18-09-17

16.09.2017 Marcheurs du Hain à Ophain

Ik begin mijn dag als ram(p)toerist. Toch wel een speciaal gezicht de snoet van een trein boven op de stootblokken te zien staan in Antwerpen-Centraal. Was mijn oorspronkelijk plan naar Bergen-Op-Zoom wandelen te gaan, de weergoden beslisten er anders over. En gelukkig maar want de geplande A’dammer wordt aangekondigd met 22 minuten vertraging. Was mijn verbinding in Roosendaal dus kwijt geweest. Op mijn gemakje dus naar spoor 21 (in de kelder). Uit ervaring want alle signalisatieborden zijn door de machinist van gisterenavond ook aan flarden gereden. Amaai, een gans station dat op één ‘plomb’ draait ? Verder niks aan de hand, met de Charleroi rechtstreeks tot Braine-l’Alleud, bakermat van Les Marcheurs du Hain. Onder een stralend zonnetje een halfuurtje stappen van het station tot in Ophain-Bois-Seigneur-Isaac, hoe verzinnen ze het ! Kom er meteen Lange Jan van de Police de Bruxelles tegen. Het geurt inderdaad naar vers gebraden kip op het plein, wat mij uiteraard tot een geintje verleid.

Ik wandel vandaag wat onze Waalse broeders een ‘marche d’attente’ plegen te noemen. Stap slechts 20 kilometer waar de stoere meiden en knapen al lang weg zijn voor 40 of zelfs 60 km. Les Dames de Permanence (les petites dames de Kobbegem) een zoentje geven en ik ga op pad. Heuveltje af tot verscholen riviertje le Hain en dan klimmen in het groen over kasseitjes die overgaan in een rommelig stenen pad. De autobaan naar het zuiden vanaf Brussel is nooit ver weg. Ik mag al wel genieten van prachtige vergezichten, weidse golvende akkers met her-en-der ingeplante kasteelhoeves. GEVAAR ! Als bange haasjes moeten de wandelaars een op- en afrit van de autobaan trotseren, niet evident dit. Vervolgens rustig en verweerd tarmac dat stilaan de bewoning inruilt voor akkers van biet, patat en maïs. Haast ongemerkt en voorbij een bloeiend koolzaadveld staat ie daar, Le Lion op zijn Butte. Van ver lijkt ie feestelijk zijn derrière te tonen aan de wandelaars, maar dat blijkt gezichtsbedrog te zijn. We zijn maar met drie wandelaars, klimmen stilletjes over een kasseitje door het landschap omhoog. Le Sentier de la Neuve Cour loodst ons als achterafje door het eerstvolgende dorp. Zoals ik verwacht had is dit Plancenoit met zijn prachtige centraal gelegen witte hoeve en kerk op een ‘piedestal’. Rustpost in de ‘école des filles’. Netjes gescheiden van deze ‘des garçons’. Buitenrust zowaar, vroeger mochten we plaatsnemen in de turnzaal.

Ik heb al ruim 8 km ‘dans les guibolles’ en ben dus aan een stevige boterham toe. De volgende etappe is er weer eentje van 8,6. Klim langs villa’s het dorp uit, de weidse akkers tegemoet. Le Lion is aan mijn rechterkant nadrukkelijk aanwezig. Linea recta nu tot een brug over de autobaan het einde van het groene Waalse land aankondigt. Stap nu Braine l’Alleud binnen bij het Stade Gaston Reiff en loop de verkeerde heuvel op. Zal blijken dat ik niet alleen ben, iets wat ik bij de volgende rustpost zal melden. Keer ne kier were dus en een bepaald pittige helling op tot een groene strook langs een watertje. Hier pik ik een koppeltje Reynaertstappers op die net als ik fout liepen. Onder de spoorbaan door en dan huizen kijken en langs achterafjes wandelen. Plots een grote plas, le Site du Paradis. Blijkbaar een moerasgebied dat veredeld wordt tot recreatiezone. Best wel leuk om driekwart rond te lopen. Even verder de kleine rustpost. Heb er bij een Waterloo Dark een leuk gesprek met allemaal Vlamingen van verschillende clubs over het reilen en zeilen van de wandelwereld, heel leerrijk maar toch ook heel bekende verhalen.

De fut is er bij mij een beetje uit. Ik heb geen zin meer om de laatste drie kilometer tot Ophain nog te lopen plus de weg terug naar het station.. Zag onderweg een bordje met ‘gare SNCB’ en pik dit op. Stevig klimmen nog van de Rue au Gue naar de Parvis de l’Eglise en zo tot het station. Reis terug naar Brussel met Lea & Jan (Police de Bruxelles) en neem ‘in de Midi’ de Amsterdammer tot de Koekenstad. Niet echt boeiend deze 20 km maar zoals gezegd ‘marche d’attente’ in afwachting van de echte dapperen.  

FOTOREEKS

 

19:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -o

02-05-17

30.04.2017 A.M.I. à Archennes

Met alle respect voor onze vrienden Pinguïns maar de Nationale Wandelgekte is niet aan ons besteed. Net als Rudy & Sylveer kiezen wij voor het Waals Brabantse Archennes waar altijd een leuk parkoers wordt aangeboden. Er wordt trouwens opvallend veel Nederlands gesproken in de kleine startzaal. Het parkoers oogt anders dan anders, zelfs een uitloper van Ottenburg wordt aangedaan.

Starten doen we langs de uit de kluiten gewassen kerk, althans voor zulk een klein dorp. We dokkeren over kasseitjes en langs een eerste prachtig geel koolzaadveld richting drukke Waverse steenweg. Vervolgen door akkers en weidse vergezichten over het golvend land. Geel van het bloeiende koolzaad voert de boventoon, tarwe is nog kort van was en donkergroen. Bij riviertje Le Pisselet weten wij het, stappen naar het piepklein zaaltje van Grez. Vermits we treintje lopen over de smalle paden zal er zeker geen plaats zijn om even te verpozen. We hebben trouwens slechts 3,8 km op de teller staan en lopen dan ook gelijk door. Passeren de Eglise Saint-Pierre en beklimmen een eerste holle weg die ons naar Le Bois de Bercuit loodst. Zeg maar het ‘Brasschaat’ van Waals-Brabant. Vlakke tarmacjes lopen langs landhuizen en het golfparkoers. Wat volgt is een pittige afdaling in een beukenbos en nog een passage langs het schitterend en geurend koolzaad. Wel plaats in het zaaltje nu en tijd voor de boterham.

Net als we opnieuw willen vertrekken komt een bekend duo uit de bocht. Immer goedlachse Sabine & Freddy uit het verre Ingelmunster. Krijg meteen een compliment voor mijn herwonnen slankere stroomlijn. Een gezellige babbel volgt, die verderop zijn vervolg zal krijgen. Wij moeten nu een kasseibaantje op en meteen weer dalen, langs een wijk in aanbouw, richting Waverse Steenweg. Aan zijn overkant dokkeren we richting treinstation van Gastuche. Stappen over de Dijlebrug (la Dyle Romane) een prachtige dreef van platanen in. Draaien rond een stevig bolle akker, net bewerkt en dus kaal. Dan stilaan klimmen richting dorpspomp en Losweg, we zijn in Ottenburg. Prachtige afdaling door een beukenbos. Een open grasplek ziet geel van de paardenbloemen. Een tarmacje loodst ons terug over de Dijle en recht naar het treinstation van Florival, zo’n twee kilometer van Archennes. Pauze in café Au Val Fleuri, terrasje doen in de zon. Zo denken Freddy & Sabine er ook over.

De 30 km gaat nu zijn eigen weg. We volgen een eind de spoorbaan richting Pécrot. Duiken dan onderaf en keren op onze stappen terug langs weilanden en populieren door de groene Dijlevallei. Klimmen vervolgens een tarmacje tot Wijmingen en zijn kampeerterrein. Stappen tot de steenweg bij het Rodebos. Jammer genoeg kiest de parkoersmeester hier niet voor bos en veld maar voor tarmac tot een diepe holle weg net na VK Rode. Mogen even dokkeren over van die heerlijke rosse kassei. Daarna helaas alleen maar tarmac langs de Ferme du Grand Pré en tot de étangs de Pécrot. Worden er begroet door een vriendelijke dame die een gezellig tweetalig praatje komt slaan. We krijgen ook een waarschuwing mee voor verderop, er blijkt een heikel punt te liggen waar meerdere wandelaars fout gelopen zijn.

Onze pauze loopt uit tot een halfuur omdat Sabine & Freddy en een koppeltje uit Kluisbergen ons gezelschap houden. Met de treinuren in gedachte gaan we weer op pad. Lopen één zijde van de vijver en daarna een prachtig nat biotoop tot het beruchte poortje bij ‘de voetbal’. Onder de spoorbaan door en vervolgens stevig klimmen, holle tarmacweg. Helaas geen pijlen meer we draaien met vier in het rond. Ik probeer het noodnummer maar bots op een antwoordapparaat. Heb terreinkennis en neem een Vlaming die hier voor het eerst komt mee op sleeptouw naar rechts. De Flandriens die achter ons aankomen zijn goed voorzien van elektronica en vinden vast hun weg wel. Na enkele honderden meter hangen de geelzwarte kleinoden er weer. Ze loodsen ons door een frisgroen bos naar de immense open akkers van Bossut. Heerlijk zonnig weer, een zacht briesje zorgt voor verkoeling, wat kan een wandelaar zich meer wensen. Afdaling dan, tussen bos en akkers. De kerktoren van Archennes komt tussen de bomen piepen. Wij passen het parkoers een beetje aan, willen persé om 17:00 binnen zijn en de minuten tikken genadeloos weg. Met een Chimay Blue in de hand waarschuw ik 4 leden van A.M.I. voor het probleem in Pécrot. Zij hebben helaas geen oren naar mijn verhaal. Hun wijsheid zit blijkbaar al in de kan. Onze Flandriens bereiken gelukkig tien minuutjes na ons ook de finish. Eind goed al goed, zij hadden de organisatie wel kunnen bereiken.  

FOTOREEKS

20:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: waals-brabant, -a

12-03-16

05.03.2016 Les Roses Noires Tubize

Toch handig zo’n rechtstreekse treinverbinding. 70 minuten relax reizen van Antwerpen-Centraal tot Tubize. Kilometertje wandelen door de grauwe Waals-Brabantse gemeente en we staan in de ‘buvette’ van de lokale voetbalclub, een topper ‘en D2’. Het is er kaal en stil, gelukkig brengen de roodgele clubkleuren wat leven. Net als ‘permanent’ van dienst Daniele, die mij als een echte Waal een kus geeft. Uit Herne zijn nog steeds kranige Willy en zijn vrouwtje paraat. Hij beseft niet hoe dikwijls ik thuis bovenaan de trap van de slaapkamer aan hem denk. Maar we gaan wandelen, een tochtje van ruim 28 km. Jaren geleden dat we hier nog waren. Starten meteen pittig langs de muren van een tot lofts in ombouw zijnde industriële site. What goes up must come down, vandaag tot de kale vlakte van wat ooit de Forges de Clabecq was. Nu niet meer dan een stationnetje vol graffiti en een platen frietkot. Brug over het kanaal naar Charleroi en dan langs de steenweg omhoog voorbij de dorpskerk. Onmiskenbaar Waals allemaal met typische werkman huisjes. Weg van de bebouwing, smal pad langs bolle akkers, ooit tarmac geweest. We volgen een klaterend beekje tot de ingang van een kasteel, nu privé universiteit domein. Wegdraaien het statige bos in, pittig klimmen tussen beuk met een ondergroei van bloeiende paasbloemen in het wild. Rustpost na 5,4 km in een cafeetje te Sint-Veroon (Halle/Lembeek). Le patron y parle uniquement la langue de Molière.

Bakje flauwe koffie (dirt water zou mijn Braziliaanse collega zeggen) en weer op pad. Hoog boven en parallel de vallei over een tarmacje dat duidelijk dienst doet als sluipweg. Voorbij een hoeve die er denkelijk vijftig jaar geleden eender uit zag. Kleine hokjes weerszijden de weg herbergen het vee, de mesthoop prikkelt onze reukorganen. Duiken de vallei in langs onverhard, zeg maar vettig, om meteen weer te klimmen. Een brede holle weg met overdaad aan klimop loodst ons naar het akkers plateau. Prachtige vergezichten meteen. De parkoersbouwer gaat wat spelen met de heuvel en onze kuiten, steeds weer op en neer golft ons pad. Een laatste duik, we pauzeren in een klein schooltje te Braine-le-Château onder meer met Jean & Liliane (Anderlecht).

Na de pauze stappen we door het dorp om vervolgens aan een stevige klim te beginnen. Mogen op adem komen in de Sentier du Hasard, rustig bospad, en dan terug een niveau lager tussen de woningen. Lekker vettige klim langs weilanden vervolgens, vlak komt in dit parkoers niet voor ! Om de lokale voetballende jeugd te bereiken moeten we weer een verdieping lager. Bois des Pochets, lees ik op het volgende bord voorbij een roze hoeve. Upstairs maar weer tot de rustpost in Sint-Veroon. Hé, hé, stevig werk tot nog toe maar wij vinden het prima. De nivellering neemt af. We stappen naar een mini watertoren en fraaie gedateerde woningen. Stilaan bergaf tot het kanaal en de brug van daarstraks. In de vallei werkman huisjes. Het begint ons te dagen. Hoog in de heuvel de woningen van het kader, in de vallei die van de werkman, allen Forges de Clabecq. We wandelen rond de kaalgeslagen industriële site en duiken langs een landelijk kasseitje, samen met een straatbeekje, terug naar beneden. Meteen terug upstairs natuurlijk langs woningen en akkers met laagstaand wintergraan. Laatste rustpost in cafeetje l’Egypte. Net op tijd om te zien hoe Spartacus de troepen van Lefevere te grazen neemt.

De laatste loodjes nu, enkele vlokjes sneeuw die smelten voor de zon. We wandelen een heen-en-weertje langs de spoorlijn richting Hennuyères. Nog één klimmetje en vervolgens door gehucht Stéhoux. Langs het kasseitje van le Pont du Diable terug tot een riviertje en dan … recht naar den Duvel. De opeenvolging van heuvels heeft zijn tol geëist, we nemen een ruime pauze. Ik heb een fout uur voor de trein in gedachten en we missen hem dus net. Halfuurtje wachten, geen ramp. Helaas zijn er ook werken rondom de Rooseveltplaats en missen we onze drie verbindingen naar Hemiksem ! Resultaat : pas om 21:30 thuis, het kan verkeren zei ene Bredero !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/05032016Tubize 

 

 

22:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -t

09-07-14

06.07.2014 A.M.I. te Hamme-Mille

Lokeren = 9,5 mm hemel water, Hamme-Mille = 5,0 mm hemel water. Onze keuze is gauw gemaakt. Ik besluit wel met de auto naar onze Waalse gastheren te rijden. Het openbaar vervoer is er te schraal. Bij Vilvoorde zien we hoe brandweerlieden het dak van een auto lichten. De voorzetels van het wrak zijn bedekt met dekens. We sidderen. Even verderop, in Winksele is het weer zover, wij moeten er gelukkig niet langs. Tja, het wegdek ligt er nattig bij deze ochtend. Stellen zelf ook vast dat menig chauffeur roekeloos rijdt, niet te vatten. Vinden een parkeerplaatsje in een stille straat dichtbij het startlokaal, is hier geen sinecure maar we zijn vroeg van de partij. Worden wel geklopt door clubmaatje Ghislaine, die blijkbaar ook steeds minder slaap nodig heeft.

De vooropgestelde 30 km blijken er slechts 27,7 te zijn maar we weten dat daar bij A.M.I meer dan voldoende pit in zit. Lopen het dorp uit en gaan meteen zachtjes klimmen over een keienpad tussen akkers van bieten, boontjes en rijpend koren. Een holle weg van rosse kassei loodst ons naar het prachtige dorp Gottechain. We vergapen er ons aan schitterende vierkantshoeves. De parkoersmeester vindt iets dat ooit een pad geweest is om ons terug een verdieping lager bij wat koetjes af te zetten. Dan gaan we weer klimmen, bij een zonnig weertje, tussen akkers van graan en maïs. Grez-Doiceau ligt dan beneden in de vallei van Le Train en daar gaat het dus naartoe voor onze eerste pauze. Ik kan er niet weerstaan aan een spie rabarbertaart, bij Linda onbekend. Voorgangers uit Oost-Brabant voorspellen ons een prachtige en pittige lokale lus van 8,5 km. Zag ik op de kaart het woordje Biez niet, mij welbekend?

We doen het nochtans aanvankelijk rustig aan, langs riviertje Le Train en door zijn vallei richting Morsaint en een volgend kasseitje. Kalveren staan netjes op een rij als toeschouwers. Zij laten zich warempel tot een knuffel verleiden. Sentier de Bahayrmon nu. Hé, hé, wat een kuitenbijter is dit ! Eenmanspad, trapperig en voorzien van een soepele leuning. We duiken meteen terug de vallei in langs een tarmacje met een uniek vergezicht als toemaatje. Hobbelig kassei dan, door de velden, richting Domaine de Bercuit. Achterop komende wandelaars wuiven, blijken Jacqueline & Luc te zijn. Zij halen ons pas in boven een volgende joekel van een helling, tussen de villa’s deze keer. Gaan nu samen uitbollen over verhard en onverhard langs de Ry Mazarin en de Sentier des Bonniers tot de tweede pauze in het schooltje van Grez-Doiceau. Krijgen er tot onze niet geringe verrassing het gezelschap van Sabine & Freddy. Proberen ze, ondanks het late uur, nog weg te sturen op de 30 km maar ze laten zich niet vermurwen.

De parkoersmeester tovert nog een mooi strookje Le Train uit zijn hoed alvorens ons over fietspaden een verdieping hoger te sturen. De grotere afstanden duiken, vergezeld van hemels gedruppel de akkers in richting Archennes. Kasseitjes en tarmacjes loodsen ons langs een vlasveld en achterafjes richting spoor. We wandelen door het hoge groen in de richting Waver naar Leuven. Een meer dan pittige helling … de meesten vallen op hun stoel bij Turtles Field, de locale American Football adepten. Nestor maakt nu ook deel uit van het los/vaste gezelschap. In inderdaad los verband wandelen we een technisch stukje langs bosje en akker tot we een graan plateau bereiken. We stappen richting Bossut bij een stevig opzettende bries. Wandelen door het stille dorpje en dan terug de akkers in. Krijgen met wat meer hemelvocht af te rekenen, maar nog steeds doenbaar. Een pracht van een holle kasseiweg zet ons af bij een paar boerderijen. Brutus staat mistroostig op zijn eentje in het hoekje van een weiland, hij gunt ons geen blik waardig. Een patattenveld in bloei, we bereiken de bewoning van Hamme-Mille. De drukke steenweg, die we moeten oversteken ligt op zo’n 200 meter van de finish. Net genoeg om ons copieus te ‘begieten’, we zien er uit als verzopen mussen.

Bij een paar Chimay Blue verbroederen we gezellig met nog meer IJsetrippers, Peter, Dany & Viviane, mijn vroegere werkmakkers Ronny & Marina ook (Ibissers). Vrolijk vatten wij de terugweg aan. Het zal een vermoeiende rit worden want worden getrakteerd op een heuse zondvloed vanaf Leuven tot Mechelen. We komen er veilig doorheen. Genieten thuis na van een prachtige tocht en de vele gezellige momenten met onze wandelvrienden. Tja, meer moet dat voor ons echt niet zijn.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/060720...

 

20:11 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -h

25-09-13

21.09.2013 Les Marcheurs du Hain à Tangissart

De auto wordt nog eens van stal gehaald. Les Marcheurs du Hain beloven een vernieuwd parkoers vanuit Tangissart en daar willen we bij zijn. Weliswaar niet voor de 60 km, zo vroeg raken wij niet meer uit de bedstee. Toch parkeren we al om 08:00, redelijk onreglementair, in de buurt van de startzaal, hopend dat de arm der wet een oogje zal dichtknijpen. Onze eerste bekenden zijn Tiny en Dany, voor Tiny een doorgedreven training van de pijnlijke knie en dit over zo’n 20 Waals-Brabantse kilometers.

 

We verlaten het dorpje langs de Ry d’Hez, een beekje. Mogen meteen klimmen door een pracht van een hol en woest bosrijk pad tot op een plateau van akkers. Smalle paadjes loodsen ons verder langs de bosrand tot een meer imposante rivier. Stappend langs een houten wand bereiken we het volgende dorp, Bousval. Mooie opener deze 3,4 km. We pauzeren er even want er wachten 8 km. Volgen aanvankelijk een oude spoorbaan. Vervolgen onze weg lang biet & maïs. Een holle weg met 10 % klimpercentage voert ons weg van mooie woningen tot een steenweg. Erop en erover, we wandelen de velden in langs ondermeer de Chemin del Wastez. Koeien loeien in hun ruime stallen. Wij mogen ploeteren door de vettige paden, die hun weg naar malse weilanden is. Webben sieren de meidoorn hagen, de herfst is in het land. Een streepje beukenbos, we passeren de Domaine de Ways Ruart en stappen vervolgens letterlijk door hooiland met een stevig golvend golfterrein aan onze rechterhand. Komen weer bij een snelstromend riviertje uit, La Cala. Het zet ons af in het volgende dorp, Glabais en zijn Ferme Saint-Pierre, waar de rustpost in de open schuur gevestigd is. Een wandelaar laat er zijn hand verzorgen na een kwalijke val. De ledemaat ziet er dik en gezwollen uit maar de kerel volhard, zal de tocht uitlopen. Wij wandelaars zijn geen doetjes !

We stappen door het dorp en zijn rommelmarkt hobbelend over een lieflijk kasseitje. Omdat we hoog in het landschap lopen kunnen we genieten van prachtige vergezichten. Dwars door Golf de l’Empereur voert onze reis. Klopstokia zegt vriendelijk goedendag, uitzonderlijk voor dit volkje. Zoeken een volgend kasseibaantje op, wederom langs La Cala. Duiken het bos in terwijl we de waterweg blijven volgen. Weglopen van het nat betekent uiteraard klimmen, tot de volgende imposante hoeve. Een uitgeteerde holle weg in het groen stuurt ons bergaf naar de volgende bosstrook. Het parkoers blijft golven, steeds maar op en neer door bossen en weilanden. Bij de ingang van een eenmanspad tussen malse weilanden staat een bordje ‘taureau mechant’. Gelukkig geeft mijnheer niet thuis, we kunnen rustig doorlopen. Plateaus zijn meestal akkers, de lager gelegen gebieden natter en bosrijk. Een laatste kasseitje voert ons langs een hoeve terug naar Glabais. Pff, stevige kost deze 9,7 km. Het zal ons later bevestigd worden door ‘ritser’ Dirk en Katty (Deinze).

We zijn nauwelijks halfweg. Zoeken opnieuw de spoorbaan op en gaan nog maar eens een beek volgen. Keuvelend met Dirk lopen we door bosrijk gebied met heel wat waterloopjes. Langzaam verandert de begroeiing van loofbos naar spar, hoge varens ook. Dirk sjeest weg, we lopen aan een gezapiger tempo richting Sart-Dames-Avelines. Passeren nogal wat paardenweiden, moeten zelfs dwars door een tuin heen. Een paar straatjes nog en we bereiken de volgende rustpost, die er vrij verlaten bijligt. Met mondjesmaat vallen de stoere jongens en meisjes van de 60 km er binnen.

We klimmen tot bij een watertoren volgen over een plateau en passeren een burchthoeve. Duiken vervolgens naar een beek die we lange tijd zullen volgen langs ondermeer de Sentier de Nautrive en zijn vijver. Een bepaald trapperige kasseiklim haalt ons uit de relatieve rust. We mogen haast meteen en zachtjes weer dalen door een bos tot bij de spoorwegbruggen van Villers-la-Ville. De lokale Syndicat d’Initiative doet er dienst als laatste rustpost. Hebben nog 3 km voor de boeg.

We passeren de prachtige ruïne en gaan dan klimmend het bos in, even technisch dit. Mogen dan rustig flaneren tussen spar en berk. Een scherpe afdaling, we staan haast met de voetjes in het water. De parkoersmeester heeft voor de laatste kilometer een extraatje in petto. Het beekje loopt haast gelijk met het pad. Wordt dus modderschaatsen in een pracht van een duister biotoop. De schoentjes moeten vuil zijn na een wandeltocht, niet ? In de zaal vele bekenden, allen de duim omhoog, wat was dit een prachtige en pittige tocht. Voor enkelen eindigt ze echter in mineur. Busmaatschappij TEC ter willen zijn hun auto’s zo’n 20 km verder gestald …

 

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/210913...

 

 

21:46 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -t

24-04-13

21.04.2013 A.M.I. te Archennes

Net als gisteren pikken wij op weg naar de wandeling een cafeetje mee, bevolkt met een merkwaardige mix van koffie en Stella drinkers. We zijn dan ook bij het station van Leuven deze keer. Een boemeltreintje brengt er ons zes stationnetjes verder, we kennen de haltes uit het hoofd, maken de reis elk jaar weer. Bemerken geen activiteit bij de voetbalkantine van Pecrot deze keer. Al evenmin in het straatje dat ons naar de startzaal leidt. Ja, het wordt vast een parkoers, anders dan anders. Het is meteen erg druk bij de CPAS de Grez-Doiceau. Wandelaars uit Izel en Mêret vullen de kleine ruimte. We nemen met verbazing kennis van de prijslijst der consumpties. Minimaal € 1,40 – wordt het debacle van de januaritocht op de wandelaars verhaald ? Beetje een minpunt toch.

Het parkoers van de 30 km blijkt ook een 4 + 25.1 te zijn, het stoort ons niet. Na enkele collega’s IJsetrippers trekken ook wij ons op gang. Een kasseitje loodst ons over riviertje Le Train richting weidse bolle akkers. We wandelen de Rue du Tilleul op, lopen rechtsom over het kasseitje van de Rue des Monts en dalen vervolgens terug de vallei in, waar de bussen staan. Een klimmetje tot de dorpskerk, het opwarmertje zit er op. Hebben ruim de tijd voor een koffietje en een terras bij de startzaal.

Gaan weer op pad langs de klimmende Rue Bois Gibet, over verweerde kassei en verder onverhard de velden in. Denk ik dat we tot Bossut zullen klimmen, niks in minder waar. Voorbij de mechanisch zaaiende landbouwer gaat het opnieuw bergaf, over het fietspad langs de N25. Bewandelen vervolgens een amalgaam van onverhard, kasseiwegjes en kerkwegels langs de rand van Doiceau. De pittige klim van Ry Mazarin zet ons af bij het eerste bosje van de dag. Even technisch dalen en vervolgens langs een aanplant van populieren terug naar weidse akkers. Mogen genieten van prachtige, schaars bewoonde vergezichten. Voorbij een vierkantshoeve stappen we over Le Pisselet, beekje zijn naam waardig, dokkeren het kasseitje tot het clublokaal van onze gastheren. Tweede pauze na 11,6 km. We praten er wat bij met Luc (Kessel-Lo) en JPD, deze laatste in de ban van de lokale kaastaart.

We laten onze Brusselse Bourgondiër genieten en vatten het lokale lusje aan. Het is ons welbekend. Klimmen mogen we, over een kasseitje en vervolgens tarmac langs de N25 naar het Bois des Roux. Zoals altijd kruisen enkele motards ons pad, ze houden het galant. Stroken bos zien er uit als een slagveld, hier is nog geld beschikbaar voor een paar extra kastelen. We duiken onder de expresweg door en keren op onze stappen terug in het groen. Het pad blijkt recent een werf geweest te zijn, denkelijk van een bekabeling van de omgeving. Weer mogen we genieten van weidse groene vergezichten, graanakkers. Lopen vervolgens als door een tunnel van struikgewas en verder een holle weg af tot vierkantshoeves. Steken de drukke baan over en passeren klimmend achter de dorpskerk van Grez door. Terug naar Le Pisselet zoals daarstraks. Pauzeren een tweede keer in het clubhuis in het gezelschap van Luc, na 17,6 km.

De kasseitjes wachten, op en neer, tot de steenweg naar Wavre. Aan zijn overkant passeren we het stationnetje van Gastuche. De langere afstanden mogen door een pracht van een platanendreef tot voorbij de Dyle Romane. We wandelen vervolgens over een smal pad langs de bosrand. Anemoontjes aan onze voeten, links een graanakker als een vruchtbare bolle buik. Stilletjes klimmen we naar Tomme, gehucht van Ottenburg. Lopen de bebouwing voorbij, het akkerplateau en de baken van luchthaven Zaventem tegemoet. A.M.I. voert ons in omgekeerde richting van hetgeen Wilfried met Paasmaandag aanbood. De heuvel af dus door die pracht van een holle weg. Luc stormt ons met zevenmijl laarzen voorbij, het paard ruikt de stal. We moeten inderdaad vanaf een verweerde boerderij naar rechts een tarmac volgen tot het station van Florival en de laatste rustpost in cafeetje Au Val Fleuri. Wij doen er een terrasje samen met motards uit Balder (Berlaar). Binnen twee reuze grote televisieschermen, je kan er LBL en de F1 tegelijk volgen. Luc geniet bij en van een Rochefort.

Nog geen spek naar onze bek, we vatten ons laatste wandeluurtje aan. Het boemeltje sjokt voorbij, aan de overkant van de sporen wacht een pracht van een diep ingesneden holle weg, zijn flanken dicht met mossen begroeit. Even mogen we het plateau op. Dan gaat onze parkoersmeester spelevaren met de beboste heuvelflank. Lekker technisch gaat het op en neer over zanderige paden. Dan gaan we echt het plateau op, in gestrekte draf richting kerkje van Bossut. Bij de eerste huizen kiezen we rechts om langs een oude zandgroeve (of wat er op lijkt) verder te wandelen. Krijgen nog enkele Ardeens lijkende vergezichten  cadeau en zetten dan de afdaling naar Archennes in. Hebben nog lekker de tijd voor een terrasje keuvelend met Permanent Daniel en even later ook Luc. Moeten er vandoor, treintje komt zo. Reizen deze keer over Leuven en Mechelen terug naar Berchem. We maken van de rust gebruik om een uiltje te vangen. In Mechelen komen we Rudy (de facteur) tegen die enthousiast vertelt over de Manke Fiel tocht. Ook wij zijn weer vrolijk. Hebben er een heerlijk weekend opzitten. Twee prachtige tochten bij een lekker wandelaar vriendelijk lenteweertje. Kunnen de volgende werkweek weer aan.     

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/210420...

20:30 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -a

06-03-13

03.03.2013 Comité Provincial BBW te Vieusart

Dacht ik met de auto naar Le Brabant Wallon te rijden, Linda port mij aan om een oplossing met het openbaar vervoer te bedenken. Dit blijkt een makkelijke opgave te zijn, in theorie althans. Drie treinritten voeren ons over Brussel en Ottignies tot Louvain-la-Neuve-Université. Volgens Google Maps zijn we slechts drie kilometer van de Rue de Neussart verwijderd. We verslikken ons echter al meteen in de eerste rotonde na het doorworstelen van de kunstmatige universiteitsstad. Lopen zodoende een rondje van enkele honderden meter extra. Na de afslag bij wegwijzer Vieux-Sart wordt het moeilijk. We kunnen de Rue de Mèves niet vinden en volgen ons gevoel dan maar. Resultaat : we zij net geen uurtje onderweg tot de piepkleine maar mooie startzaal onder de kerktoren. Komen er enkele bekenden tegen van ‘helper’ Jan tot wandelaar Jefke.

Toch gaan we alleen op pad voor 32,4 km. Stappen meteen de weidse akkers in voorbij de Ferme Culot waar boer en boerin op leeftijd ons vriendelijk uitwuiven. Het wordt een aangename, stille etappe door de bolle velden en weilanden tot de rustpost in een cafeetje centrum Gistoux. We zijn nauwelijks 4,8 km ver en lopen dus gelijk door. Leuk lusje, zeggen de Shannen Family, die een rondje voorsprong hebben op ons. We passeren riviertje Le Train en stappen langs de Sentier de la Cascade (vistrap) achterom de lintbebouwing van het dorp. Klimmen stevig weg over een krakkemikkig kasseibaantje langs beeldhouwer Leon De Pas tot voorbij de villa grens. Mogen een sparrenbos in en geleidelijk terug afdalen naar klaterende beekjes. Onze parkoersmeester houdt van pittig en potig. Hij stuurt ons nog een stevige helling op alvorens terug in Gistoux aan te komen. Hoog tijd voor koffie na 9,3 km. Er drentelen nog enkele IJsetrippers binnen, we zijn goed vertegenwoordigd vandaag !

Mogen meteen weer weg klimmen uit het dorp om langs smalle paadjes terug de steenweg te bereiken zo’n 200 meter verder dan het cafeetje van de rust. Sadisme noemen wij zoiets ! Duiken nu sentiers in en mogen heerlijk flaneren langs diep ingesneden beekjes tot de vervallen watermolen Inchebroux (of zoiets). Stappen over het erf van zijn bewoners en vervolgen onze weg over een tarmacje. Bij een weiland wacht de volgende sentier. Heerlijk hoe we hier in het groen parallel Le Train mogen wandelen tot in het dorpscentrum van Bonlez. Verlaten vervolgens de waterkant en gaan de lange klim tussen villa’s aan van de Chemin Bernard Croix. Het volgende kasseitje ‘uit Jusekes taad’ zet ons af bij rustpost n°3, een tentje langs de kant van de weg. President du Brabant Wallon Daniele slooft zich uit om bevoorrading aan te voeren. Hij is een tevreden man met ruim 700 ingeschreven wandelaars.

Met nog meer IJsetrippers rondom ons vervolgen we onze weg. Kunnen even genieten van een prachtig uitzicht op een diepgelegen landbouwersdorp en denderen dan zelf de helling af langs onverharde paadjes. Stappen voorbij een kerkje en vervolgens nogal wat straten om een brede vallei te bereiken. We zijn grondgebied Waver. Krijgen een prachtige, groene, holle weg cadeau om een drukke baan te bereiken. Moeten door nieuwbouwwijk Les Quatre Sapins. Dan wacht een heerlijke, dalende strook kassei, diepe holle weg tot rustpost n°4. Ook hier maken de IJsetrippers de helft van het wandelgild uit. Wij zullen als enigen de extra lus van de 30 km lopen. Ze is aanvankelijk behoorlijk pittig, langs achterafjes tussen woonwijken door. Dan wacht een recht pad langs een bosrand en zijn kapellen. We komen terug bij de brug over de expresweg uit. Moeten zeker twee kilometer hetzelfde parkoers lopen als een uur geleden. Wij bedanken ervoor, hebben ons extraatje vanmorgen al gehad. Zetten rechttoe, rechtaan terug koers naar de expresweg van af Ste-Anne-Louvranges. Duiken er onderdoor en mogen dan weer genieten van een kasseibaantje in het groen. Op het vlakke wandelen we door het Bois de Villers. Nog een laatste keer kassei, klimmend de weidse akkers in. De laatste kilometer zal nog stevig golven door de Rue de Oignies, eigenlijk niet meer dan een veldweg.

Toch wel een beetje moe vallen we het zaaltje binnen. Moeten een tiental minuutjes wachten op onze Chimay Blue die van een rustpost moet komen. Hebben we de tijd om een boompje op te zetten met Jan (Police de Bruxelles). Voor de terugweg kiezen we het parkoers dat Jefke ons vanochtend uitlegde.  Is weer stevig klimmen over verweerde witte kassei langs hoeves met loeiende koeien. Binnen de 40 minuten staan we aan het Universiteitsstation. De NMBS is weer levensecht vanavond. Defecte treinstel, vertragingen en overvolle coupés tot Antwerpen. Tja, alles went …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/030320...

19:57 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: waals-brabant, -v

27-06-12

23.06.2012 Les Guibolles Guibertines te Tangissart

De Vauban loopt bij het buiten rijden van Brussel ruim een kwartier vertraging op. Het zal toch niet waar zijn hé ! Als we de bus in Ottignies missen moeten we een uur wachten op het volgende boemeltreintje. Ik rep mij naar de bushalte. Rustig maar, zegt de chauffeur van de TEC, wij moeten wachten op de trein uit Brussel. Oef, kunnen ze bij De Lijn een lesje van leren. De vriendelijke man zet ons zowaar bij het startlokaal in Tangissart af, service dat krijg je steevast in Wallonië. We komen meteen Sabine & Freddy tegen, samen met nog twee andere wandelaars. Zij blijken mijn verslag van vorig jaar gelezen te hebben en ik heb ze nieuwsgierig gemaakt. Ik zeg er niet veel op maar voel mij toch vereert. Het doet mij deugd wat erkenning te krijgen dezer dagen en het moet gezegd, deze tocht was vorig jaar geniaal.

In het wat duistere zaaltje vliegt een zwaluw af en aan. Heeft hij er een nest of vindt ie de uitgang niet meer, wij weten het niet. Paul ‘de pakkeman’ is er ook, hij lijkt gehaast gaat er meteen vandoor. Na de koffie beginnen wij ook aan de opdracht. Moeten een steenweg omhoog tot we de weidse akkers in kunnen. Papavers zorgen voor kleur aan de rand van de veldweg, tussen het stilaan geel kleurend koren. Laten net als vorig jaar een kapelletje links liggen en duiken een eerste bos in. Onze bepijling krijgt het gezelschap van Adeps in een diepe holle weg. Hij stuurt ons opnieuw het plateau op. Wegeltjes liggen er verscholen tussen struiken en hoge netels. Ik ben maar wat blij toch nog in lange broek te lopen. De volgende holle weg dient zich aan. Het keienpad zet ons af bij een bruggetje onder de spoorbaan. Aan de overkant klimmen we meteen tot voorbij het stationnetje (lees perronnetje) van La Roche tot Salle Gaston Scaillet. Nauwelijks een meter vlak deze eerste 4500 meter ! De parkoersmeester spaart ons niet. Straten en kerkwegels sturen ons steeds weer op en neer. Elke hoogte laat ons genieten van prachtige vergezichten, het is dan ook stralend weer. Hebben net geen 7 km op de teller staan als we een eerste keer pauzeren in het kleine zaaltje van Sart-Messire-Guillaume, zo noemt het dorp. Wij begroeten er vele bekenden. Wandelend Mol is goed vertegenwoordigd met Jacqueline en Peter, die samen genieten van een terrasje en Chimay Bleu. Zij hebben een rondje voorsprong op ons.

Voorbij het lokale schoolfeest zet een tarmacje ons af bij riviertje La Thyle. Even verder wachten wat villa’s maar ook een stevig klimmende holle weg … kassei, schots en scheef. Wederom komen we op een plateau uit. Stappen langs wuivend koren en vervolgens jong bos parallel aan een drukke steenweg. Het krioelt er van de bosmieren. Drève des Deux Bois voert ons vervolgens langs kasten van villa’s terug naar La Thyle. En ja hoor … we gaan weer klimmen, tussen de bebouwing door een lange potige helling op. Zijn opnieuw in Sart bij de intussen al heel wat rustiger controlepost. We doen er opnieuw een terrasje alvorens de tweede lus aan te vatten. Maar eerst kan er een babbel af met ‘cowboy’ Luc en Jefke uit Balen. Hoorden we verhalen van wandelaars die fout liepen, wij hebben geen enkel probleem met de netjes tweetalige markeringen. Stappen nu het dorp uit richting prachtige vierkantshoeve en kapel op de heuvel. Even klimmen door een bos en vervolgens de weidse akkers in waar vlas subtiel groen en paars kleurt. Het tarmacje wordt ingeruild voor een ‘sentier touristique’. Een dreef aan de rand van een landgoed en dan de kassei op voor een paar kilometer, dwars door onmetelijke graanvelden, genietend van schitterende vergezichten. Een holle weg brengt ons weg van het plateau naar gehuchtje Suzeril. Moeten nu wat straten volgen en lopen prompt met een vijftal wandelaars fout. Eigen schuld, dikke bult, geven ook de twee stappers van Wallonia Namur ruiterlijk toe. Onze parkoersmeester is een deugniet. Op een zakdoek stuurt hij ons nog een paar keer op en neer, terug naar de hoeve van daarstraks. Voorbij het schoolfeest pauzeren we een laatste keer in Sart.

Deze keer loodsen de Guibolles ons langs steegjes en kerkwegels het dorp uit. Lopen door een bos richting hoge mast en weer een andere prachtige witte vierkantshoeve. Geen akkers meer deze keer maar nattig bos en prachtige holle paden. Een strookje kassei langs de bosrand loodst ons La Roche binnen. Genieten mogen we nog steeds, wandelend langs hoge sparren met een ondergroei van prachtige varens. Een wat technische afdaling, een laatste wegeltje, we zijn bij de laatste rustpost in La Roche.  Nemen de tijd voor een drankje alvorens aan de laatste 3 km te beginnen. Daarbij volgen we de spoorbaan richting Fleurus. Ons pad is dicht begroeit, het lijkt wel of we in de brousse wandelen, wel met een ondergrond van leisteen. Blijken weer bij La Thyle uit te komen. Aan de overkant van de spoorbaan wordt ons pad echt wel vettig, we waden zelfs even door het beekje bij de Moulin de Chevelipont. Krijgen nog een laatste hellend stukje in bos te verwerken alvorens de lange afzink over de kassei naar de kerk van Tangissart aan te vatten. Hebben nog ruim de tijd voor een wandelaarsdrankje samen met Jefke. Ik praat ook even na met iemand van de organisatie. Kan hem blijkbaar warm maken om uiterlijk binnen twee jaar een marathon te organiseren. Vrolijk stappen wij naar het perron in La Roche. Het was een leuke tocht, al moet ik toegeven dat ze niet het hoge niveau van vorig jaar haalde, daarom zat er te weinig La Thyle in.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/230612...

 

16:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -t

25-04-12

22.04.2012 A.M.I. te Archennes

Nog niet echt bekomen van de emoties na hetgeen ons gisteren overkomen is, vertrekken we redelijk laat richting Brabant Wallon. Twee boemeltreintjes brengen ons naar Leuven & Archennes (Eerken). Wij zijn hier kind aan huis, wandelen deze tocht vrijwel elk jaar, als rustig alternatief voor het drukke Geraardsbergen. Het parkoers oogt net als gisteren anders dan anders, nochtans met dezelfde rustposten. Zo hebben we het graag.

Voorbij de verlaten dorpskerk gaan 20 & 30 km er alleen vandoor. Een pittige helling brengt ons naar een bewerkte akker, een potige holle weg tot op een graanplateau. Rechts priemt het kerktorentje van Bossut, wij moeten naar links, naar een erg technische afdaling. Een hobbelig kasseitje zet ons af bij de spoorbaan die Leuven met Waver verbindt. We zijn bij het stationnetje van Florival. Mogen meteen weer klimmen langs een dot van een hol bospad, zijn flanken met helgroene mossen begroeit, heerlijk ! Moeten wat hemels water verwerken, nauwelijks meer dan  zweetdruppels. Komen uit bij de chalets in het groen van het toepasselijke Val Vert. Duiken het assepad af om meteen weer te klimmen bij Val d’Or. Onze parkoersmeester houdt van pittig, het gaat voortdurend op en neer, stevige kost. Finaal bereiken we het stationnetje van Pecrot. Aan de overkant gaat het over de hobbelige weg langs het spoor, met uitzicht op een visvijver, tot de voetbalkantine van het dorp. Pfff, deze 7,8 km konden tellen !

Behalve het groepje rond STIBbers Nadine & Bernard, strijken hier alleen maar IJsetrippers neer, Ghislaine en haar gevolg, JP, Marion & Ludo. Wij hebben een lusje van 5,1 km voor de boeg. Voor het eerst mogen we echt langs de vijver wandelen, uitkijkend om de vissers en hun dure materiaal niet voor de voeten te lopen. Aan de overkant van het spoor, pas bewerkte akkers en paardenbloemen in volle geel ornaat. We mogen weer eens klimmen, stevig over verweerde kassei tot in de boskruin. Krijgen een prachtig uitzicht over de vallei en zijn vele vijvers cadeau.We verlaten blijkbaar Nethen. Bij het uitkomen van het groen een heerlijk vergezicht in peis en vree tot de kerktorentjes van Bossut en Gottechain. Zetten de afdaling naar Pecrot in over een tarmacje met fenomenaal uitzicht op de tegenoverliggende heuvel, Ottenburg. Langs het spoor hobbelen we terug naar de rustpost. Hoog tijd voor een boterham.

Lopen nu langs een golvende steenweg parallel met de spoorbaan door de vallei terug naar Florival. Bij het station gaat het richting Ottenburg. Moeten niet zo ver maar mogen met de GR mee langs bolle akkers en de bosklim naar Tomme verteren. Krijgen er een buitje gratis bij terwijl wij tussen beboste heuvel en bolle graanakker langzaam naar de Dijle zakken. La Dyle Romane, zeggen onze Waalse vrienden. Een laantje platanen voert ons over het water tot het stationnetje van Gastuche. Aan de overkant van de Waverse steenweg wacht een stevige klim, kassei en dito afdaling tot het clubhuis van A.M.I.. Barman ‘moustache’ is er deze keer niet, hij blijkt vandaag parkoersbewaker te zijn. We praten wat bij met een koppeltje van Hanske De Krijger die wij misschien wel een jaar niet meer gezien hadden. Ook zij komen met een verhaal van naakt ontslag op de proppen. Wat is dat toch in dit pokkenland tegenwoordig !

Intussen heeft mij fototoestel nog eens de geest gegeven en dat is jammer. Er wacht ons een prachtige lus namelijk. Langs het kerkje St-Pierre voert een holle weg ons gestaag de hoogte in. Golf de Bercuit en dan weet je het wel, één van de rijkste buurten van Wallonië. Krijgen een prachtig uitzicht op een lager gelegen ‘link’ cadeau. Moeten zelf een minuscuul paadje in voor een erg technische afdaling door een wandel canyon, loodrechte zandwanden incluis. Het volgend bospad is wulps, glad, nat, we vorderen voetje voor voetje. Krijgen bij het uitkomen een onwaarschijnlijk mooi vergezicht cadeau. Akkers en fris groen baden in het zonlicht, het geheel wordt bekroond met een gitzwarte lucht. We reppen ons over Le Pisselet de akkers in. Rechttoe, rechtaan tot een manège en vervolgens over rosse, bonkige  kassei naar de steenweg en de rustpost. Zien de bui letterlijk hangen, redden het net.

Met de zon in de rug en het gitzwarte zwerk voor ons vatten we de laatste 3,5 km aan. Het rommelt in de verte, hoog boven de pril groene populieren. Natte beuken hebben een gitzwarte stam en een weelderige haardos van beginnend blad. De veelheid aan kleuren zijn een schitterend schouwspel. Wij mogen terug naar de Waverse Steenweg, naar de zon. Het laatste tarmacje voert ons naar centrum Archennes, naar riviertje Le Train en een laatste strookje rosse kinderkopjes. De kassierster van dienst bekijkt mij met grote vraagtekens in de ogen bij aankomst. Mijn twee duimen gaan in de hoogte, dit was een prachtige tocht. Komt er dan ook een mooi verhaal, vraagt ze lachend … We spoelen de inspanning door met een Duvelke, zijn de laatste wandelaars die de zaal verlaten. Sporen gelukzalig naar Hemiksem terug. Wat een weekend !  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/220412...

 

 

 

 

20:42 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -a

19-09-11

17.09.2011 Les Marcheurs du Hain te Ophain

Exact één uur doet de trein er over van Antwerpen-Berchem tot Braine l’Alleud. Ik heb intussen een gezellige babbel met een ex-collega die ik in geen 10 jaar meer tegenkwam. Vanaf het station bereik ik door een wirwar van straatjes en pleintjes de Chaussée d’Ophain en dan is het ‘immer gerade aus’ tot de startzaal. Een opwarmertje van drie kilometer. Bij inschrijving is de sticker gratis vandaag. Les Marcheurs du Hain vieren feest, zijn 35 jaar jong, proficiat. Ik slurp mijn koffie in het gezelschap van Marc (Wezembeek-Oppem), we zullen ook de eerste 12 kilometer samen lopen. We wandelen vrij snel het dorp uit, de golvende landerijen in. De eerste rustpost na 3,2 km slaan we over. Stempeltje pakken en wegwezen richting Lillois waar we de spoorbaan kruisen. Even verder hebben we clubmaatjes Ijsetrippers te pakken, waaronder Ghislaine. Kletsen wat bij genietend van de immense vergezichten over akkers zo ver het oog reiken kan. Traditiegetrouw wandelen we voorbij een immense witte vierkantshoeve die in een dalletje ligt en mogen dan de heuvel op. Onder ons beidjes houden we er een lekker tempo op na, ondanks de rollende keien onder onze sloffen. Moeten een drukke steenweg over en wandelen Plancenoit binnen. Onze gastheren kondigen een wijziging in de bepijling netjes aan. Blijkt dat zij in Lasne geen pijlen mogen plakken, alleen maar met ijzertjes bevestigen. Alle steegjes en paadjes hebben vanaf nu ook een naam. De eerste noemt Sentier n° 20 De La Neuve Cour. Het zijn meestal achterafjes tussen statige woningen en kasten van villas door. Plots weet ik het weer. Komen onderaf het prachtige plein uit met de kerk prominent aanwezig en de mooie witgeschilderde huizen, café Le Gros Vélo ook. Pauzeren doen we bij Bernard en Nadine (STIB) in het schooltje met zijn twee ingangen. Eentje voor de jongens en eentje voor de meisjes. Tenminste zo was het in lang vervlogen tijden, nu is alles geëmancipeerd, kunnen alle kinderen door één poort.

Davy valt binnen, een snelle hap, de vogel is alweer gevlogen. Ik neem afscheid van Marc die de twintig loopt en ga alleen op pad richting 40 km. De dalende weg naar Bois Imperial is bedrieglijk, mag vrij snel alweer klimmen over een krakkemikkig asfaltje. Duik het jonge bos in op de kim van de heuvel. Aan de overkant wacht weiland en het mooie uitzicht op het kerkje van Maransart. Duik de vallée A La Dame in dwars door het weiland, wat een beetje moeilijk loopt. Even blijft de weg vlak en dan voert de zoveelste sentier mij recht omhoog naar het dorpscentrum. Een paar straatjes en ik ben bij de derde rustpost, de voetbalkantine van FC Lasne. Het helpersechtpaar staat er al vertrekkenklaar. Gauw iets drinken dus en ik ga er weer vandoor, ben zowat halverwege de opdracht. Loop rond de voetbalterreinen waar de jeugd zich uitleeft en stap dan richting villa’s. Daal de heuvel af tot de Ru Milhoux (beekje) en mag vervolgens weer klimmen langs de Sentier des Bruyeres. Bospaadjes en kasseitjes wisselen elkaar af tot de bewoning van Couture-St-Germain en verder. Het parkoers golft stevig op en neer, toch wel geen makkie dit hoor ! Finaal kom ik in het centrum van Lasne aan waar de winkels en kapperszaken de rijkdom van de omgeving etaleren. Lasne is niet voor niks de rijkste gemeente van Wallonië. De sjofele wandelaars pauzeren in de eenvoud van een schooltje. Zij die de 60 km lopen zijn al op de terugweg. Onder hen Paul’s Magic Walking Team versterkt met Bonyns Junior. Kapitein Paul houdt er, voetbalfluitje in de mond, de discipline in !

Na hen beklim ik een eerste keer een holle weg. Moet tot aan de top voor het kleine lusje dat ik hier ga maken.  Tussen koolzaad en een paardenweide is de weg even vlak. Kan er genieten van een prachtig uitzicht op diep ingesneden dalen. Er wacht mij ook een schitterende holle bosweg. Daarna opnieuw sentiers, villa’s, kasseibaantjes ook. Na een kleine drie kilometer sta ik terug in het schooltje. Loop vrijwel gelijk door terug de holle weg op. Scoutsjeugd hebben hier hun clublokaal, leven zich uit in de bossen. Ik duik terug naar beneden en volg een smal paadje langs riviertje de Lasne. Niet voor lang, moet weer een heuvel op naar het kerkje van Couture-St-Germain. Het parkoers blijft maar op en neer gaan door bossen en langs ruime bewoning. Stap letterlijk tussen een kudde runderen door, die zich nauwelijks wat aantrekken van die dwaze tweevoeters. Chemin n° 51 de Faweyat is een heuse muur. De snelste manier om op het plateau te geraken uiteraard. Wandel over een paadje dat aangelegd lijkt door een zatteman dwars door een geploegde akker. Vervolgens over een brede onverharde weg, licht golvend, een paar kilometer ver. De wind heeft vrij spel in de open vlakte, de temperatuur is aangenaam, ik kan lekker tempo lopen. Rechts La Butte, ook bekend als De Leeuw van Waterloo. Links liggen de dorpjes waaronder Plancenoit. Het immense uitzicht dat je van hieruit hebt doet vermoeden hoe het slagveld er in 1815 of daaromtrent moet uitgezien hebben.

In de pauze krijg ik het gezelschap van Jacqueline en Xavier die gezellig samen de 60 km wandelen. We zullen de laatste 8 km onder ons drietjes vol maken. Voorbij het Pruisisch monument lopen we het dorp uit, de weidse velden tegemoet. Passeren op een paar honderd meter van De Leeuw en stappen richting snelweg. Gaan die een paar kilometer volgen, verborgen achter een groene strook en wandelend langs ontluikend wintergraan op de bolle akkers.  Xavier wordt blijkbaar moe, vindt dat het allemaal wat lang duurt. Langs een rotonde en een drukke baan duiken we onze laatste kilometers in. Bij de volgende holle weg herken ik de omgeving. Nog één klimmetje, zeg ik tegen mijn kompanen, vanaf de parkeerplaats tot de finish. Paul en gezellen stappen al naar hun auto’s, gesterkt en gelaafd. Het is intussen 16:20, ik besluit meteen door te lopen tot het station. Jacqueline en Xavier hebben grote dorst en stappen de zaal binnen. In Braine mag ik een laatste keer klimmen het centrum in langs een steeg die Kattekop noemt.  Ben ruim op tijd voor de trein, sla wat extra drank in en wacht op een bankje. J & Mr. X komen er ook aan, gebracht door de organisatie. Samen reizen wij terug naar het Vlaamse land. Mag dankbaar gebruik maken van Jacqueline’s gsm want de mijne heeft de geest gegeven. Kan Linda mij oppikken in Berchem station. Morgen wacht een streekmatch.

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/170920...

23:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -o

04-07-11

03.07.2011 A.M.I. te Hamme-Mille

Ik las nillens willens een wandeloze zaterdag in, heb iets te veel om handen. Ik ga morgen mee, zegt Linda zeemzoet bij het avondeten. Yipie, we zijn weer met z’n tweetjes op pad ! Binnen de driekwart uur staan we aan de kerk van Hamme-Mille en vinden vrij vlot een parkeerplaatsje. Het is niet overdruk in de startzaal. Terwijl wij aan de koffie gaan drentelen Sabine & Freddy binnen, met een positieve noot over Huy gisteren. Wij vertrekken alvast terwijl zij ontbijten. Wandelen het dorp uit langs een nieuwe verkaveling in aanbouw en natuurlijk de eerste kasseiweg. Hij zet ons af in de vruchtbare akkers op het plateau met wuivende granen kleurend van donkergroene tarwe tot haast gele gerst. Plots langs alle kanten sirenes, een zwarte rookpluim stijgt op vanuit de vallei, in Hamme-Mille of Tourinnes-la-Grosse woedt een uitslaande brand. Wij zullen er verder niks van merken of over vernemen. Een holle weg, kassei uiteraard voert ons naar Gottechain met zijn prachtige vierkantshoeves. De 30 km krijgt er een extraatje. Langs een onooglijk, overwoekert paadje zakken we het dal in tussen het dorp, de steenweg naar Wavre en Bossut op de andere heuvel. Klimmen vrijwel meteen terug naar de zuidelijke kant van Gottechain en vervolgen onze weg met de andere afstanden door een bosje tot de volgende gemeente zijnde Doiceau. Lopen langs riviertje Le Train de rustpost binnen. Wandelden ongeveer 1h20 over de aangeboden 6,5 km, wel, wel.

Sabine & Freddy komen tot dezelfde bevinding maar niet getreurd, het is hier leuk wandelen. Moeten even de steenweg richting Jodoigne volgen en duiken vervolgens een bosje in. Kunnen opnieuw genieten van die prachtige vergezichten van op de vruchtbare plateaus. In het bos dat volgt een wel erg bonkige kassei, eerst scherpe, kleine witte kopjes, daarna het ruigere rode werk. Is Linda’s ding niet, ik ben echter in mijn nopjes, daver over de stenen als een echte Flandrien. Cocrou noemt het gehuchtje waar wij door lopen. Dan volgt een parel van een donkere holle weg. Zanderige ondergrond, dicht begroeide hoge wanden, een heerlijkheid. We bereiken de bovenste rand van Hèze en zijn land waar grasmatten gekweekt worden. Ze liggen er bij als echte golf greens, gemillimeterd en wel. Moeten nu terug een verdieping lager richting Biez gewoon tussen huizen en villa’s tot l’Eglise St-Martin. Hier missen we een vernuftig aangebrachte pijl en worden door een dame die onkruid staat te wieden op het rechte pad gehouden. En gelukkig maar, achter de kerk het mooiste vergezicht van de dag met de kerktorens van Doiceau (in de vallei) en Bossut (op de tegenoverliggende heuvel) prominent aanwezig. Een echte beauty dit. Smalle paadjes voeren ons terug naar Le Train en de rustpost in Doiceau, hebben nog 12 kilometer voor de boeg.

Ry Mazarin voert ons door velden en langs villa’s de heuvel op tot een kasseiweg en later een bospad. Wandelen door de intussen gekende populierenaanplant en dan opnieuw de akkers in. Echt zomers deze tocht zo tussen het rijpend koren. Net voorbij riviertje Le Pisselet zet een kasseitje ons af in het clubhuis van de organisatie. De barkeeper met witte snor ken ik al jaren en we babbelen wat bij in een allegaartje van Vlaams en Frans, zoals het echte Brusselaars betaamt. Linda vindt het altijd kei grappig mij zo bezig te horen. Negen kilometer resten er ons tot de finish en zonder rustpost. Wandelen letterlijk door de tarwe tot net onder het populierenbosje. Peter (Mol) heeft een paar kilometer achterstand op ons, is echt op z’n zondags aan het flaneren. Ik waarschuw hem dat de rustpost bij sluitingstijd aanleunt. We moeten de drukke steenweg over en door een stille straat richting Archennes. Hier wacht de Rue du Bois Gibet, heerlijk onverhard en zachtjes klimmend. Natuurlijk komt er nog wat kassei aan te pas voor we in Bossut aan de kerk zijn. Een zestal voor ons loopt recht het dorp door en uit. Ik wil hen gedwee volgen maar ‘eagles eye’ Linda bemerkt de afslag naar links. Roepen helpt niet, onze voorgangers zijn al te ver weg. Wij dus de hobbelige kassei op recht de akkers en de prachtige vergezichten in. Onze rechte weg gaat in dalende lijn voorbij een paar pachthoven richting eerste woningen van Hamme-Mille. Linda loopt nog stevig in de pas, voor mij is het stilaan genoeg geweest. En dat is het ook, het tarmacje voert ons recht naar het grote kruispunt in Hamme-Mille en de aankomst onder de kerktoren. Eindelijk, na maanden  ontmoeten wij Nadine & Bernard (STIB) nog eens. Blijkt dat Bernard ook al op zijn schouder gevallen is en een breuk ‘en dents de scie’ heeft opgelopen. Vandaar hun afwezigheid dus. Maar ze zijn er weer bij en daar gaat het toch maar om. We babbelen nog wat na met Sabine & Freddy, even later met Peter ook. Was dit misschien niet de mooiste tocht die wij ooit bij A.M.I. liepen, alle ingrediënten waarom we telkens weer naar deze regio afzakken waren aanwezig. We keerden tevreden terug naar huis dus …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/03072011Ha...

23:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: waals-brabant, -h

22-06-11

18.06.2011 Les Guibolles Guibertines in Tangissart

Een vereniging die ik nauwelijks ken, een startplaats die voor het eerst aangedaan wordt. Toch ken ik Tangissart als verste rustpost van Les Spartiates Gembloux in de winter. De omgeving van o.m. Villers-la-Ville lijkt mij heel wat te bieden te hebben en dus trek ik er naartoe. De trein in Berchem heeft 9 minuten vertraging wegens defect aan het materieel. Een doodgewone NMBS-dag dus. Geprangd in de smalle zeteltjes van de ‘Vauban’ geraak ik van Brussel-Noord in Ottignies. Een vriendelijke TEC chauffeur zet vier wandelaars af bij het startzaaltje onder de kerktoren van het dorp. Het obligate koffietje en ik ga er vandoor. Wordt openhartig ontvangen door een heuse stormwind. Tijd om op te warmen is er ook niet bij, mag meteen een stevige klim aanvatten op bonkige kassei. Eenmaal boven worden de langste afstanden meteen terug de vallei ingestuurd langs een krakkemikkig paadje. De beloning kan wel tellen. Jong nat bos, een slingerpaadje stroomopwaarts bij een helder beekje zoals je maar zelden meer ziet, prachtig. Weg van het water volgt een pittige klim. Loofbos en spar wisselen af, meestal met een ondergroei van helgroene varens. Lekker wandelen is dit. Kom bij een cafeetje uit aan de grens met Villers-la-Ville en Baisy-Thy, nog steeds midden het groen. Kies voor de Drève des 4 Chênes, een stevige klim langs de oude ommuring van een hoeve en denkelijk de restanten van het kasteel van Villers. Doorkijkjes tonen weidse akkers en weilanden bevolkt met een kudde Limousins. De ‘pater familias’ heeft er duidelijk zijn best gedaan, kroostrijk gezin blakend van de gezondheid. Kom een eerste keer bij een spoorlijn uit en mag meteen weer klimmen,trapperig. Even wat bewoning maar gauw weer het bos in, behoorlijk golvend. Hoog boven het volgende klaterende beekje en vervolgens dalend er naartoe, tot bij de Moulin de Chevelipont. Onze parkoersmeester schuwt de hindernissen niet. Een paar houten paletten zorgen voor houvast en droge voetjes als je over de beek stapt. Kom opnieuw bij de spoorlijn uit en krijg het gezelschap van een wandelaar uit Mortsel. Onze eerste commentaar is unaniem ‘subliem’. We hoeven nauwelijks uit het groen te komen tot de eerste rustpost in Salle Gaston Scaillet te La Roche en Brabant. Hebben er een kleine 9 prachtige kilometer opzitten.

Mijn maatje gaat er vandoor, is sneller dan ik. Weer wordt ik stormachtig ontvangen, genietend van een fantastisch uitzicht over bebouwde heuvels. Krijg vervolgens vlakke paden onder de sloffen, recht en zanderig tussen sparren en varens. Even een opening, een bietenveld. Als beloning een onwaarschijnlijk vergezicht in geel en groen, heerlijk. Wat gedruppel als ik een zachte boshelling afloop. Spar wordt stilaan loofbos, de eerste bebouwing komt er aan. Geen nood, onze parkoersmeester kent de streek als zijn broekzak en loodst mij langs paadjes en achterafjes, soms lijkt het wel bij mensen op den hof, door het dorp dat Sart-Messire-Guillaume blijkt te heten. Pauzeren doe ik er in een wat aftands zaaltje na ruim 15 kilometer heerlijk wandelplezier. Veel bekenden overigens van Langdorp (Robert) tot Oudenaarde (Mark en Yolande). Tot mijn verrassing ook clubmaatje Peter. Zij hebben allemaal een lus voorsprong op mij, traditie moet er zijn.

Op mijn eentje verder dus, langs de kerkhofmuur parallel aan een groene vallei. Villaatjes kijken dan, zeker een ruime kilometer lang. Gedaan met de pret, denk je dan, maar niks zal minder waar blijken te zijn. Een korte bosstrook zet mij af bij golvende akkers. De kilometersverre uitzichten zijn fenomenaal. Onweerskernen vormen zich als donkere, dreigende massa’s terwijl ik in de volle zon loop langs subtiel wuivend vlas. Een bonkig kasseitje onder kersenbomen, een heerlijke lommerrijke dreef tussen kasteeltuin en akkers. Sentier Touristique lees ik op het bordje dat mij dwars door tarwe en koren loodst. Even wat asfalt, ik zie letterlijk en figuurlijk de bui hangen. Bereik samen met het plenzende nat een mij bekende bosstrook. De weergoden gaan zo hevig te keer dat de regenjas aanmoet. Verlaat het groen bij een kapel en een prachtige witte herenhoeve. Ben slechts een paar straatjes verwijderd van de rustpost in Sart, waar ik toch als een verzopen haan aankom .

Neem in de intussen haast verlaten zaal de tijd voor een Juppeke en vertrek opnieuw de hemelse dreiging tegemoet. Loop voorbij de dorpskerk de heuvel af en krijg een uitzicht cadeau de Alpen waardig. Deze tocht blijft geniaal. Moet in het dal even een steenweg volgen om riviertje La Thyle over te geraken en mag vervolgens klimmen, dwars door een villawijk. Dreve des Deux Bois is er duidelijk voor de beter gegoede burger. Het gedruppel stopt als ik de bewoning verlaat. Mag nu een landbouwplateau op. Op zich niks speciaals ware het niet dat het spel van licht en wolken er een feeëriek schouwspel van maakt. In de verte een eenzaam kapelletje, maar tot daar moet ik niet. Zak naar de eerste huizen en even verder een steil pad af tot bij het beekje van deze morgen. Opnieuw is het genieten van fris groen, kleurloos helder water en ook wel wat modder aan de sloffen. En dat gaat zo maar door tot …20 meter van de finish. Onder de indruk van mijn wandeling stap ik de zaal binnen voor een trappist. Feliciteer de organisatoren met het geboden parkoers en de organisatie. Dacht ik wel dat deze streek wat te bieden had, de parkoersmeester maakte er een wandelfeest van. Knap gevarieerd ook met een halve tocht door de bossen en daarna de prachtige vergezichten vanuit weidse akkers. Heb maar één woord voor deze tocht, een topper is geboren ! In de trein droom ik gelukzalig na, het leven van de wandelaar kan toch verrassend mooi zijn !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/18062011Ta...

23:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -t

21-04-10

18.04.2010 A.M.I. te Archennes

Loop ik fout, vraagt een wandelaarster verschrikt als ik uit tegenovergestelde richting opdaag. Ik stel haar gerust, ben op weg van station Archennes naar de startlocatie. Het boemeltje uit Leuven loodste mij door de Dijlevallei in prachtige lentetooi tot net over de taalgrens. Dit wordt vast een heerlijke wandeltocht. Het is stilletjes in de startzaal, tot mijn ontgoocheling is de 30km beperkt tot 26,4 km. Al zijn er geen tussenafstanden geafficheerd, ik pas er onderweg wel een mouw aan. Net als ik vertrek komt daar een ‘rood koppeke’ aangestapt, warempel Waaslander Lucien en zijn Marie-Louise voor wie deze omgeving onbekend terrein is. Ik stel hen gerust, wordt vast wel spek voor hun bek.

Ik zet dus koers langs de dorpskerk richting station. Eén kilometer opwarming vindt de parkoersmeester genoeg en ik krijg meteen een pittig hellinkje onder de sloffen geschoven tot het lokale voetbalveld. Dikbuikige heertjes degusteren er hun wekelijks uurtje gezonde ontspanning aan een gezapig tempo. Een technische afdaling zet mij af bij groene graanakkers die vrijwel meteen gevolgd worden door een zanderige holle weg. Deze stuurt mij een immens landbouw plateau op tussen pakweg Pécrot en Bossut. De vergezichten op deze kale vlakte zijn immens en toch krijg ik nauwelijks een huis te zien. Vlakke akkers worden oordeelkundig afgewisseld met bosrijke heuveltjes. Hoor regelmatig wat geritsel tussen de winterse bladeren. Hagedisjes of veldmuisjes, geen idee ik krijg de diertjes niet te zien. Een gaai roept mij lachend toe, Vlaams of Waals, ik zou het niet weten. Fazanten maken hun typisch krassend geluid, verder niets, de absolute rust. Plots in de diepte een kerkje zomaar ‘in the middle of nowhere’, heel idyllisch. Is denkelijk Nethen. Ik draai de andere kant op door een bosje met gesloten anemoontjes, het is dan ook nog ochtendlijk fris. Een lange afdaling brengt mij terug in de bewoonde wereld bij het stationnetje van Pécrot. Even verder, in de voetbalkantine ligt de eerste rustpost na ruim bemeten 7,7 km wandelplezier.

Ik voorzie de innerlijke mens van spijs en drank en trek verder een blazende Lucien achterlatend. Pittig parkoers, zegt hij lachend. En het feest gaat gewoon verder. Het bruggetje onder de spoorbaan door loodst mij meteen naar de volgende helling. Een asseweg tussen uit de kluiten gewassen weekendhuizen voert mij naar een nog hoger niveau. Rue du Val Vert heeft zijn naam niet gestolen, alhoewel het begrip ‘rue’ wat overmoedig is in dit geval. Wat volgt is een werkelijk schitterende, diep ingesneden, kleurrijke holle weg. Mountainbikers vliegen mij voorbij, eentje zijn spatbord knalt op ‘half zeven’ door een opvliegende tak. Behoedzaam laveer ik tussen losliggende stenen genietend van de met mos begroeide, zandstenen wanden, prachtig ! Kom zo bij het station van Florival uit en zet koers over het plein en een tarmacje richting Dijle en Ottenburg. De Rue de Florival zet mij af bij een groene vallei tussen twee beboste heuvelruggen. Dit ken ik als Lageheide. Volg deze keer de zachte klim tussen jonge boompjes door tot bij het wat vreemde kapelletje. Waar Wilfried naar links draait ga ik nu rechtsweg. Wat volgt is een heerlijk eenmanspad langs de bosrand en wat een collega op het werk ‘de groene tsunami’ noemt, golvende akkers als de buik van een hoogzwangere deerne. De Waaslanders die mij volgen krijgen waar voor hun geld, bedenk ik bij mezelf. Ik laat de tsunami achter mij en wandel door de Dijlevallei langs een platanendreef, bruggetje over de rivier tot het station van Gastuche. Deze tocht heeft iets met de spoorbaan. Langs riviertje Le Pisselet stap ik de bewoonde wereld binnen tot de rustpost in de lokale voetbalkantine. Heb er heerlijke 14,8 km opzitten.

Het is intussen lekker warm en zonnig geworden waardoor menig wandelaar ‘een terrasje doet’. Druppelsgewijs drentelen koppeltjes Ijsetrippers binnen. Wij zijn goed vertegenwoordigd bij onze Waalse buren ! Hier bestudeer ik ook even de parkoerstekening en tussenafstanden en wordt op mijn wenken bediend. Kan een grote en een kleine lus lopen en zodoende op 29,6 km uitkomen, meer moet dat niet zijn. Ik begin uiteraard met de grote lus van 7,5 km. Duik samen met Le Pisselet onder de lokale autobaan door en wordt letterlijk dwars door de akkers afgezet bij enkele rommelige woonhuizen. Krijg een leuk panorama van nog kale akkers afgezoomd met ontluikende populieren cadeau. Moet meteen terug de steenweg over om aan de overkant tussen een paar monumentale vierkantshoeves door de velden ingestuurd te worden. Fraaie vergezichten, gedomineerd door witte bloesems beheersen het golvende landschap. Klim langs prachtige holle wegen hoger de heuvels in en wandel langs bosrand en jong bos. Een groene strook scheidt hier inderdaad voortrazende koning auto van de weidse akkers waar de boer aan een gezapig tempo voort ploegt. Duik onder de autobaan door en zet aan de overkant een lange, trage afdaling in met prachtig uitzicht op het kerkje van Gastuche en zijn landelijke omgeving. Dat ik terug binnenloop in de rustpost langs de drukke Waverse steenweg kan mij geen ene moer schelen. Geniet nu al de hele dag van een werkelijk schitterende wandeltocht.

Even ‘een pintje pakken’ en vort met de geit, op naar de kleine lus. Het eerste kilometertje loopt gelijk met daarnet maar dan draai ik naar het dorpskerkje en dokker over een kasseitje naar de steenweg. Passeer over de volgende strook ‘kinderkopjes’ het clublokaal van onze gastheren. Dokker de helling op en duik langs een ander oneffen baantje terug naar beneden en de rustpost. Was een echte ouderwetse drie kilometer voor kasseivreters zoals ik. Op naar de finish nu. De parkoersmeester loodst mij de velden in die de drukke steenweg flankeren. Kan er genieten van de prachtige glooiende uitzichten. Kruis de baan en zet koers over de Rue des Monts naar het achterland ...over het volgende kasseitje of wat dacht U ! krijg een schitterend uitzicht over de Dijlevallei cadeau en even later de vallei van riviertje Le Train. Laat het oker geschilderd herenhuis, zeg maar kasteel, en de kerk achter mij. Aan de overkant ligt de finishlijn getrokken, het laatste kasseitje verder ! De meeste wandelaars genieten na op het zonovergoten terras, ik zoek de koelte van de haast verlaten zaal op. Mmm ... niks gaat boven een lekkere Chimay blue ! Kan uiteraard niet weerstaan aan de geneugten uitgestald bij de kaaskraam en koop vier verse geitenkaasjes, elk voorzien van een verschillend smakenkleedje. In Hemiksem ken ik er nog eentje die deze zaligheden weet te appreciëren. Clubmaatje Nestor valt binnen. Sorry maatje ik moet er vandoor, treintje komt zo. Tijdens de voorspoedige terugreis, boemelend over Leuven, Mechelen en Antwerpen, geniet ik dagdromend na van dit schitterend wandelweekend met onwaarschijnlijk mooi weer en twee klasse parkoersen. Het leven van een wandelaar kan toch zo mooi zijn !

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100418Arch...

20:29 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: waals-brabant, -a

08-03-10

06.03.2010 Les Roses Noires Tubize

Een ruime kilometer voorbij het station staan we voor gesloten deuren bij wat wij als startzaaltje vermoeden. Het parkeerterrein ligt er trouwens ook nogal verlaten bij. Gelukkig loodsen Marche pijlen ons rond de tribunes van Stade Leburton naar een kale, grijze betonnen ruimte die denkelijk dienst doet als ‘buvette’ tijdens de thuismatchen van AFC. De koffie smaakt er net zo goed. Jefke gaat er vrij snel vandoor, Eddy en Liliane zijn ook al op pad. Ik trek mij traag op gang, heb een drukke werkweek achter de rug. Net als ik terug rond de ‘gradins’ loop komt Davy uit het verre Torhout aan. Een kort klimmetje loodst mij het sportpark uit en de stille straten van Tubize in. Er staat een ijzige wind, koning winter heeft ons nog steeds stevig in zijn greep. Vrij snel loop ik over tarmacjes de weilanden in, doorsneden met kronkelende beekjes. Grote vierkantshoeves zijn kleurig opgeschilderd. Nadat de 6 en 12 kilometer mij verlaten, wandel ik vrijwel alleen parallel met een groene vallei naar een uitloper van Tubize, die later Saintes zal blijken te zijn. Terwijl de eerste zonnestralen door het wolkendek priemen als was het een koningskroon, wandel ik hoog boven de tgv-spoorbaan en de Colruyt autostrade het dorpscentrum binnen. Kasteel en kerk liggen in elkaars verlengde. Net voorbij Ste-Renelde de eerste rustpost, heb er ruim 6 km tarmacjes opzitten. Tornado’s Roger & Monique hebben uiteraard een lus voorsprong op mij.

Davy stoomt meteen door, na de koffie wandel ik ook de lokale lus op. Voorbij de spoorbaan gaat het, nog steeds over tarmacjes, de golvende weilanden in. Her en der een hoeve of ruim herenhuis. Nauwelijks een wandelaar te bespeuren. Honden blaffen mij van achter hun schuttingen aantegen. La Cense d’Herbecq noemt een ruime hoeve omgebouwd tot gasthof of feestzalen. De eerste krokussen komen piepen in de tuintjes, mesthopen liggen op de akkers te wachten op verwerking. Een kort stukje onverhard blijkt een glad avontuur te zijn. Dan maar weer asfalt lopen met uitzicht op een merkwaardige drie-eenheid bestaande uit een windmolen, een watertoren in verval, en een nieuw exemplaar lijkend op een vliegende schotel. Bij het binnenlopen van het dorp doe ik wat extra metertjes uit verstrooidheid. Onder de grijze toren van Ste-Renelde pauzeer ik een tweede keer na zowat 14km. De tocht is maar flauwtjes geweest tot nog toe. Allemaal beton, ik moet het stellen met een aantal leuke vergezichten.

Doorkruis Saintes langs een paar kerkwegels en een splinternieuwe woonwijk. La Ferme du Puits de Ste-Renelde is het begin van de volgende verharde etappe door het golvende landbouw landschap. De eerste kievieten halen halsbrekende toeren uit in de lucht als was het een vliegshow. Bouwjaar 1996 lees ik op de brug die ons over de spoorbaan loodst. Ik ben in Quenast, loop voorbij de Etangs Liévin en vervolgens door de wijk Petit-Bruxelles tot de rustpost in een klein schooltje (km 20,58). Hier neem ik afscheid van Eddy, Liliane en een groepje uit Kester, die de 30 km wandelen. Ben nu echt wel helemaal alleen. Loop de spoorbaan over om vervolgens haast eindeloos te klimmen aan de overkant van de vallei. Wordt uiteindelijk beloond met prachtige vergezichten. Rechts, zuidwaarts, het groene Waals Brabant, links en noordwaarts een meer bebouwde omgeving die reikt tot Altitude 100 (Vorst) en de torens van Brussel Centrum. De koude wind zorgt voor een heel heldere lucht en dus prachtige vergezichten. Ik duik terug naar de volgende vallei bij de Etangs de Coeurcq. Hé, hier gaat de 30 pas weg, dacht al enkele kilometer alleen te zijn. Bij intussen echt zonnig weer trek ik de Rue d’Hennuyères in voor een weidse boog door weilanden randje spoorbaan. Dit liep ik vorig jaar omgekeerd tijdens de tocht van Quenast. Klim de vallei uit en moet rechtsop de steenweg volgen tot in Virginal, waar de klassieke rustpost ligt net voorbij de kerk (km 28,28). De helper van dienst probeert mij commentaar te ontlokken over het parkoers. Ik ontwijk zijn vragen met nietszeggende zinnetjes, ben in feite teleurgesteld door het exclusieve beton wandelen.

Mag nu voorbij het dorpskerkhof op de kam van de heuvel wandelen met prachtige uitzichten alom. Noordwaarts weer dat zicht op Les Forges de Clabecq, de mast van Sint-Pieters-Leeuw, de koeltoren van Drogenbos en Brussel hoofdstad. Aan de overkant van de vallei de bossen rond Ittre. Ik maak een ommetje langs een oude watertoren en de Ferme de Samme om vervolgens naar het kanaal Brussel-Charleroi te duikelen. Vanaf de sluis krijg ik zowaar een paadje onverhard onder de sloffen geschoven ! Vermoedelijk een oude spoorbaan, leid ik af uit het lieflijke witte stationsgebouwtje. Ik loop nu eenzaam steeds rechtdoor door de bosjes aan de rand van het kanaal, Oisquercq voorbij. Het duurt een eeuwigheid en een paar keer pijlen zoeken alvorens ik de heuvel mag opklimmen naar Café Eqypte, de laatste rustpost na 36 km. Een groepje wandelaars doet er zich onder leiding van Antoine en Christian te goed aan Bonne Espérance, het lokale straffe water. Ik hou het bij een gewoon pintje, heb nog een ruime 2 km voor de boeg.

Slaag er nog eens in fout te lopen en voorbij een pijl met een duidelijk zwart kruis door. Verstrooide professor ! Mag een laatste keer genieten van het noordelijke vergezicht, dender de heuvel af en Tubize binnen. De Chemin du Pont du Diable heeft zijn naam niet gestolen. Zelden zo krakkemikkig liggende kasseien meegemaakt. Gelukkig is het maar een kort stukje en mag ik onverhard langs een riviertje richting aankomst lopen. Ben eigenlijk vrij laat binnen, zo rond 17:15. Het zaaltje is dan ook vrijwel verlaten. Heb net de tijd voor één Bonne Espérance en stap dan mijn uitloop kilometertje naar het station. Kijk terug op een teleurstellende tocht met ruim 80 % asfalt en beton. De prachtige vergezichten en de onverharde strook langs het kanaal kunnen niet alles goedmaken. Een volgende keer beter dus maar, van vorige edities weet ik dat het kan.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

20:57 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: waals-brabant, -t

24-02-10

21.02.2010 La Bruegelienne te Ittre

Pas op donderdag kan de NMBS mij verzekeren dat ik tot Tubize kan sporen na die rampzalige maandagochtend in Buizingen. Ik waag het erop ondanks de vele vertragingen en afgelaste treinen die ik deze werkweek meemaakte. Jefke is niet van de partij, die houdt denkelijk niet zo van risico’s. En nochtans, ik raak makkelijk tot in Halle en vervolgens Tubize. Veel werkvolk op de plaats van het ongeluk, de omgeving vakkundig afgesloten voor ramptoeristen, wat ik goedkeur. Een helpster van La Bruegelienne verzekert mij dat ze afgehaald wordt aan het station. Na tien minuutjes vruchteloos wachten hou ik het voor bekeken en zet te voet koers richting Clabecq en het kanaal Brussel-Charleroi. Bij de desolate ruïnes van Les Forges moet ik rechtsaf, het eerste heuveltje op tot Dutroux-City en het tweede tot de Centre Aéré de Schaerbeek, de startplaats. Een halfuur later zit ik er nog altijd babbelend van de ene bekende naar de andere IJsetripper.

De klok van 10 uur doet mij besluiten dat het welletjes geweest is en ik ga op pad …om meteen op de Bonyns Family te botsen. Filip en Hugo zijn mijn gezellen tijdens de eerste vijf kilometer. We bewandelen een prachtige bosstrook. Plekken met verse sneeuw, modderige afdalingen, heerlijk golvend parkoers, een prachtig begin. Vanaf een kapel zonder naam lopen we de straatjes van Braine-le-Château in, gezellig keuvelend over een veelheid aan onderwerpen. Euraudaxers en andere wandelaars, de NMBS, de Belgische politiek, aan onderwerpen geen gebrek. Bij de eerste koffie laat ik mijn maatjes gaan en sluit even aan bij clubmaat Roland en zijn dame. Zij lopen een andere afstand en ik muis er dus stilletjes alleen vanonder. De 30km zet zijn weg verder langs het lokale station, stille getuige van een spoorbaan uit vervlogen tijden. Ik mag meteen klimmen, verhard, even onverhard en vervolgens eindeloos verhard de Vieux Chemin de Nivelles op. Er lijkt geen einde aan de helling te komen. Net als ik verwacht St-Pieter tegen het lijf te lopen staat er een naambordje Bilot – Haut-Ittre. Ja haut (hoog) is het wel degelijk. Maar, what comes up must go down, en daar begin ik meteen aan. Een holle asfaltweg stuurt mij door een woonverkaveling in wording tot in de vallei van een beekje. Links met het water meelopend eindelijk wat onverhard, het werd zowat tijd ! Helaas is het feest van korte duur. Een holle asfaltweg stuurt mij terug dezelfde heuvel in. Bobby lijkt mijn kuiten wel lekkere happen te vinden maar bedenkt zich op het laatste moment. Hetgeen er boven uit torent lijkt hem toch wel vervaarlijk te zijn. Ik zet mijn klim in alle rust verder. Op het plateau volgt de Rue du Bois de Samme. Een parel van een kasseibaan geflankeerd door naakte, want vervellende metershoge platanen. Schitterend strookje zonovergoten parkoers. Het volgende tarmacje door bos en langs bosrand zet mij af in Wauthier-Braine. Heb er ruim 12km opzitten en tijd voor een babbel met Stibbers Bernard & Nadine. Ook Ijsetrippers Luc (alias Freddy) en Nestor maken er hun opwachting.

Ik ben blijkbaar de enige die hier nog de lus van de 30km dient te lopen. Deze wordt een afknapper. Ik volg op halve hoogte in de heuvels de vallei van de Hain om langs de andere kant terug te keren. 5,5 km asfalt lopen met godzijdank af en toe een vergezicht. Noteer verder enkel de Chapelle de Notre Dame de Bon Conseil en het stationsgebouwtje van Noucelles als bezienswaardigheden. Ben ik naar de trage kant of zijn de kilometers ruim bemeten, feit is dat de tijd vandaag snel weg tikt. Ik hou het dan ook bij een korte pauze en ga weer op pad. Er wacht mij een steile helling langs een beboste afgrond tot de afgedekte stortplaats van Cour au Bois. Het ruikt er onheilsspellend naar het gas dat Veolia hier tracht te ontginnen. Loop een rondje om het terrein heen en daal vervolgens langs kerkwegels terug naar het centrum van Braine-le-Château en de rustpost na 21,5 km. Nestor, Wilfried & Nathalie vertrekken er net. Ik neem even de tijd voor een Juppeke en zet mijn weg verder.

Het parkoers zoekt meteen de vallei van de Hain op en passeert langs de lokale château. Een knots van een kasseihelling beloont mij met een prachtig vergezicht over het dorp en de heuvels aan de overkant. Krijg nu stevig golvende bosterrein onder de sloffen geschoven, heel mooi allemaal met die doorkijkjes over groene akkers en populieren begroeit met maretak. Bij het verlaten van het bos ben ik in Clabecq en begint een lange afdaling door stille straatjes tot de ruïnes van de Château des Italiens, Les Forges en het kanaal. Hé, ik dwarste het parkoers vanmorgen zonder het te weten of te zien. Zet koers langs het kanaal richting Oisquercq. Bij de oever aan de overkant, onder de roestige Forges, liggen rivierboten blijkbaar stilletjes te sterven. Het lijkt wel een kerkhof, desolaat, zielig eigenlijk. Ik loop stevig door tot ik het kanaal mag verlaten. Weifel even aan de bepijling maar wandel dan toch in de juiste richting. Het dorpscafeetje Le Vieux Oisquercq doet dienst als laatste pauze, voor mij alleen laatste stempel. Nog 1,1 km maar ik weet dat die kan tellen. Het is stevig klimmen vanaf niveau kanaal tot de aankomst. Ik verzin ter plaatste dat ik een bergbok ben en koers naar de top. Ben net op tijd uitgehijgd om de reünie van Ijsetrippers op een fatsoenlijke manier te kunnen begroeten. Heb nog een kwartiertje over om te genieten van een Chimay Blue. Bedankt voor de aangeboden lift Bernard & Wilfried, ik hou mij aan mijn treinreis. Het hoort gewoonweg bij mijn wandelavontuur. Loop vlotjes terug naar het station van Tubize. Natuurlijk zorgt de NMBS voor de klassieke vertragingen, voel mij dan ook op mijn gemak. Ben toch nog voor 20:00 terug thuis. Kijk terug op een tocht waarvan de 22km zeker de moeite waard was, de overige 8 km mij toch teleurstelden. Niet meteen de sterkste tocht vanuit Ittre dit jaar.

Voor volgende week gooi ik de plannen een beetje om. Vervang Braives zaterdag door Franière, op aangeven van Jef. In de schaduw van Floreffe en zijn abdij moeten voldoende mogelijkheden zijn voor een leuke dertiger. Zondag dan zeker de marathon in Schelle, ik reken er vast op een erg groen parkoers met als beloning voor mijn 42km het natuurdomein van Polderstad. Tot dan …

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

20:54 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -i

25-01-10

24.01.2010 Les Guibolles Guibertines te Blanmont

Is er een wandeltocht in Blanmont, vraagt de loket bediende in Berchem station, tot mijn niet geringe verbazing. Ik blijk de tweede klant voor deze bestemming te zijn vanmorgen. Een korte beschrijving van de eerste klant leert mij dat Jefke al ruim een uur onderweg is. Ik zal hem van de ganse dag niet te zien krijgen. Reis vandaag over Brussel en Gembloux, waar ik in het nieuwe station een halfuurtje moet wachten op het ‘boemeltje’ dat mij in Blanmont afzet, zo’n 700 meter van de startzaal. Het weer is triestig, druilerig en mistig, in de startzaal is het nochtans behoorlijk druk. Ontmoet er Annemie uit Bornem, al een eeuwigheid niet meer op een wandeltocht gezien. Ik trek mij terug op gang, zegt ze een beetje verontschuldigend kijkend. Tof je weer te ontmoeten meiske.

Het parkoers blijkt een achtvorm te zijn rond het startlokaal. De klok neigt al naar 10:30 als ik mij op gang trek voor de eerste lus. Een kerkwegel stuurt ons naar de dorpsrand waar we echter terug de bebouwing inlopen. Doorkruisen het slapende dorp tot de Ry des Lovières, beekje dat zowat de dorpsgrens aangeeft. Het klimmetje bij Nil Pierreux heeft zijn naam niet gestolen, tarmac in verval. Vanaf een kapel duiken we de weidse akkers in. Stalmest ligt er dampend bij, groenbemesting doet zijn werk …vergaan. We stappen warempel terug Blanmont binnen over een kasseibaantje langs de Ry d’Almez. Lopen door een paar straatjes van Perbais en langs zijn verlaten fabrieksgebouwen. Aan de overkant van de steenweg wachten het station van Chastre en een sociale woonwijk. Een laatste streepje veldweg zet ons af bij riviertje l’Orne en even verder de rustpost in Le Chalet. Al met al niet veel soeps, deze eerste 7,7 km.

Neem de tijd voor en koffietje en vertrek opnieuw richting Chastre centrum. Ruelle Fanfan, blijkt de kerkwegel te noemen. Voorbij het kerkje wacht een prachtige dreef richting kasteel. Smalle paadjes hoog boven de l’Orne loodsen ons terug naar de startzaal. Best wel een leuke etappe van erg korte 4 km. Ik neem even de tijd voor een ‘pain choucroute’ en begin aan de tweede lus. Wandel door een bosstrookje langs de Orne en zijn nog halfbevroren vijvers. Op de heuveltop ligt een pracht van een vierkantshoeve. Ik ben opnieuw in Nil Pierreux. Ga de lange, rechte, betonnen verkavelingswegen op. Loop hier moederziel alleen te midden de golvende akkerlanden bij een druilerige hemel, die de vergezichten verknoeit. Een bosrand blijkt dienst te doen als stortplaats voor bierblikken. Bij tientallen liggen ze hier langs de kant van de weg. De mens als nestbevuiler, foei ! Bij Camping d’Alvau hoort de Tour des Sarrazins en een leuk strookje bos langs het water. Van grondgebied Corbais wandel ik Hévillers binnen. Mag er even stevig klimmen door een woonwijk van recente signatuur. Een fietspad en een paar smalle achterafjes loodsen mij tot diep onder de spoorbaan. Parallel met deze loop ik terug bergop tot het station van Mont-St-Guibert en de rustpost na zo’n 19 km. Stibbers Bernard, Nadine en Christian zijn er alsmede Brigitte & Arobase.

De lus van de 30 km die hier begint, wordt aangekondigd als het mooiste stukje parkoers. Ik ben niet meteen onder de indruk van de straatjes die mij naar de Chapelle de Beaurieux loodsen. Het moet gezegd dat de mistige hemel de doorkijkjes over de vallei danig verprutst. Wandel door het Bois Catherine langs de spoorlijn tot een betonbaantje mij hoog in de velden afzet. Een laatste bosstrookje en dan de dorpsstraatjes. Dacht ik deze lus twee keer te lopen, wachtend op de trein, ik vind ze niet mooi genoeg voor deze eer.

Ik zet dus de terugweg richting aankomst in langs een diep duikende kerkwegel. Voorbij een wijk van recente signatuur pik ik de Orne op. Eindelijk mogen we ruim genietend langs het water kuieren, stroomopwaarts. Een tweevaks tunneltje, eentje voor de voetgangers en eentje voor de rivier heeft iets schattigs. La Colline de Penuel is een vettig bosstrookje dat ons hoog boven bewoning en spoorlijn afzet. Ik krijg er een prachtig uitzicht op de witte gebouwen van de Domaine Al Poudre cadeau. Stap er naartoe en wandel er rond over een kasseitje dat voor prachtige uitzichten over de vallei van de Orne zorgt. Wandelmaatjes uit Oudenaarde bevestigen, dit is een prachtige etappe. In de verte vertrekt de trein van 16:03, ik moet nog een kilometertje lopen, langs het dorpskasteel tot de startzaal. De volgende trein is pas om 18:03 en mijn besluit staat vast. Geniet even van een Leffe, mij aangeboden door een bekende van deze club. Vergewis mij dat de bepijling intact is en ga weer op pad. Heb anderhalf uur voor de zeven kilometer tot Mont-St-Guibert. Vind dit wel een leuk stuk parkoers en met stevige tred leg ik de etappe een tweede keer af. Ben voor het donker terug aan de rustpost en het dorpscafeetje. Deed er nauwelijks een uur over, het bleken wel erg korte kilometers te zijn vandaag. Neem de tijd voor een Chimay Blue en spoor dan over Ottignies en Brussel terug naar Hemiksem. Kijk terug op een tocht die niet helemaal overtuigde, toch wel een strook Brabant-Wallon met beperkingen blijkbaar, ook al door een vrij dichte bebouwing.

Hiermee zit mijn wandelweekend er nog niet op. Vrijdag pijlde ik met ondervoorzitter Roland een deel van de Kerselaartocht, maandag moet er ontpijlt worden. Voor een wandelgek als ik een aangename invulling van vakantiedagen. Jullie kunnen nog op mij rekenen voor dit werkje jongens !

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

20:33 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -b

18-01-10

17.01.2010 A.M.I. te Hamme-Mille

Plan A kleurde volledig oranje met Vught (WS78) op zaterdag en Moergestel (Olat) op zondag. De realteit was ook volledig Brabants maar zag er toch heel anders uit. Donderdag ving ik een noodkreet op van voorzitter Wilfried, dringend verlegen om pijlers voor de Ijsetripperstocht van 23 Januari, en bijgevolg voorwandelaars op zaterdag 16 Januari. Ik neem mijn verantwoordelijkheid, zeg ik tegen Linda en meld mij aan. Met de trein, metro en bus raak ik vlot tot aan de startplaats op de Brusselse steenweg. Ben een halfuur te vroeg maar gelukkig is er en tearoom in de buurt waar ik de innerlijke mens kan verwennen. Ben bijgevolg als laatste op post van een groepje dat verder bestaat uit Wilfried, Jacques, Jean-Paul en Ghislain. Met pen en papier in aanslag begin ik eraan. Neem zorgvuldig nota’s van de ganse route, mijn ogen goed de kost gevend. De ervaring opgedaan met vele Nederlandse routebeschrijvingen komt mij nu aardig van pas. Ons groepje wordt tijdens de lus in Eizer versterkt door Adrien. De sfeer zit er goed in, we tateren er vrolijk op los. De Gebroken Hof is de ideale afspanning om een paar keer te verpozen bij een natje en een droogje. Rond 15:00 zit de klus erop, hebben er een twintigtal leuke kilometer opzitten. Busje laat nog even op zich wachten en dus verken ik in mijn eentje de omloop van de 6 kilometer als toemaatje. Net voor de eerste regen bereik ik de bushalte en reis op mijn gemakje terug naar Hemiksem. Kijk terug op een leuke groepswandeling, een voorsmaakje van een eerste Euraudax ? Tot slot nog een merkwaardige vaststelling. Hetzelfde bustraject kostte mij ’s morgens met het Waalste TEC € 1.95 en ’s avonds met de Vlaamse Lijn € 2.70 – de zoveelse belgenmop ?

Lindake komt nog steeds niet aan wandelen toe en dus is het Noord-Brabantse Moergestel meer dan één brug te ver. Ik kies voor Waals-Brabant vandaag met de sympathieke mensen van AMI die vanuit Hamme-Mille (Hamil zegt me, locaal) organiseren. Terwijl ik aan een koffietje nip in Berchem-station, komt Jefke binnen gewandeld. Naar waar gaat zijn reis – juist ja, we zijn met z’n tweetjes op pad. De buschauffeur in Leuven heeft geen haast, komt ruim vijf minuten te laat. Met uitzondering van een vijftal wandelaars, nauwelijks reizigers, een halfuurtje later staan we in de startzaal onder de dorpstoren. Tot mijn ontzetting is het parkoers van de 20km geschrapt. Later zal blijken dat omwille van familiale twisten bij de uitbaters, het zaaltje dat als rustpost dienst moest doen niet geschikt meer was. We zullen dus aan onze kilometertjes moeten geraken door de parkoersen van 12 en 7 km te combineren. Jefke kiest ervoor te voet terug naar Leuven te keren na de tocht, wat toch ook ruim 10 km wandelen is.

Het duurt een hele poos voor ik aan het lopen geraak, zoveel vrienden kom ik hier tegen, vlamingen en walen, broederlijk samen onder de paraplu van ‘l’amitié par la marche’. Een ander regenwerend toestel hoeft niet meer, de hemelsluizen zijn gesloten als ik finaal vertrek zo rond 10:30. Een brugje leidt mij over riviertje La Nethen en vervolgens naar Aux Tiennes, een waals woord voor helling en meteen een stevige opwarmer. Op het plateau draaien we de Rue de Bierbeek en de weidse akkers in. Stappen rond verweerde kasteelmuren over bepaald vettige paden. Yvan zal in zijn nopjes zijn, bedenk ik, want dit is de perfecte mix van ‘watter en maus’ (water en modder). Menig wandelaar zoekt het grasland op, de slijkduivel in mij kiest voor de ‘real stuff’. We stappen gehucht Mille binnen over een begaanbaar tarmacje. Dra volgt de splitsing bij de prachtige witte Chapelle St-Corneille en het bijhorende, ook al witgekalkte, pachthof. Ik stoom rechtdoor naar de rustpost, die ik beslis over te slaan, ga mijn 12km in één ruk uitwandelen. Het tarmacje gaat over in een echte, bonkige kasseiweg, met van die uit de kluiten gewassen rossige kletskoppen. Mijn hart popelt. Ik stap de weidse akkers in, het feest begint nu pas echt. Paden worden dra beken van gesmolten sneeuw. Tijdens het doorwaden is de nodige omzichtigheid geboden, de ondergrond is een mengeling van grint en ijs. De snelvliedende bruine massa laat geen dieptezicht toe. Elk om beurt maken we al eens kapriolen, niemand in mijn omgeving legt echter het parkoers zwemmend af, gelukkig maar. De paden rond een verweerde kapel zijn echt onwaarschijnlijk. Zulk een mix van modder, water, sneeuw en ijs heb ik in tien jaar wandelen nooit meegemaakt. Eerlijk gezegd, ik ‘kick’ op het gebeuren, het is onwezenlijk mooi en buiten het gewone. Ook de parkoersmeester doet zijn duit in het zakje door de veldwegen af te wisselen met parels van diepliggende holle wegen, hun bermen dicht begroeit met struikgewas en kleine plantjes. Dit is een schitterende tocht. Door een onwaarschijnlijke modderbrij bij een huis in aanbouw stappen we Tourinnes-la-Grosse binnen. Een kasseitje voert ons langs de Nethen en door een deel van het slapende dorpje. Nog even klimmen en dan ... genieten van een fantastisch zonnig uitzicht over het dorp met zijn inderdaad ‘dikke’ kerktoren. Langs straatjes van Nodebais dalen we terug de vallei in. Een laatste veldweg, goed begaanbaar deze keer, vanaf Les Roués lopen we tussen de huizen van Hamme-Mille tot de aankomst. Het werd een stevige lus, lekker golvend en een onwaarschijnlijke ploetertocht. Ik vind het heerlijk !

Pauzeer even bij een lekkere cervelaatworst, een babbeltje slaand met Steven, die aan pannenkoeken toe is. Rond 13:00 ga ik weer op pad voor een tweede lusje 12km. Ben nu vrijwel moederziel alleen. Het zonnetje schijnt weldadig, de akkers liggen er al groener bij dan vanmorgen, de route is veel beter begaanbaar. Nochtans zijn de paden smaller, de beken breder, ijs heeft plaats gemaakt voor een papperig goedje dat lekker aan schoenen en broekspijpen kleeft. Kuiten en dijen protesteren tegen het hun aangedane onrecht. Het hoofd kent echter geen genade, opnieuw wandel ik de lus in één keer uit aan een redelijk tempo. Doe ongeveer 2:10 over de 12 km. De bus komt pas om 17:30, ik heb dus nog ruim de tijd voor een lusje van 6,2 km. Aux Tiennes wordt een laatste keer overwonnen, de vettige akkerspaden tot Mille ook. Rechtsweg stuurt een tarmacje mij de vallei en Tourinnes-la-Grosse in. Ik passeer enkele prachtige vierkantshoeves, wandel even langs Le Mille, een onooglijk beekje en mag dan weer even klimmen. Wat goes up, must come down en enkele honderden meter verder loop ik terug door de vallei. Wat tarmac en dan de velden in, de loop van La Nethen volgend. Bij een stilaan ondergaande zon lijkt het of er nooit zoiets als winterse sneeuw geweest is. Onwaarschijnlijk hoe dit landschap binnen één dag van uitzicht veranderde. Dra bereik ik de woonkern van Hamme en de finish. De kassierster van dienst bedient mij lachend. Dit is nu echt de laatste keer, zeg ik haar. De Chimay Blue, in het gezelschap van clubmaatjes, smaakt. Moet er vandoor, busje komt zo en er komt geen tweede meer vandaag ! Samen met een Brussels wandelaar die ook zijn 30km stapte, reis ik terug naar Leuven en op mijn ukkie verder tot Hemiksem. Lindake heeft intussen de nieuwe computer, met Windows 7, al bijna helemaal naar haar hand gezet. Toch wel praktisch zo een selfmade it-ster in huis !

Ik ben best tevreden met mijn wandelweekend, al liep ik dan wat weinig kilometers voor mijn doen. Het ‘Euraudaxsje’ van zaterdag was plezierig en die AMI-tocht daar bestaat maar één woord voor FANTASTISCH ...

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

23:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: waals-brabant, -h

29-09-09

26.09.2009 La Godasse Rebecq te Quenast

In de schaduw van Les Roses Noires probeert La Godasse als kleinere vereniging zich te bewijzen. Wij waren er voor enkele jaren reeds te gast en overweldigen deden ze ons toen niet. Toch heb ik er dit jaar zin in en vindt Linda het heus geen slecht idee. Op een drafje rijden we er via de Colruyt autostrade naartoe. Bison futé vind ik een parkeerterreintje achterin bij de grote steenweg naar Tubize. Een groep vroege vertrekkers wandelt er voorbij, zij zijn reeds één rustpost ver. Het startzaaltje oogt fraai, al is het slechts voor 90 % gerenoveerd. Die Waalse onbezorgdheid, het heeft iets ! Na het koffietje trekken we ons op gang. Opwarmen is er niet bij of toch. Bij fris, lichtjes nevelig weer brengt een helling ons op temperatuur en het slapende dorp uit. Petit-Bruxelles, lees ik op het naambord bij het laatste huis voor de weidse velden. Tractors trekken grote karren vers gemalen maïs naar de inkuiling. De wegeltjes zijn nauwelijks breed genoeg voor de mastodonten, wij moeten geregeld de berm in. Stappen over vrij vlakke weg tot aan het witte viaduct waarover de tgv zich richting Le Tout Paris haast. Keren op onze stappen terug over behoorlijk golvende wegen tot een gehuchtje bestaande uit enkele boerderijen. Wentelpoortjes zijn onze toegang tot verlaten weiland. Een strookje bos, de eerste 7 km zitten er op. Ze vielen ons behoorlijk mee. In het mini schooltje Les Tourterelles nemen we de tijd voor nog een koffietje, genietend van een weldoend najaarszonnetje. Het is terrasjesweer.

Even verder voert een kerkwegel ons naar het parkeerterrein. Daarna volgen we een eindje de steenweg voorbij het dorpscentrum. Een zachte klim in een stoffige omgeving, hier ligt een grootse steengroeve. Dokkeren rond de diepe put over ons eerste kasseitje van de dag. Bij de voetbalterreinen van Rebecq heerst een uitgelaten sfeer. De plaatselijke duiveltjes wonnen blijkbaar hun ‘topper’ en vieren onder leiding van een uitgelaten ‘black mama’ alsof ze net wereldkampioen geworden waren. De rest van het supporters legioentje staat er gierend van het lachen bij. De rust in het stationnetje van Rebecq slaan we over, zijn slechts 3,750 km verder. We halen wel ons stempeltje op, la Wallonie est disciplinée ! Een leuke sentier voert ons meteen terug de golvende weilanden in. Er komen nog even een paar straatjes aan te pas alvorens een holle weg ons onder een in verval zijnde spoorwegbrug doorstuurt, de weidse akkers in. Het kronkelkasseitje schittert in het zonlicht en voert ons helemaal de heuvel op, ik ben in mijn nopjes. Vanaf de top van de heuvel krijgen we een prachtig groen panorama te bewonderen richting Ittre. Tussen grasland en verdorrend maïs wandelen we opnieuw de heuvel af. Voorbij het stationnetje van Hennuyères ligt een leuk groen achterafje, een beetje verloedert dat wel. Zetten verder koers over rustige tarmacjes tussen patat & biet. Hebben er zeven additionele kilometer opzitten bij de Etangs de Coeurcq, de volgende rustpost.

Alhoewel enkel de 35 km hier twee keer pauzeert is het er toch behoorlijk druk. Stibbers Bernard & Nadine hebben een kleine voorsprong op ons, een groepje van AMI zelfs een volledige lus. Zoals gebruikelijk in de Waalse wandelwereld gaat nat en straf vlotjes over de toog. De lus van 6,8 km voert ons in eerste instantie langs de spoorlijn Mons – Brussel. Daarna wordt de volgende heuvel aangevat. Boven opnieuw de prachtige vergezichten, hier inclusief de Forges de Clabecq en Villa Dutroux. De volgende sentier voert ons naar het centrum van Oisquercq, dorpje een voorschoot groot. Vanuit het dorpscentrum gaat het stevig bergop langs een in aanbouw zijnde wijk. Weer zorgt de top voor fraaie, groene uitzichten, hier vrijwel de volledige 360° rond. We dokkeren over een kasseitje terug de vallei in naar Coeurcq. Het is er nu al heel wat rustiger. Toogplakkers hebben blijkbaar al voldoende ‘dagschotels’ binnen en brabbelen er op los. Wij houden het sober met cola light en de meegebrachte boterham.

We verlaten de vijver, zijn ernstig kijkende wedstrijdvissers en de prachtige treurwilgen. Klimmen het dal terug uit en mogen dan een tijdje parallel lopen met de groene vallei en overkant. Worden weggestuurd door een witte wijkje naar warempel een leuke koele bosstrook. Aan de bosrand is het plots terug vijf graden warmer, l’été indien in volle glorie. Onze parkoersmeester weet van wanten. Hij maakt voluit gebruik van graswegeltjes om ons door Rebecq te loodsen. Dat vinden wij best leuk. We pauzeren een laatste keer in het kleine stationnetje. De enige trein die er nog komt is het historische stoommachientje, al krijgen we het niet te zien. Langs kerkwegeltjes verlaten we klimmend Rebecq. Een medewandelaar uit Kester vraagt of wij Patrick & Linda zijn. Die beroemde rug van mijn vrouwtje, daar was hij zeker van! We mogen een laatste maal genieten van de prachtige groene vergezichten vanaf de watertoren. Duiken dan Quenast binnen voorbij brouwerij Lefebvre, bekend van Barbar & Abbaye de Bonne Espérance. Gelukkig smaken hun brouwsels beter dan de geur die er rond het bedrijf hangt, want die is nauwelijks te harden.

Bonne Espérance, daar sluiten we, net als de meeste van onze collega’s, de tocht mee af. Zelfs Mr. Le Permanent is er niet vies van. We kijken terug op een best aangename dag, een tocht die gegeven heeft wat wij van deze streek verwacht en gehoopt hadden. Meer moet dat echt niet zijn. Op naar de wandelzondag.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

10:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -q

22-09-09

19.09.2009 Les Marcheurs du Hain te Ophain

Er zijn zo van die tochten die een magische aantrekkingskracht hebben. Elk jaar opnieuw wil je erbij zijn. De Napoleontocht bezuiden Brussel is er zo eentje. We ‘tuffen’ vlotjes de hoofdstedelijk ring rond tot afrit Ophain. De volledige naam van het dorp is trouwens Ophain-Bois-Seigneur-Isaac, meer dan een franse mond vol. Starten doen we echter wel onder de kerktoren van Ophain zelf, te midden de kermismolens. Het is behoorlijk druk in het zaaltje. Bussen met wandelaars uit het naburige La Hulpe, maar ook van het verdere Vedrin, Landenne en zelfs Masbourg, vallen gelijktijdig binnen. Samen met Jefke gaan wij aan de koffie, alvorens hij er snel vandoor gaat.

We mogen meteen het heuveltje af voorbij de parking. De nieuwste bolide van Martin staat er ook al, die rakker loopt hier vast de 60km vandaag, wij houden het bij 40. Draaien meteen rechtsweg het dorp uit en de velden in. Voorbij een eerste kapelletje meteen ook de eerste fraaie holle weg, aan de overkant van de Brusselse ringweg. Ons opwarmertje bestaat uit golvende veldwegen uiteraard inclusief hobbelig kasseitje. Dit is ‘le Brabant Wallon’ ten voeten uit. De eerste pauze komt er al na 4,3 km in Salanganes (Lillois-Witterzée). Zijn dus nog maar net weg maar gaan toch al opnieuw aan de koffie. We nemen het ruim vandaag. We wandelen door het stille dorp voorbij de vroegere startplaats van deze tocht en het stationnetje van Lillois. Nu kunnen we de weidse velden in. Al is het nog maar 10:00 en doet de zon nog steeds verwoedde pogingen om door het mistgordijn te breken, toch is het al drukkend warm. Er is dan ook geen zuchtje wind. De klimatologische omstandigheden zullen blijkbaar een bezwarende factor zijn vandaag. Passeren een werkelijk prachtige, immense, witte vierkantshoeve. Tot onze verbazing is hier nog een zwerm zwaluwen dapper in de weer. Geen winter dit jaar ? We klimmen zachtjes naar een landbouwplateau en volgen de Chemin n°1 de Nivelles op grondgebied Lasne. Aan de overkant van een drukke baan leidt een tarmacje ons Plancenoit binnen. Sentier n° 20 de la Neuve Cour voert ons verder naar het dorpscentrum en de Eglise Ste-Catherine die als op een piëdestal uitkijkt over de witte huizen van het rechthoekige plein. Aan de overkant ligt rustpost twee in de Ecole des Filles. We hebben er 12,5 km opzitten. Worden hartelijk ontvangen door Bernard, Nadine en hun team van de STIB. Vriendendienst is geen ijdel woord bij de Waalse clubs.

We verlaten het centrum van Plancenoit langs de benedenkant. De Sentiers komen opnieuw aan bod. Ik noteer Sentier 15 de la Rue Haut en Sentier des Flamandes. Zullen vast dametjes uit de Vlaamse Ardennen geweest zijn want vlak is het hier allerminst. We slingeren ons een weggetje door ontluikend wintergroen en zo verder naar enkele huisjes aan de overkant van een valleitje. Achterom kijkend ontwaren we Le Lion in de nevels. Een betonbaantje leidt ons naar het volgende dalletje. We zetten koers naar het volgende dorp en de rustpost van La Ferme de St-Pierre. Hier pauzeren we na 17,7 km in een halfopen schuur bij het heerlijk geurend stro. Early Birds zoals Paul Baestaens zijn er al op de terugweg van de 60km. Wij hebben een lokaal lusje van 5,2 km voor de boeg. De parkoersmeester stuurt ons naar de vallei van het beekje La Cala. Leuk slingeren tussen wulps groen waar de herfst stilaan vat begint op te krijgen. We klimmen het dalletje uit over een haast ingebeeld pad dwars door weiland. Hetgeen hier voor poortjes dienst doet is zo nauw dat zelfs Linda er niet zonder moeite doorkomt. Vervolgens wandelen we door akkers tussen de autobaan en de dorpskern van Glabais. Een paar korte klimmetjes en we staan terug bij het dorpskerkje en onze rustpost in de hoeve.

Na het verfrissende drankje dokkeren we over een lieflijk zakkend kasseitje het dorp uit. Tarmacjes leiden ons vervolgens op en neer dwars door een paar valleitjes. Een korte, nijdige, onverharde klim en we kunnen het plateau op. In de verte priemt de kerktoren van Maransart. Twee grote groepen jonge fazanten maken zicht nauwelijks uit de voeten als wij langskomen. Dit worden makkelijke prooien voor jagers later deze herfst. Dit stukje parkoers ken ik vrij goed. Vanuit de groene vallei klimmen we het Bois Imperial in. Een slingerende asfaltweg zal ons terug een verdieping lager brengen, Plancenoit wenkt. We hebben er nog zo’n 9 kilometer voor de boeg. Stappen rechttoe, rechtaan het dorp uit en de weidse velden in. Het terrein is nu vrijwel vlak. Samen met Willy & Mary wandelen we keuvelend voorbij La Butte en zijn Lion (leeuw van Waterloo). Duiken bij de voetbalterreinen Braine-l’Alleud in voor de laatste rustpost in Ecole Ste-Bernadette.

Groene achterafjes voeren ons het dorp uit richting spoorbaan. De golvende Sentier Timpe & Tard haalt nog wat ‘jus’ uit de kuiten. Links ligt Ophain, rechts Braine. Een laatste kasseitje, terug het hellinkje op voorbij de kermis, de opdracht is volbracht. Terwijl wij nagenieten bij een lekkere Chimay Blue komt ook Martin binnen vallen. Naar goede gewoonte zijn we dus bij de laatste om huiswaarts te keren. Tevreden kijken we terug op een erg leuke, steeds prima verzorgde en elk jaar weer andere tocht. Afspraak in maart want dan kunnen we vanuit dezelfde locatie opnieuw een 40km lopen in het kader van de Challenge 2010.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

22:33 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: waals-brabant, -o

22-04-09

19.04.2009 Amicale Marcheurs Indépendants te Archennes

Lindake vreest de drukte in Geraardsbergen en dus kiest ze voor Archennes. Ik vind dit o.k. want ‘le Brabant-Wallon’ is best ook mijn ding wel en vorig jaar bezochten wij de sympathieke mensen van A.M.I. niet. Parkeren is geen sinecure in die paar straatjes randje dorp. Toch bergen we ons karretje veilig en volgens de verkeerregels weg. In het Maison de Coullemont komen we meteen clubmaatje Ghislaine tegen, hier ook een vaste waarde, en een wandelclubje uit de Antwerpse rand (Mortsel). We zullen de ganse dag trouwens opvallend veel streekgenoten ontmoeten, allen tuk op heuvelachtige parkoersen.

Starten doen we onderaf de zaal voorbij het stemmige kerkje, genietend van een eerste uitzicht over stevig glooiende weilanden. We worden een krakkemikkig kasseibaantje opgestuurd langs en voorbij een manege waar een jumping wedstrijd plaats vind, drukte alom dus. Even verderop is het al peis en vree. Voorbij de drukke steenweg en de N25 gaan we geleidelijk klimmen richting Doiceau. Een stil straatje verder de eerste bosstrook die snel overgaat van klassieke loofbomen in populieren met hun frisgroene, zich ontvouwende blaadjes. Prachtige panorama’s ontrollen zich voor onze ogen terwijl we afdalen naar pas aangelegde aardappel akkers. Wandelen tussen de netjes opgehoogde lijntjes door tot de eerste rust in het clublokaaltje van A.M.I.. Deze eerste etappe was helemaal anders dan we gewend zijn en naar onze smaak stukken aangenamer om wandelen. Bemachtigen twee vrije stoelen en kunnen rustig aan ons koffietje nippen, hebben er zes kilometer opzitten.

Het extraatje dat de 30km hier aangeboden krijgt stuurt ons een kasseitje omhoog en onder de N25 door. We draaien linksop in het groen aan de rand van deze drukke verbindingsweg. Asfalt wordt onverhard en nattig, het regende hier gisteren blijkbaar pijpenstelen. Duiken onder de N25 door en keren langs de overkant weer naar Doiceau. De paadjes liggen er bijwijlen erg glibberig bij, stuk gereden door motorfreaks. Een pracht van een diep ingesneden, woeste, holle weg zet ons af halverwege de heuvel. We kunnen er genieten van een enig uitzicht met het donkere dorpskerkje op de voorgrond omgeven door grote vierkantshoeves. Daarachter, niks dan beboste heuvels. Wandelen langs de Ferme des Colombiers tot in de vallei gevormd door het mini riviertje Le Pisselet. De rust is dan niet veraf meer. Hebben er 11,7 prachtige kilometer opzitten.

Het is nog vroeg op de middag. Alhoewel we allebei nog nagenieten van de Brasschaatse kilometers van gisteren, beslissen we de verkorte lokale lus van 4,6km toch nog extra te lopen. Een tweede en laatste lusje rond de N25 dus. Na de pauze beklimmen we een derde en laatste keer het kasseitje, deze keer gevolgd door zijn bonkige broer bergaf tot de steenweg. De weide die de ganse heuvel inneemt is een geel tapijt van paardenbloemen, gewoon prachtig. Een stil straatje voert ons voorbij het stationnetje van Gastuche en dan volgt een magistrale platanendreef tot ver over de Dijle. Op de heuvel links een prachtig kasteel te midden de weilanden. Wij wandelen naar rechts een smal paadje op tussen twee heuvels. Links speelt de zon met licht over nu snel groeiende granen, rechts jong, nog winters ogend loofbos. Een pracht van een valleitje is dit. Het smalle wegeltje leidt ons langzaam naar boven en dan weet ik het weer. Hier waren we vorige week ook, randje Ottenburg. We duiken inderdaad hetzelfde bos in bij de Lange Heide maar blijven dit keer in de vallei. Frisgroen gras en een zee van bloeiende paardenbloemen laten ons grenzeloos genieten. Een tarmacje voert ons naar Florival (Archennes) waar we resoluut voor smalle paadjes door de Dijlevallei en zijn rietbegroeiing kiezen. De laatste rust ligt in de voetbalkantine van Pecrot. Vrijwel alle aanwezige wandelaars blijken uit de provincie Antwerpen te komen.

Even kijken naar de lokale ‘potstampers’ en we beginnen aan de laatste 8,5 km. Moeten een eindje de spoorbaan volgen, voorbij de vijvers en helemaal het dorp uit. Een stevige klim zet ons af op het plateau. Schitterende vergezichten vanaf de bosrand, daar kunnen we meteen van genieten. We zullen vrij lang over het plateau blijven wandelen, af en toe een duik nemend door een valleitje, en verder genietend van de heerlijke omgeving. Nethen ligt diep verscholen in de bossen. Het volgende klimmetje biedt ons het hoogtepunt van de dag. Knalgeel bloeiend koolzaad strooit kwistig met licht. Recht vooruit wordt het kerktorentje van Bossut in de verf gezet door een stralend zonnetje. De bossen richting Leuven ogen massief en donker. Dit panorama is eigenlijk nauwelijks met woorden te beschrijven en wij kunnen er minuten lang door waden, intens genietend van elk moment. Subliem is dit ! Nog voor we Bossut bereiken duiken we een heuvel af. Eerst een vettig strookje bos, vervolgens zanderige, keienpaden. Een laatste valleitje als een trechter aflopend met aan de overkant het kerkje van Archennes. Witte bloesems geven het groen geheel een extra cachet. Zo komt er een einde aan een werkelijk schitterende tocht.

A.M.I. biedt ons een zonnig, warm terrasje aan. Terwijl we van ons abdijbiertje genieten, ga ik inkopen doen. Er staat namelijk een kraam met verse geitenkazen en dan is de verleiding voor mij werkelijk té groot! Hier komen wij volgend jaar terug, zegt een koppeltje uit Boechout die hier voor het eerst wandelden. Daar zijn wij het meer dan volmondig mee eens. Le Brabant Wallon en A.M.I. hebben, samen met de weergoden, weer voor een schitterende wandeldag gezorgd. Linda’s snoetje glimt als we huistoe rijden, pretlichtjes staan in haar ogen. Wat een prachtig wandelweekend hebben wij weer achter de rug! Dure buitenlandse reizen zijn aan ons niet besteed, wij genieten steeds weer van de immense schoonheid van onze eigen contreien.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

20:56 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -a

10-03-09

07.03.2009 Les Roses Noires Tubize

Het ruime, halfafgewerkte parkeerterrein biedt meer dan plaats genoeg aan de opgekomen wandelaars. Het voetbalstadionnetje is nieuw, lieflijk, provincialistisch …Tubize est monté en D1! De kantine bij de sporthal van de lokale handbalclub wordt ons knusse starthonk. Ik monster de parkoerstekening, het wordt vast een leuke tocht vandaag. Zijn hier trouwens niet de enige IJsetrippers want het reclamepaneel met de oren staat er, Nestor is al onderweg.

We verlaten de startzaal voor een eerste klimmetje naar de hogere gedeelten van Tubize. Bij een merkwaardige, bakstenen, ronde kerk dalen we af richting Clabecq. Passeren het al lang dichtgetimmerde stationnetje en de verlaten industriegebouwen met hun immer kapotte, vuilbruine ruiten. De sanering van de terreinen blijkt ook hier ingezet. Voorbij het kanaal klimmen we zachtjes de dorpskern in. Een amalgaam van arbeidershuisjes in een veelheid van stijlen. We zijn zo het dorp weer uit en stappen door golvende velden langs een kabbelend beekje. Boerenknollen gunnen ons geen blik waardig. Lembeekbos biedt zich aan, een lange zachte klim zet ons af op de top bij rustpost Les Meurisses (km 5,6). Blijkt grondgebied Braine-le-Château te zijn, het bos zelf ligt op Lembeek.

Nestor heft inderdaad een rondje voorsprong, even een babbel en we gaan er weer vandoor. Wandelen hoog boven een mistige vallei, mogen wat zakken over een tegelpad en vervolgens de Sentiers des Monts verkennen. Komen hoog boven Braine uit waarvan de kerk ligt te blinken in het dal. Wij moeten hogerop, over een kasseitje hobbelend voorbij de Chapelle Ste Croix. Deze lus is voor geen meter vlak, doet een beetje denken aan de Voerstreek met zijn hagen van meidoorn. We blijven maar ‘en danseuse’ wandelen langs het Réserve de la Bruyère Mathias. Als we de akkers van een plateau bereiken lachen zon en gaai ons samen toe, het wordt een prachtige dag. Een paar stille Lembeekse straatjes, een laatste veldweg, de klim door Lembeekbos wordt een tweede keer genomen. Het valt ons nu pas op dat de eerste wilde Paasbloemen er al in bloei staan. De lente is in het land!

Terwijl wij van ons koffietje genieten komt de Jef binnenvallen (km 12,7). Schitterende lus beaamt hij, tijd makend voor zijn eerste Duvelke. Wij gaan weer op pad. Mogen meteen genieten van een volgende strook loofbos en vervolgens van een lange afdaling door de weilanden richting Braine en de vallei van de Hain. Het uitzicht is ronduit prachtig, wij genieten. Langs watermolen Moulin Banal lopen we het centrum binnen voor de volgende rust (km 16,2). Onder de vele bekenden ook JPD die van zijn Denis vandaag ‘vrij kwartier’ gekregen heeft. Wat bij babbelen en we beginnen aan deze lokale lus. Weten Brugse Lut en Luk nog achter ons, de Post doet het blijkbaar ook vandaag rustig aan (hi,hi). We ervaren nog maar eens dat routine in het wandelen niet bestaat. Denken het parkoers te kennen en …lopen dus prompt fout. Keren foeterend op onze stappen terug en houden nu wel rekening met de pijlen. Kerkwegels leiden ons trapsgewijs het dorp uit en tot hoog boven de vallei waar we de Sentier Ste-Anne en andere rustige tarmacjes volgen tot net voor de autobaan. Achter de Veolia Cite de Cour au Bois door, volgen we een ruiterpad. Duiken vervolgens in schuifjes terug de vallei in om het centrum van Wauthier-Braine te doorkruisen. Een onooglijk paadje tussen villaatjes loodst ons terug de velden in en hoog boven de vallei. Achteromkijkend krijg je hier een schitterend, majestueus uitzicht over de omgeving. Ik wijs Linda aan waar Dutroux Palace ligt, voor we terug naar beneden duiken en een tweede keer de rustpost van Braine gaan opzoeken (km 24,3). Linda kijkt zorgelijk, haar heup begint tegen te pruttelen.

Het wordt nu een tijdje huisjes kijken terwijl we door de vallei en rond de oude spoorbaan richting Ittre wandelen. Ben blij als we terug zachtjes kunnen klimmen en door het leuke Bois d’Apechau wandelen, mij welbekend van de tocht die in Ittre start. Steken een drukke baan over en worden over kerkwegels terug naar lagere oorden gestuurd. Deze strook parkoers lijkt meer op een roetsjbaan met steeds weer hellinkjes om de snelheid af te remmen. Linda krijgt het lastig en ‘parkeert’ op één van de kuitenbijters. Maar dat vrouwtje van mij is een taaie. Ze laadt zichzelf terug op als een stilstaand vliegmachientje met opwarmende motoren en verorbert het restantje van de helling op karakter. Gelukkig volgt er een lange afdaling tot aan en over het kanaal en kan ze even recupereren. Vermoedden wij een rustpost in Oisquercq, niks blijkt minder waar. Een tergend trage, ellenlange klim langs villaatjes en door weilanden voert ons naar de rand van Tubize en café l‘Egypte (km 32,9). Facteur Rudy uit Hove zit hier ook letterlijk uit te blazen. Is zijn eerste ‘waalse’ tocht na lang ziek zijn. Meer dan stevig genoeg zegt hij en …met behoorlijk lange kilometers. Vonden wij de eerste helft van de tocht juist gemeten dan komt de reputatie van Les Roses Noires inderdaad stilaan terug boven …kilomètres à l’élastique.

Ik twijfel of Linda het extra lusje nog zal aanpakken en onderschat mijn vrouwtje dus schromelijk. Ze gaat voor ‘de volle pot’ ! Komen bij de splitsing in de problemen en worden door collega’s wandelaars attent gemaakt op het onooglijke doorgangetje tussen twee huizen dat wij moeten volgen. Wandelen over stille tarmacjes de weilanden in langs de spoorbaan richting Braine-le-Comte. Zitten hier echt ‘op den boeren buiten’. Een korte klim zet ons af op een steenweg, die we een eindje volgen. Vervolgens terug de velden in om hoog op de heuvel te genieten van de vallei en de tegenoverliggende bossen. Helaas eindigt deze lus met een verschrikkelijk stuk steenweg waar geen eind lijkt aan te komen. De eerste en enige tegenvaller vandaag. In het intussen bijna verlaten l’Egypte hebben we er 40,1 km opzitten.

Lut en Luk stomen door, wij pauzeren heel even. Mogen een tweede keer voorbij de hoogspanningsmast die randje straat staat en vervolgens een scherpe helling af. Voorbij de splitsing wordt het vlak. Moeten de spoorbaan over en krijgen een allerschattigst valleitje aangeboden als afsluiter. Het paadje zet ons af bij het voetbalstadionnetje, onze 42,9 kilometer zitten er op. Bij een Floreffe nog even nakaarten met de Tornado’s, Brugsche Globetrotters en clubmaatje Nestor, het was een leuke tocht vandaag. Misschien wel het beste wat we ooit van Les Roses Noires aangeboden kregen. Ondanks Batibouw geraken we vlotjes in Hemiksem, morgen wacht een heel andere en toch ook pittige opdracht.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/0...

21:03 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -t

05-10-08

20.09.2008 Les Marcheurs du Hain te Ophain

Het lijkt mij al een eeuwigheid geleden dat we nog eens in Wallonië gewandelden. De streek van Napoleon is dan ook een ideale gelegenheid om deze lacune op te vullen. Daarbij komt dat onze gastheren uit Braine l’Alleud een ijzersterke reputatie hebben. Het dorpje Ophain heeft zowaar zijn eigen afrit in het zuidwestelijke hoekje van de Brussels ring. Deze startzaal moet zowat de makkelijkst bereikbare zijn van het ganse land. Terwijl wij naar het braakliggende terrein rijden dat dienst doet als parking, komt Martin met gezwinde pas voorbij. Hij begint aan de 60km, wij houden het bij 45km. Tot strakjes gabber!

Het parkoers gaat niet naar de ruïnes van Villers-la-Ville dit jaar maar richting meer van Genval. Wordt anders dan anders dus. Reeds in de eerste paar kilometer is het goed raak. Voorbij een tot woonhuizen omgebouwde reuzenhoeve gaat het over een kasseitje te midden het groen lekker bergop. JP en zeker zijn Denise zullen al meteen kleur mogen bekennen! We draaien rechtsweg over de Brusselse ring en de open velden in. De zon brand de laatste slierten mist weg. Wandelend door ruime golvende akkers krijgen we links La Butte of de Leeuw van Waterloo als gezel. We wandelen er langzaam van weg. Een paar holle wegen zorgen voor wat groene afwisseling in de overigens bruine, halfbewerkte akkers. Aardappelloof is platgespoten en het is nog wat vroeg voor wintergranen. Woningen en kasseitjes kondigen de eerste rustpost aan. Overal staan gedenktekens herinnerend aan Napoleonisten, Pruisen en Britse troepen. Deze rustpost in Plancenoit (8,7 km) daar heb ik iets mee. De in onbruik geraakte voorgevel telt twee identieke ingangen, école des Filles en école des Garçons genaamd. Jongens- en meisjes elk met hun eigen ingang binnen dezelfde school dus. Als dat niet historisch is! We bevinden ons hier ook op het hoogste punt van een ruim dorpsplein. Halverwege ligt de dorpskerk als op een voetstuk, beneden de witgekalkte huisjes, werkelijk een schitterend gezicht.

Als we terug vertrekkenklaar staan voor een lokale lus, komt Karmijn er net van terug. Prachtig stuk parkoers, zegt hij en wij gaan er dus met volle overgave tegenaan. Wandelen voorbij een prachtige witte vierkantshoeve de open ruimte in. Weidse golvende akkers ontrollen zich opnieuw voor ons ogen. Vanaf de splitsing zijn we alleen. Op veilige afstand kruisen een haas en zowaar een ree ons wandelpad. Links in de diepte zien we de wandelaars die één etappe voorsprong hebben op ons. Prachtige holle kasseiwegen loodsen ons naar meer bebost en bewoond gebied. We moeten ons letterlijk een weg banen door …bamboestruiken om na de technische afdaling van de Chemin de Faweyn Lasne te bereiken. Een paar straten verder klimmen we langs een anders kasseitje omhoog in Couture-St-Germain, weg van het beekje La Lasne. We wandelen een eindje mee met de vallei, aan de overkant torent het kerkje van Maransart boven de huizen uit. Wij kruipen het valleitje uit richting dicht berkenbos van Blocry. Ontdekken er een veelheid aan enorme zwammen, het lijken wel bruingele rozen, gewoonweg schitterend! Onze parkoersmeester heeft er duidelijk zin in en stuurt ons door nog meer jonge bossen. Hierbij storen wij blijkbaar verschillende nesten jonge fazanten die telkens in alle richtingen wegstuiven, wat een dag! Een graspaadje door golvend weiland blijkt Sentier des Flamandes te noemen. Nochtans zijn de dames achter de draad duidelijk van franse signatuur want …Limousins. Linda houdt dan maar in haar dooie eentje de Vlaamse eer hoog! We lopen de bewoonde wereld van Plancenoit terug binnen langs stevig golvende kerkwegels. Yvan had in niks overdreven, dit was echt een prachtlus, met een haast onthutsende variatie aan landschappen en activiteit (16,2 km).

Na het boterhammetje verlaten we definitief Plancenoit langs dezelfde boerderij als daarstraks. Lopen in open veld ook parallel aan de weg van daarstraks. Een opstekende wind tempert de kracht van het weldadige herfstzonnetje. Om de 20km te verlaten rollen we een valleitje in richting woonhuis om met volle kracht de volgende helling te overwinnen. Deze etappe wordt de echte samenvatting van le Brabant Walon. Winters ogende akkers op de plateaus, prachtige dichtbegroeide holle wegen om de opeenvolgende valleitjes op te zoeken, regelmatig terugkerende kasseitjes, dit is genieten! We passeren de golfterreinen van Waterloo en zetten koers naar de rust bij St-Joseph Ophain-Ransbeck (24 km), nog nooit van gehoord! Hier heel wat bekenden, vroege vogels onder leiding van ‘snoepjesmeester’ Paul Baestaens. Ook wij kunnen mee genieten van zijn gulheid.

Ook hier krijgen we een lokale lus aangeboden. Wandelen door Basse Ransbeck langs witte huizen, zeg maar villas naar de vallei van Le Courant d’Eau, al valt er nauwelijks water te bespeuren in de modderige beek. Mooi groen is het er wel en …vlak, we zijn er niet rouwig om! Klimmen het valleitje uit mits een holle weg met pas gemaaide bermen. Vanaf het plateau is het kasseitjes lopen en villaatjes kijken tot bij de rustpost. Het leken ons erg lange 6,3 km. Everbeekse Annie en haar ventje zitten hier ook, alhoewel zitten bij Annie een zaak van erg korte duur is. Een piano moet even betokkeld worden en weg is zij! Wij volgen even later en hijsen ons voorbij de golfterreinen terug het plateau op. Vrijwel continu door open veld is nu de boodschap maar vlak …vergeet het maar! La Butte komt steeds dichterbij en het is maar wat logisch dat een Marche de l’Empereur er ons langs voert. Waar anderen hier een terrasje doen stappen wij koppig door. Naar Braine l’Alleud gaat de trip nu en de volgende rustpost in een schooltje (38 km). Ik krijg er nog net een pilsje te pakken, daarna is het zowat …een café zonder bier! Yvan vraagt de kortste weg naar Ophain, die heeft nog andere pijlen op zijn boog vandaag! Komt Martin daar binnenwaaien. Is vanmorgen zowat een half uur voor ons vertrokken en heeft er nu al 13 kilometer meer opzitten dan wij! Er zijn gewone wandelaars en …Supermannen!

De laatste 7,4 km zullen wij uiteraard samen en vrolijk keuvelend volmaken. Het is opvallend hoe Linda, stappend tussen de twee reuzen, haar tweede adem terugvind en er nog ‘een stevige lap op geeft’. Dat vrouwtje van mij is niet te schatten! We gaan eerst door een stadsparkje wat bruggetjes lopen, net achter de Brakelse woonwijken. Kiezen daarna voor rustige en erg groene paden langs de spoorlijn die Brussel met Charleroi verbindt. Lopen in feite een omtrekkende beweging rond het provincieplaatsje en worden beloond met een prachtig uitzicht erop. Pauzeren een laatste keer bij een drankje in Ste-Zelle. Recht langs een patattenveld naar Ophain nu. Een laatste prachtige holle weg. Kermisgedruis overstemt langzaam maar zeker de natuur, deze tocht loopt ten einde.

Les Marcheurs du Hain serveren traditiegetrouw lokale bieren. Wij houden het deze keer bij het blonde Buchers en vermits je op één been niet kan wandelen … Natuurlijk zijn we weer bij de laatste die de parking opzoeken. Nemen afscheid van Martin en rijden met een meer dan tevreden gevoel naar huis terug. Chers amis Branois, une fois de plus un grand merci pour cette superbe marche et votre parfaite organisation. C’est avec plaisir que nous vous disons …à bientôt.

FOTOREEKS 

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

15:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -o

12-09-08

22.09.2007 Les Marcheurs du Hain te Ophain

Vrijdagavond houden we een korte krijgsraad. Kiezen voor de 35km in Ophain-Bois-Seigneur-Isaac (nou ja!) op zaterdag en de 42km in Helenaveen op zondag. Er kan bij die 35 altijd wel ietsje bij, zegt Linda mysterieus. Rijden op ons gemakje de Brusselse ring af tot in Ophain. Weet hier exact waar te parkeren. Komen om 9h30 de startzaal binnen. Ik laat meteen een vloek horen …geven ze hier toch wel een 45km zeker, wisten wij niet. Wij hebben de les van Mozet goed onthouden. Ik stap naar de organisatoren en de Dames Permanentes. Vraag aan beiden toelating om toch nog te mogen starten op deze afstand. Krijg twee keer hun zegen, zolang we maar voor 19:00 terug zijn. Ik kom glunderend terug van het podium af, dat heb ik weer eens goed ‘geflikt’ zie. Even een babbel met Lydie’s wandelteam, een koffietje en weg zijn wij.

Onder een knalblauwe hemel vrijwel meteen een eerste kasseitje op, een pracht van een holle weg. De typische geur van gevallen populierenbladeren prikkelt onze neuzen. Doorlopen een leuk landbouwersvalleitje tot aan een grote steenweg. Moeten deze volgen over het fietspad, netjes van koning auto gescheiden door een dikke meidoornhaag. Vlak is het nog geen moment geweest. Passeren een kantorenzone met ondermeer pharmareus Bristol-Squibb-Meyers. Voorbij brouwerij-tje La Ramée en over de autobaan duiken we opnieuw de velden in. Lichtgolvend zullen we dit maar noemen. Met La Butte (de leeuw van Waterloo) aan onze linkerkant lopen we richting Plancenoit. De oogst bestaande uit patatten en bieten wordt binnengehaald. Het volgende kasseitje zet ons af bij de eerste rust na 8km. Wij blijven lekker buiten in het zonnetje zitten.

Lopen het prachtige dorpspleintje af en volgen even de steenweg richting Limal. Draaien rechtsweg de Bois Imperial in. Alles ademt hier inderdaad nog steeds Napoléon Bonaparte. Ik ken dit baantje, het is klimmen geblazen tussen villaatjes in het groen. Het parkoers loopt enigszins anders dan ik verwacht had. Kassei in alle formaten en kwaliteiten krijgen we aangeboden. De klim naar Maransart laten we deze keer links liggen. Rustige veldwegen leiden ons naar het volgende dorp. We genieten van de immense vergezichten in deze landbouwstreek. Komen steeds meer Adeps pijlen tegen. Op een bepaald moment zelfs van alle afstanden samen. Nog een effen, brede …kasseibaan, zachtjes klimmend. Rust 2 in Glabais na 15,5km. Terwijl wij de boterhammetjes aanspreken sijpelen de deelnemers aan de 60km één voor één binnen. Leuvense Jeaninne is er ook bij, met stevige, soepele tred, die ziet er goed uit!

Wij mogen het kasseitje terug naar beneden om te genieten van leuke fermettes. Hierna volgt de Golf de l’Empereur (hoe kan het ook anders). Eerst dwars door de lanes en dan over hellend asfalt er een heel eind langs. Draaien terug de velden in en even verder zelfs bossen. Het halfopen landschap is blijkbaar een paradijs voor fazanten. Meerdere keren zullen er groepjes van zes, zeven vogels voor ons uitlopen of wegvliegen. Het lijken mij nog erg jonge dieren te zijn. Des Faisants à la Brabançonne, zeg maar. Moeten nu een kilometertje dicht tegen de autobaan aan lopen, wel over veldwegen (of moeten we zeggen puinwegen) langs het maïs. Door open veld lopen we terug richting kerkje en rust in Glabais. Hebben er 24,25km opzitten. Vinden het heerlijk wandelen vandaag bij stralend weer. Er zit voldoende afwisseling in het voor ons nieuwe parkoers en de vergezichten zijn zalig. Ja, le Brabant Wallon maakt het voor ons weer eens waar.

Eén straatje maar en we duiken het zoveelste kasseipad in, een glibberig geval dit keer. Worden nog eens afgezet in open veld en wandelen over golvende betonbaantjes. Linksop nu …k….. tot aan de een drukke steenweg. Is maar voor eventjes. Draaien terug golvend veld en bos in tot in Plancenoit, na 32km. Hier komen we Karmijn tegen in het gezelschap van Eddy (fotograaf) en zijn Strombeeks maatje. Tot straks mannen, wij gaan nog even rusten.Kerkwegels leiden ons het dorp uit en de villawijken van Lasne binnen. Deze verlaten we even snel weer voor het open veld en de weidse ruimte. Dit stuk parkoers kennen wij heel goed. In de verte ligt één imposante witte hoeve en daar gaat het ook naartoe. Lopen zo langzamerhand Lillois binnen voor wat huisjes kijken en een laatste rust na 40,250 km in een verloederde villa, nu kindertehuis.

Een stevig klimmend tarmacje zet ons af in open veld. Erg bonkige, witte kassei nu, echt wel mijn ding. We ruilen het in voor een parel van een holle weg. Aanvankelijk aan ons zicht onttrokken door het opgewaaide stof van een wilde tractor maar daarna kunnen we genieten van deze natuurlijke schoonheid. De hoge bermen liggen er verwilderd bij. De lage zon strooit speels en kwistig met gelig licht tussen de boompjes en struiken door. Wat is dit een beauty zeg! Nog één valleitje, we ruiken stilaan onze stal. Mogen nog een laatste klimmetje verorberen tot aan de kerk en de startzaal. Een hele leuke 45km zit er op, het is 18:45, we zijn netjes binnen de ons toegemeten tijd gebleven.

Linda gaat onze boekjes laten afstempelen en bedankt de dames voor hun vriendelijkheid. We krijgen er een warme lach bovenop, klasse hoor! Intussen zorg ik voor een paar Wellington waar we van genieten napratend met Karmijn himself. Het werd een boeiend gesprek, we vertrekken naar huis met weer heel wat bijkomende waardevolle ideeën. Wilfried er is een mailtje op komst!!

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/2...

20:33 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -o

19-08-08

22.04.2007 Amicale Marcheurs Independants te Archennes

Na onze geslaagde 60km van gisteren twijfelen we vandaag tussen het pittige Waals-Brabantse Archennes en het rustigere Waaslandse Sombeke. De roep van A.M.I., één van onze favoriete clubs, is het grootst. Binnen het uur staan we bij de startzaal in de kleine gemeente ten noorden van Waver. Begroeten meteen Lydie IJsetrippers’ wandelclubje. Even bijpraten en we begeven ons naar de startzaal. Kunnen koffie drinken op een zonnig terras. Er staat een kraampje met verse geitenkaas en daar kunnen wij niet aan weerstaan. Wordt lekker smullen deze week! De parkoerstekening toont twee keer rusten in het zuidelijker Doiceau en één keer in noordelijke richting, het ontgaat mij even in welk dorp dat zal zijn.

De verse kaasjes verdwijnen in de autokoffer en we begeven ons op pad. Verlaten het dorp achter de kerk en kasteel langs een weg die we nog nooit volgden. Dra volgen de eerste rossige kasseitjes en de eerste holle weg. Zijn allebei al meteen in onze nopjes. Steken de Waverse steenweg over en duiken een onooglijk paadje in langs het riviertje Le Pisselet, glashelder water. Stappen langs een Canada bosje en dan de eerste heuvel op, een uitloper van het Zoniënwoud. Boven gekomen volgen we de Allée du Bois de Bercuit, rechtdoor langs villa’s en het gelijknamige golfterrein. Rustig kuieren in een lommerrijke omgeving. Mogen een pracht van een groene holle weg afdalen tot aan het Eglise St-Pierre en even verder de rust in het clublokaal te Doiceau. Hebben er 7,6 aangename en verassend anders zijnde kilometers opzitten.

Beginnen aan de lokale lus die we ‘champs et sentiers’ zullen noemen. Eerst een vlak stukje door ruime, pas bewerkte en golvende velden. De 30km krijgt een extraatje en wat voor één! Piepkleine paadjes worden opgezocht, bijna helemaal overwoekerd door het jonge groen. Intussen kunnen we genieten van prachtige vergezichten. Een schitterende vondst van onze parkoersmeester. Vervoegen opnieuw de 12km bij Dion-le-Val. Verlaten het ingeslapen dorp bij de stevig klimmende Chemin de l’Epine. Genieten van prachtige uitzichten in de stevig golvende open velden. Ruilen deze voor fel geërodeerde bospaden. Het is opletten waar je de voetjes neerzet en bijwijlen nog stevig klimmen bovendien. Lopen onder de lokale express weg door en er even langs. Nog wat huisjes, onder een volgend bruggetje door en een kasseitje zet ons opnieuw af in Doiceau, 7,2km na de eerste keer. Deze lus was een parel, zoveel variatie binnen zo weinig kilometers is een zeldzaamheid. We zijn nog maar halfweg de tocht maar al heel gelukkig met onze keuze van de dag.

En het is nog niet gedaan. Mogen opnieuw het kasseitje omhoog, onder het bruggetje door en een ander kasseitje naar beneden. Steken opnieuw de steenweg over bij het station van Gastuche. De parkoersmeester biedt ons een pracht van een laan aan afgezoomd met platanen en langs een zachtjes kabbelend beekje. Aan het eind een koolzaadveld in bloei. Het is net of je door een tunnel loopt met op het eind een veelheid aan lampions. Uniek is dit! Halverwege de dreef steken we de Dyle Romane over. Op het einde mogen we onderaf het koolzaad een zachtjes klimmend paadje volgen. Links de gele lenteheuvel, rechts een nog winters ogende bosrijke heuvel. Genietend stappen in een mini valleitje dus. Deze tocht wordt alsmaar fraaier! Komen tussen wat huizen terecht en tot mijn verbazing Nederlandstalige straatnamen. Blijkt dat wij in Ottenburg zijn. En inderdaad, stappen een stukje van Wilfrieds’ parkoers, dan wel in omgekeerde richting. Mogen genieten van een brede grasvallei getooid in het geel van paardenbloem en koolzaad. Lopen van Ottenburg weg richting Dylevallei. Deze volgen we nog een kilometertje of zo over Archennes tot in Pecrot. Rust in de plaatselijke voetbalkantine. De 6,8km lijken er eerder 8 te zijn geweest maar het kan ons echt niet deren. Aan de overkant van de vallei ligt een kerkje op de heuvel te pronken, zouden we ?

Duiken in het begin van de laatste etappe inderdaad onder de spoorweg door, langs de Jeu de Balle en dan …trappekes op naar de kerk. Veel tijd om uit te blazen krijgen we niet. De Chemin du Val Vert is een stevig golvend ding. Een prachtige holle weg, getooid met ijzerzandsteen en mospartijen als fonteinen, zet ons af bij het stationnetje van Florival. We mogen even de vallei volgen. De verkeerde vallei, zeg ik tegen Linda, want door deze van de aankomst loopt geen spoorlijn. Juist ja …opnieuw de spoorbaan over, een kasseitje gelardeerd met strookjes asfalt en dan …klimmen geblazen! Zanderige bospaden met putten en bulten, steengruis en dies meer. Linda vervloekt deze erg technische ondergrond. Er komt een einde aan onze beproeving als we boven op een immens plateau uitkomen. In de verte het kerkje van Bossut verder velden, pas gemaaid gras en bossen. Ik denk dat je hier wel 20km ver kan zien. We zijn er moederziel alleen en de stilte is er tastbaar. Heerlijk! Nog voor Bossut draaien we rechtsweg. De laatste afdaling is nog eens een echte potenbreker. Het kerkje van Archennes komt in zicht. Zes uur na ons vertrek staan we terug in de zaal. Groeten enkele bekenden en genieten van een lekkere Leffe.

Eh oui mon cher Claude, nous avons marché 90km ce weekend. Faut dire que pour la deuxième semaine consécutive le dimanche en Wallonie nous à apporté une marche superbe. Amis d’A.M.I., nous pensions connaitre votre région. Et bien, vous nous avez agréablement surpris avec un tout nouveau parcours. Son dessinateur tient du génie, nous croyions rêver tout le long de cette marche. Avec plaisir nous fixons rendez-vous à Hamme-Mille le 8 juillet prochain pour une nouvelle aventure entre ‘A.M.I.’s’.

Het weekend zit er weer eens op. Kunnen we weer plannen maken voor het volgende, eentje van 4 dagen. Een tipje van de sluier dan maar. Zaterdag Falisolle of Louise-Marie. Zondag Werchter of Zerkegem. Maandag rustdag (ja,ja !!) of Lauwe of Dommelen (Nl). 1 Mei Spa of Rumst. U leest het wel weer bij Wandelmee.

21:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -a

15-08-08

18.03.2007 Les Marcheurs du Hain te Ophain

Linda vindt het zondagse weerbericht maar net goed genoeg voor een namiddagje fitness. Hare zot zal echter gaan wandelen, wat er hem ook mag overkomen aan hemelse ondeugden! Heb ondanks de Olat finale een ‘onweerstaanbare drang’ om naar Ophain te trekken voor de lokale marathon. Het is inderdaad pokkenweer onderweg. Sla bij het Leonard kruispunt gewoontegetrouw linksaf richting Namen. Kan gelukkig meteen erna dwars door Jezus-Eik linksomkeer maken en mij richting Ittre spoeden. Het is nog opvallend stil in de straatjes rondom de startzaal, plaats zat eigenlijk. In de mooie zaal evenveel helpers als wandelaars. Ik ga er na het obligate koffietje dan maar meteen vandoor.

Vraag mij, lopend door de eerste straatjes, af wat ik hier aan het doen ben. Het is koud, wind en regen geselen mijn nog stramme gestel. Denk aan Linda die waarschijnlijk nog lekker warm onder de dekens ligt. Vervloek mezelf. Maar zie, we mogen door een eerste prachtige open ruimte de natuurelementen trotseren, ik voel mij al heel wat beter. Het parkoers golft lekker op en neer. De grotere afstanden gaan snel hun eigen weg. Geniet van de fraaie vierkantshoeves die her en der zijn neergepoot. Een prachtige platanendreef leidt ons naar een drukkere baan en even verder naar de eerste rust in La Maisonnée grondgebied Haut-Ittre. We hebben er 6,750 leuke km opzitten. Ben net Paul B. in charmant gezelschap tegengekomen. Die zijn al zo’n 10km verder dan deze late vogel. In de rust doen Langdorpers onder leiding van Robert zich te goed aan een eerste Leffe. Is voor mij nog niet het moment mannen.

Vanaf de rust mogen de marathon stappers een lange holle weg, verscholen tussen twee hoge grasbermen, afdalen. Blijkbaar komen we langs hier ook terug omhoog. Beneden in de vallei sta ik een ezeltje te bewonderen. ‘Familie bezoek’ hoor ik zeggen. De Oostvlaamse spitsbroeders Clement en Daniel zijn hier ook. Even een babbel en ik ben zo de kluts kwijt dat Daniel mij terug op het rechte pad dient te brengen. Weet plots waar ik ben, we volgen de vallei van de Ry Ternel richting Ittre. Mogen snel lekker klimmen naar een ‘ooit eens’ witte hoeve en dan over het plateau kuieren. De hoeveelheid hemelvocht neemt gestaag toe terwijl ik hier loop te genieten van de rust en stilte. Loop in feite ongeveer dezelfde lus als voor twee weken bij La Breugelienne. Toch vind ik dit opnieuw prachtig. Bij de golfterreinen ‘Des Sept Fontaines’ wisselen we opnieuw van vallei. Na het eigenzinnige doorsteekje van onze parkoersmeester haal ik zowaar vijf ruiters te paard in, ben sneller dan zij! Mijn kleren zijn net weer droog als een stevige hagelbui ons teistert, kom dan ook als een verzopen eend opnieuw in La Maisonnée binnen. Heb er 17 knappe km opzitten.

Moeten nu even een steenweg volgen en slaan vervolgens linksaf, blijkbaar recht naar Ittre dat in de diepe vallei ligt. Bij het gehucht Bilot gaat het echter rechtsaf en langs rustige veldwegen over het plateau. Kruisen de steenweg en duiken randje weiland de diepte in. Een kort maar krachtig klimmetje brengt ons aan de overkant van een heuvel met nog maar eens een prachtig groen panorama als beloning. Het wordt nu constant op en neer lopen tussen velden en huizen, over tarmacjes en pittige kerkwegels. Eensklaps sta ik hoog boven de vallei van de Hain, ben zeer aangenaam verrast en overweldigd door het unieke panorama. Om het hoekje komt de donkere kerk van Wauthier-Braine piepen met erachter het imposante viaduct van de E411 snelweg. Schitterend is dit. We drentelen recht naar het dorpje, lopen er dwars doorheen en zien andere wandelaars van de lokale lus aangestapt komen. Wij mogen nog even wegdraaien, langs een riviertje en door een zuidelijke uitloper van het Hallerbos. De eerste bosanemoontjes staan in bloei, zei het nog timide. Een laatste bosklimmetje midden de Adeps marteltuigen, daar ligt de volgende rust na zo’n 26km. Was dit pittig zeg!

Mooi lusje, zegt Clement, bij wijze van begroeting, zij hebben er al 5,5km meer opzitten dan ik. Geef Daniel een welverdiende verjaardagszoen en geniet van een lekkere Waalse cervela doorgespoeld met onze vriend Patton. De Oostvlamingen zijn er alweer vandoor. Enkele straatjes leiden ons naar de vallei van de Hain die we meteen weer verlaten voor het stemmige kerkje van Notre Dame de Bon Conseil. Haar raad kunnen we best gebruiken om de daaropvolgende vettige tot natte kerkwegels te overwinnen. De parkoersmeester stuurt ons halverwege de heuvel tussen de villa’s over tarmacjes als lappendekens. Vlakke wegen, vergeet het maar, lekker golvend is dit, zelfs de Brabantse kassei ontbreekt niet. Even opnieuw het valleitje oversteken en een tweede keer rusten in Wauthier-Braine. Twee onervaren dametjes zijn hopeloos verloren gelopen. Zij worden door de immer vriendelijke helpers bemoedigend verder geholpen. De sfeer is hier goddelijk.

Terwijl het zonnetje zowaar komt piepen, verlaten wij het dorpje mits golvende wegen bekroont met een stevige klim. Het volgende panorama, een mix van weilanden en bossen ontrolt zich voor onze ogen. Dit is zo één van die tochten die met de gestapte kilometer steeds beter wordt. Lopen dwars door een bosje naar een open plateau. In de verte pronk de leeuw op zijn Butte, maar hij gunt ons vandaag geen blik waardig. Wij stappen dan maar naar de laatste rustpost in de Village N° 1, nog 5km te gaan.

In het gezelschap van een delegatie Wallonia Namur (zijn hier met de bus) loop ik het plateau over. Duik een laatste fraaie holle weg naar beneden. Deze zet ons af bij een knap uitzichtpunt over Braine l’Alleud. Vanaf nu wordt het stevig golvend straatjes lopen met nog een plukje groen er middenin . Ik begin er stilaan ‘door’ te zitten. Wordt overvallen door ‘la fringale’, mis de bookes van Linda, die waren nu echt wel van pas gekomen! Sleep mezelf naar de aankomst bovenop het laatste hellinkje naar de kerk van Ophain. Wordt in de zaal meteen aangesproken door de parkoersbouwer, verassend genoeg iemand die ik ken maar waarvan ik dit niet wist.

Chers amis Brainois. Je tiens à vous féliciter pour cette marche superbe. Le parcours était d’une beauté exemplaire, son créateur un peu sadique comme il se doit. Faut le faire, y inclure un nombre impressionnant de petits chemins, parfois bien boueux, ne ratant aucune petite colline en cours de route. Aussi un grand bravo à tout ceux qui étaient ‘de service’ dans les salles. Leurs accueil chaleureux était un vrai plaisir pour tout les marcheurs. Comme générale avant le grand jour de l’Empereur cette marche était un succès absolu. Qu’on ce le dise !

De batterijtjes zijn weer opgeladen voor een volgende werkweek. Volgend weekend kunnen we het lekker pittig maken met Evrehailles op zaterdag en Bertem op zondag. Vrees dat ons moeder haar wasmachine het dan zal geweten hebben! Het kan ook rustiger met bvb. Neupré op zaterdag en Antwerpse Linkeroever op zondag, zeker ook de moeite waard.

21:10 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -o

13-08-08

25.02.2007 La Breugelienne te Ittre

Mijn trainingsbroek staat op onze binnenkoer nog stijf rechtop van de Limalse modder, mijn wandelschoenen zijn noch droog noch netjes. Toch zal er vandaag gewandeld worden want ik wil dolgraag nog eens naar Ittre. Herinneringen ophalen aan één van mijn eerste Waalse vijftigers – heb toen naar het einde toe ‘op mijn moeder geroepen’. Vandaag beperken onze Schaarbeekse gastheren van La Breugellienne zich tot maximaal 30km. Vertrek bij vrij mooi weer. Het is file rijden op de Brusselse ring. Er ligt een auto overkop zonder enig glas in de ruiten. De brandweer heeft rondom zand gestrooid. Een akelig zicht.

Vanaf de penitentiaire instelling van Ittre is het nog enkel de heuvel op en parkeren langs de drukke baan. De startzaal ligt in een prachtig gebouw. Veel Limburgers binnen. De Kampse wandelclub uit Leopoldsburg zijn hier met de bus ‘want de VVR doet niet mee aan de Nationale Wandeldag’! Ben zelf ook geen freak van die drukke bedoening maar dit enge corporatisme, daar walg ik van. In een hoekje zit iemand stilletjes zijn bookes op te peuzelen. Is warempel Balenaar Jef Claes, een eeuwigheid niet meer gezien. Blijkt vijftien weken in de lappenmand gelegen te hebben en komt net terug piepen in het wandelgild. Even een babbel en ik ben weg, hij gaat op het gemakje voor de 22km, ik voor de 30 uiteraard.

We duiken meteen het bos in en een fraaie holle weg af. Deze brengt ons in open veld met een pracht van een panorama, er zullen er vele volgen vandaag. 15 en 30km splitsen weg de baan over en …de eerste stevige klim recht naar een ander bos. Het motto is hier ‘hoe vettiger, hoe prettiger’. Ik ben in mijn sas alhoewel mijn beenspieren nog nageniet van het ploeteren van gisteren. Onze parkoersbouwer spaart zijn gasten niet, we krijgen geen meter vlakke weg. De hellingen zijn kort en krachtig, de vergezichten over de vallei van Le Hain ronduit schitterend. Een kerkwegel zet ons af in Braine-le-Chateau. Ik moet hierbij tussen de ruime Kampse paraplus doorlaveren. Spring daarbij als een bergbokje over en weer tussen pad en veld. Denk dat die Limburgers mij voor gek aanzien.

Het is mij veel te druk in de rustpost en ik stap verder. Even langs een hoofdweg en dan …bergje op bergje af, meerdere malen achter elkaar. Pfff is dit stevige kost zeg! Onder de wandelaars wordt meer Nederlands gepraat dan Frans, opvallend. Midden een stevige regenvlaag bereik ik het tweede onooglijk kleine rustpostje in Wauthier-Braine. Aan tafel vertellen stappers van Sint-Pieters-Leeuw fier dat Wandelmee voor een paar jaar bij hen op bezoek waren geweest en een mooi artikel hadden geschreven. Was ik ,zeg ik schalks naar waarheid. Het werd even stil en toen taterden we er verder duchtig op los. Een Ranstuil vertelt dat zijn kleindochter ook reportages maakt …Shannen Melis! God wat is de wereld toch klein. Het wordt nog grappiger als we samen net na de rust even fout lopen. Zijn het aan het uitleggen hé! We komen terug op het rechte pad en ik stap verder met Jef Claes. Stevig golvend terrein, hoofdzakelijk door weiland zet ons af bij de Ry Ternel en even verder de derde rustpost in de ‘buvette’ van voetbalclub J.S. Ittre. Ik heb drie uur gedaan over 13,7km!

Verwittig het thuisfront van mijn vorderingen en vertrek alleen op de lus van de 30km. Het is meteen klimmen naar een schitterende omgeving. Boven op de heuvel mogen we stilaan dalend meelopen met de diep ingesneden en erg groene vallei van de Ry de Baudemont. Het landschap lijkt op een uit de kluiten gewassen golfterrein en …het is er muisstil. Zelfs geen hond kom ik tegen als ik voorbij de schaarse boerderijen loop. Bij een echt golfterrein klimmen we opnieuw de heuvel op en mogen genieten van een schitterend panorama. Het is droog en vrij winderig maar dit is intens genieten. De stilte van het land …hiervoor gaan we wandelen, ik ben de koning te rijk, de adrenaline stroomt bij beken door mijn aderen. In de verte een prachtig wit kerkje in de vallei van de Ry Ternel. Goddelijk is dit! Een ronduit fantastische holle weg als een roetsjbaan brengt ons terug bij het waterloopje. Nog even en we zijn opnieuw in onze ‘buvette’. Ik deed bijna anderhalf uur stevig doorstappen over de 7,7km …het had nog langer mogen duren!

Kijk terwijl ik een slokje drink meewarig naar de ‘potstampers’ die hun matchke aanvatten. Er zijn meer acteurs dan toeschouwers. Moet verder nu, dwars door het dorp en dan een pittige bonkige kerkwegel omhoog. Eenmaal boven moeten we verassend lang een asfaltweg volgen dwars door een bos. Ben onaangenaam verrast. Mogen 200 meter ploeteren en dan opnieuw het asfalt opzoeken voor een lange afdaling langs bos en villas. Het wordt al vroeg duister terwijl we een kasseitje opzoeken. Nog wat keren en draaien en daar is de laatste rustpost. Nog ruim 5km te gaan.

Bij het verlaten van Braine-le-Chateau meteen een knots van een helling, de aankomst ligt boven op een heuvel remember! Toch duiken we door een bos opnieuw naar beneden, onze parkoersbouwer is een snoodaard! Dwars door open veld is het een laatste maal lekker ploeteren. Een lange trage klim leidt ons door een fraai bos tot helemaal boven in de heuvels. Nog een paar straatjes door Oisquercq, ik ben 25 minuten later binnen dan deze morgen verwacht. Bots meteen op Wilfried en Nathalie die vertrekkenklaar staan. ‘dat is nog eens nationaal wandelen zie, bij de buren in Wallonië gaan stappen!’ Krijg meteen ook uitleg over die lange asfaltweg. Het stuk onverhard door het bos was stuk gereden door 4x4’s. Dol nog wat met de organisatoren bij een lekkere Chimay Blue. Waarom draagt de parkoersbouwer bretellen? Het elastiek uit zijn broek deed dienst om het parkoers op te meten!! Rond 18:00 vertrek ik huiswaarts, moe maar tevreden. Dit Waals Brabantse tweeluik was prachtig. Zaterdag onder het motto ‘hoe vettiger, hoe prettiger. Zondag zongen we met z’n allen ‘ja, er kan er nog altijd eentje bij, een heuveltje’.

De batterijtjes zijn weer geladen voor de volgende werkweek en dan …wandelen natuurlijk, zaterdag in Breda of Braives, zondag in Stekene, Mol of Tilburg. See you all next weekend folks!

21:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -i

24.02.2007 Les Compagnons de la Dyle Romane te Limal

Schagen stond eigenlijk hoog op mijn verlanglijstje, al was het maar door dat zinnetje uit een liedje van Louis Neefs zaliger. Maar zie, er wordt pokkenweer voorspeld en dus moet ik er alleen op uit. Neem daarbij dat die nieuwe job en het stevige wandelen van de laatste acht weken toch wel hun tol beginnen eisen. Neen, op vrijdagavond zie ik die dertien à veertien uur in touw zijn echt niet zitten. Het zal bij het liedje blijven …of misschien wel dat van Gerda Bavostapper …’je wordt ouder papa’!!

Hijs mij omstreeks zevenen uit het warme nest, het is inderdaad pokkenweer. Toch vertrek ik onder de regenwolken naar Limal. Hoe verder zuidwaarts hoe droger, heb ik dan toch de juiste keuze gemaakt? Kan parkeren op amper 100m van de startzaal, niet normaal want het is al voorbij achten. Bekijk het parkoers, de afstanden staan erbij in cm!! Vertrek samen met een Waals haantje, die mij de eerste 3436,90 meter gezelschap zal houden, door de golvende straten van Ittre. Pauzeer kort om menselijke redenen en vertrek alleen voor een tochtje door de straten van Rixensart. Krijgen eindelijk wat stukjes groen en vergezichten als we een open veld doorsteken. Twee valleitjes verder staan we bij het kerkje van Rofessart voor de tweede rust (5446,16 meter verder).

Een korte koffiepauze en ik trek verder. We gaan resoluut de open ruimte in. Wind en regen krijgen vrij spel. Bereiken de eerste straten van Lasne met enkele fraaie boerderijen. Een onooglijke kerkwegel zet ons af bij de derde rust in La Chapelle. Ik loop meteen door want de volgende rust ligt op 2384,55 meter. Hier ligt een stukje aller/retour en zodoende kom ik Paul Baestaens tegen die in de bergop stevig het commando aangeeft voor zijn groepje. Ons moeke wacht? Komen hoog boven Lasne dorp uit. Het lijkt wel of we op de top van een amfitheater staan met het dorp als voorstelling, een uniek zicht. We duiken naar beneden, lopen dwars door het dorp heen, even verderop ligt de nu al vierde rustpost voor nauwelijks 15km. Hier veel bekenden met Rudy (Hove), Eddy (Oostmalle) en Yvan (Zoutleeuw).

Ongeveer gelijk met Rudy trek ik verder voor een lus van 8478,33 meter. Krijgen leuke kasseiwegjes tussen fraai opgewerkte oudere huisjes onder de sloffen. Mogen hierna door erg vettige veldwegen randje bos. Als we bovenaan de soms holle wegen komen pronkt in de verte La Butte ofte de Leeuw van Waterloo. Wij lopen er terug van weg. Moeten naar rechts en ik duik een brede kasseiweg in. Volgende kruising geen pijlen meer, dus terug naar boven. Rudy kan een monkellach niet onderdrukken. Moesten een minuscuul paadje volgen letterlijk dwars door ingezaaid veld. De pijl stond er, ik heb geen excuus. Duiken Lasne binnen en mogen bij een stevige regenvlaag ‘genieten’ van deze rijke gemeente. Ik bemerk meerdere Tiennes, de onze zal onverhard zijn en dwars door een bos, stevige kost! Enkele sentiers later blijkt een boom dwars door een omheining te zijn gegaan, over het pad en zo in de tuin van de overburen. Blijft daar rustig liggen, dit is Wallonië! Krijgen nog een laatste héél vettig hellinkje en we zijn opnieuw in onze rust dorp Lasne. IJsetrippers Nathalie, Marion en Ludo zijn zeer verbaasd mij hier aan te treffen.

Vertrek even na hen opnieuw voor een prachtig stukje parkoers. We lopen over een kam, eerst met aan beide zijden villa’s, daarna met prachtige vergezichten. Duiken naar een valleitje middels vettige paadjes en zo terug naar La Chapelle. Nog ongeveer 12000,00 te gaan! Wat nu volgt vind ik heerlijk. Vettige smalle kerkwegels volgen elkaar op, meestal tussen huizen van allerlei bouwstijlen en jaren. Door een poortje gemaakt voor mensen met anorexia stappen we het open veld in. De elementen hebben hier vrij spel, dit wordt stevig. Een holle weg is herschapen tot twee glibberige, hellende bermen en in het midden een modderstroompje. Marion staat als verstijfd stil, weet niet meer waar naartoe. Geef haar een handje, ze neemt er twee (zo zijn de vrouwen, niet?). Samen schuiven we door de blubber tot bovenaan het heuveltje en weer bij haar maatjes. Hier ligt een prachtig vergezicht. Helaas krijgen wij nu de volle laag van een stevige regenbui. Ik trek het tempo op, mijn maatjes zien dat niet zitten. Loop alleen, via Buston, Limelette binnen. De parkoersbouwer heeft hier een allerschattigst kasseiwegje ontdekt, steil naar beneden en nauwelijks vijf steentjes breed. Ik geniet! We zijn opnieuw in Rofessart, onder Mijnheer Pastoor zijnen toren.

Dwars door een modderig weiland duiken we naar het stationnetje van Profondsart. Wie duiken zegt, denkt aan klimmen en zo vergaat het ons ook. Nu is het straatjes lopen tot bij de laatste rust die tevens de eerste was. Nog 3652,17 meter. We mogen rond een pracht van een landbouwersvalleitje lopen, een groot deel over zwarte grond. Vermoedelijk vroeger een tram- of spoorlijn. Een laatste klim tussen huizen en dan plots een bord met 30%, niet meer niet minder! Het wordt een korte maar indrukwekkende afdaling over een glibberig kasseiweggetje. Beneden gekomen zien we in de verte de speeltuigen van Walibi. Nog enkele straten en we zijn binnen.

Waren de eerste tien kilometer ontgoochelend, gaandeweg werd de tocht steeds aangenamer maar ook wel pittiger. Gezien het hemelvocht ook binnen de perken bleef ben ik toch wel tevreden Limal ook bij op mijn palmares te kunnen schrijven.

21:16 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -l

29-07-08

23.09.2006 Les Marcheurs du Hain te Lillois

Noodgedwongen moet ik vandaag weer alleen op pad. Bij het uitvoeren van een karweitje thuis heeft Linda haar rug geforceerd. Resultaat, platte rust of wat daar voor doorgaat bij mevrouwtje Minne. De tegenslag blijft haar achtervolgen. Kan alleen maar beter worden. Vandaag kies ik voor Braine L’Alleud en de Marche de L’Empereur. Heb er nog nooit de 60km gedaan en beperk mij vandaag ook tot 35, kwestie van nog wat bij het vrouwtje te zijn. Onder een grijze hemel en wat licht gedruppel bereik ik het stationnetje van Lillois en de school waar de start ligt. Ik wordt aan de inschrijftafel in keurig Nederlands bediend, goed zo.

Na een paar straatjes zijn we al meteen het dorpje uit en lopen door de zacht glooiende bewerkte akkers en weilanden. Een prachtige witte vierkantshoeve steekt schril af tegen de donkere lucht. Het gedruppel wordt feller als we een drukke baan oversteken en richting Plancenoit stappen. Patje Kloeck haalt mij al lopend in en samen stappen we naar de eerste rust. Deze is schitterend gelegen bovenaan een kasseibaantje tegenover een stemmig kerkje. Alle huizen in de dorpskom zijn wit geschilderd, een fraai gezicht. Terwijl wij aan een koffietje nippen vallen ook Ivo en Marleentje binnen, een Stroboeren reünie in Waals-Brabant. Na de rust gaat of loopt ieder zijn eigen weg. Een paar kasseiwegjes zetten ons af bij een grotere baan die we gelukkig snel verlaten. Plots heel wat pijlen naar links. Een onooglijk graspaadje duwt ons de dieperik in. Er staan al aardig wat remsporen in en enkele netels motiveren mij om stevig door te lopen. Beneden staan we randje bos en onze parkoersbouwer stuurt er de wandelaar netjes rond. Er volgen een fraaie dreef afgezoomd met metershoge sparren. De 60km verlaat ons hier en wij hobbelen over kasseitjes naar een drukke baan. Een wandelaar uit Masbourg komt mij voorbij gestoven. Wou hier vandaag de 60km lopen maar had zich verslapen, 6 uur werd 9 uur en dus maar 35km, weg is hij. Weg van de drukke baan stappen we het Bois Imperial binnen. We draaien rond een valleitje met weilanden en mogen tot helemaal boven de heuvel klimmen. Hier volgt een heerlijke bosstrook. Bij het uitkomen ervan een schitterend vergezicht. Aan onze voeten een groen valleitje en op de heuvel rechtover een dorpje met kerktorentje dat net boven de bomen uitpriemt. Doet mij denken aan Vijlen tijdens de driedaagse van Zuid-Limburg maar dit is minder steil. Door het rondkijken mis ik bijna de pijlen en linten, duik toch langs het juiste paadje naar beneden, laverend tussen hetgeen paarden hier als ballast hebben afgegooid. Randje dorp komen we bij Claudine uit, een stevig uit de kluiten gewassen jonge dame. Amaai zeg, stevig puffend kom ik bij het kerkje van Maransart uit. Even verder ligt de rust bij de voetbalterreinen van FC Lasne, een koffietje is meer dan welkom. Ik heb er 12,25km opzitten.

Lasne is zowat het Brasschaat van Waals-Brabant en dus mogen we genieten van kasten van villa’s in het groen, zeg maar kasteeltjes. Bij een vijver begint het feest opnieuw. Witte kasseitjes leiden ons omhoog door een prachtig loofbos, met de meter wordt de weg ruwer, echt mijn ding. Boven gekomen zijn we in Couture-St-Germain, een variatie op het kasteeltjes tema. Het volgende valleitje dient zich aan. Rechtover een knots van een helling. De asfaltbaan tekent zich af als een lint recht omhoog, zouden we ? Eerst naar beneden langs de Chemin de Cloqueau, nou ja chemin ... hier heeft iemand ooit al zijn steenpuin neergegooid, een echte potenbreker is dit. Voorzichtig daal ik tot in het dal. De 60km komt er hier terug bij. Een paar honderd meter voor mij loopt een kerel stevig door. We dwarsen een drukkere baan en dan ...ja hoor daar gaan we. Niet het asfaltbaantje dat we van ver zagen blinken maar een kasseiwegje er net naast. Van dichtbij is het niet zo indrukwekkend als van de overkant, alhoewel, ik klim goed vandaag. De helling wordt vlot genomen en we bereiken een enorm plateau akkergrond. Rechts steekt La Butte ofte de Leeuw van Waterloo fier boven het vlakke land uit. Recht vooruit het kerkje van Plancenoit, daar gaat het naartoe. Een vliegtuig voor troepentransport maakt rondjes boven ons. We doen er toch ruim een halfuur over om het volledige plateau te dwarsen. Het weer is beter en die vergezichten doen het hem, dit is leuk. Die kerel voor mij blijkt ook een fotograaf te zijn. Hij loopt regelmatig met de lens in aanslag, hem inhalen zit er niet in. Voorbij de eerste bietenberg van het jaar lopen we terug Plancenoit binnen. Nog enkele kerkwegels en we steken het pleintje met de witte huisjes over recht naar de rust. Mijne maat neemt een foto van de helpers. Is voor internet zegt hij. Met een vranke snoet vraag ik wie hij dan wel mag zijn. Paul Baestaens is het antwoord! Nu wordt het echt gezellig. Een slokje drinken en we trekken met z’n tweeën verder. We lopen honderduit pratend recht naar de Leeuw toe. Mijn fototoestel hapert en Paul neemt dankbaar over. De kilometers vliegen voorbij terwijl wij genieten van de natuur en enkele straten van Braine door moeten. Bij de rust neemt Paul afscheid, hij moet vroeg thuis zijn want heeft nog andere verplichtingen. Hier in dit donker lokaaltje zit ik te glunderen. Heb er 30.000 officiële wandelkilometer opzitten binnen de 7 jaar. Een beetje een mijlpaal toch waar ik best blij mee ben. Als ik terug vertrek voor de laatste 6km schijnt het zonnetje in volle glorie, amaai wat is het warm zeg. Een paar straatjes en een stadsparkje zetten ons af langs de spoorlijn. Vanaf nu wordt het kuieren door het groen tot enkele honderden meter van de aankomst. Les Marcheurs du Hain hebben echt hun best gedaan om ons een mooi groen parkoers aan te bieden. Echt zwaar was het niet maar die opeenvolging van hellingen tikt finaal wel aan. Paul zit nog in de startzaal en we laten ons een paar Wellingtons smaken. Nemen afscheid van mekaar, tot een volgende keer makker, het was best gezellig en een fijne kennismaking.

21:03 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -l

22-07-08

09.07.2008 Amicale Marcheurs Independants te Hamme-Mille

Wij zijn vannacht pas rond 01:30 gaan slapen, het was te goed op het terras in Schelle. Het is dus een beetje moeizaam dat we ons in beweging zetten richting Hamme-Mille waar ons een ongetwijfeld pittig wandelmenuutje wacht. Bij A.M.I gaan wij altijd graag stappen en toch vertrekken wij voor het eerst vanuit deze fraaie zaal. De 30km splitst zich meteen van de anderen af voor de Rue des Tiennes. Wie een beetje Frans kent weet wat dit betekent …klimmen geblazen. We mogen wat fraaie en minder mooie huizen bewonderen en dalen terug af langs de Nethen tot bij de kleinere afstanden. Hier pikken we fotograaf Eddy uit Humbeek op. Heel lang niet meer gezien en er valt dus heel wat bij te praten. Intussen zijn wij voor de eerste keer de open velden ingedoken. We dokkeren over lekkere kasseiwegen en bepaald vlak is het hier niet. Goed bezweet bereiken we dan ook de eerste rust in het afgeleefde zaaltje van Bossut na 5,9 km. De bediening verloopt typisch traag Waals, de toiletten doen het niet of net te goed want het water loopt er onderuit, we nemen het er met de glimlach bij. De 12km maakt hier een apart lusje, jammer dat we zo laat zijn anders hadden we dit er zeker bij gelopen. Nu volgt het minste stuk van het parkoers, over asfaltwegen rechttoe rechtaan tot voorbij Archennes. Wij weten dat A.M.I. hier echt geen alternatief heeft. Na het dwarsen van de drukke baan Leuven-Waver duiken we echter de natuur in voor een pittige boshelling. Tot onze verbazing steekt Eddy een tandje bij en we komen puffend boven. De afdaling naar Grez wordt ingezet voor een tweede rust na 12,6 km. Even een praatje met het Hollandse koppeltje Ijsetrippers. We horen tot ons genoegen dat Jeanke terug thuis is na een zware operatie. Het ga je goed beste vriend, we hopen je snel weer te zien want je gulle lach en guitige commentaar hebben we hier vandaag toch weer gemist. Wij vertrekken voor het lusje van de 30km langs waterloopje Le Train. Jacqueline en haar Leuvense wandelmaat komen al terug binnen. Bij het beekje twee kroostrijke eendengezinnetjes, een idyllisch plaatje. Zodra wij het beekje verlaten is het klimmen geblazen, veelal lekkere kasseipaadjes, tot in Hèze. Onderweg een villaatje met de toepasselijke benaming ‘mi collinne’. Vanaf het kerkje van Biez krijg je een schitterend zicht over de vallei met de kerktorentjes van Grez en verderop Bossut. Dit is genieten, daarom komen wij hier zo graag wandelen. Een wegje ‘rosse’ kassei waar ‘Onze Lieven Heer maar éne keer geweest is’ zet ons een eindje lager af. We dalen gestaag verder af over afwisselend kerkwegels, graspaadjes, wat asfalt en finaal terug Le Train. We hebben er een kleine 20-er opzitten. Even een babbeltje met de organisatie en weg zijn wij. Grez ligt beneden de heuvel en Bossut er bovenop, meteen stevig klimmen dus. Boven gekomen zie je geen huis meer alleen maar weidse velden graan en patatten, je kan raden waar de valleien liggen. Onze parkoersmeester stuurt ons door het bos en langs een technisch paadje terug steil naar beneden. Dit is vreemd denk ik bij mezelf. Onze vriend heeft sadistische trekjes en stuurt ons na een vlakke weg door de weilanden terug naar boven …aan de verkeerde kant van de heuvel want randje Gottechain. Een blik naar links, ja hoor we mogen terug dalen de vallei in en dan terug omhoog naar het kerkje van Bossut. Verdorie een pittige tocht zeg. Tijdens de laatste klim speel ik een spelletje met Linda, effe ‘wieltjes zuigen’ en dan erover. Maar dit was zonder de waard gerekend. In de laatste meters gebeurt net hetzelfde alleen met beide protagonisten in omgekeerde rollen. Wij komen schaterend van het lachen de rustpost binnenvallen. Een beetje moe, jawel maar nog altijd allebei even gek.

Tijdens de laatste vier km moeten we terug de vallei over. Onze parkoersbouwer houdt het rustig. Zachtjes dalen door open veld en dan héél geleidelijk terug naar boven aan de overkant. De rust en de schoonheid van de open ruimte overvalt ons een laatste maal. Nog een laatste kasseiwegje, de drukke baan dwarsen en we zijn binnen. A.M.I. heeft ons vandaag weer verwent met een prachtige en pittige tocht waar zij het recept van hebben. Na een babbeltje met Nestor sluiten wij naar goede gewoonte de keet, of toch niet …het is intussen 18:30 maar er komt nog een koppeltje binnen. Zij hadden de pijlen voor de 21km gemist en hebben dan maar 2 keer de 12km gelopen zo mooi vonden zij het. Zegt toch alles niet ?

Ziezo, nu vertrekken we op maandag nar Apeldoorn. Wij hebben allebei wat kwaaltjes aan de voeten, Linda blaren ik een weerbarstige pees aan de hiel. Moet kunnen, zo voel je dat je leeft.

22:43 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -h

29-06-08

02.10.2005 Compagnons Dyle Romane te Wavre

De wekker van 6:00 wordt met één mep het zwijgen opgelegd. Voor 8:00 is er ten huize Minne geen leven te bespeuren, tenzij dan wat gesnurk. Toch gaan we vandaag wandelen en meerbepaald in Wavre want dat was vorig jaar een prima tocht. Een parkeerplaats vinden valt mee want er rijdt net iemand weg, het startlokaal vinden een ander paar mouwen. Finaal blijken we een halve kilometer om te lopen naar de zaal die zich op ... 100 meter van onze auto bevindt! NIE GOE BEZIG !

Wij krijgen blijkbaar een totaal ander parkoers dan vorig jaar onder de wandelslof geschoven. Geen Rosières, meer van Genval of Tombeek dit jaar maar wel Dion-Valmont en Chaumont-Gistoux. Dit lijkt mij randje parkoers van AMI te zijn en dan zitten we goed. We vertrekken langs de steenweg naar Leuven en mogen meteen rechtsweg een stevige klim verteren. Hoe hoger op de heuvel hoe nieuwer de woningen. We lopen nog een tijdje door achteraf paadjes van nieuwe wijken, verdwijnen onder de expresweg naar Grez en beginnen aan onze tweede klim langs een bosrand. Zodra we het bos door zijn krijgen we ons eerste prachtige vergezicht bestaande uit hoofdzakelijk beboste heuvels. Er zijn vrijwel geen huizen meer te bespeuren. Na een lange trage afdaling over een brede veldweg bereiken we de eerste rust na 6,04 km in Dion Le Val. Het wandelgroepje van Lydie Ijsetripper verwelkomt ons hartelijk, als van gewoonte. Zij stappen hier 12km en gaan dan nog naar Tervuren-Bos, kwestie van de public relations te verzorgen.

Vanaf het kerkje van Dion Le Val is het weer klimmen geblazen. Eerst door weiland bij familie Clement en dan een vettig bospad. Er staat warempel een stoel midden het pad, voor Linda het sein om ‘er 5 te nemen’ en ik ben er als de kippen bij om dit tafereel te vereeuwigen. Even een prachtig uitzicht en we dalen al terug door een woonwijk en langs weilanden. Nog even een klein paadje langs een beek en we hebben er 10,74km opzitten in Dion Le Mont. Hier heerst een echte kakofonie aan pijlen want niet alleen La Dyle Romane organiseert er vandaag een tocht maar ook ADEPS, met een 10km, en daar bovenop een oriëntatiemars van 16km!

We vertrekken terug richting Gistoux en ja hoor het parkoers blijft lekker golvend. Het mini-waterloopje dat we kruisen heeft de toepasselijke naam Le Pisselet, van de opeenvolging van heuveltjes zou een mens inderdaad ... pissig worden. We stappen nu door meer open veld en beslissen het extra lusje van 1500 meter dat de 42 hier doet nog mee te pikken. Zodoende hebben we er in Gistoux 17,240 km opzitten.

Het eerste lusje van de terugweg begint heel lieflijk langs weer een ander beekje maar dra volgt de volgende pittige klim. Wanneer we een huis bereiken waar heelder trosjes blauwe wijndruiven langs de dakgoot groeien wacht ons een afdaling van niet minder dan 22%, die we gelukkig in schuifjes kunnen stappen. We bereiken terug onze Pisselet en één stevige heuvel verder ligt Dion Le Mont terug. Opvallend dat weer enkel Nederlandstalige wandelaars deze rust bevolken.

En daar gaan we weer, heuveltje op, heuveltje af. Het begint helaas ook te regenen, voorlopig maar een kortstondig mals buitje. De volgende heuveltjes bestaan uit kasseiwegeltjes, dat hadden we vandaag nog niet gehad. Ik maak onderweg een pitstop en verlies Linda uit het oog. Ik kijk dan ook vreemd op als ik de rust bereik en er geen Linda te bespeuren valt. Intussen vertellen collega’s wandelaars dat op dit lusje nogal wat mensen verkeerd gelopen zijn, lees parkoers een beetje ingekort. Ik begin te vermoeden dat ik daar bij ben en besluit op mijn stappen terug te keren. Bij het verlaten van het zaaltje staat Linda braafjes buiten op mij te wachten, niet begrijpend hoe ik nu reeds binnen zat! Dit ontlokt onze medewandelaars de opmerking dat ik nog maar pas getrouwd ben en mijn vrouw al verloren heb, grrrrr.

We beginnen aan onze laatste lus met ... een stevige klim recht de bietenvelden in. We worden er vergast op een heuse plensbui en zijn maar wat blij dat we onder de expresweg doormogen en dan het bos in. Hier voel je de regen nog niet zo en de afdaling is nog net niet vettig of nat. Na enkele honderden meters door de straten van Wavre zou er nog een rustpost zijn maar deze blijkt opgedoekt en het is even zoeken naar pijlen. Van aan het voetbalstadion ken ik echter de weg naar de start en die paar ontbrekende pijlen storen ons dus niet echt. We volgen een eindje de gekanaliseerde Dijle en een paar winkelstraten verder ligt de aankomst.Een vriend wandelaar uit Ecaussines weet ons te vertellen dat hij gaan klagen is wegens ... te koude douches !! (de regen was inderdaad niet erg warm)

Samengevat was dit best een leuke tocht, toch wel erg pittig want op die 30km hebben we maximaal 2km vlakke weg gehad, en met ingeslapen dorpjes waar Onze-Lieven-Heer nog niet dikwijls voorbij is gekomen. De batterijtjes zijn weer opgeladen ... laat de werkweek maar komen !

22:23 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -w