08-05-17

06.05.2017 Voor De Wind te Sluis

Weekend en dus is Linda ook terug van de partij. Betekent vroeg opstaan en wat meer kilometers op het programma. Samen met José (Wilrijk) sporen we naar Brugge. Een volle Connexion bus zet een bonte bende wandelaars af in de Ridderstraat te Sluis, de laatste ‘Belgische’ halte. Althans wat het tarief betreft. Voor de Wind pijlt netjes en oranje tot de startlocatie bij de lokale voetbalclub. We hebben een kleine 30 km voor de boeg.

Het is mistig en fris als we ons op gang trekken samen met grote groepen Mont-Marche Tournai en Denderklokjes. Van de Binnenwallen stappen we snel over naar de Buitenwallen, die netjes opnieuw worden aangelegd. Een schelpenpad loodst ons de polder in. We vervolgen over een verhard fietspad vanaf de Zwinbrug (1952). Fluitenkruid teert weelderig in de bermen. Juffrouw ooievaar bruncht tussen de vele kikkerpoeltjes. Reisduiven scheren rakelings over velden en de woningen van Terhofstede. Er staat een strakke noordoostenwind. De zon brand geleidelijk de mist weg. Onze gastheren sturen de wandelaars over de wallen van Retranchement. Heerlijk stappen in het groen rond de kleine dorpskern. De rustpost is een, veel te kleine, tent op een grasveld ergens achterin. We bemachtigen nog net twee stoelen en kunnen een poosje zonnen.

Stappen door de dorpskern met zijn kiosk en langs de windmolen terug de polder in. Aanvankelijk een graspad later grind met als horizon de witte huizen net benedendijks de kustlijn. We moeten door het stille dorp Cadzand tot bij cafeetje ‘in de buitenlust’ recht tegenover de dorpsmolen. Heerlijk met z’n allen terrasje doen. De derde etappe dan. Langs donkergroene tarwe en knalgeel koolzaad richting fietspad afgezoomd met knoestige wilgen. Recht naar Cadzand-bad en zijn knap vernieuwde dijk. We passeren een blits wit jachthaventje en zetten dan koers over tarmacjes de duinen in. Komen zo bij die heerlijke Zwinmonding uit. Hoog boven slikken en schorren lopen we landinwaarts, een prachtige strook parkoers. Pikken een schelpenpaadje op langs kanaaltjes en worden zo terug naar de tentrust in Retranchement geloodst. Heerlijk wandelen is dit bij een zomers weertje.

Laten de bewoonde wereld weer snel achter ons. Ik hoor een bekend geklepper. Juffrouw ooievaar is hoog en droog haar nest aan het fatsoeneren en stuurt manlief er op uit om takken aan te vliegen, prachtig ! Wij zoeken opnieuw een fietspad op dat ons door de polder en zijn aanplant van patatten stuurt. Vreemd gezicht dat de grenspalen midden de bewerkte akkers staan. Tarmac wordt gras en grind, we wandelen langs grachten en populieren. Een heerlijk briesje zorgt voor aangename temperaturen. Een strookje buitenwallen en we zijn terug bij sv Sluis. Hebben nog een stadslusje voor de boeg.

Wuiven de Grashoppers uit als we er aan beginnen. Voor de Wind negeert het shoppende volkje en stuurt ons over de binnenwallen naar de Damse Vaart. Strookje langs het water en dan langs zuid- en oostpoort over die prachtige, groene dijken rond het stadje. We genieten van het schitterende uitzicht over belfort, kerk en stadsmolen. Afsluiten doen we op een terrasje midden het shoppende volkje. Hebben een klein uurtje tot de bus naar Brugge. Rechtover de bushalte heeft een koppeltje ooievaars een woonst gebouwd op de schouw van een winkelgebouw. En of ze veel bekijks hebben ! Meer dan tevreden reizen we terug naar Hemiksem, dit was een heel leuke dag.  

FOTOREEKS

20:15 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -s

17-11-14

08.11.2014 Zeeuwse Wandel Bond te Domburg

Enkele keren per jaar bekruipt mij die ‘goesting’, wil in Zeeland gaan wandelen. Weet dat de parkoersen en het landschap er niet altijd ‘super’ zijn maar toch waai ik er graag uit. Startplaats Domburg weet ook Linda te bekoren en we halen de auto dus nog eens van stal. Volgen een vlotte tarmac van Middelburg-Oost tot de kustgemeente en moeten daar even advies vragen aan wandelaars die reeds op stap zijn. Parkeerruimtes blijken gratis vanaf 01 november, hebben wij even mazzel. Startlocatie Tramzicht kennen we als rustplaats van Vlissingse tochten, leuk cafeetje overigens.

Het parkoers van de 30 km bestaat uit een korte en een lange etappe. We lopen netjes aan de hand van de parkoersbouwer eerst de lus van 7 km. Het weer is zuur, winderig maar wel zonnig. We komen de frisse ochtend vast wel door. Schelpenpaadjes achteraf loodsen ons voorbij een bosje naar zee. We mogen een golvend tegelpad op met fraai uitzicht over de Noordzee, heerlijk ! Zakken af naar het achterland bij een golfterrein. Lopen door een ruim bungalowpark met nogal wat Belgische gasten. Langs grachten stappen we naar de Schansstraat en de polder. Het volgende schelpenpad en de volgende gracht dienen zich aan. We koersen terug naar de Zeeuwse bebouwing en de startlocatie voor het volgende koffietje. Leuk lusje dit.

Beginnen de lange etappe al snel met foutlopen, verkeerd geïnterpreteerde pijl. Hervatten langs de juiste kant van een kerkhof en wat straatjes tot het gemeentehuis. Gaan dan een ellenlang fietspad op, recht de polder in. Merken niets van de plaats waar de 10 km ons zou verlaten, lopen gewoon door tot de volgende markering bij Aagtekerke. Een klinkerpad loodst ons voorbij een monument 1943 herdenkend. Koolzaad zorgt voor wat kleur in het verder doodse landschap. Via Kalfhoek gaat het naar Oostkapelle waar een strookje natuur ons afzet bij de lokale voetballerij en hun kantine. Kunnen we effe bijtanken.

Hebben een lus van 10 km voor de boeg die meteen fout begint. Wederom interpreteren we de markeringen niet letterlijk genoeg. Twee heren die van de lus afkomen wensen ons veel geluk, zijn duidelijk fout gelopen en dit meer dan één keer. Een gewaarschuwde Belg is er twee waard, we gaan er voor ! Lopen door het dorp en vervolgen onze weg over een slingerend fietspad. Dan een tijd niks meer, zelfs niet op kruisingen van fietspaden. We lopen koppig rechtdoor tot het volgende naambord. Bij de Zwanenburgseweg wijst de pijl naar links en de tekst naar rechts. Vrouwtje met honden brengt soelaas. De gezochte Oostkapelseweg ligt links. Met knikkende knietjes lopen we een kilometer of zo pijlloos verder tot … de volgende markering. Wat zijn we toch goed vandaag ! We gaan eenzaam en eindeloos polderen langs Lepelweg e.a. tot een hoeve. Moeten over zijn erf en dan dwars door een weiland. We kiezen voor het foute weiland en lopen op het gevoel naar waar ‘Green & White’ zou moeten liggen. Tja, feilloos weer hé ! Langs de Noordweg gaat het nu vlot en op het gevoel tot de voetbalkantine. We deden twee uur over de afstand, zijn niet eens verbaasd.

De voetballers tanken na de wedstrijd calorieën bij dankzij Heineken. Wij houden het bij een colaatje en vatten de laatste etappe aan. Eerst wat villa’s maar dra door de duinenbossen. Heerlijk flaneren is het in het groen al delen we ons pad met nogal wat fietsers. Markeringen zoeken we niet echt meer. Toch vinden we er nog eentje die ons de duinen en zijn brede zandpaden op stuurt. Beetje pit voor de kuiten, prachtige vergezichten over het water bij ondergaande zon, dit is toch weer genieten. In Domburg doorkruisen we de wandel- en winkelstraat met terrasjes goed bezet. Dan wenkt de finish, we zijn er haast alleen. Kunnen rustig genieten van ons Duvelke of Triple d’Anvers tot het donker wordt. Tijd om terug naar huis te rijden, we hebben ons Zeeuws tripje met zijn beperkingen weer eens gehad.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/08112014domburg 

13:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -d

21-05-14

17.05.2014 wsv Zelden Rust te Hulst

Rommel in mijn rugzak in de goed beklante startzaal van Zelden Rust. Ben verdorie thuis mijn fototoestel vergeten ! Zal mij een groot deel van de dag een paria voelen zonder mijn derde oog. Stel trouwens tot mijn verbazing vast dat we de startzaal drie keer zullen aandoen tijdens deze 28 km. Ook hier dus denkelijk een besparingsronde op helpers en vaste kosten. Maar we kennen de mogelijkheden van de omgeving, zijn al enkele jaren vaste klant, het moet kunnen. Het busvolk van Oostham zal vast ook wel zijn gading vinden in het gezellige stadje en het groen er rondom.

Het eerste lusje van ruim zes kilometer stuurt ons meteen naar de beboste landdijk. Daarna gaat het buitenkant stadswallen over pas gemaaid gras en onder mooi groene populieren. Op het water een commune van ganzen. Niet minder dan zes kroostrijke gezinnen dobberen samen gezellig op het nat. Schattig ! We blijven onderaf en buiten de stadpoorten wandelen tot bij het standbeeld van Reynaert ‘de pelgrim’. Dan gaan we de wallen op, Luc (Zelzate) achterna, slingerend langs de restanten van wat ooit bolwerken waren. Heerlijk wandelen in het groen is het hier, tot voorbij de stadsmolen. Krijgen ook een fraai uitzicht over schitterende treurwilgen cadeau. Draaien dan van de wallen weg richting prachtig aangelegde Vismarkt en de winkelstraten. Een ommetje rond kerk en stadhuis voert ons naar de Bagijnepoort. Een paar straten verder bereiken we terug het startlokaal. Bij de koffie zal het ons benieuwen wat de tweede lus te bieden zal hebben, zijn al uitgebreid bediend geweest.

We mogen terug de landdijk op, weg van de stad deze keer. Heerlijk lang rechtuit wandelen in het groen. Het voert ons naar de Zeildijk, een tarmacje langs de ‘poorters van buiten’. Een stoompluim aan de horizon verraad de ligging van Doel. Schuddebeurs is de merkwaardige naam van het gehuchtje waar we nu doorlopen. Tarmac, linea recta terug naar de hoofdgemeente die we bij de Zandstraat bereiken. Voorbij het zorgcentrum weten we nog een mooie vijver liggen, die kan de parkoersbouwer natuurlijk niet negeren. Langs de Poorterslaan gaat het, door de stille wijk, terug naar de start. Iets minder deze tweede lus, en iets minder gaat het ook met mij. Ik sjok achter Linda aan, op slecht karakter zeg maar, soms een nuttige eigenschap.

We lopen een derde keer het landdijkje op. Gaan dan linksaf over het fietspad met de koeltorens van Doel prominent aanwezig. Geen bloemenbedden in de akkers dit jaar, wel overvloedig de polderpatat. We pikken Lucien op, die er een dagvullende uitstap van maakt en bij elkeen zijn klappeke doet. Zo kennen we hem al twintig jaar ! Gaan de oude spoorbaan op, nu een prachtig groen biotoop. Wel opletten waar je de voetjes neerzet tussen de vele vermolmde spoorweg dwarsliggers. Aan de overkant van een drukke baan wachten de Clingse Bossen en zijn water win gebieden. De Gasthofstappers zijn er in groep aan de wandel. Bij Clinge verlaten we het bos. Moeten een eindje langs een klinkerstraat door het dorp tot rustpost Sint-Bernardus. Nemen onderweg even de tijd voor een babbeltje met onze Jakke en zijn ‘madame’.

De terugweg gaat weer over de klinkerstraat tot de Bischoppendreef, recht naar de Clingse Bossen. Maken nog een heerlijke omzwerving door het groen tot Kapellebrug. Jammer dat we nu de steenweg volgen langs de bosrand tot hockeyclub Rapide. Ik sleep mij door het warme land. We stappen langs de buitenplassen, zijn treurwilgen en een familie zwanen tot de Gentse Poort. Verlaten er het parkoers, er is geen Duvel in de startzaal ! Op de Grote Markt vinden we een rustig hoekje op een lommerrijk terrasje. Nemen bij het nuttigen van het koele Klein Brabantse vocht ruim de tijd voor het ‘mensen kijken’. Mannekes, hier wordt je honderd jaar … als je blijft ademen. Zo rond de klok van vijven stappen we terug naar de wallen en vervolledigen onze tocht met de laatste twee kilometer. De startzaal ligt er al verlaten bij. Even de Duvel uitlaten en hupsakee naar koning auto.

Het wordt een rustige terugreis over de expresweg en A12. Ondanks mijn totale fysische offday toch een mooie, zonnige, zomerse tocht gewandeld, vlij mij dus tevreden in de echtelijke sponde

21:08 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -h

09-05-14

03.05.2014 Voor de Wind te Sluis

Het is lang geleden maar het is nog eens zo ver, we gaan een weekendje wandelend Nederen. Rudy (Hove) houdt ons vanmorgen gezelschap vanaf Antwerpen-Berchem. In Brugge zit de bus richting Breskens meteen afgeladen vol met wandelaars en dit ondanks de concurrentie van IML Blankenberge. Allen hebben we één doel, de Ridderstraat in Sluis. Onze gastheren, Voor De Wind, pijlen netjes de weg naar de startlocatie. Ondanks een ‘pelouse’ en een aangebouwde tent is de ruimte veel te klein voor het hoofdzakelijk Belgische wandelgild. Aan koffie geraken blijkt al evenmin mogelijk, het is er een heuse overrompeling. We komen ook Claire en de onfortuinlijke Jean-Pierre nog eens tegen. Blij dat we ze nog eens zien, voelen mee met pechvogel JP die er het beste van maakt en toch nog steeds aan de wandel is, gelukkig maar.

Zoals wel meer de laatste tijd valt het parkoers uiteen in een korte en een lange lus. We pikken eerst het stadslusje van 4300 meter mee. Een pauw toont ons meteen al zijn mooiste voor- … en achterkant. Dan gaan we een landdijkje op, zijn boorden overwoekerd door het in bloei staande pannenkoekenkruid. Al is de wind dan zuur, de zon doet moeite om ons te verwarmen. Het plattegrond van de dijk doet ons fel aan Hulst denken, al is de bebouwing hier minder uitgesproken, ja komt er zelfs wat weiland voor. We passeren de Westpoort en stappen over de Parmabrug, de vaart naar Damme dwarsend. Een ooievaar zit verscholen hoog boven ons in zijn nest, vast wel te broeden. Lopen een minimum aan stads- en winkelstraatjes alvorens onze lus vol te maken. Er kan nu wel een soepje en een koffie af, een babbel met Lydie’s wandelclubje ook.

We gaan op pad voor het grotere werk. Weer een andere landdijk op tegen de zure wind in. De polder doorkruisen we stappend over een assepiste. De parkoersbouwer probeert ons zo veel mogelijk van drukke verkeersaders weg te houden. We duiken onderaf nog meer de weidse akkers in, langs een heus grenspad aan de zwart-witte markeringspalen te zien. Bereiken zo Retranchement en de rustpost in een tentje op een gemaaid grasland. Het is er behoorlijk druk, we vinden een paar stoelen bij Rudy & Rik (Bornem).

De 30 km heeft er een lange omzwerving van zo’n 13 km voor de boeg. Een schelpenpaadje, ons welbekend, loodst ons langs een kanaal de ‘seaside’ tegemoet. Kort klimmetje na een brugje en daar ligt de Zwinmonding is zijn volle glorie. Het is extreem laag tij en er zijn nauwelijks vogels te bespeuren. Zal wel aan het broedseizoen liggen, denken we dan. Hoog boven het prachtige biotoop wandelen vinden wij nog altijd uniek. We stappen tot Cadzand-bad en gaan er de zeelijn volgen tot vrijwel voorbij de bebouwing. In de verte blinken de torens van Vlissingen en liggen een paar zeeschepen voor anker. Moeten terug de polder in richting Cadzand-dorp. We worden over een fietspad tot bij windmolen ‘Nooit Gedacht’ gebracht. Pauzeren op het terras van cafeetje ‘In De Buitenlust – 1909’. Zijn er haast moederziel alleen. Vinden het intussen onwaarschijnlijk hoe meerdere wandelaars rechtdoor lopen bij het kruispunt, het naar onze smaak duidelijk neergezette ‘rustpost’ bord straal voorbij lopend.

Wandelen na de verfrissing even richting dorp en vervolgens door een woonwijk van recente signatuur. Maar dan gaat het rechttoe, rechtaan opnieuw de polder in over hoofdzakelijk grintpaden. Opvallend veel ontluikende biet in de zandgrond. Waar het even kan duikt de parkoersbouwer een natuurgebiedje en dus een graspad in. Het zal ons afzetten bij een merkwaardig slanke molen in Retranchement. De laatste pauze wenkt in een haast verlaten rustpost.

Mogen de Wallenroute volgen nu, rondom het dorp en aanvankelijk over grintpaadjes. Bebloemde struiken geuren er heerlijk. Killedijk wordt puur beton tot Fort Berchem dat verwijst naar Spaanse Linies uit vroegere tijden. Er rest niets meer van dan een grasheuvel omringd door een gracht. Zeedijk, zegt het naambord, ook uit vervlogen tijden waarschijnlijk, want nu een landelijk fietspad, wel kaarsrecht. Hij zet ons af bij de brede Provinciale weg en de Zwinbrug uit 1952. Een laatste slingerpad door de akkers, zijn tekening doet ook denken aan vroegere wallen. We hebben de finish bereikt. Lopen gelijk door, de stad in en zijn drukke winkelstraten, op zoek naar een terras dicht bij de bushalte. Bezondigen ons ruim een uur aan ‘mensen kijken’ met opvallend veel honden in buggy’s. Het lijkt een nieuwe rage te zijn. Reizen tevreden terug af naar het binnenland. Was misschien een tocht met twee gezichten, wallen en polder, maar de organisatie haalde uit het landschap wat er in zat, een hele verdienste toch. 

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/030520...

       

21:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -s

10-09-13

07.09.2013 wsv Zelden Rust Terneuzen

Na het kappersbezoek reppen we ons over de expresweg richting Zelzate en Terneuzen. Hebben geen enkel idee wat we er kunnen verwachten. Weten alleen dat gastheren Zelden Rust ons al eerder lieten genieten in Hulst en omgeving. Al staat de parking dan vol met Belgische en Hollandse karretjes, in de ruime startzaal van de grote scholengemeenschap is het erg stil. De parkoerstekening toont veel binnenland, weinig kuststrook, een voorteken ?

Bij het vertrekken uit een Hollandse dame haar ongerustheid wegens geen geschreven routebeschrijving. Ik poog haar gerust te stellen, wij Belgen vinden dat maar gewoontjes. Ik kan haar duidelijk niet helemaal overtuigen. Wij op pad, langs een fietsweg verstandig verborgen in het groen. Veilig naar school is hier geen ijdele gedachte. De atmosfeer geurt opvallend naar zee, we lopen dan ook richting haven. Of toch naar en langs spoorlijnen en opslagplaatsen. Van het zeekanaal richting Gent krijgen we hoogstens een glimp te zien. Moeten door een windmolenpark en langs grote industriële gebouwen en werven, merkwaardig. Krijgen na zo’n anderhalf uur lopen toch nog een groene landdijk onder de sloffen geschoven, Hogendijk genaamd. Nog een achterliggende buurt, we kunnen een eerste keer pauzeren. De kilometers lijken ons lang, er viel dan ook weinig te beleven.

Horen bij de koffie Gentenaars de loftrompet bespelen in hun beschrijving van de tocht in Schelle vorige week. Horen we graag, een vleugje chauvinisme is nooit weg. De commentaar over wat nu voor ons komen gaat is trouwens ook positief. Vooruit dan maar. Moeten terug de Hogendijk op, een drukke baan over en volgen dan een fietspad afgezoomd met wilgen. Even polderen nog, er lonkt groen op de linkerkant. Daar gaan we ook heen. Maken een lange omzwerving over een graspad tussen kreek en beek, de Otheense Kreek overigens. Van de plas zelf zien we niet veel, het is wel lekker lopen over het gekortwiekte groen. Verlaten het water bij akkerbouw en moeten terug richting bewoning. Komen er warempel Leentje en Marc tegen, die zich ook vragen stellen bij het gebodene. We stellen hen gerust, zij hebben het lusje rond de kreek nog te goed.

We stellen ons weer vragen bij de lengte van het parkoers, krijgen bevestiging bij de rustpost van andere wandelaars, hier is ruim gemeten. Parkoersbewakers die wij confronteren met het gegeven sluipen stilletjes weg. Hebben 2,4 km tot de startzaal. Passeren in het halfuurtje stappen zowel talrijke sportterreinen als fraaie groene achterafjes langs de waterkant.

De tweede helft van onze 31 km loodst ons richting stadscentrum. Wordt een allegaartje van een nieuw koopcentrum, een jachthaventje, oude zeemansstraatjes en een heuse winkelstraat, een mini Meir zeg maar. Dan wacht de open ruimte. We stappen een dijk op en kunnen genieten van een weids uitzicht over een baai en de Westerschelde. Geen toerisme hier, wel wandelpaden langs grasdijken en flatgebouwen als rand. Kustvaarders lopen binnen richting Antwerpen, gaan met het opkomende getij mee. We verlaten het Scheldeboulevard (ahum) en lopen achterom de woondozen door een parkachtige omgeving terug naar City Center. De omzwerving tot de rustpost duurt weer erg lang. Krijgen er van medewandelaars te horen dat hun pedometer voor de officiële 15 km ruim 18 km aangeeft. En zeggen dat wij al op 24km zitten (volgens Zelden Rust dan). Zou wel eens dicht bij de 30 kunnen zijn, en dat vertelt onze klok ook.

We hebben dus nog 7 km voor de boeg. Mogen vrijwel meteen naar de Otheense Kreek, een erg ruime en langgerekte plas. Heerlijk wandelen is dit over het rode fietspad. Na zo’n drie kilometer keren we op onze stappen terug. Het wordt een mix van woonwijken en groene achterafjes waaronder een kinderboerderij. Uiteindelijk is daar de finish. Merkwaardig, over de laatste etappe deden we exact 70 minuten, juist gemeten dus. Luc (Zelzate) komt met ons een pintje drinken. En wat wij van de afstanden vonden ? Tja, de Nederlandse winnaar van de kartonnen meetlat is … 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070920...

22:25 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -t

21-08-13

17.08.2013 De Vrolijke Tippelaars Vlissingen

Het kost mij wat overredingskracht maar finaal rijden we toch richting Zeeland en wat ik de eenvoudigste tocht der Lage Landen noem, bij de Vrolijke Tippelaars in Vlissingen. Ik vestig meteen een nieuw record, zal vandaag niet minder dan 6 helpers van de club tegenkomen, raakte de vorige jaren niet voorbij drie à vier. Bekende wandelaars kwam ik er de vorige jaren nauwelijks tegen en ook dit is even anders vandaag. Op de betaalparking staan Luc & Lut, uitgebreid tot trio met een charmante wandelaarster vandaag. Wij stappen hier één keer per zomer, zeggen ze. Linda’s vertrouwen groeit. Voor 8 € staat ons karretje een dagje veilig. Thuiswandelaar Okke zal ons later een gratis parkeerruimte aanwijzen. Ook Jannie en Wim tekenen present, de immer lachende Stroboeren uit Bergen-op-Zoom. Tja, ook hier voelen we ons dus al thuis !

Okke neemt ons op sleeptouw. Hij loopt de twintig vanwege een feestje in de namiddag, wij gaan natuurlijk voor de volle 30 km. We wandelen langs leuke schelpenpaadjes door het park en zijn waterpartijen. Mogen dan de eerste reeks trappen verorberen tot hoog boven de Scheldemonding. De duinen komen eerst aan bod dit jaar. Bij Dishoek genieten we van prachtige vergezichten, zowel over de bewolkte wat mistige zee als over vele kampeerterreinen en het polder binnenland. Heel in de verte de imposante kerktoren van Arnemuiden, waarvan ik dacht dat het Middelburg was. We verlaten de zeebries voor een grasvlakte en paden door een bosstrook. Dan komen de duinen weer aan bod. Tegelpaden, trappen, stevig klimmende of dalende schelpenpaden. Berggeit Linda is ons de baas, de mannelijke kilo’s zeulen achter haar aan over het pittige parkoers. Para-gliders  hebben de ideale weersomstandigheden om langs de zandbergen te zoeven. We komen terug bij het strand, gaan trapperig de dijk over naar de eerste rustpost …. Wandelcafé De Fiets in Zoutelande! Stoutmoedige mussen houden op het terras ‘bal populaire’ en laten op de rugleuningen van de zetels hun handtekeningen achter. Onachtzame wandelaars zullen met bevlekte kledij verder moeten.

We nemen afscheid van Okke en stappen langs de mooie dorpskerk verder, even langs de steenweg ook. Dan gaan we het fietspad op, dat we inderdaad met vele tweewielers delen. Der Deutsche Sprache is hier ruim aanwezig, doch vriendschappelijk deze keer. Zoals Okke ons voorspeld had kom de zon vanachter het wolkendek piepen. Kan pas bij aftrekkend water, wist onze gids te vertellen en gelijk had ie. We zetten er stevig de pas in tot een grote kreek en monumentale vuurtoren. Moeten traditiegetrouw een ruime boog maken om Westkapelle over rode klinkerpaadjes. Het is minder boeiend en duurt dus relatief wat langer tot we de grote rust in het museum bereiken. Hebben 16 km op de teller staan. Tijd voor koffie en een boterham.

Bij de kibbelingboer staat een te lange rij, wij lopen door, weer meteen een trap op tot dijk. Kunnen genieten van een oldtimer happening met opvallend veel Fiat500. Voorbij de tank uit WOII stappen we het strand op … zullen er pas 13 km later weer afkomen ! Waar mogelijk stappen we over ‘lattekes’ door het losse zand. Kiezen echter zoveel mogelijk voor het natte goedje bij de aftrekkende zee. Moeten ons daarbij talloze keren door houten staketsels wurmen, sommige rijen wit van het zeezout, andere begroeit met felgroene mossen of minuscule fossielen. Het is stralend weer, een zacht briesje streelt onze wangen. Wij beleven nog maar eens een zomers hoogdag. Lopen de dijk van Zoutelande voorbij en besluiten te pauzeren in de Zeeuwse Riviera, één van de vele paviljoenen langs het water. Kunnen er genieten van een heerlijk koele Duvel. L & L lopen ons, net als andere wandelaars voorbij tot de stopplaats van de summiere routebeschrijving. Tja, wij hadden eerder dorst !

We blijven het strand volgen. Lopen parallel de hoge duinen met hun frêle groen van helmgras, het is een prachtig gezicht. Op zee glijden kustvaarders haast geluidloos voorbij. Al is het zand baggeren dan vermoeiend, wij genieten met zonrode koppies van deze prachtige tocht. De skyline van het Vlissingse Boulevard doemt voor ons op. Zoals elk jaar loop ik de verkeerde straat in richting finish. Wordt door Luk terug gefloten. We gaan een terrasje doen bij de kanovijver midden het Limburgse taaltje van Eureka Bilzen. Komt Milleke Mol ons vervoegen. Ook hij wou weleens wat anders, is zeer te spreken over deze tocht. Over rustige autobanen rijden we vrolijk naar huis terug. Lindake heeft er weer een mooie tocht bij op haar palmares staan. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/170820...

21:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

01-05-13

27.04.2013 Zelden Rust te Hulst

Tijdens het weekend komt het Oost-Vlaamse openbaar vervoer maar traagjes op gang. De auto moet dus van stal. We maken een ommetoertje over Puurs en Sint-Niklaas om in Hulst te geraken. De expresweg is immers al enkele dagen afgesloten wegens een indrukwekkend verkeersongeval. Zelden Rust stuurt ons de vestingstad rond tot bij een schoolgebouw. Parkeerplaats zat, een ruime startzaal ook, goed beklant met Nederbelgen uit ondermeer Boom (Kleitrappers) en Buggenhoutse Vossen. Voor Roal Benti is dit niet meer dan een streekderby, ook deze club is dus goed vertegenwoordigd. Zo ook onze maatjes uit Vlissingen. Weer veel bekenden om te begroeten dus, naar goede gewoonte.

Toch gaan we alleen op pad, meteen het groen in langs een vijver en vervolgens die prachtige Liniedijk op. We wandelen linea recta door het prille groen, over onverhard, door het struikgewas verborgen, aan de rand van de polder. Deze kleurt in de verte intens roze. We zullen later begrijpen waarom. We pauzeren kort na zo’n 4 km in de Frederik Hendrik school en zetten na de koffie onze weg verder. Lopen de binnenstad niet in maar wandelen er rond onderaf de vesten, langs groenige waterpartijen en ontluikende treurwilgen. Houden even halt bij het beeld van deemoedige pelgrim Reynaert en stappen vervolgens langs rustige straten richting hockey terreinen en expresweg de stad uit. Het tarmacje aan de bosrand loodst ons tot Kapellebrug. Even langs een bedrijf, we duiken de Clingse bossen in. Opvallend hoe droog de grachten van dit waterwingebied er bijliggen. Een mens zou er dorst van krijgen ! We stappen over de oude spoorweg Mechelen – Terneuzen, nu heerlijk wandelgebied en dieper de bossen in. Bij de zuidelijke bosrand laten we het Belgische De Klinge rechts liggen, stappen naar het Hollandse zusje Clinge. Even opletten toch waar paden kruisen, er is geen ‘heen’ of ‘terug’ aanduiding. We wandelen door het stille dorp tot de rustpost in weer een ander schooltje. Hebben er intussen al ruim 11 km opzitten. Waaslander Lucien komt er jeugdherinneringen ophalen. Tja, vijftig jaar geleden ontdekte hij er blijkbaar ‘de liefde’.

Wij hebben een extra lusje voor de boeg. Stappen voorbij sportpark VV Clinge de akkers en weilanden tegemoet. Moeten enkele honderden meter een fietspad op met de koeltorens van Doel in het vizier. Draaien dan naar puur natuur met de prachtige vijvers van De Weelkens. Ons pad slingert lekker tussen de plassen door tot bij de camping Fort Bedmar (1701). Van de oude vesting zelf is niets meer te bespeuren. Brede zandpaden loodsen ons nu langs de grens tot hoeve Cantecleer. We stappen terug naar de rustpost in Clinge. Komen er zowaar Brusselaar François en zijn wandelmaatjes tegen. Ook hij is van alle markten thuis. Het is nog vroeg in de namiddag, het weertje is dan wel fris maar zonnig. We besluiten het lusje van ruim 6 km een tweede keer te lopen. Even worden we opgeschrikt door wat hemels gedruppel, het blijkt niet meer dan een plaagstoot te zijn. Terug bij de rustpost vragen parkoersbewakers wat we aan het doen zijn. Ons extraatje vinden ze best wel leuk.

Zijn denkelijk bij de laatste die de terugweg naar Hulst aanvatten. De lange, rechte ’s Gravenstraat voert ons terug naar de kruising van daarstraks. We duiken opnieuw de Clingse bossen in met zijn brede zandpaden en droge grachten. Pikken ook opnieuw de oude spoorbaan op die overgaat van fietspad naar smallere wandelweg. Linda’s vingertje gaat de lucht in … daar is de eerste koekoek, traditiegetrouw het laatste weekend van april. Yes, ze heeft het weer eens juist voorspeld ! Bij de eerste woningen van Hulst verlaten we het nattere bos en lopen even over een landdijk. Dan volgen we een fietspad tot de laatste (tevens eerste) rustpost. Passeren hierbij de roze akkers, immense tulpenvelden. Doen samen met nog een tiental wandelaars en enkele pijlophalers een terrasje in de zon. Hebben nog drie kilometer voor de boeg. Duiken nu wel de stad in langs kerk en gemeentehuis, de gemoderniseerde Vismarkt ook. Mogen vervolgens terug onderaf de vesten en de dorpsmolen. Nog wat stille straatjes, het is tijd voor Sint-Augustijn.

We kijken genietend terug op een dijk van een wandeltocht, een heerlijke combinatie van een strookje stad en immens veel groen. Voldaan rijden we vlotjes terug naar huis, weer over Sint-Niklaas en Puurs. Hier keren we zeker terug, dit was echt genieten.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/270420...

 

20:54 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -h

05-09-12

01.09.2012 Oosterscheldestappers te Sint-Maartensdijk

We hadden er al veel goeds over horen vertellen, over de organisaties van de Oosterscheldestappers. Het werd dus de hoogste tijd zelf eens ter plaatste af te stappen. Over de A12 tot Bergen-op-Zoom en Halsteren geen probleem, maar de wegwijzers naar Sint-Maartensdijk kunnen we maar niet vinden. Komen in Dinteloord aan. Gelukkig hebben we een Nederlandse wegenkaart in de auto liggen. We blijken noordwaarts te rijden in plaats van westwaarts ! Keren dus de steven en blijken bij wegenwerken het juiste spoor bijster te zijn geraakt. Zijn toch nog ruim op tijd om door parkeerwachters een plaatsje toegewezen te krijgen bij een bedrijf. Parkeerwachters, voor ons altijd synoniem van een goede organisatie. Inschrijven en koffie drinken doen we in een nagelnieuw ontmoetingscentrum. Kijken er even de routebeschrijving op na, allemaal binnenrusten, uitzonderlijk voor Zeeuwse organisaties.

We wandelen het dorp uit, blauwe pijltjes volgend, beetje onduidelijke kleur maar wel allemaal vakkundig aangebracht. Duidelijk naar Belgische organisaties gekeken. We wandelen parallel met een dijk langs de polderrand. Bloemenvelden alom, meer dan waarschijnlijk zaadteelt. Stappen zo naar Scherpenisse voorbij een windmolen en vervolgens richting grote betonnen watertoren. Volgen een eindje een fietspad langs een provinciale hoofdweg tot wegenwachters ons veilig naar de overkant loodsen. Zijn het dorp uit, duiken de polder in. In de kassen groeien tomaten, ajuinen wachten terneergeslagen op de akkers om geoogst te worden. In de verte, haast op de horizon een koeltoren, het Belgische Doel vermoeden wij. Op het tarmacje Langeweg kruipen tientallen zwarte rupsen. Langeweg, dat is ie inderdaad, hij voert ons naar Poortvliet, dorp gebouwd rond een bakstenen kerk. We pauzeren er in bruin café ’t Centrum. Krijgen gratis een lekker zoete Zeeuwse bolus bij ons bakje. Hebben er zo’n 7 kilometer opzitten.

Ik meen het dorpscentrum trouwens te herkennen van de Zevendorpentocht die in Oud-Vossemeer vertrekt. Elk dorp waar we vandaag door wandelen maakt trouwens deel uit van Tholen. Voorbij weer een andere oude molen en over een rotonde verlaten we het dorp. Gaan weer polderen. Lange rechte wegen zoals de Sabbeweg voeren ons door het vlakke land. Ajuin en selder geuren heerlijk. Wat verder op de Oosterschelde hangen vast de bijhorende mosselen op plukkers te wachten. Onze route loopt dwars over een boerenerf. De heer des huizes zadelt er zijn boerenknol, klaar voor een ritje. Het dier blijft er stoïcijns kalm bij. Ons betonpad volgt nu even de provinciale baan alvorens weer weg te draaien de akkers in waar de polderpatat geoogst wordt. Tja, bij mosselen horen frietjes ! Een fris windje begeleid ons over landdijken tot we de tweede rustpost bereiken in een wat groezelige camping. Hebben er 13,5 km polderen opzitten.

Na de koffie trappeke op en … waaw, een fantastisch uitzicht over de Oosterschelde waar de zon zich spiegelt in het haast rimpelloze wateroppervlak. We vergapen ons aan de rustige omgeving terwijl we kilometerslang de dijk volgen in westelijke richting. Aan de overkant liggen Goes, Middelburg en verderop maar onzichtbaar Vlissingen en Domburg. De ‘frietketel’ van Doel, die blijft wel prominent aanwezig evenals de havenkranen van Antwerpen. Dichterbij slechts enkele wandelaars, al eens een fietser en rustende meeuwen. Gewoon genieten van absolute rust is dit, zelfs de bootjes op het water maken nauwelijks geluid. Lopen van het water weg bij de Gorishoekse hoeve. Zijn pannenkoekerij wordt onze laatste rustpost na ruim 20 km wandelplezier. Hebben er nog 10 te gaan.

Mogen vrijwel meteen terug naar de Oosterschelde en zijn dijken. Het is intussen laag water, mens en hond spelen in het nat dat geurt naar … mosselen. Wij verlaten de dijk en wandelen over een schelpenpad langs een pracht van een natuurgebied. Slikken landinwaarts doorspekt met massieve rietkragen, her en der een zandbank ook. Een houten brug loodst ons naar de overkant van het water en we duiken even een bos in. Maken een ommetje langs de rand van Sint-Maartensdijk en kruisen daarbij de wandelaars van de 20 km. Groendijk, langs appels en peren, loodst ons Landgoed De Pluimpot binnen. Voorbij een paar kasten van villa’s in het aangeplante groen volgt een bosstrookje en dan mogen we weer de dijk op. Zijn nauwelijks 200 meter verder dan waar wij er daarstraks afgingen ! Een drietal boten met ruime bemanning liggen roerloos op de Oosterschelde, vissers of duikers, we weten het niet. Stappen nog steeds westwaarts en ontwaren in de verte de immense brug Neeltje Jans. Zo ver gaat onze reis vandaag niet. Lokale zeevissers wachten geduldig op het opkomende tij. Wij moeten opnieuw en een laatste keer de polder in, nog eens lang bloemenvelden en fruitgaarden. De finale loodst ons dwars door het dorp en over zijn marktplaats. We melden af en kunnen bij een donkere Leffe van ’t vat nog even de Ronde van Spanje op televisie volgen, op de VRT nota bene !

Rijden met een voldaan gevoel terug naar huis. Dit was een leuke tocht, het betere Zeeuwse werkt. Een parkoersmeester die zijn vak kent en voor heel wat variatie zorgde. Een prima uitpijling en degelijke rustposten onderweg. Ja, hier komen wij vast en zeker nog wandelen, de Oosterscheldestappers dat is een wandelvereniging van hoog niveau ! 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/010912...

23:10 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -s

20-06-12

16.06.2012 W.I.K. Vlissingen

Linda moet onverwachts forfait geven wegens een acute griepaanval. Ik reis dus op mijn eentje naar Zeeland. Rij zo trots als een pauw in één ruk tot de Adriaen Coortelaan in Vlissingen om vast te stellen dat het er wel erg stil is. Wij zijn van startlokaal verhuisd, lees ik op het aangebrachte bordje, volg de pijlen. Ik begin er aan, raak net als een jongedame de weg kwijt op de Sloeweg. Even vragen aan een dame op de fiets. Eerste rechts dan eerste links, zegt ze. Ik ben net op tijd om de groep zich in beweging te zien zetten. Nog even inschrijven en met een kleine tien minuutjes vertraging mag ik ook de gele grondpijlen volgen. Is even wennen toch. De Koudekerkseweg, aan de overkant van de Sloeweg stuurt mij languit rechtdoor tot de oude watertoren in het stadscentrum. Daar gaat het linksom, voorbij het stadhuis, de winkelstraat in. Het is er nog stil in deze vroege ochtend, ik heb de tijd om enkele fraaie oude gevels te bewonderen. Kom bij ‘het Arsenaal’ uit en de Scheldedijk, Boulevard De Ruijter. Passeer het gebouw van het (Belgische) loodswezen en de Gevangenentoren. Ben nu echt wel op de Vlissingse Boulevard, het toeristische stadsdeel. Een grote ‘crew’ brengt er alles in gereedheid voor een triatlon. Wij wandelaars mogen een fietspad op, recht de duinen in, hoog boven het wateroppervlak. Rechttoe, rechtaan gaat de reis, midden het groen van mooie begroeide duinen en het bosrijke hinterland. Bij Golden Tulip Westduin de eerste wagenrust. In Zeeland dien je dit laatste echt wel letterlijk te nemen. De dametjes achter het piepkleine tafeltje verwennen mij met een bekertje appelsap, een stukje cake en hun ontwapenende glimlach. Ben zo’n anderhalf uur onderweg en heb er echt wel zin in.

Wandel verder over het fietspad langs Dishoek, één van de vele deelgemeentes van Veere. Duik de bossen in, het pad slingert zich heerlijk door het groen. De enige man die ik van deze club ken vormt vandaag de bezemwagen. Hij stelt zich regelmatig strategisch langs het parkoers op, houdt zijn schapen nauwlettend in het oog. Ik ben één en al aandacht. Markeringen zijn schaars, soms wat verregend. Altijd rechtdoor als je geen pijlen ziet, staat er op de routebeschrijving en ik hou er mij aan. Weet nog min of meer van een eerdere deelname hoe de route loopt. Wandel even randje polder en duik dan opnieuw de bossen in bij Klein Valkenisse. De tweede wagenrust komt er na ruim 11km bij het binnenlopen van Zoutelande. Ik hou het nog steeds bij appelsap, deze keer met lekkere gebakjes van het Indische vrouwtje, lid van deze vereniging. Okke, zo noemt de man van de bezemwagen, is er ook op post. Ik ken hem al zeker tien jaar van ziens, maar slechts vandaag bij naam !

Mag nu de dijk op en over de Noordzee uitkijken. Er staat een stevige zeebries, het is knokken bij overigens prachtig zonnig weer. In het dorp heeft een rondje folklore plaats, het ringsteken. Zadelloos gezeten op galopperende, stoere boerenpaarden moeten berijders een ringetje proberen aan een spies te rijgen. Bij elk succes stijgt luid gejuich op. Maar ik moet verder. Even voorbij de dorpskerk een stukje steenweg en dan wederom het fietspad op. Je hoort hier meer Duits praten dan Nederlands, Zeeland is een geliefd vakantieoord voor onze oosterburen. Ik loop nog steeds onderaf hoge, groene duinen tot ik bij een grote plas uitkom en een inlands staande vuurtoren. Ben in Westkapelle. Onderaan de radar staat de camper van rustpost 3. Het is tijd voor koffie en een krentenboterham. Volgens de routebeschrijving ben ik aan de late kant, ook al loop ik hier zeker niet alleen. Maak toch maar dat ik wegkom en loop opnieuw de dijk op bij de oorlogstank uit 1944. Op het water waakt de Kustwacht. Ik volg de brede betonnen dijk tot aan een oud roodwit vuurtorentje. Daar moet ik kiezen, boven- of benedendijks, de markering laat beide mogelijkheden open. Ik kies voor beneden, herinner mij niet meer waar ik de polder in moet. Volg zodoende een paar kilometer een drukke baan, zei het veilig op het fietspad. Het uitzicht is anders wel leuk met links de hoge, frêle groen begroeide duinen en rechts schorren en slikken, de ideale broedplaats voor een meeuwenkolonie. Kom zo weer bij Okke uit en het volgende frisdrankje. Duik dan inderdaad de polder in en loop over lange rechte wegen zoals de Trommelweg. Metershoge beukenhaag schermt mij regelmatig af van de zeebries. Doorkijkjes tonen, tarwe, biet en natuurlijk de polderpatat. Bij een camping even een paadje onverhard langs een gracht. De centrale rust in het café Tramzicht van Domburg wenkt. Ben er om 13:00 en heb zo’n 25 km afgelegd. Netjes binnen de tijden dus.

Ik heb wat met het t-shirt van Okke en schaf er mij ook eentje aan. Van de groep wandelaars die hier nog zitten zullen er slechts 5 doorlopen voor de 40 km. Ik trek mij om 13:20 op gang net na een Zeeuws-Belgisch echtpaar. Mijnheer is Zeeuw, mevrouw komt uit Retie namelijk. Weersta aan de geur van friet en kibbeling en loop terug de dijk op, hem meteen inruilend voor een heerlijk golvend pad door de duinen. Tegels worden schelpenzand, ik loop in Hoogduin, wat je ook al letterlijk mag nemen. Het uitzicht over zee en zand is er prachtig. Gele driehoekjes sturen mij terug onderaf, de bossen in. Sla de slok appelsap over deze keer en loop het onverharde fietspad op dat mij langs onwaarschijnlijk grillige bomen loodst. Voorwaar de mooiste kilometers van het parkoers. De markering is weer erg summier, ik hou het koppel Nederbelgen voor mij angstvallig in de gaten. Het is vochtig koel in het bos, zuurstofrijk en aangenaam wandelen. Kruis trouwens heel wat fietsers, met respect voor eenieders aanwezigheid, prettig. Natuurdomein Oranjezon, lees ik, ben intussen in Oostkapelle. Het is weer eens tijd voor een bekertje appelsap. Het vijftal heeft nog zo’n 10 kilometer voor de boeg.

Manteling van Walcheren noemt de bosstrook waar ik nu doorheen moet. Het pad bestaat er uit rode baksteen, die de vergelijking met kassei best kan doorstaan, zeker voor de vele fietsers. De Koningin Emmaweg loodst mij voorbij een wit kasteel stilaan weg uit de beboste omgeving en de open ruimte in. Voorbij camping Oranjezon wacht inderdaad een lang recht fietspad dat langs en parallel met de duinengordel en een nat natuurgebied loopt. Bij de splitsing van de 40 & de 65 km staat Okke er voor de laatste keer met koffie. Nog 5 km, zegt de Nederbelgische, ik reken klokvast op zeker 8 km. Stap opnieuw de polder in en zie inderdaad de molen van aankomst in de verte vrolijk met de wieken wentelen. Maar ik loop er van weg. Weer een pad in rode steen op. Heb plots zin om een versnelling hoger te schakelen. De ondergrond ligt mij, de wind beukt schuin mee, het oud zot komt boven. Met stevige pas loop ik de laantjes afgezet met krom gewaaide canadabomen langs. Na zo’n 40 minuutjes, bij de Walekotsweg een laatste bevoorrading. Nog 4 km voor de boeg, mijn feeling blijkt feilloos. Eigenlijk is het nu uitlopen. Tarmacjes loodsen mij langs verspreide hoeves, die steevast ook dienst doen als mini-camping. Moet een drukke baan over en dan een stevig ommetje maken om bij De Jonge Johannes (1835) te geraken, de molen annex taverne van Serooskerke waar de tocht over 40 km eindigt.

Ik haal mijn kaartje voor de bus op en bestel een blonde Leffe van ’t vat. Posteer mij op het terras, uit de buurt van joelende kinderen en geniet. Het eerste busje is volzet, moet een kwartiertje wachten. Samen met vier overjaarse, giechelende bakvissen wordt ik netjes teruggebracht naar het startlokaal. Ben toch wel moe, spring meteen de auto in en rij vlotjes terug naar ons Lindake, die nog wat ziekjes in de sofa ligt. Het was een leuk weerzien Okke, niet tot in Vilt dus dit jaar maar zeker ergens te velde. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/160612...

  

17:16 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

18-07-11

16.07.2011 De Vrolijke Tippelaars Vlissingen

Na een ganse week weifelen besluit ik toch te vertrekken op zaterdagochtend. De storing vanaf het westen wordt pas voorspeld vanaf 18:00, ik kan dus droog de finish bereiken. Reis half slaperig over Roosendaal tot de Zeeuwse haven- en badplaats aan de Schelde, heb dan ook een zware werkweek achter de rug. Vanaf Souburg blijkt het wegdek nat te liggen, dus toch een foute weersvoorspelling ? Ik blijk vrijwel alleen van de trein te stappen, op het verlaten stationsplein houden alleen enkele meeuwen mij gezelschap. Ik heb hier geen stadsplan nodig, ken intussen de weg naar de kanovijver haast uit het hoofd. Wandel voorbij een kleine industriezone en dito haven over de vaart van Walcheren richting woonkazernes. Geen mens kom ik tegen, alleen af en toe een auto. Loop voorbij het stadhuis met de skyline van de Vlissingse boulevard als baken. In het straatje onderaf de dijk ligt de startplaats. De drie dametjes van de inschrijfbalie hebben zich op het terras geïnstalleerd. Eentje wil absoluut niet op de foto, heeft geen vertrouwen in het internet. Ik publiceer die foto dan maar niet. En bakje koffie en ik ga op pad. Vind de zeelucht maar plakkerig, het zwerk oogt trouwens grijs en triest. Nauwelijks badgasten te bespeuren dus. Draai van de boulevard weg richting Nollestrand. Het zand ligt er hard bij dankzij een aftrekkende zee en wandelt dus lekker. Kustvaarders glijden voorbij op nauwelijks enkele tientallen meter afstand. Ze lijken zo het strand te zullen opvaren ! De eerste duintjes zijn pas weer ingeplant met helmgras. Rijen houten staken doen dienst als golfbreker. We zijn met een zestal wandelaars op pad. Zoals het in de routebeschrijving staat zijn er pauzeplaatsen genoeg dankzij de vele tavernen langs de vloedlijn, paviljoenen op houten palen gebouwd. De duinen worden van langsom hoger, groener ook, een prachtig uitzicht. Een radar draait rusteloos zijn rondjes, de vaarbewegingen van de Scheldermonding nauwlettend in het oog houdend. Voel ik daar de eerste druppels hemels vocht ? We vluchten met z’n allen paviljoen De Zeester binnen voor een koffietje. Zijn een uurtje onderweg.

Als ik terug vertrek, nu moederziel alleen, is ook het buitje over. Met een strakke wind in de rug loop ik verder over het strand, geniet best van mijn zeewandeling. Bij het eerste dorp stap ik even de dijk op. Ik ben in Zoutelande, in zijn winkelstraat ligt café De Fiets, maar dat is voor straks tijdens de terugweg. Ik duik opnieuw onderaf het brede strand op. Heb genoeg van het zandlopen en kies nu voor de plankjes die hier kilometers ver aangelegd zijn, de huurders van houten chalets ter wille. Om de honderd meter of daaromtrent staat nu ook een douche, iets wat ik de vorige jaren niet merkte. Mijn gezelschap bestaat vrijwel alleen uit rustende zeemeeuwen, die voor één keer hun snater houden. Kom bij de volgende radar uit en de tank uit de tweede wereldoorlog boven op de dijk. Dit is Westkapelle. Het dorp ligt gelijk of zelfs lager dan de branding, de hoge dijk heeft dus wel degelijk zijn nut. Ik loop zowat gelijk met de rode daken van de lage huizen. Een oude windmolen en vooral een immense vuurtoren beheersen de gemeente. In de verte de torens van Domburg. Bij torentje Westkaap verlaat ik het water en loop een ommetje door de polder om finaal het dorp binnen te wandelen en mijn stempeltje op te halen in het Polder- en oorlogsmuseum. Kies daarna een terrasje uit om even tot rust te komen. Ben ruim 3:30 onderweg voor denkelijk 16 km. Heb altijd al de indruk gehad dat de afstanden van deze tocht gemeten zijn in Zeeuwse mijlen.

Ik trek verder langs het marktpleintje waar een competitie ringrijden plaatsheeft. Koene ruiters, in het wit gekleed, sturen hun zadelloze boerenknollen in galop door een nauwe gang en proberen een metalen ring aan hun spies te rijgen. Een leuk schouwspel. Maar ik moet verder, door nauwe straatjes richting de Westkapelse Kreek. Een sterk aantrekkende wind heeft vrij spel over de langwerpige waterplas. Ik beuk mij langs zijn oever een weg landinwaarts. De regenjas gaat aan en weer uit, echt kwakkelweer, eerder herfst dan zomer. Wandel langs erg stille campings richting duinen. Moet onderaf een fietspad in het groen op. Krijg een stevige bui te verwerken, kort maar krachtig. Loop langs het kerkje Zoutelande binnen. Haast mij naar afspanning De Fiets want het hemelnat valt weer gestaag over me heen. Vind nog een plaatsje achteraan in het café en geniet er van een goeie Belgische bruine. Kijk angstvallig naar buiten, er lijkt geen einde aan de bui te komen. Dan maar weer de kaawee aan en ‘vort met de bok’. Moet nu een heel eind door een lange straat van vakantiewoningen tot het Vossenhol. Daar de trap op richting duinen. Wat nu komt is mijn favoriete deel van het parkoers. Voor het grootste deel van de laatste kilometers golft het parkoers lekker op en neer over de duinen, meestal op een tegelpad. Het is vandaag niet anders maar …hier is nauwelijks beschutting tegen regen en wind en dat zal ik geweten hebben. Van de hoge zee merk ik nog nauwelijks iets. Boten zijn schimmen in de mist, het water komt met bakken naar beneden. Druppels gejaagd door de strakke zuidwester geselen mijn gelaat, armen en benen. De zo geroemde vergezichten die moet ik er vandaag bij fantaseren. Schimmig zijn zowel de Schelde als het groene achterland. Ik kreun, ben intussen drijfnat in alle poriën, vecht koppig en met slecht karakter tegen de elementen. Krijg de kans een kortere route te volgen maar vertik het, zal tot de laatste meter uitlopen, mij niet gewonnen geven. Heb nog medelijden met fietsers die diep onder mij over het asfalt nauwelijks vooruit komen, hetzelfde gevecht als ik voerend.

Oef, eindelijk mag ik bij de recente aanplant van helmgras de duinen verlaten en het parkbos in. Raak het spoor van de gele krijtpijlen bijster, mijn routebeschrijving is nog nauwelijks meer als een propje papier. Dan maar op goed gevoel en zie, zonder omwegen bereik ik het bruggetje bij de kanovijver. Meld af klokslag 17:00, heb de laatste twee uur in de gietende regen gelopen. Moet nog naar het station, zeg ik tegen de dames die op mijn gewacht hebben. Een koppel uit Hengelo knikt bevestigend, wij ook. Zij gaan al maar, ik heb nood aan nat en straf. Interpelleer even wie de Tourrit gewonnen heeft. Ein Belgiër, zegt de Duitse toerist …Jelle dus, hartverwarmend als ik de replay beelden zie. Het geeft mij moed om de kleine vier kilometer langs de Schelde aan te vatten. Nog steeds zijn regen en wind een gesel. Heb mijn k-w geruild voor een poncho. Het onding vliegt in alle richtingen als speelbal van de zuidwester, dat ook nog ! Loop langs de Vlissingse kermis met meer helpers dan klanten en vervolgens helemaal alleen langs de stroom. De weergoden worden milder, lijken medelijden te hebben met de eenzame stapper. Kan aan het station meteen de trein op. Boemel naar Rosendaal, haast klappertandend want zonder verwarming en doorweekt. Gelukkig is het op de Amsterdammer en later op de bus naar Hemiksem wel warm. Ben toch maar wat blij die natte vodden te kunnen afgooien en een stevige hap te kunnen eten. Ben ondanks de ‘maar’ 30 km diep gegaan vandaag. Snak naar mijn bed …  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/16072011Vl...

23:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

20-07-10

17.07.2010 De Vrolijke Tippelaars Vlissingen

Tussen Middelburg en Vlissingen spant Ons Heer zijn mooiste regenboog. Die boog vind ik best leuk maar de regen noopt mij een Kway aan te trekken bij station Souburg en dit is niet echt prettig. Ik kies voor de kant van het kanaal waar de meeste bomen staan, kwestie van wat beschutting te hebben tegen het hemelvocht. Geen al te wijze beslissing zo blijkt, want langs deze kant is de Sloeweg enkel mits het uithalen van heksentoeren te bereiken. Ik het veilig en vervolg mijn weg op een groen dijkje tot de Binnenkeersluis. Mijn summiere terreinkennis blijkt een bondgenoot. Met de torens van de Boulevard als mikpunt, wandel ik de Krugerlaan af en inderdaad vrijwel rechtdoor naar de kanovijver, startplaats van het gebeuren vandaag. Voor € 2.50 krijg ik een A-viertje beschreven met 29 aanwijzingen. Het wordt mijn enige clubwerking vandaag. Maar zie, als ik buiten kom mag het regenvest opgeborgen en schijnt de zon mij toe vanuit een staalblauwe hemel. Goedgemutst ga ik op pad. Vage gele krijtpijlen zetten mij af bij de Boulevard, de Schelde en de duinen. Op het water voeren een paar coasters een vreemd ballet op. Het lijkt of een aanvaring hier op het nippertje vermeden werd. Heb ook mijn bedenkingen bij de richting die alle wandelaars uitgaan maar volg toch gedwee. In de tekst staat onder punt 4 immers ‘glooiing-strand’ en dus kiezen we met z’n allen voor de waterkant. In het zand is een pad getrokken uit plastic lattekes, een behoorlijk natte, gladde bedoening. Ben dan ook blij op het natte zand van de aftrekkende zee te kunnen wandelen, met meeuwen en scholeksters als gezellen. Zij zijn naarstig op zoek naar hun weekend brunch. Zand wordt even asfalt en vervolgens terug zand. Aan de rand van het strand, onder de duinengordel, paalwoningen en strandcabines. Bagage wordt aangevoerd per jeep of tractor.

Bij wijlen is het opletten waar je de voeten neerzet vanwege de aanwezigheid van bruin geaderde kwalletjes. Hoe verder ik kom, hoe hoger en groener de duinen worden, een prachtig zicht. Lijkt een beetje op een berglandschap. Passeer Zoutelande waar een tornooi beachvolley aan de gang is. Gedaan met zand baggeren, vanaf hier liggen lange planken als een spoor door de korrelige, gele massa.  De wind wordt steeds feller, leuk temperatuurtje voor de wandelaars, een ietsje minder voor de zonnekloppers. Geen schaars geklede dames en heren dus vandaag. Na zo’n 2:30 wandelen knort mijn maag. Ik hou halt bij een bankje onder een bewakingsradar van de Schelde om de innerlijke mens te versterken. Koers vervolgens verder over een tarmacje en rotsblokken waartussen vloeibaar pek is gegoten, tot een roodwitte vuurtoren. Geen gele pijlen te vinden en dus stap ik het dijkje op. Ben al een eind voorbij Westkapelle, richting Domburg, dit kan nooit juist zijn. Keer op mijn stappen terug, bovendijks en ...vind een krijtpijl die mij de polder instuurt en over rode bakstenen straatjes. Wat keren en draaien tot de rust in museum Polderhuis. Heb er volgens de man met kniptang zo’n 17km opzitten. Ben toch al ruim 3:30 onderweg, zijn goed gemeten kilometers dus. 

Langer dan een kop koffie blijf ik niet zitten. Loop vervolgens Westkapelle binnen waar een wedstrijd Ringrijden aan de gang is. Dames en heren in wit uniform proberen een ring aan hun spies te rijgen, gezeten op een galloperende boerenknol. Het lijkt mij niet zo eenvoudig. Kinderen worden op de stoere ruggen van de rustende paarden gezet, voor de foto, een prachtig gezicht. Maar ik moet verder. Een paar stille straatjes loodsen mij naar een langwerpige kreek, waarvan ik één lange zijde afloop. Daarna stuurt de parkoersbouwer mij over een fietspad onderaf de duinen, ellenlang maar vlak en bijwijlen schaduwrijk. Het is een uurtje lopen tot in Zoutelande waar ik gretig inga op het voorstel te pauzeren in café ...De Fiets. Neem er ruim de tijd voor een La Chouffe op fles. Denkelijk nog ruim een uurtje lopen tot de finish. Duinweg gaat van straat over in fietspad tot camping De Meerpaal. Hier mag ik trappekes op, in schuifjes, tot bovenaan het duin. Het feest kan beginnen. Hoog in de duinen loopt immers een pad, half betegeld, dan weer schelpenzand. De uitzichten die ik hierbij cadeau krijg zijn onwaarschijnlijk mooi. Rechts ligt de Scheldemonding te blinken in het schitterende zonlicht. Links het weidse Zeelandse groen met de torens van Vlissingen en Middelburg als bakens. Een oude windmolen toont aan zijn verder gelegen jongere collega’s hoe het eigenlijk moet. Het is zwoegen, steeds weer op en neer over paadjes en trappen. Een collega wandelaar houdt het voor bekeken en duikt de helling af, samen met het parkoers van de 5 km. Ik volhard, parkoers is parkoers, en wandel door stroken pas aangeplant helmgras tot de laatste duin. Er rest mij een ruime kilometer door een park tot de finish. Zal in totaal ruim 7 uur onderweg zijn voor 30 km, inderdaad goed gemeten dus. 

Al is de clubwerking bij deze tocht dan vrijwel onbestaande en wandel je soms meer op het gevoel dan op de tekst, toch vind ik dit een prachtig parkoers . Ik heb vandaag weer eens echt genoten van zee, zon, zand en duinen. Als toemaatje rest mij de 5km tot station Vlissingen. Deze kan ik volledig langs de Schelde wandelen, beginnend bij De Boulevard, langs de oude stad en dan gewoon langs het water tot de sluizen. Ook deze trip hoort echt bij een Vlissingse wandeldag. Hier kom ik vast nog terug, zeker weten.

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100717Vlis...

20:24 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

28-06-10

27.06.2010 wsv Zelden Rust te Hulst

Moet de huurauto pas maandag inleveren en kan zodoende nog vroeg in Hulst zijn voor de laatste tocht van mijn wandelzesdaagse. Het is behoorlijk druk in het kleine schooltje waar de tocht start. Wandelclub Temse, wvk Puurs en Ochtendgloren Humbeek, ze zijn er allemaal. Na een babbel met ex-collega Luc, Eddy ‘kodak’ en vrouwtje Liliane, trek ik mij op gang. De 35 km begint met een extra lus van ruim zeven kilometer die mij terug naar de start zal brengen. Het wordt een klassieke polderlus. Lange rechte tarmacjes tussen de gewassen door, rijpend koren, patatten, ajuin en tulpenbollen. Het is al behoorlijk warm, toch probeer ik een redelijk tempo vast te houden. Een buizerd zweeft traag klapwiekend over de akkers op zoek naar zijn ontbijt. Wilde bloemen zorgen voor kleur langs de rand van de weg, margrietjes, klaprozen en verwilderd koolzaad. In een nat weiland houdt een troep kauwen hun eigen muziek festival, rauwe metal. Ik wandel door het gehuchtje Schuddebeurs, waar zou die naam vandaan komen ? Op uitzondering van enkele fietstoeristen kom ik niemand tegen. Enkele stille straatjes loodsen mij terug naar De Reynaert, even mijn vochtgehalte op peil brengen.

Ik ondervind wat hinder van een te weinig aan zuurstof ik de lucht, ben daar gevoelig voor geworden. Minder dan ook vaart terwijl ik door enkele stille straatjes loop tot de groene stadswallen van Hulst. Langs Traverse kom ik de oude stad binnen. Mag de wallen op bij Nassaubolwerk en daarna door straatjes kuieren rond de basiliek. Verlaat het centrum terug langs de Bagijnepoort, even verder ligt de tweede rustpost, heb er 11,6 km opzitten. Babbel wat met een triootje uit Eeklo en vervolg mijn weg. Een fietspad loodst mij de stad uit richting bossen. Ik wandel langs de bosrand over wat denkelijk een oude spoor- of trambaan is. De houten dwarsliggers liggen er half vermolmd, soms overwoekerd bij. Loop altijd maar rechtdoor en de Clingse bossen in over een assebaan. Heerlijk is het hier, luchtig en fraai groen. Wat denkelijk dienst doet als waterbekkens ligt er uitgedroogd bij, met timide plantengroei. Een haas vlucht weg aan de overkant van zo’n bassin. Verlaat het bos met uitzicht op de kerk van het Belgische De Klinge. Ik moet het andere dorp door, het Hollandse Clinge tot rustpost Malpertuus (17,1 km).

Hier zit clubmaatje Luc, die uiteraard een rondje voorsprong heeft. Ook geen wandeling ‘uit het boekje’ vandaag zegt hij lachend, een inside joke voor IJsetrippers. Wandel op mijn eentje langs de Cantecleerhoeve het domein Malpertuus uit. Net na de splitsing een grenspaal. Moet helemaal rond camping Fort Bedmar, met de geur van barbecue en zo naar De Weelkens. Kan genieten van bosrijk gebied rond zandwinningsplassen. Het is er opvallend stil. Terug de fietspaden op nu in volle zon. De meegebrachte drank wordt ruim aangesproken. Een strook tussen akkers en weilanden, ben alweer zo’n zes kilometer verder en een tweede keer bij de rustpost Malpertuus. Ben hier intussen ook alleen, neem ruim de tijd om te eten en vooral bij te drinken, er wacht mij een lange etappe. Een zandweg voert mij naar het Clingse dorpscentrum en dan komen de Clingse bossen terug ruim aan bod. Mijn reukorgaan wordt verwend met die zoete, zomerse harsgeur. Prettig wandelen is het. Bij Kapellebrug verlaat ik de boszone. Er steekt wat wind op en daar ben ik niet rouwig om want moet nu tarmac lopen langs de N290. Loop terug Hulst binnen waar een stel, gezeten voor hun huisje mij tekst en uitleg vraagt over het gebeuren. Zij zijn niet bekend met het wandelen en vinden de heel stoet stappers blijkbaar een leuk evenement. Langs een plas met rietkraag en prachtige treurwilgen loop ik naar de Gentse poort. Het parkoers gunt mij een ruime kennismaking met de oudere gebouwen, het Raadshuis, de Basiliek en de Refugium van Baudeloo. Nog een rondje wallen lopen en de laatste rustpost komt er aan. Heb nog een kleine vier kilometer voor de boeg.

De parkoersmeester heeft nog een lekkernij voor ons in petto. Mogen een lommerrijk dijkje op, groen te midden de polders, heerlijk. Bij een vijver loop ik fout bij een rechts/linkse combinatie. Er hingen nochtans drie pijlen binnen gezichtsafstand. Merkwaardig, als ik op mijn stappen terugkeer maken de volgende wandelaars exact dezelfde fout. Kom terug in dezelfde straatjes uit als vanmorgen. Nog even kijken naar de oranjegekte, mijn tocht zit er op. Het is de tweede keer dat ik deze, nog erg jonge tocht loop. Twee keer ook dat ik met grote voldoening de finish overschrijd. De polder, de oude stad en zijn wallen, een ruime portie bos, deze tocht geeft het allemaal. Een aanrader dus.

FOTOREEKS

 http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100627Hulst

21:46 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -h

15-02-10

13.02.2010 W.I.K. Vlissingen

Het station van Roosendaal kent nog nauwelijks geheimen voor mij. Vandaag ga ik van daaruit ‘boemelen’ dwars door Walcheren langs plaatsjes zoals Rilland, Kruiningen of Arnemuiden. Het land van fruitbomen en weilanden is wit en wazig van een sneeuwlaag en dichte mist. Maar kijk, vanaf Middelburg klaart de lucht uit en in Vlissingen-Souburg, waar ik afstap, is van sneeuw en ‘erwtensoep’ niks meer te merken. De routeplanner ‘te voet’ stuurt mij over het kanaal en door de stille straatjes van West-Souburg richting Sloeweg. Ik pik er een eerste marspijl op die treffend lijkt op hetgeen Aktiviaclubs in België gebruiken. Toch slaag ik erin een blokje om te lopen, in de war gebracht door de tekst van mijn gids. Het is erg stil in Het Welzijnscentrum, de meeste wandelaars zijn al op pad. Okke, mijn gastheer, kijkt toch wel verbaasd als ik binnenkom. Het is dan ook ruim anderhalf jaar geleden dat ik hier nog wandelde.

Inschrijven een koffietje en ik ga op pad. Stap opnieuw richting West-Souburg. Het is uitkijken voor gladde plekken op wegen en voetpaden. Slaag er verstrooid dan ook nog in fout te lopen en wordt meteen door medewandelaars teruggefloten. Nochtans, naast gele grondpijlen hangen ook op regelmatige afstanden gele fluo driehoekjes. Heb dus geen excuus voor mijn vergissing. Ik verlaat de bebouwde wereld en ruil hem in voor de polders. Links de hoge, groen begroeide duinenrij, rechts het landbouwland. Opvallend aan deze streek, het ruime aanbod aan hoevetoerisme en de panelen in twee talen, Nederlands en Duits. In het gezelschap van een tiental andere wandelaars stap ik gezwind over tarmacjes en fietspaden zowat tussen Koudekerke en Dishoek. Het fietspad loodst ons langs grachten en bunkers uit de tweede wereldoorlog. Indertijd hadden onze Oosterburen een ander soort ‘toerisme’ voor ogen. Nu zwaaien ze hoofdzakelijk met hun eurootjes. Voorbij een radiomast gaat de 30 km zijn eigen weg. Een fietspad loodst mij op aangename manier langs grachtjes. Lopen in de buurt van Valkenisse werd erg dicht tegen de duinen aan. Plots een caravan, een geïmproviseerde koffiepost. Het Oostindische groentekroketje smaakt er heerlijk bij. Is een handelsmerk van deze tocht.

Ik vermoed aan deze post zo’n 11 km gewandeld te hebben. Ben dan wel erg vroeg en op mijn gemakje. Een bospad voert mij nu tussen chalets van vakantieparken door. Het begint ook hier lichtjes te sneeuwen. De Duinweg stuurt mij langs villaatjes richting centrum van Zoutelande. Daar raak ik even het spoor van het parkoers bijster. Tot ik café ‘De Fiets’ opmerk. Ben hier pas aan mijn elfde kilometer en dus helemaal niet zo snel als ik dacht. Ik besluit dan ook niet te stoppen en loop meteen het dorp weer uit langs de stemmige kerk. Een schelpenpad loodst mij door Het Kustlicht, deeltje van gemeente Veere. Nu ga ik echt ‘polderen’. Eerst over wegen van rode baksteen, wat in België dus kassei zou zijn, en beschut door jong struikgewas. Al is die beschutting niet echt nodig, de wind is gelukkig gerantsoeneerd vandaag. Ook de beschutting verdwijnt en nu is het echt kilometers ‘malen’ door volledig open polder, hoofdzakelijk weilanden. De einders zijn bevolkt met dorpjes, herkenbaar aan hun kerktoren. In de weilanden tientallen vogels, lijsterachtige waar ik niet meteen een naam kan op plakken. Na wat keren en draaien bereik ik het dichts bijzijnde dorp. Blijkt Meliskerke te zijn (Shannen ?), dorp met een wel erg kromme kerktoren en de tweede rustpost na 16,4 km. Is dus de eerste keer dat ik ga zitten. Het is hoog tijd voor een boterham.

Ik blijk netjes binnen aankomsttijd 16:00 te lopen en wil dat graag zo houden. Pauzeer dus ook niet te lang, temeer daar ik duidelijk weer eens de achterhoede vorm. Verlaat het dorp langs een fietspad, naast een hoofdweg. Moet een paar kilometer gewoon rechtdoor lopen tot voorbij Mariekerke. Het is intussen opnieuw zonnig weer geworden, echt aangenaam. Hele groepen ganzen trekken hoog in de lucht zuidwaarts. Zou er nog meer winters geweld op komst zijn ? In de weilanden opnieuw die lijsterachtige vogels, in groten getale en blijkbaar reeds de eerste bewegingen van hun paringsdans aan het instuderen. De Krommenhoekseweg is ook weer zo’n lange polderstraat waar geen eind lijkt aan te komen. Ik kom, hoe kan het ook anders in Krommenhoeke uit en moet meteen rechtsaf. Loop nu langs een waterloopje, in een polder van kerktorens en molens. En daar is onze caravan man weer ! Hij staat opgesteld met uitzicht op het dorp Biggekerke. Hij heeft geen koffie meer en dus hou ik het bij een bekertje water en een koekje. Loop vrij snel terug door langs wegen met uitzicht op de beide steden Middelburg en Vlissingen. Bereik finaal Koudekerke en de laatste rustpost in de plaatselijke sporthal. Begroet er Belgische Tonia en wandelvriendin. Neem de tijd voor een bruintje terwijl ik naar de korfballende jeugd kijk.

Heb nog ruim 5 km voor de boeg. Wandel rond de dorpskerk en vervolgens het dorp uit over het volgende fietspad. Huis Der Boede blijkt het kasteeltje te noemen dat in de steigers staat. Wandel over een merkwaardig pad met links fruitgaarden en rechts de eerste woondozen van Vlissingen. Ben steeds weer verwonderd over de architecturale fantasie van die Nederlanders. Als uitsmijter krijg ik nog enkele heerlijke dreefjes onder de sloffen geschoven, tussen bebouwing en grachten in. Ben inderdaad netjes op tijd terug in Het Welzijnscentrum. Heb nog ruim een uur tijd voor mijn uitloop tot station Vlissingen, zo’n 3.5 km ver. De routeplanner vertrouw ik niet helemaal en dus volg ik mijn intuïtie door de straatjes richting kanaal. Ik blijk het bij het rechte eind te hebben. Wandel een alternatief voor de Scheldedijk binnen de Vlissingse bebouwing. Neem plaats in de dubbeldekse trein, een luxe voor een boemeltje. Een uurtje later sta ik weer in Roosendaal. Dikbuikige Tullepetaoners denken dat ze Gary Glitter zijn, karnaval eist zijn tol. Koning alcohol ook want erg fris lijken de feestvarkens mij niet te zijn terwijl ze diverse treinen in waggelen. Op de ‘Amsterdammer’ blijkt bij controle iemand een fout ticket gekocht te hebben. De machine weet niet dat het vandaag weekend is, zegt de controleuse raadselachtig. NS op hetzelfde niveau als de RET …ik zal mijn kaartjes telkens maar vast in Berchem kopen, te old fashioned way bij de man achter het loket !

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

22:26 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zeeland, -v

19-05-09

16.05.2009 Wandelcomité Zeeland te Burgh-Haamstede

Enkele jaren geleden wandelden we er al op voorspraak van o.m. Willy Timmermans. Alhoewel het toen zeer zeker naar nog smaakte, waren we de tocht een beetje uit het oog verloren. Dit jaar niet dus en binnen de vijf kwartier rijden we over Markiezaat, Goes en Neeltje Jans de parkeerruimte van molen De Graanhalm op. Het weer is zonnig en fris, zeg maar kouwelijk. Het is vrij stil in de nette, moderne gelagzaal waar de pannenkoekenvuren op dit vroege uur nog werkloos zijn.

Een koffietje en we gaan op pad. Een stil straatje met ondermeer prachtig in bloei staande kastanjebomen voert ons naar het toeristisch centrum van de gemeente, bij de kerk en Slot Haamstede. We wandelen er voorbij en zetten onze weg verder over erg groene laantjes en ruime woningen richting Kop van Schouwen. Voorbij grote campeerterreinen eerst een groen vlakte en vervolgens een prachtige duinenrij. 10% staat er op het wegdek geschilderd, voor ons eerst omhoog en vervolgens slingerend terug naar beneden tot de Noordzee. Het is laag water, ik schat dat het strand zeker 200 meter breed is. Helgroene beplantingen op de hoge duinen geven een fel contrast met het witgele zand. We baggeren ons door de rulle materie en zetten koers naar de vloedlijn, hier wandelt de ondergrond makkelijker. Behoudens enkele wandelaars heerst hier de volstrekte rust, wij genieten er mateloos van. De eerste strandtent dient zich aan na een fikse wandeling van 8,5km. In De Strandloper genieten we van een tweede kop koffie. Ik vind het grappig dat het jonge koppeltje uitbaters achter de toog stilletjes staat ruzie te maken, nauwelijks merkbaar voor de klanten. Maar ik heb het natuurlijk weer in de mot !

Wij moeten weer verder. Verlaten meteen het strand en genieten van prachtig gekleurde duinen met groene planten en rood bloeiende mossen. Een heerlijk gezicht is dit. Het pad leidt ons voorbij een roodwit geschilderde vuurtoren door het beboste hinterland. Zwevers zoeken zich geluidloos een weg steeds hoger in het zwerk. Bij hun landingsplaats moeten we een eindje een steenweg volgen, veilig op het fietspad achter een lage begroeiing. Het begint zachtjes te regenen maar gelukkig mogen wij de bossen van Slot Haamstede bewandelen en dit tot in het centrum. Wandelen de omgekeerde weg van deze morgen tot de molen, rustpost twee na 15 fraaie kilometer. De eerste pannenkoeken worden er besteld, voor ons is dit nog wat vroeg. Na een derde koffietje gaan we weer op pad. Wandelen vrijwel meteen terug in de bossen van Slot Haamstede en moeten er een trapje op. Het stopt gelukkig met regenen want nu gaan we een ronduit schitterend gebied bewandelen …de Zeepeduinen. De parkoersbouwer loodst ons door golvend terrein, dan weer erg zanderig, dan weer met een begroeiing van mossen en korte grassen. De rode kleur van de stilaan in bloei staande mossen geeft het geheel een prachtig uitzicht. Dit is mateloos genieten! De duinen worden geruild voor Boswachterij Westerschouwen. Tegelpaden loodsen ons golvend langs berken, sparren en een enkel vennetje met kolonie zeemeeuwen, die duchtig aan het douchen zijn. Dit is werkelijk een fantastisch en tevens rustgevend parkoers. Rustpost Zeelust blijkt een bouwwerf te zijn en dus kiezen we zoals de meeste wandelaars voor taverne Duinzigt. De bestelde vissoep laat wat op zich wachten maar smaakt overheerlijk. Deze tocht met zijn ‘caférusten’ zal ons wat centen kosten, maar kwaliteit mag prijzig zijn.

Zetten onze weg verder over een schelpenpaadje in het groen dat ons naar De Punt voert. Bereiken de dijk van de Oosterschelde, asfalt onder een behoorlijke laag bijeengewaaid zand. Zetten koers naar de waterkering bij Hammen en duiken terug het binnenland in. Een grote kudde schapen blijkt zich te goed te doen aan …ajuin! Zelfs benedendijks prikkelt de doordringende geur je reukorganen nog. Bij een drukke steenweg krijgt de 40km een extra lus aangeboden. We begrijpen in eerste instantie niet goed waarom we midden deze natuurwandeling zo lang villaatjes moeten kijken langs de Hogeweg. Net voor het bordje Burgh, gaat het rechtsaf voorbij Resort Landal en vervolgens …de polder in. In de verste verte geen wandelaars meer te bekennen terwijl wij ons bij zonnig en winderig weer een weg banen over een paar binnendijken. In Burghsluis mogen we een laatste keer pauzeren bij jachthaventje ’t Oliegeultje op de Oosterschelde. We hebben nog 11km voor de boeg.

Pal op de wind gaan we de dijk van de Oosterschelde op richting waterkering Hammen. Zijn verwondert hier heel wat lege oesterschelpen te vinden. Zouden de zeemeeuwen hiervoor verantwoordelijk zijn ? Pikken de kortere afstanden terug op benedendijks bij de ‘ajuinschapen’ en zetten terug koers naar Boswachterij Westerschouwen. Wandelden we vanmorgen dwars door het gebied, nu blijven we dicht bij de bewoonde wereld, maar wel ver genoeg van huizen af in het groen. Het fiets- en tegelpad slingert zich door de prachtige omgeving en leidt ons tevens langs die schitterende Zeepeduinen, dan weer bestaande uit spierwit zand, dan weer met mosbegroeiing. Al beginnen de kilometers te wegen, wij genieten intens van dit prachtige gebied. Een laatste straatje stuurt ons naar de Ringwalburg, symbool voor de Middeleeuwse bescherming van de leefgemeenschap tegen …de Vikings! Te laat, zegt het molenpersoneel als we rond 17:30 de gelagzaal binnenkomen. Van de organisatie is inderdaad niemand meer aanwezig. Ons stoort het allerminst. We schuiven de voetjes onder tafel en laten ons elk een reuze pannenkoeken met spek, kaas, champignons en paprika, serveren. Een lekker zoet lokaal abdijbiertje maakt het feestmaal compleet.

Terwijl wij zitten te smikkelen begint het buiten pijpenstelen te regenen, oef wij hebben het net gehaald! Het is rennen naar de auto om niet te nat te worden. Midden stormachtig weer wordt terug koers gezet naar Goes en Antwerpen. Wij hebben vandaag genoten van een werkelijk fantastische tocht. Prachtige stranden, een schitterend hinterland met de Zeepeduinen, de gevarieerde bossen en de Oosterschelde, om de pannenkoeken niet te vergeten …ja, dit was een AA-tocht van Absolute Aanrader. Volgend jaar blijkbaar op 1 en 2 Mei. Men zegge het voort …

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

20:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -b

03-03-09

28.02.2009 NWB/ZWB te Breskens

Veolia laat in Brugge een halfuurtje op zich wachten. Tijd zat dus om een ‘Panoske’ te doen. Er zitten meerdere wandelaars in de wachtzaal van het Brugse station. Allemaal nemen ze de bus richting Varsenare, ik lijk wel het lelijke eentje terwijl ik naar deze voor Breskens stap. De buschauffeurs zijn reuze vriendelijk en gezellig keuvelend voeren zij mij door stille dorpjes als Dudzele, Westkapelle, St Anna ter Muiden of Draaibrug. Een dame maakt mij attent op meerdere ooievaars die in de polders naar hun ontbijt zoeken. Overwinteren in het Zwin, weet ze ter vertellen. We worden vrijwel voor de deur van zaal De Uitkomst afgezet. Hier geeft de NWB samen met regionale bond ZWB de aftrap van zijn Jubileumtochten. Naar Zeeuwse normen is het behoorlijk druk in het startzaaltje. Informatie over de tocht is vrijwel onbestaande. Ik weet enkel en alleen dat we een rustpost in deze zaal zullen hebben, meer niet.

Ga op pad met mijn eerste bekende, een Brusselaar aangesloten bij de STIB ! Een paar stille straatjes voeren ons het stadje uit en de polders in. Krijgen een schaapachtige variant van ‘geitenspek’ te bewonderen. Knorretje vindt het blijkbaar niet leuk en probeert zich luid krijsend uit de korte pootjes te waggelen, tevergeefs. Ook hier is het de aanhouder die wint. Wandelend over de Middendijk trekt een koppeltje mijn aandacht. Het dametje fototoestel in aanslag, de wat groter uitgevallen heer met rugzak. Ik kijk uit naar …beertjes en inderdaad …even later kan ik , blijkbaar tot hun verbazing, kennismaken met de Walking Beartjes. Gezellig kletsend stappen we door het gehuchtje Nummer Een richting Schelde. Onze reporters gaan meteen op de dijk een kijkje nemen, ik vervolg mijn weg onderaf. Het is gezellig druk terwijl wij koers zetten naar de Scheldedijk. Mistslierten sluimeren nog rond de Vlissingse torens aan de overkant. Een veerboot laveert zich, de rivier dwarsend, tussen kustvaarders door, naar de overkant. Langs de Elisabethpolder en verlaten vakantie verblijfdozen wandelen we richting jachthaven en visserijmuseum. Ik heb helaas geen tijd dit laatste te bezoeken, mijn reisweg is vandaag wel erg lang. Over het Oranjeplein stappen we richting startzaal. Ik ben ongeveer anderhalf uur onderweg geweest.

Tussen de vele Vlamingen die op deze tocht zijn afgekomen warempel een tweede Brusselaar ..JP Declerck en zijn Denise! Even wat bij babbelen. De Witte Petten zijn zo’n vijf minuutjes weg, informeert hij. Aan het kleine buffet een drukte van belang en dus vertrek ik maar meteen weer. We wandelen nu de andere kant op, richting veerterminal en ’t Fort. Lopen de dijk op met aan de ene kant polder en ruime vakantie verblijven aan de andere kant de Scheldemonding, Vlissingen en even verderop de Noordzee. We wandelen kilometerslang gewoon rechtdoor richting Nieuwvliet en Cadzand, genietend van zon en zee. Bij een naakt want verlaten naturistenstrand duiken we de dijk af en de polders in. Twee lange rechte stroken worden ons deel, ik zie over de kale vlakte in de verte de witte petten dansen. Een kerktoren en wat hoeves tekenen zich af en daar gaat het naartoe, dwars door de Demoorpolder. Ben aangenaam verrast door de erg leuke smalle straatjes en het gezellige marktplein met kiosk van Groede. Samen met Hennie en Theo kan ik zowaar een terrasje doen. Tegen mijn gewoonte in neem ik nu al een Leffe van ’t vat, zowel van dorst als van goesting. JPD komt effe goedendag zeggen en stoomt meteen door. Moet blijkbaar op tijd terug ter aankomst zijn om ‘winkeldame’ Denise te vervoegen.

Vertrek terug op mijn eentje zo’n vijf minuutjes na de Heerlennaren. Lange rechte wegen voeren ons door de polder : Schoondijkseweg, Noordweg II en tenslotte Hogedijk. Deze laatste ligt inderdaad op een verhoogje boven de grachten waar reigers schijnbaar doelloos voor zich uitstaren. Ons pad is afgezoomd met knotwilgen in de gekste vormen. Daarnaar kijken alleen al is een plezier op zich. De kilometers vliegen voorbij. Bij bungalowpark Schoneveld pikken we de 20km terug op en kunnen een laatste keer verpozen in De Afslag. Ze serveren er La Trappe en die kans laat ik niet voorbijgaan. Nog zo’n vier kilometer tot de finish, zegt de stempelaar van dienst. Ik bereken dat ik net te laat zal zijn voor de bus van 15:25. Forceer dan ook het tempo niet als ik langs de vakantiecentra met opvallend veel Duitstalige opschriften loop. Een tunneltje onder een drukke baan door brengt ons terug in het centrum van Breskens. Tot mijn verbazing bereik ik de finish binnen de 20 minuten na mijn vertrek bij de laatste rustpost. La Trappe geeft je vleugels!

Ben dus ruim op tijd voor de bus. Wordt uitgezwaaid door JP en Denise en samen met …een ander Brussels vrouwtje vat ik de terugweg aan. Vanaf Sluis zit de bus aardig vol met shoppende dagjesmensen in weekendkledij. Voel mij een beetje een zigeuner in het gezelschap. We zijn net op tijd terug in Brugge voor de rechtstreekse trein, respectievelijk naar Brussel en Antwerpen. Ook op de trein is het behoorlijk druk. Nog een korte bustrip en ik ben terug in Hemiksem. Heb zo’n 7 uur gereisd voor een wandeltocht die 5:30 in beslag nam. Voor één keer dus Peter achterna! Ben wel tevreden over mijn dag. Het parkoers is mij, gezien de beperkingen van de streek, erg meegevallen. Tochtinformatie was onbestaande en voor de catering was je op jezelf aangewezen, niet zo uitzonderlijk in Zeeland. Om 22:00 duik ik onder de wol. Zit er een beetje door. Hopelijk kan Linda morgen terug mee op pad als we René en Marina een bezoekje brengen.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

20:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zeeland, -b

05-10-08

29.06.2008 wsv Zelden Rust te Hulst

Na drie jaar genieten van de Kleitrappers in Terhagen zijn we toe aan een nieuwe uitdaging. Linda merkt in De Klinge een uitnodigend aankondigingbord op voor een wandeltocht in Hulst. Nijlense Linda vind onze keuze maar raar, maar eens iets in ons koppeke zit … De marspijlen loodsen ons feilloos door stille straatjes naar de startlocatie. Het valt best mee om een parkeerplaats te vinden in de buurt. Het is behoorlijk druk in het zaaltje met ondermeer een hele buslading ATB Deinze. Bij inschrijving krijgt elke wandelaar een reisklokje en pepermuntjes ‘à volonté’, een leuk gebaar. De parkoerstekening laat een tocht richting Clinge zien, exact wat wij hoopten.

Bij fris en mistig weer loodst de parkoersmeester ons door enkele stille straten en wegels naar een eerste vijver. Meteen erna duiken de eerste bossen op. Wij hadden randje Hulst zo snel nog geen groen verwacht. Tot ons jolijt wordt de eerste etappe al bos wat de klok slaat. We wandelen over dijkjes afgezoomd met populieren door redelijk drassig land. De polders krijgen we slechts te zien dankzij doorkijkjes, wij wandelen lekker in het groen. Vakkundig wordt regelmatig van de lange rechte paden afgeweken, dankbaar gebruik makend van kleine uitstulpingen die de bossen maken in de polder. Voortdurend ook wordt het parkoers bewaakt door helpers met de fiets. Hier is duidelijk een zeer sterke vereniging aan het werk. Langs de Grauwe poort lopen we het oude stadsdeel van Hulst binnen, we vertrokken vanmorgen in de nieuwere woonstad. Kunnen meteen genieten van de prachtige kerk met heel bijzondere toren en het raadshuis. Een eerste glimp van de stadswallen, we rusten onderaf in de St-Willibrordusschool. Deze eerste 7,2 km waren zeker de moeite van de verplaatsing waard.

Het vrolijke geklepper van een carillon maant ons aan de tocht verder te zetten. Door stille straten en langs waterpartijtjes verlaten we Hulst. Duiken vrij snel een donker bos in, genietend van weelderig groen, stappend over nattige paden. Jakke IJsetripper wordt onze gezel. Terwijl hij honderduit loopt te vertellen stappen we richting Kapellebrug en even verder de Clingse bossen in. Flink doorstappend over erg brede zandpaden hebben we oog voor menig oriëntatieloper. Als wilde konijnen schieten de deelnemers ons in alle richtingen voorbij, instructieblad in de hand. Stilaan komen de zusterdorpen De Klinge en Clinge in het vizier, we duiken de polder in. Er lijkt geen einde te komen aan deze etappe. De aangegeven 7,1 km zijn er vermoedelijk 8 of meer. De rust in Malpertuis is dan ook welkom.

Jakke neemt afscheid van ons, hij loopt de 28km en wij de 35km. Wij krijgen hier een extra lusje aangeboden van ruim 5 km. Beginnen eraan langs de lokale sportvelden en vervolgens door halfopen terrein met veel riet, jong maïs en verspreide bosjes. Wandelen stukken van de Tweelandenroute. In de verte lonkt even de Antwerpse haven en de koeltorens van Doel. Het mooiste stukje parkoers zijn de natuurlijke vijvers van De Weelkens, een rustige schoonheid. We ruilen ze in voor wat villaatjes kijken, camping Fort Bedmar en finaal onze Clingse rustpost. Het is hier nu erg stil. Helpers beginnen aan het opruimen van de lus die wij net liepen.

Wij koersen dwars door het Clingse dorp recht naar de gelijknamige bossen. Wandelen opnieuw door het prachtige, nu zonnige groen, even afgewisseld met een stukje asfalt. Mogen over een oud spoorbaantje, vrijwel volledig terug ingepalmd door moeder natuur. Enkel wat vermolmde houten balken herinneren aan vroegere tijden. Hulst komt terug in het vizier. We stappen langs de Groote Kreek, een prachtige langwerpige waterplas, naar de St-Willibrordusschool. Hier wacht ons een extra lusje van zo’n 3 km. We zullen de volledige oude stad rondlopen over de vesten, langs het Brederode bolwerk en de Stadsmolen uit 1792. Kuierend over zonovergoten laantjes genieten we van de mooie vijvers, meestal afgeboord met enkele echt schitterende treurwilgen. Een pracht van een afwisseling na de vele bosstroken tijdens de vorige etappes.

We rusten een laatste keer en wandelen vervolgens onderaf de vestingen om de oude stadskern te verlaten. Het wordt nu wat straatjes lopen. Eerst de berken lanen van de meer begoede burgers. Verderop gewone woningen van de middenklasse. Afsluiten doen we langs leuke binnendoortjes inclusief grachtjes en een heuse fontein. Stappen ruim voldaan de aankomst binnen. Een gezellige babbel met de ‘Klingse brothers’ later, zitten wij nog met z’n tweetjes na te genieten. Onze conclusie is eenvoudig, deze eersteling verdient meteen het predicaat ‘topper’. Wij wandelden vandaag een schitterende tocht, een heerlijk parkoers waar duidelijk over nagedacht was. Zelden Rust stond daarenboven borg voor een voorbeeldige organisatie. Ja Linda uit Nijlen, wij hadden overschot van gelijk naar Hulst af te zakken, het zal zeer zeker niet onze laatste keer geweest zijn!

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

13:13 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -h

14.06.2008 Scheldetochten te Rilland

Vorig jaar waren we er al bij toen de eerste Rillandse tochten werden georganiseerd. Het viel ons toen best mee en daarom laten we het Sloeberen ook dit jaar aan anderen over en trekken wij terug naar Zeeland. Tussen Deurne en Leugenberg regent het vrij hevig maar verderop klaart de hemel uit en is het droog. We krijgen een parkeerplaatsje aangewezen in de graskant langs de weg. Het is hier duidelijk drukker dan vorig jaar. Nicole ontvangt ons met de glimlach in de ruime kantine van VV Rillandia, ze wist wel zeker dat wij zouden komen. Nederlandse wandelaars blijken nogal wat vragen te hebben. Hier geen routebeschrijving maar gewoon gele pijlen op de grond. Het is inderdaad de meest Belgische tocht die wij tot nog toe in Nederland liepen.

Het zonnetje komt voorzichtig door de mist piepen als we over een fietspad langs de steenweg vertrekken. Door een stukje polder en de eerste perenplantage lopen we naar het onooglijke plaatsje Bath. Mogen er meteen de dijk op en genieten van de majestueuze Schelde …juist ja, bij de welbekende (of is het beruchte) bocht van Bath. Het is een behoorlijk drukke bedoening op het water met af- en aanrollende rivieraken en kustvaarders. Leuk om naar te kijken is het zeker. Ook op de dijk zelf valt er heel wat te beleven. We genieten van de brede rietkraag, de gelig bloeiende grassen en de vele bloemen die tussen de klinkers uitgroeien. Meeuwen en scholeksters zorgen voor het klankspel. Deze strook is het eerste hoogtepunt in het parkoers. De kilometers verdwijnen ongemerkt onder onze schoenzolen. We duiken finaal toch de dijk af en vervolgen onze weg door de polder, langs glasteelt van bloemen- en groenten zaden. De lucht kleurt langzaam donkergrijs maar geen nood de eerste rust wenkt. Dezelfde ruime partytent als vorig jaar bij dezelfde hoeve na 8,2 km. De dames die er de dienst uitmaken lopen er oranje bij. Op de tafels parkoerstekeningen van elke afstand, klasse hoor!

Wij vertrekken terug bij een intussen gitzwarte hemel. Gelukkig leidt de Frederikaweg ons dwars door de polder recht naar het heldere en mooiere weer. Door de Valkenissepolder lopen we vrijwel rechtdoor richting Waarde. De geteelde gewassen variëren van maïs en granen over ajuin en polderpatatten tot peren. Bij de Gawegsedijk staat een indrukwekkende rij berenklauw, we blijven veilig uit de buurt. De tweede rust na 14,6 km is opnieuw een ruime tent bij uienbedrijf Bowa, randje Waarde. Ondanks bijwijlen donkere luchten houden wij het droog. Geruchten bereiken ons over een windhoos bij Rilland maar details ontbreken vooralsnog. Wij zetten koers dwars door het stille dorpje en vervolgens opnieuw de polder in. Trapjes op brengen ons bij de Oosterschelde, ook al met drukke scheepvaart. Lopen rond een uitloopzone voor schepen, rondkijkend naar bootjes en watervogels. Schapen staren ons lui en dom aan, hun jasje hebben ze uitgedaan. Duiken de dijk af voor een nattig bosje bij Kruiningen. Er net achter ligt campingrust Den Inkel (19,1 km).

Een stil tarmacje leidt ons verder door de polder en richting N289. We dwarsen de drukke baan en stappen onderaf een dijk over een klinkerweg langs de huizen van Oostdijk. Moeten de spoorbaan naar Vlissingen over en even verder, bij een patattenveld ligt de volgende tentrust (23,5 km). De helper vertelt van een hevige stortbui rond 10:00 vanmorgen maar nu is het zonnig. We krijgen elk anderhalve beker appelsap voor 1€ ‘ omdat Nederland Frankrijk verslagen heeft bij het voetballen’. Ja, Marco en zijn troepen zijn razend populair! We blijven onderaf de dijken van de Oosterschelde lopen en moeten opnieuw de spoorbaan over. Het is intussen opvallend hoe huizen en fruitgaarden hier beschermd worden tegen de zuidwester door grote bomen of metershoge populieren hagen. In de verte komen de koeltorens van Doel in zicht. Bij de laatste dijk richting Gawege een speciaal iets. Alle schapen hebben een verschillend nummer op de rug geschilderd gekregen. Wat daarvan de bedoeling is weten wij niet. Wel is het zo dat moeder en lam telkens hetzelfde nummer dragen. Tentrust nummer vier komt er aan na 27,6 km. Het moet gezegd dat de tenten hier ruim zijn, met voldoende zitplaatsen en een uitgebreide catering. Vrijwel telkens ook een ‘Dixie’, verzorging op zijn Belgisch dus.

We vervolgen onze weg langs de snelweg in de Valkenissepolder. Tussen wandelpad en autobaan ligt een zanderige waterpartij. Ook hier weer opvallend veel perelaars. Even een stukje drukkere weg bij Krabbendijke en dan duiken we opnieuw de polder in. Boven onze hoofden al een hele tijd het spel van wolken en wind. Bijwijlen verwacht je een heuse stortvlaag, meteen daarna loop je weer onder immense witte stapelwolken en een zonnetje dat er zich doorheen boort. Maar we houden het wel droog! Aan de Duivenhoek staat een bankje. Hier nemen we er even vijf voor een meegebracht drankje en stukje peperkoek. We lopen al geruime tijd helemaal alleen en genieten daar wel van. Vanaf de Bergkilweg krijgen we opnieuw de prachtige rijen donkergroene populieren te bewonderen. Een uitgestrekte waterplas en gracht zorgen mee voor wat afwisseling in het landschap. Na een bocht doemt in de verte een bosje op …daarachter ligt de hoeve van onze laatste rust (34,4 km). De parkoersmeester trakteert er ons op een biertje. Het smaakt, zowel van dorst als van goesting!

Het laatste uurtje wandelen we terug richting Rilland, langs peren, patatten en ajuinen met Doel op de achtergrond. We lopen dwars door de stille straatjes en kleine parkjes van het dorp. Boekentassen hangen aan vlaggenstokken als afscheid van het schoolse leven. Stappen de sportterreinen op en …kunnen inderdaad een ravage aanschouwen. De mooie partytent is verworden tot een hoopje verwrongen metaal, het zeil hing in de populieren. Een dug-out bij het voetbalterrein is als door een reuzenhand gewoon omvergeduwd. Nicole vertelt ons het gebeuren, het moet super snel gegaan zijn en heel indrukwekkend geweest zijn. Gelukkig vielen er geen gewonden bij dit natuurlijk incident.Met een Hoegaarden rosé in de hand genieten wij na van deze tocht. Net als vorig jaar vonden wij het een zeer geslaagd initiatief. Is het niet evident in deze regio een boeiende tocht aan te bieden, de Rillanders slagen er in en wel om twee redenen. Deze parkoersmeester kent zijn vak en haalt alles uit de kan, zowel qua leuke plekjes als qua opbouw van de etappes. Er staat een ijzersterke organisatie achter het initiatief met uitstekende bepijling en verzorging onderweg. Nicole en gezellen, jullie mogen terecht fier zijn op jullie tocht. Als klein team zijn jullie wat ons betreft zeker de evenknie van de grote jongens uit de streek zoals Tholen, Vlissingen e.a. Middelburgs. Nicole, ook nog van harte bedankt voor de fijne attentie aan het einde van de dag, het typeert de hartelijkheid waarmee jullie de wandelaars in Rilland ontvangen. En …hoorde ik daar iets over een Kennedymars als dagtocht vanuit Rilland ?

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

12:55 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -r

18-09-08

17.11.2007 't Zand Middelburg te Vrouwenpolder

Het Belgische wandelprogramma voor vandaag spreekt ons niet echt aan. Gelukkig vinden we in het Nederlandse aanbod een strook Walcheren die we nog niet bewandeld hebben. Onze keuze is dus gauw gemaakt. Bij koud en zonnig weer, met her en der een mistlaagje, bereiken we vrij snel de omgeving van Middelburg. Omleidingen laten ons genieten van zowat alle buitenwijken van dit stadje! Het duurt dan ook wat langer dan gepland voor we de ruime parking bij Breezand kunnen oprijden. Opvallend veel wagens met Belgische nummerplaat. Blijkbaar wandelaars uit o.a. Geel en Kasterlee, een groepje dat wij niet kennen.

We bereiken net op tijd het ruime strandpaviljoen “Breezand” om de kudde te zien vertrekken. Wij nemen even de tijd voor een ontbijtje en een tasje koffie. We mogen meteen het erg brede strand op. Bij aftrekkend tij is het zand lekker nat en makkelijk te belopen. Het winterzonnetje geeft het zeewater een parelgrijze kleur. Op de achtergrond het helle groen van helmgras op de lage duintjes. Bij een heel zacht briesje is dit echt ‘the place to be’. Onze routebeschrijving geeft slechts 6 indicaties voor de eerste helft van de 40km, dat belooft! En inderdaad, we lopen ruim een uur lang randje branding zonder ook maar één huis te zien. Meeuwen en andere strandvogels zijn de enige gezellen van de wandelaars die we tot de einder met de ogen kunnen volgen. Onze eerste pijl geeft meteen een onaangekondigde verzorgingspost aan bij Strandwacht en paviljoen ‘De Piraat’. Het koffietje smaakt overheerlijk, het anijskoekje evenzeer.

We trekken verder over het strand met af en toe houten staketsels. Nadat de 25km ons verlaten hebben, improviseren we een tweede pauze in het mooie paviljoen ‘de 7 golven’. We zijn hier op grondgebied Domburg. Na meer dan twee uur stappen verlaten we de branding en lopen een asfaltdijk op, het lijkt net een maanlandschap. Vanaf het Vogelhuis krijgen we uitzicht op Westkapelle met zijn merkwaardige vuurtoren. De wind wordt langsom strakker en we haasten ons naar de rust in museum “Polderhuis”. Worden er aangesproken door twee leden van de organiserende club, blijken het ‘pijlophaal echtpaar’ te zijn. Zij laten ons voorgaan.

Langs de Zuidstraat lopen we door en uit het stille dorp. Bij voetbalterreinen trekken we de polder in. Links van ons de duinenrij, recht vooruit Domburg. De asfaltbaantjes en fietspaden zijn soms afgezoomd met hagen maar meestal open. We volgen ook een tijdje een grachtje tot in Aagtekerke. Zijn een uurtje onderweg en improviseren een rust. Het echtpaar ‘pijl’ haalt ons in en zullen ons een tijdje gezelschap houden. Het zijn charmante mensen, helemaal niet opdringerig. We blijven maar doorlopen door de polder tot bij kasteel Westhove en museum Terra Maris. In de cafetaria van deze laatste besluiten we te pauzeren bij een glaasje fris. Onze pijlophalers lopen door, vanaf nu wordt het dus t.v.p. (tirez votre plan). Het stoort ons niet want de routebeschrijving heeft al zijn degelijkheid bewezen.

We bewonderen het fraaie, gerestaureerde kasteel en zijn tuin. Lopen de bosrijke landerijen in. Knoestige eiken zomen de paden af. Het parkoers wordt opnieuw heel aangenaam. Stappen natuurgebied Oranjezon in, veelal fietspaden door een bosrijke omgeving. Ons echtpaar blijft zo’n 50 à 100 meter voor ons uit lopen. Heb ik zelfs mijn routebeschrijving niet nodig! We bereiken haast gelijktijdig de laatste mobiele verzorgingspost. Krijgen er ruim de tijd voor een kopje koffie. 49 lopers op de 40km en 285 in totaal zegt de helper van dienst en daar is men hier best wel tevreden mee!

Een paar minuutjes na ons echtpaar gaan ook wij het klinkerpad op. Bij camping Oranjezon hebben we het bos gehad en lopen we opnieuw door de polder. Eerst over Noorddijk nog langs een pracht van een nat natuurgebied, een slaapplaats voor ganzen. Daarna de echte polder in met z’n typische gewassen. Eén keer interpreteer ik de routebeschrijving fout maar we volgen ons echtpaar en die houden ons op het juiste pad. Langzaamaan valt de avond, de kilometers glijden onder onze sloffen voorbij, de eerste tekenen van vermoeidheid laten zich voelen. We lopen rond het dorp Vrouwenpolder en langs verlaten vakantiedomeinen. Opvallend dat alle aankondigingen hier tweetalig Nederlands/Duits zijn. Voorbij de parkeerplaats, een tegelpad het duin over en dan een prachtig uitzicht over de Noordzee bij net-niet-donker. Nog 100 meter zand baggeren en we bereiken de aankomst exact 8 uur nadat we gestart waren.

In het gezellige, rustige en warme paviljoen kaarten we nog wat na. Dit was best een aangename tocht. We kregen wat we verwacht hadden. Deze noordoostkant van Walcheren biedt weliswaar minder bossen dan de strook tussen Vlissingen en Domburg, maar de lange strandwandeling bij dit heerlijke winterweer was echt genieten. Kortom, deze tocht was een welkome afwisseling in ons jaarlijks wandelmenu. Oh ja, ook bij de terugkeer werd het Middelburgse huisjes kijken ons niet onthouden!

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/1...

21:12 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

11-09-08

18.08.2007 wsv De Vrolijke Tippelaars Vlissingen

Uit het wandelaanbod van vandaag pik ik Vlissingen. Vind het een leuk stadje en de omschrijving Strand- en Duintocht spreekt mij wel aan. De weersvoorspelling oogt zelfs zomers, wat een luxe! De Amsterdammer van 7:16 gunt mij 18 minuten overstaptijd in Roosendaal. Helaas heeft hij 16 minuten vertraging in Berchem, wordt spannend dus. En zie, vanaf Antwerpen-Centraal bedraagt de vertraging slechts 7 minuten meer en in Roosendaal zelfs maar 3, tijd zat voor een koffietje dus. Samen met een wandelaar van PWC Merelbeke stap ik op de stoptrein richting Vlissingen, een tiental stationnetjes verder. Stap alleen af in Vlissingen-Souburg voor een opwarmertje van vier kilometer naar de start. Eerst een eindje kanaal, het is bewolkt, winderig en fris, je ruikt er de zee. Het fietspad langs de Sloeweg ligt veilig tussen het groen. De startlocatie blijkt een stemmige taverne te zijn bij een kanovijver. We krijgen een ‘half blaadje papier’ als routebeschrijving mee.

Starten doen we ook meteen in het groen. Fietspaden leiden ons rond vijvertjes richting duinen en strand. Ik heb wel wat moeite met de hele dunne gele krijtpijltjes en haat het om met een routebeschrijving in de hand te lopen. Het is weer even wennen. Merk intussen het grote verschil tussen zee- en landlucht, deze hier heeft iets kleverigs en geurt helemaal anders. Na een stukje fietspad benedendijks gaat het trappekes op de duinen in. Het druppelt even maar dat is zo weer voorbij. Wat nu volgt is een kilometerslang tegelpad dat ons over de duintoppen voert. Geen meter vlak dus en met heel wat trappen. Het is soms puffen en blazen maar het uitzicht is schitterend. Links ligt een rustige Noordzee of is het de Scheldemonding? Rechts dan de polders met in de verte de torens van Middelburg en Vlissingen. Ik ben in mijn nopjes. Voorbij een paar vuurtorentjes is het even gokken om op de juiste route te blijven. Met de hulp van de andere wandelaars lukt het mij wel. We verlaten de duinenrij voor wat zanderige bospaden. Een volgende steile trap gevolgd door een klim zet ons terug af hoog in de duinen. We worden beloond met een schitterend uitzicht op Zoutelande met zijn winkelstraatje, stemmig kerkje en onvermijdelijke, molenwiekende ...molen. Daar gaat het ook naartoe. De eerste rust, volgens de meegekregen tekst, is in café ... De Fiets. De clubstempel ligt er op de toog. Schat dat wij ongeveer 10km hebben afgelegd. Ik bestel een ‘salade Caprese’ want het is intussen middaguur en de innerlijke mens dient versterkt te worden. Het is lekker gezellig op het terras, het slaatje smaakt. Komen daar nog twee Brugse klasbakken de trap afgestapt zijnde Globetrotters Lut en Luc. Mijn pauze loopt in hun aangename gezelschap tot een vol uur uit.

Ik trek verder voorbij het kerkje en over het fietspad langs de drukke steenweg richting Westkapelle. Gelukkig slaan we snel af richting groen onderaf de duinenrij. Loop stevig door tot aan de kreek, in feite een erg ruim meer bij de lokale vuurtoren. Vader zwaan stelt zich rechtop ter bescherming van zijn zonnende kroost. Even loop ik fout maar pik snel terug de juiste draad op. Het is nu wat zinloos straatjes lopen rond Westkapelle tot aan het oorlogsmuseum. Intussen is het 14:30 en moeten we nog ruim 15km lopen, 17:00 halen zal nipt zijn. Ons papiertje vermeld 14km strand tot Vlissingen, amaai! Bij een tank duiken we inderdaad het strand op. Lopen regelmatig tussen de houten staketsels door. De doorgangen zijn soms erg smal, moeder zal weer kleren mogen wassen. Mooi is het wel, het grijsblauwe zeewater onder een freel zonnetje, gele stranden en prachtige lichtgroen begroeide hoge duinen. Ik probeer op het natte zand het tempo strak te houden en toch te genieten van het gebodene, het lukt mij wel. Ruil zowat halverwege, bij ‘De Zeester’, het zand voor plankskes, dat loopt vlotter. Moet rechtdoor tot aan het Nollestrand in Vlissingen. Geen idee waar dat ligt, maar mijn summiere terreinkennis laat mijn niet in de steek. Kom netjes bij de Rooseveltlaan uit, papiertje in de hand. Nog enkele honderden meter en ik bereik de aankomst om 17:05. Kan nog net mijn stempel voor het wandelboekje versieren en dan ... is het Leffe tijd! Vraag even na hoeveel deelnemers er waren ... veel zegt het vrouwtje van de organisatie ... wel 170!! Moet veel moeite doen om niet in een bulderlach uit te barsten. Ze merkt het en zegt ...dit is België niet hoor, voor ons is dit goed.

Gezeten op het zonnige terras bedenk ik dat het toch wel jammer is dat zulke mooie tochten niet meer deelnemers krijgen. Ja, het was eenvoudig en heel summier bepijld. Toch was het een prachtige tocht en de afwisseling van duinen, bos en strand kon mij ten zeerste bekoren. Deze tocht zet ik de volgende jaren nog op mijn agenda, zeker weten. Op aangeven van de organisatie besluit ik terug te keren langs het hoofdstation van Vlissingen. Kan ik de lokale Boulevard en het pad langs het water aflopen, genietend van heerlijk weer en mij vergapend aan de voorbijvarende zeeschepen. Een beetje moe van een toch wel stevige tocht maar met een tevreden gevoel plof ik in de treinzetel. Rijden maar jongens, ons Lindake verwacht mij terug in Heimisse!

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/1...

21:17 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

26-08-08

30.06.2007 Rilland

Vandaag kiezen wij voor een spiksplinternieuwe tocht in Zeeland. Niet meteen onze favoriete Nederlandse wandelprovincie maar we kennen er wel enkele mooie plekjes en houden van variatie op ons wandelmenu. Rilland ligt één afrit achter Markiezaat, richting Vlissingen. Voor ons dus nauwelijks meer dan een halfuurtje autorijden op een rustige zaterdagochtend. We pikken bij het verlaten van de snelweg meteen marspijlen op die ons feilloos rond het dorp leiden en afzetten bij een parking met parkeerwachter. Bij de voetbalkantine staat een groot en overzichtelijk infobord inclusief duidelijke tekening van het te lopen parkoers. De tussenafstanden blijken maximaal 7,5km te bedragen. Wij weten het nu al, dit wordt een aangename tocht.

We vertrekken bij lichte hoge bewolking meteen de winderige polder in. Gele, lichtjes fluorescerende grondpijlen wijzen ons de te volgen weg. Bereiken vrij snel de Scheldedijk bij de bocht van Bath. Aan de overkant de Antwerpse haven en de koeltorens van Doel. Het is laag tij en dus krijgen we geen zeeschepen te zien, alleen maar een paar rivierboten. We volgen een paar kilometer de grillige Schelde oever, soms begroeit met metershoog fris groen riet, soms nattige afzettingen waar steltlopers hun voedsel zoeken. Wij genieten van dit fraaie landschap. Verlaten de oever en duiken de polder in. Onder het glas van serres worden hier zaden geteeld, verder zijn er bessenstruiken en boontjes. Na 6,2km bereiken we de eerste rust bij een hoeve aan de Korenweg. De inrichters hebben hier een ruime partytent neergezet. Er is van alles te krijgen over koffie, soep, worstenbrood en vlaai tot een waaier van koude dranken. Ook aan de dames is gedacht met een toilet. De perfecte organisatie dus.

We vervolgen onze weg langs een inlandse dijk tussen canadabomen en een gracht. Het verharde wegdek gaat over in kniehoge grassen. Dit ruilen we opnieuw in voor asfalt langs velden waar de polderpatat en perelaars de eerste viool spelen. Bereiken na 13,7km het dorpje Waarde. We rusten er in het dorpshuis tussen de biljarttafels. Ruilen het stille dorp opnieuw in voor de polder. Lopen veel over asfalt benedendijks met hele groepen vogels van divers pluimage als enige gezellen. We genieten van de rust die dit landschap ons biedt. Krijgen warempel nog een bosje onder de wandelslof geschoven, gelegen rond een vijver. Hier ligt de derde rust bij camping Den Inkel.

Trekken verder langs een fietspad dat ons afzet bij de windmolen van Kruiningen. Lopen het dorp niet in maar stappen benedendijks langs moestuintjes verder. Een auto stopt en de inzittenden vragen of alles naar wens is. Prima organisatie zeggen wij, duim omhoog. We mogen opnieuw de Scheldedijk op en bereiken de ruïnes van de vroegere lokale veerpont. Is nu helemaal verlaten, verslagen door de tunnel onder de Westerschelde. Je merkt wel aan de ruime parking dat deze plek vroeger druk bezocht geweest is. Lopen rond het veercomplex en genieten een laatste keer van de Schelde. Duiken onderaf terug het bosje van daarstraks in voor onze tweede rust in Den Inkel (21,3km).

Krijgen nu lange asfaltwegen te verorberen richting autobaan. Een plantage met frêle, net in bloei staande appelboompjes verrast ons, is wel erg laat voor bloesems. De parkoersbouwer kiest opnieuw voor een fietspad tussen een groene dijk met grazende schapen en de autobaan. Het begint lichtjes te miezelen als we randje Gawege de voorlaatste rust bereiken. Opnieuw een partytent met alles erop en eraan. Het volgende fietspad dient zich aan evenwijdig de autobaan met veel vakantiegangers, blijkens de vele caravans. Duiken voor een ommetje de velden in. Hier ook opvallend veel perelaars. Twee hazen spurten speels tussen de bomen met ons mee. Een vlucht jonge patrijzen gaat er verschrikt vandoor. Dit is een leuk stukje. Duiken onder de snelweg door richting serres en bereiken onze hoeverust voor een laatste keer. Op één van de tafels ligt een reuze courgette, gratis mee te nemen. Daar kan ik niet aan weerstaan! De Zeelandse soep zal smaken volgende week.

De laatste 4,8 km brengen ons opnieuw in Rilland waar de parkoersbouwer ons vakkundig door stille straatjes en wegels leidt, weg van het verkeer. Stappen na 41,9 juist gemeten kilometer tevreden de zaal binnen. Nicole en gezellen, Zeeland heeft nu eenmaal beperkte mogelijkheden. Nochtans mogen jullie fier zijn op het geleverde werk. Het parkoers was zorgvuldig opgebouwd en bood tijdig de nodige variaties. Afpijling, rustposten, catering enz. waren een voorbeeld voor heel Nederland. Als je dit bij een eersteling al kan brengen dan komen wij graag bij jullie terug. Hebben zo een vermoeden dat jullie zeker ook voor variatie in de parkoersen zullen zorgen. Ze kunnen daar in Zeeland dus gerust zijn, hun nieuwste telg is een absolute aanwinst. Afspraak op 14 juni 2008 voor de tweede Scheldetochten!

21:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -r

22-07-08

08.07.2008 wsc Vosmeer te Oud-Vossemeer (Tholen)

Wij hebben de vorige jaren de 30 en de 40km gelopen in Tholen, dit jaar gaan we voor de volle pot van 50km. Het is maar een uurtje rijden over Bergen-op-Zoom we zijn er dus in een wip. Deze tocht loop je niet omdat ze zo overweldigend mooi is maar om te genieten van de perfecte organisatie, waarschijnlijk de beste van alle wandeltochten in de Lage Landen. Het begint al met de eerste wandelpijlen vanaf Tholen richting Oud-Vossemeer. Vriendelijke stewards, in fluovestjes gestoken, wijzen je de weg het dorp rond naar een vrije parkeerweide. Alle auto’s worden netjes opgelijnd en …het busje staat klaar om je naar de start te brengen.

Vermits wij gewoontegetrouw laat zijn is het er erg rustig en kunnen we, samen met bekenden uit Vlissingen, genieten van een kopje koffie. De inschrijving kost 4€ maar daar krijg je heel wat voor terug. Je wandelboekjes laat je hier achter. Ze worden netjes op nummer gestoken en je krijgt ze bij aankomst terug, van de nodige stempels voorzien. Het parkoers is heel goed gepijld, meestal verfpijltjes op de grond, bordjes waar het niet anders kan. Enkele motorrijders en wagens zullen ons de ganse dag begeleiden. De man van de bezemwagen roepen wij uit tot ‘figuur van de dag’, sober, attent en super vriendelijk en hij was er de hele tijd. Wagenrusten en caférusten wisselen mekaar de ganse dag af, zo om de 4 km kan je even iets drinken of is er een hapje voorzien. Een appel, een banaan, de lekkere Zeelandse bolus in het chinees restaurant, de heerlijke stukken watermeloen naar het einde toe, wij genieten er telkens van. Bij elke caférust is een Rode Kruis voorziening en bij elke ‘drukke’ weg die je moet dwarsen staan twee stewards. Geef toe, een ongekende luxe. Al deze voorzieningen samen maken dat wij telkens met plezier hier naartoe komen. In het dorp is het dan ook nog eens Jaarmarkt en muziekfestival van dweilbandjes, dit is echt een feestdag. Niet te verwonderen dus dat ruim 1.700 wandelaars de weg naar Oud-Vossemeer gevonden hadden waarvan niet minder dan 445 voor de volle 50km. WSC Vosmeer, jullie verdienen dat, voor ons zijn jullie de beste organisatie van het wandeljaar en wij komen zeker nog terug. Trouwens, op zondag vertelt men ons dat Eddy Broos hier ook was en zijn clubgenoten de lof zong over jullie werk …het busje zou volgend jaar wel eens een hele grote bus kunnen zijn!

Het parkoers lijkt hetzelfde te zijn als vorig jaar maar dat deert ons absoluut niet, wij komen hier toch maar eens per jaar. We lopen het dorp uit langs een wijk in aanbouw richting de dorpsmolen. De twee zelfde meiden als vorig jaar staan als steward bij de eerste grote weg. Net als toen gaan zij weer op de foto, ja geen van ons was dit vergeten. We gaan de dijken op dwars door de velden waar de polderpatat in volle bloei staat. Ter afwisseling heel wat bloemenvelden en overal welig tierende, bijna uitgebloeide, berenklauw. Na 5km de eerste wagenrust, een bekertje water en een stukje peperkoek, meer moet dat niet zijn. Wat verder zal de 50km afsplitsen steeds rechtdoor naar St-Annaland, het eerste dorp. We hebben er 9,2km opzitten. Terug de dijken op of onderlangs. Het wordt warm maar gelukkig staat er redelijk veel wind. Af en toe vangen we een glimp op van het Schelde – Rijnkanaal. Beetje jammer dat we niet echt op de dijk lopen, hadden we wat naar de scheepjes kunnen kijken. Bij de wagenrust nemen we een ‘appeltje voor de dorst’ en stevenen naar Stavenisse. Net voorbij het idyllische haventje ligt de tweede caférust en krijgen we een banaan. We hebben er 17,1km opzitten. Een jonge snaak fiets ons voorbij. Op zijn t-shirt staat in het groot F.B.I.. Bij nader toezicht de uitleg : Female Body Inspector – moet kunnen! Een paar straatjes door het stille dorpje en we lopen weer de weidse polder in genietend van de veelkleurige bloemenpracht. Bij de wagenrust een kopje lauwe bouillon, smaakt heerlijk!

Nu zo’n 4km ‘immer gerade aus’ tot in St-Maartensdijk. Dit doet bij sommigen blijkbaar pijn want het tempo stokt een beetje. We hebben er 25,4km opzitten als we de kortere afstanden weer oppikken. De boterhammetjes worden aangesproken bij een kop lekkere kippensoep. Meteen na het dorp ligt het enige stukje natuur van de tocht, De Pluimpot. Een waterpartij inclusief broedkolonie kruisende meeuwen. Bij de camping staan drie muzikanten met ‘trekzak’ van jetje te geven. Samen met onze medewandelaars zetten we enkele onhandige danspasjes. De sfeer van de grote dagen. We trekken de polder in richting watertoren van Scherpenisse, die we in de verte zien liggen. Bij de Heksenketel, waar het nu al heel stilletjes is, krijgen we een heerlijk koel fruitdrankje aangeboden. Net wat we konden gebruiken want het wordt warm. Nu volgt het lange rechte stuk over het fietspad naar randje Poortvliet en …de Zeelandse bolus in het chinees restaurant. Lekker even pauzeren in de koelte van de zaak. Met het vorderen van de kilometers valt ons gelegenheids groepje van zo’n 20 wandelaars geleidelijk uit elkaar. We lopen dwars door Poortvliet en houden er stevig de pas in ondanks kleine kwaaltjes aan de voeten. Nu komt de Tichelaarsweg na 38 km en …de heerlijke grote stukken watermeloen. In de schaduwrijke tuin zitten wij lekker te smikkelen. Heel wat medewandelaars likken hun wonden …velen zullen net verderop wijselijk de afslag van de 30km opgaan, die hebben genoeg gehad! Wij stappen monter door, de Vrouwendijk op, een asfaltweg afgezoomd door notenbomen beladen met nog groene vruchten. We lopen dwars door het domein Luchtenbrug en zijn fraaie oprijlaan. Een vervelend stukje langs een grote baan brengt ons naar de voetbalkantine van de Tholense Boys, de laatste grote rust. We lopen daarna Tholen binnen, laten het extra lusje van de 40km voor wat het is en vervolgen onze weg. Nochtans is dit lusje van zo’n 2km zeer aan te raden, het lijkt een beetje klein Brugge. Enkele lange rechte polderwegen brengen ons bij een gammel loopbrugje. Hier duiken we een perenplantage in. Zo te zien wordt een rijke oogst verwacht. Bij de boer genieten we van een laatste rust. Vrankvrije kippen en een oude haan houden ons gezelschap. Nog twee kilometer tot het dorp en de aflopende jaarmarkt. We hebben het weer voor mekaar. Danyell is vandaag ons ontvangstcomité. Even een babbeltje ‘dat het toch weer zo leuk was maar toch wel stevig met dit weer’. Haar maatje naait ons twee paar paarse veters aan. Graag gedaan hoor, het is voor het goede doel, wij zullen er in Apeldoorn mee lopen, dat is beloofd.

Wij genieten nog wat na bij een lekkere Westmalle ‘zonder’. Nog een babbeltje met de organisatoren die wij terecht feliciteren met deze uitzonderlijk verzorgde tocht. De busjes zijn al weg maar geen nood, iemand van hen brengt ons met de wagen tot aan de parkeerweide. Hiermee eindigde onze dag zoals hij begonnen was ..met stijl. Bedankt beste mensen voor de fijne dag, we komen zeker terug.

22:41 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -o

22-06-08

09.07.2005 wsg Vosmeer te Oud-Vossemeer (Tholen)

Er is niet zo heel veel keuze vandaag en we beslissen nog eens een rondje in Nederland te lopen. Over Antwerpen en Bergen-op-Zoom is Oud-Vossemeer trouwens maar een uurtje rijden. Het is erg mistig onderweg maar het zal toch een stralende dag worden. Iets na 9:00 zijn we er, schrijven ons in voor de 30km maar beslissen wel de 40km te stappen omdat we toch tot 18:00 mogen binnenkomen.

Over het parkoers zijn we gauw uitverteld. Van de 39,7km (en geen 37,7 zoals op de folder fout gedrukt staat) zijn er 37km over asfaltwegen, verdeelt over fietspaden en binnendijken. Na zo’n 15km krijgen we een prachtig stukje natuur in de Pluimpot, een lang gerokken meer, begroeid met rietkragen en dito eilandjes, echt schitterend maar van korte duur. In het laatste dorp dat we aandoen, Tholen, maakt de 40km een extra lus van 1,5km door een mooi park met vijver, langs een haventje en door enkele pittoreske straatjes die Linda aan de binnenstad van Brugge doen denken. En dat was het dan, voor de rest velden met een variatie aan beplantingen : vroege polderpatat met hangend loof, late polderpatat nog in bloei, graan, fruitgaarden, afwisselend appelen en peren en bloemenvelden. Deze laatste geven soms een aparte kleur aan het landschap. Ook de dorpjes zijn niet veel zaaks, telkens een uit-de-kluiten-gewassen kerk en een molen, that’s it.

En toch verdienen de inrichters een enorm grote pluim. Deze tocht hoort bij de best georganiseerde en wandelaar-vriendelijkste die wij ooit gedaan hebben, en ik heb toch 900 tochten op mijn teller staan ! Van op twee kilometer van de startplaats worden we opgevangen door seingevers in fluo vestjes. Tot op de parkeerweide tel ik er zeker twintig, op elk kruispunt twee. Ook bij elke oversteekplaats van een drukke weg op het parkoers staan er steeds twee seingevers. Er rijden de ganse dag ook twee lichte bestelwagens en twee motoren mee van de organisatie en die mensen zijn allemaal super vriendelijk. Bij elke wagenrust hoort een ander gratis drankje gaande van gewoon water over bouillon tot fruitdrankjes. Er kan overal ook een gratis versnapering af een stuk peperkoek, de Zeeuwse bolus, een appel of een stuk watermeloen. En alles à volonté. In de laatste rust wordt trouwens het overschot van de bolussen nog weggegeven. Ik geef hen ook de prijs voor de meest luxueuste controle ooit, zijnde een chinees restaurant in Poortvliet, dat in dank volledig door de wandelaars wordt ingepalmd ! Onderweg houdt een Zeeuws dweilbandje er trouwens de moed in met het spelen van vrolijke deuntjes, zelfs een stijve hark als ik zet zowaar een paar danspasjes!

Wij stapten door 5 van de 7 dorpen zijnde :

Oud-Vossemeer met start en aankomst

Sint-Maartensdijk na 13,5 km

Scherpenisse na 20,1 km

Poortvliet na 23 km

Tholen na 31,2 km

Zelden meegemaakt, een parkoers dat weinig te bieden heeft maar een fijne dag dankzij de prachtige inspanning van de inrichters om het de wandelaar zo aangenaam mogelijk te maken. Je hoorde dan ook niemand grommen aan de aankomst. Ik bedenk dat aan deze organisatie veel Belgische clubs een voorbeeld mogen nemen in plaats van met $-tekens in hun ogen achter hun kassa te zitten. Op de plaatselijke jaarmarkt kopen we een stevige portie maatjes en elk een bakje kibbeling. Ja hoor ... het heeft gesmaakt !

22:35 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -o

21-06-08

18.06.2005 Willen is Kunnen Vlissingen

Deze winter hadden we aan een tocht deelgenomen bij Willen Is Kunnen Vlissingen. Het werd een betonpoldertocht maar de organisatoren adviseerden ons in juni terug te komen voor de Mars Rond Walcheren. Vermits we niet tegendraads zijn vertrekken we dan ook iets voor 7:00 richting Zeeland. We kunnen er kiezen uit drie afstanden, 25 – 40 of 65 kilometer maar iedereen vertrekt in groep om 8:00. Raar volkje die Nederlanders! Als wij een paar minuten voor 8 aan de startzaal komen zijn we net op tijd om iedereen te zien vertrekken. We schrijven ons in, 5 € per persoon en 2,5 € voor de bus retour vanuit Serooskerke, drinken nog een kopje koffie, maken een plasje en om 8:15 zijn we weg voor 40km.

We lopen richting jachthaventje en daar de Scheldedijk op richting loodswezen en het lokale strand. Op de dijk staan een honderdtal oldtimers die vandaag ook hun toertje Walcheren zullen rijden. Het is nog mistig boven de Schelde en dus geen bootjes te zien. Meteen na het verlaten van de dijk duiken we een pracht van een natuurgebied binnen. We lopen over een grasdijk met aan één kant de Schelde en aan de andere kant een verassend golvend natuurdomein. Wij genieten !

Weldra stappen we over een fietspad en na 7,5km bereiken we de eerste verzorgingsrust. Eén auto, één tafeltje ... en dat is het dan. De drankjes en het koekje zijn wel gratis. We rusten even op een bankje tot een dame van de organisatie ons komt wegjagen ‘want we zijn te laat’. Een blik op onze klok overtuigd ons van het tegendeel en de dame krijgt haar bijnaam ‘tang-tang’.

De ganse dag zullen we de Nederlandse degelijkheid ervaren, voetgangers, fietsers en ruiters krijgen elk hun afzonderlijke, netjes aangelegde paden. Waarom de organisatoren de wandelaars over ... de fietspaden loodsen is ons een raadsel. Het fietspad leidt langs prachtig begroeide, steile duinen en door bosjes tot aan hotel Zomerlust in Zoutelande waar we 11,10km hebben afgelegd. Hierna klimmen we naar de dijk en volgen de Schelde een eindje stroomafwaarts richting Noordzee. Terug naar beneden de bosjes in en de derde controle ligt op een parking na 15,80km. Altijd één auto en één tafeltje. We zoeken zelf een bankje op de dijk en genieten van de prachtige vergezichten, de vrachtschepen op de Schelde voor ons, de duinen en polders achter ons. Meerdere wandelaars beklagen zich op deze controle over het drijfwerk van ‘tang-tang’ maar de vriendelijke helpers zeggen ons niet op haar te letten en gewoon ons eigen ding te doen.

Nu volgt een lang stuk over een geasfalteerde dijk, waarbij benedendijks het dorpje Westkapelle, waar een folkloristische activiteit met stoere boerenpaarden plaatsheeft. Verderop staan, bij opkomende vloed, heel wat vissers en aan de andere kant kijken we over de polders en de vele kerktorentjes in de verte. Een schilderachtig zicht en we klagen niet over het vele beton want het is hier echt mooi. Na 20,20km bereiken we onze vierde wagenrust en nu trekken we echt de polder in tot aan Café Tramzicht in Domburg na 24km. De eerste en enige controlepost waar we kunnen zitten. De deelnemers aan de 25km nemen hier de bus terug naar Vlissingen.

Wij lopen nu even door het stemmige stadje en kunnen de oldtimers een tweede keer bewonderen. Even langs het strand en dan een duinengebied in waar zelfs De Panne jaloers zou op zijn. Na 26km, bij het verlaten van het duinengebied terug een wagenrust met, overigens lekker koele, drank en een stukje komkommer. Lekker ! Op het blad met uitleg staat: ‘indien U geen pijlen ziet gelieve rechtdoor te lopen’. Dit komt ons nu goed van pas want de volgende 4 tot 5km zijn rechtdoor over een kiezelig fietspad door het bos, met bomen die doen denken aan griezels. Wij komen geen 5 pijlen tegen, wel een drankpost ‘bij tang-tang’ na 28km. Hierna lopen we door de open polder in volle zon , langs een camping en een wagenrust na 31,7km, zomaar langs een weggetje. Even verder volgt de splitsing tussen 40 en 65 km. We slaan rechtsaf en een kilometer verder nog eens. Terug een kilometer verder komen we op een T met een pijl als een tweekoppige draak, één naar links, één naar rechts. En nu ? De wandelaars die van rechts komen vinden geen pijlen meer maar niemand heeft een tekst behalve ... ikke ... heb ik deze morgen van ‘tang-tang’ afgetroggeld. De slimme Pelg hé!

Bij de laatste wagenrust vertellen wij ons wedervaren. Blijkbaar heeft een plezante, rivaliserende (?) club dezelfde verf gebruikt voor hun tocht, die in omgekeerde richting loopt!! Nog een paar kilometer en we bereiken het eindpunt aan de molen van Serooskerke. Het is intussen toch wel warm geworden en de Grimbergen van ’t vat plast als een engeltje op onze tong. We nemen onze genummerde kaartjes voor de bus in ontvangst en zitten te genieten onder de parasols. Een tiental dametjes komen nog na ons binnen. Eentje, zeker 60 jaar oud voelt zich onwel. Ondanks ieders goede raad wordt ze plots lijkbleek en ... valt flauw voor onze verbouwereerde ogen. Ze wordt voorzichtig op de warme grond gelegd en komt snel weer bij. Blijkt dat ook zij door ‘tang-tang’ werd opgejaagd en zich dat danig heeft aangetrokken! Enkele stukjes zoute chips en een kop bouillonsoep doen echter wonderen en ze vraagt aan haar medewandelaarster of ze morgen toch wel terug 40 zal lopen in voorbereiding van Nijmegen. Een ECHTE dus !!

Wij zijn bij de laatste 6 wandelaars die teruggebracht worden naar Vlissingen waar we rond 19:00 aankomen. We weten er een leuk Italiaans restaurantje aan de haven en laten ons het vismenuutje smaken bij een litertje witte wijn. Gezien het prachtige weer maken we nog een wandelingetje langs de dijk en zitten van op een bankje als een verliefd koppeltje naar de bootjes te kijken. Helaas wordt het al laat en rond 23:00 verlaten we Vlissingen terug naar huis. Dit was een reuze dag en we komen volgend jaar zeker terug, dat hebben we de organisatoren beloofd.

20:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

20-06-08

14.05.2005 Burgh-Haamstede

Deze morgen twijfelen we of we wel zullen gaan stappen. Patrick was laat thuis van een etentje met het werk en Linda voelt zich bepaald niet fit want grieperig. Volgens de website mag de 25km in Burgh-Haamstede vertrekken tot 11u00 en dus rijden we er toch nog naartoe. Over Antwerpen, Goes, een brug over de Oosterschelde en Zierikzee zijn we er binnen de vijf kwartier. We rijden tot driemaal toe voorbij de startlocatie, die niet aangegeven is, en om een parkeerplaats te vinden. De start is in de Burghse Babbelaar, een zaak die tegelijkertijd café, restaurant en pannenkoekenhuis is. Alles staat hier blijkbaar in het teken van de, overwegend Duitse, toerist.

Rond 11u00 vertrekken we toch nog voor de 30km, met het fiat van de organisatie. We merken vrij snel dat de bepijling (meestal met krijt op de grond) en de meegekregen tekst nogal dun uitvallen. Opletten is dus de boodschap ! We stappen eerst door het centrum van Burgh en het aansluitende Haamstede, in feite één dorp met twee kerken en één langgerekte kern. Hierna lopen we over een betonnen pad, dwars door een campingzone en langs een vlak natuurgebied. Daar zijn de eerste duinen al, dichtbegroeid en dus zeer groen. Twee hellinkjes van 20% later staan we op een immens en vrij verlaten strand. Het is laag water en we schatten dat het strand soms tot 250 meter breed is. Met een strakke, vrij frisse noordoostenwind in de rug stappen we meer dan 30 minuten over deze vlakte. Het is prachtig weer, ondanks de wind, en we lopen te genieten van de frisse zeelucht. De eerste controle, na 8,5km is een strandcafeetje, met terras, en we nemen rustig de tijd om, bij een kop koffie, wat te zonnen.

Na de controle verlaten we meteen het strand en trekken terug dwars door de prachtige duinenrij. Hierna volgen 6,5km over verharde weg waarbij het landschap geleidelijk overgaat van een vlakke, beschermde, polder naar een, al even ontoegankelijk, bos. Dit domein behoort tot het slot van Haamstede. Wij vinden het best plezant tussen al dat frisse groen. Dat Nederland het land van de fietsers is weten we intussen ook. Het is behoorlijk druk op de paden die wij moeten volgen.

De tweede controle ligt in een korenmolen en op enkele honderden meter van de startzaal. Hier worden, op een open vuur, reuzenpannenkoeken gebakken. Wij hebben nog geen honger en houden het bij een koffietje. We trekken verder en na een paar straatjes staan we plots voor een schitterend natuurgebied. Hier stappen we het eerstvolgende anderhalf uur door. Wij vallen hierbij van de éne verbazing in de andere. Het, soms pittig golvend landschap, heeft heel wat in petto. Het, zeer losse, zand van de paden is spierwit. Sommige stukken duin zijn enkel begroeid met mossen en kort gras. Hierop staan prachtige rood/roestige bloempjes met duizenden bij elkaar, net een Perzisch tapijt. Ter afwisseling krijgen we bosjes met struiken en vooral veel, eerder kleine, berkenboompjes. De vergezichten zijn onwaarschijnlijk pittoresk en mooi. Plots draaien we linksaf een geplaveid pad in. Vanaf nu vrijwel uitsluitend dennenbomen met hier en daar wat struikgewas en een paar verloren gelopen plataantjes. Door de, soms, diepe valleitjes wanen we ons in Ardeens gebied. Mensen wat is het hier mooi en wat een afwisseling! De voorspelde 7 km blijken er eerder 9 te zijn maar voor ons mag het plezier nog even duren, we krijgen er maar niet genoeg van. De laatste controle is terug een café/pannenkoekenhuis, namelijk Zeelust in Westenschouwen.

De parkoersmeester heeft nog een verrassing voor ons in petto. We vertrekken door een groen dal tussen twee duinenrijen, even een klimmetje en ... het prachtigste uitzicht van de dag! Rechts de afdamming van de Oosterschelde gezien vanaf de kant van de Noordzee. Links en benedendijks een pracht van een groen nat gebied, een plantenpracht doorsneden met kanaaltjes. Het kontrast van de groene linkerkant met de grijze afdamming en kleur van het zeewater, rechts van ons, is enorm. Wij kunnen helaas niet lang blijven staan want een strak waaiende noordooster geselt onze kaken met fijn zand. Gelukkig duiken we even verder ook benedendijks en kan onze gezandstraalde huid bekomen van het natuurgeweld. Een paar straten, even verkeerd gelopen, en we zijn terug in gebied waarvoor we gekomen zijn : bos en duinen. Alhoewel we nu vrijwel constant langs de rand van het dorp lopen, krijgen we het nauwelijks te zien. Dit is een natuurparkoers pur sang! Pas een paar honderden meter voor de aankomst stappen we door enkele straatjes. Wij komen dan ook binnen, na 29 km, met een smile tot achter onze oren.

Bij een eerste Affligem van ’t vat maken we een praatje met de organisatoren. Dit is GEEN wandelclub maar zes personen (vier volwassenen en twee jonge gasten). Zij verontschuldigen zich uitgebreid voor hun ‘dure’ tocht vanwege de horecacontroles. Wij stellen hen gerust en zeggen naar waarheid dat we enorm genoten hebben van de pracht die we vandaag te zien kregen. Als conclusie kunnen we gerust zeggen dat deze tocht een heuse topper is die in Belgenland enkel zijn evenknie kent in de Picontocht vanuit De Panne. De natuur is er telkens, maar de variatie in het parkoers is het, zeer geapprecieerde, werk van de parkoersmeester. Hierbij ook onze dank aan Jef en Clement voor de gouden tip. Dankzij hen beiden en wandelmee.be zijn we weer een schitterende ervaring rijker.

22:25 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -b

06.05.2005 Zeeuwse Wandeldriedaagse Goes

Deze morgen op tijd uit de veren. We worden allebei bij kapster Marina verwacht om 7u30, helemaal aan de andere kant van de Koekestad in Deurne. Zodra wij, met een verfrist kopje, de zaak verlaten, beslissen we naar Goes te trekken en niet naar Ieper, want de lucht klaart al aardig uit. Nog voor 9u00 staan we in een kil en winderig Goes. Hier geen toestanden met taart en trappist maar gewoon een kop koffie met een Zeeuwse bolus. Wij twijfelen tussen 30 en 40km en nemen de parkoersbeschrijvingen van beide afstanden mee. De bepijling, veelal in gele verf, zal de ganse dag uitstekend blijken te zijn. Bij het bekijken van de parkoerstekening ben ik een beetje ontgoocheld dat nog Wester- noch Oosterschelde wordt aangedaan vandaag.

We starten vanuit een school, midden een kantorenzone, en stappen onder de spoorweg door. Op het stationsplein blijkt dat men in Nederland het begrip ligfiets iets te letterlijk neemt. Over liggen fietsen, soms door mekaar, op de grond en op de daken van de fietshokken. Vreemd volkje die Nederlanders. Wij volgen nu een heel eind de spoorlijn en slaan na zo’n 2km linksaf. Dit blijkt het Poelbos te zijn en inderdaad wandelen we ... langs een veelheid van poelen en vennen door het bos. Een prachtig stuk natuur. Na nog wat beton- en andere wegen door de velden komen we na 9,2 km aan de eerste rust bij Sportvereniging Heinkenszand. We beslissen hier van het bij de 30km te houden. We vertrekken opnieuw de velden in. Hier wordt goed gezorgd voor de inwendige mens, wintergraan, (polder)patatten, appelbomen in bloei, jonge ajuin en vooral struiken zwarte bessen, waar men blijkbaar vooral cassis van maakt. Op onze zoveelste dijk langs een gracht zegt Linda plots : “nu wandelen we toch wel over de dijk langs het water zeker!” Het duurt even voor ik de hint naar mijn Schelde-ontgoocheling begrijp – de pijl was subtiel afgevuurd – de deugniet! We draaien een zoveelste dijk op en wandelen door een prachtige dreef onder immense bomen. In het lager gelegen gebied nu geen teelten maar een natuurgebied bezaait met meidoornheggen. Hier genieten we toch wel van. Blijkt later dat we op de rand wandelen tussen een waterig gebied en schorren die de mens heeft teruggewonnen op de Noordzee. Na 17,4 km komen we in Nisse aan.

We vertrekken terug langs de rand van het natuurgebied, waar het verboden is door te lopen, en komen dra op een geasfalteerde dijk die we kilometerslang zullen volgen. In feite is er de volgende 10km niets te zien. Gelukkig krijgen we twee verzorgingsposten waar we iets kunnen drinken en een stukje fruit eten. We rusten na 10,1 km in ’s-Heer Hendrikskinderen (ja, zo noemt dat dorp) !

Nog 3,3 km tot de finish, waarvan drie kilometer de omgekeerde weg langs de spoorlijn, de woonboulevard (Gamma, Kwantum e.a. ketens) en het station met de, nog steeds liggende, fietsen. Bij binnenkomst geen trappist maar Palm of Heineken. Er blijken ook slechts een 500 deelnemers per dag te zijn, ondanks alle afstanden van 10 tot 50 km kunnen gelopen worden.

Conclusie: wie noemden dit een snippertocht, een meenemertje voor een snipperdag als er niets anders te wandelen valt. En morgen is het opnieuw wandeldag, weer of geen hondenweer.

15:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -g