19-08-11

14.08.2011 Heuvelland4daagse tussen Berg en Wijlre

Linda adviseert vandaag niet te wandelen. De weersvoorspellers hebben het allemaal over bakken hemelwater, de ganse dag lang. Ik waag het er toch op en vertrek. Heb gisteren bij Veolia informatie ingewonnen over de te nemen zondagse belbus. Indien dit mij niet lukt heb ik in Maastricht een wachttijd van 45 minuten aan de wandelbroek. Op de trein, net buiten Antwerpen begin ik aan een telefoonronde met een dametje in Tilburg. Het neemt ruim 10 minuten in beslag om de ochtend- en avondrit geboekt te krijgen maar het gebeurt. Onderweg inderdaad bakken water. We komen ook nog eens met 15 minuten vertraging in Luik aan wegens een omleiding te wijten aan een ongeval. Het ‘drugstreintje’ naar Maastricht staat er al evenmin. Mijn zenuwen worden op de proef gesteld. Ik raak toch tijdig bij de bushalte  het hemelwater valt nog altijd met beduidende hoeveelheden uit de loodgrijze lucht. Het belbusje staat er zowaar en een vriendelijke dame staat mij te woord. Of ik naar Sittard moet ? Neen natuurlijk niet, foutje in de computer. Berg ? vraagt ze met gefronst voorhoofd en of ik de weg wel ken ? Ze blijkt inderdaad uit Sittard te komen en in geen 10 jaar meer door Maastricht gereden te zijn. Samen komen we er uit en ben ik binnen de tien minuutjes waar ik wezen moet …gratis ! Dank U Veolia.

Het is minder druk dan gisteren bij de start. Denkelijk hebben heel wat wandelaars afgehaakt. De buienradar op het grote scherm in de tent wordt aandachtig bestudeerd. Ziet er inderdaad niet goed uit. Met de poncho aan ga ik op stap richting kerk. En zie …het stopt zowaar met regenen, hij kan meteen ook weer in de rugzak! Een behoorlijk vettig kiezelpad loodst mij naar Geulhem onderaf de Brakke Berg. Was bijwijlen meer glijden dan lopen. Mag rechtsaf en lekker langs de Geul wandelen, meestal lopen wij zo naar binnen de vierde dag. Nu dus langs domein Ingendael en zijn zwarte runderen, heerlijk langs het water met zijn vele roze waterorchis, richting Valkenburg. De mensen van de fruitpost staan er wat treurig bij onder hun ruime paraplu. Ik loop hen voorbij met een vrolijk ‘tot volgend jaar’. Wandel langs het Griekse kerkrestaurant Eklisia en verderop de resten van kasteel Den Halder. Dwars door Valkenburg dus en nog steeds lang de Geul richting Schin, door die prachtige donkere dreef. Bij Genhoes (Schaelsberg) mag ik finaal gaan klimmen, trappekes op en verder omhoog richting bidweg De Kluis. Loop er het bos uit en krijg meteen prachtige vergezichten over de mistige, groene heuvels cadeau. Golvend tarmac voert mij naar Manège Hubertushoeve in Walem, een nieuwe rustpost voor dit gebeuren. Het is stil in de ruime tent, al zijn er heel wat wandelaars al op de terugweg.

Toch ben ik nog niet de enige die de weg naar Wijlre inslaat. Daal langs een tarmacje tot beneden in het stille dorp. Een prachtige holle weg, mij bekend van de tocht uit Heerlen eerder dit jaar, voert mij naar Däölkesberg. Een fantastisch uitzicht heb je hier tot ver voorbij Gulpen, naar ik vermoed. Een stoomtreintje met zotte fluit baant zich een weg door de vallei onder ons. Dit moet zowat het perfecte plaatje zijn, ik geniet. Voorbij een mergelgrot begint een vrij steile, net niet gladde afdaling. Het groepje waar ik bij aansluit schuifelt voorzichtig naar beneden, naar de rand van de spoorlijn. Het Veolia treintje kondigt zich aan met luid misbaar, veiligheid eerst. Ik laat het groepje in de steek en wandel met stevige tred verder langs de Geul. Kom zodoende in Schin-op-Geul uit. Moet door het slapende dorp en vervolgens langs een camping richting Keutenberg. Mag onderaf blijven dit jaar, opnieuw langs de rivier flanerend door het Gerendal. Na een paar campings loop ik door een paar wentelpoortjes de weilanden in. Krijg dat merkwaardige uitzicht op Wijlre (Wilré zegt Karin steevast) te zien. Een mooie kerk en oude dubbele watermolen met daarnaast het glas en beton van brouwerij Brand. Een groter contrast kan je nauwelijks in één plaatje vangen. Mag langs het water en zijn molen het stadje inlopen en gaan rusten in het Wielderhoes. Hebben ze heerlijke maaltijdsoep, ik was er wel aan toe.

Bij vertrek moet de poncho weer aan, gelukkig maar voor even. Een stevige klim doet de maag werken. Prachtige vergezichten krijg we nu cadeau, het groene Heuvelland op zijn mooist. Een holle weg blijkt naar de gladde kant te zijn. Ik hou mijn tempo gelijkmatig en rustig, de val van gisteren indachtig. Passeer een paar spoorwegbrugjes bij Fromberg …klimmen maar weer over tarmac en dus lekker in het ritme. Vw Vilt heeft trouwens een radiowagen voorzien die karnavalachtige deuntjes over het parkoers laat schallen. Het loopt inderdaad beter. Van op de top van de volgende heuvel kan je het dorp …Klimmen zien liggen, op de voorgrond dan, de achtergrond wordt gevormd door Heerlen. Ik moet bij Opscheumer nog eens onder de spoorbaan door en wandel Langs De Ling, waarmee denkelijk den ijzeren weg bedoeld wordt. Een laatste klim met venijnig slot blijkt de Koulenberg te zijn. Van de overkant van vallei komt regen aanwaaien, een massa fijne miserie. We vechten er ons allemaal doorheen tot rustpost Walem.

Na de pauze is het weer droog. Samen met Evert (Maaseik) en zijn maatje vervolg ik mijn weg. We duiken tussen maïsakkers door en krijgen een fantastisch uitzicht op Valkenburg cadeau, met zijn ruïne op de voorgrond en het casino midden de tegenoverliggende heuvel. We zakken naar het stadje dat we binnenlopen bij het prachtige, uit mergelsteen opgetrokken Op St Piêter, een ziekenhuis of iets degelijks. Wandelen dan verder richting station, ook al in die prachtige steen en vervolgens langs pretpark Valkenier. Voorbij de gebouwen van Brouwerij De Leeuw wacht domein Ingendael. Deze keer lopen we er echt dwars doorheen over het gras. Heli’s komen als korzelige bijen boven ons hoofd zoemen. Neen, zij hebben geen oog voor ons wandelaars maar volgen Gilbert, Boasson Hagen en anderen tijdens de laatste etappe van de Eneco toer. De herrie is gauw voorbij, de rust keert weer in het wandelpeloton. We stappen voorbij het Ingendael kasteel en onderaf de Brakke Berg richting Geulhemmer molen. De finale klim wordt ingezet, de finish wenkt.

Ik loop met gemengde gevoelens onder de aankomstboog door terwijl een brassbandje vrolijke New Orleans deuntjes speelt. Ik was er weer eens bij ja …maar helaas niet op de 42 km. Met liefde getapt, zegt het vrouwtje als ze mijn Affligem aanreikt. Mmm …het is net of er een engeltje op mijn tong plast ! En nu de belbus. Vol verwachting loop ik naar de bushalte waar een taxi, zeg maar limousine staat te wachten. Is echt voor mij alleen en …gratis! Ben zodoende erg vroeg op het station van Maastricht. Bedankt Veolia, dit was toch echt wel klasse. Topklasse, dat is ook het woord dat bij deze Heuvelland4daagse hoort. Parkoersen en verzorging, beter ken ik echt niet. Volgend jaar terug 42 denk ik dan …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/140820...

 

 

 

 

 

12:34 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

13.08.2011 Heuvelland4daagse tussen Berg en Geulle

Het weer blijft maar kwakkelen. De straten van Maastricht en omgeving liggen er nat bij maar als ik er aankom schijnt de zon. Ben dus optimistisch voor de derde wandeldag door het Limburgse Heuvelland. De etappe van vandaag is redelijk lang met zijn 29,5 km, ik ga er dus maar gauw vandoor. Loop langs Schone Poel door het stille dorp en langs Bronsdal de helling af richting Geulvallei. Wandel verder langs weilanden in de richting van Meerssen. Moet de Geul over en even verder het spoorlijntje langs waar Veolia tussen Maastricht, Valkenburg en Heerlen heen en weer rijdt. Klimmen, dat gaan we doen vandaag, echt dan, de eerste keer voor de 28 km wandelaars. Door de weilanden gaat het lang en gestaag omhoog naar een plaatsje dat Raar noemt. Ik wandel er langs fruitgaarden, appels, peren en kerselaars, deze laatsten uiteraard zonder vruchten deze tijd van het jaar. Zak stilaan terug richting Meerssen over de tarmacjes van o.a. Vogelsang. Krijg vervolgens de eerste strook bos onder de sloffen geschoven, een slingerpaadje voert mij omhoog tot bij immense fruitgaarden. Appeltjes lachen er mij met rode, blozende wangen toe. Tussen twee beukenhagen, ettelijke meter hoog, wordt ik naar de landingsbaan van vliegveld Beek geloodst. Even verder, tussen de twee armen van de autobaan naar het noorden, de eerste rustpost in café Bergrust, plaatsje Kasen. Eindelijk is ie er dan, Mister Steel in het gezelschap van zijn Drinking Team en hun reputatie eer aandoende. Ook het Westvlaams koppeltje kom ik terug tegen. Zij zijn nog steeds ‘in the mood’ maar wel, zoals de meesten onder ons bezorgd voor de laatste dag. De weersvoorspellingen zijn echt wel bar en boos te noemen.

Ik loop door naar de overkant van de snelweg. Mag door een hoogstam boomgaard langs piepende hekjes een eerste strook Bunderbos opzoeken. De parkoersbouwer loodst ons langs een Mariagrot, ik dacht grondgebied Bunde en vervolgens langs wat villaatjes in het groen. Het Bunderbos wenkt opnieuw. Ik raak aan de praat met een paar dametjes uit Maarheze. Ben even onoplettend en speel dan ook meteen voor paus op de gladde houten trappen. Zit ik dan gelukkig zonder erg en met de goede zorgen van de zussen snel weer op de been. Gezellig keuvelend lopen we verder de beboste helling af, over de metalen spoorbrug, richting Geulle. De vrouwtjes pauzeren even, ik loop door richting kanaal. Aan weerszijden hangen de hoge bomen er vol maretak, als grote groene lampionnen. Meestal is dit stukje parkoers voorbehouden voor de marathonners, ik vind het heerlijk hiervan te kunnen genieten. Loop onder de spoorweg door en dan ... stevig klimmen, langs een diepliggende beekje over een eenmanspaadje de berg op. Een laatste stukje klimmend asfalt. Kan gaan rusten in het bejaardentehuis. Hebben ze lekkere soep, en ik kan er zowaar een terrasje doen. Komt Claude Tixhon binnen. Hij ziet bleek, blijkt een virale aandoening te hebben opgelopen maar loopt vandaag toch 42 km. Koppig  die wandelaars !

Ik drentel wat rond, van de ene bekende naar de andere. Pauzeer hierdoor wat langer dan gepland en start dus opnieuw met stevige tred. Mag opnieuw het Bunderbos in, hoog boven de vallei blijven we nu, richting kerk van Moorveld. Duiken dan toch de helling af over gladde paadjes en langs beekjes tot in het dal bij een vijver. Volgen vervolgens de spoorbaan richting Meerssen om bij Leukderbeek terug te klimmen, de Moorsveldsberg op, zo blijkt. De route loopt nu een hele tijd langs de bosrand, hoog maar niet droog. Het miezelt maar de regenjas gaat niet aan, langs de graanvelden en weilanden lopen wij toch beschut. Ik hou ook koppig vol terwijl ik door de fruitgaarden en een paar straatjes naar de rustpost van Kasen stap. Onze Frans beloont mij met een pintje dat ik in dank aanneem, van dorst en van goesting.

Ik vertrek voor de laatste etappe midden een bonte groep lopers. We wandelen langs de landingsbaan en dan de helling af. Zowat halverwege gaan we door het bos met heerlijke doorkijkjes op Meerssen en zijn prachtige kerk. Eenmaal opnieuw in de bebouwing moet de regenjas onherroepelijk aan, het wordt mij te gortig. Ben blij even later terug aan de boskant van de Geul te zijn, wordt je toch al minder nat. De lange klim loop ik met bekende Grenslopers uit Luyksgestel. Collega Karin belt op, zij is al aan het fuiven in de tent. Wandel nog steeds in het bos rond een steengroeve en vervolgens door wat fruitgaarden. Keuvelend loop ik de bomvolle tent binnen. Steeds bij hetzelfde lachende dametje mijn wandelaarsdrankje oppikken en even babbeltje slaan bij mijn collegaatje die ook 28 loopt. Busje komt zo, nog één dag te gaan.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/130820...

12:31 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

12.08.2011 Heuvelland4daagse tussen Berg en Reijmerstock

Hetzelfde clubje als gisteren bij bus 51 ‘op’ Maastricht station. Ik wordt door de Eindhover luid aangekondigd met ‘ook onze Belg is er weer’. Ik lees ongeloof in de ogen van sommigen. Is de hemel in M’trich alleen maar dreigend, nog voor het uitstappen in Berg Kapel moet de regenjas aan. De traditie wil dat het tijdens deze vierdaagse minstens één dag regent. Merkwaardig genoeg brengt het zien van bedrukte gezichten in de tent mij in de juiste stemming. Ik ben er weer helemaal klaar voor ! Gauw nog wat bonnen kopen voor onderweg en ik begeef mij op pad. Loop een stukje steenweg af richting Maastricht en dan de velden in. Volg een kiezelpad dat er toch glad bij ligt, tussen meidoorn, maïs en patat. Ga bij de splitsing voor ‘steil’ vrijwel alleen. Postkaarten, zou Linda zeggen ! Geniet van het heerlijke vergezicht dat tot de Sint-Pietersberg (Kanne) reikt en schuifel dan voetje voor voetje naar beneden, richting Bemelen. Loop er voorbij de fruitpost en fotograaf, richting pad langs een beek. Neem eerst even een foto van de mergelgrotten. 21 en 7 km verlaten me, ik ben weer haast alleen op pad. Wandel door een groene vallei onderaf Cadier & Keer. Even stevig klimmen achter het dorp door en kan mijn weg verder zetten parallel de vallei van daarnet. De regenjas is intussen al lang weer uit, daar is het echt te warm voor. De witte toren van het Amerikaanse kerkhof van Margraten komt in zicht. Ik hoef zo ver niet, mag een eerste keer pauzeren bij hoeve Blankenberg, een hele leuke locatie. Krijg al wat meer bekenden te zien, meestal Belgen waaronder Rik uit Ghlin, hier voor het eerst en zeer te spreken over het gebodene.

Ik spurt een eindje met hem mee tot de splitsing. Hazewind Rik keert al terug richting aankomst ik wandel richting kerkhof.  Daarom liepen we er gisteren dus niet langs, zit vandaag in het parkoers. Ik wordt er altijd stil en ingetogen van, al die witte zerken rondom de grote witte zuil. Nooit meer oorlog, denk je dan, al weet je dat zulks een utopie is. Mag opnieuw de weidse akkers in over golvend terrein. Al eens een holle weg tussendoor, wat het parkoers nog aangenamer maakt.  De weergoden hebben beslist er een spelletje van te maken. Jasje aan, jasje uit tot je het zelf niet meer weet. Na regen komt telkens weer zonneschijn tot ...als ik Reijmerstock binnenloop krijg ik een ware zondvloed over mij heen. Binnen de 500 meter stroomt het water van mijn poncho, broek plakt aan mijn benen. Als een verzopen eend loop ik de binnenkoer van de prachtige hoeve op, die dienst doet als rustplaats. Iedereen zoekt een plaatsje binnen of onder de schaarse parasols. Gelukkig is de bui zo weer over en kan ik buiten van mijn kop soep genieten, heb versterking nodig bij dit pokkenweer. Heel wat wandelaars die de 42 lopen vallen ook binnen, komen uit richting Slenaken. Onder hen veel bekenden. Theo vindt het bushokje de ideale rustplaats. Hij heeft er veel bekijks en dito kommentaar. Laat het zich in zijn gekende flegmatieke stijl welgevallen.

Begin mijn terugweg met een prachtig vergezicht dat reikt tot de mijnterrils van het Luikse bekken. Het spelletje met de poncho gaat intussen onverminderd verder. Passeer een prachtig monument met kraaien dat herinnert aan de galg van Mheer. Duik vervolgens een kiezelige holle weg in, heerlijk wandelen is dit. Vanaf nu komt de zon de meute gezelschap houden. Stilaan wordt het natte pad ook vlak. We lopen terug naar Blankenberg waar het terras nu wel sukses heeft. Trek verder met Will Pardon (Roosendaal) en zijn maatjes onder een zware hemelse dreiging. Raken samen droog in bos met prachtige paddo’s en grote slakken op de bomen. Er volgt nog een forse klim die we mogen afleggen midden de volgende stortbui. Gelukkig is de zon al terug van de partij als we op het plateau in open terrein komen. Wandel tussen biet en maïs langs Klein Welsden en kom, nog steeds midden de velden, op het parkoers van gisteren uit. Terug café de Plateau dus, nog steeds zonder Herr Stahl. Een dame kreunt op de laatste helling van de dag. Ik stel haar gerust, we zijn zo boven. In de tent is het weer feest. Hetzelfde dametje als gisteren serveert mijn Affligem met een ontwapenende lach. Ja, ik zit weer helemaal in de sfeer, geniet van elk moment.

Zie de lange terugreis naar huis goed zitten, kan gelukzalig een dutje doen en dromen van hoe mooi het leven van de wandelaar toch wel is.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/120820...

12:28 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

11.08.2011 Heuvelland4daagse tussen Berg en Gulpen

Driewerf hoera, ik heb mijn ov-chipkaart! Gedaan met papieren rommel, dagpasjes en andere, voortaan ben ik een moderne, wandelende en reizende Nederbelg ! Bemachtig het anonieme plastieken dingetje ‘op’ station Maastricht en kan gelijk bus 51 nemen. Krijg nog deskundige uitleg en tips van een wandelaar uit Eindhoven die ook met het openbaar vervoer op weg is naar Berg en zijn Heuvelland4daagse. De man blijkt Peter Heesakkers niet te kennen. Je moet wat aan je public relations doen Peterke !

Kan pas om 09:45 van start gaan, al heb ik het echtelijk dak reeds even na 05:00 verlaten vanmorgen. Beetje maf natuurlijk zo’n lange trip voor 28 km wandelplezier, maar deze vierdaagse wil ik voor geen geld missen. Het is zonnig, warm en behoorlijk winderig als ik op pad ga. Bij de dierenspeciaalzaak dender ik de heuvel af, kiezelpad, wat veel zal voorkomen de komende dagen. In het dal verlaat ik de wandelaars van de 7 km en loop vrijwel alleen de helling op tussen de weilanden, tarmacjes. Wandel langs de bewoning van Terblijt, de eerste huizen in die prachtige gele mergelsteen. Terug de velden in nu, met de kerk van Berg imposant achterlatend. Wandel tussen maïs, biet en overrijp graan over het plateau en parallel met de 7km stappers. De eerste smeedijzeren kruisbeelden langs de weg, tientallen zal ik er dezer dagen passeren, ook wel houten soms. Bij Wolfshuis loop ik de fruitpost voorbij, heb nog geen trek of honger. Draai rechtsop bij een windmolen en vervolg mijn weg door ligt golvend weiland richting Groot-Welsden. Nou ja groot, enkele huizen maar. Eén smal paadje en een tarmacje verder loop ik alweer door veld en wei. Koers zodoende naar Margraten en de mij welbekende rustpost onderaf het marktplein. Kom er een koppel uit West-Vlaanderen tegen die hier voor het eerst zijn, beetje op mijn aangeven. Zij hebben het best naar hun zin.

Margraten zijn we zo voorbij. Lopen verder door open terrein genietend van prachtige vergezichten die reiken tot het drielandpunten van Vaals. Een ajuinveld geurt lekker. Tot mijn verbazing loopt de route langs Reijmerstock en vervolgens de fruitgaarden in. De uit de kluiten gewassen heuvels van de Voerstreek vormen een prachtig decor, pas gemaaid hooiland ruikt heerlijk. Het parkoers blijft opvallend vlak. Ik wandel langs Euverem, passeer riviertje de Gulp en zet dan een kort klimmetje in bij Pesaken. Merkwaardig hoe de route vervolgens voor een tarmacje kiest door een immer groene vallei, meidoorn hagen langs de kant van de weg. Ben zo in Gulpen en de verste rustpost van deze 28 km. Ben de andere route gewend vanuit Schin-op-Geul en een beetje teleurgesteld over dit parkoers. Leg ik de lat wat te hoog, knaagt het dat ik niet naar Epen kan, gereserveerd voor de marathon lopers ? Feit is dat ik niet in de vierdaagse sfeer geraak. De stille rustpost, weinig of geen bekenden, ik vind mijn draai niet vandaag.

De terugweg begint bij de Pannenkoeken watermolen. Een mooi zicht op de Gulpense kerk en vervolgens stap ik, nu met meer wandelaars rondom mij, door een prachtige, vlakke dreef richting kasteel. Loop langs granen,maïs en weiland, een parallelle weg terug richting Euvergem. Passeer hetzelfde betonnen oude spoorbrugje van daarstraks. De beroemde draaihekjes zijn er ook weer en ik hoor ze graag piepen en knarsen als ik er doorheen moet. Het pad wordt een diepliggende holle weg, een beetje hindernispiste en soms glad. Heerlijk dit. Effe klimmen om de steenweg over te geraken met de assistentie van een verkeersregelaar, want service krijgen we van wv Vilt. Terug de diepte in en de holle weg volledig aflopen tot de eerstvolgende bebouwing. Een kudde van 7 prachtige boerenknollen trekt de aandacht. Loop vervolgens een steenweg af tot de rustpost in Margraten, waar het terras goed beklant is. Vind nog net een plekje voor mijn laatste pauze.

De groep wandelaars in mijn omgeving wordt steeds groter en toch kom ik geen bekenden tegen, snap er niks van. Loop door de velden met ondermeer het gezelschap van een man met blokfluit. Geniet van zijn korte vrolijke deuntjes. Boven op de heuvel moet Cadier & Keer liggen, de route blijft zachtjes golven, langs weilanden en maïs, af en toe een strookje holle weg ook. Zandbergen op de flanken doen het verblijf van dassen vermoeden. Ik kom bij café de Plateau aan, pleisterplaats van Frans Staal. Maar geen Mr. Acier vandaag, ook geen Hennie, wat is dat toch ? Ik loop dan maar gelijk door, krijg het eerste uitzicht weer op die prachtige witte kerk van Berg. De finish lijkt dichtbij maar dat is ie lekker niet. De route maakt nog een omzwerving tot bij gasthuis De Bonte Haan. Dan duiken we met z’n allen de vallei in om er meteen weer stevig uit te klimmen en bij de parkeerruimte uit te komen. Ik weet, de eerste dag zit er op. Bij de finish kom ik toch nog autochtonen Jac & Mia tegen. In de tent is de ambiance zenit, de dj zweept de wandelaars op met aanstekelijke meezingers. Velen hebben nog de ‘jus’ in de benen voor een danspasje. Affligem in de hand bekijk ik het spektakel met een monkellachje. Moet er vandoor, busje komt zo.  

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/110820...

   

12:26 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

24-05-11

23.05.2011 Ronde van Zuid-Limburg te Heerlen

 

Zaterdag vertrok ik bij beneveld Hemiksems weiland, gisteren reed ik van de ene  plensbui naar de andere, vandaag echter staat de zon er in volle glorie bij een staalblauwe hemel. Ja dit wordt een grootse finale ! Het werkverkeer komt eerder op gang dan ik verwacht had. Ben een kwartiertje later in Heerlen maar toch netjes op tijd voor de koffie. Na een korte babbel met Dear Henri gaan we op pad. In omgekeerde richting t.o.v. gisteren door het groen van Terworm en vervolgens een drukke steenweg langs tot in Kunrade. Krijgen er meteen de eerste puist van de dag te verwerken, de Kunderberg. Onze Aziatische vriend met de grote koptelefoon zucht en kreunt, met triepelpasjes trekt hij zich naar boven. Door golvend bos zetten wij onze weg verder, draaipoortjes piepen onder het harde labeur van vele doorgaande wandelaars. Voorbij wijnranken en een rustende schapenkudde bereiken we het dorpje Winthagen en de eerste huizen opgetrokken in die typische gele mergelsteen. Onze parkoersmeester bemonstert zijn kudde en ziet met een lachend gezicht dat het goed is. We klimmen het dorp uit over een eenmanspaadje, als een langgerekt treintje steeds hoger de heuvels in tot op een landbouwplateau. Weer mogen we genieten van die immense vergezichten, kerktorentjes verspreid in het groene land. Pauzeren doen we een eerste keer in de schaduw van noeste eikenbomen bij een boerderij in Colmont.

We vervolgen onze weg over het plateau, dit is puur genieten van het schitterende Limburgse land. Dan duiken we de vallei in en wordt Fromberg algauw Wylre. Mogen een eerste keer genieten van die prachtige Geulrivier, waarin het water wel erg laag staat. Tot mijn verrassing lopen we Schin-op-Geul binnen, ik had het dorp vanuit deze richting komend helemaal niet herkend. Het parkoers blijft zowaar vlak als we door het dorp en voorbij zijn kerk lopen, het klassieke pad langs het water opzoekend. Achterlangs bij het kasteel in Oud-Valkenburg en tenslotte de Geul verlatend om centrum Valkenburg op te zoeken. Tijd voor koffie, zegt Martin. Als echte toeristen gaan we een terrasje doen. Tot mijn verbazing hebben we er al meer dan 16 km opzitten, voel dat zo helemaal niet aan ! Lopen verder door het schattige stadje richting Kasteel Oost, in een okerkleurig jasje gestoken. Stappen onder de spoorbaan door en dan …volgt een joekel van een klim. Valkenburg ligt algauw aan onze voeten als we steeds verder klimmen het bos in. Het pad dat nu volgt en ons over het plateau voert is van dat geniepige vals plat. De kuiten moeten werken tot bij de bidweg van De Kluis. Däölkesberg lees ik op het naambord. We lopen weer de open ruimte in met een fenomenaal uitzicht van Heerlen tot Vaals, schitterend ! Een holle weg met een berm van roze bloempjes voert ons Walem binnen. Meteen erna, weer eens een klim, kort en krachtig deze keer. Samen met Evert uit Maaseik en zijn maatje wandelen wij verder door Termaar (Klimmen) en naar de laatste rustpost. Het zware werk zit er op. Ik herinner mij hoe Lindake hier enkele jaren geleden haar duivels ontbonden had en ons lachend op een bankje zat op te wachten. Evert en ikzelf, Polle Champetter en Yvan ‘le terrible’, Rob & Aartje, onze botten kraakten !

Ik weet dus dat het zwaardere werk nu voorbij is, kwestie van de laatste 8 km uit te bollen naar de eindmeet. We wandelen de heuvelzone uit richting stille dorpje Craubeek. Langs een steenweg worden we naar Voerendaal gebracht en zijn vijver met gele plomp. Bij kasteel Cortenbach zitten twee prachtige zwarte zwanen. We wandelen over een Finse piste door het bos en vervolgens onderaf de spoorbaan het open veld tegemoet. Was de wind vanochtend fris, nu is het behoorlijk warm in de akkers. De lange kasteellaan van ‘Ter Worm’ laat ons in het lommer wandelen. Bij hotel Vandervalk wenkt de finish. Er staan weer honderd kilometer bij op onze wandeltellers. Martin neemt meteen afscheid, hij heeft nog een deeltijdse taak als bouwvakker vandaag. Ik laat mij de Affligem smaken in de nog rustige zaal en zoek dan mijn karretje op. Heb eigenlijk maar van één ding spijt …dat ik deze tocht nog niet vaker gelopen heb ! Hartelijk dank dus aan de organisatie voor deze piekfijn georganiseerde driedaagse. Bedankt ook Martin om mij drie dagen op sleeptouw te nemen en over de vele heuvels in het prachtige Zuid-Limburg te loodsen.   

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/23052011He...  

14:13 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nederlands-limburg, -h

22.05.2011 Ronde van Zuid-Limburg te Heerlen

Ik wordt omstreeks 05:30 gewekt door een hemelse knaller, een donderslag. Vertrek om 06:15 net na een stevige plensbui. Ook Herentals, Geel en Genk worden copieus met hemelvocht begoten, bijwijlen zie ik nauwelijks het wegdek. Maar in Heerlen is het weer lekker droog, al ziet de lucht er bijwijlen dreigend uit. We starten door een vallei deze ochtend, Waterschap Roer en Overmaas, voorbij een watermolen ook. Lopen door het schattige dorpje Benzenrade het groen tegemoet. Een eerste stevige helling zorgt voor een heuse file van wandelaars. Geen spek naar Martins bek en we lopen langs een parallel pad de geel bebloemde heuvel op. De kleinste wandelaarster maakt het meeste misbaar. Neen, zegt Hennie, ik heb geen grote mond, er komen alleen maar veel decibels uit ! Achterom kijkend krijgen we een prachtig uitzicht over Heerlen cadeau, schitterend. De volgende klim voert ons langs kasteel Imstenrade waar we voor een steenweg kiezen en het viaduct over de snelweg. Even verder blijkt Martin kind aan huis te zijn. Ook wij krijgen er een kopje lekkere koffie. Er stopt nog één andere allochtoon …Frans Staal is van alle markten thuis, weet ook hier zijn jenevertje te versieren. Het uitzicht is hier , hoog in de heuvels, fenomenaal, Martin wijst mij in de verte de torens van het Drielandenpunt bij Vaals aan. We duiken de heuvel af tussen de huizen van Simpelveld, negeren de rustpost van ‘de Witte Keizerin’, wij hebben onze koffie al op.

 

Lopen voorbij een waterzuiveringstation langs een beekje en vervolgens onder een brugje van het Miljoenentreinlijntje door. Wandelen door het jonge bos van Baneheide en vervolgens over een eenmanspaadje door de velden. Er hangen op de palen langs weilanden uitnodigingen voor een viering van Der Frans, vandaag 50 wandeljaren jong. Een pintje drinken zullen we straks na afloop van de tocht wel doen, nu houden we het bij koffie in de rustpost van sportterrein Schulsbergweg in Nyswiller. Een pracht van een holle weg voert ons het dorp uit richting Hilleshagen. Mogen het plateau op tot bij de appelpost. Hier zal de 30 km ons verlaten, wij lopen 40 km vandaag. Krijgen hier trouwens een onwaarschijnlijk mooi uitzicht over Vijlen en zijn imposante, donkere kerk. Een hobbelig paadje voert ons naar de steenweg die ons voorbij de kerk zal loodsen. Duiken vervolgens een verdieping lager het Mechelderbeekdal in, onze weg verder zettend langs kerselaars en door piepende draaihekjes. Vijlerberg wordt onze volgende kuitenbijter. Stevig parkoersje nu en de relatief vlakke bosrand voorbij de kruisweg is meer dan welkom. Het schitterend uitzicht over de stevig golvende streek laat ons mateloos genieten. We koersen verder door de bossen tot bij een punt dat ik herken. Zevenwegen noemt het hier en hier zocht ik deze winter tevergeefs naar GR markeringen en liep op het gevoel, in de omgekeerde richting van vandaag richting Drielandenpunt. We wandelen deze keer dus richting uitspanning Buitenlust, nog steeds geen markeringen vindend, tenzij dan van een streekroute. Donkere, dreigende wolken pakken samen boven het weidse landschap, dit wordt nipt tot de rust. Maar we redden het. Zitten onder de ruime parasols van ‘de Rozenhof’ als de zondvloed losbarst. Hennie, Karen, de Grashoekers, het lijken allemaal verzopen eenden die na ons beschutting komen zoeken.

 

Wij wachten tot de bui over is en zetten dan onze weg verder. Weer een klim vol keien het bos in. Ondanks de plensbui is de ondergrond nauwelijks nat. We ruilen het bos voor open land, weilanden en akkers tussen Vijlen hoog op de heuvel en Mechelen in het dal. Rechttoe, rechtaan nu naar Wahlwiller, intussen weer in het gezelschap van de dertigers en de gelauwerde Frans Staal. Hij duikt een cafeetje in, zijn reputatie alle eer aandoende, wij genieten braafjes van een bekertje bouillon bij de plaatselijke rustpost. Mogen meteen weer klimmen, de Kruisberg op, met telkens weer die beloning van schitterende vergezichten. Wat een heerlijke tocht is dit ! Het parkoers blijft stevig op en neer golven door deze prachtige streek. We wandelen nu in de buurt van Eys. Terwijl wij een tarmacje volgen door een vallei, stoomt een treintje luid fluitend voorbij, verborgen in het groen. Bij een boerderij nog maar eens een klim in een weiland, de botten kreunen. Hoog tijd voor een pintje bij de laatste rustpost in Bosschenhuizen, we hebben er zo’n 32 km opzitten.

 

We blijven nog een tijdje hoog in de heuvels lopen over veel vals plat. Vanaf  Wijngoed Fromberg wordt het terrein vlakker. De torens van Heerlen komen in zicht, de afdaling door weiland en langs holle wegen wordt ingezet. Lopen langs scholengemeenschappen richting Terworm en de Geleenbeek. Enkele stille straatjes zetten ons terug af bij de spoorbaan en de finish. Hé, hé, dit was stevige kost ! Hoog tijd voor een paar Affligem om weer op krachten te komen. Was ik wat bang voor deze dag, de rechtervoet weet je wel, ik kwam hem feilloos door. Mentor Martin bleek mijn perfecte wandelmaat met zijn sportieve, vlotte tempo en de goed verdeelde rustposten deden de rest. Kijk vol vertrouwen uit naar de laatste dag morgen.  

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/22052011He...

 

 

14:11 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -h

21.05.2011 Ronde van Zuid-Limburg te Heerlen

Heel ongewoon voor mijn doen de laatste paar jaar …ik ben met de auto onderweg naar een wandeltocht. Moet zo’n 130 km rijden en kom niet minder dan vijf wegenwerven tegen, gelukkig meestal aan de overkant van de door mij te volgen route. Verslik mij toch in de laatste bij Kerensheide en volg de weg die ik er ken, richting Maastricht. Bij afrit Ulestraten maak ik rechtsomkeer en rij vlotjes tot in Heerlen. Afrit bij Vandervalk dat weet ik nog, al ben ik hier dan in geen vijf jaar meer geweest. Enkele honderden met verder, langs de spoorbaan, is de parkeerruimte en startzaal ‘de Spuiklep’. Pik mijn inschrijfkaart op en bonnetjes voor de koffie. Kijk speurend rond op zoek naar mijn maatje, loop deze driedaagse met geboren en getogen Limburger Martin. Begroet intussen Nederlandse wandeltoppers zoals Henri & Coos Floor, Hennie & Theo voor wie dit echt een thuismatch is, Frans Staal ook, verrezen na ziekte en scherper dan ooit, van tong en leden.

 

Ga dus aan de koffie met Martin en vervolgens samen op pad. Deze eerste dag moeten we eerst wat stadswijkjes lopen. Deert niet, het is een tijdje geleden dat we nog samen liepen er valt dus heel wat bij te praten. Passeren een mooi parkje en even verder een winning van witzand. Martin geeft een zeldzame Belg advies betreffende kampeergelegenheden in de buurt. De bosjes van Heerlerheide gaan over in Brunsummerheide, even een controleknip en het feest kan beginnen. Schitterend is het hier, een echt eerste hoogtepunt van de driedaagse. Het gebied bestaat uit een aantal heuvels, grijs zand, uiteraard de nodige grillige sparren en nu nog rustende heide. Genieten dus ! Krekels zingen hun hoogste lied, het lijkt wel zomer. We passeren de Rode Beek, erg lage waterstand zoals overal ten lande dezer dagen, maar daarom niet minder mooi. Martin vertelt een verhaaltje ‘uit de oude doos’ waarbij de ene gemeente alleen volledige badpakken voor dames toeliet en de andere de meer wulpsere bikini’s aanvaardbaar vond. Het brengt een paar wandelaars aan het grinniken. Het is opletten met de markeringen, ze zijn er wel degelijk maar loodsen de wandelaars door minuscule paadjes. We zijn bij de les, lopen een stevige helling op waar ik werkmaatje Karen bijhaal. Zij maakt deel uit van een vrolijke bende en grappend lopen we tot de eerste wagenrust en een bakje koffie.

 

Martin is hier duidelijk kind aan huis, kent vele wandelaars al doe ik ook wel mijn best.  We lopen toch onder ons tweetjes verder de bossen van Landgraaf in. Het Moltbos weet Martin en we stappen vrolijk babbelend met de meute mee. Dit blijkt geen goed idee geweest te zijn want het groepje raakt duidelijk van het rechte pad af. Geen markeringen meer maar wel een paar autochtonen die zich resoluut op kop zetten en ons feilloos naar de volgende rustpost brengen bij sportzaak Hendriks. Leuk overigens, de vele versleten wandelschoenen die er in hun nadagen dienst doen als geraniumopvang. We lopen het dorp uit, een glooiende bosheuvel tegemoet. Horen verhalen over foutlopers op de heide. Wij hebben intussen ons deel ook al gehad. Het bos maakt plaats voor hooiland, de boer houdt er de wandelaars op het rechte pad. Wandelen vervolgens Eijgelshoven (Hopel zegt Martin) binnen, een heuse oude mijn cité met prachtige witte huizen, heel mooi. Even verder de volgende rustpost in een schooltje, plaats die ik mij herinner van mijn vorige deelname. We hebben er  ruim 17 kilometer opzitten, een pauze is dus welkom.

 

Lopen het dorp uit terug de bossen tegemoet, al is het dan even langs de rand van de snelweg. Moeten hoog over de spoorbaan en vervolgens over een bospaadje stilaan zakkend naar een watertje, de Anstelbeek. Dit is het park met vele vijvers van kasteel Erenstein. Geen daverend onweer deze keer maar stralend zomers weer. Je komt ogen te kort om vertedert te kijken naar het jonge watergrut. We verlaten het park en gaan weer wat klimmen in open terrein, richting kasteel Strijthagen. Elk lommerrijk plek is welkom, zoals Martin terecht opmerkt. Ervaren als hij hier is vindt hij trouwens dat het parkoers leuker en groener is dan bij vorige edities, heb ik dus even mazzel. Rusten doen we een laatste keer op een bankje in de schaduw van de kasteelmuur. Ik krijg er een open doekje van een wandelaar die mijn stukjes leest. Een dame is er als de kippen bij en wil weten waar ze dat dan allemaal wel kan lezen. Heerlijk toch als hetgeen je doet zo gewaardeerd wordt, hartelijk bedankt beste man, een mooiere motivatie om door te gaan bestaat er niet.

 

We zetten aan voor de laatste etappe. Deze voert ons door open terrein langs de ‘Overste Hof’ en gedenktekens die herinneren aan de staatsmijnen hier in de streek. Wilhelmina 1906-1969, lees ik onderaan de monumentale trap die de heuvel opgaat. Wij houden het vlak, lopen door een wijk voor meer gegoede burgers en door een park met beekje langs de ‘Oliemolen’. Martin geeft tekst en uitleg bij de gebouwen die hier staan en de functies die ze vervulden door de jaren heen, van verpleegstersverblijf tot staatsinstelling. We lopen de stad in, het station voorbij, de eerste dag zit er op. Martin moet er snel vandoor, heeft nog karweiplicht. Na mijn Affligem van ’t vat zet ik ook de terugreis in. Het wordt er eentje met hindernissen. Net voor klaverblad Lummen wordt ik attent gemaakt op een file van 15 km richting Antwerpen. Dan maar richting Leuven en Brussel. Helaas, ongeval op de E40 in Sterrebeek. Dan maar de oude baan Leuven – Mechelen, met de nodige wegenwerken in Herent en omgeving. Ben zodoende ruim twee uur onderweg. Had ik maar de trein genomen …  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/21052011He...

14:08 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, h

17-08-10

15.08.2010 Heuvelland4daagse te Berg & Terblijt

Bij het stadion van MVV spatten de eerste druppels uiteen op mijn voorruit. Het zal toch niet waar zijn zeker ! De lucht boven Maastricht is gitzwart als ik mij op gang trek. Er staat een stevige wind en dus hoop ik het droog te houden. De parkoersmeester laat ons wat slingeren bovenaan de berg, tussen fruitbomen en maïs. Eens in het bos wordt de afdaling ingezet. Een brede weg voert ons langs wildgrazende runderen voorbij taverne De Nachtegael en langs het tunneltje van de Veeweg naar Meerssen. Ik wandel voorbij de imposante basiliek en door het prachtige park. Een zwaan ligt rustig te dutten en trekt zich van die vele tweevoeters geen ene moer aan. Loop voorbij Meerssen het bos in dat tegen de heuvel plakt. Mag er uitgebreid van genieten, oplettend voor de vele luchtwortels en her en der een ontwortelde boom. Haast zonder het te merken ben ik plots bovenaan de heuvel, tussen de fruitbomen en stap ik richting vliegveld van Beek. Even verder de eerste rustpost in café Bergrust.

 Neem mijn tijd voor koffie en loop dan over de A2-brug. Mag vrijwel meteen het Bunderbos in en dat is maar goed ook want de eerste regenvlaag komt er aan. Heb er onder het dichte bladerdak niet de minste hinder van en de ‘k-way’ blijft dus opgeborgen in de rugzak. Lopend langs de spoorbaan moet ik hem toch aan. Krijg een stevige plensbui te verwerken bij het verlaten van het bos en het binnenlopen van Geulle. Gelukkig is het opnieuw droog als ik midden een hele groep wandelaars over de dijk van het Julianakanaal loop, mij vergapend aan de grote bollen, groene maretak. Anders dan anders moet ik onder de spoorwegbrug door en dan de Hussenberg beklimmen, deels in het bos. Pauze twee komt er in een rusthuis van wat ik Geulle-boven noem. Het is wederom droog als ik de holle weg insla die mij naar Catsop voert. Op de achtergrond de fabrieken van Sittard. Tussen Catsop en de A2 maak ik een lus door de akkers, biet en weiland. Loop een paar straatjes aan de andere uithoek van het dorp en zet dan koers naar de spoorbaan en Elsloo. Ontsnap aan een tweede vlaag door net op tijd het bospark van het kasteel in te duiken. De rustpost van Auwt Aelse is maar een paar honderden meter verder. Tijd voor een heerlijke tas soep en een lekker broodje. Ben hier erg vroeg, de derde etappe leek iedereen naar de korte kant.

Verlaat Elsloo langs die prachtige huisjes van het oude dorp en zoek het Julianakanaal op. Niet voor lang, mag voorlangs bij het kasteel van Elsloo en dan langs de vijvers van het park. Heb intussen terug mijn regenjas aan. Het water valt gestaag uit een loodgrijze, windloze hemel. Mag nu de Hemelbeek stroomopwaarts volgen door het groen. Aanvankelijk open terrein later door het Bunderbos. Vlakke maar soms gladde paden en dito tunnel. Moet lachen met twee Newfoundlander honden die zich vermaken in de beek. Net na de tunnel volgt een stevige klim, trapperig naast een zich de diepte instortend beekje. Hierna mag ik het Bunderbos en zijn slingerpaadjes uitgebreid verkennen. Ben vrijwel alleen en geniet van het gebodene, puur natuur. Moet wel goed uitkijken én voor boomwortels én voor de gladheid van de doornatte ondergrond. Glijpartijen dienen tot een minimum beperkt want bijwijlen loop ik als op een richel naast een afgrond. Het technische parkoers vraagt om coördinatie tussen hersenen en ledematen, wandelen als de complete sport bij uitstek. Ik sla mij ongeschonden door dit prachtige stuk parkoers en mag weer gaan rusten bij ‘de oudjes’. Ben intussen door en door nat.

 Mag gelukkig nog een hele poos in het Bunderbos blijven, dit keer over goed begaanbare, vrij vlakke kiezelpaden, althans in het begin van de etappe. Loop door Moorveld en het water valt bij bakken uit de hemel. Dan maar terug het Bunderbos in voor een erg technische, gladde afdaling naar de spoorbaan. Kom er ook zonder kleerscheuren doorheen en stap verder langs ‘den ijzeren weg’. Beschut mij zo goed en zo kwaad als het kan tegen het hemelvocht. Helaas, ik moet uit het bos, door Bunde en dan langs fruitplantages. Vervloek alle goden en hun gevolg, verlies mijn humeur terwijl ik mij als een verzopen haan naar de rustpost in Kasen spoed. Eens binnen kan ik toch al terug lachen. Frans biedt mij een glas troost aan. Een gewoon pintje om de ellende door te spoelen. Wij zijn hier om vier dagen te wandelen en dus doen we dat, zegt mijn lotgenote vastberaden. Die dame heeft pit en zodoende spreken we elkaar moed in.

Tegen mijn gewoonte in berg ik fototoestel en notitieblad diep weg in mijn rugzak. Het is werkelijk te gortig buiten. Vertrek toch weer kordaat voor de laatste etappe. Voorbij het vliegveld en door de fruitplantage. De afdaling langs Meerssen kan nog even door het bos maar dan volgt open terrein. Het is normaal leuk lopen langs de heuvels van Vogelzang en Raar. Nu geldt maar één ding .. vortmachen ! Gelukkig heb ik nog ‘jus’ in de benen en staat regen gelijk met veel zuurstof in de lucht. Ik leg er duchtig de pees op. Vertik het af te wijken van het parkoers en wandel de modderpaadjes door de Geulvallei. Andere wandelaars zoeken het asfalt op. Mag recht de beboste heuvel op, geen omwegjes meer. Nog één keer de 4x4 schakelen, ben zo boven. Schaarse toeschouwers verstopt onder hun paraplu feliciteren mij. Een gevoel van triomf overvalt mij als ik door de laatste kletsnatte straat loop. Neem mijn roos in ontvangst en stap over de finishlijn. Even afmelden en dan …is er Affligem en het bruisende feest in de tent. Ik geniet mee, vergeet de nattigheid. Ik heb hem weer eens binnen, de mooiste vierdaagse van het wandeljaar. Volgend jaar ben ik er vast weer voor, fantastische, gevarieerde parkoersen en een perfecte verzorging van parkeerterrein over catering tot afpijling. Die meer dan 5.000 geregistreerde wandelaars zijn een meer dan verdiende beloning voor het prachtige werk. Als de weergoden dat nu ook eens zouden willen begrijpen …   

FOTOREEKS 

 http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100815Berg

13:27 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

14.08.2010 Heuvelland4daagse te Berg & Terblijt

Nevelslierten over de ganse route vandaag tot aan de Maas. In Maastricht en omstreken echter volle zon, een wandelhoogdag in het verschiet met … de Bergprijs. Ben uit voorzorg thuis wat vroeger vertrokken, het weekendverkeer gunt mij een extra bonus. Ben een halfuur eerder dan de vorige dagen op pad, met de zegen van Francois Acier. Duik hetzelfde paadje naar beneden als de eerste dag. In het dalletje linksom nu door de weilanden, een laatste groet aan de kerk van Berg, hoog als op een sokkel. Gras wordt asfalt wordt verderop onverharde veldweg. Een paar kilometer ver zachtjes klimmen tot Sibbe en de banaan van de dag. Wandel door het dorp, terug in dalende lijn en vervolgens door fel golvend weiland, de wandelaars netjes op één lijn, als een lint. Een kort bosstrookje en bij het uitkomen ervan het eerste fantastische panorama. Hoog bovenaan een weiland genieten we met z’n allen. In de diepte ligt Oud-Valkenburg en de eerste rustpost in een monumentale hoeve aldaar.

Ben een beetje teleurgesteld dat ik daarna over de steenweg moet, dwars door Schin-op-Geul. Mijn terreinkennis zegt dat dit anders kon. Maar niet getreurd, rechtsaf gaat de reis bij het magische bordje Keutenberg, met uitzicht op de steile puist recht vooruit. Voorlopig mag ik erlangs, over dat zalige pad dat mij stroomopwaarts de Geul voert. Het vrolijke kabbelen van het water, de kleurrijke waterorchis, het heerlijk zomerse weer, gewoonweg zalig. Wandel door het dorpje Stokhem en steeds maar rechtdoor tot … Als je denkt Gulpen binnen te lopen komt ie er …die potige, stevige klim, de Keutenberg voor de wandelaar. Eerst door het weiland en de bebouwing, daarna door het bos. Menig wandelaar stopt even onderweg op zoek naar zijn of haar tweede adem. De beloning voor de geleverde inspanning is echter navenant. Je staat bovenaan een weiland en kijkt in eerste instantie op Gulpen neer en verder op een oase van groene heuvels. Met een krop in de keel bij het aanschouwen van zoveel schoonheid vat ik de afdaling aan. Wandel Gulpen binnen, langs de toeristische binnenstad en het ingeperkte riviertje tot het zwembad. Voel mij wat slapjes en besluit een iets langere pauze in te lassen. Vul de tijd gezellig op, keuvelend met Henri Floor die de 28 loopt.

 Opgefrist en monter vertrek ik voor de lus, wetende wat er komen gaat. Begin al meteen met een langgerekte stevige klim gevolgd door een pittige afdaling tot de Gerardus-hoeve en een ingesloten valleitje. Het bos aan de overkant is meteen de volgende klim, waarna het parkoers even vlak wordt. Doorkruis een mini valleitje om in de volgende bosstrook een vlak slingerpad te bewandelen. Pijlen zijn hier steevast aangebracht op dood hout, denkelijk een vereiste van de groene jongens. Maak dan een fikse duik naar het volgende dorp om langs een asfaltweg terug te klimmen. En steeds weer krijg ik die onwaarschijnlijk mooie vergezichten cadeau, de donkere kerk van Vijlen prominent aanwezig. Nog één afdaling, een paar keer van kettingen voorzien, scheidt mij van Epen. Dit was stevige kost maar tevens een pracht van een etappe. En er volgt meer. De rust is meteen over als ik de Julianastraat opga, klimmen met een grote K. Komt onderweg een wandelkennis uit Aalter tegen, die hier met een groep rondtoert. Wat is ook de wandelwereld klein ! Bij Ons Krijtland slaan de panorama’s je als het ware om de oren. Waar je ook kijkt, het uitzicht is weids, groen, overweldigend. Dit is gewoonweg FE-NO-ME-NAAL ! Laat zon en wind er dan ook nog voor zorgen dat er geen enkele mistige belemmering is en dan weet je het wel, Klein-Zwitserland op zijn allerbest ! Bij een volgende afdaling en groene vallei moet ik lachen om een haas die er als een pijl vandoor gaat, verschrikt als hij is door spelende kinderen. In het bos mag ik nog even klimmen tot het Landraderhof en dan wordt het tijd om door de weilanden te zakken richting Gulpen. Nitraten van pas geïmpregneerd land prikkelen mijn neus. Onze parkoersmeester zorgt nog voor af en toe een bult, kwestie van de versnelling wat af te remmen en ons de kans te geven rond te kijken over dit prachtige landschap. Ben ruim voor sluitingstijd terug in Gulpen, nagenietend van denkelijk de mooiste lus van deze vierdaagse.

Aan wandelaars die hier voor het eerst zijn vertel ik geruststellend dat we slechts twee klimpartijen meer te gaan hebben. De eerste volgt vrij snel nadat we Gulpen en zijn pannenkoekenmolen verlaten hebben. De Beversberg is én steil én langdurig, het omgekeerde van het weiland van daarstraks. Een dametje van Indische afkomst, woonachtig in Vlissingen, weert zich dapper. Kom nu op het landbouw plateau met ajuin, patat en maïs. Loop op mijn eentje gewoon tempo, één oog gericht op de toenemende bewolking. Stap het bos in en begin aan een bijwijlen trapperige afdaling. Tussen hagen van meidoorn vervolg ik mijn weg met Oud-Valkenburg en een mergelplek hoog in de heuvels als achtergrond. Nog één plaagstoot deelt de parkoersmeester uit en dan is het rust in de monumentale hoeve.

Vertrek samen met de Wilskes door de dreven van en langs het Kasteel Oud-Valkenburg. Zoek de Geul op en wandel gezwind richting Valkenburg centrum. Is altijd leuk even door de binnenstad te mogen, langs het water en enkele oudere gebouwen. Zo is er Eklisia, een tot Grieks restaurant omgetoverde kerk, bizar. Verlaat de stad en wandel verder langs de Geul door het groen, alle taveernes achter mij latend. Groet Frans Staal, die hier zijn laatste rustpost heeft samen met Bartels. Blijf maar rechtdoor lopen ook voorbij het punt waar andere jaren de laatste klim ligt. Snap het niet zo goed, ook een wandelaar leeft op gevoel, het lijkt langer dan de vooropgestelde zeven kilometer. Eindelijk dan bij de Geulhemmermolen en de Hennie Kuipersstraat begin ik eraan. Een stevige klim door het bos brengt mij in de Bergse straatjes, de Bergprijs is binnen. De vermoeidheid valt best mee en tevreden rij ik terug naar Hemiksem. Het weerbericht voor morgen, iedereen had het erover ter aankomst …

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100814Berg

 

 

 

 

 

 

13:25 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

13.08.2010 Heuvelland4daagse te Berg & Terblijt

In de buurt van Herentals is het mistig maar verderop in Limburg is de zon al baas. Het wordt vast weer een prachtige dag vandaag. In Berg heeft het blijkbaar toch al geregend, de straten liggen er nat bij. Frans vormt zoals elke ochtend mijn éénmans ontvangstcomité. Ik vertrek vrij snel richting graspad tussen kersenbomen en meidoorn. Door een onoplettendheid (steen in de schoen) mis ik de klassieke lastige afdaling en maak het mij makkelijk richting Bemelen. Ik klim het dorp uit en vervolg met een ruime groep wandelaars mijn weg langs de golfterreinen van Het Rijk van Margraten. Heb een prachtig uitzicht op Maastricht, de weidse vallei en …inderdaad weer de Sint-Pietersberg. Loop rechtdoor langs de kruisweg waarvan de staties gebouwd zijn in gele mergelblokken. Voorbij de Heerderberg en nog meer mergel steeds maar rechtdoor parallel aan de vallei. Klim vervolgens langs een immens veld witte kool richting de straten van Cadier & Keer en de eerste rustpost in ’t Keerhoes aldaar.

Wandel verder door het dorp en zijn Ouwe Toren om langs een pracht van een holle weg een verdieping lager te zakken. Savelsbos, lees ik op het naambordje. Voor de wandelaars wordt het eerder bosrand en wei, meidoorn en kiezel. Het pad ligt hier minder nat dan bij vorige edities, valt dus goed mee. De smalle paadjes kunnen de drukte nauwelijks de baas en de kantelpoortjes doen de rest. Er ontstaat een heuse wandelfile, waar ik een paar kilometer in verstrikt raak. Wij blijven met z’n allen op halve hoogte parallel met de groen vallei met zijn vele kerktorentjes lopen. Zodra de fruitbomen hun opwachting maken weet ik het fileleed opgelost, rustpost Riekelt in Rijckholt wenkt. René Smets komt er al terug van Voeren, die heeft de turbo weer aanstaan! Ik krijg na de koffie gezelschap. Frans heeft zowaar zijn beste benen terug gevonden en zal mij één etappe vergezellen. Wij trekken keuvelend terug het Savelsbos in. Die kerel kan nog een aardig stukje lopen hoor. Alleen de hellingen verteerd ie niet zo goed meer. Uit eerbied voor zijn leeftijd wacht ik hem dan telkens op. Op het eerstvolgende plateau weer die prachtige vergezichten. Deze keer reiken ze tot het Luikse steenkoolbekken en zijn begroeide terrils. We lopen samen de helling af, passeren wat perenplantages en dan wenkt ’s Gravenvoeren. Hier wacht ‘taxi Hennie’ der Frans op.

Een wandelaarsdrankje later ga ik dus terug alleen op pad. Loop langs een gekanaliseerd waterloopje door het dorp en draai de heuvel op naar de weilanden en fruitgaarden. Een wandelaar vraagt mij ‘waarom loopt dat blondje niet en is haar vader er dan niet bij’ ? Ik schater het haast uit, die doelt natuurlijk op Hennie en Theo. Leg hem de toedracht uit benadrukkend dat hij de eerste niet is met die relationele bedenking bij onze ‘witte petten’. Verweerde betonpaden voeren mij verder langs weer eens een uienveld. Dra wenkt het Savelsbos en mag ik op golvende paadjes mijn weg vervolgen tot de woonkern van Rijckholt en mijn vierde rustpost. De bediening zit ijverig bonnetjes te tellen. Grootverdieners vandaag als ik zo naar het aantal pakketjes zit te kijken. Ik ga er weer vandoor. De Voerenweg voert mij steeds verder van Voeren weg tot voorbij Gronsveld. Hierna volgt een pittige klim tot een boswachtershuis en hoger. Terug het bos in, donker, koel en met opvallende klimop begroeiing. Draai weg van de vallei en de Sint-Pietersberg. Bij het uitkomen van het bos een patattenveld in bloei en verderop ’t Keerhoes. Nog een ruim uurtje lopen voor vandaag.

 Stap langs de witte villa’s het dorp uit en via draaipoortjes stilaan de vallei in. Maak in feite drie zijden van een grote rechthoek vol alvorens koers te zetten naar Bemelen. Moet aan voldoende kilometers geraken. Mag even klimmen tussen muren van mergel. Krijg de kerk van Berg in het vizier, maar eerst gaat de parkoersmeester nog wat spelevaren met het geaccidenteerde terrein. Is nog een behoorlijk pittig stuk zo op het einde. Dezelfde klim als gisteren sluit dag twee af. De muziek uit de tent komt als een walm aanzetten. Het is feest in de keet. De dansvloer staat vol hossende wandelaars, een paar klimmen zelf op de tafels. Te korte parkoersen, zeg ik lachend tegen de bonnendame, ze zijn nog niet moe. Mijn terugweg verloopt weer trager dan de heenweg. Deze keer wegens een kijkfile op de autoweg net voor Antwerpen. Morgen begint het weekend, dan zal het vast rustiger rijden zijn. 

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100813Berg

     

13:22 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

12.08.2010 Heuvelland4daagse te Berg & Terblijt

06:30, ik ben met de huurauto op weg, radio Nostalgie zorgt voor vrolijke deuntjes van ondermeer Bob Marley. Zowat anderhalf uur later wordt ik begroet door Frans Staal, een ritueel dat we vier dagen lang zullen herhalen. Ook de Wilskes uit Meerhout zijn van de partij, wij zullen veel in mekaars buurt vertoeven. Het is nog frisjes als ik mij op gang trek  voor de eerste marathon. Loop meteen een kiezelige helling af, de weilanden tegemoet. Het is behoorlijk druk, moet file lopen op het eenmanspaadje dat mij naar Terblijt voert, mijn eerste klim. Doorkruis naar goede gewoonte het landbouwplateau met zijn fruitplantages, maïs, weilanden en hagen van meidoorn. Kruisbeelden, gemaakt uit smeedijzer of hout,  zijn ook een vast gegeven op vrijwel elke straathoek. Eén enkele molen siert de omgeving. Kiezel en asfalt maken plaats voor nat gras. Moet een tunneltje, niet geschikt voor grote jongens, onderdoor en koers dan door golvend landschap van bloeiende patat en biet naar de eerste rustpost. Blankenberg lijkt mij een kloosterhoeve of hoeveklooster te zijn. Ruim genoeg om de toeloop aan wandelaars de baas te kunnen. Ben verbaasd over de vele deelnemers aan 28 en 42 km, de enige afstanden die hier vandaag komen.

Mag na de pauze terug de velden in langs een uienaanplant. Rechts is de Sint-Pietersberg nadrukkelijk aanwezig. Ik duik een natte holle weg in en klim gestaag verder. Zwaar is het niet, meer vals plat maar dan wel continu. Kom finaal op een plateau uit, het hoogste punt van de streek zo lijkt en loop vanaf de Regi-hoeve het dorp Reijmerstok in voor de tweede rust in pachthof De Puthof. Meer bepaald de binnenkoer van deze hoeve, een werkelijk schitterend decor, één van mijn mooiste rustpunten ooit. Heb er 13,6 km opzitten en vertrek op de lus van de 42 km. Ben meteen uit de drukte en heel alleen op weg, een immens contrast binnen de 50 meter lopen ! Stap richting bos ‘de Kamp’ en gok fout voor het bospad. Moest de veldwegel ernaast zijn. Gelukkig komen andere wandelaars al terug en bedraagt mijn extraatje nauwelijks meer dan een paar honderden meter. Moet namelijk op mijn klok letten. De achterste rustpost sluit om 13:00 en meer dan 30 minuutjes reserve heb ik zeker niet. Duik een groen valleitje in en volg slingerpaadjes die mij door menig piepend wentel- en draaipoortje loodsen. Moet lachen met twee rosse eekhoorns die elkaar luid krijsend achterna zitten. Echtelijke onenigheid ? Moet een heuveltje over en loop dan, letterlijk door de weilanden op halve hoogte parallel met een vallei. Waar ik een bosje indraai vraag ik aan een locale bewoner naar de naam van het riviertje. Blijkt de Gulp te zijn. Heerlijk wandelen is het hier, door het halfopen landschap langs het water. Een korte nijdige klim, een vrij gladde keien afdaling, ik ben in Slenaken te gast bij fanfare Berg & Dal.

Doe een terrasje in de zon, versterk de innerlijke mens en ga weer op pad. Een donkere, holle weg voert mij één verdieping hoger. Daarna wandel ik door het hoge maïs tot de top van de helling. Het uitzicht is ronduit goddelijk. Beneden ligt Slenaken als in het hart van een amfitheater. Ik mag de volledige kim afwandelen  in een weidse boog om het dorp heen vervolgens diep duiken terug naar de vallei. Kuier door weilanden tot de volgende klim mij terug op een plateau brengt van uien, patatten en granen. Een graspad voert mij terug naar de bewoonde wereld en de rustpost Puthof. Frans Staal heeft zijn eigen controlepunt, waar het donkere gerstenat te verkrijgen is. Krijg een sms-je van een collega die de 28km loopt. Uiteraard heeft zij één rustpost voorsprong. Ik vind het leuk dat zij effe vraagt hoe het mij vergaat. Uiteraard loop ik te genieten van parkoers en lekker wandelweer. Van op het plateau heb je hier uitzicht tot in Maastricht. Akkers en lommerrijke bosjes wisselen af. Plots sta ik bij het Amerikaanse militaire kerkhof van Margraten met zijn duizenden witte kruisen. De torenklok slaat op een trage haast lugubere wijze het uur zijn. Een mens wordt er stil en koud van. Ik loop door richting zelfde bietenveld als vanmorgen, Blankenberg komt terug in zicht. De mooi blauwe hemel heeft intussen plaats gemaakt voor dreigende, grijze wolken. Als dat maar goed komt !

Ik blijf dan ook niet te lang pauzeren, trek mij een laatste keer terug op gang over smalle paadjes achter de bewoning van Cadier & Keer. Ik wordt onderaf de Koeberg weggestuurd langs de gelijknamige mergelgroeve en de Groeve Juliana. Mag nog genieten van een diepe holle weg en moet dan een laatste keer het plateau op, niet zo gek ver weg van diezelfde molen als vanmorgen. In de verte wenkt de imposante witte kerk van Berg al. Het is nog een heel eind door de Limburgse akkers ,voorbij café Plateau met de onvermijdelijke Frans Staal. Een laatste kiezelige afdaling, een laatste dito klim. Dag één zit er op. Was een makkie, dit parkoers. Kom Hennie & Theo tegen. Hennie blijkt ziek te zijn en lopen is er dus voor haar niet bij. Heb met haar te doen zoals ze daar zit met dat treurige koppetje. Wordt maar gauw beter kindje, het is geen gezicht je daar zo te zien zitten ! De weg naar huis verloopt wat trager door een file vanaf Herentals. Doe er net twee uur over. Een verkwikkende douche, een hapje eten, website bijwerken en het is bedtijd. Rust is belangrijk tijdens een vierdaagse.   

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100812Berg

13:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

18-08-09

16.08.2009 de Heuvelland4daagse te Berg & Terblijt

De Panoramaroute

Dag 4 kondigt zich stralend aan, we hebben er allebei zin in. Zijn een kwartiertje vroeger op pad, moeten namelijk een kleine twee kilometer meer lopen dan gisteren. We verlaten Berg langs dezelfde dalende grintweg als dag 2. Vanuit de weilanden gaat het meteen terug stevig bergop richting dorpskern van Terblijt. De Nederlandse Nationale driekleur hangt er samen met een paar versleten wandelschoenen aan de mast bij verschillende woonhuizen, een gewaardeerd saluut aan de dappere stappers. Geleidelijk aan klimmen we door de velden richting Sibbe. Na het dorp zijn de weilanden heuse heuvelruggen, er wordt al gezucht in het wandelgild. Even een bosstrook en bij het uitkomen ervan een fantastisch panorama met diep onder ons Oud-Valkenburg. Menig wandelaar uit Midden Nederland die hier voor het eerst komt, blijft verbluft staan. Wat een pracht !! We denderen met z’n allen de helling af voor de eerste pauze in een uit mergelblokken opgetrokken schuur. Hebben er 7 stevige kilometer opzitten.

Paadjes door weilanden afgezoomd met meidoorn sturen ons verder weg. Het parkoers blijft een tijdje groen en vlak onder ‘de berg’. Het kon inderdaad niet uitblijven – een lange trap in het bos stuurt ons helemaal de Keutenberg op. Net als velen kreun ik onder de inspanning en ook wel het tempo van mijn berggeit. Als een jonge hinde dartelt zij naar boven, echt mooi om zien en een tikkeltje jaloers op te wezen. Een tweede knikje en vervolgens vlak terrein door het donkere bos. Hierna, bij de eerste zonnestralen, wordt het landbouwplateau aangesneden. Temidden bieten en weilanden, genietend van weidse vergezichten, drentelen we naar de overkant van de vlakte. Een lange, vrij scherpe afdaling zet ons af bij de Geul. Lopend over het malse gras krijgen we een prachtig uitzicht over Wijlre : zijn kerk, zijn watermolen ... zijn Brand brouwerij ! Langs het water en de molen lopen we het stadje binnen voor onze tweede pauze in het Wiederhoes na 14 km. Het is terrasjesweer en dus genieten wij er ook uitgebreid van.

Ik ben intussen mijn bril kwijtgespeeld. Lieve opmerkzame dametjes van Thor Roosendaal hebben het kleinood bij de rustpost in Oud-Valkenburg zien liggen. Kan ik het straks navragen. Bedankt lieve dames, daar drinken we bij gelegenheid es eentje op ! Willy en zijn Rianne, René Smets, zij zijn allemaal al op de terugweg. Franske ook ...naar een beterkoop cafeetje! Wij beginnen aan de verste lus met een stevige klim meteen na de spoorbaan. De parkoersmeester weet hier een pracht van een valleitje liggen. Mogen genieten van een werkelijk schitterend pad door een droogstaande beek, geleidelijk overgaand in een holle weg. Bereiken zo Elkenrade bij volle zon. Voorbij het dorp genieten we van fantastische, heuvelachtige, nevelige vergezichten als was dit hier de lage Alpen. In de verte vermoed ik Gulpen. Samen met een koppeltje Waterhoekstappers lopen wij van hoog boven de kerktoren de helling af naar Eijs. Mon’s wandelteam geniet er van een terrasje in volle zon. Wij kiezen voor het zaaltje bij de drie krasse dametjes, al is het er even warm.

De parkoersmeester houdt het nu even rustig. We kuieren over vlakke weg door een groen valleitje, doorsneden door een diepliggende beek. Bij Roodborn is het uit met de rust, we gaan weer klimmen. Ik krijg het even lastig. Berggeit dartelt door het hoge gras en zomerse bloemenpracht als door haar natuurlijk habitat. Die loopt te genieten ! Onze gastheer houdt rekening met de minder gevleugelde klimmers. We moeten de volledige helling op maar dan wel in schuifjes. Het grasland gaat over in het Eyserbos. Hoe hoger je komt hoe weidser en fantastischer de vergezichten worden. Jongens wat een parkoers ! De bospaden voeren ons naar de overkant van de heuvel. Vanaf hier gaan we gestaag dalen over rustige tarmacjes tot in Wijlre en de vierde rustpost na 25,5 km.Ik heb weer zo’n grote dorst een vraag nogmaals een fles bitter lemon. Aan kostprijs, zegt de cafebaas sportief. Dit maak je alleen maar in Limburg mee, ik vind het een prachtgebaar van die man. Net na ultraloper Co vatten wij de terugweg aan. Een vlak graspad voert ons parallel met de spoorbaan onderaf de bolle akkers. Bij Fromberg komt er een einde aan onze relatieve rust. We trekken het achterland in. Stevig golvende paden door de opgewarmde akkers. Na elke klim wordt de wandelaar beloond met weer eens een fantastisch vergezicht van Valkenburg tot Heerlen (denk ik toch). Bij Opscheumer houden we een drankstop op een bankje en trekken snel weer verder richting Schin-op-Geul. Voorbij de gekende rustpost van andere jaren (De Struchter Boys) stappen we de ‘iiepp iiepp’ weilanden in en zo naar onze laatste rustpost in Oud-Valkenburg.

De bril wordt opgehaald, de fles seven-up vrijwel leeg gedronken, we kunnen weer verder. Flaneren meteen door de prachtige laantjes van kasteel Schaloen en vervolgens die heerlijke, lommerrijke dreef in langs de Geul richting Valkenburg. Zondags opgedofte toeristen vergapen er zich aan de stroom sjofel geklede en bezweette lijven. Je leest in hun blikken bewondering, verwondering, ja soms zelfs wat minachting. Ook dit stukje van de vierdaagse wil ik voor geen geld missen. We wandelen de stad weer uit, blijven in de buurt van de rivier lopen. Een heerlijk lommerrijk vlak pad, dat hebben we na vier dagen wel verdiend ! Moeten lachen met een zwarte koe die tot aan de buik in het water verkoeling zoekt, slim bekeken. Bereiken de Geulhemermolen, de finale wordt ingezet. Onze parkoersmeester heeft dezelfde helling als gisteren gekozen ...tot halverwege ... dan gaan we een nog steiler stuk op. Dubbele punten voor de bergprijs, zeg ik tegen Henri. Berggeit flitst meteen van achter mijn rug weg. Tegen zulk een demarrage heb ik geen verhaal. Tot de top kan ik alleen maar de schade beperken. Henri hijst zich Van Hummelend naar boven. Aan de finish staat een bezorgde Coos. Ik kan haar geruststellen, haar ventje kom er aan. Heb ik al gezien, zegt ze lachend met een haviksoog de laatste rechte lijn afturend.

De aankomstzaal en de terrasjes zitten overvol met vrolijke mensen, wandelaars en hun supporters. Het koele gerstenat stroomt bij beekjes. Ook wij twee zijn in opperbeste stemming. Linda omdat de knoken de twee stevige tochten goed verteerd hebben en ik ...ach ja, er gaat mij niks boven een vierdaagse, het summum van mijn wandelgenot. Diever, Apeldoorn, de Mesa ...ik liep ze al allemaal en met evenveel plezier. Toch heeft deze Heuvelland4daagse een streepje voor omdat ik ze de zwaarste vind maar ook en vooral omdat deze mensen qua verzorging van hun gasten een straat voorsprong hebben op al de rest. Zijn de bonnetjes dan naar de dure kant, ons kan het niet deren, koken kost nu eenmaal geld ... Afspraak volgend jaar voor mijn 7de deelname en hopelijk voor de 5de keer voor de volle afstand.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

14:55 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

15.08.2009 de Heuvelland4daagse te Berg & Terblijt

De Groeveroute

Ik moet vandaag pas rond 05:30 het bed uit, we rijden met de auto naar Zuid-Limburg. Inderdaad we, want Linda is van de partij. Op een drafje over Lummen en Maastricht. De parkeerplaatsen op de weide worden aangewezen door vriendelijke medewerkers die duidelijk weten waar zij mee bezig zijn. Deze organisatie is tot in de puntjes verzorgd ! Een paar straatjes slechts zijn we verwijderd van het groen en het prachtige uitzicht over Maastricht. We trekken de beboste heuvel in die Berg scheidt van de Geulvallei. Slingeren ons langzaam een weggetje naar beneden, het is heerlijk kuieren in het vochtige bos. Rond een weiland is het even treintje lopen. Het pad is smal de groep wandelaars nog vrij groot. Enkele trapjes af en dan mits twee bruggen over de Geul. Zetten onze tocht verder door het stadspark en langs de monumentale kathedraal van Meerssen. Even verder volgt de klassieke rustpost na 6 km. Linda verbaast er zich over hoe rustig het hier wel is. Ligt duidelijk aan het invoeren van de 21 km, die een ander parkoers volgen samen met de 14km. Is een heel slimme en wandelaarsvriendelijke zet van deze organisatie.

Na de rust volgt al snel de eerste klim van de dag door weiland en bos tot voorbij de fruitbomen bij de luchthaven. Bruggen leiden ons hoog over de autobaan. Gieltje is al aan zijn terugtocht bezig. Die vertrekt dan ook ‘midden in de nacht’. Opvallend trouwens hoeveel tegenliggers wij hier al tegenkomen. Wij vermoeden dat veel wandelaars niet in Berg vertrekken maar op de rustposten. Zouden dat zwartlopers zijn ? Tegen beter weten in hopen wij van niet. Zou getuigen van weinig respect voor het werk van de organisatoren. Weilanden stap je in na de obligate ‘iiepp, iiepp’ poortjes. Even een paar straatjes in Bunde en dan het befaamde Bunderbos in, hoog boven de spoorbaan. Nogal trapperig, zoals Iris voor een paar jaar lachend zei, en het is nu niet anders. Deze keer nemen we ze bergaf. Gaan via de brug de spoorbaan over en kuieren verder door het bos richting Geulle. Langs deze kant is het een eindje straten lopen, wat we jammer vinden. Maar niet geklaagd, ’t Heukske duikt op en onze tweede rustpost na 12,7 km. Kom Willy T. daar aangestormd met een smile van oor tot oor. Ja, hij is in charmant gezelschap, de liefde lacht hem weer toe. Het doet ons plezier je terug zo te zien genieten kerel ! Even later volgt ook René Smets, haast een autochtoon hier. Ook voor hem geen Doto maar de geneugden van de Limburgse heuvels.

Het smalle paadje langs de watervallen loodst ons terug het Bunderbos in. Stevig golvende paden zetten ons een verdieping hoger af en we koersen richting kerk van Geulle. De doorkijkjes op de bovenste rand van het bos gunnen ons schitterende vergezichten over de, Belgische, Maasvallei tot Genk. Daarna gaan wilgenpaadjes ons terug de vallei invoeren. Voorbij een samenvloeiïng van drie beekjes een forse klim. Bij het uitkomen van het bos gemaaide graanvelden en uitzicht op de industrie bij Sittard. Nu is het koers zetten langs de spoorbaan naar Elsloo en de rustpost in café Auwt Aelse. De 7,1 km tussen Geulle en hier is vast en zeker ‘goed gemeten’. Na het bunkeren van frisdrank wandelen we onderaf het lokale kasteel. We blijven niet in de vallei dit jaar maar gaan terug hoog in het bos wandelen. Bijwijlen lijkt het of je over een richel loopt rakelings langs een metersdiepe afgrond. Het is allemaal schitterend natuurlijk. Trappekes-af leiden ons terug naar de vallei en de spoorbaan. Enkele honderden meter dijkje lopen langs het kanaal. Populieren zijn massaal begroeit met maretak, het lijken wel kerstversieringen. Met grote dorst bereiken wij ’t Heukske na 24,8 km. Ik vraag een fles bitter lemon. De helper bekijkt mij verbaasd. Informeert even naar de prijs – ‘vief’ bonnen zegt hij, in zijn sappigste Limburgs. Heerlijk vind ik dat allemaal.

Wij zijn vrijwel de laatste vertrekkers als we na Peter Vandeven de Moorveldsberg beklimmen, stevige kost hoor ! In het Bunderbos komt het richellopen weer aan bod. Randje velden blijven we gelukkig in de schaduw wandelen. Een paar straatjes van Bunde loodsen ons naar de boomgaarden waar appels en peren ons met blozende kaken aankijken. Je zou ze zo een kneepje geven. De terugweg loodst ons opnieuw over de autobaan, langs het cafeetje (santé Palmclubke !) en voorbij de luchthaven. Nog wat fruitplantages richting Ulestraten en dan door het bos en een vrij technisch pad de berg af. Pastoorstraten, althans de straatnamen, zetten ons af bij de rust in Meerssen na 31,8 km. De tweede fles bitter lemon wordt gekraakt. Er restten ons nog 6,2 km tot de finish.

We klimmen Meersen uit langs Vogelsang en de Visweg. De zon maakt van ons droge haringen. Raar, noemt het wijkje hier, echt waar ! Aan de overkant van het Geuldal priemt de kerk van Berg boven de bossen uit. We hebben nog wat te lopen zo te zien. We denderen de warme heuvel af richting autobaan, spoorweg en kerkje van Houthem. Kruisen door de vallei tot de Geulhemermolen. De laatste loodjes komen er aan. ‘Polonaise’ zucht de man als Linda hem voorbijstoomt. Er helpt geen lievemoederen, berggeit is er vandoor. Ik ben al blij vanop enkele meter het tempo te kunnen volgen, de punten ...die moet ik aan Minneke laten ! Zo ongeveer samen met Hennie & Theo bereiken we de finish. Hoog tijd voor een Affligem van ’t vat.

In tegenstelling tot de vroegere startplaats kan je hier warm eten krijgen. Wij nemen plaats op het lommerrijke terras van café t’ Vöske en laten levensgrote schnitzels met friet aanrukken. En of het gesmaakt heeft ... Met een glimmend snoetje neemt Linda naast mij plaats in ons karretje. Effe het weerbericht checken voor morgen zegt ze. Met een vrolijk gevoel rij ik terug naar Hemiksem, eindelijk kan ik nog eens een volledige vierdaagse lopen !

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

14:47 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

14.08.2009 de Heuvelland4daagse te Berg & Terblijt

De Heuvellandroute

Dag twee begint onder een goed gesternte. Het openbaar vervoer is vandaag wel klokvast, ik ook. Het zal nodig zijn want we wandelen de langste afstand zijnde 41,1 km. Bij mooi weer duiken we meteen het grintpad van de Mesberg af, de weilanden in. Mogen meteen over een gladdig eenmanspaadje terug klimmen richting Terblijt. Door de akkers gaat de reis vandaag, langs appel en ajuin. Bij de fruitpost deelt de Limburgse gulheid bananen uit. Wandelaars springen nogal slordig om met de schillen, een steeds weerkerend wangedrag toch. Voorbij de molen lopen we door een muur van maïs. Het parkoers gaat nu lekker golvend door weids landbouwland, nauwelijks een huis te zien. Volgens de plaatsnaambordjes is dit dan ook nog eens een waterwingebied. Na 6,6 zacht klimmende kilometer de eerste rustpost, onder de trap in Margraten.

Na de koffie trapje op dus en langs het dorpscentrum en zijn kerk opgetrokken in mergelsteen. We wandelen opnieuw de velden in. Een open landschap doorsneden met holle wegen. Holen in de bermen verraden de aanwezigheid van dassen. Een bietenveld is afgezoomd met vuurrode klaprozen, gewoonweg schitterend allemaal. Een meidoornpaadje langs hoger gelegen weilanden is voorzien van talloze draaihekjes en die moeten steevast piepen en grijnzen als je er ze rondduwt. Tot mijn niet geringe verbazing loopt Will Pardon (Thor Roosendaal) mij hier voorbij. Is ook al een fan van het Heuvelland en houdt er een stevige kadans op na, geen spek voor mijn bek. Duiken nog eens een valleitje in en wandelen door de keien tussen bos en wei. Een klimmetje zet ons af in Mheer ( 13 km) bij wat de leukste rustpost van de vierdaagse is. We zitten daar gezellig met z’n allen op het kerkplein in de zon, gewoonweg schitterend.

Even na het Palmclubke dender ook ik de berg af, beginnend aan de derde lus. De eerste marathonners komen gewoontegetrouw nu al terug, hebben 13km voorsprong op de late vogels. Ook naar goede gewoonte is deze derde lus aan de stevige kant. Horstergrub wordt een stevig klimmende holle weg. Een uitzicht op prachtige groene heuvels en vervolgens door een strook Altenbroekbos terug de volgende vallei in. Voorbij de Molenhoeve wandelen we dwars door de wei terug een heuvel op. Runderen houden zich ver weg van die rare tweevoeters. De keienklim die volgt is er eentje om U tegen te zeggen en op het vlakke hap ik naar extra zuurstof. Bij Kattenrot staat de grenspaal, we zijn in Bels. Wat hier in de streek en vooral tijdens deze etappe opvalt zijn de vele, meestal smeedijzeren, kruisbeelden langs de paden. Zij vervangen de Vlaamse kapellekes. Op de top van de laatste afdaling een schitterend vergezicht. Beneden ligt St-Maartens-Voeren met zijn stemmige kerkje. Daarachter een immense stenen spoorwegbrug en verder de immer groene heuvel van weilanden en plukken bos. Het unieke van de Voerstreek. 12:30, ik ben netjes op tijd bij de drie lieve dametjes van de rustpost halfweg, vandaag km 19. Het dagelijkse vrolijke praatje met de drie charmante dametjes, zonder ben je niet in het Heuvelland geweest !

Wat ik mij herinnerde als een kwaaie klim om St-Maarten uit te geraken valt mij dit jaar best mee. Ja het pad is keiïg en het laatste stukje is het steilst, maar het gaat mij vlotjes. Vanuit de holle weg bereik je een onwaarschijnlijk mooi panorama. Dit is genieten met een levensgrote G ! En het wordt nog leuker en mooier als je voorbij een boerderij de volledige kim mag aflopen al wandelde je op de boorden van een groen amfitheater. Hier zo op je eentje te kunnen lopen en genieten is een unieke belevenis, met dank aan de wandelsport en zijn organisaties. Bij Ulvend steken we de grens terug over. Mon en zijn team bouwen er een extra rustpost in, ik stoom door, busje indachtig. Waar een kudde Limousins vredig loopt te grazen duiken wij opnieuw de vallei in. Tel heel wat kalfjes in de groep, deze stier is vast een gezonde jongen. Het paadje wordt een tarmacje, wandel door Noorbeek. Een kerkwegel stuurt mij het dorp uit naar de plaatsnaam Bergenhuizen – klimmen geblazen dus ! Een straat met heel wat vakwerk huizen, een laatste klim langs kasteel en kerk. Bereik de rustpost in Mheer een tweede keer na 26,3 km.

Het is hier nu uiteraard al rustiger, ik wandel duidelijk in het achterveld. Neem toch de tijd voor een praatje met Hennie en Co, die er zijn extra lusje al heeft opzitten. Wandel Mheer uit en krijg meteen een prachtig uitzicht over een brede landbouwvallei met kerktorentjes op de tegenoverliggende heuvels. De parkoersmeester stuurt ons de warme akkers in. Het wordt nu een paar kilometer tempo maken met verstand op nul. De weinige wandelaars rondom mij zijn zwijgend, de warmte eist zijn tol. Een pracht van een holle weg brengt koelte en soelaas. Hij zet ons af bij Honthem waar we opnieuw mogen klimmen richting grote oorlogskerkhof. Je wordt zo mogelijk nog stiller bij het aanschouwen van die vele witte grafkruisen. Ik passeer Henri Floor, fototoestel in aanslag. Sorry vriend, moet er vandoor, treintje komt zo ! Met grote dorst stap ik de rustpost in Margraten binnen, heb nog 7 km voor de boeg.

Donkere, diep ingesneden holle wegen sturen ons het dorp uit. We gaan nog eens lekker golven, als gewiegd op de zachte wind, door akkers en weilanden. Voorbij café ’t Plateau komt weer de kerk van Berg piepen. Weer denk je over vlakke wegen binnen te wandelen en weer mag je door het laatste valleitje, net als gisteren. Ook vandaag ben ik tijdig binnen voor de vroege bus en trein. Een gezellige babbel met medewandelaars later, sta ik aan het station in Maastricht. Mijn medereizigers tot Luik lijken niet allemaal even fris, vast enkele koffieshop klanten, bedenk ik. Op het perron speelt zich voor mijn verbouwereerde ogen zelfs een ruiltafereeltje af waar capsules aan te pas komen. De minder fraaie kant van deze grensstad. Morgen is het zaterdag, zal Linda meekomen ?

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

14:40 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

13.08.2009 de Heuvelland4daagse te Berg & Terblijt

De Mergellandroute

Het loopt ‘s morgens vroeg al meteen behoorlijk fout. Ik wordt pas wakker om 05:02 en moet ten laatste om 05:15 het huis uit. De eerste tussenspurt van de dag loopt goed af en ik haal de trein richting Antwerpen van 05:28. Deze stopt echter bij de eerste overweg ...in onze straat ! De 10 minuten oponthoud zorgen ervoor dat ik mijn verbindingen Berchem – Brussel en Brussel – Maastricht allebei mis. Wachttijd in Brussel-Noord : één uur. De bus van 09:13 laat ook al op zich wachten en met ongeveer 1:10 minuten vertraging bereik ik finaal de startlocatie van de Heuvelland4daagse te Berg. Nu nog de administratieve plichtplegingen en behoorlijk ‘pissed’ trek ik mij op gang bij de klok van 10 uur, geen marathon voor mij dus vandaag.

Nu er ook een 21km op het programma staat, die een andere richting uitgaat, ben ik vrijwel alleen op het parkoers van de 28 en 42 km. De lucht is donker, ja zelfs druilerig. Ik stap vandaag voor het eerst met een rugzak, benieuwd hoe dat mij bevalt. Na een paar honderden meter duiken we meteen de weilanden in, afgezoomd met meidoorn, typisch voor deze omgeving. We wandelen hoog boven en parallel met de vallei, Maastricht ligt aan onze voeten. Er komt een parkoerssplitsing wegens steile afdaling. Ik kies uiteraard voor het vergezicht en de daaropvolgende duik naar Bemelen. Onderaf de berg kunnen we genieten van het prachtige uitzicht op gelige mergelgrotten. Stappen vervolgens door Bemelen tot St-Antoniusbank. Ik bedank voor de aangereikte appel, heb ik nu even geen zin in. We blijven hoog in de heuvels wandelen met uitzicht op de St-Pietersberg. Passeren de golfterreinen van Het Rijk van Margraten (waar wandelaars welkom zijn) en vervolgens het Afrika Missiehuis. Hier mis ik pardoes een pijl naar links en loop zodoende enkele honderden meter meer. Ook dat nog samen met de eerste motregen ! Het is mijn dagje niet. Langs witte huisjes lopen we een dorpsgemeenschap in. Pauzeren een eerste keer in ’t Keerhoes te Cadier & Keer na 5,8 aangename kilometer met prachtige vergezichten.

Ik loop intussen te broeden op plannetjes om ergens iets tussen de 28 en 42 km in te lopen. De bus komt pas om 17:25, de trein om 18:09, ik heb enige ruimte. Waag ik mij aan een stukje van de derde lus of loop ik te voet terug naar het station, ik ben er nog niet uit. Het verdere verloop van de dag en het parkoers zullen raad brengen. We worden nu vlakke grintwegen opgestuurd door de velden. Hier liep ik vorig jaar vanuit Eijsden. Duiken het Savelsbos in met zijn heerlijke slingerpaadjes stilaan dalend naar de vallei. Passeren hierbij Huis De Beuk, een oud boswachtershuis oorspronkelijk daterend uit 1848. Elk doorkijkje levert steevast een prachtig ingesneden vergezicht op. Ik loop toch wel te genieten. Moeten even over een beekje springen en zetten onze weg verder door weilanden. Ik merk een paar raakpunten met het retoursparkoers op, een interressant alternatief voor straks. Een graspad loodst ons door de open ruimte onder het bos, halverwege de heuvels. Een paar tarmacjes door appelboomgaarden. De tweede rust wenkt in café Riekelt te Rijckholt na 12,8 km. Claudy Tixhon is al op de terugweg van zijn marathon, altijd een vroege vogel geweest.

Bij een stukje ‘kiesse’- vlaai beslis ik lus drie te laten voor wat ze is en mijn extraatje straks te lopen tussen ’t Keerhoes en Riekelt. De terugweg loodst ons opnieuw langs de appelen richting Savelsbos. We gaan nu lekker spelevaren over golvende grintpaden in het donkere bos. Waar we over een brugje lopen bemerken we in de diepe de modderstrook van een droge beek. Een paar onverharde afdalingetjes worden voorzichtig genomen. Voetje voor voetje want het bospad ligt er behoorlijk nattig bij. Nattig wordt het ook vanaf de beek. Pad en stromend water vormen over enkele honderden meter één geheel. Pootje baden dan maar, een echte wandelaar vindt dit nog leuk ook. Een zacht klimmend weiland maakt een einde aan de waterige bedoening, in het bos wordt het trapperig. Een verdieping hoger worden de regenjassen tevoorschijn gehaald. Ja, al het water komt van boven ! We zetten terug koers naar ’t Keerhoes.

Ik hou nauwlettend mijn klok in het oog. Ga aan mijn extraatje beginnen. Moet na zowat 40 minuutjes lopen op één van de twee raakpunten uitkomen. Mijn plannetje klopt perfect. Bij het beekje pik ik het retoursparkoers op. Ga een tweede keer het plonsbad in. Vind het nog grappig ook, wat niet van alle wandelaars kan gezegd worden. Schat mijn rondje op 6,9 km. In ’t Keerhoes zitten Gerdake, Mon en de Wilskes, of de samenstelling van het Palmclubke voor deze vierdaagse. Ik heb nog ruim anderhalf uur voor de laatste 5,7 km, komt dus vast goed. Het is nog steeds nattig als ik terug vertrek richting vallei bestaande uit maïsvelden en weilanden. Ook hier mogen we nog even pootje baden. De lucht klaart stilaan uit en komt het zonnetje tevoorschijn. We wandelen door St-Antoniusbank richting Bemelen. Her en der tussen de vierkantshoeves nog een gevel of woning met vakwerk. Schitterend vind ik dit en zo typisch voor de omgeving. De Bemelerberg luidt de finale in. De prachtige witte kerk van Berg komt in zicht. Even denk je dan – dit wordt een vlak stuk parkoers – vergeet het maar ! Zo’n drietal valleitjes moet je nog doorkruisen, heuveltje af, heuveltje op. De laatste, na de fotograaf van dienst, is een stevige kuitenbijter.

Ik ben ruim voor 17:00 terug binnen. Tijd zat dus voor een Affligem en een kort praatje met Franske en de Witte Petten. Busje komt zo jongens (en meisje !), dag één zit er op. De terugreis verloopt vlekkeloos. Ben ik een beetje teleurgesteld de marathon niet gelopen te hebben, het was toch een leuke weerzien met de vierdaagse. Morgen zijn we er weer. Heb er echt mijn zinnen op gezet dit wandelfeest nog eens volledig te lopen. Zal van Linda afhangen en ... mijn reactie op 3 gram antibiotica per dag ! Volgens de huisarts heb ik inderdaad mijn brevet als wandelaar behaald en mag ik als beloning drie weken dat goedje slikken om alsnog de ziekte van Lyme te onderdrukken. Een teek vond mij dus blijkbaar een lekker stuk enkele weken geleden.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

14:33 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

02-01-09

02.01.2009 av Caesar Beek

Van mijn vorige deelname aan de Wafeltocht in 2001 herinner ik mij alleen de erg kleine startzaal en de strook parkoers door de industriezone van de Maastrichter luchthaven. Erg mager beestje dus. Intussen horen wij wel vertellen dat het parkoers de laatste jaren leuk is en dus wordt de laatste dag van het winterverlof aan deze tocht gespendeerd. Linda vergeet thuis haar muts, wij missen de laatste pijl richting startzaaltje …goe bezig is anders. Het is erg stil en koud in het mini-zaaltje, de parkoerstekening oogt groen, komt vast toch nog wel in orde.

We vertrekken door doodstille Beekse straatjes voorbij het Carmelitessenklooster. Tijdelijk bewoond staat er te lezen op de affiches achter de kloosterramen. In afwachting van het eeuwige leven ? Het is opletten om de mini geelrode pijltjes te volgen die ons door achterafjes loodsen. Verlaten het dorp bij Landgoed Broenen, een vrij jonge plantage van fruit- en loofbomen, behoorlijk golvend ook. Mist beneemt ons de vermoedelijk knappe vergezichten. Het voelt wel minder koud aan dan de vorige dagen en we zetten er een gezwinde pas in. Mogen een extraatje van zo’n drie kilometer lopen door en rond Klein-Genhout. De erg harde, onverharde ondergrond is potenbrekend, het wandelen langs meidoornhagen en enkele kruisbeelden toch wel typisch voor de streek. Wij vinden het best aangenaam en weer eens wat anders op ons wandelmenu. Samen met de kortere afstanden stappen we door de dorpen Kelmond en Geverik, langs de Daalstraat, recht naar de eerste rust bij ‘Ut Atteljee’ na 8,6 juist gemeten kilometer.

Tijd voor een kopje koffie (aan 1 euro nota bene!). Komt daar een Rode Gevaar aangestormd ! Willy Timmermans was wel de laatste die we hier zouden verwachten. Lekker gezellig bijkletsen natuurlijk en lachen om de geintjes die hij naar gewoonte met andere wandelaars uithaalt. Willy loopt al terug naar de aankomst, wij beginnen aan een lus van 9km. Stappen vrij snel in open veld richting fruitgaard. Een reiger zit somber en verkleumd in zijn eentje voor zich uit te staren midden een kalend veld. Helaas niks om vrolijk van te worden met dit winterweer hé maatje! Wandelen richting Buurtschap Catsop waar we zo doorheen zijn. Terug de open ruimte in met uitzicht op een veelheid aan maretak en plots een bordje …Bunderbos! We hadden geen idee dat we er zo dichtbij waren. Het bos doet zijn reputatie meteen alle eer aan. Een trein dendert voorbij, wij mogen middels onverharde trappen steil dalen naar een klaterend beekje, gewoon prachtig! Dalen betekent natuurlijk ook stijgen en dat is vandaag maar één bocht ver. Een lange stevige bosklim brengt ons terug in de bewoonde wereld, zijnde grote boerderijen met loeiend vee. Smalle paden tussen metershoge hagen leiden ons naar het volgende dorp dat Geulle blijkt te zijn. We zijn er zo weer uit en krijgen een parel van een diep ingesneden, bruin ogende holle weg onder de sloffen geschoven. Nu wordt het even ingewikkeld. We bereiken opnieuw Buurtschap Catsop, gelegen in Elsloo dat dan weer deel uitmaakt van gemeente Stein. Volgen jullie nog ? Tijd om na te denken krijgen we niet. Er volgt opnieuw een dot van een holle weg. We klimmen tussen metershoge klimopranken tot helemaal boven deze beauty. Deze lus is ronduit schitterend. We hebben het nu wel gehad. Stomen recht naar een steenweg met aan de overkant de autobaan en gebouwen van de luchthaven. Volgen hem tot randje Beek en de rustpost van daarstraks. Tijd voor snert.

Verrassing nummer twee als een groene kikker niemand minder dan René Smets blijkt te zijn. Marina, Mia en Jac volgen even later. René zal als enige de lus van 9km lopen en dus vormen wij een wandeltriootje want wij gaan mee. Kilometervreters zou Mia later lachend zeggen, maar de lus is en mooi en we lopen graag dertigers en met René babbelen is altijd een plezier, dus daar gaan we. De lus is zo voorbij en de rustplaats vrijwel verlaten als we er rond 15:30 terug neerstrijken voor een kop koffie. Nog 3,4 km tot de finish. Er zit nog een kort klimmetje in, wat wandelen door de steeds mistiger wordende velden en dan de laatste straatjes. Tegen afgifte van onze controlekaart krijgen we elk een suikerwafel en een balpen. Limburgse vrijgevigheid. Een Oud Bruin om de tocht door te spoelen, afscheid nemen van onze Glimburgers, we vatten de terugweg aan. Zijn beiden zeer tevreden deze tocht gelopen te hebben, ze was echt mooi, perfect uitgepijlt en met een prima, zeer democratisch geprijsde verzorging. Eentje om te onthouden dus.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/0...

22:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: nederlands-limburg, -b

05-10-08

27.09.2008 De Leren Tram Eijsden

Bij de KNBLO zijn ze er niet uitgeraakt. Was de maximale afstand nu 35 of 40km ? Afhankelijk van de pagina die je raadpleegde op hun website kwam je andere informatie tegen. Het deert ons niet. Deze tocht stond al een aantal jaren op mijn verlanglijstje en vandaag zou het er eindelijk van komen, ongeacht de afstand. Het weer is bijwijlen erg mistig onderweg. Toch bereiken we de startplaats vlotjes over Luik en vervolgens richting Maastricht. Parkeerwachters loodsen ons vakkundig naar een weiland, hier staat ons karretje veilig. De tafels in de startzaal zijn origineel versierd. Spiksplinternieuwe wandelschoenen met prachtige bloemstukken erin, knap gedaan. Onze eerste bekende is meteen een enorme verrassing, WS Henkie overvalt Linda haast. Hij deed er twee uur en een omleiding over om helemaal naar Limburg te komen. Het is uiteraard een leuk weerzien. De maximale afstand blijkt intussen inderdaad 35 km te zijn met oerdegelijke Hollandse etappes tussen de 8 en de 10 km.

Het zonnetje komt al voorzichtig piepen als we langs het lokale gemeentehuis vertrekken. Het is nog behoorlijk fris aan de blote billetjes! We lopen vrij snel door weilanden over verharde en onverharde paden. Vergezichten worden ons enigszins ontnomen door hardnekkige mistbanken. Opvallend veel kruisbeelden langs ons wandelparkoers, her en der ook wel een kapelletje, toch typisch voor deze streek. We stappen rond Oost-Maarland en even verder een heel eind over graspaden randje autobaan. Richting Rijckholt en verderop Gronsveld gaat de reis. Het parkoers blijft tot onze verbazing erg vlak. Kuierend door weilanden en fruitgaarden, afgezoomd met typische meidoorn, wandelen we tussen twee heuvelrijen door. De eerste 10km leggen wij af in exact 90 minuten. Zouden wij nu plots hardlopers geworden zijn ? Door onoplettendheid missen we haast de rustpost maar worden vriendelijk teruggefloten door medewandelaars, waarvoor onze dank.

Afgaand op de parkoerstekening verwacht ik erg veel van de tweede etappe, een lus Gronsveld-Gronsveld. En inderdaad, meteen na het verlaten van de kortere afstanden duiken we het groen binnen van een nauwere vallei. Hier ligt het Savelsbos, ons welbekend van de Heuvelland4daagse. Het is heerlijk stappen zo in de rustgevende groene omgeving. Dwarsen een valleitje en moeten vervolgens het dal uitklimmen, een nogal trapperige bedoening. Trappen doen we zelf ook …op onze adem. Hé,hé dit was pittig! Boven op het duin wandelen we richting Cadier & Keer. De spitse beboste heuvel aan de overkant lijkt mij de Sint-Pietersberg te zijn, aan de overkant zou dus het Belgische Kanne moeten liggen. Vanuit het dorp brengt een holle asfaltweg ons terug een verdieping lager. We mogen daarna genieten van heerlijk slingerende bospaden. Het enige doorkijkje schenkt ons meteen een uniek uitzicht over én de St-Pietersberg én Maastricht, zonovergoten. Wat een prachtige lus! Stilaan bereiken we opnieuw de vallei. Een laantje tussen weilanden met hoogstam fruitbomen brengt ons terug naar Gronsveld, we hebben er 18 km opzitten.

De langste afstand blijft maar even bij zijn kleinere broertjes en gaat er bij De Heeg (wijk van Maastricht) alleen vandoor. Tussen autobaan en woonwijken loopt een fietspad in het groen en dat gaan we volgen. Recht vooruit de economische activiteit van de stad. Na het oversteken van de brug over de autobaan moeten we dwars door een zone van auto-winkels. Hierna volgen wijken en parken. We vergapen ons aan de bomen in felle herfsttooi. Vooral het donkere paarse vinden wij wonderlijk. Bereiken zo ‘het Gouvernement aan de Maas’ (provinciegebouw), een bombastisch, modern kasteel. Er net voorbij begint het natuurgebied De Kleine Weerd. Jammer genoeg mogen wij er niet in maar blijven erlangs lopen over een fietspad. Wandelen zo tussen autobaan en Maas richting jachthaven van de Pietersplas en het kasteel van Hoogenweerth, dat hoog boven de vallei op een rots uittorent. We moeten nog een kleiner industriegebiedje door en dan in gestrekte draf door de velden recht naar Oost-Maarland. Hoeveel kilometer we tijdens deze etappe gewoon rechtdoor gelopen hebben, weten we niet met zekerheid. We houden het bij het weinig zeggende meerdere. Het is intussen aardig warm geworden en we ploffen dan ook op onze stoelen bij de rustpost, als was het een zomers terras.

Er resten ons 7 km tot de finish. We zijn zo het dorp uit en stappen het groen in van de Eijsder Beemden, zonder twijfel het hoogtepunt van deze tocht. Beginnen met een ommetje langs een immens meer dat ons aan Overmere in België doet denken. Hierna volgen slingerpaadjes langs kleinere en ook groenere plassen. Op de achtergrond steeds die prachtige beboste heuvels. Bereiken zo de Maas en zullen de stroom een paar kilometer volgend, kuierend over een graspad. Heerlijk is dit. Er wordt ook een aardig mondje Frans gepraat door de wandelaars rondom ons en plots bemerken we een grenspaal. Zijn dus nog eens Nederbelgen vandaag! Vrij grazende runderen en paarden gunnen ons geen blik waardig en wij stappen vrolijk door. De zon glinstert over het Maaswater, watervogels houden feest op de plassen, dit is een schitterend stuk natuur. Verlaten deze pracht om nog even door Eijsden te kuieren tot de aankomst. Het stukje straat voor de startzaal is verkeersvrij gemaakt en wij kunnen terrassen bij een lekkere Belgische trappist. Na vader Henk komt nu zoon Erik te voorschijn, uiteraard samen met Iris. Lang geleden dat we hen nog ontmoet hadden, dus kan er en korte babbel af. Uiteraard geven we rendez-vous voor de WS opener volgende week in Rhenen.

Nog even een babbel met autochtoon Jac en dan is het tijd om huiswaarts te keren. Het wordt trouwens te fris om verder te terrassen. Was deze tocht te ongelijk om van een topper te spreken toch hebben wij ons geamuseerd. De Leren Tram was ons al meerdere keren aanbevolen, wij vonden de uitstap zeker de moeite waard.

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

15:12 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -e

11-09-08

11.08.2007 Heuvelland4daagse te Berg - dag 3

De eerste trein vanaf Berchem richting Brussel gaat in het weekend pas om 6:09, zelfs Frans Staal weet dat! Kan ik dus lekker één uurtje langer slapen. Zal pas rond 9:30 in Berg aankomen, te laat voor de 42, maar een leuke Limburgse 28km is ook niet te versmaden.

Ga meteen op pad en ben vrijwel alleen. 95% van de wandelaars die met mij vertrekken gaan op de 14 en 21km en dus de andere richting uit. Langs de Bergse Heide dalen wij af richting Ingendael. Heerlijke paden door het lommerrijke loofbos richting Geul. Deze prachtige rivier zullen we volgen tot in Valkenburg. Mits vertoning van onze inschrijfkaart mogen we de gemeentegrot bezoeken. Het is prachtig zo door het gele mergel te kunnen lopen, maar wel erg fris. Komen midden in Valkenburg terug in het zonnige daglicht. Kiezen vrij snel langs het kerkje, waar de kersttocht begint, voor kuieren langs het water. Lopen die prachtige dreef af voorbij kasteel Schaloen tot in Schin-op-Geul. Heel klassiek allemaal zei het in omgekeerde richting van de vorige jaren. Ik geniet van dit rustige, prachtige parkoers en de leuke doorkijkjes op de Limburgse heuvels. Rusten doen we bij de Struchter Boys. Een ook in België erg gekende Duitse koopman staat hier wandelkousen van een beroemd merk te verkaufen. Heb mij dagelijks praatje met ‘der Frans’ genietend van een lekker stuk kersenvlaai. Zonder vlaai heb je niet in Limburg gewandeld!

Loop Schin uit langs de camping richting Keutenberg. Hoor in de verte Jan van katoen geven op zijn doedelzak. Joepie, ik ben er weer bij! We blijven lange tijd onderaf de berg lopen, over het smalle paadje tussen de bloemenrijke Geul en de groene heuvels. Passeren Stokhem en krijgen de kerktoren van Gulpen in het vizier. Maar dan komt het …de Dolsberg op. Nu ik hem al een paar keer bedwongen heb lijkt hij minder steil maar toch kom ik puffend en zwetend boven. De beloning is magistraal. Je hebt een haast eindeloos uitzicht in zuidelijke richting, aan je voeten ligt Gulpen, een steil pad dwars door de weilanden brengt je er naartoe. Dit hoekje moet één van de mooiste van Nederland zijn, hier blijf ik even staan, intens genietend. Loop naar beneden het weiland en enkele straatjes af tot in het centrum met zijn veelheid aan taveernes, bloemen en waterpartijen. Bij dit zonnige weer is het hier feest! In de rustpost is er dan ook veel sfeer. Kom hier ook heel wat bekenden tegen die al terugkeren van Epen en de lus van de 42km. Jammer, zegt Claude, dat jij dat stukje gemist hebt. Maar je kan nog altijd naar mijn foto’s kijken, voegt hij er lachend aan toe. Ook Anne-Marie uit Puurs is hier voor het eerst, na 22 keer Bornem en zijn Dodentocht. Ze heeft haar doop niet gemist want de weergoden doen toch wel erg grillig dit jaar.

Ik keer op mijn eentje terug. Gulpen verlaat je steevast langs de Pannenkoekenmolen gevolgd door een stevige klim. Hierna kan je tot rust komen terwijl je het volledige plateau richting Schin overloopt. Voorbij boerderij Berghof wordt het uitzicht adembenemend. Je ziet hier tot in Heerlen! Zodra je uit een bosstrookje komt, ligt rechts de ‘Keut’ in al zijn glorie. Wielertoeristen hijsen zich naar boven op of …naast hun stalen ros. Terwijl het stoomtreintje zich luidruchtig een weg door het groen baant, storten wij ons naar beneden voor de laatste rustpost in Schin. Nog 8,3km – je weet toch wat er nu komt, zeg ik tegen Claude. Hij stopt zijn vingers in beide oren ‘wil het niet horen’ zegt hij lachend. Het is dan ook de elfde keer dat hij deelneemt, kent de omgeving op zijn duimpje.

Het eerste kilometertje is vlak terwijl wij ons letterlijk een weg banen tussen de koeien. Zij zijn die rare tweevoeters in hun wei al meer dan gewend. Dan begint het feest. Een knots van een klim in open grasland doet bij menigeen de adem stokken. Tot mijn verbazing loop ik gezwind naar boven gevolgd door twee Nederlandse Zoetemelken. In het bos kunnen we even op adem komen en dan …hupsakee met de beentjes terug de 4x4 erop. Met zijn drieën gaat dat heel vlotjes. Terug even pauze en dan een kort stukje nat weiland. Hadden vandaag nog geen modder gezien en daar moest dus iets aan gedaan worden. Bereiken de eerste huizen van Sibbe. Eentje draagt het opschrift ‘onder aan de berg’. En dat vertellen ze je dan na twee stevige klimmen, ja! In de Bergstraat (van waar die naam?) ziet het zwart van de wandelaars die aan gezapig tempo verder naar boven stappen. Op de top verlaten we het dorp. Het vergezicht is nogmaals fantastisch te noemen. Op de voorgrond de kerk van Berg aan de einder een groene puist. Zou dat het Belgische Eisden zijn ? We volgen nu rustige, zacht golvende, eerder dalende paden door de velden tot in Terblijt. Daar vervoegen de kortere afstanden ons. Vele gevels zijn getooid met Nederlandse vlaggen, eentje inclusief een paar wandelschoenen. Het laatste bergje, we zijn weeral binnen. Voor het eerst zitten de terrassen afgeladen vol. De DJ geeft het beste van zichzelf. Dit is de sfeer van de grote dagen.

Ik praat nog wat na met enkele bekenden, moet een aangeboden glas van Claude helaas weigeren. Daar is de bus. Met toch wel een klein hartje neem ik afscheid van de Heuveland4daagse voor dit jaar. Morgen staat Overijse op het programma. Volgend jaar sta ik hier terug, zeker weten. De pittige parkoersen, de uitbundige Limburgse sfeer, ik ben een onvoorwaardelijke fan.

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/1...

21:08 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

10.08.2007 Heuvelland4daagse te Berg - dag 2

Sta met mijn nieuwe wandelschoenen in het bushokje, netjes beschut tegen een stevige plensbui. De bus is wat laat maar toch haal ik netjes de trein van 5:30 naar Brussel. Vang een stevige uil om wakker te worden in een erg mistig Luik. Het regent niet meer, wat een luxe! Laat wat koper (Cu) korreltjes onder mijn tong smelten. De spieren van mijn bovenbenen hebben vannacht uitgebreid nagenoten van het vele remwerk gisteren …krampen! Maastricht en omgeving ogen mistig en miezerig, het is me wat deze zomer. We vertrekken langs de verlaten parkeerweide, is herschapen in een modderbrij. Duiken richting Geul 14% naar beneden over een asfaltweg, a-typisch voor Vilt en later verklaart als één van de parkoers omleggingen. Kan ook niet anders na die ‘zomerse’ dag van gisteren. Stappen een tijdje langs de Geul richting Geulhemermolen en langs het Meerssenderbroek. Lopen Meerssen binnen bij de kathedraal, door het parkje en de grijze poort, klassieker kan niet. De eerste, drukke rustpost dient zich aan na 6,1 vlakke kilometer.

Verlaten Meerssen voor de klim naar het vliegveld. De eerste modderstrook dient zich aan. In het bos is het een ietsje beter begaanbaar. Wordt deze keer niet nat van de regen maar van het zweet, het is drukkend weer. De landingsbaan ligt verstopt in de mist. Lopen de twee bruggen over de A2 vanaf café Bergrust. Zullen we straks in de andere richting nemen. De lange afdaling in het prachtige Bunderbos valt mij erg goed mee, helemaal niet glad. Komen met z’n allen ongeschonden bij de spoorbaan uit. Volgen deze een tijdje, steken de brug over en lopen door het bos over vlakke paden naar Geulle. Nog even door de stille straatjes en daar is rust 2 na 12,8 erg rustige kilometer.

Begin aan het extra lusje van de 42km. Volg een tijdje het pad gemarkeerd met rode paaltjes. Vlak is het nu niet meer, wel goed begaanbaar. Boven gekomen een strookje door dit deel van Geulle en dan verder hoog in het bos. Het klassieke uitzichtpunt toont een mistig Belgisch Limburg. Ik loop rustig verder door het bos en het mooie pad afgezoomd met wilgen. Duik terug naar de spoorbaan en vervolg langs het schitterende pad parallel een klaterend beekje. Klim een holle weg op en krijg in open veld een zicht op de industrie van Sittard. Het Bunderbos ligt achter ons, lopen nu meer door open veld richting Elsloo. De rust ligt in een cafeetje midden de oudere huizen. Er blijken hoofdzakelijk Belgische wandelaars te zitten.

Ik loop intussen helemaal niet lekker meer. Mijn spieren genieten blijkbaar nog na van het gekkenwerk van gisteren. Blijf dan ook niet te lang zitten en vat de terugweg aan. Meteen langs het kasteel en zijn park maar ook snel omhoog het bos in. In tegenstelling tot de vorige jaren blijven we hoog en droog lopen. De uiteindelijke afdaling richting kanaal gebeurt via ‘Iris’ trappekes. Zal ik altijd wel zo blijven noemen als herinnering aan deze tocht twee jaar geleden. Het stukje kanaal lopen is korter dan vorig jaar. Geniet vooral van de fraaie maretak die zowat alle bomen tooit. In de rust van Geulle tref ik Hennie & Theo, verbaasd dat Linda er niet bij is. Leg uit dat de artrose haar teveel parten speelt. Soms moet je luisteren naar je lichaam, of je dat nu leuk vindt of niet.

We verlaten Geulle middels een stevige klim, ik meen de Schieversberg. Duiken opnieuw het Bunderbos in. Volgen in feite lange tijd de bovenrand ervan, flirtend tussen bos en weiland. Kiezen finaal resoluut voor de fruitgaarden als we richting Bunde dorp (of was het Kasen Frans?) stappen. Resten ons nog de doorsteek over de A2 en dan de bosrijke afdaling naar Meerssen. Het is oppassen geblazen lopend door deze toch wel erg vettige stroken. Rusten doe ik samen met Frans, die zowaar aan het wandelen is, Hennie & Theo. Neem hier al afscheid van mijn vrienden, de trein weet je wel!

Verlaat Meerssen langs het klassieke klimmetje van 10%. We draaien weg van Berg en dan weet ik het wel. De Visweg is er eentje als een paling op het droge. Kronkelen doet hij niet alleen horizontaal maar ook vertikaal. Tussen de fruitgaarden richting Raar loopt een niet bepaald vlakke weg. Ik piep en kreun om in het ritme te blijven. Aan de overkant van de vallei de kerktoren van Berg, we zijn er nog lang niet. Lopen evenwijdig met de autobaan in het groen. Bij het Ravensbosch nog een klimmetje en wat golvingen om vervolgens naar de steenweg te duiken onder twee bruggen (auto & trein) door. Tot mijn verbazing geen Kasteel Gerlach dit jaar maar een eind verder waden we door het open grasland. Dametjes met de fiets staan er te voet. Blijven trappen, zeggen wandelaarsters voor mij. Onder luide aanmoedigingen halen onze fietsers blijkbaar de overkant. Ik kijk zenuwachtig op mijn klok. De minuten tikken weg terwijl ik opnieuw langs de Geul loop. Mooi is het hier steevast maar ik heb haast. Eindelijk linksaf voor de laatste helling. Ik heb terreinkennis en storm naar boven. Bereik Ich & Dich om 17:12 en de bus gaat om 17:30. Hoor mijn naam roepen. René en Marina zitten op mij te wachten. Meld mij haastig af, bestel een Affligem en ga even praten met de twee zeer lieve Glimburgers. Jammer dat ik zo weinig tijd voor hen heb, maar daar is de bus. Ben op tijd in het station, de trein ook, joepie!! Spoor vlotjes terug naar Berchem waar Linda mij afhaalt. Ben moe, zal het morgen zeker wat kalmer aan doen.

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/1...

21:06 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

09.08.2007 Heuvelland4daagse te Berg - dag 1

Om 4:50 gaat de eerste bus van Hemiksem naar de Antwerpse Rooseveltplaats. Klokvast vertrekt de eerste trein er vanuit het Centraal Station richting Brussel om 5:30. Een uurtje later zit ik op de rechtstreekse trein naar Maastricht. Nog 20 minuten bussen met lijn Veolia 51 en ik sta aan café Dich & Ich in Berg, Limburgser kan de naam haast niet. Helaas gaat het met het weer gaandeweg slechter. Was het nog droog in Antwerpen, het druppelde in Brussel, regende in Luik en hier waadt ik door een nat gordijn. Zou Linda dan toch gelijk gehad hebben door thuis te blijven ? Ik wordt in de ruime starttent meteen begroet door Frans Staal, geen meerdaagse zonder deze kerel.

Een koffietje, bonnetjes kopen voor onderweg, de tussenafstanden noteren, ik ben op weg. We dalen meteen af naar tweelingdorp Terblijt. Het water stroomt er in brede bruine beken over de asfaltwegen. De eerste stukken onverharde veldwegen liggen er drassig bij. En toch is het behoorlijk druk op het parkoers. De vele wandelaars zijn onherkenbaar, weggedoken onder hun paraplu’s of vakkundig verpakt in capes en ander beschuttend materiaal. De fotograaf van dienst komt zijn auto niet uit. Gezeten op de chauffeurszetel en met open passagiersruit schiet hij zijn plaatjes. Wie is er hier gek ? Even verder krijgen we onze dagelijkse banaan. Zoals elk jaar erger ik mij te pletter aan de wandelaars die hun afval netjes …naast de voorziene dozen, achteloos in de weilanden gooien. Worden de mens dan toch nooit beschaafd ? Een korte holle weg is veranderd in een snelstromende beek. Veel wandelaars zoeken een uitweg, ik niet. Loopt door de laagst gelegen delen, kan ik niet wegglijden, alhoewel. Twee handenstanden verder loop ik terug op begaanbare weg. Na 7,9 erg natte kilometer duik ik de eerste caférust in Margraten binnen. Het zit er afgeladen vol dampende mensen. Ik blijf niet te lang want pas om 8:40 vertrokken en wil die 42 volmaken.

Regent het nu minder hard of verbeeld ik mij dat maar ? De paden worden wel steeds vettiger en gladder. Gelukkig zijn een aantal holle wegen geasfalteerd en dus begaanbaar. Een prachtig en vlak pad onderaf een bos is herschapen in een grote ijver. Hier is geen lievemoederen aan, erdoor en met kletsnatte voeten verder. We klimmen het bos uit en rusten na 14km in de zaal van de Koninklijke Harmonie St-Cecilia in Mheer. St-Rita was hier welkom geweest, een gebed tot de hopeloze gevallen op zijn plaats! Vort met de geit! In het aflopen van de berg al heel wat tegenliggers die terugkomen van de achterste rustpost. Veel vrolijkheid bemerk ik niet. En toch heb ik er nog altijd zin in. Asfaltwegen zijn goed begaanbaar, onverhard is nu erg letterlijk te nemen zijnde water en blubber. En toch blijft het domein Altenbroek een pareltje. Terwijl we de pittige hellingen in de buurt van de Molenhoeve op en af lopen flirten we met de Belgisch-Nederlandse grens. Na een stevige klim over een gammel bruggetje en door een weiland hebben we een uniek zicht op Mheer, gelegen aan de overkant van de vallei. De stortvlagen zijn overgegaan in fijne miezel. Slierten mist stijgen op uit de bossen. Het is niet echt koud, valt enigszins mee. Bovenaan de laatste helling het unieke zicht op St-Maartens-Voeren, zijn kerkje en de imposante spoorwegbrug. Zelfs bij dit pokkenweer blijf ik dit prachtig vinden. Ik heb er 20,3km opzitten. Het is 12:50 en deze rust sluit officieel om 13:00. Toch zitten hier nog meer dan tien wandelaars.

Met een vrolijk ‘tot morgen’ aan de drie controle dametjes ga ik weer op pad. Er volgt nu een prachtige, zachte, ellenlange klim, een soms holle weg, bezaaid met keien, door bos en weiland. Her en der komt er mergel tussen de modder piepen. Het uitzicht over de natte groene omgeving is van op het plateau uniek en zalig. Het parkoers blijft nu even vlak en ik stap stevig door. Een zwerm zwaluwen houdt mij eventjes gezelschap. Ben hier verder moederziel alleen. Mijn kleren zijn zowaar aan het opdrogen en ik vind dit wel leuk lopen. Daal af naar en door Noorbeek. De daarop volgende klim is onverhard en behoorlijk technisch. Ik baseer elke volgende stap op de remsporen van mijn voorgangers. Is meegenomen voor deze late starter. Net als Marcel kom ik behouden boven. Nog een laatste plaagstoot van de parkoersbouwer en we zijn opnieuw bij onze Koninklijke. Nog een kleine 15km te gaan.

Het dorpje Mheer ligt blijkbaar vrij hoog in het landschap want we dalen nu kilometers lang zachtjes door open veld. Paden zijn soms eerder beken maar alles samen loopt het redelijk goed. Ik hou het tempo hoog met het oog op de trein die ik wil halen. Stappen door het dorpje Hontchem en vervolgens langs het immense Amerikaanse kerkhof. Het begint opnieuw steeds feller te regenen. Kom dan ook half verzopen in Margraten binnen. Theo van Hennie zit er rustig eentje te ‘paffen’. We moeten allebei lachen met onze natte miserie. Der Frans vraagt langs zijn neus weg of ik wandelen nog steeds leuk vind. Ik laat mij niet kennen, tover letterlijk een glimlach op mijn gelaat. We beginnen aan de laatste loodjes.

De lange dalende asfaltweg is de zoveelste snelvliedende beek. Ik spring van links naar rechts en terug om de droogste plekjes op te zoeken. Loop op een hellinkje Theo voorbij die echt geen haast heeft. Sorry makker, ik wel vandaag! De regen valt nu met bakken uit de lucht. Vraag mij echt af waar dat water allemaal vandaan komt en of het nog ooit ophoudt. Begin er toch stilaan de pest in te krijgen. De laatste kilometer of zo, vlakke asfaltweg staat gewoon blank. Dit is niet lopen neen dit is waden! Wandelaars stoppen om foto’s van elkaars voeten te maken. Het is zo uitzonderlijk nat, heb ik in die acht jaar wandelen nog geen vijf keer meegemaakt! Als een verzopen waterkieken stap ik de tent binnen. Hier is het uitbundig Limburgs feest. Ik betrap er mezelf op dat ik sta mee te wiegen met de muziek. Knettergek zijn die wandelaars!

Kloddernat en met modder tot aan de knieën stap ik de bus op. Gelukkig heeft mijn regenjas, van gekend merk, stand gehouden en is mijn bovenlijf niet te vochtig. Moet mij reppen, heb maar een paar minuutjes tussen bus en trein. Storm het perron op. Een lieftallige Limburgse schone maant mij aan tot rust. De trein is er niet! De omroepster van dienst laat weten dat “er geen treinen rijden tussen België en Maastricht voor een onbekende reden”. Is al zo sinds 16:00 zegt het lieve dametje, we zullen moeten wachten tot 19:00. Heb ik mij daarvoor te pletter gelopen! Ga een bakje friet kopen om toch een beetje op te warmen. Verkleumd en rillend zal ik een uur later dan voorzien de trein naar Luik nemen. Rond half tien pikt Linda mij op in Berchem. Eén van de zwaarste en natste wandeldagen uit mijn carrière zit er op. Morgen dag 2, maar eerst een verkwikkende warme douche en zalig tussen de lakens, recupereren. Ben voor enkele uurtjes ‘totaal loss’.

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/0...

21:03 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

12-08-08

28.01.2007 Crescendo Oirsbeek

Vandaag zijn er heel wat mooie tochten in België maar wij hebben ze allemaal al eens of meer gelopen. Daarom denken we in te gaan op een voorstel van Hennie & Theo om in Oirsbeek te wandelen. Als Willy dan nog meldt dat hij ons daar graag zou ontmoeten is de beslissing gauw genomen. Bij erg donker weer rijden we over Lummen en Lanaken richting Schinnen. Bij het verlaten van de autoweg meteen wandelpijlen naar de startplaats. Het is wel uitkijken om er geen te missen zo donker blijft het al is het bijna 8:00. Het is even zoeken naar een parkeerplaats in het nog slapende dorp. Mooi is het hier wel met een prachtige kerk en een zaal die doet denken aan een oude schuur. H & T zijn natuurlijk al present en vertrekken terwijl wij genieten van een koffietje. Willy arriveert even na ons en we vertrekken samen voor 42,5 km. Lopen door wat straatjes bij guur en winderig weer. Krijgen de eerste mooie panorama’s te bewonderen terwijl Willy zijn ei legt. Het doet hem kennelijk deugd volluit te kunnen praten over hetgeen hem overkomt, we gunnen het hem van harte. Een eerste erg lange en prachtige holle weg zet ons af hoog op een open plateau. Hier geen kapelletjes maar kruisbeelden in velerlei stijlen. Een scherpe asfalt afdaling brengt ons naar Schinnen en bij de eerste rust. We hebben er 5,8km, afgelegd in gezapig tempo, opzitten. Even een koffie terwijl Willy enkele bekenden groet. Wij kennen hier haast niemand, wat heel uitzonderlijk is de laatste tijd.

We trekken verder langs een vijver en steken een riviertje over. Voorbij het station van Schinnen gaat het geleidelijk bergop, eerst straten later weer eens een holle weg. Het open plateau waar we over moeten is ook niet bepaald vlak en de wind krijgt er vrij spel. Het is guur weer. Prachtige holle wegen en open velden wisselen voortdurend af, dit is ons ding wel. Na een schitterende tweekleurige hoeve en een kapelletje dat midden op de weg staat, duiken we Grijzegrubbe binnen en onze tweede rust in het lokale café na 13,4km. We worden er verwelkomt door H & T, Tilburgse Lia met ventje René en zoon Ron. Genieten van lekkere Hollandse erwtensoep bij onze boterham, we kunnen er weer tegen!

Als vanzelfsprekend is ons groepje aangedikt tot acht eenheden en zullen we de ganse verdere tocht in soms gespreide slagorde verder afwerken. In den beginne blijft het groepje vrij goed samen. Stilzwijgend kan je ons niet noemen. Voortdurend heeft er wel iemand een opmerking waar een ander dan gretig op inpikt. De lachsalvo’s zijn niet uit de lucht. Ik merk dat Willy steeds meer zijn mondje roert binnen het groepje. Goed zo denk ik, dit is wat we wensten. De parkoersbouwer houdt ons anders ook wel bezig. Na elke rust is het telkens heuveltje op. Voorbij de molen bij Hunnecum wijst Theo ons de skyline van Heerlen aan met ondermeer de skipiste. In de open stukken gaat de wind stevig tekeer. Af en toe mogen we ook door een stukje modder baggeren. Theo en Willy geven om beurten het commando aan. Eén zwart kopje loopt ook steeds op de eerste rij …Linda is in haar nopjes, ik weet wat dat voor mijn knoken betekent! Voorbij Aalbeek krijgen we een voorlopig laatste helling in open veld. Water- en kerktoren priemen boven de einder uit, een heel bijzonder gezicht. Sommigen beginnen het lastig te krijgen met het tempo en het groepje valt uiteen over het parkoers. Tijdens de caférust in Schimmert komen we weer met z’n allen samen.

We vertrekken ook opnieuw samen. Even nemen Linda en ik het commando maar in open veld zijn het Willy en Linda die stevig doortrekken. Ik volg met Theo, de rest een eindje verder. Elk wandelt op zijn eigen tempo en zo hoort het ook. Het is guur ja zelfs stormachtig terwijl wij door de weidse vlakte lopen. We duiken het plateau af richting Helle en Brand, twee onooglijke gehuchtjes. Hier is Onze Lieve Heer zeker nooit meer dan één keer geweest. Mooi is het er anders wel met prachtige holle wegen en wit geschilderde huizen, enkele met vakwerk. We gaan een tweede keer rusten in Grijzegrubbe na 30,4km en laten iedereen opnieuw bijbenen.

Vertrekken opnieuw in groep met Lia helemaal achteraan. Die haar uitleg duurt ook altijd wat langer dan deze van een doorsnee mens! Het eerste stukje parkoers is ronduit schitterend. We meanderen mee met een beekje dat erg dicht begroeit is met wildhout en klimop. De stormen van de laatste dagen zorgen voor horizontale accenten in het landschap. Verlaten dit pad voor een volgende prachtige holle weg met meerdere dassenburchten. De diertjes zelf krijgen we uiteraard niet te zien. Ons groepje valt opnieuw uit mekaar. Ik wil van bij Hennie opnieuw naar voren waar Theo voor Linda en Willy het tempo aangeeft. Het is bergop in open vlakte en met de wind op kop. Ervaar dat hoge bomen veel wind vangen en nader voor geen meter. Theo stormt met de open paraplu boven de pet als een windsurfer door het landschap. De twee zwartekoppen kunnen het tempo net volgen en ik …ik verachter stelselmatig en neem dan maar mijn eigen ritme aan. Wist ik het niet van daarstraks dat Linda mij er af ging lopen ? Voorbij een terrein voor miniatuur vliegtuigjes krijgen we een heerlijk vergezicht te bewonderen. We wandelen voorbij een diepe zandgroeve en een oude stortplaats tot randje plateau. Ondanks het gure en donkere weer is het genieten van de rust en het knappe uitzicht. We duiken opnieuw naar Schinnen en de laatste rust in een garage. Onze drie musketiers schateren als ik binnenkom. Niet kunnen volgen manneke …is geen oneer tegenover het hier aanwezige wandelgeweld. We laten een laatste keer het groepje volledig samenkomen en vertrekken voltallig voor de ultieme opdracht van zo’n 5 km.

Dit wordt zowaar een ‘grande finale’. Na een paar straatjes voorbij de spoorlijn duiken we het Geleenbeekdal in. We kuieren over een asfaltbaantje langs het diep ingesneden waterloopje. Wilde eenden en waterhoenen zijn in groten getale aanwezig. Linda en ik lopen een eindje weg van de rest. Als een stoomlocomotief voegt Willy zich bij ons net voor we aan de beklimming van onze laatste helling van de dag beginnen. De parkoersbouwer houdt het netjes en laat ons in een omtrekkende beweging klimmen. Vettig is het bijwijlen anders wel. In de klim haakt ook Theo zijn wagonnetje aan, waar blijven die mannen de power vandaan halen zeg! Van op de top heb je een prachtig uitzicht over het reeds duistere Schinnen. We duiken naar beneden. Theo gooit alle remmen los en deze keer kan ik niet laten begaan. Willy vertelt aan Linda en mezelf dat hij besloten heeft te blijven wandelen, dit was dus zeker zijn laatste tocht niet. Deze boodschap geeft mij een goed gevoel en ik storm achter Theo aan, deze keer zal hij mij niet meer loslopen! De snoodaard zet nog een paar keer aan zodra ik bij hem kom maar ik geef geen krimp. Voor één kilometertje lukt mij dit wel!

Uitermate tevreden bereiken wij met z’n allen de finish. Dit was een mooie tocht, bijwijlen lekker pittig zeker bij dit gure weer. Maar het belangrijkste van de dag was toch dat Willy zich heeft kunnen ontspannen en ervaren dat ‘l’amitié par la marche’, zoals ze in Wallonië zeggen, geen ijdel woord is. Het geeft Linda en mezelf een goed gevoel dat wij hiertoe ons steentje hebben kunnen bijdragen vandaag. Ook willen wij het ganse groepje, Hennie & Theo, Lia, René en Ron bedanken voor de fijne wandeldag die we allen samen met Willy hebben doorgebracht. Een beetje moe maar voldaan komen we thuis. Maken al plannen voor volgend weekend. Breda of Havré op zaterdag, Boxtel of Terdeghem (Cassel) op zondag. We hebben weer iets om naar uit te kijken.

21:04 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -o

01-08-08

26.12.2006 bv Oostbroek te Geulle

De laatste dag van onze wintervakantie gaan we dus nog eens echt Nederen, alhoewel … Geulle ligt in Limburg! Het is grijs als we in Hemiksem vertrekken en dat zal zo blijven tot …aan de grens bij Stein. Het daghet inderdaad in het oosten en we krijgen zelfs een streep blauwe lucht te zien. Moet zowat twee weken geleden zijn. Tijdens het zoeken naar een parkeerplaats vangen we een glimp op van ‘early bird’ John. Die zal er zijn rondje al wel hebben opzitten! Vanaf onze autostalling hebben we een prachtig zicht op de kanaaldijk. De statige bomen erlangs zijn een waar paradijs van maretakken, wij hebben er nog nergens zo veel gezien op zo’n kleine oppervlakte. Het is vrij rustig in de startzaal, ondanks de vele auto’s buiten. De parkoerstekening geeft mij de indruk dat het vrij vlak wordt vandaag, wat een beetje een verassing is voor wie de streek kent.

We starten vanuit het dorp richting spoorbaan en molen meteen het Bunderbos in. Opvallend aan deze omgeving is de overdaad aan klimop. Ook wij doen dat geleidelijk aan …opklimmen door het nogal verwilderde en natte bos richting Moorveld. Van op het plateau heb je een ruim uitzicht op de luchthaven van Beek en de autobaan die Maastricht met het noorden verbindt. We lopen een heel eind over het plateau richting Geulle en dwarsen het bovendorp. Het zonnetje komt zowaar eventjes piepen. Na wat huisjes kijken mogen we van op de Snijdersberg genieten van een uniek doch mistig panorama tot ver in Belgisch Limburg. We duiken na wat golvende paadjes steil de berg af naar onze eerste rust in ’t Hemelke. We hebben er 7,5km opzitten. De parkoersbouwer laat de wandelaars van de 10km zo’n 50 meter voor de rust wegdraaien. Resultaat : de meesten pikken ook deze rustpost mee!

Na een koffietje of warme chocomel vertrekken we voor onze tweede lus. Deze voert ons tussen spoorbaan en dijk door de natuur richting Elsloo en is in feite een pareltje. Bepaald vlak is het hier niet en onze parkoersmeester zorgt voor de nodige trapjes (Iris!!) en andere kuitenbijters. We bewonderen kerk, kasteel en kasteelpark van Elsloo en keren via een pad langs een rustig stromend beekje op onze stappen terug. We mogen de dijk van het kanaal op en zo genieten van een prachtig uitzicht op de schitterende kerk van Oud-Geulle. De dijk zelf is afgezoomd met populieren, afgeladen vol maretak. Het hangt hier vol kersballen, zal Wilfried zich laten ontvallen en zo zag ik het ook. Zelfs de natuur is hier in feeststemming. Als we wegdraaien van het kanaal wacht de tweede rust bij de lokale voetbalvereniging. Het is er behoorlijk druk.

Het is nu eventjes straatjes lopen tot de 20 en 25km zich afscheiden en onderdijks verder lopen richting Bunde. Het is intussen mistig, koud en ijzig geworden, brrr. Van tussen meidoorn en dijk heb je een prachtig uitzicht op het Bunderbos en enkele bij de wandelaars zeer bekende kerken. De moderne witte toren van de Viltse rust in Bunde en verderop de dubbele toren van Meerssen. Randje Bunde keren we terug, steken de grote baan over en lopen onderaf de spoorweg door een prachtig verwilderd bos met …enorm veel klimop en een paar beekjes. Nog een paar straten en we zijn opnieuw bij onze voetbalvereniging voor een laatste pauze. Marina, René, Mia en Jacq vallen hier ook binnen, een eerste babbel hoort dus.

Wij hebben nog zo’n 4,2 km te goed. Lopen de grote baan over en middels een klein bruggetje samen met een beekje onder de spoorbaan door. Schitterend is dit! Hetgeen we verwacht hadden gebeurt ook …lekker trapjes lopen en klimmen tot helemaal boven op het plateau bij Kasen. Nog een kilometertje van de weidse vergezichten genieten en dan bij de Moorsveldberg opnieuw naar beneden duiken richting start en aankomst. Wilfried en Nathalie zitten hier warempel, hadden we niet verwacht. Nog wat dollen met mekaar en zij keren huiswaarts. Wij drinken nog een ‘oud bruin’ en slaan nog een korte babbel met onze Limburgse gasten. We moeten er ook snel vandoor want hebben nog een druk avondprogramma.

Deze tocht heeft helemaal gebracht wat wij er van verwacht hadden. We hebben zowat alles gekregen wat er te bieden is namelijk het Bunderbos, Elsloo en het kuieren langs het kanaal met zijn prachtige bomen vol maretak. Wij keerden dus tevreden huiswaarts en komen zeker nog een keertje terug bij de Oostbroekers.

20:41 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -g

28-07-08

13.08.2006 Heuvelland4daagse te Berg

DE PANORAMAROUTE

Dag vier vangt aan onder een heldere hemel. We hebben gisteren al afscheid genomen van onze Westfriese dametjes, zij vertrekken vandaag later. Hebben een flesje wijn cadeau gekregen omdat ze drie dagen mochten meerijden, klasse hoor en nogmaals hartelijk dank. We nemen ook afscheid van uitbater Piet die zo goed voor ons gezorgd heeft, een adresje om te koesteren. Vandaag staan Schin-Op-Geul, Gulpen en Epen op het programma, de koninginnenrit over 42,6km. We starten dus opnieuw randje Terblijt en door het golvende landbouwgebied achter de startzaal. In feite is het constant vals plat over asfaltpaadjes tot in Sibbe. Het bedriegt eigenlijk want het is voor geen meter vlak. Net achter Sibbe duiken we de weilanden in en wordt het echt golvend. Bij Gerendal het bos in en dan recht naar beneden tot randje Oud-Valkenburg. Langs de grote baan tot randje Schin-op-Geul en door de weilanden tot aan de voetbalkantine, we hebben er 8,2km opzitten. Het weer is heerlijk, de sfeer zit er goed in en we lopen heel vlot, meer moet dat echt niet zijn. Eén minpuntje misschien, je moet hier € 0.20 betalen voor het toilet tot meerdere eer en glorie van de lokale voetbalclub, jammer.

We verlaten Schin richting Keutenberg, jongens is dat een joekel zeg, lijkt de Patersberg wel maar dan vier keer zo lang. Wij mogen onderaf wegdraaien en heerlijk flaneren over een rustig paadje langs de Geul, net het omgekeerde van de Geuldal marathon. Maar net voorbij Stokhem is het onze beurt …een knots van een helling, eerst losse stenen, hogerop bos. Hier wordt door menig wandelaar ‘gepiept’. De hemelse klanken uit Jan zijn doedelzak stromen ons tegemoet en dan …waaw wat een uitzicht! We kijken over knalgroen weiland dat zich in de diepte stort, daar ligt Gulpen, daarachter de heuvels van Zuid-Limburg. De inspanning van de lange klim, het prachtige zicht, de doedelzak klanken, koude rillingen lopen over je rug, je pinkt een traan weg van de emoties …hier bestaan geen woorden voor!We duiken met z’n allen het weiland af, letterlijk tussen de koeien die de gekke tweevoeters al lang gewend zijn. We lopen door de straten van Gulpen met zijn fraaie fonteinen richting zwemdok en scholengemeenschap, hier ligt de tweede rust. Veel bekend volk hier, Wilma, Iris met haar wandelmaatje en Erik Dikken, een paar Sporton wandelaarsters enz. enz., ik heb het druk met overal een praatje te maken. Krijg een complimentje van Wilma, dat koester ik kindje, vond ik prachtig van je.

We verlaten Gulpen richting Epen middels een stevige klim. De zeven kilometer die nu volgen zijn een heuse bergrit, geen meter vlak. Zijn de eerste paar hellingen dwars door de bossen nog gezapig de asfaltklim bij Schweiberg is dat al veel minder. We lopen dan ook nog met z’n allen fout en worden door diegenen die de rust al voorbij zijn teruggestuurd. Pijlen hingen juist, we zullen maar stellen dat we de zon in de ogen hadden of was het dat kantoorzweet weer ? Dwars door de weilanden richting kerkje van Epen, met Vijlen op de achtergrond, is loodzwaar. Niet geparkeerd staan is hier een hele prestatie. Maar het is zo mooi met al dat groen en her-en-der dorpjes en kerktorens, dit is een droomparkoers. Als we voorbij het kerkje naar de caférust lopen is de mis net uit. Wandelaars en mensen in zondags pak lopen door elkaar, een grappig zicht. We ploffen met z’n allen op de vrijstaande stoelen, de pauze is voor de meeste hier wat langer dan gewoonlijk.

Epen verlaat je opnieuw middels een knots van een helling. Hoe hoger je komt hoe fraaier het uitzicht bij dit stralende weer, voorwaar een prima afleiding van de pijnlijke beenspieren. Eenmaal boven lopen we als rond een amfitheater hoog boven de vallei richting Vijlen, een uniek zicht. De daarop volgende hellingen dwars door de bossen en langs het golfterrein zijn niet meer zo steil. Er loopt een wolfshond met ons mee en dat beest doet de afstand twee tot drie keer want zijn twee bazinnetjes hebben een héél verschillend tempo. Een laatste helling door een weiland, beneden ligt Gulpen te blinken. We weten, het ergste is voorbij. Een vrij technische afdaling en we staan terug bij de rust. Amaai wat was dit zware kost! Blijven lachen, zegt Erik schelms en dat doen we ook.

We vertrekken terug langs de Pannenkoekenmolen en de mooie kerk van Gulpen. Hier komt de voorlaatste klim recht naar het plateau dat Gulpen met Schin-op-Geul verbindt. We zullen de ganse etappe boven blijven en genieten van schitterende vergezichten van Valkenburg over Schin en Wijlre tot richting Heerlen, prachtig bij dit mooie en net niet te warme weer. Nog even een bosje in, een laatste blik op de Keutenberg, waar een fietser geparkeerd staat. De afzink naar Schin kan beginnen. Ik kom toch wel met knikkende knietjes binnen. En nochtans staan we mee te wiegen met de muziek, dit is genieten! Nog 7,6km tot de finish.

We verlaten Schin langs het kerkje en flaneren over de ‘wandelboulevard’, langs de Geul, onder beschutting van het Schaelsbergerbos, recht naar Valkenburg. De paar fraaie grachtjes in het stadje nemen we ook nog mee. Als Linda dreigt linksaf te slaan zegt een oud dametje van op haar bankje ‘rechtdoor Marie’ – ik gier van het lachen. Na Valkenburg nog een stukje Geuldal en dan de allerlaatste helling richting Vilt. Boven gekomen krijgt elke wandelaar een roos. Ik zie Linda een traan wegpinken en hou mij stoer, nog één kilometer. Aan de finish geef ik haar enkele dikke zoenen en een welgemeend proficiat, we hebben het weer eens voor elkaar. Ik ben trots op mijn kleine vrouwtje voor de prestatie én de manier waarop, de laatste meter even vlot als de eerste, chapeau Linda! In de tent is het groot feest zoals alleen Limburgers dat kunnen. We praten nog wat na en René komt ook nog bij ons zitten voor een gezellige babbel. Het is finaal 18:30 als we Berg verlaten. We nemen afscheid van René, pikken een Grieks restaurantje mee, afgeladen vol met wandelaars, en rijden tevreden naar Hemiksem terug. We krijgen onderweg één bui te verwerken …juist ja …in Genk ! Beste vrienden uit Vilt, de eerste drie dagen leken dan een ’light version’, de vierde dag was ‘bingo’ zoals wij dat zeggen. Wij hebben weer zalig genoten van de zwaarste vierdaagse die wij kennen. Over parkoers en organisatie kunnen wij maar één ding zeggen GROTE KLASSE. Bedankt en tot volgend jaar.

21:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

12.08.2006 Heuvelland4daagse te Berg

DE GROEVEROUTE

Dag drie begint erg frisjes. Samen met onze twee Westfriese dametjes rijden wij naar de start tegenovergesteld aan de wandelaars. We plukken er een hele trits bekenden uit, kunnen nog net Marina en René uitwuiven. Deze dag is de enige die we noordwaarts trekken. De drie andere dagen lopen de routes parallel met mekaar in zuidelijke richting. Vanaf de start gaat het langs de parking meteen naar beneden, het Geuldal in. Van op de heuvel een eerste fraai zicht over Oud-Valkenburg. Eens in het dal gaat het rechtdoor, langs de mergelgrotten richting Meerssenderbroek en het stadje Meerssen. Wat straatjes en achterafjes lopen en we staan bij de eerste rust na 5,5km. Nu volgt de klim door veld en bos tot aan de fruitplantages en de luchthaven van Beek, een klassieke route. We lopen mits twee bruggen over de snelweg die Maastricht met Eindhoven verbind, nog wat plantages en daar duiken we het donkere Bunderbos binnen. Het is stilletjes dalen over net niet vettige paadjes en de eerste trapjes, uitgehouwen in de bosgrond en gemarkeerd door stammetjes. Bij de spoorweg is trapje af ook meteen weer trapje op en velen trappen …op hun adem. Berggeit natuurlijk niet en net als vorig jaar moet ik passen, ik loop gewoon slecht. Het bos uit, even langs de spoorbaan en daar is de tweede rust al in Geulle na 11,4km. Het is er behoorlijk druk en we zien ook elke dag weer dezelfde medewandelaars zodat er steeds meer praatjes gemaakt worden, lekker gezellig is dit. De 42 gaat hier weg voor de extra lus en dat is weer klauteren het Bunderbos in. Midden het bos staan hier heel wat wilgachtigen wat ik steeds weer merkwaardig vind. We duiken terug naar de spoorweg, voor even maar en dan terug een knots van een helling op. Ik heb het verdomd moeilijk. Eenmaal boven zie je de industrie van Sittard. We lopen nu door landbouwgebied en een paar dorpjes recht naar Elsloo toe, zowat het mindere stukje van de vier dagen. Rust is er deze keer midden het dorp in een cafeetje met alleen maar barkrukken.

Frans Staal probeert mij te verleiden tot een Leffe maar dat lukt hem lekker niet. De appeltaart die smaakt wel heerlijk. We vertrekken terug richting oude dorp en zijn kasseiweg. Duiken achter het kasteel langs en lopen richting Bunderbos langs een heerlijk pad parallel een glashelder beekje. Dit vinden wij wel een schitterend stukje natuur. Bij een watervalletje en een tunneltje mogen we recht omhoog de metalen trap op …om meteen weer af te dalen middels een andere trap van grond en boomstammetjes. Iris zal deze dag later de trappendag noemen. Eens het bos uit volgt een stukje benedendijks waar een herdershond nauwgezet zijn kudde in het oog houdt. De herder zelf zit in een jeep de krant te lezen, zal wel de moderne tijd wezen! We lopen een eind over de dijk tot aan de brug van Geulle. Aan de overkant blinkt de prachtige kerk in de zon. Het is al heel wat kalmer als we terug bij de rust komen. Ik kom er stilaan door. Net als vorig jaar sputtert mijn motor de derde dag, dat heb ik niet bij de andere vierdaagsen, vreemd toch.

Tot onze verbazing vertrekken we terug richting kanaal waar we een lang recht pad volgen in open gebied. Gelukkig steken we bij Camping Boskant de grote baan over en trekken terug het Bunderbos in en de spoorbaan over. Deze volgen we een heel eind en het parkoers is hier dus naar de vlakke kant. Kan niet blijven duren zeg ik tegen Joop, die we elke dag tegenkomen, hij loopt namelijk de 28km. Een bocht naar links en bingo …een knots van een helling zet ons af halverwege de heuvel. De jongste telg van Wandelgezin gaat achter Berggeit aan. Wij bekijken dit lachend van op respectabele afstand. Als er opnieuw een rijtje trappen volgt moet de jonge spruit loslaten, toch verdienstelijk hoor die inspanning op je 12-de jaar. We staan nu helemaal boven Bunde en dalen langs de Kloosterweg naar het dorp toe, net aan de rand van de golfterreinen. Onder de autobaan door, enkele straten en we bereiken de laatste rust. Naar goede gewoonte zit iedereen hier buiten in het zonnetje, lekker is dit. Nog 8km tot de finish, wij hopen op vuurwerk (lees hellingen). Niks blijkt echter minder waar te zijn. De parkoersbouwer geeft ons wat sightseeing rond de fraaie basiliek van Meerssen en stuurt ons dan het smalle pad langs de spoorbaan op richting Houthem. Even de Geul langs en dan dwars door de velden naar het kasteel St-Gerlachus. We pikken Iris en haar vriendin op en wisselen wat informatie uit over o.m. tochten in Wallonië. Is altijd gezellig dat babbeltje met Iris. We dwarsen het kasteeldomein en duiken het natuurgebiedje Ingendael in dat er net achter ligt. In feite flaneren we langs de Geuloevers. Een brugje zet ons af aan de overkant, we lopen een eindje terug en dan komt de laatste helling recht omhoog naar de startzaal, dwars door de Bergse Heide. Ik heb er zowaar nog zin in en maak er een lange bergspurt van, met een monkellachje gepareerd door Berggeit. We zijn weer voor 16:30 binnen, voor ons onwaarschijnlijk vroeg. Bij een lekkere Affligem maken we de bedenking dat het dit jaar blijkbaar een ‘light version’ van de Heuvelland vierdaagse is, mag ook wel eens, de boog moet niet altijd maximaal gespannen staan.

21:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

11.08.2006 Heuvelland4daagse te Berg

DE HEUVELLANDROUTE

Volgens Linda heeft het de ganse nacht water gegoten. Ik weet van niks, heb gelukzalig de nacht der onschuldigen doorgeslapen. Nog voor wij aan het ontbijt zitten klaart de lucht al uit, dit komt wel goed. Wij verbazen er ons over hoeveel wandelaars hier al voor achten starten voor slechts 14 km. Met z’n allen John en Giel achterna ? Langs Terblijt trekken we het open veld in richting Margraten. Het zonnetje probeert ons op te warmen en het vals plat doet de rest. De dagelijkse banaan gaat de tas in voor de eerste honger later op de dag. De eerste rust ligt op 7,6km. Lang blijven we hier niet zitten. We lopen door het dorpje richting Amerikaanse oorlogskerkhof. De vele witte kruisjes doen je toch eventjes stil worden. We blijven door open gebied lopen, merkwaardig genoeg meestal lichtjes bergop. Het is erg druk tijdens deze tweede etappe. De regen van deze nacht laat zijn sporen na op de veldwegen die meestal bezaait liggen met kiezel en keien. De tweede rust in Reijmerstok ligt bij café A GEN ING, wat dat ook mogen willen zeggen. De veranda van de zaak is begroeit met blauwe druiven, net of je door een serre loopt, prachtig is dit. Bij het aangeplante bos ‘De Kamp’ verlaten we de andere afstanden voor de lus van de 42km die ons naar Slenaken in de Voerstreek zal brengen en dat zullen we geweten hebben. Een paar heerlijke ‘bumps’ brengen ons in een Alpenweide gebied, schitterend is het hier. We stappen door een weiland naar het riviertje de Gulp. Bij Beutenaken lopen we even fout, keren op onze stappen terug en duiken een smal paadje in. Er volgt een eerste forste klim, met ondermeer wat trappetjes. De volgende paar kilometer wordt het stoeien met het Gulpdal, gulp in – gulp uit …nou ja, U weet wat ik bedoel! Pittige bospaadjes, afdalinkjes vol keien, strookjes langs het water, dit is een pareltje. Zo bereiken we het erg toeristische Slenaken en de rust in de fanfarezaal. Dit stukje was een eerste topper van de vierdaagse, zeker weten, pittig en oh zo mooi. Berggeit is in haar element, ik moet soms al eens op de tanden bijten om te volgen.

We verlaten het dorpje middels een stevige asfaltklim. Een eerste mals regenbuitje komt ons even begieten. Van bovenaf heb je een schitterend panorama, gewoon goddelijk. De afdaling is nogal glad. Een medewandelaar kan straks aan vrouwlief uitleggen hoe het was, de wasmachine zal wel terug voor een witte broek zorgen! Even een vlak graspaadje door een appelgaard en dan terug stevig bergop, een holle weg bezaaid met rossige keien. Het is stevig klimmen maar tevens echt genieten. Boven wacht een plateau van granen en bieten. We zijn een paar keer nat geworden, maar nu schijnt het zonnetje weer. We genieten van onze voorlaatste rust. De lucht is soms erg dreigend maar het valt allemaal best mee.

We vertrekken terug richting Margraten mits een lange afdaling dor weilanden. Een koe zit op haar voorste knieën en met uitgerekte nek onder de draad door bij de buren te eten. Een gek zicht met die koeienkont zo in de lucht. Het parkoers blijft stevig golven wat in dit open landschap heerlijke vergezichten oplevert tot voorbij Epen richting Heerlen (vermoed ik toch). Het tempo begint bij velen te stokken. Ja, dit is andere koek dan Apeldoorn of Nijmegen. Berggeit geniet en legt er duchtig de pees op. Er is al lang geen sprake meer van slokdarm of andere kwaaltjes, dit is feest. Plots een scherpe bocht naar links en de duisternis in. Wat een aangename verassing ! We lopen door een dicht begroeide holle weg, de flanken vol klimop en hoge bomen, het lijkt net een groene tunnel. We bekijken mekaar, wat een kontrast met de panorama’s en wat is dit mooi. Her en der liggen omgevallen stammetjes. In een flinke vaart razen we door deze pracht. Er terug uitkruipen gebeurt via een erg technisch pad en dan …een scherpe afzink. Linda twijfelt even maar als ik voorop ga komt alles goed. Hij is net niet glad maar het was even opletten. Nog een eindje door deze groene canyon en daar ligt Margraten weer. Het begint te regenen als we door de straatjes lopen, neen zeg maar te gieten en ook weer hagel …wordt het als vorig jaar ? Neen gelukkig niet een kwartiertje later is de bui over en kunnen we aan de laatste lus beginnen.

Nog 7,4km tot de tent en terug door het open golvend gebied. Op een bepaald punt is ons pad herschapen in een bergriviertje. Er worden heksentoeren uitgehaald om de voetjes toch maar droog te houden. Postkaarten, zegt Linda, en met een paar anderen lopen we los door het water de kortste weg en het heuveltje op. Vanaf café Plateau kunnen we de kerk van Berg zien liggen. Hennie roept ons van ver een groet achterna. Die weet ook wel waar het goed is! Als we Terblijt binnenlopen gaan de hemelsluizen terug wagenwijd open. Het water loopt bij beken de straten naar beneden. Het wordt zo erg dat ook wij even gaan schuilen bij een vierkantshoeve. Maar het is gauw weer over, nog één heuveltje en dag twee zit er op. JP staat te glunderen in de tent. Die lus naar Slenaken, zegt hij, dat was prachtig. Wij kunnen dat alleen maar beamen. De eerste twee dagen waren voor ons nogal onbekend terrein maar genoten hebben we al, zeker weten.

21:17 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

10.08.2006 Heuvelland4daagse te Berg

DE MERGELLANDROUTE

Woensdagmiddag de kantoordeur achter ons gesloten, dit hoeft nu effen een weekje niet meer. Het regent de ganse weg van Hemiksem naar regio Valkenburg, vooral rond Genk komt het water bij bakken naar beneden. We zijn dus redelijk laat in Houthem waar ons hotelletje ligt maar toch op tijd voor het avondeten steevast om 18:00 opgediend. Uitbater Piet en zijn dame leggen ons meteen flink in de watten en met een volle maag rijden we nog even langs de startzaal in Berg voor de openingsceremonie. Het is een waar ‘bal populaire’, feestvieren dat kunnen die Limburgers als de besten. We bekijken de parkoersen, zeker de eerste twee dagen zijn voor ons nieuw en dag vier …

Om 7:00 zitten we aan het ontbijt. We pikken twee Westfriese dametjes op en rijden naar de start. Het is lichtbewolkt en frisjes als we iets voor 8:00 van start gaan, een uur vroeger dan vorig jaar dus, wat een luxe. Net voorbij de start zit onze breiende dame de deelnemers uit te wuiven, dit is al jaren een constante in het ochtendbeeld. Voorbij de kerk van Berg duiken we de heuvel af en het groen in. Het is meteen heerlijk lopen onderaf de Bemelerberg en zijn mergelgrotten. Bij het binnenkomen van Cadier & Keer komen we Wilma en Ronnie tegen. Het gaat niet goed met zoonlief en hij zal na één dag moeten stoppen wegens niet te harden pijn in het been. Ik troost hem zeggende dat er nog vele wandeljaren op hem wachten. Laat je goed verzorgen jongen en tot heel binnenkort ergens te velde. Bij de vrij drukke rustpost veel bekenden, Theo op zijn eentje want het vrouwtje moet nog werken, Co op zijn dooie gemakje, zijn we van hem niet gewend …komen daar John en Giel aangewaaid. Het is 9:00, dit snap ik niet. Zij komen bij ons zitten, hebben er al 30km opzitten …om 9 uur!? Er wordt druk nagekaart over de 8-daagse van Vichte. Je hoort niets anders dan lovende commentaar. Moet echt een topper geweest zijn en de verzorging van een vijfsterren hotel.

Na zo’n half uurtje tateren vertrekken we terug. We zullen vanaf nu door het uitgestrekte Savelsbos lopen. Heerlijk over bospaden flaneren, door ontelbare poortjes als we weer eens een weilandje oversteken, en met een prachtig uitzicht over Maastricht. Henri Floor loopt hier ook te genieten, hij zal het bij 28km houden. We krijgen onderweg een beetje regen maar echt storen doet het niet. De tweede rust komt er na 13,8 km in Eckelrade. Bij het binnenkomen van het dorp staat een dame vers geplukt fruit te verkopen, kersen, pruimen en appelen gaan vlot van de hand. Een slokje fris en we gaan terug op pad. Eerst langs een ruime variatie van fruitbomen en struiken, pruimen, appelen, peren, bramen, rode bessen, het is er allemaal. Daarna terug het Savelsbos. We lopen midden het donkere groen op het randje van het plateau en dus met mooie doorkijkjes over de verstedelijkte vallei. Het parkoers is opvallend vlak en heel lichtlopend, echt een makkie. We duiken naar beneden richting Rijkholt en de derde rust na 21km. Zijn net op tijd binnen om een stevige plensbui te vermijden. Alhoewel dit een caférust is kan je betalen met de bonnetjes van de organisatie. 1 bonnetje voor een kommetje soep, alhoewel hier maar half gevuld, toch lekker. Wandelend Paal ziet meer in een Sloeber of St-Gerardus, voor ons is dat genot nog te vroeg.

Het is terug droog en wij vatten de terugweg aan. We stappen opnieuw door het Savelsbos, het parkoers wordt golvend. Als het een beetje waait krijgen we ‘regen zonder regen’, hetgeen van de bomen naar beneden komt. Halverwege de klim een bruggetje over de droog liggende bedding van een riviertje. Bij half platliggende haver zitten we terug op het stukje van deze morgen recht richting kerk van Eckelrade, onze voorlaatste rustpost. Linda neemt een brickpak karnemelk, dat wordt hier heel veel gedronken. Is mijn ding niet, ik hou het bij cola. We lopen even door het dorp en zijn fraaie vierkantshoeves en dan door wat open veld. Hierna volgt een lange, natte afdaling door …weer een stukje Savelsbos. Dit wordt de mooiste etappe voor vandaag, net een klein oerwoudje. Er volgt een vlakke slingerweg en dan door een holle weg recht omhoog. Wandelgezin getooid met tientallen paarse veters pakken de klim met wisselend gemoed aan. Terug in Cadier & Keer is daar net een ‘polonaise’ aan de gang. Dit is Limburg! Buiten zitten is er even niet bij want we worden vergast op wat ongewenst hemelvocht.

Net achter de eerste bocht van de laatste etappe hangt een bordje – ik stop even om het te lezen en schater van het lachen – ‘de 8km zijn er 10,5 wegens omleiding’ staat er op – Limburgse humor van de bovenste plank, onwaarschijnlijk. Met ongeloof maar hardop lachend beginnen we eraan. Na wat huisjes kijken steken we een veld over en inderdaad, normaal draaien we hier links en nu wordt het rechts, het Pelgrimspad op, die naam kon op geen beter moment komen. Vervelen zullen we ons tijdens dit stukje niet doen. We lopen om de Koeberg heen en bewonderen enkele prachtige oude mergelgroeven. In open veld horen we een raar fluitend en onregelmatig geluid, net een UFO zeg ik tegen Linda. Het blijken plastieken draden te zijn die boven een fruitgaard lopen en dit geluid maken gewiegd in de wind. Stilaan komt de molen en verderop de kerk van Berg in het zicht. Bij Terblijt verlaten we een asfaltweg om het veld in te duiken, de kerk hoog boven ons. Nog een foto voor de souvenirs, een laatste grashelling op en we zijn binnen. We komen meteen René tegen en JP met zijn gezelschap. Dit was een opwarmertje zeggen we allemaal, morgen zal het grotere werk volgen. Nog even van een paar Affligem van’t vat genieten en terug naar het hotel. Ja, lopen doen we op zijn Ollands maar drinken is een Belgische aangelegenheid! Na het lekkere avondeten gaan we gewoontegetrouw ‘een terrasje doen’ in Valkenburg en dan vroeg onder de wol, het is al snel weer dag.

21:15 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -b

17-07-08

22.05.2006 Driedaagse van Zuid-Limburg te Heerlen

Iets na zessen worden we wakker midden een ‘klank en lichtspel’, de regen kletterend tegen het asfalt. Linda draait zich nog eens om, dit komt niet goed. Dan toch maar opstaan, alles in de auto laden en gaan ontbijten, de trein vertrekt rond 8:15. De bediening is verast door de vele vroege vogels die klokslag zevenen willen ontbijten – die wandelaars toch hé. Rob ziet ons bedenkelijk naar buiten kijken en zegt vrolijk ‘daar worden we niet meer nat van’. Is nogal een kerel hoor! Als we naar de startzaal rijden is het gestopt met regenen maar warm is anders. We zitten op de trein met z’n allen tussen de scholieren en werkende mensen die verbaasd rondkijken naar die rare snuiters met zware schoenen aan. Voerendaal, Ransdaal, Schin-op-Geul, er komt blauw in de lucht! Bij het naderen van station Valkenburg wenst de conducteur door de intercom alle wandelaars een fijne dag ‘in de mooiste streek van Nederland’. Sfeer mensen, heerlijk is dit!

We laten de meute vertrekken en drinken nog wat. Zo’n vijf minuutjes later gaan ook wij op pad. Na een paar straatjes beseffen we dat ‘vlakke baan’ hier een uitzondering is. Langs een asfaltweg gaat het meteen omhoog. Water vermengd met modder spoelt ons tegemoet, zelfs kleine keien komen mee naar beneden. Het heeft hier ‘ruig’ gedaan maar nu schijnt de zon. De kilometertjes van gisteren zitten nog in de benen en we starten dus rustig. Het golvende pad door het Ravensbos is net niet modderig maar heerlijk wandelgoed. Open veld blijkt hier Grote Haasdal te noemen. Het haasje loopt voor mij en het dal mogen we uitklimmen middels een pracht van een holle weg, door de medewandelaars ‘pottenbakkerspad’ genoemd vanwege de modder. Boven de heuvel weer die schitterende vergezichten terwijl wij langs een patattenveld lopen. Aan de overkant de kerk van Berg die hoog boven de andere heuvel uitsteekt. We dalen af naar Houthem en het prachtige Chateau St. Gerlach. Nog een paar straatjes en daar is de eerste rust al na 7,9km. Volgens Rob is er wat weinig modder, die is recent met René mee geweest!

Na de rust steken we de Geul over bij de Geulhemermolen en mogen de eerste mergelrotsen bewonderen. Nog even vlak en dan, bij de Brakke Berg, de heuvel op van 14%, eerst over een asfaltweg en dan door de bossen van de Bergse Heide. Er wordt al wat afgekreund! Wie klimmen zegt, zegt ook dalen en we duiken terug naar de Geul. Deze zullen we een tijdje volgen richting Valkenburg. Het geurt hier heerlijk naar look zonder look. Randje Valkenburg, net voorbij het kerkje dat nu bizar genoeg een Turks restaurant is, hebben we controle. We hebben er ongeveer 12,5km opzitten, tijd voor een koffietje met wat extra snelle suikers. Volgens Rob was het vanaf hier niet zo zwaar meer, we zijn benieuwd. We stappen door een klein stukje van de oude stad en klimmen langs de trap met net te lange treden tot helemaal bovenaan de kasteelruïne. Wie dacht het nu gehad te hebben kwam bedrogen uit. Linksweg ligt een knots van een helling, eerst asfalt dan onverhard. Hier wordt duchtig ‘op de adem getrapt’. Onze parkoersbouwer heeft er zin in. Hij stuurt ons steil naar beneden, erg technisch is dit. Scherp rechtsweg, berggeit is er al voorbij, en dan opnieuw een knots van een helling in het bos. ‘Dit kan niet’ kreunt een vrouwtje naast mij terwijl wij ons naar boven hijsen. In open veld krijgen we even een adempauze en dan terug naar beneden door het bos. Bij het uitkomen ervan …godalmachtig wat een zichten! Beneden het grasland liggen Oud-Valkenburg en verderop Schin-op-Geul in de zon te blinken. Tussen de bomen vermoeden we de Geul. Recht tegenover een fraaie groene heuvel doorspekt met strookjes mergel. Goddelijk is dit! Paul bevestigt – dit is zwaar maar het mooiste van de drie dagen. We steken de baan over bij Oud-Valkenburg en wandelen de dreven van het kasteel Schaloen binnen, rondden het kasteel en stappen naar de Geul en de Drie Beeldjes. Een beeld van een parkoers is dit, goddelijk gewoon. Parkoersbouwer stuurt ons meteen weer omhoog tot helemaal bovenaan de helling, hoog boven de spoorweg bij De Kluis, amaai dit is zwaar. Berggeit is in haar nopjes en zweeft voor ons uit over het parkoers. Ik stap samen met Evert die er ook een strak tempo op nahoudt. Van op de heuvels zie je hier tot in Wijlre en achter de Keutenberg vermoedt je Gulpen. Dit is een absoluut topparkoers! We lopen door een dorpje waarvan ik de naam niet ken en verder door open veld. De wandelaars liggen nu ver uit elkaar. Er volgt nog een laatste klimmetje tussen weiland naar …Klimmen, waar de rust ligt. We hebben er 21,2km opzitten. Zelfs ervaren ratten als Ivan vinden dit zware kost. Rob & Aartje komen zo’n 10 minuutjes achter ons aan, kapot zegt Rob, veel zwaarder dan vorig jaar. Hij heeft wat tijd nodig om te recupereren, maar later merken wij daar niets meer van.

Er resten ons nog een ruime 8 km vlak tot lichtjes dalende wegen richting Heerlen. Ook dit stuk parkoers blijft mooi want we mogen een hele trits kastelen bewonderen. Haeren, Cortenbach en Ter Worm, het oogt allemaal even fraai. En vermits het zonnetje ijverig haar best doet is het voor ons genieten tot ook de laatste kilometer weer voorbij is. De 100 van Zuid-Limburg staat bij op ons palmares en oogt fraai tussen al die knappe meerdaagsen die wij de vorige jaren gelopen hebben. Wij hadden de lat hoog gelegd, deze organisatie heeft al onze verwachtingen ingelost en meer. René en Marina dit moeten jullie ook echt eens mee lopen – Limburg Mi Land – zeker weten!

22:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -h

21.05.2006 Driedaagse van Zuid-Limburg te Heerlen

Dag twee zou de zwaarste zijn want 40km door het glooiende Limburgse landschap. Nog voor zevenen uit de veren dus en terug genieten van een stevig ontbijt. Rob & Aartje zijn natuurlijk weer voor ons weg, we moeten toch onze reputatie hoog houden! Het weer is zonnig maar winderig en fris, de stormschade van deze nacht is duidelijk zichtbaar. Omstreeks 8:15 gaan wij op pad. Deze keer stappen we door open veld richting Kunrade. Hier wacht de Kunderberg, een erg lange zachte helling door open veld. Bij velen ligt het tempo wat lager maar wij stappen gretig door. Van bovenaf heb je een schitterend zicht over de ingesneden vallei met akkers en weilanden, waaruit je deze vroege ochtend gekropen bent. We zijn in Ubachsberg en mogen nog wat hoger klimmen. Een smal paadje brengt ons naar het op één na hoogste punt van Nederland (217,75 meter). Er ontstaat een file want niet iedereen klimt even gezwind. Als je het bosje uitkomt wacht een onwaarschijnlijk panorama, inclusief van die moderne windmolens. Wij houden het liever bij het oude exemplaar van Vrouwenheide, dat hier staat te pronken. Even verder de eerste rust op de binnenkoer van de Bernardushoeve. We hebben er 7,6 fraaie en stevige kilometer opzitten. Alom bekende gezichten en veel sfeer ondanks de frisse temperatuur en stevige wind, dit is ons ding, zeker weten!

Bij het verder trekken mogen we nog eens genieten van het weidse zonnige landschap alvorens een hele lange afdaling aan te vatten langs een onverhard pad. Helemaal beneden, bij de Vogelzanghoeve, worden we vergast op een loeiconcert van een troep koeien die, in hun weide, een eindje meelopen. Een stukje vlakke asfaltweg richting Eys en we mogen terug klimmen. Als we boven over het plateau lopen worden we beloond met schitterende vergezichten. De veelkleurige wandelaars slingeren zich als een langgerekte slang door het landschap. Dorpjes met donkere kerktorens liggen her en der verspreid over een lappendeken van bewerkte velden en weilanden. Beboste heuvels maken het panorama volledig. Wandelen een feest, zeker in Zuid-Limburg. Linda heeft het naar haar zin en houdt er dus een stevig tempo op na. Samen met Rob & Aartje bereiken we de rust Wahlwiller na 12,7km. Het is al behoorlijk pittig geweest vandaag. We dollen wat met Ivan en zijn kompanen en trekken verder. Een volgende stevige helling wordt ons onder de sloffen geschoven tot aan het zoveelste kruisbeeld, hier geen Maria kapelletjes. Opnieuw die adembenemende vergezichten bij zonnig weer en dan terug naar beneden. We worden bijgehaald door Iris die pas iets voor negenen kon starten vanwege de late trein uit Valkenburg. Gezellig keuvelend volgen we nu de Geul, langs menig wentelpoortje en weilanden vol wilde bloemen. Koeien liggen lui te herkauwen en storen zich niet aan die gekke tweevoeters. Dit is het parkoers van de Geuldal marathon maar dan in omgekeerde richting. Nog een stevige helling, eerst onverhard dan asfalt en we bereiken de grote rust van het Rozenhof na 20,4km. Wat later komen ook R & A binnen, één uur vroeger dan vorig jaar, lacht Rob triomfantelijk. Die zijn uit het goede stappershout gesneden! Iedereen zit buiten in het zonnetje, het is hier best gezellig maar we zijn nog maar halfweg. Ook zijn we nog niet helemaal bovenaan de helling en dus wacht een klimmetje over losliggende stenen en dan een ware muur in bos. Mijn berggeit wipt gezwind naar boven, voor Aartje is dit hard labeur maar ze komt er wel. Op het plateau wacht het Vijlener bos en als je dit verlaat …schitterend gewoon! Halverwege de vallei ligt Vijlen met die prachtige donkere kerk als op een presenteerblaadje. Aan de horizon de oude mijnterrils, een droom panorama. We mogen er nog even van genieten alvorens naar beneden te duikelen. We stappen over de Mechelderbeek en klimmen dwars door een weiland vol kerselaars naar de kerk. Een donkere dreigende lucht levert een plaatje als uit een griezelfilm op. Gelukkig blijft het droog. We maken een grote omtrekkende beweging rond het dorp en kunnen de kerk vanuit alle hoeken bewonderen, schitterend gewoon. Als we terug het open veld intrekken en er geen dorp meer te bespeuren valt, maakt Linda het bekende gebaar met de handen naar buiten. Hier heeft de parkoersbouwer zijn broek verloren want met het elastiek de afstand gemeten. Zo’n kwartier later dan voorzien bereiken we de rust bij de voetbalkantine van SV Nijswiller. R & A en het groepje rond Ivan volgen als onze schaduwen. We wisselen ook wat info uit met stappers die helemaal uit Groningen komen, dat zijn ook échten!

Wat nu volgt is een kort vlak stukje van zo’n viertal kilometer tot de laatste rust in Simpelveld. De boog moet niet altijd gespannen staan. Meteen erna een lekker pittige helling, in feite drie stukjes achter elkaar, die ons weer helemaal boven bij dat tweede hoogste punt van Nederland brengen. Achterom kijken, zegt Rob, en genieten van het overweldigende panorama. Gaandeweg ontdek ik dat hij geen koele Noorderling is maar een heuse Bourgondiër, die zich hier in het zuiden echt thuis voelt. Er rest ons een appelplantage en een lange afdaling richting snelweg en het verlossende bordje Heerlen, voor ons vandaag eerder Heerlijk. Vanaf hier gaat het ‘immer gerade aus’ door moestuintjes en parken in aanleg, dwars door Heerlen over vlakke paden tot aan de aankomst. Wij hebben 8:50 gedaan over 39,7 km – niet lachen hé. Iedereen is het er over eens dat dit vandaag eerder zo’n 43 à 44 km waren. Maar niet gezeurd, dit was een prachtig parkoers, de eerste helft vrij pittig, daarna rustiger en vlakker. De Ronde van Zuid-Limburg lost zijn verwachtingen in. Een heerlijke douche, een lekker licht diner, nog wat nakaarten met R & A. We kijken al uit naar dag drie.

21:59 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -h

20.05.2006 Driedaagse van Zuid-Limburg te Heerlen

Vrijdagmiddag 15:00, we staan in de startblokken voor de eerste meerdaagse van het jaar rondom Heerlen. Alles is netjes in de auto geladen en weg zijn wij. De verwachtingen zijn hooggespannen na hetgeen Vilt ons vorig jaar geboden heeft in dezelfde streek. Bij de Antwerpse ring loopt het al meteen fout. Een vracht- en personenwagen blijken mekaar te diep in de ogen gekeken te hebben waarbij de flank van de tweede eerder op golfplaat lijkt. Eens de gevormde file voorbij gaat het echter vlotjes, zelfs het klaverblad van Lummen vormt geen hindernis. We staan dan ook nog voor 17:00 bij hotel Van der Valk, randje snelweg in Heerlen. De aangeboden kamer is ruim en biedt alle gewenste komfort. Even de bar uitgetest en jaar hoor …ze hebben trappist La Trappe, waarvan wij er meteen een eerste ‘soldaat’ maken. De startzaal zou op zo’n 900 meter liggen en dat gaan we eventjes checken. Er staan nog geen wegmarkeringen en dus lopen we ‘de Spuiklep’ voorbij, bemerken de eerste wandelpijlen en keren op onze stappen terug. Linda vindt meteen het bordje met de ‘magische’ naam, maar er valt nog geen beweging te bespeuren. Terug naar het hotel dan maar. Tijdens die 900 meter worden we meteen overgoten door het enige buitje van de dag, een voorteken ? In het restaurant kunnen we genieten van een knap buffet. Ruime keuze aan vis als voorgerecht, aspergesoep, varkensvlees met champignonsaus en een ruim dessertbuffet, het smaakt. Intussen belt Rob ons op. Zij hebben bij Arnhem in de file gestaan en bereiken het hotel dus pas rond 20:00. We praten wat bij genietend van een trappistje en dan is het bedtijd.

Na een verkwikkende nacht schuiven we aan voor een prachtig ontbijtbuffet, spek en ei, ruim beleg en fruit, hmm dat smaakt. Bij een waterzonnetje en redelijk frisse temperaturen stappen we monter naar de startzaal. Zoals gewoonlijk zijn wij laat en de meeste reeds vertrokken. Hebben wij tijd om bonnen te kopen en nog een koffietje te drinken. Komen Ivan en Paul daar binnen in het gezelschap van Evert en een man uit Kinrooi, van een verassing gesproken! Later zullen we nog bekenden tegen het lijf lopen, zowel Nederlanders als een ‘buur’ uit Aartselaar, die ook alle meerdaagsen afschuimt. Als de organisatie omroept dat we nog vijf minuten hebben om te starten gaan we er vandoor. Onder een druilerige hemel wandelen we door de fraai parken met waterpartijen van Heerlen en ruilen al snel de stadsomgeving voor de Brunssumer Heide. Voorbij de zandwinning krijgen we een eerste fraai plaatje met links het uitzicht over de stad en rechts de open ruimte van de heide. Na 6 rustige kilometer een eerste tavernerust bij Schieversheide. Het uitzicht is er, ondanks het nat, overweldigend mooi. We hebben tijd zat en genieten dus vanaf een overdekt terras bij een koffietje. Meteen na de rust mogen we door deze prachtige open ruimte wandelen. Even een zandbak door, een houten bruggetje loodst ons over een glashelder beekje en dan een pittige boshelling op. Boven gekomen zie je kilometers ver over een bosrijk gebied, zalig. Na 9,4 km volgt al de eerste wagenrust. De kaartjesknippers zien eruit als verzopen eenden. Je kan er wel alles krijgen van koffie over karnemelk tot fruitsap en natuurlijk …Limburgse vlaai! Wij houden het sober bij koffie. Linda maakt even gebruik van de wc-bak (een pluspunt de ganse drie dagen lang) en we trekken verder. Een afwisseling van bossen en velden brengt ons naar Landgraaf waar een sportwinkel gratis koffie verstrekt, wij gaan door. Het houdt intussen op met regenen en het parkoers wordt meer golvend, ons ding wel. Er loopt een blinde man mee met begeleiding en dat vinden wij een knappe prestatie. Zo bereiken wij na 16,5km de centrale rust in de basisschool van Eijgelshoven. Hier komen we Rob & Aartje tegen die vragen hoe we het vinden, prima parkoers hoor.

Het gaat intussen stevig waaien als wij verder trekken middels stevig klim- en daalwerk door het bos. Zo bereiken we een schitterend meer ingekapseld in het bos. We mogen er helemaal rond, langs het waterkasteel van Erenstein, een schitterende locatie. Nu gaat het echter grondig fout. Het begint terug te regenen en dit zal uitlopen in een ware zondvloed. We proberen nog even te schuilen tussen de bomen maar zien het zinloze van onze poging in. Verder dan maar, het water komt met bakken naar beneden en loopt bij beekjes door onze schoenen. Hier is geen regenkledij tegen bestand. Dit maakt Linda chagrijnig, ik ben in mijn nopjes, hoe ruiger hoe liever. Na zo’n drie kwartier ‘zwemmen’ bereiken we de laatste rust bij een watermolen. We zijn helemaal doorweekt. Rob maakt een grappige foto van de verzopen haan die ik ben. Voor Linda is de pret er af. Als we terug vertrekken houdt het gelukkig op met regenen. Kunnen we wat opdrogen terwijl we door bossen en langs vijvers kuieren. Dit is toch wel een schitterend en gevarieerd parkoers, alleen jammer van dat noodweer. We bereiken terug Heerlen via in aanleg zijnde sport infrastructuur. Lopen door de erg groene wijken van de beter bij kas zijnde burger. Bij een kruispunt met verkeerslichten halen we Rob & Aartje in, we zijn bijna binnen. Helaas pakken donkere wolken zich opnieuw boven onze hoofden samen. De regenjassen worden terug bovengehaald en we waren nu bijna droog! De laatste kilometer van het station tot aan de Spuiklep is het vechten tegen stortregen en rukwinden – is dit de meimaand? Als verzopen waterkiekens lopen we Iris voorbij die al terugkeert naar de trein, zij logeert in Valkenburg (groetjes terug Erik Dikken!). Lekkend van de regen vallen wij de startzaal binnen maar …hier wacht de Grimbergen van ’t vat en dus komt alles goed. We wachten tot de bui over is en keren dan met z’n vieren terug naar het hotel. Dag één zit er op. Het was een bijzonder fraai en gevarieerd parkoers, een goede organisatie ook. Jammer van het noodweer, morgen beter.

Wij zijn met z’n allen uitgenodigd bij Lucie en Giel en dus rijden we, na het avondeten, met Rob mee naar Brunssum. Het onthaal is hartelijk en gul, de Limburgse vlaai mag niet ontbreken. Gezellig keuvelend wordt het dan ook snel laat. Als we terug vertrekken lijken de straten een slagveld van afgewaaide bladeren en afgerukte takken. Zelfs Tom-Tom is even de kluts kwijt. Het is al middernacht als we naar bed gaan en morgen wachten 40km. Slaap wel va, slaap wel moe, het was genoeg voor vandaag. Lucie en Giel nogmaals bedankt voor het fijne onthaal, jullie zijn schatten van mensen.

21:57 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -h

08-07-08

22.01.2006 wsv 't Molentje Urmond

Vandaag is de keuze vrij beperkt voor wie, zoals wij, graag 30km of meer stapt. Daar wij vorig jaar al bij de Sloebers waren einde januari kiezen wij dit jaar voor Urmond, ja weer Nederland dus. Uit informatie ingewonnen bij Giel weten we dat deze streek vrij beperkt is qua mogelijkheden, geprangd als ze zitten tussen de Maas en de autoweg, we zien wel. Het is nauwelijks meer dan een uurtje rijden tot net over de grens bij Maasmechelen. Het is nog erg rustig als wij zo rond 9:30 ons karretje achterlaten net achter Van der Valk. Effe inschrijven, een koffietje en weg zijn wij voor 32,7km. Het is opvallend frisser dan gisteren en we lopen dan ook snel met rode oortjes over het parkoers. We stappen vanaf de Urmondse molen vrijwel immer gerade aus op zo’n 100m en parallel met het grenskanaal. Links ligt Obbicht, rechts Born. We dwarsen op veilige hoogte de snelweg Maastricht-Eindhoven en zullen deze een eindje volgen over bos- en veldwegen tot aan tankstation Swentibold. Daar draaien we rechtsweg richting Guttecoven waar we de rust bereiken na 6,9km. Er zijn opvallend veel wandelaars onderweg, waarvan meer dan gewoonlijk met Nordic stokken, en de voetbalkantine is dan ook te klein.

Hier verlaten de 12km en 18km ons en het is op slag veel rustiger op het parkoers. We lopen door de sierlijk bevlagde dorpsstraten met opvallend veel aangekondigde geboortes, voorwaar een vruchtbare streek! Het parkoers is inderdaad wat dunnetjes met een paar dorpjes en verder open velden, de skyline wordt gevormd door de industrie van Sittard. We passeren langs het dorpje Einighausen met zijn tweekoppige kerktoren om zo naar Limbricht te stappen voor de tweede rust in een bruine kroeg. De gelagzaal is goed gevuld want een carnavalvereniging maakt er zich op om soortgelijke verenigingen te gaan bezoeken. Het zijn allemaal jonge mannen in keurig zwart maatpak, helblauwe vlinderdas en met prachtige hoeden op. Zodra zij vertrokken zijn kunnen we rustig van ons soepje genieten, housemade en dus héél lekker.

We pakken de extra lus van de 32km aan die net als ervoor door open velden leidt richting Sittard en over Einighausen terug naar Limbricht. De spieren protesteren intussen lichtjes, was het dan gisteren toch zwaarder dan we dachten ? In Einighausen zien we een labrador zich te goed doen aan een dode koe die onder zeil ligt, een vreemd gezicht in deze moderne wereld. We beginnen ook te snappen dat karnaval hier nog erg populair is. Alle dorpen staan vol borden die naar de plaatselijke verenigingen verwijzen, vandaar ook die vlaggen waarschijnlijk.Na onze tweede pauze in Limbricht passeren we het stemmige kerkje en de kasteelhoeve aldaar die beiden midden het dorp liggen. Wat later krijgen we eindelijk een stukje bos, heel toepasselijk het Limbrichter bos geheten. We verlaten opnieuw de 18km die ons even gezelschap hielden en steken de autoweg over richting Born. Helaas is het hier gewoon straten lopen en huisjes kijken. Dan maar terug de snelweg onderdoor de 18km-wandelaars oppikkend en over graspaden langs de A... tot in Guttecoven voor onze laatste rust. Het is hier nu al erg stilletjes, de meeste van de 1.200 wandelaars zijn hier al lang voorbij. Ook de laatste 5,4km bieden vrijwel uitsluitend open veld, al dan niet parallel met de snelweg.

Zo rond 16:15 staan we aan de aankomst. Het werd een beetje een eentonige tocht, in feite niks speciaals, maar we hebben weer eens de beentjes gestrekt, helaas onder een grijze miezerige en vrij koude hemel. Het kan niet alle dagen feestdag zijn. Moe maar toch wel tevreden rijden we terug richting Antwerpen. Even wat eten bij Colmar en om 20:00 zijn we thuis, erg vroeg voor ons doen. Het verslag van de tocht in Arnhem gisteren zal vandaag nog op Wandelmee staan. Voor volgende week plannen wij opnieuw een Hollands weekend en dus eens niet het klassieke Lanaken. Denkelijk wordt het zaterdag RWV in Rotterdam en zondag Oirsbeek. Ons moeder zou zeggen ‘als het God belieft’.

21:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -u