.2008 WS78 te Zoetermeer

De voorbeschouwing die Erik ons doorstuurt is zo aanlokkelijk dat we geen moment twijfelen, we gaan naar Zoetermeer! Het is nog geen anderhalf uur rijden tot kinderparadijs “Ballorig”, autobaan vrijwel van deur tot deur. We slingeren over de rustige Randstadwegen dat het een lieve lust is, oprit na afrit. De WS pijlen brengen ons feilloos waar we zijn moeten …bij Henkie met zijn trouwe stalen ros. Parkeren doen we veilig om het hoekje, aan de overkant van het Randrail stationnetje. Even een bemoedigende babbel met Monique en dan gauw inschrijven. De felle Hollanders trekken zich al op gang, wij hebben ruim de tijd voor koffie. Missen twee witte petten, een rumoerige en een stillere, straks even navragen.

Een asfaltbaantje langs een oerhollandse gracht en dito huizen zet ons meteen af in het eerste groen van de dag, het Westerpark, 170 ha groot. We mogen er ruim genieten van waterpartijen, bruggetjes, ontluikende paasbloemen en vogels van zeer divers pluimage. De ondergrond wisselt van asfalt over onverhard tot een heus stukje Finse piste. In de verte hoor je bijwijlen het geraas van koning auto. Dra wordt ook duidelijk waarom. Trappen op en een brug over de A12. Straks zullen we hier onderdoor naar huis rijden. Aan de overkant ligt het Floriadepark. Randje woonwijk mogen we betonnen vlondertjes lopen door rietbegroeiing. Was het hier vanmorgen nog mooi weer, nu wordt het mistig en fris. Voorbij kinderboerderij Balijhoeve volgt het gelijknamige bos, 300 ha groot. We genieten van het nog erg jonge gebied met z’n vettige paadjes, typische grachtjes, jonge beuk en hoge gelige grassen. We zijn in onze nopjes. Mogen het bos ruilen voor de open ruimte van plassengebied “de Scheg’, een eerste hoogtepunt van deze tocht. Brede kanalen, de oevers ruim begroeit met riet. Jammer dat de zon afwezig blijft. Ik praat even met een dame die nu net 10 weken een heupprothese heeft. Ze trekt zich aardig uit de slag, proficiat hoor! De plassen worden ingeruild voor poldergebied en een steenwegje zet ons af bij de soeppost. we hebben er 9,730 fraaie kilometer opzitten en bevinden ons randje Pijnacker.

Na het lekkere bekertje soep zetten we onze tocht verder randje bewoonde wereld. In de verte speelt de jeugd z’n wekelijkse voetbalwedstrijd met het nodige kabaal. Wij verwijderen er ons langzamerhand van voor het groen van de Haaglanden. Het thema blijft grachtjes en paden in het Bieslandse bos of de Polder van Biesland. Finaal rondden we een grote plas, “het Delftse Hout”. Enkele jonge amazones komen langsgereden. Eentje kan haar pony niet in bedwang houden en moet uit het zadel. Ik sta er als aan de grond genageld naar te kijken. De freule laat zich behoedzaam glijden en rolt over de grond, de pony gaat er driftig galopperend vandoor. De ruiter wordt opgevangen door de andere dames en blijkt zich gelukkig niet bezeerd te hebben. Wij bereiken intussen onze grote rust in theeschenkerij “Het Rieten Dak” na 20,260 km. Bij heel wat wandelaars staat er merkwaardig veel schuim op de thee. Rudolf en Corné geven gewoontegetrouw het goede voorbeeld. Ik informeer naar de witte petten. Thuis met rugklachten, zegt Rendier. We wensen je hierbij een spoedig herstel meisje. Ik miste wel iemand om mij de kast op te jagen! De boterhammetjes worden aangesproken en Linda lust wel een grote kop snert. Dat moet je haar niet leren kennen hoor!

We vertrekken opnieuw netjes binnen de richttijden en net na Henri Floor. Lopen een rondje langs de beide oevers van een rechthoekige plas. Houden net als Henri even halt bij een huis met scheefgezakte ramen, blijkbaar gebouwd in de late 1800 en met moeite de tand des tijds doorstaand. De eerstvolgende kilometers vinden wij de mooiste van de tocht. We mogen uitgebreid genieten van de Nootdorpse Plassen. De waterpartijen zijn overvloedig omringd door rietkragen en houtwallen. Meermaals stappen wij over idyllische bruggetjes. Een aanwakkerende wind laat de mist plaats ruimen voor een frêle zonnetje. Dit is werkelijk genieten en het stoort ons helemaal niet dat we elke meter wandelpad van dit gebied onder de slof geschoven krijgen. We slingeren ons met plezier door deze pracht. Bij molen “Windlust” verlaten we de plassen en lopen recente woonwijken van Nootdorp binnen en door. Even voorbij het Randrail stationnetje ligt de koffiepost na 29,140 km. Iris vind dat ik er moe uitzie en zo voel ik mij ook. Zijn de laatste weken hectische tijden geweest op het werk. Denk dat mijn oude botten beginnen kraken.

Linda voelt zich nog lekker en dat is het belangrijkste. Na de koffie lopen we voorbij de A12 over een fietspad dwars door de golfbanen van het Westerpark. Het is even heuveltjes lopen behalve voor de meefietsende WS-er, die ons op het vlakke lachend voorbijrijdt, de plaaggeest! We ruilen de golfbanen voor …U raadt het al …plassen en bruggetjes, en toch krijgen we er maar niet genoeg van. Na 34,900 km de fruitpost in een manege. Ik voel mij moe, leeg, dat laatste uurtje gaat nog pijn doen. Henri maakt een foto van de genieters, zoals hij ons noemt. Denkelijk zijn wij hier de laatste vertrekkers. Er werd ons een pittig einde voorgesteld, iets waar wij lacherig op reageerden. We zullen er snel anders over denken. Het Buijtenpark van 100ha is nog in volle aanleg, lijkt letterlijk op een puinhoop. De parkoersmeester ‘gunt’ ons elke heuvel die er te beklimmen valt. Van op de toppen hebben we een schitterend uitzicht over het inderdaad vlakke polderland. Alhoewel stevig is deze afsluiter toch een hoogtepunt van deze tocht, in alle betekenissen van het woord. Naast Snowworld dalen we terug naar de vlakke wereld. Tot vrijwel de laatste meters blijven we in het groen lopen. Ik plof bij ‘Ballorig’ op een stoel, het bobijntje is af. Linda laat de wandelboekjes afstempelen en ik ga een paar drankjes halen van wat men hier bier noemt. Elke slok van het goedje begint prompt in mijn maag te botsen. Ik voel me ellendig. We verlaten vrij snel de zaal. De terugweg verloopt vlotjes behalve dan een vervelende maag die nauwelijks aan het werken te krijgen is. Nog voor achten zijn we thuis. Sorry schatje, ik kruip meteen tussen de lakens, het vat is af!

Conclusie : WS78 en parkoersmeester Auke Jansma hebben vandaag voor een verassend mooie tocht gezorgd, gezien de plaats van het gebeuren. Henri zag nog nooit zo veel wandelaars over het parkoers lopen als vandaag. Het was dan ook de groen-blauwe slingertocht, een wel zeer terechte naam. De afwezigen hadden vandaag eens te meer ongelijk. Dit was weer eens zo’n tocht waar WS het patent van heeft, gedurfd en vooral zeer geslaagd. Op nu naar de finale tocht, de maidentrip, of is het meidentrip, van ons aller Iris. Wedden dat het een trapperige tocht wordt daar in Nijmegen ?

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

20:23 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ws78, zuid-holland, -z

24-09-08

26.01.2008 R.W.V. te Rhoon

RWV is een vereniging die ons nog nooit teleurgesteld heeft. Dankzij hen hebben wij rond Rotterdam prachtige plekjes ontdekt. In de buurt van Rhoon waren we al eerder en dat viel toen ook best mee. Vandaar dat de 1e Rhoonse Griendentocht heel hoog op mijn verlanglijstje stond. Lindake heeft er wel oren naar en dus gaan we met z’n tweeën op pad, tot mijn grote voldoening. Het is nauwelijks meer dan een uurtje rijden tot de startplaats ten zuidwesten van de Rotterdamse grootstad. We zijn er al rond 08:30 en zien gejaagde wandelaars vertrekken, de routebeschrijving in de hand. We zijn in Nederland! In de cafetaria van de lokale sporthal heerst nog een bedrijvigheid van jewelste. Inschrijven lukt, aan koffie geraken niet. Martin komt even gedag zeggen maar gaat er blijkbaar als de bliksem vandoor, we zullen hem niet meer weerzien vandaag.

Bij winderig en fris weer starten we voorbij het metrostation richting dorpskern met leuke huizen, een mooie kerk en Kasteelgaarde Rhoon, een goed begin. Even wat huisjes kijken, gebouwd in een stijl die wij in België niet kennen en dan de natuur in. Natte gebied Valckestein (IJselmonde) kennen we van vroegere tochten. Het is leuk wandelen, meestal over fietspaden langs grachtjes en vijvers. Dit keer mogen we ook even ‘blubberen’ over een strookje onverhard midden de canadabomen. Zo hebben we het graag. Af en toe vang je een glimp op van de Rotterdamse wereldhaven, al blijft dit beperkt tot wat gestapelde containers of reuze vloeistoftanks. Helemaal aan de overkant van het natuurgebied wandelen we onder de metrolijnen door, kilometers ver op betonnen palen gebouwd. Lopen door een semi-industriële zone naar het Oudelandsepark. Bruine Longhorns gunnen ons geen blik waardig. Bij het verlaten van het park kunnen we een eerste keer rusten in de Mc. Donalds van Hoogvliet. We hebben er 9,710 km opzitten en zijn dringend aan koffie toe.

Meteen na de rust duiken we opnieuw het groen in van het Bonairepark en wat jonge bosjes. Een paar stille straten verder dient het Ruigeplaatbos zich aan. Hier woont duidelijk een ‘dolle mol’. Grasperken liggen erbij als doorploegde akkers. De parkoersmeester voorziet in een korte omleiding, vermoedelijk vanwege ‘te nat’. Hij zet ons af bij de eerste lange vlonder van de dag. De houten plakjes, over het moeras en langs de Oude Maas lijken ingesmeerd met moeders bruine zeep. Voetje voor voetje stappen we hier verder, tussen het riet door, genietend van het uitzicht over de brede stroom en een grote brug rechtvoor. Ik praat even met een oudere wandeldame. Zij blijkt een vroeger bestuurslid van RWV te zijn en haar neus krult toch wel even als ik vertel hoe mooi ik deze tocht wel vind. Net voorbij de imposante brug ligt de eerste wagenrust. Koffie en beboterde peperkoek, ik keek er al naar uit! Bij een vorige tocht noemde iemand dit RWV-koekjes. Eén van de helpsters herkent mij blijkbaar en ik hoor haar iets zeggen over ‘die zuiderburen’. We hebben er inmiddels 14.175 km bosjes, parken, en waterpartijen opzitten en zijn in ons sas.

De eerstvolgende kilometers zullen we stroomopwaarts lopen. Beginnen eraan over vlonders als een roetsjbaan. Dit is heel kunstig aangelegd! Een stukje tussen het riet ziet groen van het vele mos, opnieuw voetje voor voetje dus! Visserijgriend, zegt het bord, bij ingang van een stukje verwilderde oever. Wij vinden het allemaal heel plezierig. Blijven we in de buurt van het water, afwisseling zit er wel in het terrein. Dan weer de waterkant, of op en achter de dijk, asfalten fietspad, schelpenpad, ‘net geen blubber’ pad, alle terreinen komen aan bod. Ook de wonderlijkste woondozen komen we tegen. Het is allemaal toch wel erg verschillend van het Vlaamse land. Het weer draait naar zonnig als we bij de splitsing voor de 40km komen. Zullen even wat meer huisjes lopen, langs achterafwegels, tot de Westhoeksedijk. Vanaf nu wordt het grachtjes lopen, meestal langs tuintjes en met van die leuke, romantische houten bruggetjes over het water. We kijken ook onze ogen uit op de eerste voorjaarse blaadjes en bloempjes die op de bomen ontluiken. Is dit nu einde januari of eind maart ? De zes kilometer tot rust drie bij de handbalvereniging Hoogvliet leek ons lang te duren, maar ja, we zijn ook zo druk bezig met rondkijken!

We lopen meteen na de rust terug naar de Oude Maas, verder stroomopwaarts in een groepje van een man (en vrouw) of acht. Het gaat lekker goed vooruit met de wind …vanachteren. Hebben een prachtig uitzicht over de imposante stroom. Traag varen grote rivierenboten ons voorbij, nauwelijks geluid makend. Stappen langs Poortugaal terug naar Rhoon en de volgende rust in Orangerie De Grienden, een prachtige schipperstaverne. Een colaatje later stappen we rond de lokale jachthaven en dan …meer dan een halfuur feest! Een schelpenpaadje leidt ons binnen in de Rhoonse Grienden. Dit lijkt de Biesbosch wel! Niks anders dan ongeknotte wilgen met manshoge grillige stammen. Ze staan netjes op rijen met tussenin afwateringsgrachtjes. Het lijkt een mini oerwoud. Heel wat kruinen zijn begroeit met mos en planten allerhande. Zelfs varens groeien in de spleten en vormen soms net een groene kroon. De rand van het gebied wordt gemarkeerd door metershoog geel riet en een brede gracht. Hetgeen wij hier aangeboden krijgen is uniek, van een zeldzame schoonheid. En de parkoersmeester laat ons uitgebreid genieten, elk wegeltje mogen we bewandelen. Ik schat dat we zo’n drie kilometer door dit unicum stapten en van elke meter genoten, elkaar steeds weer een andere gek gevormde boom aanwijzend. Wat zijn wij gelukkig met onze wandelkeuze van vandaag, wat is dit een mooie tocht! We ruilen de wilgenpracht finaal in voor het golfterrein bij de Nieuwe Polder en mogen even verder rusten. De wagenrust van koffie en snoepjes. Ik neem een paar koekjes uit de trommel en een citroenzuurtje. Van dit laatste zal ik een tijdje ‘geniet’ hebben!

Vermoedelijk als allerlaatste vervolgen we onze weg tussen gracht en golfterrein. Werpen een laatste blik op de Oude Maas en duiken resoluut de desolate polder in. Ook dit hoort bij de bewandelde streek vandaag en geeft weer een heel ander beeld. Recht vooruit de eerste woonwijken met daarachter de Rotterdamse Skyline. Wat een kontrast met de vlakke, lege velden temidden dewelke wij hier staan! Lopen Rhoon-Portland binnen. Ziet er heel anders uit dan een drietal jaren geleden. Door de woonwijken gaat het naar Smitshoek en de laatste rust in bruin café ’t Schaapje (km 34,525). Geen andere wandelaars meer te bespeuren maar wij hebben echt geen haast! Eén pintje en we beginnen aan onze laatste etappe. Eerst onder de A15 en dan door Charlois. Zijn benieuwd of onze parkoersmeester hier nog iets uit zijn hoed kan toveren. Ja hoor, net buiten de woonkern rechtsaf, het zoveelste parkje met vijvers in, langs de metrolijn. Het begint al stilaan duister te worden maar de krijtpijlen blijven goed zichtbaar. Bij een T-splitsing toch een probleem : pijlen in beide richtingen. De routebeschrijving is duidelijk ‘LA langs rood tegelfietspad’. We moeten bij twee bankjes uitkomen, zeg ik tegen Linda, feilloos dus zoals de ganse dag al. Nog een paar graspaadjes achteraf huizen en bedrijven. Vanaf een stelplaats van de metro is het gewoon het fietspad volgen tot in de buurt van de aankomst. De duisternis valt nu goed in, de lucht kleurt rozerood. Een konijntje laat ons zijn wit wiebelkontje zien. Het is 17:50 als we de cafetaria binnenvallen. Daar zijn onze zuiderburen toch nog, roept de dame van de eerste rust uit. Lachend zeg ik, verander deze startplaats nooit meer! De organisatoren vertrekken, wij genieten van Palm van ’t vat. Wandelen doen we graag Hollands maar bier drinken is een Belgische aangelegenheid!

RWV wij kunnen jullie niet genoeg feliciteren met deze nieuwe tocht. We liepen de ganse dag in het groen zo dicht bij de grootstad. Konden tijdloos genieten van parkjes en bosjes, waterpartijen in alle mogelijke formaten en bovenal het onwaarschijnlijk mooie wilgenbos (de Rhoonse Grienden). Deze tocht was boeiend van de eerste tot de laatste meter. HET IS EEN TOPPER !

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

21:22 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -r

19.01.2008 WS78 te Dordrecht

WS zakt ver genoeg naar het zuiden af om mij toe te laten er vlot met de trein naartoe te kunnen. Nauwelijks een uurtje doet de Amsterdammer erover vanuit Antwerpen Centraal. Ik vertrek een kwartiertje vroeger vanuit Berchem, het is warm voor de tijd van het jaar en winderig. Merels oefenen al hun voorjaarsliedjes. Het is erg stil in de trein, weinig reizigers op deze vroege zaterdagmorgen. Naar goede gewoonte meteen bij het verlaten van het Dordtse station de eerste WS krijtpijl. Het zal zo’n twee kilometer rechtdoor lopen zijn tot aan de startplaats, Parthenon. Alhoewel het nog maar 8:30 is vertrekken de eerste wandelaars al, het wordt mij later duidelijk waarom. Theo kondigt mij luid aan met ‘de verloren zoon is terug’, hij lijkt wel een bellenman! Bij het vertrekken geeft Henkie mij mee ‘neem de waterbus richting Papendrecht’, dat is dus de reden voor het gespreid starten.

We duiken meteen de stad in. De eerste winkelstraat heeft iets van een provinciestadje met z’n kleine zelfstandigen, de bakker, de slager en natuurlijk …de kaaswinkel. Bij het Sumatraplein lopen we het Merwesteinpark in en door. Hier bemerk ik een koppeltje prachtige zwarte zwanen. Het is trouwens nog duister, wordt een donkere, grijze dag vandaag. Ik loop er wat nors bij. Heb een zware werkweek achter de rug en mis Linda toch wel, het wordt op automatische piloot vandaag. We lopen door het Augustijnenklooster dieper de stad in. Met zijn kanaaltjes en oude, soms erg schuin hangende gevels, heeft deze stad iets aangenaams, geeft een zekere geborgenheid. Grappig vind ik de winkel van sportkledij in een kerkje. Stappend tussen winkels, kerken en water begin ik dit echt leuk te vinden. Voorbij de Grote Kerk komen we aan de majestueuze rivier en …onze waterbus. Afgeladen vol wandelaars vaart hij naar de overkant, naar de Papendrechtse woondozen. De ganse groep zet zich opnieuw in beweging over de dijk met de wind schuin linksvoor en een prachtig zicht op de Dordtse ‘skyline’. Aalscholvers schuimen de rivier af op zoek naar hun ontbijt. Onze groep houdt er een degelijk tempo op na. Het wordt wijkjes lopen en grachtjes tot …de soepfile (9260 m), voorbij het Noordhoekse Wiel. Erg druk is het hier dus en ik rust wat, gezeten op een muurtje. Als ik terug vertrekkenklaar sta is vrijwel iedereen verdwenen, Nederlandse wandelaars gejaagd door de wind!

Nog even dijkjes lopen en dan de A15 en de Betuwelijn oversteken. Hier wacht de polder maar gelukkig ook een eerste bosstrook. Aan de ingang van het Alblasbos staan H & T mij op te wachten. Waar is Linda en wij komen naar de Manneken Pistocht, zijn de voornaamste nieuwtjes. Gezamenlijk lopen we de bosdreefjes door tot Alblasserdam. Vervolgens gaat het in een weidse asfaltboog om het Unesco molenpark heen. Het unicum met zijn 19 molens is zelfs bij dit barre, winderige weer een schitterend decor. We lopen langs de verbindingsweg, maar wel op het gras (dat hier dus niet verboden was!), naar partycenter De Klok (19530 m) in Kinderdijk. Het is ook in de grote rust echt druk, ondanks er maar 335 dapperen het slechte weerbericht naast zich neer hebben gelegd. Ik vind een zachte sofa in de inkomhal en peuzel er mijn boterhammetjes op. Beslis alleen verder te lopen, heb nood aan eenzaamheid voor één keer.

Verheug er mij meteen op dat we de terugweg aanvatten dwars door het molenpark. In elke nok staat het jaartal 1740. Het is echt genieten zo langs het water met z’n oevers begroeit met hoge gele, winterse grassen en al die donkere molens erlangs. Het zijn lange rechte stukken maar ik vind het allemaal schitterend en aangenaam. We lopen om Oud-Alblas heen en komen bij het Kortlandpad, een blijkbaar gemarkeerde route. Nu begint het feest pas echt. Voorbij een troep grazende waterkiekens lopen we een eenmanspaadje op tussen twee grachtjes. Es, zwarte els en wilg vormen een onregelmatige zoom, een echt Gwy-otoop. Het is wel opletten waar en hoe je de voetjes neerzet want elke schuiver zou onvermijdelijk uitmonden in een nat pak. De eerste hekjes staan vriendelijk open maar daar komt gauw verandering in. De volgende hindernissen dienen overwonnen te worden middels opstap of …rondstap plankjes. Het is echt grappig menig wandelaar voorzichtig rond de hindernissen te zien laveren met …de kont boven het water! En glad dat die dingen zijn, van het water en steeds meer modder, naargelang er meer wandelaars passeren! Onwaarschijnlijk mooi en plezierig is het wel, dit smalle paadje midden de polder. Volgens de routebeschrijving is dit Tiendweg Kooidijk, ruim twee kilometer lang. Lang was ie inderdaad, maar wel het absolute hoogtepunt van deze tocht. Als afsluiter mogen we nog over drie metalen hekken klauteren. Je weet wel van die ondingen gemaakt uit ronde metalen staven die glijden als was het bruine zeep! We komen heelhuids en droog door dit prachtige stuk natuur bij de N481 die we nu moeten volgen. Met het droge is het uit voor vandaag. Het wordt dreigend donker en motregen valt gestaag naar beneden, gejaagd door de wind. Na 31180 meter is het tijd voor koffie …hoe kan het anders aan een hoeve bij een molen. Deze tocht moet zijn naam eer aandoen.

Henri komt aangelopen en merkt in zijn kenmerkende stijl zeemzoet op dat ik hem ‘zo maar’ voorbij gelopen ben. Terecht overigens, ik was er met mijn hoofd niet bij, sorry beste vriend. Ik hou mijn pauze redelijk kort, de treinuren in het achterhoofd, en vertrek opnieuw richting weer een andere molen. Merk op dat de wandelaars voor mij snel vertragen. Rechtsaf bij de molen en dan …dwars door een vrijwel verdronken weiland! Zagen we er tot nog toe vrij netjes uit dan is ook dit nu verleden tijd. Vieze zwijntjes zijn we, allemaal, met modder tot kniehoogte. Natuurlijk voel ik mij nu in mijn sas! We lopen recht naar het Alblasserbos en de eerste paden zijn er vrij beschaafd en netjes. Gaandeweg wordt dat een ietsje minder netjes. Een baancommissaris leidt ons dan ook met zachte maar gedecideerde hand het bos uit en het asfalt op. De modderduivel in mij treurt. Ik ken dit stuk van een andere tocht en had toch zo graag … beslijkt waren we toch met z’n allen al! Een kwartiertje asfalt lopen dus langs een drukke weg en met grote hoeveelheden miezerig hemelvocht over onze koppetjes. Het wordt stil op het parkoers, elke wandelaar is stilaan enkel nog met z’n eigen ellende bezig. Op zo’n momenten besef je dat je eigenlijk goed gek bezig bent. De banaan in de fruitpost brengt even soelaas en wat extra kracht voor de laatste loodjes.

Veel valt er nu niet meer te vertellen. Het is asfalt lopen langs drukke wegen en over de statige rivier, die er nu ook maar troosteloos bijligt. Neen, we zijn met z’n allen blij dat de finish in zicht komt. Het hoeft niet meer voor vandaag. In het vrij volle zaaltje meld ik mij af, geniet even van een Palmpje en vertrek naar het station. Het regent gelukkig niet meer en de terugreis verloopt vlekkeloos. Al is dit laatste woord niet helemaal op zijn plaats, zo zie ik er echt niet uit!

Al had ik een wat mindere dag, toch ben ik blij nog eens bij de WS-familie te gast geweest te zijn. Telkens weer bieden zij dat ietsje meer, die extra dimensie die je telkens weer in elke wandeltocht hoopt te ontdekken. Daarom bedankt jongens en hopelijk treffen we mekaar opnieuw bij minder balorige weergoden. Mijn laatste zinnetje vandaag is voor Karel, die ik samen met zijn familie veel sterkte en moed wens in deze voor hen moeilijke tijden.

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

21:14 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ws78, zuid-holland, -d

26-08-08

02.06.2007 wsv Kinderdijk

We hebben vandaag de keuze tussen Brugge, Gelrode en Kinderdijk. Alleen de laatste kennen we nog niet en vermits wij nieuwsgezind zijn … Ondanks het één afrit te ver rijden in Rotterdam zitten we binnen het uur toch op de juiste dijk. Worden door de organisatie feilloos afgezet op een ruime parking. De startzaal oogt eveneens fraai. Fronsen wel onze wenkbrauwen bij het lezen van de parkoersbeschrijving, slecht drie rustposten voor een 50km!

Na het koffietje, naar Hollandse maat geschonken, vertrekken we bij mooi maar nog lichtjes mistig weer. Tussen de huizen van het stille straatje door krijgen we prachtige uitzichten over het Kinderdijkse molenpark, dat belooft! Volgen zo’n twee kilometer de oever van de Lek over een asfaltweg en later een fietspad. Bij Nieuw-Lekkerland verlaten we de rivier voor rustige dorpsstraatjes. Snel veranderen ze in steegjes door parkjes, langs grachten en over vlondertjes. Dit is mooi. Aan de overkant van het dorp lopen we de Tiendweg op, in feite een fietspad. Eerst achterom de huizen van het dorp. De tuinen zijn een perfecte illustratie van Nederland = bloemenland. De huizen worden schaarser, de kortere afstanden verlaten ons één na één. Rest het lange fietspad tussen twee grachten, soms afgezoomd met wilgen. Grasland, grachten begroeid met gele plomp, nestelende watervogels en een massa kikkers, daartussen her en der een paar tweevoeters. We volgen deze Tiendweg ruim 3,5km altijd maar rechtdoor tot in Achthuizen. Twee bochten naar links en langs de Lekdijk terug naar Nieuw-Lekkerland, een makkelijker te pijlen parkoers hebben wij nog nooit gezien. Lassen een korte pauze in op een bankje in het dorp. Pikken de draad van de 30km op voor warempel een stukje Finse piste in het bos. Daarna terug fietspaden langs het water tot aan de rust in het lokaal van de Alblasserdam schaatsvereniging. Hebben er 15,5km opzitten.

Verlaten vrij snel het dorp voor polderpaden midden de weilanden en langs een paar eenzame boerderijen. Komen zo bij een rivier waarvan de oevers ruim begroeid zijn met riet. Blijkt een paradijs te zijn voor vogels. Je hoort ze uitbundig zingen maar krijgt ze niet te zien, karekiet …’k woon in ’t riet …maar je vindt me toch niet! We mogen weer 2330 meter rechtdoor over fietspad Achterkade. Pauzeren op een bankje bij een molen. Ik snij af naar de 40km toe zegt Linda gedecideerd. Een paar kilometer en twee bochten verder kunnen we dat. Wordt een prachtige laan onder platanen, lekker lommerrijk. Lopen een dorpje binnen met echt mooie boerderijen. Elk huis heeft hier zijn vijver of beekje en meestal ook een bootje aan de achterdeur. Oogt voor ons heel fraai. Rusten doen we bij een zorgboerderij in Oud-Alblas, hebben er zo’n 27,2km opzitten.

En nu pik ik de 30km op zegt Linda. Passeren een gecombineerde water- en windmolen (de Peilmolen), hadden we nog nooit eerder ergens gezien. Vrij snel duiken we een heerlijk koel bos binnen, het Alblasserbos. Het weinige rusten laat zich gevoelen, zijn we echt niet gewend. Verlaten het bos bij een viaduct van de Betuwelijn. Hier heeft de organisatie een extra drankpost voorzien. Deze bevoorrading is meer dan welkom want het is warm en zonnig. Duiken net naast de autobaan terug het Alblasserbos in en vinden dit echt prettig lopen. Zo bereiken we Alblasserdam waar we doorheen moeten naar onze derde en laatste rustpost. Hebben er 38km opzitten.

Mogen meteen middels een fraaie brug een riviertje over en stappen het eigenlijke molenpark binnen. Het is geen wonder dat deze site door de Unesco beschermd wordt. Heerlijk wandelen is het hier langs grachtjes begroeid met plomp en waterlelies. Kunnen intussen de molens langs alle kanten bewonderen. Ik tel er niet minder dan 18 ! Moet lachen als een buslading gele medemensjes door het park drentelt, gewoontegetrouw met de fototoestellen in aanslag. Deze laatste zes kilometer doen ons alle vermoeidheid vergeten. Genieten van de, meestal bewoonde, windmolens, de grachtjes, vlondertjes en vele zwanen met nog jonge kroost. Een aanblik om nooit meer te vergeten! Halen na 44km wandelen onze stempel en ploffen neer bij een lokaal terras voor een paar koele Grimbergen.

Onze conclusie: deze tocht loont de moeite maar met 30km heb je echt wel alles gezien. Over Dordrecht en Breda zijn we binnen het uur terug in Hemiksem. Een stukje eten en bedtijd, morgen is een andere wandeldag.

20:44 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -k

12-08-08

20.01.2007 WS78 te Gouda

Ben weer alleen op pad vandaag en kies dus logischerwijs voor WS78 en Gouda. Het is vrij winderig weer op de heenweg en vanaf Rotterdam druppelt het eerste hemelvocht op de ruit. Het zal toch niet waar zijn zeker! Vanaf uitrit 11 loodst WS ons feilloos naar de startlocatie, netjes zoals mijn routeplanner het had uitgestippeld. Krijg de raad mij karretje achter te laten bij flatgebouwen, inderdaad plaats zat. Ben net op tijd om de ganse meute het parkoers te zien opstormen. Krijg zo alle ruimte voor een rustige inschrijving bij Vander en een kopje koffie met croissant voor € 2,00, wat een luxe. Henkie zit rustig te wachten tot de dames en heren wandelaars allemaal besloten hebben te starten. Het wordt een vast stramien.

We vertrekken midden de flatgebouwen, waterpartijen en …bruggetjes. Op één van de vijvers een koppeltje sierlijke zwanen, de toon is gezet. Een kar met paard is een verassende verschijning zo midden de woondozen. Ruilen de huizen voor sportterreinen, inclusief langlaufpiste en daarna kantoorgebouwen, alleen de waterpartijen vormen een constante. Een paar bruggetjes onder drukke wegen en daar wenkt de natuur. Enkele populieren hebben de donderdagse storm niet staande overleeft. Bij het eerste bruggetje de krijttekst ‘Henk, pas op’. Hij komt net aanfietsen en weet ook niet wat de bedoeling hiervan is. Even verder staat ook nog ‘mooi’, ons een raadsel. Op de smalle onverharde Winterdijk is het anders wel delicaat lopen. Het is ‘alle hens aan dek’ om er niet af te waaien de gracht in. Een loeiharde wind blaast van links naar rechts over de open groene vlakte. Mooi en pittig is het wel, Henk gaat van de fiets en loopt met ons mee. Bij een tuinbouwcentrum draaien we linksop tussen de huizen door. Heel wat daken hebben averij opgelopen. Zo bereiken we hefbrug Waddinxveen en mogen een eindje over een fietspad langs de Gouwe. Duiken een recreatiecentrum (camping) binnen en lopen langs kaarsrechte grachten. Een tuinhuisje is netjes in tweeën gehouwen door een omgevallen boom. Iedereen natuurlijk foto’s maken. Ramptoeristen, zou Hennie later gemaakt smalend zeggen. Het begint steeds harder te regenen en bij de soeppost in Reeuwijk zijn we met z’n allen al verzopen kiekens. Hier ontmoet ik vele bekenden waaronder Rob & Aartje, ook Henri is opnieuw van de partij.

Een berichtje naar het thuisfront en ik trek verder richting Tempel. Regen en wind gaan nu hevig tekeer. We klauteren over een hekje en mogen over een grasdijk verder. Knal open landschap en enkele lekkere porties blubber worden ons deel. Terug op het asfalt krijgen we de wind pal op kop. Hier hou ik wel van, kan je heerlijk knokken tegen de elementen. Ik haal het groepje De Joode in en Rob loopt een eindje mee, kunnen we wat bijpraten. De dijken noemen hier steevast Kade. Het parkoers wordt eentonig, de slingerweg tussen boerderijen randje Bodegraven een welgekomen afwisseling. Bij het AC restaurant hebben we er zo’n 23 kilometer opzitten. Het is er te druk en ik kies voor de rustiger Mc Donald. Neem een ruime pauze en trek mij opnieuw op gang. Ik heb van al die regen en wind vanachter een koude kont gekregen. Het parkoers was ook nog niet zo geweldig en dus loop ik er wat troosteloos bij. Maar zie, we draaien weg van de snelweg en duiken het Reeuwijkse Hout binnen. Een netjes aangelegd onverhard pad en letterlijk tientallen vlondertjes loodsen ons door een nog jong bos. Het zonnetje komt ook voorzichtig piepen terwijl wij door het natuurschoon kronkelen. Mijn humeur gaat met sprongetjes de hoogte in. Voorbij een camping bereiken we de huizen van de betere burgerij. De doorkijkjes geven uitzicht op grote waterpartijen. Wat nu komt is echt schitterend. Links en rechts telkens een groot meer, de oevers ruim met geel riet begroeit. Wij lopen op een dijkje bestaande uit twee evenwijdige asfaltwegeltjes met tussenin …een sloot. Dus tussen twee grote meren loopt en dijk inclusief brede sloot, een uniek gegeven. Alle wandelaars vinden dit onwaarschijnlijk mooi. Mede dankzij het mooie weer is dit echt genieten. Het koffietje op zo’n 10 kilometer van de finish smaakt. Henri legt er aan Coos en een paar andere dames uit wie die man uit Antwerpen wel is.

Ik trek snel verder. We lopen nog steeds tussen de meren door. Er staan wat meer huizen, de kleinere van Jan-met-de-pet netjes naast de kast van Mijnheer-met-de-hoed. Leuk om naar te kijken. Hier ook geen enkel huis zonder brugje, ophaalbaar of niet. We lopen recht naar één van de meren, het Elfhoeven strand. Ik maak een paar foto’s en loop rechtdoor langs de oever. Kijk na een tijdje verwonderd rond, geen andere wandelaars meer te bespeuren. Hoe kan dat nou, ik zat toch goed in de groep! Loop toch maar door tot de overzijde van het meer. Geen pijlen en geen andere wandelaars meer. Teruglopen maar. En ja hoor, zie iedereen netjes linksaf gaan waar ik daarstraks rechtdoor liep. Rob kijkt verbaasd al ik kom aangelopen. Nou ja, zeg ik gemaakt nonchalant, het parkoers is korter dan de geplande 40km, heb dus maar een ommetje gemaakt! Rob loopt terug een eindje mee over smalle asfaltbaantjes langs ontelbare grachten. Bij het Gouwse Hout ga ik er opnieuw alleen vandoor. Door open grasland kronkelen we opnieuw over ontelbare vlondertjes. Zalig vind ik het hier. Bij de fruitpost komen we Erik Dikken tegen, al netjes omgekleed. Hij bleek vanmorgen bij het bruggetje de gracht te zijn ingewaaid met fiets en al! Heeft ie weer voor de stunt van de dag gezorgd. Geen WS tocht zonder Dikkense capriool!

De laatste drie kilometer krijgen we nog wat grachtjes randje stad. Een paar straatjes, de flatgebouwen bij het station. Het is 17:15 als ik de finish haal, mijn ommetje moet zowat drie kilometer lang geweest zijn. Het werd een merkwaardige tocht vandaag. De eerste helft eerder saai en erg nat. De tweede helft zonnig en reuze boeiend. Net of ik twee tochten gelopen heb zeg ik tegen iemand van de organisatie. Toch was het een aangename dag en heb ik eens te meer genoten van die onovertroffen WS sfeer. Zonder onvoorziene omstandigheden ben ik er de volgende tocht opnieuw bij, gezond verslaafd …

20:53 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ws78, zuid-holland, -g

01-08-08

30.12.2006 R.W.V. te Capelle-aan-de-IJssel

Het is Linda haar dagje niet en daarbij voorspelt de weerman pokkenweer. Voor haar wordt het een dagje fitnessen, ik ga op zoek naar een leuke tocht niet te ver van huis. Koksijde vind ik echt te ver om alleen naartoe te rijden. Vorig jaar liepen wij de zondag van de Capelse tweedaagse en die was goed, dus ben ik zeer benieuwd naar de zaterdag. Van Antwerpen tot Dordrecht rij ik inderdaad in de regen maar daarna is het droog. In tegenstelling tot vorig jaar vind ik vlot de startlocatie, de laatste paar kilometer staan er bordjes. In de startzaal meteen bekenden zijnde Martin en een verbaasde Danyell. Moet ik even tekst en uitleg geven!

Om 9:30 ga ik van start. Het is nog donker, er vallen wat spatjes regen maar dit gaat gauw weer over. We vertrekken door fraaie parken met heel wat vijvers en de onvermijdelijke, roerloos starende blauwe reigers. Belgische landrot die ik ben, vind ik het schitterend hoe men hier overal met en soms vrijwel op het water woont. We maken blijkbaar een grote lus rond Capelle en bereiken een mastodont van een brug-sluis over de Hollandsche IJssel, boeiend hoor! Er volgen nog een trits parken door dicht bewoonde buurten. Ik merk heel wat vandalisme aan openbare nutsvoorzieningen zoals vuilbakken of wegmarkeringen, een teken des tijds waar ik moeite mee heb. In de buurt van enorme woondozen krijgen we de eerste ‘camper’ rust na 6865 meter (juist is juist!). Het bekertje bouillon smaakt heerlijk.

Maar we moeten verder. Langs de woondozen bereiken we het Lepelaarsbospad I (er zijn er inderdaad meer) en lopen tussen huizen en open weiland. De 30km gaat zijn eigen weg en wat nu komt is speciaal. Je bent er voor of tegen maar ik heb er van genoten. Vanaf nu lopen we zo’n 2 kilometer ‘immer gerade aus’, knal rechtdoor dus over een asfaltbaantje. Links en rechts tientallen kanaaltjes en bruggetjes om het vee naar de weilanden te loodsen. Deze weilanden doen dan ook nog dienst als overwinteringplaats voor tientallen sierlijke zwanen. Meestal koppels, af en toe een eenzaat. Uiteraard zitten er ook heel wat andere watervogels. Huizen of boerderijen zijn zeldzaam. Eentje noemt ‘de Lage Boezem’ al heb ik die niet gezien! Bomen staan er helemaal niet zodat ik maar wat blij ben dat het droog blijft en we de wind …vanachter hebben. Onderweg een bordje met Stedenroute ‘Amsterdam 77km, Brussel 244 km’. Een bocht naar rechts en opnieuw 1100 meter rechtdoor. Een breder kanaal hier, geen bruggetjes meer maar wel een ruime oeverbegroeiing. Hierna brengen wat slingerpaadjes langs beekjes ons bij de Hendrikshoeve. We lopen hier rondjes door een meer bosrijke omgeving en over een hele trits vlondertjes in alle maten en soorten. Zo bereiken we de tweede rust in café ‘De Loet’ grondgebied Lekkerkerk. We hebben er 16766 meter opzitten.

We moeten nu natuurlijk helemaal terug vanwaar we gekomen zijn maar wat een kontrast met daarstraks! Het eerste kilometertje is spelevaren met paadjes en vlonders door een nat bos bij een waterzonnetje. Daarna volgen we over een asfaltpaadje de meanders van een beek, tussen bos en weiland. Heerlijk lopen is dit. Ik ben hier moederziel alleen maar vind het allemaal zalig. We moeten over een druk kruispunt en duiken dan de Krimpenerwaard binnen. Meer open gebied en de ‘wind op kop’ zorgen ervoor dat wandelen stevig knokken wordt. We bereiken Krimpen-aan-de-Lek. Lopen wat straatjes en bij een klein haventje ligt de volgende caférust (Café Gezellig) na 24431 meter.

We moeten nu een eind door het dorp lopen en het valt mij op hoe Nederland al druk in de weer is met voetzoekers en alle andere mogelijke lawaaimakers, ik wordt er gek van! Gelukkig zoeken wij opnieuw de stille natuur op en lekker keuvelend met enkele andere wandelaars keren wij terug naar onze ‘camper’rust van deze morgen voor een lekkere kop soep.De laatste acht kilometer verkennen we blijkbaar heel Capelle. Eerst straten met gewone rijhuizen tot aan de Hollandsche IJssel. Daarna een hele trits woondozen en een metrostation. En toch blijven we door strookjes groen en waterpartijtjes lopen, heel merkwaardig. Eindigen doen we midden de statige villa’s van zij die het gemaakt hebben in het leven. Samen met het invallen van de duisternis bereiken we de aankomst. Ik maak een ‘Palmke’ soldaat, want drinken doe ik Belgisch! RWV dit was weer een leuke tocht, ik heb er van genoten en …we hebben het droog gehouden! Tevreden rij ik terug naar huis, mijn sleutels bij de hand! Pal op de Belgische grens in Meer begint het te stortregenen, hoe zou dat toch komen …

20:43 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -c

22-07-08

29.07.2006 Lions Club Katwijk-aan-Zee

Er is wel wat keuze vandaag maar vermits de weerman voor het westen het minste neerslag voorspelt trekken we dus kustwaarts. Niet naar Knokke want daar zijn we dit jaar al geweest, wel naar Katwijk-aan-zee, we zijn niet voor niets Nederbelgen. Wij vonden dit vorig jaar een knappe tocht en dus gaan we ze nog eens lopen. Het is vrij mistig als we het badplaatsje bereiken, krijsende meeuwen begroeten ons bij aankomst. Een oudere man die zijn auto staat te poetsen vraagt verbaasd of wij ‘echte’ Belgen zijn of Katwijkers met een Belgische nummerplaat. Hij kijk met bewondering naar die ‘echte’ Belgen die hun wandelschoenen aantrekken. Bij een fris windje stappen we door het nog stille dorp naar het strandpaviljoen Zon & Zee. De Lions vragen € 2.50 inschrijfgeld en hiervoor krijg je een velletje A4 aan beide zijden volgeschreven met de routebeschrijving, niet minder niet meer. Het enige minpunt van deze tocht.

Rond 10:15 vertrekken we voor onze eerste lus van 15 ruim bemeten kilometer. Even over de dijk kuieren richting binnensluis, een paar straatjes en we duiken de duinen in. In de eerste duinpan doen kauwtjes, meeuwen en aalscholvers zich te goed aan hetgeen koeien en paarden hen als restmaaltijd overlaten. Een bocht naar rechts en we beginnen aan het lange pad richting Noordwijk. Asfalt voor de fietsers, schelpenpaadje voor de voetgangers, dit is Nederland. De eerstvolgende kilometers zijn voor geen meter vlak. We wippen vrolijk op en neer tussen prachtig begroeide duinen tot de boulevard van Noordwijk. De parkoersbouwer leidt ons vervolgens door met baksteen geplaveide straatjes waar we kunnen genieten van een veelheid aan villa’s. Hier woont de beter begoede Hollander. We passeren een paar reuzengrote hotels en stappen vervolgens landinwaards. Randje dorp liggen ruime bloemenkwekerijen, een leuke afwisseling in het parkoers. Nog even door de Coepelduynen en we staan terug van waar we kwamen, randje boulevard Noordwijk. Als terugweg opteren we voor het nog rustige strand. Het is al 13:30 als we terug bij ons startpaviljoen aankomen voor glaasje fris. Linda voelt zich niet echt lekker maar na een ruimere pauze beginnen we toch aan onze tweede lus van zo’n 25km, wetende dat dit het mooiste deel van het parkoers is.

We lopen nu de boulevard af in de andere richting, voorbij het stemmige witte kerkje en dito geschilderde oude watertoren. Bij de Soefitempel draaien we het domein Berkheide in. Dit is een immens duinengebied tussen Katwijk en Scheveningen. Het eerste stukje is vlakker dan daarstraks. We genieten van de immense ruimte, de stilte is hier voelbaar terwijl we door de schaars begroeide duinen lopen. Stilaan bereiken we de eerste, met een rietkraag afgezoomde, vennetjes. Dit is een waterwingebied. Midden de duinen plots de ‘Chinese muur’ blijkbaar een overblijfsel van een oude antitank wal. De meegekregen tekst is soms voor interpretatie vatbaar en zo baggeren we een kilometertje door wel héél los zand tot aan het paviljoentje Ter Duinen, in the middle of nowhere. Linda’s snoetje staat op onweer. Toch stappen we een kwartiertje later verder, passeren de afslagen richting strand en trekken richting Wassenaar en zijn parkings. Hierna zullen we kilometers lang het fietspad richting Schevingen volgen. De asfaltweg is uitgevlakt voor de tweewielers, het schelpenpad volgt netjes de glooiingen van het landschap. Je krijgt er als beloning wel een aantal schitterende zichten op heerlijke vennetjes bovenop. Eindelijk bereiken we de Boerderij Meyendel. Tijd voor een boterhammetje bij een frisse pint. De terugweg loopt normaal over hetzelfde pad in omgekeerde richting. Wij opteren deze keer echter voor een strandwandeling. Linda begint vlotter te lopen, de diesel kwam wat traagjes op gang vandaag! De eerste kilometer is een heerlijk doorsteekje dwars door de duinen. Met de prachtige frisgroene begroeiing en de kalveren van het begrazingproject lijkt dit wel Klein Zwitserland. We draaien rechts het zonovergoten, vrijwel verlaten strand op. Achter ons de skyline en pier van Scheveningen, heel in de verte het witte kerkje van Katwijk. Er resten ons zo’n 10 kilometer. Na een uurtje lopen bereiken we Wassenaar voor een laatste stop. Het is warm en ik heb een keel als een droogdok. We verlaten spoedig de drukte van het mini badplaatsje en delen het strand met schaarse wandelaars en kolonies meeuwen die ons rustig aanmonsteren. Wandelen in de rustige branding, het is hoog tij, een goudgeel strand afgeboord met hel groene duinen van jonge helmgras. Dit is het paradijs – onwillekeurig loop ik de muziek van Jonathan Livingstone Seagull te neuriën. Trouwens, van paradijs gesproken – enkele toeristen, netjes verdeeld over beider kunnen, beoefenen hier het ‘niksekini’, zouden wij ons in Belgie niet kunnen voorstellen, maar hier is dat gewoontjes. En jong geleerd is blijkbaar oud gedaan, want dit zijn geen bakvisjes meer. Langzaam maar zeker komt Katwijk dichterbij. Speedy ruikt haar stal. Meter voor meter schuift zij van mij weg. In dit natte zand doen die veertig kilo meer extra pijn. Ja, ik moet afhaken, kan het tempo niet meer aan. Eindelijk is daar randje Katwijk en kan ik de dijk op, genoeg zand voor vandaag. Het is al voorbij 19:00 als we de aankomst bereiken en neerploffen in een zeteltje, een donkere Leffe hebben we nu wel verdiend. We praten wat na met een koppeltje krasse tachtigers die hier ook komen genieten. Zij wonen in Leiden maar zijn afkomstig van Apeldoorn en waarover praten we dan ...juist ja de vierdaagse! We nemen afscheid van deze gezellige mensen want Clement, we weten hier een leuk restaurantje zijn op de dijk. Carpaccio, gegratineerde visschotel met pasta en tiramisu, meer moet dat niet zijn. De terugreis verloopt heel vlotjes maar het is toch 1:30 als we thuiskomen. Nog even overleggen voor het slapengaan, waar gaan we straks naartoe, Weywertz, Bellingen, Dranouter ? De Heuvellandstappers horen bij onze favorieten en we zijn er dit jaar nog maar één keer geweest, dat wordt om 8:00 opstaan !

23:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -k

17-07-08

10.06.2006 R.W.V. Rotterdam

Er zijn schandalig veel afstandstochten dit weekend en de keuze is dan ook onmogelijk. Wij houden het bij Waalwijk en Thuin tot …donderdagavond Danyell ons een mailtje stuurt met (foto)reportage van de tocht in Rotterdam. We weten van onze twee vorige bezoekjes dat het bij RWV altijd genieten is en dus wordt het kiezen uit drie. Linda bekijkt op vrijdag de mogelijkheden nog eens …bij deze hoge temperaturen opteren we voor vlak en dus wordt het Rotterdam. Na en uurtje rijden verlaten we de autoweg, gokken een paar keer juist en raken vlot tot op 200m van de startlocatie. De ingang van het sportcomplex vinden is een ander paar mouwen. RWV verstaat de kunst hun startzaaltje goed te verstoppen en plaatst helaas geen wandelborden, het enige minpunt in hun organisatie. We komen uiteraard goed terecht en schrijven in voor de 45km. Het is opvallend stil in het zaaltje, weinig deelnemers dus vandaag.

Bij een draaglijke temperatuur vertrekken we midden de flatgebouwen in het groen. Na zo’n 10 minuutjes lopen bereiken we al de eerste bosjes en prachtige parken. Bij een vijver zit een assertieve reiger die gekke tweevoeters onbeweeglijk aan te staren. Kan ik meteen een leuke foto maken, net voor hij krijsend verkast. Als we langs een kanaaltje midden het groen mogen lopen, bemerken we een nest meerkoeten zo’n 2 meter van de oever. Een teder tafereeltje dat je zelden van zo dichtbij kan bewonderen. Even verder een schitterend uitzicht over een plas met aan de overkant een molen uit 1648 tegen een horizon van de wolkenkrabbers van Rotterdam. Een uniek zicht. Mensenlief wat valt hier veel te beleven! We rondden het meer en doorlopen een paar, meestal erg groene, straten. We zijn in Hilleregsberg/Schiebroek. Net buiten het centrum meteen terug bosjes en plassen, soms bedekt met zoveel pluis dat het een sneeuwlaag lijkt. Even een smal paadje langs een spoorlijn, langs wat volkstuintjes en daar is de eerste verzorgingsrust. Wij hebben er 11,595 ronduit schitterende km opzitten. Een dame die met ons op het bankje zit zegt dat de ganse tocht zo mooi is – dat beloofd!

Het tweede stukje is slechts zo’n 4km lang en omschrijf ik best als waters & bossen. De Overschiese Plassen noemt dit hier blijkbaar. Zelfs de oudere huisjes aan het water die we te zien krijgen net voor de rust in een speeltuin, hebben iets aparts met die uitstulpende vensterramen. De volgende etappe van opnieuw zo’n 10km brengt ons richting Berkel & Rodenrijs en de luchthaven van Rotterdam. Een open polderachtig stukje wordt gevolgd met heerlijk door de bossen flaneren. In een woonwijk heeft de oranjegekte toegeslagen, elk huis ja zelfs de lantaarnpalen zijn oranje versiert. Die Hollanders toch hé! Terwijl wij langs groene avenues stappen bemerken we grote werkzaamheden. We vermoeden een uitbreiding van het metronet en de bouw van een nieuw woonpark Zestienhoven. Net als bij Nesselande dreigt hier dus een groot stuk natuur opgeofferd te worden aan de menselijke baksteen, jammer. We passeren enkele autosloperijen waar blijkt dat de meeste Nederlanders wel erg lang in de zon gelegen hebben, althans diegenen die hier rondlopen. We lopen de ganse startbaan van de luchthaven af, behoudens een paar opstijgende vliegtuigen puur natuur, onder het stationnetje Rotterdam Wilgenplas door en aan de overkant van het volgende park ligt de volgende verzorgingsrust. Ons bankje staat hier pal in de zon en Linda wil dan ook gauw weer verder. Nog één etappe van zo’n 9,5 km en de lange stukken zitten erop voor vandaag.

Het eerste stukje is open landschap terwijl we over een grintpad kuieren. Hier sport Nederland, we bemerken achtereenvolgens een cricket, korfbal en baseball wedstrijd. Bij momenten lopen we tussen woonwijken door waarbij we nauwelijks de huizen opmerken zo groen is het hier. En als het geen groen is zijn het dijkjes langs het water waarover we vrolijk stappen. Nadat we een merkwaardig mooie woning, gebouwd uit het onderstel van een molen, voorbij zijn, wordt het over zo’n 4 km al bos en waterpartijen wat de klok slaat. Grote hoeveelheden pluis vliegen ons om de oren. Soms lijkt het net of het sneeuwt en dikke pakken dons klitten samen langs de paden. Onze parkoersbouwer laat ons lekker lang genieten van het Lage Bergse Bos, zoals dat hier noemt. Een wandelaar met tekstblad in de hand vraagt of we geen vrouw zijn tegengekomen. We ontkennen – mijnheer vindt zijn mevrouw niet meer, die een kortere afstand liep. Later zien we ze terug netjes samen lopen, eind goed al goed dus.

We bereiken een grote plas die ligt te schitteren in de zon, mogen hem voor 50% rond en daar ligt de rust in café ‘t Hoekske Hout. We bestellen elk een halve liter vocht, ik met licht alcoholisch gehalte, Linda zonder. Nog 12 kilometer. Zijn wij tot nog toe verbaasd over het vele groen in deze tocht dan begint het feest nu pas echt. We lopen door het Hoge Bergse Bos over van die zachte en kronkelende onverharde paadjes. Het aantal knuppelbruggetjes over grachtjes en moerasjes tellen we al lang niet meer. Plots ligt het pad, of hetgeen er voor doorgaat, vol met sprokkelhout. Dat misten we nog, zegt Linda, dwars door het ‘stoofhout’! We rondden een kampeerterrein, druk bezocht door de barbecueënde gekleurde medemens en bereiken golfbaan Rottebergen, de pleisterplaats voor ‘bleekscheten’. Verdorie zeg, krijgen we nu toch wel een stevige helling onder de slof geschoven zeker, ik hap naar mijn zoveelste adem. Boven gekomen doe ik dat nog eens maar nu voor het ongelooflijke mooie uitzicht over de omgeving. Wie zei daar weer dat de afstandswandelaars niks zagen ? Moeten ze eens met ons meekomen! Bij de afslag van een hole zitten vier konijntjes en een fazant op een paar meter van de golfer rustig te kijken, onwaarschijnlijk, nog nooit gezien! Nog een paar paadjes en daar is de laatste verzorgingsrust. Het zijn dezelfde helpers van de twee vorige posten die hier nu voor ons zorgen. Ze zijn super vriendelijk en je kan alles krijgen wat je wil, warme en koude drank, partjes fruit, snoepjes, en alles in de prijs begrepen. Super noemen wij dat!

Er resten ons nog 5 km met middenin een rust bij een kinderboerderij. Als we bij Rotte het kanaal oversteken geniet de lokale jeugd van het koele water. In de vaart zwemmen, dat zie je bij ons niet meer. Tot onze verbazing blijft het parkoers groen tot enkele honderden meter van de aankomst. Leuke verende bospaadjes, grachtjes en knuppelbruggetjes, bij RWV weten ze van geen ophouden. Een beetje moe en verhit bereiken we super tevreden de aankomst, iets over 18:00. Bij een lekker pintje van de tap zitten twee stralende Nederbelgen. RWV dit was een pracht van een tocht, met schitterend parkoers, krijt en papieren pijlen in overvloed, immer vriendelijke en gedienstige helpers. Van harte bedankt want dit was AF. Alleen zou ik een leukere naam bedenken dan Trainingstocht. Een paar tips : berenklauwtocht, nog nooit zo veel van die monsters gezien als vandaag, bossen & waters, of knuppelbruggetjes tocht. Ook een woordje van dank aan Danyell voor haar gouden tip, netjes strategisch afgeleverd op donderdag. Zal wel de vrouwelijke intuïtie geweest zijn. Nu zitten we nog lekker na te genieten en morgen is het weer wandeldag …de Halve Zolentocht in Waalwijk.

22:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -r

08-07-08

28.01.2006 R.W.V. Rotterdam

Omdat zij ons verrast hadden met een prachtige tocht in Capelle-a/d-IJssel beslisten we terug naar R.W.V. te gaan voor hun tocht in Rotterdam-Zuid. Het is voor ons maar een uurtje rijden en we bereiken sporthal Asterlo gewoontegetrouw net als het startsein wordt gegeven. Wij genieten eerst nog van een kopje koffie en vertrekken zo’n 20 minuutjes na de eersten en samen met een reeks stappers die de 25km zullen afleggen.

Na een paar straatjes bereiken we ons eerste park ... het Zuiderpark dat we een hele tijd doorkruisen. Helaas is het voor een belangrijk deel een bouwwerf zodat de winterse schoonheid van de flora ons wat ontnomen wordt. Het vriest duidelijk nog bij een staalblauwe hemel maar er staat bijna geen wind zodat het in feite niet echt koud aanvoelt. Muts en handschoenen verdwijnen dan ook vrij snel in de binnenzakken van onze vesten. We passeren landhuis De Oliphant en een mooie witte molen, nog een stukje park, inclusief hondenschool, wat huisjes, en tussen de ringsnelweg en een metrolijn bereiken we de eerste rust na 7,840 km, samen met de 20 en 25km lopers. Even een kopje koffie en een stukje peperkoek en weg zijn wij nadat we Danyell effe gedag hebben gezegd (zij loopt de 25km).

Vrij snel verlaten de kleinere afstanden ons en wij trekken alleen verder. We krijgen eerst enkele paden dwars door weilanden onder de wandelslof geschoven en dan een met grachtjes dooradert bos, Valckestein genaamd. Echt een mooi stukje natuur. Zo bereiken we het dorpje Poortugaal dat we meteen langs een weiland opnieuw verlaten. Enkele achteraf-paadjes langs grachten en tuintjes brengen ons bij de eerste binnenrust in de sporthal van Hoogvliet na 16,555 km. We vormen dan wel getrouw de achterhoede van de groep maar hebben hier toch al het gezelschap van enkele andere wandelaars, dat komt dus goed.

We verlaten Hoogvliet langs een drukke metrolijn en enkele woonwijken met 17 verdiepen hoge woonkazernes. Vrij snel echter bevinden we ons op een fietspad langs de Oude Maas en lopen zo’n 100m achter een kudde schapen. Ik doop het pad dan ook om tot ‘schapekeutelweg’. Gedurende enkele kilometer mogen we nu de rustige stroom opwaarts volgen, soms over een fietspad, dan weer dwars door de schapenweides. Bij dit stralende weer waarbij de zon zich spiegelt in het helderblauwe water is het echt genieten. Zo bereiken we na 25,315 km en via een jachthaventje het gezellige oude cafeetje De Gouden Arend in Rhoon. De nog jonge bazin staat achter haar toog mooi te wezen, tot groot genot van een aantal heertjes die van op hun barkrukjes duidelijk wilde dromen hebben bij hun zoveelste biertje. Ik kan bij het aanschouwen van deze show nauwelijks mijn lach onderdrukken, wij mannen toch hé!

We lopen nu dwars door Rhoon heen en komen bij een aanduiding ‘wandelaar – omleiding’!! Gezien wij ons tekstblad niet gebruiken maakt het ons niks uit. We lopen zo’n kilometertje over een asfalten dijk en ja hoor, hier staat ‘einde omleiding’!! We duiken nu de desolate polder in waar een gure wind vrij spel heeft en onze kaken geselt. Gelukkig bereiken we de straten van een nieuwe, volop in opbouw zijnde stad ONYX ter hoogte van Barendrecht-Smitshoek. De parkoersbouwer laat ons nog wat lusjes draaien door het Zuidelijk Randpark met zijn schelpenlaantjes en daar bereiken we de laatste rust bij een watermolen. We hebben er 35,600 km opzitten. Een laatste koffie met stukje peperkoek gaat er lekker in. Er restten ons 5 kilometer die grotendeels door het Vrijenburgerbos, randje Rotterdamse Ring, leidden en om klokslag 17:00 staan we terug in de sporthal.

Deze tocht was misschien minder boeiend dan deze in Capelle maar wij hebben dat tevreden gevoel dat de parkoersmeester ons alles gegeven heeft wat enigszins mogelijk was. Er zat aardig wat variatie in de 40km met z’n parken, het eind langs de Oude Maas en de polder. Elk stukje groen dat we te zien kregen werd ook bewandeld. Ook vonden wij de rustposten in Rhoon en bij de molen echt aangenaam. Na een tweetal biertjes, hier waren ze nog niet op (!), reden we dan ook tevreden terug naar Belgenland. P.S. Dit was mijn 1000ste tocht sinds ik op 02/01/2000 gestart ben met deelname aan wandeltochten. Ik heb er 26.966 km opzitten en ben daar best tevreden mee. Linda, die al een viertal jaartjes langer stapt dan ik heeft zo’n 5.000 km meer op de teller staan. Voor ons allebei nog een heel eind tot ...

21:03 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -r

07.01.2006 WS78 te Dordrecht

Het is in België nogal dunnetjes wat de lange-afstandtochten betreft en dus wenden wij de steven vandaag opnieuw pal noord want WS 78 organiseert hun Brabantse Biesbostocht vanuit Dordrecht. De voorstelling van de tocht op hun website spreekt nogal wat over polder en onze vorige uitstap naar Dordrecht was voor een stadswandeling,maar toch zijn we allebei hoopvol gestemd. Het is vrij winderig en mistig als we, na een uurtje rijden, de ruime parking van de lokale atletiekvereniging opdraaien. Er staan al opvallend veel auto’s hoewel het nog net geen 9:00 is. We vinden geen enkele andere Belgische nummerplaat. In de startzaal heerst een gezellige drukte alhoewel de meeste wandelaars al vertrokken zijn. Bij een koffietje bekijken we de parkoersbeschrijving. De ‘rust’posten liggen weer 10 kilometer en meer uit elkaar dat wordt dus stevig doorstappen.

Rond 9:20 beginnen we er ook aan. Alhoewel we nog midden de buitenwijken van deze toch wel grote stad zitten is het parkoers als heel groen. We stappen stevig door over een dijk met links een waterloop en rechts woonwijken waarvan de gebouwen, drie hoog, met hun voetjes in het water staan. Die grachtjes tussen de huizen is voor ons Belgen heel ongewoon en wij vinden dit leuk. Ongegeneerd kijken we bij de mensen binnen om een glimp op te vangen hoe die Hollanders nu wel wonen. Het is ook hondenuitlaattijd en de baasjes kijken soms verwonderd naar al die snuiters die voorbijrazen. Na een paar kilometer laten we de huizen achter ons en lopen over fietspaden op- of onderdijks door poldergebied tot aan de Nieuwe Merwede,waar we ter hoogte van Kop van’t Land de veerpont zullen nemen. Vermits ‘bootje komt zo’ nemen we een korte pauze op de bankjes die er staan. We hebben er 7,4km opzitten.

Samen met enkele auto’s en een WS78 begeleider met de fiets worden ruim 20 wandelaars feilloos afgeleverd aan de andere oever. We hebben Zuid-Holland verlaten en stappen in de Brabantse Biesbos aan wal. Onze begeleider houdt galant een kantelpoortje voor ons open en heet ons welkom op de Spieringpolder. We lopen over een dijk met links de brede rivier waar aan de oever riet wordt gekapt, en rechts een prachtig slikkengebied. Als we van de rivier wegdraaien veranderd het landschap in immens weiland, vrij desolaat zo in de winter en zonder grazers. Maar niet getreurd, na een kleine 12km lopen bereiken we de Emmahoeve waar een lekkere kop soep wacht, die we rustig gezeten op een bankje,opdrinken.Gesterkt trekken we langs Gemaal Boomgat (die namen hé) terug de weidse polder in. Het dreigt even saai te worden maar alras bereiken we een ronduit schitterend natuurgebied dat het midden houdt tussen een meer en slikken. Grote waterpartijen met tussenin begroeiingen van grassen en kleine boompjes. Het zonlicht speelt met het haast mediterrane blauw van het water, het groen en geel van de grassen tot de rode schijnen van wilgentwijgen. Ik reken dat we zeker driekwart uur nodig hebben om rond het meer te lopen. Mensenlief wat is dit genieten, hier zou ik nog wel een tijdje kunnen blijven! We verlaten deze pracht langs enkele eenzame huisjes tot aan het Biesboschmuseum. Hier stappen we het openluchtmuseum Pannekoek binnen. Tot onze verbazing blijkt dit een wilgenplantage te zijn, haast een wilgenbos eigenlijk. Vele boompjes worden blijkbaar op zo’n 50cm gesnoeid en zo te zien is de oogst heel rijk. De parkoersbouwer stuurt ons nu kriskras over grachtjes en langs wilgendreven. Met het fototoestel constant in aanslag vorder ik traagjes door deze pracht. De paadjes zijn vrij glibberig en ik help even een medewandelaar over een hekje kruipen, de brave man heeft al twee maal de grond gekust. Nog even een eindje benedendijks langs de polder en we bereiken de centrale rust gelegen aan een klein binnenhaventje. We hebben er zo’n 21 kilometer opzitten. In de taverne laten we ons de soep en het broodje rookworst smaken.

Iets na 14:00 vertrekken we terug want zo’n 1300m verder maakt het veer zijn opwachting om 14:15. Het is even hollen om nog netjes op tijd te komen. We zijn benieuwd wat de Zuid-Hollandse oever ons zal brengen! Een fietsende begeleider is nu ook wandelaar geworden want de achteras van zijn stalen paard heeft de geest gegeven. Het is een klein ventje maar met een razend wandeltempo. Met de parkoersbeschrijving in zijn vestzak loopt hij met ons mee. Service voor de wandelaar is bij WS78 echt geen ijdel woord. Zo zien we dezelfde man even later aan iemand met zwakke ogen uitleggen dat deze beter een stukje langs de asfaltweg loopt omdat er een vrij technisch deeltje in het parkoers zit, heel attent hoor.De eerstvolgende 3 kilometer lopen we langs de oever van de Nieuwe Merwede (is dit een andere naam voor de Waal?). Eerst over een zanderige ondergrond door het riet en met zowaar een aanspoeling van zeeschelpjes. Gaandeweg gaat de ondergrond over in bosgrond en het wordt een beetje slijkerig. Aangeplante wilgenbosjes en woeste natuur met dicht bemoste bomen en struiken worden ons deel. De doorkijkjes over de rivier bij laagstaande zon zijn adembenemend. Deze tocht overtreft onze stoutste verwachtingen! We verlaten de rivier voor een eindje desolate polder tot aan een boerderij waar we genieten van een kopje koffie en een korte rustpauze op een bankje. Alhoewel het een vlakke en makkelijke tocht is merken we zowel aan onze eigen spieren als aan onze medewandelaars dat de afgelegde kilometertjes hun tol beginnen eisen.

Vol goede moed beginnen we aan de laatste 8 à 9km. Waterpartijen en bosstroken wisselen mekaar af tot we de rand van Dordrecht bereiken. Op de dijk het gemotoriseerd verkeer, wij worden onderdijks gestuurd over een aarden pad langs de grachten. Aan de overkant staan de huizen met kleine tuintjes en de voetjes in het water mooi te wezen bij valavond. Zo’n drie kilometer van het einde nog even een stukje fruit oppeuzelen bij de laatste post. Het is nu wel donker en in gestrekte draf gaat het nu door een kasteelpark en rondom de verschillende sportterreinen. Het is zowat 17:30 als we blozend de aankomst bereiken. Het is hier nog behoorlijk druk want heel wat wandelaars komen samen met ons binnen. Bij een glaasje bruin zitten we na te genieten. WS78 heeft hier een dijk van een parkoers neergezet. Het was lekker sportief stappen maar oh zo mooi en oh zo verzorgd qua parkoers, bepijling en begeleiding.

Over een paar weken organiseren zij terug in de buurt van Arnhem, voor ons ver weg maar deze mensen zijn zo goed dat we toch overwegen er naartoe te rijden. WS78 van deze twee Belgen hier een welgemeend proficiat, de 444 deelnemers aan deze 40km hebben jullie absoluut verdiend. Graag zagen wij wat meer Belgen ook deze overstap eens wagen het loont absoluut de moeite.

20:49 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ws78, zuid-holland, -d

05-07-08

18.12.2005 R.W.V. Rotterdam te Capelle-a/d-IJsel

W.I.E.G.O. (Wandelen Is Een Gezonde Ontspanning – waar halen ze het!!) was een succes en we blijven nog een dagje bij onze Noorderburen stappen. Capelle-aan-de-IJssel wordt een complete stap in het onbekende maar een 35km en daar willen we meer van weten dan dat het een stadje is dat tegen Rotterdam aanplakt en er blijkbaar véél water is. Het is nauwelijks meer dan een uurtje rijden vanuit Antwerpen, pal noord. De eerste pijl naar de start staat IN het sportpark en niet langs de weg en dus is het effe zoeken. Waar de wegen de ganse tijd prima berijdbaar waren ligt er op de parking een vorm van aangevroren sneeuw, hagel naar men ons verteld. Het clublokaal van de plaatselijke korfbalvereniging is modern en net ruim genoeg voor de dapperen van de dag. De organisatie waarschuwt wel dat ‘de krijtpijlen ondergesneeuwd zijn en deze van gisteren niet overschreven, want dit is de tweede dag van een tweedaagse’. Dat wordt leuk maar we krijgen wel zes!! vellen tekst mee.

Zoals naar gewoonte vertrekken we een kwartiertje later dan de rest en het is inderdaad behoorlijk glad als we door een ruim park stappen met enorm veel grachten en afwisselend burgerhuizen en woonblokken. Met de bepijling valt het enorm mee daar er ruim voldoende papieren pijlen aan bomen en afsluitingen hangen. We krijgen even het gezelschap van een wandelkennis uit Roosendaal maar deze rakker is voor ons doen wat te snel en we laten hem gaan. De eerste negen kilometer is het dus www : wandelen langs het water en woningen, maar wij vinden dit prachtig. Heel veel groen, overal inhammetjes, tuintjes, roeibootjes, blauwe reigers,het lijkt wel Venetiaans. De laatste paar honderden meters lopen we door een natte polder en krijgen onze eerste rust in het clubhouse van een heuse golfclub, weliswaar met democratische prijzen.

Er volgt nu een klein stukje van zo’n drie kilometer op grondgebied Nieuwerkerk-aan-de-IJsel. Eerst een lange rechte asfaltweg, aan beide kanten afgezoomd door knotwilgen en grachten met daarachter burgerhuizen in alle mogelijke formaten, tenslotte een prachtig stukje natte polder. Elke gracht schijnt hier ook zijn blauwe reiger te herbergen, voorwaar onze figuur van dag, nog nooit zo massaal op een wandeltocht tegengekomen. De rustpost, waar we twee keer zullen komen is niet meer dan een hokje en een paar bankjes maar de bouillon smaakt lekker en de medewerksters zijn super vriendelijk. De sfeer zit er bij ons goed in, deze tocht loopt als een trein.

We vertrekken voor een lus van iets meer dan 11km en in feite het minste deel van het parkoers. We trekken langs woonkazernes en de sportvelden van Nieuwerkerk. Kruisen de metrolijn van Rotterdam richting Schiedam ter hoogte van De Tochten (!!) waar we een eerste stevige plensbui over ons heen krijgen. We bereiken zo een immense werf. Hier is een splinternieuw viaduct aangelegd voor de metro en er komt een volledig nieuwe stad zijnde Nesselande. Pas als we terug Nieuwerkerk bereiken volgt er een prachtig stuk op de dijk van een kanaaltje dat dwars door het stadje loopt. Merkwaardig zijn de ophaalbruggetjes, met de hand te bedienen door middel van een ketting-met-ring die zo’n 2,5 meter boven de grond hangt! Midden de volgende hagelbui bereiken we ons hokje terug voor een lekkere kop soep en een stukje peperkoek-met-boter. De volgende 6 kilometer zullen we de wandelroute van Hitland volgen – een droom!! Eerst een bosrijk stuk doorsneden met talloze grachten, daarna de weidse polder in, langs een rivier waarop tientallen kaarsrechte grachten uitkomen. Rechts de immer groene golfterreinen met zandgele ‘bunkers’, links allemaal weiland, een echt vogelparadijs ... fazantenfamilies en reigers links, meerdere eendenrassen, veel zwanen, meerkoeten en futen rechts. Daarbij de immer dreigende wolkenmassa’s in alle schakeringen van blauw, grijs tot inktzwart. We krijgen zowaar ook een stukje lattenparkoers dwars door het riet en moeras. Hier is het echt glad want nog aardig besneeuwd. Dit stukje hoort bij de mooiste die ik ooit gestapt heb! Net na onze volgende regenbui bereiken we de laatste hokjesrust in de Banda Neira straat. Na de koffie met peperkoek wachten ons nog ruim zes kilometer. Eerst passeren we enkele mastodonten van woonkazernes maar bereiken al snel de taverne Schollebos en een prachtig bos-park, doorsneden door ...een paar waterloopjes. We keren en draaien bij soms stevige, ijskoude regenbuien, door dit park tot we de kilometers hebben vol gemaakt. Onderweg zien we hoog in een boom vier grote fiere vogels zitten, ik vermoed aalscholvers, toch wel eerder zeldzaam. Zo bereiken we rond 16:20 en dus 10 minuutjes voor sluitingstijd de aankomst.

Beste Rotterdammers dit was een héél knappe tocht. De bepijling was heus wel goed en we hebben onze tekst nooit gebruikt. De combinatie woonwijken-in-het-water en prachtige stukken natuur maakte van de 25 kilometer tocht een heuse topper. Alleen de extra lus van de 35km was een ietsje minder van kwaliteit. Zoals belooft komen wij nog terug naar jullie tochten, ook al omdat jullie bediening zo vriendelijk was en de follow-up met de fiets door ons ten zeerste werd geapprecieerd. En Marc, net naast de sportvelden een groot Chinees-Indisch restaurant ...met een schitterend maandmenu aan aanvaardbare prijs. Onze dag kan echt niet meer stuk!!

09:12 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -c

03.12.2008 wsv W.I.K. Dordrecht

De dolle sneeuwpret van vorig weekend eist ten huize Minne helaas ook haar tol. Linda sukkelt de ganse week met een weerbarstige, door artrose geplaagde, heup. Vrijdagavond komt ze thuis met het onheilspellend bericht – ‘ga jij morgen maar alleen wandelen, ik heb te veel pijn’. Ik krimp maar besluit zaterdagmorgen af te wachten.

Traagjes trekken we ons op gang bij een donkere wintermorgen, maar mijn vrouwtje is een taaie en zie, rond 9:00 vertrekken we richting Dordrecht. Het is nog droog buiten maar net voor de Moerdijk hebben we weer pech in de vorm van een stevige file wegens wegenwerken op de snelweg. Het is dan ook 10:30 als wij het startlokaal bij korfbalvereniging Merwic bereiken en ons inschrijven voor de 25km. Er staat nog een tweede wagen met Belgische nummerplaat, naar wij vermoeden Lucien en zijn Marie-Louise die beloofd hadden ook naar Dordrecht te komen.

Over de tocht zijn we in feite snel uitverteld. We zullen nooit de buitenwijken van Dordrecht verlaten. Het grootste gedeelde van de wandeling speelt zich af in de wijk Sterrenburg en dat merk je aan de straatnamen: planeten, sterrenstelsels, wijze mannen en vrouwen. En toch is het niet echt onaangenaam of monotoon dankzij het vele groen en de constant aanwezige waterpartijen, meestal grachten, soms vijvers in de parken. De blauwe reiger is hier prominent aanwezig en zit meestal verkleumt aan de waterkant de passerende tweevoeters aan te staren. De typische Nederlandse woningbouw, in wijken met allemaal dezelfde huizen, is hier heel opvallend. Net zoals je overal kan binnenkijken want de Vlaamse gordijnencultuur is hier onbekend. Ondanks we slechts twee rustposten hebben, telkens na 10km maar wel in kantines en dus lekker binnen, houdt de heup van Linda redelijk stand. Na door een laatste desolate industriezone gestapt te zijn is ze wel blij de aankomst te bereiken. Dit was genoeg voor vandaag. We praten nog even na met L. en M.L., ondermeer over de vierdaagse van Diever einde mei, waar we allen naartoe gaan en rijden bij druilerig weer terug naar huis. We laten ons tot slot verleiden tot een Chinese fondue in Boom, het konijn met pruimen zal voor maandag zijn Lucien.

Morgen is het weer wandeldag, alhoewel er bar weer wordt aangekondigd en we het rustig aan zullen moeten doen zodat mijn vrouwtje het niet op haar heupen krijgt !

08:59 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -d

01-07-08

12.11.2005 WS78 te Leerdam

6:00 de wekker loopt af in de K. Debackerstraat 17 – we beginnen aan dag twee van onze trilogie. Deze brengt ons naar WS’78 die vandaag in Leerdam een 40km organiseren in het kader van hun winterserie. Zelfs door een ‘lokale’ omleiding van zo’n 10km laten we ons niet uit het lood slaan en staan netjes om 9:00 in het startlokaal ‘Het Dak’ voor de ‘tussen Lek en Linge-tocht’. Net op tijd om een horde hazewinden te zien wegstormen al betrof het de eerste dag van het jachtseizoen. Lachend bedenk ik dat wij nu rustig een plaatsje kunnen uitzoeken voor een kopje koffie. Gezien wij voor het eerst bij deze vereniging deelnemen krijgen we vakkundig uitleg over hoe de tocht verloopt, voorwaar een gunstig voorteken. We ontmoeten ook Peter uit Eindhoven die we lange tijd niet meer gezien hadden. Hij is zeer verbaasd hier Belgen tegen te komen, maar ja ... ons kan je ook overal verwachten.

We verlaten de startzaal en het stadje door een paar wijkjes waarvan vele huizen met hun voetjes in het water staan. Dit vinden wij wel mooi. Vrij snel bereiken we het open veld en inderdaad ... deze tocht kan je best samenvatten als wandelen langs water, wilgen en weilanden. Behoudens enkele boerderijen randje Schoonrewoerd en het stukje drassig bos, met al-dan-niet geknotte, wilgen en lekker glibberige bruggetjes over de grachten, bij Over-Heicop is het 10,215 km www. Zo bereiken we de boerderij van de familie Kool voor een lekkere beker ... koolsoep. Helaas geen toilet of rustbankje, Linda kijkt bedenkelijk.

Wanneer we een paar km na de rust in een bos met ... wilgen een bankje vinden ‘pakken we er 5’ zoals Linda dat zo mooi kan zeggen. Iemand van de organisatie fietst ons voorbij en heeft even tijd voor een praatje. Dit zullen we vandaag meer doen en wij stellen het ten zeerste op prijs. Een viertal mensen volgen de wandelaars met de fiets en nemen ruim de tijd voor een babbel af-en-toe,tof hoor. Het parkoers valt ons een beetje tegen want nogal eentonig. Als we kort na de middag langs de snelwegen lopen staan daar toch wel lange files richting Utrecht en dat op een zaterdag en met de hoge brandstofprijzen! Dit zijn voorzeker geen zuinige Nederlanders.We bereiken Vianen en lopen meerdere km door de industrieterreinen en woonwijken van het stadje tot we de grote rust in de lokale tennisclub bereiken na 20,985 km. Hier is de soep op en het wordt dus elke een broodje kaas en een colaatje.

Kort na het terug vertrekken bereiken we het Merwedekanaal dat we ruim 2km volgen, wel water dus maar geen wilgen, voor even maar. We verlaten het water en lopen richting Hei & Boeicop waar we in café ’t Trefpunt zelf een rustpost inlassen, we hebben er zo’n 26,6 km opzitten. Daarna terug langs weilanden en grachten tot aan boerderij Bikker in Schoonrewoerd voor een kop koffie of een bekertje fris. Dit dorp blijkt ’s zomers een ooievaarskolonie te huisvesten, te zien aan de nu verlaten nesten op de schoorstenen. We verlaten het dorp langs een boomgaard waar hoogstam fruitbomen in ere worden gehouden en bereiken de Diefdijk. Hier nog een laatste rustpost, benedendijks, voor een paar lekker sappige peertjes. Als we vertrekken voor ons laatste stukje beginnen we zowaar te zingen – ‘met de vlam in de pijp scheurt ze over het dievenpad ...’ – ja we zien het nog goed zitten voor ons laatste uurtje.

De zon die af-en-toe door het wolkendek komt piepen besluit langzaamaan haar slaap te vatten en wij krijgen nu het mooiste stukje van de tocht aangeboden. Eerst het natuurgebied Schaayk, benedendijks en ...U raadt het al ... grachtjes en wilgen maar wel heel mooi. Zo bereiken we Leerdam bij vallende duisternis en dat is jammer want blijkbaar loopt er een omwalling rond de stadskern, langs het jachthaventje en daar kunnen we nu niet ten volle van genieten. Een fietsende helper vertelt ons intussen dat er 408 deelnemers waren aan deze 40km. Daar kunnen vele Belgische organisatoren alleen maar van dromen, bedenk ik zo. Zo bereiken we het startlokaal met een gemengd gevoel. We vonden het wel een leuke tocht maar nu hoeft deze streek effe enkele maanden niet meer.

In de stad had ik een Argentijns restaurantje opgemerkt maar Linda eet zelden vlees en dus vergeet ik het maar. Als ik vraag waar wij gaan eten zegt mijn vrouwtje echter ... ik heb een leuk restaurantje gezien ... een Argentijns !!! Ik schater van het lachen ... ja, het was héél lekker.

21:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ws78, zuid-holland, -l

22-06-08

16.07.2005 Lions Club Katwijk-aan-Zee

Op maandagmorgen stuurt mijn vrouwtje mij een e-mail met de vraag of wij eens niet in Katwijk zouden gaan wandelen. Ik bekijk de routeplanner en zie dat niet meteen zitten want allemaal steden in de buurt, Leiden, Rotterdam en Amsterdam. Ik vrees een beetje Blankenbergse toestanden. Toch neem ik contact op met de organisatoren en ben hierna in feite nog meer ongerust. De wandeling gaat wekelijks op zaterdag door en is niet gepijld, je krijgt wel een tekst mee en ik begrijp dat er geen controles of rustposten zijn. Maar ja, zoals dat meestal gaat ... ce que femme veut, dieu le veut en wij dus weg na eerst aan Eric gevraagd te hebben deze tocht in de wandelmee kalender op te nemen.

Het is vanuit Antwerpen zowat 1:40 rijden over Breda, Rotterdam en Leiden. In Katwijk-aan-zee valt ons meteen de rust op. Allemaal dezelfde huisjes met groen geschilderde deuren en raamstijlen. Wie dacht dat Nederland oranjeland was komt bedrogen uit, groen voert hier overal de boventoon! Ook op de dijk geen hoogbouw maar huisjes twee hoog. Op het strand enkele degelijke paviljoenen en veel strandstoelen, allemaal netjes op een rij. De startlocatie is één van de paviljoenen. Je betaalt € 2,50 en kan kiezen uit twee routes : de duinentocht of de poldertocht. Wij kiezen voor de duinentocht en krijgen twee velletjes tekst. De route bestaat uit twee lussen, één van 15km en één van 25km.

Wij vertrekken eerst voor de 15km bij een stralend blauwe hemel. Na een kilometertje dijkstappen steken we een sluis over en een paar straten verder staan we in een duinengebied. Het fietspad in asfalt en het wandelpad in schelpjeszand, netjes aangedamd, lopen broederlijk naast elkaar. Het is hier echt prachtig en niet bepaald vlak. Het doet ons een beetje denken aan hetgeen wij rond Domburg gezien hebben of dichter bij huis in DePanne/Adinkerke. Na enkele kilometer komen we op de dijk in Noordwijk uit. Nu volgen een paar kilometer villa’s kijken waarna we het achterland induiken, langs een gerooid uienveld en een grote plantenkwekerij. Linda vermoedt dat een deel ervan tabaksplanten zijn zoals ze voor een paar jaar in Wervik gezien heeft. Na twee uur stappen hebben we nog altijd geen taverne gezien en we zijn toch wel aan een pauze toe. Gelukkig vinden we er eentje op het einde van de dijk, aan het strand. Een koffietje later zijn we terug paraat en trekken over het strand terug naar Katwijk. Voor de eerste 15km hebben we zodoende 3:30 nodig – kilometers met ne rek ??

Linda heeft niet echt een superdag en we besluiten onze wandelboekjes al te laten afstempelen zodat we volledig vrij kunnen doen wat we wensen. We vertrekken toch op de 25km en komen na ongeveer één kilometer dijk, met prachtig zicht op een wit kerkje en een origineel beschilderde watertoren, terug aan een duinengebied BERKHEIDE genaamd. Op de eerste heuvel ligt de Soefitempel, precies zoals in de sprookjes van duizend-en-één-nacht. Mensen wat is het hier mooi. We merken meteen dat dit een wel héél uitgestrekt gebied is en Linda’s vermoeidheid verdwijnt als sneeuw voor de zon bij het bekijken van deze pracht. En inderdaad, de komende vijf uur wandelen wanen wij ons in een paradijs. We komen nog welgeteld twee tavernes tegen, verder enkel duinen en meertjes, puur natuur. De koude rillingen lopen over mijn rug van het genieten. Volgens de richtingaanwijzers verlaten we de kustlijn nooit meer dan 1km en toch krijgen we de zee niet te zien. In de verte wel de skyline van Scheveningen maar verder niets dan duintjes begroeid met honderden bloemen- en plantensoorten, een feeëriek spektakel bij dit mooie weer. Opnieuw zijn fiets-, wandel- en ruiterpad perfect van mekaar gescheiden en tip-top in orde. Daar waar het fietspad uitgevlakt is volgt het wandelpad de golvingen van het terrein. We zien menig wandelaar dan ook voor het fietspad kiezen maar daar doen wij niet aan mee. Halverwege, en na het drinken van een grooote pint, keren we terug langs dezelfde weg. Dit stoort absoluut niet want je krijgt een heel ander zicht op de omgeving en de glooiingen van het landschap. Vanaf de laatste rustpost beslissen we even een duin over te steken en langs het strand terug te keren. Het is echt fantastisch. Met de stilaan zakkende zon in onze rug hebben we links de vloedlijn van een heel rustige zee en rechts de speciale groen kleur van het helmgras op de duin en dit kilometers lang. Om 7:00 komen wij moe maar voldaan aan het strandpaviljoen aan, ploffen in de klaarstaande zeteltjes en bestellen een lekker koele blonde Leffe. De eerste van dorst en de tweede van goesting. Het wordt frisser en we zoeken het terrasje van een restaurant op. Hier krijgen we een heerlijke vismaaltijd voorgeschoteld met o.m. warme, gerookte rode poon met en curry sausje, vergezeld van warme en koude groenten. Een lekker koel roséwijntje past hier perfect bij. Het wordt intussen echt koud bij een strakke noordenwind en na een laatste koffietje zoeken we onze auto op.

Het is al voorbij middernacht als we onze vertrouwde Karel De Backerstraat indraaien. Linda’s laatste woorden voor het in slaap vallen zijn : dit was een dag om in te kaderen ! En inderdaad, deze tocht krijgt van ons het AA-label van Absolute Aanrader.

22:39 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-holland, -k