28-08-17

25.08.2017 Vierdaagse van de IJzer te Ieper

Het is alweer de laatste dag, jammer toch ! Samen met Rudy en Sylveer passeert de reistijd in een aangenaam gesprek met een belangstellend dametje. Ook Marina & Rene uit het verre Diepenbeek komen hun dagje ambiance snuiven. Onverwachte overstap in Kortrijk, we zijn toch tijdig in Ieper en reppen ons naar zijn Grote Markt. Om 10:00 steek ik van wal. Wandel meteen door die prachtige Menenpoort en vervolgens langs wat Ieperse wijkjes. Het lijkt mij minder druk dan de vorige paar dagen. De Oude Kortrijksestraat loodst ons de velden in parallel een drukke steenweg. Eerste drankje inpikken en dan zachtjes klimmen met de joelende jeugd van Bellewaerde op de achtergrond. Ik loop midden de ‘groentjes’ uit Limburg, de Heikabouters in clubuitrusting. Al voelen de beentjes wat vermoeid aan, het tempo van om en bij de 55 minuten hou ik aan. Bij een brug over de snelweg blijven alleen de twee langste afstanden over en wandel ik haast alleen. Het begrip wandelpad krijgt een heel eigen invulling tussen de maïsvelden maar dra daagt het vertrouwde tarmac terug op. Een vierkante kerktoren staat prominent te wezen, centrum Zillebeke. Saaie rechte banen loodsen er ons naartoe. Zoals ik mij herinner uit vervlogen jaren, bevoorrading bij de voetbalclub, vandaag een koekje en de scanning.

Bij de kerktoren komen de dapperen van de 32 km ons vervoegen. Zij hebben dan al Tyne Cot achter de rug. Veel bekenden nu met de onvermijdelijke Willy & Mary, patriarch Hugo Bonyns en Jan Jansen voor één keer sant in eigen land. We wandelen met z’n allen door het mooie gemeentelijke park en duiken dan een landbouwvallei in. Heuveltje op richting Polygoonbos. Prachtige passage langs the Polygon Wood Cemetery en het 5th Australian Division Memory, een mens wordt er stil van. Heerlijk genieten nu van lekker koele bosdreven en lachen met twee militairen die voor een levende bepijling zorgen (zie foto).

Pad hoog boven de snelweg tot het Schotse monument waar een man met doedelzak een schitterende versie van ‘long way tot Tiperary’ ten beste geeft. Zijn zo van die kippenvel momenten. Maar de reis gaat verder. Hoog in de heuvels langs afspanning Nonnebos en dan afzakkend naar Bellewaerde. Veilig de drukke steenweg over dankzij attente en galante MP’s. Kerkhof van Ieperboog Oost en letterlijk de weilanden in langs een paar poortjes. Het parkoers golft lekker op en neer. Het laatste appelsapje krijgen we op een boerenerf met zijn typische geuren van onder meer kistkalveren. Het is verdorie warm geworden, heb na vier uur stappen nog 4,9 km voor de boeg.

Duiken met z’n allen langs stille straten en achterafjes naar Zillebeke vijver. De beentjes zeggen dat het stilaan genoeg geweest is. Zo langs het water denk ik met een kropje in de keel terug aan twee jaar geleden toen ik hier met Linda & Patrick (Halen) liep te dollen. Wat zou ik het leuk vinden als we dit volgend jaar opnieuw samen kunnen doen, versie 2017 moeten zij node aan zich voorbij laten gaan. Rotonde van de magische kraan, achterlangs het jeugdcentrum en dan naar Sint-Jozef. De Menensesteenweg af tot de wel zeer vreemde finish in een plantsoentje tussen de huizenrijen. Sorry maar ik vind dit een stad als Ieper onwaardig ! Loop dan ook gelijk door naar de Grote Markt waar een gezellig terrasje met Marleen & Ivo wacht.

Zij blijven nog een paar dagjes logeren, ik keer terug naar Antwerpen in een overvolle trein. Doet toch een heerlijk dutje onderweg. De Vierdaagse anno 2017 : een magische eerste 24 km in Oostduinkerke daarna wat mij betreft nogal flauwtjes qua parkoersen. Ben toch weer blij te kunnen zeggen : IK WAS ER BIJ !   

FOTOREEKS

16:55 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -i

24.08.2017 Vierdaagse van de IJzer te Poperinge

Als de trein mij langs hopranken voert en uitzicht biedt over de West-Vlaamse heuvels denk ik met weemoed terug aan de tijd dat ik aan het handje van Gilbert deze streek leerde kennen en waarderen. In Poperinge stap ik samen met Rudy en Sylveer recht naar de start aan het station. Kijk een beetje zenuwachtig uit naar wat komen gaat want de linker heup protesteert, denkelijk een gevolg van de val gisteren.

Ik ga meteen op pad, hoop toch voor de derde dag op rij mijn tempo te kunnen houden. Van de start gaat het naar de Grote Markt, waar ons aller Herman al op een bankje zit. Langs stille straten dan stilaan klimmen tot de alles overschouwende watertoren. Het valt mij op hoeveel Franstaligen deze vierdaagse meelopen. De Koekuit noemt het hier en we lopen met z’n allen door metershoge hopperanken. Op het plateau naar ’t Vogeltje dan en even verder De bossen van De Lovie waar we ons eerste drankje aangeboden krijgen. De pijn in de heup verdwijnt. Ik stap tientallen wandelaars voorbij langs Canada richting Sixtusbossen. Het terras van ’t Jagershof zit bomvol, ik loop mee treintje door de volgende bosstrook en dan gaat de 16 km weg. Oef, eindelijk vrije ruimte ! Zachtjes verder klimmen over tarmacjes en de 32 km verlaat ons ook. Pas gegoten asfalt verspreid nog zijn bitumengeur. Scanning, een veldweg, we slingeren ons een weggetje richting centrum van Krombeke. De worstenbakkers doen er gouden zaken.

Zoals de vorige dagen loop ik gewoon door à rato van ongeveer 55 minuten per 5 kilometer. Net voorbij de kerk van Krombeke ons dagelijks koekje en dan lijken we stilaan op onze stappen terug te keren. Westvleteren, het magische woord van de dag. Een kaarsrechte weg voert de stille groep stappers richting samenkomst met de 32 km. Wishfull thinking of realiteit ? Ik meen een geur van warme hop en gerst in de neus te herkennen. Het is nochtans nog een heel eind lopen tot bij de paters. Plaveitjes tussen de patatten, een strook bos, we zijn er. Opnieuw een overvol terras natuurlijk. Even bijpraten met Marie-Louise en Jo (Zoersel) en een maatje uit Kalfort. Ik loop door. Onze Jongens delen appelsap uit 100 meter voorbij het gerstenat, ‘detox’ zegt de militair grappend. Drukte van belang want de drie grootste afstanden lopen samen. Opvallend hoeveel kinderen er ook meestappen, de wandelzoektocht en het mooie weer zullen er vast niet vreemd aan zijn. In de verte lonkt de heuvelrij : Rode Berg – Zwarte Berg en Catsberg. Wij lopen met z’n allen een minder zware maar wel erg lange heuvel op. De 8 en de 24 km krijgen nog een extraatje. Langs hopranken tot de Kruisstraat en dan zachtjes zakken langs spruitjes tot een beek. Heerlijke laatste kilometers over een graspad langs het water en door het Frimoutpark.

Heb ruim de tijd voor een zonnig terras en Duvels genoegen. Doet dat in het charmante gezelschap van Heikabouters (As bij Genk). We moeten lachen met die grappige Kobe, bloot bovenlijf en kilt met daaronder wandelschoenen en uiteraard dansend op elk ritme van de orgelist. Tijd voor de trein, morgen is het alweer de laatste dag.

FOTOREEKS

16:54 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, - p

23.08.2017 Vierdaagse van de IJzer te Diksmuide

Overstappen in Gent deze keer op een spiegeltjestrein, vind ik heel leuk. Heel rustige reis ook al is ie bedoeld voor Plopsaland maar blijkbaar een beetje vroeg. Voor het station van Diksmuide staat zowaar een luxueuze pendelbus. De start is namelijk niet op de Grote Markt maar zo’n 1500 meter verder in het VTI. Met dank aan Onze Jongens voor de service. Steek om 09:30 van wal, zo’n uurtje vroeger dan gisteren. Heb opnieuw als doel 5 uurtjes non-stop te stappen aan een gelijkmatig tempo. Het is erg druk op het parkoers. Ik volg de meute door bedrijvenzone Heernisse naar het kanaal bij het Vlaamse symbool bij uitstek de AVV – VVK toren. We worden er verwend met een heerlijk stroperige echte Diksmuidse boterkoek. Het is verdorie al behoorlijk warm. We draaien met z’n allen weg van de vaart, smalle tarmacjes op de polder in. Lange rechte wegen zijn ons deel. We passeren Sint-Jacobs-Kapelle met zijn stemmig kerkje, Oudekapelle en Nieuwkapelle. Pas gemaaid hooiland verspreid een heerlijke geur, een lekker windje zorgt voor wat verkoeling. Bij de ‘blarentent’ gaat de 32 km even van ons weg voor een extra lusje. Bij de Knokkebrug over de IJzer en schitterend beeld. Een familie zwanen met zes jonkies peddelt op hun gemakje voorbij, zich niets aantrekkend van de drukte boven hen, zalig ! 10 km afgelegd ruim binnen de twee uur en na de splitsingen en het appelsapje eindelijk onverhard, een grint- en keien pad dwars door hooiland. Onze dagelijkse scan en dan een ruig pad van wat ooit een kasseiweg was.

Helaas opnieuw tarmac en dwars door de stille polder bij Oostbroek. We moeten regelmatig opzij voor aanrukkende monsters (tractoren) die ons telkens gul met zandkorrels bestuiven. Opvallend veel groenten in de velden, allerlei koolsoorten, worteltjes en groene selder, we zullen deze winter niks tekort komen. Een acht kilometer parkoers blijkt even met ons samen te lopen, we zien er niemand meer van. Bij een maïsveld staat de Poperingse brandweer met koele drankjes, ik ben er aan toe. Korte pauze en ik loop door naar een mooi groen stukje parkoers. Eerst een dichtgegroeid pad, net een brandgang dan tussen hoge bomen door. Blijf netjes beneden de drie uur voor 15 km. Blijf ook achter een steen hangen, red het niet als tweevoeter en speel dan maar gecontroleerd voor paus. Een achteropkomende wandelaar vraagt verschrikt of het gaat. Ja hoor … was een ‘dérapage contrôlé’. Een eerste nat strookje met twee rustig grazende ezels bij een bruggetje, fotogeniek en dat zullen ze geweten hebben. Vijfhuizenbroek lees ik op het bord. In de verte komt de VVK al piepen, we naderen stilaan de eindmeet voor vandaag.

Maar eerst nog de ‘moment suprême’ van de dag zijnde de Blankaart. Heerlijk wandelen over graspaden land waterpartijen met brede rietkragen. Nattere partijen overwinnen we dankzij krakende en piepende vlonders. Even een file want we moeten over een houten trapje de weide in. Langs een prachtige plas wandelen we naar het gelijknamige kasteel. Lopen letterlijk door het gebouw, trapjes op en trapjes af. Lokale troubadours zetten een liedje in ‘wat zullen we drinken zeven dag lang, wat een dorst’. Ik spreek mijn limo van de dag aan en stap verder het park uit en langs de drukke steenweg richting Woumen. Onze Jongens loodsen ons vakkundig rondom het dorp over stille wegen. De laatste paar kilometer zijn we er aan voor de moeite. Linea recta langs de rand van een drukke steenweg voorbij het kasteel van Esen tot de finish.

Ben erg vroeg binnen en besluit een wandelaarsdrankje te nuttigen. 4€ voor een Duvel en 2€ statiegeld voor een plastieken glas. Zo gaat de dorst snel over ! Ik loop te voet terug naar het station, over de Grote Markt, Xavier achterna. Vergis mij van uur wat de trein betreft en ie is juist voor mijn neus weg. Uurtje wachten dan maar en de tijd nemen om een boterhammetje te eten. Het is intussen dus al halven dans.

FOTOREEKS

 

16:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -d

22.08.2017 Vierdaagse van de IJzer te Oostduinkerke

Plots heb ik goesting de Vierdaagse van de IJzer nog eens mee te lopen. Het is wel elke dag zes uur reizen en dus kies ik voor het eerst slechts 24 km en niet de klassieke 32 km.

Je wordt ouder papa, geef het maar toe, je wil nog wel maar bent zo gauw moe …

Met de bus tot Antwerpen-Zuid dan de trein tot Oostende en de kusttram tot Oostduinkerke-Bad, ben er pas rond 10:00. Er staat een monsterfile aan inschrijvers, ik moet zo’n 30 minuten aanschuiven. Ontwaar een klein drobberke onder een grote blauwe pet. Blijkt inderdaad ons aller Hennie te zijn, verkleed want zonder de klassieke witte pet. Even dollen en ik ben aan de beurt. Duurt even want de EID lezers blijken het niet zo goed te doen. Krijg een badge en een lintje, een parkoerstekening ook en kan op pad. Hingen er onderweg wat grondnevels, aan ’t Zeitje is het prachtig weer. Mag meteen het strand op, aansluiten bij een lange file. Het is gelukkig aftrekkende zee en dus ligt het zand er nat en goed begaanbaar bij. Ter hoogte van Koksijde gaan we met z’n allen de dijk op en stappen verder tussen niet eens zo gek veel toeristen. Sommige wandelaars hebben al dorst en doen een terrasje, ik loop op kruissnelheid richting Sint-Idesbald. Bij het dagelijks koekje gaat na de 8 km ook de 16 km het hinterland in. Van de ene op de andere meter ben ik plots alleen en dien heel aandachtig te lopen. Net voorbij de klok in Sint-Idesbald draait ook de 24 km het binnenland in. Bij de drukke steenweg een spandoek ‘file mogelijk’. Ik snap het al, we duiken de Houtsaegerduinen in. Smalle zanderige wegeltjes voeren mij tot cultuurcentrum Taf Wallet, ik kom geen mens meer tegen. Medische Component, waterpost en de 32 km draait weg richting Veurne. Ik mag enkele straatjes villaatjes kijken tot het verlossende bord Noordduinen. Ken deze omgeving heel goed van de tochten gehouden door de ter ziele gegane Stormvogels en de Duintrappers. De eerste kleine duintjes dienen zich aan, ik kijk vertederd naar de knap opgewerkte laag gebouwde vissershuisjes in het zand. Na ontvangst van een flesje oranje bereik ik de 10 km markering. Doe er exact 2 uur over. Vat het plan op niet te stoppen en de volle afstand in één ruk uit te lopen aan dit tempo.

Het is heerlijk wandelweer, niet te warm en met een zacht briesje dat voor net voldoende verkoeling zorgt. Passeer het Coxyde Military Cemetery met zijn typische witte kruis en dito zerken. Terug onderaf de duinen dan aan de rand van de weidse polders. Brede tarmac nu, de rand van het vroegere militaire vliegveld. Net voor een prachtige kerk en een kerkhof krijgen we een voetscan. In de verte tekenen de torens van Veurne zich af. Heli’s vliegen af en aan en de boer … hij beerde voort terwijl wij linea recta langs de polderpatat lopen. Ik haal steeds meer mensen in, mijn tempo moet dan toch zo slecht niet zijn, bedenk ik. Waar de 32 km ons vervoegt krijgen we een kartonnetje appelsap, dat smaakt. Ben net drie uur onderweg voor 15 km, nog twee uurtjes te gaan dus.

We duiken met z’n allen Oostduinkerke-dorp binnen. Ook de 8 en de 16 km voegen zich bij ons. De binnenkoer van het visserijmuseum zit afgeladen vol, ik stoom door. Pik even verder Nestor op die zijn dagje IJzer meepikt. Terug de duinen in bij Ter Yde en nu wel een niet aangekondigde file. Het parkoers begint stevig te golven, de uitzichten zijn zalig, het zand los en diep. Ben blij als de 8 en 32 km van ons weggaan, even later gevolgd door de 16 km. Toch blijft het erg druk. Langs prachtige bloemenweides duiken we het Hannecartbos in. Een frisse knaap van amper 9 jaar bepaald het tempo voor zijn bompa. Ze lopen ergens tussen 5 en 5,5 km per uur, knap toch. Na de bossen een eerste potige duin. Ik herken het gele gebouw van toen ik nog piepjong was ‘Le Pays de Charleroi’. Weet wat komen gaat. Dwars door een zandvlakte en dan de tweede potige knaap, velen trappen er op hun adem. Ik stoom gelijkmatig door maar hijg toch stevig als ik langs tarmacjes zachtjes daal naar de Koninklijke Baan. Verdomme, ’t zal niet waar zijn hé ! Samen met de 16 km moeten we een derde zandberg overwinnen. Hoopten we stilletjes langs het strand binnen te lopen, niks is minder waar. Het blijft nog even pittig op en neer gaan dwars door de duinen die mij aan Schipgat doen denken. Hijgend, puffend en badend in het zweet bereikt de meute de zeedijk om uit te bollen.

Net voor de finish krijgen we ons garnalensoepje met groene kruiden … en of dat smaakt. Ik kom ‘cowboy’ Luc tegen die de 32 km maar niks vond. Kan hem vertellen van een schitterende 24 km strand- en duinenloop met het venijn in de staart. Zou een zekere G.D. uit Oostduinkerke hier voor iets tussen zitten, leek verdacht veel op zijn handtekening.    

FOTOREEKS

16:50 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -o

21-08-17

19.08.2017 Guldenbergstappers te Bissegem

Linda kiest vandaag voor Bissegem want de enige 30km in Vlaanderen en op 500 meter van een station. My forecast is low. Tot mijn verbazing stappen Jacqueline (Geel) en Patje (Antwerpen) er ook van de trein. We zullen nog meer afstandenwandelaars tegenkomen wegens ‘er is vandaag niks anders mijnheer’. Van Jacqueline krijgen we een eierkoek cadeau. Patje gaat aan de wandel met zijn broer en schoonzus en ook wij steken van wal.

Enkele straten sturen ons naar de Leie. Het is winderig en fris, ik heb het warempel al de hele ochtend koud ! Eerste splitsing en dan richting andere spoorbaan, denkelijk naar Moeskroen. Een leuke strook natuur ook, het Markebekepad. Daarna een kasseibaantje en wat verwildert groen. We worden dwars door Marke gestuurd naar weer een ander kasseitje en een andere spoorbaan. Het zwerk wordt dreigend, lijkt op onweer maar het blijft bij loos alarm. ’t Schrijverskenspad stuurt ons naar de andere oever van de Leie. Lekker onverhard lopen langs de waterkant voorbij lome runderen onder een Leiebrug. Aan zijn overkant zijn wij in de Driekerkenstraat en lopen opnieuw de start binnen. Kunnen zowaar een terrasje doen, de temperatuur wordt clementer.

Ik vrees wat komen gaat want vanaf nu stappen we noordwaarts. Volgens Google Maps niet meteen de meest groene omgeving. Terug tot aan de Leie en dan onder de Kortrijkse ring door. Sluipwegje langs maïsvelden, rond een poeltje ook. Volgen een heel eind de drukke Meensesteenweg nu, richting Kortrijks vliegveld. Hoog boven de Kortrijkse Ring wacht het groen van de Vlienderkouter delen II & I in die volgorde. Komen uit bij het station van Bissegem. Strook Gullegemsesteenweg en dan de achterafjes van het Zuster Pelagiepad tot de rustpost bij een moderne kerk. Vanaf hier hebben we twee lussen te gaan van elke ruim een uur wandelen. Langs de Koffiehoekstraat (!?) gaat het opnieuw richting drukke ringweg. Tarmacjes lopen langs wortelen en kolen richting Moorsele en Gullegem. We stappen dwars door deze laatste gemeente. De enige stukjes groen zijn een paar plantsoentjes omgetoverd tot, overigens verlaten, speeltuintjes. Wat onverhard langs maïs en boontjes, de Gullegemsesteenweg wordt opnieuw ons deel. Stratenloop tot de rustpost van daarstraks.

De tweede lus stuurt ons richting Heule. Aanvankelijk achterafjes lopen, verderop een fietspad langs een waterloopje. Wij sluiten aan bij een koppeltje uit Ruien en vergeten de stratenloop gezellig kletsend. Hoog tijd om tarmac en beton door te spoelen met een Omer. Onze maatjes nemen wat voorsprong terwijl we de bebouwing van de Kortrijkse voetweg volgen. Keren zowat op onze stappen terug langs de spoorbaan en worden naar de Leie geleid. Is al aangenamer verhard wandelen zo langs de waterkant. Er komt dan toch nog een mooie finale dwars door de wildernis van Neerbeek. Er liggen zowaar vettige stukjes. Zo kleeft er toch nog een paar gram modder aan onze sloffen. Onder oorverdovend klokkenluiden van Mijnheer de Paster laten we vriend Omer ons een tweede keer verwennen. Om 17:42 gaat de overvolle trein (Bellewaerde !) terug naar de Koekenstad. Pff, we hebben een frisse neus gehaald, dat is gezond.

FOTOREEKS

19:36 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -b

02-05-17

29.04.2017 Rustige Bosstappers te Zerkegem

Een tiental wandelaars zitten er op bus 52 komende van Brugge, slechts eentje heeft weet van een omleiding waardoor de halte Zerkegem Kerk niet wordt bediend. Ik loods mijn maatjes op het juiste pad. Onder hen Fillie (Hoboken) en Marcel & Annie (Lokeren). We zijn benieuwd wat het tweede bezoek aan deze tocht ons zal brengen, de tekening oogt totaal verschillend van onze eerste doortocht. Zijn vrij snel het dorp uit, de weidse akkers tegemoet. Paardenbloemen vormen witte velden van nog net geen pluis. Gaspeldoorn staat flink in bloei. Kouter blijkt het hier te noemen en wij lopen lange tijd rechtdoor door akkers van bloemenkwekers en zelfs ontluikende spinazie. Passeren vervolgens een molen zonder wieken en zijn fraai molenhuis. Stappen voorbij een bomenkwekerij en enkele schattige stokoude hoeves, nog steeds in bedrijf. Het Maskobos biedt ons een prachtige dreef aan en we horen de eerste koekoek van het jaar luidkeels de maat slaan. Na een uurtje onze eerste pauze in een tuinbouwbedrijf, genietend van het gratis drankje aangeboden door onze gastheren.

Terug op pad dan. Doorkruisen heel wat Jabbeekse straten en worden bijna van onze sokken gereden op een zebrapad door een chauffeur zonder manieren. De weidse vlakte in dan. Her en der een hoeve, nogal wat knotwilgen maar ook de E40 en een immense communicatietoren. Beetje beangstigend deze laatste, big brother is watching you ! Bereiken grondgebied Ettelgem en stappen door het groen aan de rand van natuurgebied Hoge Dijken tot de rustpost in een beeldhouwersatelier. Leuk zitten tussen de monumentale werkstukken van de Meester.

We hebben twee lussen voor de boeg. De eerste stuurt ons dwars het stille dorp richting brug onder de snelweg. We hopen op beterschap maar die komt er niet. We dwalen ettelijke kilometers door de straten van Oudenburg en zijn sportterreinen waar jongeren leren voor Eden Hazard. Passeren dan maar de tijd door een gezellige babbel met een koppel uit Wervik. Bij een oud Mariakapelletje passen we een trucje toe. Weten dat beide lussen door Ettelgem moeten tot aan dit punt. Vertrekken dan maar meteen op de tweede, kortere lus. Deze loodst ons door de polders tussen de twee takken van de E40 door (Calais & Oostende). Langs de Paddegatstraat bereiken we opnieuw onze beeldhouwer. Snappen niet waarom het Oudenburgse klooster, aangegeven op de parkoers tekening, niet werd aangedaan.

Nog een klein uurtje tot de finish. Krijgen meteen het hoogtepunt van de tocht aangeboden. Puur natuur rond de Roksemput en zijn watervogels. Schitterend biotoop dat zijn vervolg krijgt over landelijke wegen, langs akkers en hooiland. Eindigen doen we met enkele honderden meter steenweg. Tijd voor een Kasteelbiertje, het moet niet altijd Duvel zijn. Krijgen intussen de bevestiging van een fout in de uitpijling t.o.v. de parkoerstekening. Jammer, we zijn zodoende een denkelijk leuk strookje onthouden.   

FOTOREEKS

20:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -z

25-04-17

21.04.2017 Buencamino te De Panne

Buencamino, deze wandelclub is bij ons totaal onbekend. We staan dus al vroeg op het perron van Antwerpen-Zuid. Hebben in Gent-Sint-Pieters zes minuutjes overstaptijd en dat lukt perfect. Twee kilometer stappen vanaf station Adinkerke, wist Xavier ons te vertellen en dat klopt exact. Voorbij Plopsaland en Moeder Lambik komen we bij De Nachtegaal aan. De verschillende te wandelen afstanden blijken elk een ander kleurtje te hebben, in ons geval geel en oranje voor 26,5 km.

Op pad dus richting centrum van De Panne en … met z’n allen een pijl missen. Voorwaar en goed begin ! Trappekes op om een fraai uitzicht over de verschillende bouwstijlen te bewonderen en dan naar de Esplanade. Opvallend veel groepen kinderen die komen genieten van De Week van de Zee. De dijkse horeca maakt zich klaar voor een namiddagje toeristen. Stoelen en parasols worden klaargezet. Wij stomen door, steeds op de dijk lopend tot Sint-Idesbald en Koksijde. Een paar keer mogen we langs de vloedlijn door het zand baggeren. Net als we denken de rustpost te gaan bereiken deelt de parkoersmeester een eerste plaagstoot uit. Van het ‘groot verzet’ snel omschakelen naar ‘4 x 4’. Foeteren en ploeteren door de Schipgatduinen. Enkele honderden meer slechts, we ploffen op onze stoelen. Goed gemeten, deze acht kilometer.

Boterhammeke eten en er weer tegenaan. Pittig, potig, scherpe stekels die los door je broek gaan maar oh zo mooi deze paar kilometer Schipgatduinen. Zware kost ja, en zo hoort het ook. Op adem komen doen we op het tarmacje vanaf La Peniche en het brede grindpad van de Doornpanne. Zachtjes klimmen en achterom kijken over het fenomenale uitzicht dat reikt tot de Witte Burg (Oostduinkerke). Terug zand baggeren dan, op en neer door de Hoge Blekker. Aan de overkant van een baan wachten smalle paadjes in de beboste Noordduinen. Seringen staan er weelderig in bloei. Heerlijk wandelen in puur natuur en langs het mooie vissershuisje ’t Rozemarijntje. We verslikken ons bijna in een splitsing waar geel en oranje samen komen. Linda is bij de pinken en we stappen zaal Kerkepanne binnen.

Hebben een lus van 8 km voor de boeg. Aanvankelijk terug de Noordduinen in met groet aan de vaste bewoners, een kolonietje ezels. Dan door een verwilderd bos richting kazerne van Lombardsijde. Nog meer natuur verderop aan de rand van de polder tot de Sint-Pieterskerk. Stratenloop nu tot de sportterreinen van Koksijde. Het deert ons niet, waren na al dat zand aan een relatieve pauze toe. Bij een camping pikken we opnieuw de Noordduinen op en lopen de laatste paar kilometer zowat hetzelfde van daarstraks. Laatste pauze in de Kerkepanne dus.

Nog 3,5 km en dus rustig uitlopen denk je dan. Aanvankelijk wel ja, langs de zeeklassen van Stad Antwerpen en wat villa’s. Het Kerkepannebos ook. Maar dan …we beginnen onderaf de Oosthoekduinen vanaf het zwembad. Draaien links op … en gaan stevig zand baggeren tot De Nachtegaal. Voor de derde keer vandaag gaan de schoenen uit, het lijken wel zandbakken ! Rustig uitbollen doen we tot het station waar we In de Verloren Geirnoate van ons Duvelke genieten. Wandelclub Buencamino komt zeker opnieuw in ons programma voor dit jaar. Dit was vandaag een prachtig parkoers met tot ons jolijt heel wat Gerardiaanse accenten …    

FOTOREEKS

19:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -d

27-03-17

25.03.2017 Vier Op Een Rij Zedelgem

Wim en zijn maatjes zijn zo vriendelijk de startplaats te verleggen naar zo’n 800 meter van het station, spek naar onze bek dus. Om 07:00 staan we al oep ’t Zuid en zo’n anderhalf uur later nippen we aan ons Starbuckske in Brugge. In Zedelgem de normale plichtplegingen in de startzaal en weg zijn wij. In het gemeentelijk centrum vertrekken heeft natuurlijk ook zijn nadelen. Eerst wat straten lopen onder een zonnige hemel en dan door De Schatting, een bedrijvenzone. Bij Strubbenslag duiken we de akkers in, voor eventjes maar. Herkennen de woningzone die we doorkruisen langs grachten en knotwilgen. Een opwarmertje van 5 km tot de vroegere startplaats, sportcentrum de Groene Meersen. We komen er warempel spitsbroeders Martin & Guy tegen, zij zullen de ganse dag zo’n kwartiertje voor ons uit lopen.

Plaspauze en we trekken ons terug op gang. Aanvankelijk opnieuw villaatjes kijken maar dan toch op de Vloethemveldzate, oude spoorbaan omgetoverd tot fietspad. We pikken een eerste extraatje t.o.v. de 30 km mee om 700 meter langer te kunnen genieten van de bossen in het Vloethemveld. Grondgebied Snellegem en leuke beukendreven. Bij het kasseitje aan de bosrand vinden we 5 pijlen zomaar in het gras. Die nemen we even mee en geven ze af bij de volgende rustpost, beroepsmisvorming ?! Komen er Willy van de Kreketrekkers tegen, in volle opbouw na een rugoperatie. Kan alweer 18 km aan, op het gemakje, en dat is goed nieuws. We horen al genoeg kommer en kwel in het wandelgild de laatste tijd.

Nog steeds M & G achterna, huppelen we de dorpskom uit en door velden en bosjes richting E40. Een tweede extraatje van 1000 meter loodst ons lang Varsenaarse villa’s. Pauze in sporthal Het Anker. Dankzij Guy hadden we onderweg krijgsraad gehouden. We beslissen niet terug te keren naar Snellegem en Zedelgem zoals de parkoersbouwer voorschrijft maar al zeker de lokale lus van de Grote Jongens te lopen. De reden hiervoor : de Brugse Kasteelbossen. We beginnen eraan met Beisbroek en zijn Planetenpad. Wandelen in een weidse boog om kasteel Tudor heen en duiken beukendreven in, wat later spar met een ondergroei van bramen. Bosbouwers hebben er de wandelpaden … verbouwd. Een gigantisch brede dreef loodst ons door het Chartreuzinnenbos tot bij de volkssterrenwacht. We ruilen het bos in voor graspaden langs met meidoorn begrensde weilanden. Nog enkele dreven lopen tussen landhuizen door en we zijn denkelijk de laatsten in Het Anker.

Wuiven M & G uit, hebben andere plannen. GR 5A loopt vanuit Varsenare namelijk richting Brugge station. Wij schatten samen met een Zedelgemse helper een tochtje van 6 à 7 km. Zo gezegd zo gedaan. We volgen de pijlophaler door Beisbroek en nemen afscheid bij kasteel Tudor. Gaan heerlijk zwerven door nog winters ogende bossen maar bij een heerlijk lenteweertje en netjes beschut tegen de wind. Komen op de Diksmuidse Heerweg uit en zijn oude hoeve Hermitagie uit 1736. Intussen merken we regelmatig enorm grote pijlen. Morgen organiseert Ons Erf hier een wandeltocht. We lopen een hele tijd gelijk tot aan het Tillegembos en cafeetje De Trutselaar. Zijn intussen al een uurtje lopend en nog redelijk ver van het station. De helden worden moe maar volharden door de straten van Sint-Michiels. Net voorbij het dorpscentrum ontwaren we de rode contouren van het station. Thuis zal blijken dat de te overbruggen afstand ruim 10 km was. We ploffen dan ook allebei op een terrasje neer en laten de batterijtjes terug opladen door de Heren Omer.

Ja, we vangen een heerlijk uiltje tijdens de treinreis en zijn zo rond 20:30 terug thuis. Blijken er 36 km te hebben opzitten. Is toch wel genoeg voor ons dezer dagen.    

 FOTOREEKS

20:36 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -z

20-03-17

18.03.2017 Vredeseilanden te Oostkamp (Moerbrugge)

Wegens genieten herhaalt, dat is ons motto vandaag. Onder een druilerige ochtend reizen we naar Antwerpen-Centraal. Hebben ruim de tijd voor een Starbuckske en nemen dan de trein naar Gent-Sint-Pieters. Het boemeltje staat ons, netjes opgewarmd op te wachten. Nauwelijks wandelaars aan boord. Regen voor acht uren blijft niet duren, en we stappen onder een droge grijze hemel naar de startlocatie van Vredeseilanden bij de Zuidleie in Moerbrugge. Zijn blij verrast, de maximale afstand is opgetrokken van 24 naar 33 km ! Lusje van 9 en dan het grote werkt. De parkoersmeester adviseert eerste de 25 km te wandelen daar hij een stuk van het parkoers aldaar vroeger dient af te breken. Bedankt voor het wijze advies makker.

Meteen op pad dus langs het landelijke Pumphoek richting Beverhout. Bij een kapel betreden we grondgebied Oedelem en gaan voor lange dreven in de weidse, weidevlakten. Assebroekse Meersen dan. Een paar dametjes keren er op hun stappen terug … te veel modder langs een gracht. Uiteraard zetten wij door en snappen de ‘salon wandelaarsters’ niet, onze schoenen en broeken zijn nauwelijks vuil. Heerlijk wandelen is het wel tot het kerkje van Assebroek en zijn fraaie bidweg. Het is abnormaal stil in de rustpost waar we dit jaar drie keer zullen komen. Jammer toch.

Autochtoon Xavier, gekleed als een heertje, is ons vast minstens een lus voor. Hij ziet ons niet. Op pad voor de eerste lus naar Domein Ryckevelde en het eerste patattenveld, het eerste plantgoed voor dit jaar. Aanvankelijk onverharde dreven lopen langs de Gemene- en Loweiden. Dan duiken we bosrijk gebied in bij een kasteeltje in verval en een prachtige kloosterkerk. Ik herken dit van eerder gelopen tochten maar kan het toch niet echt goed plaatsen, voor Linda is het nieuw terrein. Grondgebied Sijsele volgens onze gastheer. Sparrenbos met een ondergroei van bramen, prachtige dreven, het begint ons te dagen. Zijn de Brugse bossen die ook de Globetrotters en Vier Op Een Rij aandoen. Na het bos volgt een lieflijk kasseitje en een parallel pad door de Assebroekse Meersen. Wat een meerwaarde aan de tocht is deze lus !

Vrolijk vatten we lus twee aan opnieuw naar Ryckevelde maar nu links van de patatten i.p.v. rechts. Een paar nog stille poeltjes, de prachtige Lorreinendreef. We moeten even langs achterafjes wat huisjes kijken. Geen paniek … daar wenkt het graspad langs de Gemene Weidebeek al. Heerlijke omzwerving langs het natte groen doorspekt met talloze beekjes. De torens van Brugge op de achtergrond. Een heerlijke wandeling ! We sluiten af met een fietspad achterin tot de laatste Assebroekse pauze. Speedy Monique nipt er aan haar koffie en gaat er spoorslags vandoor.

De terugweg dan. Bij haast stormachtige wind door een populierendreef tot het Sint-Lukas ziekenhuis. Even Marcel (Lokeren) achterna door een winters bos bezijden de kliniek en dan door halfopen terrein met nogal wat klimop richting drukke steenweg. Korte strook bedrijvenzone en we pikken het jaagpad van de Zuidleie op tot rustpost De Vaart (schooltje). Tijd genoeg voor wat steviger nat. We hebben nog een lusje van een kleine vijf kilometer voor de boeg. De straat naar het station is fleurig roze dankzij bloeiende kerselaars. We duiken een kasteeldomein in voor weer eens een paar heerlijke dreven. Even wat straten en dan door open veld richting Zuidleie. Langs het kanaal en zijn aalscholvers meteen ons laatste wapenfeiten voor vandaag. Pintje drinken en op weg naar de trein.

Donkere Aziaten vragen in het Engels de weg naar Brussel. In Gent worden ze opgewacht door Security. Ze liepen niet alleen dwars over de sporen in Oostkamp maar waren in de waan dat de NMBS voor gratis vervoer zorgde …

FOTOREEKS 

21:38 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -m, -o

14-03-17

11.03.2017 Brugsche Globetrotters te Sint-Andries-Brugge

Zwaardere tochten zijn dezer dagen niet aan onze gehavende knietjes besteedt en dus kiezen we vandaag voor een bezoekje aan Lut & Luk in het vlakke Venetië van het Noorden. Fillie wordt onze treingezel, vinnige tachtigjarige die ooit de eerste vrouwelijke buschauffeur van ’t Stad was. Ze kan het nog altijd even goed uitleggen …

Vijfhonderd meter wandelen door splinternieuwe voetgangerstunnels vanaf het station, een luxe dezer dagen. Inschrijven en wegwezen voor een kleine 30 km Vestingentocht. En we beginnen ook zo. Langs een plantsoen en een eerste strook Brugse wateren. Draaien weg van het nat voor een heuse, saaie stratenloop tot de Scheepsdalebrug, modern bouwwerk. Passeren het stationnetje van Sint-Pieters-Brugge, een spoorwerf en dan eindelijk wat akkers. De eerste pauze komt eraan, trappekes op na eerder flauwe 6 km.

Meteen na de rust gaat de 30 km er vandoor. We blijven een tijdje onderaf de spoorbaan en vervolgen door een moerassig bosje. Den IJzeren Weg zal nooit veraf zijn. We volgen het fietspad richting Blankenberge linea recta tussen links natuur en rechts, een deels verscholen bedrijvenzone. Het is een stralende lentedag en we vervelen ons niet eens. Bij de Herdersbrug, na een gigantische bouwwerf, lopen we een slapend dorp binnen, Dudzele. Veel ‘dudskes’ komen we niet tegen tot de rustpost café De 3 Zwanen, Oud Gemeentehuis en Tramstatie.

Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken en voldaan gaan we weer op pad. Langs kerk en burgerlijke toren het dorp uit en de polder in. Kruisabele blijkt het hier te noemen. Slingerende tarmacjes lopen tussen verspreid liggende hoeves, in bedrijf of omgebouwd tot riante woningen. Op de achtergrond de imposante torens van Damme & Brugge. Bomen netjes op een rij verraden de ligging van de Damse Vaart. Koolkerke wordt het volgende dorp dat wij aandoen als rustplaats. De grasperken van het dorpsplein liggen er weelderig kleurrijk bij. Paars & wit van de krokussen en geel van de Paasbloemen, prachtig !

Langs kerk en kerkhof opnieuw op pad. Een half verhard fietspad voert ons tussen natte weilanden richting Fort van Beieren. Landdijken verraden waar in vroegere tijden omwalde gebouwen stonden. Een strookje bos en we bereiken de Damse Vaart. Delen het jaagpad met vele fietsers van zeer gevarieerd kunnen. Lopen de Brugse binnenstad in voor onze laatste pauze, een gezellig geïmproviseerd terras bij cafeetje Calvarieberg. Een vrolijke bonte bende geniet er van lentekriebels !

De laatste loodjes dan. Dokkeren over kasseitjes van smalle straatjes in de omgeving van hotelschool Spermalie. Finaal de vesten op bij de windmolens. Rustig wandelen, soms al eens tussen de toeristen door over de vesten voorbij de Gentpoort richting station. Even wordt de rust verstoord door een kleine carnavalsstoet. De echt laatste loodjes tot de Brugse Zot zijn dezelfde als de eerste vanmorgen. Als de dorst gelest is een laatste keer door de voetgangerstunnel tot de bomvolle trein naar de Koekenstad. Ons dagje Brugge zit er weer eens op.

FOTOREEKS

20:35 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -s

30-01-17

28.01.2017 Vredeseilanden Oostkamp

Alle Antwerpse treinmaatjes reizen naar Wevelgem, wij zijn de buitenbeentjes die voor Oostkamp kiezen. Vanaf Gent krijgen we gezelschap van onder meer Fillie uit Hoboken, een krasse tachtiger met de gps in aanslag. In het erg drukke startzaaltje duiken Katrien & Bart op, we zullen de ganse dag min of meer in elkaars buurt blijven.

De eerste 1500 meter lopen we wel samen, door een parkje tot de gratis koffie en wafel. Bart heeft een ochtendlijk opkikkertje nodig, wij hebben onze Starbucks al binnen en lopen door. Opvallend goed uitgepijlde tocht met de normale markeringen maar ook fluo grondpijlen, erg handig. De tocht verwatert in eerste instantie tot een stratenloop richting E40. Vanaf Nieuwburg wordt het leuk. Aanvankelijk door weilanden over kasseitjes die bedekt zijn met modder en ijs(water). We vorderen behoedzaam langs hoeve Roodhof en het wat verwaarloosde park van het Nieuwburgh kasteel. Een prachtige dreef loodst ons richting bewoning van Hertsberge en achterafjes door stille wijken zetten ons af bij rustpost Nieuwvliet. Veel te kleine, overvolle ruimte en wij denken een zonnig terrasje te doen bij een gesloten frituur. Worden er echter verjaagd door een feeks die denkelijk te veel naar Donald Trump geluisterd heeft. Van haar erf zullen we afblijven, de muur die volgt nog wel …

We trekken verder door een verwilderd bos en dwars door een geoogst maïsveld. Wat landelijk tarmac en dan heerlijk onverhard langs jonge bosrand, het Kampveld. Uitlopen tot de rust onder de kerktoren van Waardamme doen we langs een drukke steenweg. Toch wel leuk, deze tweede etappe. Het is erg stil in de rustpost, alleen voor de dapperen van de 30 km. We zijn met een man of zes, zeven waarvan dan nog een koppel dat fout gelopen is ! Keer ne kier were naar Hertsberge. We beginnen er aan over een graspad langs een kronkelend waterke. Gaan dan landelijk tarmac op langs verspreide, meestal wit geschilderde en gerestaureerde hoeves. Duiken opnieuw het Kampveld in langs prachtige dreven, soms met een ondergroei van bramen. Her en der aanplant van jonge eik, bos in wording. Heerlijk flaneren we door voor ons compleet onbekend gebied. Halfopen terrein langs weilanden en met begeleiding van wat hemels nat. Komen opnieuw in het wilde bos van daarstraks en stappen met volle teugen genietend terug de rustpost van Hertsberge binnen. Schoon volk hier als Chris, Chris en Annie aan ons gezelschap worden toegevoegd. Hans komt er ook nog bij, even vrijgesteld van huishoudelijke taken door Kathy. We wensen je een spoedig herstel meisje.

Luc (Brugge) heeft zijn dimmer verloren in menige bierpul en we lopen dan maar door. Prachtige bosstrook opnieuw met een ruime ondergroei van rododendrons. De 30 km krijgt een landelijk extraatje na een brug over de E40. We komen weer allen samen voor een laatste klus door jong, nat bos met heel wat snoeihout op ons pad. Een nog ruime groep wandelaars bereikt samen de finish bij valavond. We hebben ruim de tijd voor ons Omerke en het is al donker als we terug op het treinperron staan. Reizen samen met mensen uit Lokeren en missen gewoontegetrouw net de bus oep de Rooselveldplaats. Wekelijks bezoekje aan het Pool Café dan maar en pas om 22:00 uur thuis. De tocht van Vredeseilanden was de verplaatsing meer dan waard.  

FOTOREEKS

20:29 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -o

21-12-16

17.12.2016 Brugsche Globetrotters

Na vier dagen hypocrisie te Vilvoorde doet het deugd weer tussen echte mensen te zijn, de wandelfamilie. Bij de eersten die ons begroeten het Gouden Wandelpaar 2016 zijnde Gina & Krist. De context waarbinnen zij hun prestaties hebben opgedreven dit jaar is voor iedereen bewonderenswaardig. Zeggen dat ik hen als pril koppeltje exact tijdens deze wandeltocht voor het eerst ontmoette, ettelijke jaren geleden intussen.

Starten tijdens deze tocht is altijd moeilijk, we babbelen ons een weggetje van de ene tafel naar de andere collega. Finaal bereiken we toch de uitgang van de zeer ruime zaal. Zoals het hoort op weg en door de ruime hal van het Brugse station. Dan het Minnewater opzoeken en over de eerste kasseitjes dokkeren. Langs het gebouw van het gelijknamige OCMW en vervolgens door het Begijnhof. Met vele toeristen vertedert toekijken op de vele witte zwanen. Geen ongenode zwarte Australische rustverstoorder meer te bespeuren. Voorbij de rustplaats van paard & koetsier duiken we de stad in met zijn vele, meestal witgekalkte Godshuizen. Kleine rustpunten in de drukke stad. We wandelen door het Minnewaterpark en de nieuwbouw van het Colettijnenhof. Dan duiken we ‘Bruges insolite’ in, de binnenstad van de gewone burger. Een extra parkje bij ’t Pandreitje, een waterpartij bij de Molenbrug en dan breed uitgesponnen langs de vele kerken die Brugge rijk is. Zeker en vast goed bemeten die eerste 8 km tot rustpost Sint-Leo.

De tweede etappe dan. Smalle straatjes, haast steegjes van kassei loodsen ons richting Stadsschouwburg. Het miezelt lichtjes als we door enkele winkelstraten lopen. Zoeken opnieuw de rust op en een klein parkje. Passeren café Kalvarieberg dat mij bekend voorkomt van eerder gelopen Globetrotterstochten. Door een binnentuin richting Sasplein, we zoeken de Brugse ringvaart op en zijn windmolens. Door de ommuurde kasseitjes van Hemelrijk gaat het terug naar Sint-Leo. Overbevolkt deze keer.

Gouden Handrei, lees ik op een naambord, de vele Brugse waterpartijen komen uitgebreid aan bod. Er heerst een immense drukte rond het centrum, zijn ijspiste en kerstkraampjes. Geen spek naar onze bek en we reppen ons verder richting ’t Zand. In de winkelstraat zelf is het vrij rustig en we worden niet als andere jaren ondergedompeld in de vele Kerstmarktjes. Neen, in ruil krijgen we nog meer witte Godshuizen te bewonderen en de monumentale Dumery klok. We zijn al rond 14:00 terug in de drukte van de startzaal. Genieten uitgebreid van onze Brugse Zot, toch wel één van mijn favoriete biertjes. Gezellige babbel met Langdorpers en dan is het tijd voor de trein. Rustig dagje vandaag met een tocht die onderweg minder sfeervol leek dan vorige jaren. 

FOTOREEKS

 

19:41 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: west-vlaanderen, -b

30-06-16

25.06.2016 Wandelclub Nieuwpoort te Oostduinkerke

Dit weekend wandelen we twee tochten in een nieuw kleedje want georganiseerd door andere verenigingen dan in het verleden. Op zaterdag de verre reis naar de Witte Burg en de alom geroemde Paardenvisserstocht van wijlen de Stormvogels. Op weg naar de start komen we de stoet tegen van de stoere bonken die met hun Brabanders dagelijks op zoek gaan naar ‘geirnaut’. In de startzaal is het behoorlijk druk want niet minder dan 15 clubs zakten af per bus. Wij noteren onder meer onze buren van Vaartland en de Schorrestappers, maar ook heel wat Waalse broeders.

Het parkoers dan, een korte lus van 7 km en dan het grotere werk van 21 km. Wij pikken eerst de korte afstand op. De zon is van de partij en tevens een lekker windje om de temperatuur te temperen. We stappen langs het visserijmuseum en beginnen dan aan een stratenloop. Onderweg een korte groet aan naamgenote van de Trekplosters en we stomen door. Heel eventjes maar komen we op de zeedijk en dan duiken we opnieuw de straten in. Even wordt het parkoers golvend tot voorbij de Rose des Sables, maar het blijft tarmac lopen. Teleurgesteld pauzeren we in de startzaal, was dit een slecht voorteken ?

Terug op pad voor nog meer straten maar dan toch wat zanderig bos in de Doornpanne, een korte verademing. Maar dan gaan we weer het tarmac op in het groen. De 30 km krijgt een extraatje aangeboden over stille wegen dwars door de polder met de torens van Veurne op de achtergrond. We lopen achter het oude militaire vliegveld door. Vlas zorgt er voor nog wat blauwpaarse kleur, klaprozen staan blozend rood. Pauze in een prachtig zaaltje onder de kerktoren, het Oud Schooltje in een modern kleedje.

Extra lus ook hier en gelukkig vrij snel de Noordduinen in. Smalle paadjes tussen de brandnetels door in de buurt van kamp Lombardsijde. Een tijdje aangenaam wandelen en dan terug naar de villa’s.  Merkwaardig intermezzo door een klein parkje met vrouwenbeelden en dan naar de zeedijk bij Sint-Idesbald. Een kilometertje of zo genieten van het zonovergoten Zeitje en zo hoort het ook. Terug het hinterland in, voorbij de Zuid Abdijmolen. Een afwisseling van tarmac en strookjes Noordduinen met een kort bezoek aan het Coxyde Military Cemetery. Dwars door Koksijde dorp dan tot het Oude Schooltje.

De Hoge Blekker komt op het menu. We blijven onderaf maar wel in het zand. Vervolgens dwars en over het brede pad door Doornpanne en zijn ezels populatie. Schipgat komt tenslotte aan de beurt. Alweer teleurstellend want over het asfalt en niet dwars door de pittige duinen. De laatste paar kilometer liepen we ook vanmorgen al, golvend asfalt langs Rose des Sables. Zwaar teleurgesteld nippen we aan ons Duvelke. Naar ons gevoel is die prachtige tocht van de Stormvogels vakkundig de nek omgedraaid. Dit leek meer op een fietsparkoers, de bakermat van deze wandelclub. Gerard, als jij nog eens de touwtjes in handen neemt komen we vast nog terug naar Oostduinkerke, zo niet …

FOTOREEKS

 

21:11 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -o

27-05-16

22.05.2016 Duintrappers te De Panne

Met die twee van Hemiksem weet je het nooit. Dit weekend reizen we van het uiterste Oosten van ons landje op zaterdag naar het verre Westen op zondag. Moeten van station Adinkerke voorbij Plopsaland tot start De Boare wandelen en bereiken de bomvolle zaal rond 10:30. Een reisje van 4 uur ! Kiezen dan ook voor slechts 25 km wandelplezier.

Door straatjes voert de eerste lus naar het standbeeld van Koning Albert en de zeedijk van De Panne. Het is er niet echt druk. Duiken terug de binnenstad in van de villa’s naar het meer volkse centrum. Na 3 km al een rustpost in Trapegeer. Even Josée (Torhout) gedag zeggen en weg zijn wij in het gezelschap van heel wat Stroboeren op busuitstap. Moeten naar onze smaak te lang door stille straten lopen om finaal toch te kunnen genieten van die prachtige Houtsaegerduinen. Smalle zanderige paadjes en uitbundige witte bloesems laten ons genieten. Vervolgens zoeken we een bosje op en de groene rand van de Oosthoekduinen tot Trapegeer. Hebben 9 km in de kuiten en zoeken een paar stoelen om toch even te pauzeren.

Dwars door het rulle zand van de Oosthoekduinen nu en vervolgens door domeintje De Nachtegaal. We geven het parkoers een eigen invulling en vervolgen met een lange rechte strook Calmeynbos. Nog wat villa’s en we staan terug in De Boare, halverwege onze opdracht. Was het tot nog toe erg druk op onze wandelweg, daar zal dra verandering in komen. De tweede lus is alleen voorzien voor zij die 24 of 31 km stappen en dan wordt de spoeling dun. Ongelijk hebben de afhakers ! Een klinkerpad loodst ons door de bebouwing tot een strookje duinen en even verder het strand. Bij hoog water lopen we aanvankelijk op een betonnen rand maar zoeken dan toch het zand op tot de camping van Bray-Dunes. Het is lekker pittig op en neer tussen de vele caravans tot het klassieke Franse cafeetje. Picon-vin-blanc, tegen onze gewoonte in gaan we er deze keer voor. Een babbel met Lut & Luc, de tijd tikt ontzettend snel weg.

Het hoogtepunt van deze tocht begint meteen hilarisch. Een jonge deerne die uit het zand komt is duidelijk uit haar humeur, wenst ons cynisch ‘veel couragie’ ! Wij moeten erom lachen. Westhoekduinen of te Sahara daar gaan we nu van genieten. Brede zandpaden waar je lekker diep in wegzakt voeren ons op en neer terwijl we genieten van een magistraal uitzicht. Het spel van zonlicht en (soms dreigende) wolken vervolledigt het schouwspel. Dit is genieten ! Helaas verlaat onze gastheer puur natuur een beetje te snel om over te stappen op villaatjes kijken. Wij keren niet terug naar De Boare maar lopen door tot Moeder Lambik op zoek naar onze zondagse Duvel.

Hadden we de ganse dag bewolkt maar droog weer, de laatste kilometer tot de trein worden we toch nog verrast door hemels nat. De trein heeft meer weg van een kippenhok met kakelende studentinnen tot Gent. Daar lopen we 20 minuten vertraging op wegens een verstoorde overweg. Het is 23:00 als we in Hemiksem aanbelanden …

FOTOREEKS

 

21:23 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -d

11-05-16

06.05.2016 100 km van Ieper (dag 1)

Het is alweer een paar jaar geleden en ik heb er echt zin in, Ieper en een uitstap door de zeer geliefde Westhoek. Eerste bus tot Antwerpen-Zuid, treinoverstapje in Sint-Niklaas en over Kortrijk tot Ieper, vlekkeloos. Ter plaatse beslis ik langs de Grote Markt naar de startlokatie te lopen, doet deze organisatie toch nooit de eerste dag. Tot vandaag dus … we kruisen vanaf de Lakenhalle tot voorbij de Menenpoort zij die voor ons op pad gingen!

Het is stil in zaal Fenix, wij maken ons klaar voor een ruime dertiger. Keer ne keer were dus, door een parkje en langs de Menenpoort tot de Lakenhalle. Een lusje door het stadscentrum en zijn vele huizen opgetrokken uit gele baksteen. Terug door die prachtige Menenpoort en dan wat huisjes kijken door de Ieperse buitenwijken om de magische kraan te bereiken. Rechtdoor langs de linkerzijde van Zillebeke vijver (vanaf het restaurant bekeken) tot het gelijknamige dorpscentrum, zijn leuke kerk en klassieke rustpost. Een eerste terrasje meteen, het lommer opzoekend want het is al behoorlijk warm.

Tijdje straten lopen nu, steenweg aan de overkant van de spoorbaan en verder over golvend beton met de Vlaamse heuvelrij als achtergrond. Speurend naar de mast van de Catsberg die hoog in het zwerk een oogje staat te pinken. De eerste koekoek van het jaar doet al dapper overuren. Wij pikken een drankje mee bij het bezoekerscentrum van de Palingbeek en vervolgen onze weg langs het graspad afgezoomd met meidoorn. Komen hoog door een wild bos en zakken dan naar het kasseitje langs de beek met weelderige plantengroei. Klimmetje tot het golfterrein waar we dwars door lopen met een statige kerk op de achtergrond. Loker denk ik dan, al ben ik er niet helemaal zeker van. We blijven hoog op het zonovergoten plateau lopen met een fenomenaal uitzicht over het Franse platteland voorbij Wervik en Mesen. En de boer … hij beerde voort … In een grote boog lopen we om Hollebeke heen om uiteindelijk toch in het plaatselijke schooltje een drankpauze te nemen.

Onder de bekenden Monique en Roger uit Boortmeerbeek, ook vaste gasten hier.  We lopen door het stille dorp richting Geluveld. Voor even maar want het fietspad langs de Komense vaart wenkt. Tussen spoor en in verval zijnde waterweg worden we begeleid door karekiet en andere rietzangers, hooiland is afgereden en gras ligt te drogen. Linea recta dus tot in Houthem, een voor Linda onbekende parkoersstrook. Pauzeren doen we op zijn Waals. De café lijkt meer op een bierwinkel met schragen en van elk merk enkele flesjes in de aanbieding. Wij houden het bij koel water gezeten op een bankje in de zon.

Lopen het dorp uit en krijgen een magistraal uitzicht op de zuidflanken van de Vlaamse heuvels cadeau. Links de kerken van Wijtschate & Mesen, recht vooruit die van Hollebeke en kilometers tussenin akkers en weilanden, patat en ploegende boeren. Het golvende tarmacje lijkt vervelend maar het uitzicht is zo schitterend dat wij lopen te genieten. Toch moet er regelmatig gedronken worden want het is warm, héél warm. Pauze in Hollebeke dus en vervolgens vrij snel de bossen in langs de spoorbaan. Zachtjes klimmend langs bommenkraters omgevormd tot vennetjes, ideaal biotoop voor kwakende kikkers. Hill 60 laten we rechts liggen, gaan op zoek naar de Komense weg. De afdaling naar Zillebeke is ingezet. Bij de spoorbaan het Larem Wood Cemetery en dan ons laatste terrasje. Willy ‘alias drinking team’ doet er de groeten aan Frans Staal, waar is die tijd gebleven ?

We hebben nog 4 km voor de boeg. Keren weer naar Zillebeke vijver die we ronden langs de andere prachtig groene oeverdreef. 23 °C lees ik onderweg. De parkoersbouwer schenkt ons een ‘grande finale’ over het brede graspad rond die prachtige Verdronken Weiden. Hebben wij in de loop der jaren zien veranderen van woestenij tot schitterend natuurgebied met vijvers en weelderige plantengroei. Bij de Rijselpoort weten wij de finish nabij. Nemen ruim onze tijd voor vriend Omer, was een heel leuk weerzien met toch wel onze favoriete wandelstreek waar het helaas toch zo moeilijk geraken is met het openbaar vervoer.

 FOTOREEKS

 

21:26 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -i

16-04-16

09.04.2016 Duintrappers te Middelkerke

Na twee jaar op rij Munsterbilzen zoek ik wat afwisseling. Het Middelkerke bij Sir Gerard daar waren we nog nooit eerder. Oep ’t Antwaarpse Zuid nemen we de trein naar ‘Zeitje’. Bouwen een extraatje aan de voorgestelde 25 km. Vertrekken dus aan het station van de kusthoofdstad met onze eigenste twee pk. Langs wat winkelstraten door de stad en bij de Koninginnegallerij de zeedijk op. Jules uit Turnhout zal ons voorbij rijden met de kusttram. Het is stil en rustig, nauwelijks wandelaars en een Noordzee haast zo glad als een spiegel. Volgen bij binnenkomst van Middelkerke de wandeltocht markeringen en blijken een extraatje te lopen door de centrale winkelstraat tot de start. Komen er Jan en zijn vrouwtje (Police de Bruxelles) alsmede Hans & Kathy tegen. Op onze teller staan al ruim 9 km.

Vertrekken langs boompjes gepland in reuze potten en achterafjes door de bebouwing tot een ‘apekot’, hindernissenparkoers hoog boven de grond. Stappen door een luxueuze witte wijk en wat volkstuintjes tot een smal duinenrijtje. Lekker baggeren door zand en vervolgens langs een tegelpad tot een imposante watertoren. De Warandeduinen, lees ik op een naambord, een alleraardigst strookje tot Jonckerhof, een immens kampeerterrein. Lopen tenslotte de Duinenlaan af, rechttoe rechtaan tot de rustpost in Westends schooltje Duinpieper. Een ruim uur wandelen meteen.

Een eerste lus voert naar bungalowparken Rozenhof & ’t Veld. We lijken de polder in te trekken maar mogen eerst nog genieten van een wild stukje natuur langs een plas. Gaspeldoorn staat schitterend en massief geel in bloei te wezen. Dan toch de polder met een collectie bunkers bij Bamburg. Stukje vaderlandse geschiedenis waar we nooit eerder waren en mooie invulling voor onze wandeltocht. Terug naar centrum Westende dan, voorbij de prachtige kerk in gele steen en tweede pauze bij de Duinpieper. De tweede lokale lus voert langs nog meer campings en Westgolf. Pietestraat en vervolgens Lage Duinenstraat waar de boer al ettelijke hectaren jong plantgoed heeft uitgezet, weliswaar onder zeil. Met de kazerne van Lombardsijde aan onze rechterhand stappen we richting Ijzermonding en zijn jachthaven. Tenslotte door de dorpskernen van Lombardsijde en Westende voor een laatste keer binnenkoer van de Duinpieper.

Een kasseitje stuurt ons langzaam de bebouwing uit. Strookje duinen aan de overkant van de Koninklijke baan en dan de dijk op. Het is opvallend rustig, zowel in Westende als in Middelkerke. Door de winkelstraat terug naar de finish. Hans & Kathy adviseren ons de extra lus van 2400 meter zeker mee te pikken maar we hebben er geen zin meer in. De kusttram dan maar tot Oostende en een heerlijk Duvelke in een overvolle afspanning in afwachting van de trein naar Antwerpen. Matig parkoers vandaag want niet veel mogelijkheden in deze omgeving. Och ja, weer eens een tocht die bij in ons boekje staat.

FOTOREEKS

 

 

 

21:25 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -m

23-03-16

19.03.2016 Vredeseilanden Oostkamp

Medio januari stelde Peter ons bij Olat in de bossen van Mierlo aan elkaar voor. Ik was vereerd weer eens een fotograaf die mee Beneluxwandelen opfleurde te mogen begroeten. We zagen elkaar nog een paar keer, onder meer in Linkhout. Een snelle goedlachse babbel en we volgden elk onze eigen route. En toen plots geen foto’s meer. Het was opnieuw Peter die mij van het ontstellende nieuws op de hoogte bracht. Moge je ziel tot rust komen daar waar je nu bent Jan. Kort maar krachtig zo kan ik onze ontmoeting best omschrijven.

Tja, intussen timmeren wij verder aan de weg, verzamelen onze wandel kilometers. Volgens Xavier konden we niet in Oostkamp geraken wegens werken aan het spoor. Voor die twee uit Hemiksem de ideale motivatie om wel een uitweg te zoeken en daar slaagden we wonderwel in. De treinrit tussen Gent en Brugge duurde dan wel 45 minuten, is ideaal voor een extra ochtenddutje. Busje komt zo en met ruim 20 wandelaars tot de kerk van Moerbrugge. Ik heb al een plannetje in het achterhoofd voor straks. Meteen feest trouwens in de startzaal want José uit Torhout staat in de rij bij de inschrijving. Denkelijk drie jaar geleden dat we haar nog ontmoet hebben en de begroeting is zeer hartelijk.

Op pad dan maar langs de tarmacjes van Lettenburg de polder in. Bij het bord Oedelem overschakelen op onverhard door de dreven van Beverhoutsveld. Grachten met oevers van riet en een vettig paadje luiden de prachtige Assebroekse Meersen in. Heerlijk wandelen tot de kerk met prachtige bidweg van deze gemeente en … het eindpunt van stadsbus 1 ! Extra lokale lus na de koffie, de akkers tegemoet en een bosrand. Ryckevelde noemt het hier. Verderop wacht de Gemene Weidebeek. Ooit gemeenschappelijke weilanden dus, nu een heerlijk wandelpad langs bijwijlen kroostrijk water. Prachtig stukje cultuur/natuur dat ons terug naar de rustpost in Assebroek loodst. Geertrui en Jan tekenen present, zei het met een lusje achterstand op ons.

De terugweg vatten we aan langs de oudere rijhuizen van de Molenstraat. Dan draaien we een half verhard fietspad op dat ons door weiden en velden voert tot het Sint-Lucas ziekenhuis. Hobbelig pad langs een gracht en witte, winterse grassen tot een landelijke omgeving en een strookje drukke steenweg, daarstraks met de bus verorberd. Korte strook door een KMO-zone en dan langs de gekanaliseerde waterloop tot de Moerbrug. Een laatste pauze in een schooltje, euver ’t woatere.

De laatste etappe voert aanvankelijk langs de Zuidleie en vervolgens over tarmacjes richting station van Oostkamp, vandaag niet bediend. Er volgt een heerlijke strook door nat bos en we passeren een kasteel met snel zwemmende aalscholver op de gracht. Aan de overkant van een steenweg wachten de onvolprezen Warandeputten. Strookje bos, gekanaliseerde gracht en dan over brede vlonders door het moeras met z’n gitzwart water.  Vrolijk lopen we over de finishlijn en genieten van een Leffe bij gebrek aan Duvel.

Dan voeren we mijn plannetje uit. Lopen de eerste etappe door de Meersen opnieuw tot de bushalte. De pijlen zijn intussen al opgehaald maar onze perfecte samenwerking en samenspraak loodsen ons zonder omwegen naar de kerk van Assebroek. Busje komt zo, treintjes ook. Op de Rooseveltplaats loopt het even mis. De bus die wij dachten te nemen blijkt afgeschaft te zijn. Tram 24 tot het Schoonselhof dan maar en een extra wandeling van 3500 meter. We kunnen er om lachen …

FOTOREEKS

 

21:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -o

30-12-15

25.12.2015 Wandelclub Beernem

We hebben ruim de tijd voor een grote mok Starbucks koffie in Gent Sint-Pieters. Jules (Turnhout) en een dame uit Wetteren boemelen met ons mee tot Beernem. We kennen de weg naar sporthal Droogenbrood ondertussen wel uit het hoofd. Het zwerk is grauw, nattig, onaangenaam. Er heerst dan ook niet echt gezelligheid in de moderne startruimte. Weinig bekenden overigens, zelfs Martin is niet van de partij dit jaar. Linda heeft haar klassieke aanvaring met de ‘iron lady’ die geacht wordt stempels in de wandelboekjes te zetten. Beiden blijven op hun strepen staan en daarmee is de kous weer eens af.

Het parkoers lijkt anders, geen twee keer dezelfde rustpost maar ruim 20 km, straight away. We zoeken na een eerste dreefje snel het kanaal Gent – Brugge op en volgen het in de Gentse richting tot Sint-Joris, zo simpel kan een parkoers zijn. Het eerste strookje is vettig. Vanaf het jachthaventje en het cyclocross parkoers wordt het tarmac en beton. De Miseriebocht daar lopen we langs ons vergapend aan meerdere gitzwarte, spitse aalscholvers rustend op een afsluiting. Eerste pauze in een schooltje na ruim 6 km, het is er ook al rustig en stil.

We stappen na de koffie voorbij het standbeeld van de Lattenkliever richting Galgeveld en kasteel Reigerlo. Langs rustige landelijke wegen over spoorbaan en E40 richting de hoeves van Hulstlo. Mooie dreven sturen ons door halfopen gebied langs onder meer fruitplantages op rust tot Goed Van Den Bogaerde en zijn landelijke stokerij. Vervolgens randje drukke steenweg terug naar het centrum van Beernem en de tweede pauze in school De regenboog. Hebben nog een wandeluurtje voor de boeg.

Kathy & Hans zullen ons volgen door een villawijk richting spoorbaan. Koolzaad staat nog steeds in volle bloei. We volgen gewoon een heel eind de drukke spoorweg naar de kust. Bruggetje onder de IJzeren Weg, een streepje kanaal en landelijk terug naar de finish over ’t Hooie. Ik heb erg weinig gestapt de laatste maanden en dwing mezelf nog een lusje van 6 km extra te maken, op slecht karakter zeg maar. Zodoende komen we op de valreep Nathalie & Wilfried nog tegen. Even bijpraten, een Omer achterover kieperen en terug naar de trein. Vlotte terugreis naar Hemiksem, ons ‘verplichte’ Kerstnummer zit er weer eens op.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/25122015Beernem

21:24 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -b

18-12-15

13.12.2015 Duintrappers te Oostduinkerke

Martin is zo vriendelijk ons op te pikken aan het station van Brugge. Het is al de ganse ochtend druilerig tot nat. Maar vanaf 10:00 wordt er beterschap beloofd, wij houden er de moed in. We pikken een koffietje mee in de moderne, ruime startzaal en gaan op pad voor een eerste lus van zo’n 8,5 km, uitgewuifd door Meester Gerard die ons een tocht met pit beloofd. We hadden niet anders verwacht.

Voor Martin is dit een ontdekkingsreis, wij waren hier al vaker net als Willy uit Mortsel en zijn vrouwke. We stappen langs de monumentale kerk het kleine dorpscentrum van Oostduinkerke in en dwars door het visserijmuseum. Wat is het hier stil, dat is wel even anders tijdens de Vierdaagse van de IJzer ! Enkele ook al stille, natte straten zetten ons af bij golfterrein Ter Hille. Dan komen de eerste begraste duinen aan bod, de Oostvoorduinen. Het Loze Vissertjepad loodst ons langs het volgende natuurgebied, Ter-Yde. We duiken het domein in en volgen een half verhard fietspad. Home Pays de Charleroi laten we achter ons. Martin kent het uit een fotoboek, ik verbleef in de buurt als kind tijdens zomer ‘kolonies’ van de ‘rode’ mutualiteit. We weten, dit wordt pittig, al bespaard de nieuwe parkoersmeester ons het zwaarste … voorlopig. Opnieuw tijd voor koffie, Jacqueline & Luc achterna.

Zij hebben een lusje van 3,5 km voorsprong. Een stratenparkoersje met wat wilgendreefjes. Niks speciaals eigenlijk. We stomen gelijk door voor de échte Witte Burg. Opnieuw langs de mildere zijkant de heuvel op en dan rustig wandelen door de Doornpanne. Het miezelt, echt regenen is dit niet. We stappen door een villawijk richting Noordduinen, zacht golvend terrein in het mulle zand. Nogal wat typische begroeiing ook. Lekker wandelen richting luchtmacht kazerne van Lombardzijde.  Hier leerde ik Wiels drinken in Januari 1980. Kijk met lede ogen toe hoe ‘mijn’ kantine en ‘mijn’ slaapzaal nu ingepalmd zijn door de gasten van Fedasil.  Heb dan het gevoel – het gaat niet goed met Vlaanderen. Over smalle paadjes vorderen we langs onder meer een vijver van denkelijk regenwater. Ik moet een eerste keer mijn maatjes laten gaan, kan het tempo niet aan. Het laatste zware werktrimester begint zijn tol te eisen. We pauzeren in een oud ogende zaal die mij totaal onbekend is maar Linda wederom niet. M & M blijken ook van de partij te zijn net als Annieken & Chris.

Ook hier hebben we een lus voor de boeg. Zoeken opnieuw de haast vlakke Noordduinen op tot voorbij de Abdijmolen. Verscholen in het zand ’t Rozemarijntje, het mooiste huisje dat ik ooi gezien heb met z’n knalrode luikjes. Ik smelt nog maar eens weg als ik het mag aanschouwen, mijn maatjes knikken begrijpend. We stappen tot een abdijruïne grondgebied Koksijde en gaan dan wat villaatjes kijken. Stille straten loodsen ons terug naar de Noordduinen waar we oranje paaltjes volgens, slingerend door het prachtige natuurgebied. Volgen een heel eind een omgewoeld paarden pad tot bij Fedasil. De laatste pauze dient zich aan.

De innerlijke mens versterken want er komt nog wat! Vrij snel de Hoge Blekker, potig al blijven we weer van het steilste gespaard. Vervolgens golvende tarmacjes richting Koninklijke baan. We volgen even het brede tarmac als lijkt de parkoersbouwer te twijfelen wat te doen. Bij een witte villa met sterrenkijker is het van datum … de Schipgatduinen. Al beweert G.D. zich niet meer met het parkoers in te laten, wat nu volgt is helemaal zijn signatuur. Schipgat betekent meerdere duinenrijen tussen strand en steenweg. Wij worden dwars over de verschillende hoogten geloodst. Linda volgen is hier voor mij volstrekt uit de boze, zandstuiver als zij is. Martin lijkt het, bij valavond wel aan te kunnen. Zwaar is een te zacht woord voor deze paar kilometer. Steeds weer worden we op en neer gestuurd, een paar keer haast loodrecht. Van hoog op het duin zie ik mijn maatjes als dwergjes in de diepte lopen. Het uitzicht lijkt steeds meer op de Zwitserse Alpen maar dan in mulle zanderige versie. Medewandelaars blijven ettelijke keren staan, genietend van het uitzicht … en om op adem te komen. Ook bij routinier Martin doet de laatste klim pijn. We zijn blij het natte strandzand te bereiken, maar wat was dit een FENOMENALE doorsteek! Langs de terugtrekkende Noordzee koersen we richting Oostduinkerke-Bad. De Koninklijke Baan over, langs de Rose des Sables. De parkoersmeester laat ons uitbollen tussen de witte villa’s.

In de Witte Burg wacht de Grimbergen en een zoals immer leuke babbel met Gerard, nog steeds dartel als een veulen. De 3 x M zijn het met ons eens, dit was een schitterende tocht waarbij we op geen enkel moment hinder hadden van het donkere zwerk. Wij willen meer van dit tijdens de Picontocht volgend jaar. Chapeau nieuwe en minder nieuwe parkoersmeester, inderdaad moe maar tevreden trekken we over Brugge terug naar Hemiksem. Dank ook aan Martin voor de lift en het gezellige samenzijn, ook dat horen we meer te doen, als de kalenders in elkaar passen. 

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/13122015Oostduinkerke

21:23 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: west-vlaanderen, -o

25-08-15

21.08.2015 Vierdaagse van de IJzer te Ieper

Het is alweer de laatste dag, wat gaat de tijd toch snel! Vanaf Gent-Sint-Pieters breng ik de reistijd door in het gezelschap van twee wandelaarsters uit Lennik. Gezellig keuvelen over het wel en wee in de wandelwereld. Elkaar een goede tocht wensend nemen we afscheid bij station Ieper. Het is relatief rustig op de Grote Markt waar ik om 08:58 van wal steek. De 32 km gaat meteen zijn eigen weg langs het Minneplein tot een sluis op het nooit gebruikte kanaal Komen – Ieper. De zon is van de partij, het is heerlijk wandelweer. Pikken het jaagpad van kanaal Ieper – IJzer op een beetje voor de John McCrae site. Futen zijn druk doende op het water. Mijn eerste 5 km leg ik af in 55 minuutjes. Ben aan de sluis Boezinge-dorp en heb al heel wat wandelende ‘lijken’ opgeraapt. Voor sommigen lijkt het mij onzinnig nog gestart te zijn voor 32 km. Het landschap gaat van industrie en bebouwing via landbouw langzaam over in prachtig groen. Het is dus helemaal niet storend kilometerslang de waterloop te volgen tot een tweede sas. We draaien er weg van het nat, de weidse akkers in. De temperatuur gaat meteen sterk oplopen, gelukkig staat er een zacht verkoelend briesje. Het is nu echt beton lopen in de akkers met her en der een boerderij. Ik passeer Monique & Roger (Boortmeerbeek), ook vaste gasten hier. Doe slechts 51 minuten over de tweede 5 km, mmm loopt lekker.

Tweede bocht van de dag, we gaan het Ledwidgepad op wat lijkt op een oude spoorweg of zate. Pikken even later de 24 km op en passeren met z’n allen oude stallingen met rond betonnen dak. De stank is er nauwelijks te harden ! Stappen langs het industriële complex van een melkerij en de Statiewijk Langemark een eerste keer binnen. De parkoersmeester laat ons een ommetje maken door het maïs en bij de dorpsschool is het pauze. Ben aan kilometer 15 en het is 11:40, heb dus ruim de tijd voor een boterhammetje. Tien minuutjes en ik ben weer op pad. Over het kasseitje rond de kerk en dan via een steenweg het dorp uit. Komen Linda & Patrick plots uit het niets tevoorschijn. Hebben een terrasje gedaan. Naar goede gewoonte neemt de gastvrouw het commando in handen en mogen de beide naamgenoten volgen. Waar is de tijd dat we dit samen in Wallonië deden, toen ik nog in Scherpenheuvel woonde! Is meer dan 10 jaar terug in de tijd. Het parkoers is niet zo denderend meer. Nogal wat beton met tussendoor onverharde paadjes. We passeren Yvan ‘le terrible’ en pikken later ook Jeroen op. Het tempo is stevig, met pieken van 6,4 zegt Patrick. Een paar keer rem ik Linda af wegens protest van de knie. Ze doet dat met plezier. Ik blijf ook nog wat hangen bij Willy & Mary, sluip terug naar mijn Halense maatjes. We passeren een paar kerkhoven waaronder het immense St Charles de Potyze. Rechttoe, rechtaan naar de Kattestad dan, nog even genieten van een proevertje Hoegaarden Radler. Zijn een half uur te vroeg bij de finish. Het gerucht doet de ronde dat er op het parkoers van de 32 km een gaslek of bom melding was. In elke geval, we liepen slechts 29 km. Ik kan een uurtje vroeger thuis zijn. Loop dus gelijk door naar en onder die imposante Menenpoort naar de Grote Markt. De eerste wachtenden voor het grote wandelaarsdefilé staan al op post.

Vlot reisje terug naar Hemiksem. Was de vierde dag de minste ik kijk met grote voldoening terug op deze Vierdaagse. De parkoersen zijn veel mooier dan vroeger. De sanitaire voorzieningen voor de dames een pluspunt t.o.v. het maïs vroeger. Dat je zelf voor je schoofzak moet zorgen deert mij allerminst, dat doen wij sowieso ieder weekend al. Afspraak volgend jaar als God en de bazen er mee instemmen, zeker weten !

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/21082015Ieper

22:14 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: west-vlaanderen, -i

20.08.2015 Vierdaagse van de IJzer te Poperinge

De laatste twee dagen dien ik over te stappen in Sint-Niklaas. Kan dan rechtstreeks naar Bachten de Kuppe sporen. Het is druk op de trein, studenten tot Gent en de werkende mens tot Kortrijk en Ieper. Vandaag ook regen vanaf Kortrijk tot Ieper. De wandelaars zullen er gelukkig van gespaard blijven. Een  750 meter van station Poperinge tot de prachtige, gezellige Grote Markt. Ik steek om 09:07 van wal inbegrepen mijn dagelijkse babbel met Linda & Patrick (Halen). De 32 km mag er meteen alleen vandoor langs een parkje met poel. Ik sluit aan bij een groepje militairen uit Heverlee. We wandelen kilometers lang over een graspad langs een diepliggende gracht tussen maïs en hopvelden, weilanden ook. Doe 56 minuten over de eerste 5 km tot de Wippehoek. Laat Onze Jongens gaan en sluit aan bij een koppeltje Kreketrekkers. We halen herinneringen op aan onder meer de Heuvelland4daagse en stappen langs een hoeve de velden in. De Sint-Sixtusabdij van Westvleteren ligt bij de tiende kilometer, ik ben er 1:54 onderweg. Velen houden hier halt voor de befaamde trappist. Ik vind het nog te vroeg voor geestrijk nat en hou het zedig bij sinaas.

Een lange stoet trekt de weidse akkers in  en stapt langs een bosrand tot Dozinghem Military Cemetery. De volgende bosstrookjes liggen er zowaar vettig bij. Modder tijdens deze vierdaagse, het komt niet elk jaar voor ! Het Jagershof is duidelijk ‘the place to be’, café en terras zitten tjokvol.  Diane heeft alle moeite om hare Rudy niet kwijt te spelen. Ik stoom door, het volgende strookje Sixtusbos in. Moet moeite doen om in de modder een bataljon voor te blijven. Bij gehucht Canada duiken we domein De Lovie binnen. 16 en 32 kilometer stappers mogen uitgebreid genieten van het prachtige domein. Een bandje van patiënten zorgt voor vrolijke muziek, gezelligheid troef. 15 km in 2:55 ik ben naar de trage kant vandaag. Geniet uitgebreid van een graspad langs een slingerend beekje alvorens de weidse velden op te zoeken. Ben intussen stomverbaasd over de schoonheid van dit parkoers. De Gapaardstraat is een zachte helling slingerend tarmac. Het wordt stil in de meute, iedereen voelt wel iets deze derde dag. Er sluipt langzaam vermoeidheid in het gild. Genieten doen we toch opnieuw, met prachtige uitzichten op de Kats-, de Zwarte- en de Rodeberg. Bij de Watousteenweg geeft een doedelzakspeler het beste van zichzelf, heerlijk.

De 32 km maakt een ommetje tot een cafeetje bij Sint-Jan-ter-Biezen. Een jonge knaap van 9 jaar probeert aan te pikken. Hij geeft het snel op maar blijkt wel 4 x 32 km te stappen. Bewondering alom bij de wandelaars en terecht. Het zwerk wordt donker, dreigend maar toch zullen we het droog houden. De 20 km bereik ik vijf minuutjes eerder dan verwacht. De Fazantenheuvel stuurt ons hoog het landschap in. Bij het Helleketelbos pikken we opnieuw de 24 km stappers op. Mieke en Roland stomen voorbij, ik zal ze niet meer terugzien. Ik loop voorbij het cafeetje in het bos. Bij het uitkomen van het groen weer die fantastische uitzichten op de Katsberg en andere Vlaamse heuvels. Het weekt heel wat herinneringen bij los van toen ik aan het handje van parkoersmeester Gilbert deze heuvels kon bedwingen. Zachtjes dalen we af in het open land. Ben net geen 5 uur onderweg voor 25 km. Pik even aan bij Willy & Mary en duik dan naar de Boescheepseweg die we eindeloos lang lijken te volgen. Stappen voorbij het Lyssenthoek Military Cemetery, dwars door een pachthof ook en dan terug de weidse velden in. Ik voel de vermoeidheid als ik onderaf akkers een slingerend graspad volg langs de bomenrand. Ben een kleine zes uur aan het stappen bij kilometer dertig. Mogen nu met z’n allen de Vleterbeek volgen, met half droog staande vijvertjes. Stappen Poperinge binnen en worden langs achterafjes naar de Grote Markt geloodst. Kan Anita en Erik vertellen dat dit een schitterende tocht was, wat door alle wandelaars beaamd wordt.

Een groet aan Marie-Louise & Jo (Zoersel), treintje komt zo. Vlotte reis terug naar huis waar ik Linda vertel dat ik vandaag één van de mooiste tochten van het jaar wandelde. Kijk uit naar de finale morgen.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/20082015Poperinge

22:12 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -p

19.08.2015 Vierdaagse van de IJzer te Diksmuide

Ben een uurtje later dan gisteren ‘oep ’t Zuid’. Benen en knie voelen goed aan, de temperatuur is aangenamer dan gisteren, ik ben er weer helemaal klaar voor. Stap in Gent-Sint-Pieters over op de trein naar De Panne. Zit de ganse weg alleen in een spiegeltjescoupé, raar maar waar, nog geen Plopsaland gangertjes op dit vroege uur. Het is nauwelijks 300 meter lopen van station tot prachtige Grote Markt. Ik steek om 09:23 van wal. Wederom dient de brandweer iemand uit een woning te halen met behulp van de ladderwagen. Vrouwtje van 83 jaar zegt een omstaander. Wat is dat toch deze week !

De Woumenweg voert de meute de stad uit. Ik loop meteen in ‘het pak’ maar heb daar een trucje voor. Een koppeltje met Stafford daar pik ik bij aan. De kleinste baant zich moeiteloos, hijgend en blazend een weg door de menigte en ik ben mee. Blijf even hangen voor een babbel met Linda & Patrick en kan dan de weidse akkers in. Ons aller Herman tekent ook weer present, korte groet en ik stoom door. De Piettestraat slingert zich door het landschap en zijn landelijke geuren. Bij Esen gaan 24 en 32 km hun eigen weg, wordt het wat minder druk op het parkoers. We wandelen in de Koekuitstraat, tussen nogal wat groenteakkers, spruiten, courgettes en boontjes. Ik leg de eerste 5km af in 54 minuten, lekker in het ritme. Het sinaasdrankje smaakt en ik loop gelijk door. Waar de 24 km ons verlaat blijven zowat 1/3 van de deelnemers over. We duiken Jonkershove binnen, dorp dat uit nauwelijks meer dan één straat bestaat maar wel eentje met café. De uitbater haalt er op één dag een jaarrecette binnen zo te zien, het gild heeft dorst.

Heb 5 km afgelegd in 50 minuten, het bordje van de 10 kilometer kwam vroeger dan verwacht, is meegenomen. Lopen nu een heel eind steenweg. Kom er onder meer Peter de Zeeuw tegen die inpikt bij een groepje militairen in volle ornaat. Bij het volgende tarmacdreefje loop ik terug in de meute. Ontwaar in de verte Karine en Dirk, goed omringd door Grashoppers. Ik neem de tijd voor een babbel en verlaat hen pas bij de Vryboshoeve en een prachtige dreef van Rode Beuk. Blijk weer slechts 51 minuten te doen over 5 km, het gaat vlotjes. Met Mickey en ‘den Tast’ nu langs de bosrand en door open terrein over hobbelige paden tot het militair kerkhof en het munitiedepot van Houthulst. We duiken er het Vrybos in waar ik gezellig keuvelend met ‘viking’ Frans geniet van het groen. Bij een bedevaartsoord besluit ik even te stoppen, de innerlijke mens moet versterkt worden. Ben niet alleen met dat idee. Her en der zitten wandelaars stilletjes hun boterhammetjes op te peuzelen bij het zachte gezang van Marialiederen op de achtergrond. Ook Karine en Dirk houden even halt, kaarsje branden op een goede oude dag samen. Het vertedert mij.

Loop het bos uit en kom in centrum Houthulst aan waar de fanfare van jetje geeft. Ben 3:50 onderweg bij kilometer 20. We stappen met z’n allen een heuvel op en kunnen genieten van fantastische vergezichten. Ik loop tot een ast mee met drie Gruun Zipkes die verbaast kijken als ik Westmeerbeek blijk te weten liggen. Zing met de orgelman het refrein van Walters vlieger mee, lekker plat Gents, de muzikant lacht. Loop over de kim van de heuvel richting Klerken en moet dan file lopen langs de kant van de steenweg, de heuvel af. Bij Schapershoek krijgen we ons dagelijks wafeltje en dan gaan we kasseitjes dokkeren. Zet weer een tijd van 51 minuten neer over 5 km. Ik loop zo makkelijk vandaag, bij zonnig maar toch niet te warm weer. Hoogland noemt het hier en dat klopt, we lopen hoog door het landschap. Stilaan gaat de route weer richting Diksmuide. Deze morgen zag ik langs het spoor een bevoorradingspost van het leger en daar ben ik nu aangekomen. Drink mijn fantaatje op en gooi het blikje meteen in de vuilzak, er ligt al te veel rotzooi op het parkoers onderweg ! Vanaf Esenbroek zoeken we de waterkant op. Weer eens een prachtige strook parkoers langs begroeiing met zwart riet.  Krijgen een lekker koele Hoegaarden Radler aangeboden en dan wacht de Boterdijk. Legde de laatste 5 km af in net één uur, beetje moe toch. Maak mij een beetje zorgen omdat we langs de waterkant ver weg lopen van een monumentale kerk, richting IJzertoren. Blijkt echter de kerk van Esen te zijn en niet die van Diksmuide. De parkoersmeester gunt ons nog een extraatje langs de diepliggende stadsgracht, de 34 km van dag twee zitten er op.

Ik bunker wat extra drank bij het lokale supermarktje en stap naar de trein. Reis de terugweg in het gezelschap van Jacqueline (Geel). Ben thuis omstreeks 19:15 om Linda te vertellen dat het parkoers mij wederom verbaasd heeft, dit was mooi. Kijk vol verwachting uit naar de twee volgende dagen.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/19082015Diksmuide

 

22:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -d

18.08.2015 Vierdaagse van de IJzer te Oostduinkerke

Lindake slaapt nog gelukzalig als ik om vijf uur stilletjes uit bed sluip. Moet ‘oep ’t Zuid’ de trein halen van 06:17 die zo’n anderhalf uur later in Oostende aankomt. Kan ik onderweg nog een stevige uil vangen. Het is koud aan ’t Zeitje, zo’n dertien graden, ik ben te licht gekleed, brrr. Probeer een andere route uit, geen kusttram maar bus 68/69 die naar Veurne rijdt. Blijkt een goeie gok te zijn. Een rustige rit van een klein uurtje door het achterland tot het Visserijmuseum in Oostduinkerke. We zijn met een tiental wandelaars. Bij Sunparks moet de chauffeur enkele honderden meter stapvoets rijden om de horde wandelaars voorbij te laten. Ik herken meerdere bekenden zoals Frans (van Jefke), Patje van Giesbaarge en Peter de Zeeuw. Het is 500 meter lopen tot de Witte Burg en de Sint-Nicolaaskerk. Wegens mijn laattijdige beslissing om de Vierdaagse te wandelen ben ik niet ingeschreven en sta ik zo’n halfuur in de file. Naamgenoten Linda & Patrick (Halen) zijn dus ruim voor mij op pad.

Om 9:45 kan ik me eindelijk op gang trekken. Heb gezellig staan keuvelen met twee goedlachse West-Vlaamse deernes die één dagje meelopen. De 32 km wordt meteen van de andere afstanden afgescheiden en dus loop ik vrijwel alleen langs de duinrand, door straten afgezoomd met wilgen. Passeer een jeugdkamp, het is er nog stil in de tenten, Sunparks, bungalowparken ik ken de route richting Ter Duinen haast uit het hoofd. Vele wandeltochten volgen deze weg. We maken een ommetje door het park van het CM verblijf en krijgen een sinaas drankje aangeboden. Een man met doedelzak speelt vrolijke deuntjes en daar hou ik van. Loop nog steeds rechtdoor over een oude spoorweg, nu fietspad achter kasten van villa’s. Doe netjes 49 minuten over de eerste 5 kilometer die mij afzetten centrum Nieuwpoort bij het Keunepark.

Uiteraard lopen we over de houten vloer langs de IJzer tot zijn monding bij de toren van het loodswezen. Het bekertje melk sla ik af, kan mijn maag niet goed tegen. Een eerste keer de dijk op langs flatgebouwen en even verder zowaar de duinen in. Deed deze organisatie vroeger bij mijn weten niet en is dus een ‘meepakker’. Het miezelt als ik terug op de dijk kom. Liep 57 minuten over de tweede vijf kilometer en dat komt natuurlijk door het zand baggeren. Stap langs een marktje en kies voor een portie koude kibbeling. Kan ik lekker al stappend opsmikkelen. Een jong koppeltje met Limburgse roots vraagt mij wat er aan de hand is. Kijken verbaast en verwondert als ik zeg dat we vier dagen lang telkens 32 km zullen wandelen. Ik ga een fietspad op net achter de eerste duinenrij en het strand. Herken de gebouwen van de ‘Pays de Charleroi’, herinnering aan mijn kindertijd en de ‘colonies de vacances’. De parkoersbouwer houdt van variatie. We lopen een strook op het strand, waar ik het natte zand opzoek, kwestie van wat tempo te maken. De duinen komen uitgebreid aan bod en bij Koksijde lopen we opnieuw op de dijk.

Ik zoek een cafeetje op en vraag wat er te drinken valt. De dienster verstaat geen Nederlands en zal een ‘garçon’ sturen ! Twijfel even om een ander terras op te zoeken maar blijf als brave Vlaming toch maar zitten. Opteer voor een Brugse Zot en een kwartiertje pauze. Door het spel van zon en wolken toont de zee een schitterend kleurenpallet. Een Seaking hangt boven het water, reddingsoperatie of oefening, ik heb geen idee. Stap gelaafd verder en kom aan kilometer 15 na 3:05. Krijg er het klassieke vissoepje aangeboden door de Oostduinkerkse Orde van de Paardenvissers. 60000 bekertjes schonken ze vandaag naar eigen zeggen. Even verder heeft een echte reddingsoperatie plaats uitgevoerd door de plaatselijke brandweer. Een man werd via een ladderwagen uit een appartementsgebouw gehaald. Het doet de omstaanders huiveren terwijl de ziekenwagen stilletjes wegrijd. De afstanden 16 en 24 km hebben mee van het soepje genoten en samen zoeken we de Koninklijke baan op. 24 en 32 km moeten opnieuw de dijk op, deze van De Panne nu tot het standbeeld van Albert I. Liep weer 58 minuten over de laatste 5 km, mijn tempo zakt blijkbaar een beetje. Ik had besloten weinig te stoppen maar wel naar mijn gehavende knie te luisteren en die vraagt een lager tempo.

We lopen nu met z’n allen langs villa’s en lage flatgebouwtjes door achterafjes en stille straten richting Calmeynbos. De parkoersbouwer heeft er zin in en laat ons heerlijk zwerven in het groen tot bij Moeder Lambic. Vriendelijke MP’s helpen ons de drukke baan over. Terug het groen in voor een weidse bocht rondom de Oosthoekduinen aan de rand van de polder. Het grijze zwerk laat z’n eerste druppels los. We lopen beschut door het groen en het stoort dus nauwelijks. Moeten nu toch de polder in, over een fietspad langs een drukke baan richting Adinkerke. Ben net vijf uur onderweg voor de eerste 25 km wat ik netjes vind. Bij cafeetje De Kloeffe gaan we met z’n allen een graspad op door het maïs. Deze ‘eigen weg’ loodst ons naar abdijhoeve Ten Duinen, fraaie gebouwen met museum en kerkje. Prachtig stukje wandelweg. Aan de overkant van weer een steenweg wacht het vliegveld van het ABL. De plaatselijke burgervliegclub heeft zijn nostalgische toestellen te kijk gezet. Velen houden pauze in de kleine kantine, ik  loop gelijk door. Stappen een paar kilometer over het tarmac met uitzicht op enerzijds Veurne en anderzijds de kustdorpen. Trotseren daarbij hemels gedruppel bij nogal wat zuidwester. Wandelen door domein ’t Liefoord terug de bewoonde wereld binnen. Net achter een bocht … Ik kijk los in de ogen van Erik Fels die mij meteen herkent en met zijn natuurlijke charme ook met voornaam aanspreekt. Ook Anita is er ! Ik ben uit mijn lood geslagen door hun aanwezigheid, als hoffotografen nota bene, en de vrolijke knuffel waar zij een patent op hebben. De laatste paar kilometer langs Ter Yde, gewoon rechtdoor leg ik aan ijltempo af. Die kerel geeft mij nog altijd een boost ! Het binnenplein van het visserijmuseum zit afgeladen vol. Ik begroet er nog vele bekenden : Dirk (Zichem), Willy & Mary, Polleke Baestaens en nog veel meer.

Loop door naar de bushalte, hier een drankje bemachtigen is een onmogelijke opgave. Reis een halfuurtje vroeger dan gepland naar Oostende af. Wordt er getrakteerd op een stevige plensbui. Gelukkig staat de trein er al en kan ik mij installeren, voetjes op de bank. Ben om 20:15 terug thuis en kan Linda vertellen van een prachtig parkoers en de vele belevenissen van de dag. Morgen mag ik wat langer slapen.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/18082015Oostduinkerke

22:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -o

20-08-15

15.08.2015 Wandelclub Beernem

Doen we het of doen we het niet ? De weersvoorspelling voor Half Oogst is bar en boos. Bij het opstaan geen regen en dus gaan we op pad. Over Antwerpen-Zuid en Gent-Sint-Pieters tot station Beernem. Opwarmertje van 2 km en we zijn in de ruime sporthal. Minder beklant dan andere jaren vanwege de zaterdag concurrenten. We starten de wandeling door de dreven van Sint-Amandus en slingeren door een bosje terug tot bij de kortere afstanden. Stappen domein Colpaert binnen dat we snel inruilen voor de bossen van Bulscampveld. Een kortere strook van dit kasteeldomein dan vorig jaar tot kruidentuin De Karwei. Beuk en een ondergroei van varens komen dan uitgebreid aan bod tot de bewoning van Hertsberge. Onder de kerktoren pauzeren we een eerste keer na een uurtje wandelplezier. Linda wil absoluut de lus lopen die we vorig jaar lieten voor wat ze was en we passen dus ons parkoers aan. Een paar straten en dan voert een mooie Lemmersdreef ons langs een poeltje en modern kasteel tot wat weiland. De boer maant er zijn beesten aan tot opstappen, ze worden naar malser gras gebracht. Wij worden een prachtig eenmanspaadje opgestuurd tussen gracht en rietkraag. Onbekend gebied dat ons ten zeerste bekoord. Bosrand nu, te gast bij de Vlaamse Land Maatschappij. Weer vrijwel droogstaande grachten en een veelheid aan varens. Op grondgebied Wingene verlaat de 13 km ons en wij gaan villaatjes in het groen kijken meestal over tarmacjes stappend. Villa’s worden heuse landhuizen en later gewone burgerwoningen als we opnieuw het centrum van Hertsberge bereiken. Pauzeren doen we in het gezelschap van Geertrui en Jan (pijp), Nathalie en Wilfried ook.

Hebben wij een verkorting van het 28 km parkoers voor ogen, deze blijkt de etappe van de 13 km te zijn die we daarnet liepen. Vonden we zo mooi en nieuw dat we met plezier de 4 km opnieuw onder de slof nemen. Na de splitsing gaat het recht naar de plantenkwekerij Neirynck (vooral heide) waar we zowaar een terrasje kunnen doen. Van de voorspelde regenbuien valt niks te bekennen al blijft het zwerk wel grijs. Meteen na de pauze opnieuw een prachtige beukendreef en genieten wandelend over maaipaden en door dreven langs weilanden. Natuur & bos biedt ons dan zandpaden aan en dus berk en spar. Tarmacjes lopen vervolgens langs onder meer de Wingense Beukendreef die merkwaardig genoeg afgezoomd is met eik. Vagevuurbos lees ik op het naambord bij de volgende graspaden in het groen. Ze voeren ons naar een poeltje bij Sint-Pietersveld. Kasseitjes dokkeren onder de populieren, onze laatste rustpost De Zande kondigt zich aan.

De laatste etappe korten wij ook wat in zodat we rond de 32 km uitkomen. Aanvankelijk bonkige kassei  onder rode beuk. Vervolgens tussen maïs en bosrand  naar een zelfde strook beukenbos dan tijdens de vorige etappe. De verkorting loodst ons over een fietspad richting bospaadjes met een veelheid aan bramen & varens. De laatste loodjes zijn ingezet tot de Frietmobiel en de aankomst. Nog een gezellige babbel met onze Waaslanders bij een lekkere Omer en het is weer tijd om richting station te stappen. De wachttijd in Gent-Sint-Pieters is lang genoeg om nog een terrasje mee te pikken zei het onder een luifel vanwege hier wel regen. Zijn pas rond 21:30 thuis terugkijkend op een leuke, bosrijke en zowaar droge tocht. Morgen zijn we weer paraat.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/15082015Beernem

 

20:59 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -b

06-01-15

01.01.2015 GR5A van Oostende tot Nieuwpoort

Nieuwejaarke is echt wel niet zo zoete, het is bij een erg frisse ochtend dat wij door nog slapende straten naar Berchem-station rijden. Hebben de treinwagon voor ons alleen gedurende de ganse lange rit tot Oostende. Hebben intussen geleerd dat de NMBS op een originele manier de vertragingen van de vorige jaren heeft opgevangen. De treinen blijven nu in elk station zo’n 3 minuten staan. Extra reistijd Antwerpen – Oostende bedraagt aldus ruim 20 minuten ! Tja, voor een ceo van bijna 70 jaar mag het allemaal wat langzamer gaan zeker ?

Ook aan ’t Zeitje is het winderig, fris en stil. Langs de Mercator, rustige straten en verlaten parkjes stappen we door de kuststad richting Koninklijke galerijen. Daar pikken we de rood-witte merktekens van GR5A op. Nauwelijks wandelaars komen we tegen, de stranden liggen er ook nog verlaten bij. Op uitzondering van pleviertjes dan die met korte snelle trippelpasjes door de vloedlijn lopen, her en der wat weg pikkend, een leuk gezicht. Stappen onder meer langs de oorlogsherinneringen van Raversijde en kiezen dan voor het nog vochtige, en dus goed begaanbare zand. De wind gaat liggen en bij een kalme zee is dit toch wel genieten. Hebben een stevige wandeling van ruim anderhalf uur in de benen als we Middelkerke bereiken. Ook hier is het nog erg stil. We zoeken een taverne op, lekker warm en voor een hartverwarmende koffie.

We wandelen verder de dijk of tot ‘Krokodil’. Langs de watertoren gaat het nu door wat straatjes en dan de weidse polder in. Linda kruipt stilaan achter mij, beducht voor een toch wel gure zuidwester. Lopen zo’n 4 km over tarmacjes door wat niemandsland lijkt met alleen zo nu en dan een hoeve. Dit is op slecht karakter wandelen ! Bij de Rattevallebrug komt een einde aan ons lijden. We wandelen nu over onverhard langs het kanaal Passendale – Nieuwpoort. Altijd leuk zo’n eindje langs het water. Komen uit bij het Nieuwpoortse monument ter ere van Albert I en stappen over de brug van sluizencomplex Ganzenpoot. Goed gekozen naam want ik tel niet minder dan 6 sluizen in een halve cirkel gelegen. Tussen de goed beklante visrestaurantjes vinden we een volkscafeetje. Tooghangers drinken er hun pintjes de sigaret in de hand. De bazin knijpt een oogje dicht en schuift een asbak bij, dit is nog de tijd van toen.

We laten ons een Duvelke smaken en besluiten nog een extra lusje te lopen. Langs de Vismijn en het Oude Veurnesas gaat het van de visserssloepen naar de jachthaven. Over de plankenvloer gaat het dan langs de prachtige nieuwe bebouwing aan de Ijzeroever tot de pier en zijn monding. Aan de overkant de duinen en de oude legerkazerne van Lombardsijde. Vogeltjes kijken ook bij laag water. Een aalscholver zit hoog op een paal als een dracula met weids opengesperde vleugels te drogen na zijn middagmaal. Een wulp wringt zich met zijn extra lange snavel naar tussen de mosselrotsen. Hier is het wel druk, vele toeristen maken een ‘uitbuik’ wandelingetje. Wij zoeken een tweede etablissement op en laten ons de Omer smaken, midden de drukte.

Hoog tijd voor de kusttram die ons netjes afzet bij station Oostende. Net op tijd voor de trein richting Koekenstad. Tijdens de rustige rit kunnen wij een uiltje vangen. De kop is er weer eens af, de eerste 25 km van het jaar staan op de wandelteller. Dat er nog veel mogen volgen …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/01012015Oostende

 

 

 

21:55 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -o, -n

28-12-14

25.12.2014 Wandelclub Beernem

Antwerpenaar Patje Kloeck wordt onze treingezel vanaf … Gent-Sint-Pieters. Hij blijkt herstellend te zijn van meerdere kwaaltjes en zet het toch terug op een lopen. De nieuwe Beernemse startzaal blijkt een kwartiertje wandelen van het station te zijn, langs het parkoers van de 4 & 6 km. In sporthal Droogenbrood offreert Martin gelijk de koffie. Ook vandaag gaan wij weer samen op pad.

Stappen over landelijke tarmacjes in de omgeving van de drukke spoorlijn Gent – kust. Gevaarlijke overwegen zijn vervangen door bruggen en tunnels. We naderen de E40 snelweg en lopen een paar leuke dreven alvorens wat doelloos door Beernemse straten te dwalen in de buurt van de moderne kerk. Na een uurtje pauzeren we in schooltje Regenboog. Het is er stil en eigenlijk ongezellig, helemaal geen kerstsfeer.

We trekken verder voorlangs het station en bij Tiengemeten de weidse, kale akkers in. Zijn met een redelijk groepje wandelaars. Stappen voorbij de Miseriehoeve en zijn melkvee tot de brug over de spoorbaan. Wandelen verder over de tarmacjes van Galgeveld en zijn herenhuis richting de Lattenklievers van Sint-Joris. Traditiegetrouw zit het kleine zaaltje er bomvol. Treffen er toch geen bekenden.

Na de koffie gaat het linea recta naar het kanaal Gent – Brugge bij Knesselare. Pal op de grens van West- en Oost-Vlaanderen merk een medewandelaar op. Martin veinst verbazing dat er geen douanepost staat ! We wandelen langs de rechteroever tot Knesselarebrug. Schaapjes en geiten begrazen de berm, gaspeldoorn staat warempel in bloei ! De brug over en langs de andere oever terug richting Sint-Joris. Toch wel leuker dan de rechthoekige polderlus die we hier ooit gelopen hebben. Weg van het water gaat het langs een éénzijdige dreef tot een hoeve. Dan rechtsaf langs een dubbel afgezoomde dreef die een kasteel laat vermoeden. Het ligt verscholen achter hoge bomen en struiken net als een ruim ommuurde hoeve. Mooi stukje parkoers dat ons terug naar de rustpost van Sint-Joris leidt. Botsen er tot onze verbazing op Annie & Willy (Kessel) en de Hobohem Family.

Hebben geen van de drie zin in een extra toertje en stappen dus richting finish. Vaart-Zuid en de Miseriebocht volgen we, zoals elk jaar langs het cyclocross parkoers ook. Een reeks mobilhomes staan langs de rand van de weg, het fietsende volkje zit blijkbaar ruim in de slappe was. Op het water zijn de aalscholvers talrijk aanwezig. Bij de imposante brug over het kanaal lopen wij weg van het water de sporthal ligt nauwelijks een boogscheut verder. Het is er behoorlijk druk, wij laten de Omer aanrukken. Bekenden stromen toe, Wim en zijn gezinnetje, Kathy & Hans, zowaar Nathalie & Wilfried ook. Het is al stikdonker als we naar het perron terug lopen. Doen een lekker tukkie in de trein met dank aan … Omer. De weersvoorspellingen voor het weekend zijn bedroevend, afwachten maar.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/24122014Beernem

 

11:27 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: west-vlaanderen, -b

25-12-14

20.12.2014 Brugsche Globetrotters

Het weer is zacht en dus kiezen we voor de terugkeer naar een klassieker, de kerstsfeer in Bruhhe Die Scone. Een vroege, haast lege trein tot 500 meter van de startlocatie. Velen denken er zoals wij over en overrompelen Luk en kompanen om 08:30 al aan de inschrijftafel. Sorry maatje, zijn in onze wandeldrang even de starttijden uit het oog verloren. Niet dat we meteen vertrekken, neen, dat zal zo’n 40 minuten na aankomst zijn. De wandelaars, dat is onze familie. Vandaag lijkt het een beetje op een samenkomst van oorlogsveteranen, J.P. (van Claire), Sabine en Linda vertellen hun wedervaren steeds weer in geuren en kleuren. Gedeelde smart is halve smart.

Finaal gaan we toch op pad, onderdoor bij een druk kruispunt langs een groots opgezette voetgangers- en fietsersrotonde, richting … station. Er net langs en dan een strookje Minnewater om in de sfeer te komen. Langs de wekelijkse markt van ’t Zand ook en nog meer diepliggend water bij de Speelmansrei. K & K wordt deze tocht, dat begrijpen we snel, langs de vele kerken van de binnenstad en kasseibaantjes. Ik noteer Sint-Jacobs en Sint-Gilliskerk nog voor de eerste rustpost in de Sint-Leo school. Overvol met helpers die handen tekort komen.

De 20 km krijgt hier een extra lus voor de voeten geschoven. Ze voert ons langs het Sint-Annaplein richting poort waar de Hallebardiers hun ding doen. Langs de kasseitjes dokkeren we voorbij prachtige gerestaureerde Schippershuisjes. Tussen de ommuring van Hemelrijk, in de buurt van de Brugse molens, liep ik ooit over spekgladde kinderkopjes. Niks daarvan vandaag. Langs het Sasplein gaat het richting wijk Wulpen, ook de naam Spermalie komen we voortdurend tegen. Hebben er 10 km of daaromtrent opzitten bij ons tweede bezoek aan Leo. Kunnen wat bijpraten met Jacqueline & Luc, over de nieuwe regeling van de spoorwegen uiteraard.

Krist en zijn dame stomen voorbij, blijkbaar op weg naar een restaurantje verderop, want daar zaten ze druk de menukaart van commentaar te voorzien. Maar verder met het wandelen. Langs de Sint-Annakerk zoeken we de waterkant op waaronder Coupure, ligplaats voor stoere aken en fiere jachten. De vismarkt voorziet zowel in zeevruchten als alternatieve kerstcadeautjes, een wat vreemde combinatie. Stilaan ruilen we de volkse straatjes in voor puur toerisme. Van Burg gaat het richting Markt met zijn ijspiste en (erg dure) eetkraampjes. We wurmen er ons doorheen. Bij het Simon Stevinplein doen we het marktgebeuren nog eens dunnetjes over. Het wordt rustiger als we Oud Sint-Jan passeren en naar de laatste rustpost afzakken, in een kelder, zo lijkt het wel.

Korte babbel met Jan (Police de Bruxelles) en we verlaten het Guido Gezelleplein. Passeren de zwanenvijver (zonder allochtoon) en genieten van de rust die het Begijnhof uitstraalt. Het nette woonwijkje bij de Clarissen Colettijnen vinden we ook wel mooi. Een strookje Minnewater rondom de rode voetgangersbrug, we zijn zo weer bij het station, de aankomst en … de Brugsche Zot die we genieten met Fokke uit Vlissingen.

Het is nog vroeg, we besluiten ook de 6 km te lopen. Deze is uiteraard meer toeristisch maar ook daarom wel best leuk. Zijn net op tijd bij de Markt om de stoet van De Armen van Brugge mee te maken, met schaapskudde, boerenpaarden en mini beiaard. Altijd leuk om meenemen. We stoppen deze keer bij het station en nippen er aan ons wekelijks Duvelke. Reizen dankzij ons Christmas ticket vlotjes met de trein terug naar de Koekenstad. Anders dan anders dit parkoers maar we vonden het best weer eens leuk om doen.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/20122014Brugge

 

 

   

21:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: west-vlaanderen, -b

22-11-14

15.11.2014 PAZOVO Ieper

We hebben nog eens zin in een reisje, nemen de trein naar Ieper. Wegens werken aan het spoor hebben we een extra overstap in Gent-St-Pieters van doen. Als we maar ter bestemming geraken zonder vertragingen, dan is het voor ons al lang goed. En dat lukt deze ochtend wonderwel. Was er voor het westen van het land droog weer beloofd dan zal dit vandaag tegenvallen. Het is druilerig als wij naar startlokatie WZC Zonnelied stappen. Fraaie nieuwbouw voor zorgbehoevenden, de prijzen zijn niet bepaald wandelaar vriendelijk maar ja, dit is een sponsortocht voor het goede doel en dus kankeren we niet.  Wel vinden we het jammer dat de aangekondigde 30 km er maximaal 25 blijken te zijn. Zou niet mogen, de afstandenstapper blij maken met een dode mus. Krijgen wel een routebeschrijving toegestopt zoals we dat in Nederland kennen.

Moeten meteen na de start al bij de les zijn want worden steegjes ingestuurd die je er als leek nauwelijks verwacht. Komen zowaar bij het Minneplein uit en stappen even verder voorbij het eerste oorlogskerkhof met zijn opvallend witte graven en kruisteken, Het Yper Reservoir Cemetery. De langere afstanden gaan dan vrij snel hun eigen weg voor een extraatje langs het nooit gebruikte kanaal Komen – Ieper. Een strook ervan die wij nog nooit bewandelenden. Er volgen wat straatjes en een strook van de drukke N369 die naar Diksmuide leidt. Wij bereiken het Essex Farm Cemetery en het paadje ter ere van John Mc Crae, de dichter van ‘In Flanders Fields’. Keren were  richting Ieper langs het kanaal Ieper – Ijzer tot de groenige Hoge Wieltjesgracht. Onze eerste etappe zit er op. Kunnen na zes toch wel best leuke kilometer genieten van een koffietje in Residentie Ten Vesten, een tweede kraaknet verzorgingstehuis.

Hebben nu een etappe van 9 km voor de boeg. Stille straten loodsen ons richting Sint-Jan. Krijgen een mooi stukje langs de Bellewaerdebeek cadeau alvorens een eind de Brugseweg, een hoofdader te moeten volgen. Even ploeteren door wegenwerken en we zoeken het landelijke en de wat troosteloze, grijze vergezichten op. Het uitzicht over de Ieperse torens is er even mooi.  Oxford Road Cemetery, Aeroplane Cemetery en tenslotte de Franse Militaire Begraafplaats ‘Charles de Potyze’. Deze tocht is duidelijk opgedragen aan de herdenking van oorlog 14-18. De Begijnbossen laten we links liggen, is net te ver weg vandaag. Licht golvend gaat het langs akkers terug naar de Ieperse bebouwing. De parkoersbouwer loodst ons netjes langs achterafjes door een stille woonwijk. We hebben onze pauze in WZC Sint-Jozef meer dan verdiend.

Zijn trouwens merkwaardig genoeg geen van beiden in al te beste doen vandaag, de kilometertjes kosten moeite, geen idee waarom. Gesterkt gaan we weer op stap. Vrij snel duiken we het groene Rondeelpad in dat ons afzet bij de Jeugd- en sportterreinen die we kennen van de Driedaagse. Mogen heerlijk over de vesten gaan flaneren. In eerste instantie onderaf aan de waterkant voorbij de Rijselpoort richting station. Een rij treurwilgen staan er nog mooier bij dan in de zomer. Hun bladertooi lijkt wel ‘peper en zout’, nu groen en geel. Waar de kortere afstanden de finish opzoeken keren wij nog ‘ne keer were’ langs een kerkhofje en over de Rijselpoort lopend. Blijven nu hoog boven het water de vesten volgen tot bij die onvolprezen, prachtige Menenpoort. Even verder komen we opnieuw aan bij onze eerste rustpost. Het zwerk is opgedroogd, er zijn wat meer wandelaars aanwezig.

Wij hebben nog zo’n 4,5 km voor de boeg. Passeren weer de Menenpoort, aan de buitenkant van de vestingen deze keer. Wandelen door het groen van Hoornwerk richting Vaubanstraat en rustpost nummer twee. De laatste drie kilometer zijn dezelfde als daarstraks, langs Jeugdterreinen en Rijselpoort. Deert ons allerminst want is een leuke strook. Tegen onze gewoonte in stoppen we bij 25 km, hebben geen zin in een extraatje. Geen Duvel in de startzaal, we trekken naar de Markt. Rechtover de Lakenhalle vinden we een volks cafeetje met het beoogde gerstenat, al gaan we dan voor Omer en Brugse Zot. Nemen de trein van 16:38 en zijn zodoende rond 20:00 terug thuis. Tja, een lange reis voor slechts 25 km stappen maar we vonden het een leuke afwisseling in ons wandelmenu.

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/15112014Ieper

 

21:47 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -i

22-08-14

15.08.2014 wsv Beernem

Ons oorspronkelijk wandelplan voor vandaag, de 30 km van Landelies gaat niet door. Blijkt een lijntocht te zijn waarvoor wij op een ontiegelijk uur aan het lokale spoorstation dienen te staan. Kiezen voor Beernem als alternatief. De weersvoorspelling is er aanvaardbaar, de organisatie kondigt een heuse West-Vlaamse bostocht aan en de IJsetrippers zijn er op busuitstap. Doen we voorzitter Wilfried dus ook nog een pleziertje. De eerste regendruppels tikken tegen de treinruiten … bij station Beernem ! Met een mix van regen en zonneschijn stappen we tot Sint-Amandus, de twee kilometer verder liggende ruime startzaal, een sporthal. Verraste IJsetrippers uiteraard want wij zaten niet op de bus.

Krijg bevestiging van hetgeen ik op het internet kon lezen, kunnen een 29 kilometer lopen mits een extraatje onderweg. Beginnen, onder de volgende plensbui, aan onze opdracht met een ruime lus rond het psychiatrisch centrum. Bosjes van hoofdzakelijk jonge berk, een boerderij, een erg sober kerkhofje ook. Dan de steenweg over en het volgende jonge bos in parallel met de E40 en zijn razende monsters. Lopen weg van het lawaai door de prachtige groene dreven van het Lindeveld. De kleinere afstanden hebben ons al verlaten. Het terrein wordt vervolgens landelijk met hoeves en veel weiland. We lopen door Bakensgoed – Aalter tot de eerste rustpost De Zande Sint-Pietersveld. Prachtig zaaltje overigens waar het even goed toeven is, al brengen de vele wandelaars het buitenvocht mee naar binnen.

Een kasseitje voorbij prachtige rode beuk loodst ons terug naar de West-Vlaamse bossen. Spar wordt stilaan loof terwijl wij het groepje van clubmaat Danny voorbij lopen. Langs zompige weilanden en over grintpaden naar een pluk heide nu. De zon komt stilaan door het wolkendek piepen. We zwerven nog eens dieper de natte bossen in, in een hopeloze achtervolging op Roger, wiens Mia het wat gezapiger aan doet. De tweede pauze kunnen we genieten bij plantenkwekerij Neirynck. Terrassen er zowaar met ondermeer Flora- en Padstappers. De Ijsetrippers in onze omgeving worden schaars.

Dwars door de plantentuin gaan we opnieuw boswaarts. Prachtige dreven krijgen we cadeau in Bulskampveld en Lippensgoed. Onze parkoersbouwer houdt van complex. De splitsingen volgen elkaar snel op, kwestie van alert te blijven. Omdat we het extraatje van de 42 km lopen zijn we veelal alleen. Runderen, vadsig liggend op een open stukje graasland gunnen ons nauwelijks een blik waardig. Na al dat mooie groen met zelfs plekken voor heideherstel, bereiken we statige villa’s in hetzelfde groen. Denise & Patrick (Waasland) sluiten aan, zij komen van een andere lus van de 42 km af. Even verder volgen zowaar Liliane & Jean (Anderlecht). We snellen samen naar de rustpost in Hertsberge.

Het weer is intussen stralend, de volgende boslus dient zich alweer snel  aan. Grintpaden voeren naar de Borrebeek. In feite maken we een grote boog om het lokale, moderne kasteel, inclusief terras, speeltuin en heuse weide met runderen bevolkt. Voor elk wat wils dus. Hoeve Colpaert wordt aangekondigd als de laatste vrije rust. Ik kan het niet laten, moet het hoeve-ijs proeven. Dan heeft Linda meer karakter. De laatste, soms vettige, bosstroken voeren ons terug naar Sint-Amandus. We hebben er ruim de tijd voor een stevige Omer, onder de ‘te’ luide klanken van de orgelman. Hoog tijd om terug koers te zetten naar het station. Zijn er veel te vroeg en doen een ‘Omer’ terrasje bij café De Zevende Hemel. Moeten hollen voor de trein die twee minuten vroeger blijkt te zijn dan op de affiches staat. De begeleidster is een ijzerfreetster met een hart, we redden het ondanks haar gegrom. In Gent-Sint-Pieters spreidt Ons Heer zijn mooiste regenboog. Dit was een leuke start van onze Halfoogst wandel driedaagse.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/150820...

 

20:32 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -b

12-04-14

09.04.2014 Knooppunten Westkust

Ik ga woensdag in Nieuwpoort wandelen, wist Rudy (de facteur) ons vorige zaterdag te vertellen. Het deed bij ons een ideetje rijpen. Ik neem een snipperdag (ja, nog één) en dinsdagavond zetten wij de routeplanner in werking. Tekenen een parkoers uit van De Panne tot Nieuwpoort. Nemen om 07:00 de werkmensen trein in Hemiksem. Een kwartiertje later zitten wij op de De Panne via Brussel Luchthaven. Drie uur duurt de reis maar het kan ons allerminst deren, we gaan wandelen ! Eén factor hebben we over het hoofd gezien. Het is Paasvakantie en dus opent Plopsaland zijn deuren, het laatste halfuur reizen we tussen het onrustige grut dat elk station weer vraagt – zijn we er al mama ? Maar zie, vanaf het eindpunt keert de rust weer en gaan we op pad. Het is even zoeken naar knooppunt 12 bij Moeder Lambik onder de watertoren. De houten wegwijzers staan er wel maar de nummerplaatjes zijn niet meer volledig. Waakzaamheid is dus geboden. Het zwerk is intussen stralend blauw, de temperatuur aangenaam, tussen fris en zacht, we hebben er zin in. Het Artiestenpad voert ons tussen duinen en polder door naar verdere bebouwing. We duiken dra het Kerkepannebos in met zijn bomen overwoekert door klimop. Verderop volgen die heerlijk Noordduinen, de stekelige zandplanten stilaan in het blad. Een familie ezels gunt ons nauwelijks een blik waardig. We bereiken de Zuiderabdijmolen in Koksijde en gaan vervolgens wat villaatjes bewonderen tot de monumentale kerk van dezelfde gemeente. Stappen dan het drukkere centrum in en zoeken de zeedijk op voor een eerste pauze na zowat 8 km wandelplezier. Hoog tijd voor een soepje en een ‘stutte’.

De tweede etappe hebben we gepland als strandroute. Het water is terugtrekkend zodat we lekker kunnen wandelen op het nog natte zand, vordert vlotjes. Duiken vervolgens terug de duinen in voor een paar kilometer stevig zand baggeren rondom Ter Yde. Pittig stukje dit. Berggeit toont zich een prima zandkliever en ik kan nauwelijks aanklampen, heb niet echt mijn dagje. Ter hoogte van het vroegere Pays de Charleroi verlaten we de zandbak en stappen twee tarmacjes ver tot Sunparks en cafeetje Paldy. Hoog tijd voor een tweede pauze na 15 km.  Nu volgt de lange Louisweg, tarmacje voorbij Ter Duinen en langs majestueuze villa’s tot de IJzermonding in Nieuwpoort. Vanaf de Jachthaven stappen we over de houten dijk richting binnenland. Het is er niet echt druk ondanks de vakantie periode – wat te fris voor de modale toerist ? We maken een ommetje van een kilometer door de jachthaven en zoeken dan de vismijn op. Even vragen waar de startzaal is van WTC Nieuwpoort, blijkt in de mijn zelf te zijn. Het is te laat om nog in te schrijven voor de wandeltocht, dan sponsoren we maar middels twee Duvelkes. Babbelen wat bij met Rudy die het een mooie tocht vond.

Besluiten een extraatje aan onze dag te breien en lopen nog 4 km langs het wandelparkoers richting Lombardsijde. Bekijken een baggerboot die behendig rechtsomkeer maakt op de IJzer. Stappen dan voorbij het standbeeld van Albert I richting Jachthaven. Verderop ligt de oude kazerne van het Belgische Leger. Er net voor stuurt een kaarsrecht tarmacje ons naar de steenweg en aan de overkant naar het dorpscentrum. Komen net op tijd bij een cafeetje aan om Herr Kittel een magistrale spurt te zien ‘placeren’. Hij staat alleen op de finishfoto. Een Duvelke later nemen we de overvolle tram tot Oostende. Een spiesje warme zeevruchten en we kunnen de trein op, terug naar Hemiksem. Hebben genoten van een prachtige, zonnige dag aan ’t Zeitje, voor herhaling vatbaar.   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/090420...