23-06-17

22.06.2017 GR12 van Ossendrecht tot Heide

Er wordt een bloedhete dag voorspeld en dus wijzig ik mijn wandelagenda. Durf de Kempentocht in Endert (Eindhout) niet aan en kies voor Neder-Belgische bossen. Net na 09:00 wuift de zwaar bebaarde chauffeur van bus 105 zijn wandelaar uit bij de kerk van Ossendrecht. Ik vang de tweede etappe van mijn GR12 avontuur aan. Het is inderdaad al behoorlijk warm maar er staat een aangenaam windje als ik de eerste paar kilometer loop rondom de rand van de stille woonkern. Heb uitzicht over de polder met culturen van ajuin, prei en patat. De ‘frietketels’ van Doel stomen aan de einder maar zijn zeker mijn doel niet. Ik keer ze later de rug toe. Klinkerwegjes en tarmacjes sturen mij naar Hageland en Armendijk, ik verlaat de bewoonde wereld. En de boer … hij bewerkt zijn stoffige akkers, de zandwolken waaien gelukkig van mij weg. Een eerste grenspaal en even verder cafeetje De Leeuw van Vlaanderen. Nog geen levende ziel te bespeuren zo rond 10:00 en ik pauzeer in de zachte kussens van terras fauteuils.

Een stevige slok frisdrank en ik dokker over een slingerend kasseitje richting de bossen van Stoppelbergen. Flirt nog een paar keer met de grens terwijl ik vorder in het groen over het fietspad van de Schiestraat. Duik dan onverbiddelijk de bossen in. Weet dat ik op mijn hoede moet zijn want moederziel alleen in het uitgestrekte groen. Hou de richting oost/zuidoost aan. Gelukkig zijn de markeringen, nieuw en ouder, perfect in orde. Zij loodsen mij door een gevarieerd bos langs meerdere beken. Snuif zomerse geuren van hars en bloemen op, zangvogels begeleiden mij. Ik loop heel vlotjes vandaag. Stilaan dagen meer open stukken op, hooiland en maïs. Vervolgens prachtige dreven van gewone en rode beuk. Bij een zomerpaviljoentje op een ‘butte’ staan twee bankjes. Hoog tijd voor de boterham, heb er zowat 10 kilometer opzitten.

Buikje vol en ik stap naar kasteel Ravenhof. Hier vertrok ik enkele weken geleden met Linda op dezelfde route. Een bosstrook, één straatje huisjes kijken, kom bij de anti-tankgracht uit. Sla wat extra koele drank in bij een plaatselijke neringdoener en vervolg. Heerlijk wandelen langs het water nu, een zandpad met verspreide aanplant van eik en struikgewas. Warmer dan diep in het bos uiteraard maar nog steeds draaglijk. Zodoende kom ik uit bij de bankjes van het Mastenbos. Er hangt een duidelijke kaart van wandelknooppunten Kempense Heide. Ik beslis de GR12 te verlaten met in het achterhoofd de 2,4 km langs ’t spoor die ik zou moeten lopen van Kapellenbos tot station Heide.

Noteer ijverig de te volgen nummertjes terwijl een kloeke jonge haan komt kijken of er niks van tafel valt. Niets dus en hij scharrelt verder tussen dichte struiken. De laatste 4 à 5 km worden de bluts met de buil. Geen zandpaden door het Mastenbos maar ook geen volle zon op het fietspad. In ruil allemaal stille, haast nieuwe tarmacjes in het lommer van het ene naar het andere landhuis. Ben net te laat bij station Heide voor de rechtstreekse trein naar Hemiksem. Breng het uurtje wachten met Duvels genoegen door in de statie die omgebouwd is tot café/restaurant. De trein is netjes op tijd, binnen het uur sta ik terug in Heimisse. Morgen ga ik te voet het parkoers van het BK wielrennen verkennen, 17 km lang en nauwelijks 3 km van ons echtelijk dak.  

FOTOREEKS

17:27 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gr12, -o, -h

13-06-17

09.06.2017 GR12 tussen Bergen-Op-Zoom en Ossendrecht

Regen voor acht uren blijft niet duren. Ik vertrek dan ook na tienen midden de après-pluie die van de bomen drupt vanaf station Bergen-Op-Zoom. Loop dezelfde route van vorige week tot de Stay Okay. Kies dan resoluut voor anders, namelijk de GR12 i.p.v. de GR5, ook nu met het nieuwste boekje in de tas. De zanderige bospaden staan vol plassen, het zal voortdurend uitkijken zijn waar je loopt. Ik vorder moeizaam door het immense bos, zowel vanwege het vele voetwater als de vaak vervelend aangebrachte markeringen. Uren aan een stuk zal blijken dat de aanduidingen van de lokale Noord-Brabantse route (groen/geel) overduidelijk zijn maar de geschilderde rood/witte streepjes vaak verborgen zitten achter het gebladerte. Passeer onderweg plaatsen die bij vele wandelaars belletjes zullen doen rinkelen. Wie kent er rustpost Snepvangers niet of de fietspaden bij Zuidgeest ? Kom zodoende uit bij het militair domein van Woensdrecht en vorder huppelend van plas tot plas over een smal paadje langs de hoge omheining tot bij een duinengordel met landingslichten voor vliegtuigen. Ben ruim drie uur onderweg voor nauwelijks 11 kilometer en plof neer op een bankje aan de bosrand. Hoog tijd voor een bammetje of twee.

Duik opnieuw de bossen in, hier deels bewoond langs de Walsestraat. De paden worden breder en vooral ook droger. Ik stap over een fietspad aan de rand van Huijbergen. Halfopen nu terrein met nogal wat aspergevelden. Kom uit bij camping De Staartse Duinen. Vind er tot twee keer toe verweerde pijlen van de Wandelende Krabben. Is zowat een hobby van mij geworden, oude markeringen opruimen. Trek opnieuw dieper de bossen in en passeer een ruime open plek met heide en hoge gele grassen. Nauwelijks een paar honderden meter van een passage van de Krabbentocht  vorige week. Kom uit bij de Kleine Meer, sparrenbossen en haast uitgebloeide rododendrons. Dwars de Putsesteenweg en de OLV Ter Duinenlaan. Open plekken in het bos zijn blijkbaar ooit bebouwd geweest met granen. Er resten nu alleen nog wat armzielige sprieten. Bij een vijver vind ik een vandaag zeldzaam bankje. Las een laatste pauze in, moet nog 2,7 km tot de bushalte.

Kom stilaan in meer open terrein. Uitzicht over de weidse vlakte richting Schelde en de stomende ketels van Doel. Rondom worden nogal wat groenten gekweekt van ajuin tot broccoli en andijvie. Wuivend koren geelt op. Bij de kerk van Ossendrecht wacht ik op de bus. Oerdegelijke bostocht gelopen vandaag maar ben meer vermoeid van het zoeken naar markeringen dan van het stappen zelf. De volgende etappe zal mij naar Putte en Kapellen voeren, denkelijk binnen een week of twee.   

FOTOREEKS

20:56 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gr12, -b, -o

29-05-17

27.05.2017 GR12 tussen Putte en Schoten

De spoorwegen plannen gelijktijdig twee werven op de lijn Antwerpen – Poperinge. De reistijd naar Ieper wordt dus met één tot twee uur verlengd ! Geen driedaagse dus voor ons dit jaar. Gezien de voorspelde hittegolf zoek ik een bosrijk parkoers uit. Kom zodoende bij de GR12 die we zullen volgen vanaf de Ollandse grens tot bij de Koekenstad. Vlotte busreizen met de 290 en 720, nu nog want vanaf volgende week is dat feestje ook voorbij. De Antwerpse Leien worden doorgeknipt ter hoogte van Opera en dit voor 18 maanden.

Uurtje langer geslapen en toch al om 9:15 op stap vanaf de Moretuslei in Putte. Eén dreef verder ligt het Ravenhof en pikken we de eerste rood/witte markeringen op. Een paar straten met gekortwiekte en dus nog kale platanen, we stappen naar de anti-tank gracht. Mogen al meteen een paar kilometer langs het water lopen. De omgeving ligt bezaaid met oude bunkers, rododendrons staan prachtig in bloei en zwermen muggetjes dansen boven het nat. We ruilen het water in voor het Kapelse Mastenbos. Als je de vaste route volgt heb je 8 km zegt een jongeman met hond behulpzaam. Wij leggen hem uit dat we op weg zijn naar Schoten zo’n 25 km verder. Zijn mond valt open van verbazing. Ik hou mij bij acht zegt ie lachend. Joggers kruisen aanvankelijk ons pad op de zanderige heide. De eerste frêle libellen zweven over het groen. Het is heerlijk stappen. Onze bosstrook eindigt waar de landhuizen beginnen. We zijn in Kapellen en hooguit een hond blaft ons tegen van achter zijn hek, verder geen mens te bespeuren. We dwarsen de spoorbaan Antwerpen – Essen en vervolgen langs de Franselei. Vergapen ons aan de vele ‘stulpjes’ en missen zodoende een afslag bij een onooglijk bospad. Nou ja pad, er valt nog weinig van te merken en de stukken bos staan te koop. Zal wel de laatste keer zijn dat we deze doorgang kunnen gebruiken. Nog even villa’s lopen in het groen, stilaan daagt puur natuur op. Een zeer korte rechts – linkse missen we allebei, grr niet goed bezig ! Zijn nu op het Brasschaatse Schietveld. Zand baggeren in de open ruimte en heel aandachtig wandelen wat de markeringen betreft. Gelukkig tamelijk snel weer onder groen en uit de hitte. We maken een ruime omzwerving door de bossen die we ook kennen van de Stroboerentochten. Intussen geen bankje te bespeuren, we lopen steeds maar door tot het deels ingestorte Fort van Brasschaat. Opnieuw anti tank en ik weet een skatersplein zijn. Kunnen we na een kleine drie uur stappen eindelijk een pauze nemen en de schoofzak aanspreken. Een prachtparkoers is het intussen wel.

Terug op pad voor onze tweede helft. Strook anti tank en dan een nog jong ogende dreef tot het militaire kamp van Brasschaat en zijn officierswoningen. 30°C geeft de thermometer aan hartje Maria-ter-Heide. Wij dokkeren over een kasseitje richting De Inslag. Heerlijk genieten van prachtige dreven rode en gewone beuk. Na een drie kwartier drankpauze. De warmte begint in de kleren te kruipen. Ruilen het bos in voor enkele straten. In een nieuwe wijk is de markering weg maar met de tekst bij de hand lopen we deze keer foutloos. Stappen door volkse Brasschaatse straten (ze bestaan !) en langs een uitgedroogde beek tot het kasteel. Wijken af van het parkoers want weten hier cafeetje De Remise zijn met een geïmproviseerd terras. 2€ voor nen Duvel, zelfs de meeste wandelclubs hanteren deze prijzen niet meer.

Het kost ons allebei moeite maar we willen de laatste 6 km ook nog rond maken. Duiken het Peerdsbos in en volgen de slingers van de Mikse Beek. Ontwaren heel wat zwarte vlinders die fluo-groen oplichten in het zonlicht. Een prachtig schouwspel. Verlaten het prachtige beukenbos voor de brug over spoorbaan en autoweg (naar Breda). Al is het dan 7 jaar geleden, ik herinner mij dat we net voor park Vordenstein linksaf moeten, een onooglijk baantje in. Vreemd, de markeringen sturen ons Vordenstein in. We gaan zwerven, aanvankelijk in het bosrijke deel met ondergroei van frêle varens. Vervolgens door het meer open arboretum. Ik snap er niks meer van. Verlaten het park bij de kapel en stappen verder langs flatgebouwen van Schoten. Wij begrijpen dat we zodoende nooit aan De Zeurt zullen geraken maar verderop naar een kanaal wandelen. De tijd tikt weg en dus stoppen we bij en bushalte. Bus is net weg, moeten een halfuur wachten in de blakende zon.

Op de Rooseveltplaats drinken we er altijd eentje in dezelfde zaak. Busje komt zo … busje komt niet ? Toch wel, met 20 minuten vertraging wegens ongeval op zijn route. In Hoboken belt de chauffeur met dispatching. Stuurinrichting en wielen werken niet meer samen zoals het hoort. Einde rit dus en een tiental minuutjes wachten op de volgende. Thuis gekomen met zo’n uur vertraging blijkt dat de GR12 route bij Antwerpen hertekend is sinds … 07/05/2017 ! Het mag allemaal niet te simpel zijn hé, dan is het ook niet leuk meer …  

FOTOREEKS

20:17 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gr12, -p, - s

22-05-17

18.05.2017 GR12 van Rivierenhof naar Kessel-Statie

Ik heb de smaak van het GR wandelen terug te pakken. Vandaag loop ik een stukje van nummer 12 zoals ik al deed in oktober 2010 ! Stap bij het Rivierenhof van de bus en pik meteen de eerste rood-witte markering op. Bij een miezerig weertje wandel ik door het prachtige park, langs laantjes van statige beuk, slingerpaadjes tussen bloeiende rododendrons en waterpartijen. Jonge konijntjes dartelen over een grasperk bij riviertje ’t Schijn. Ik verlaat park en stad langs de korfbalterreinen van Catba. Betonpaadjes die er nog maar een paar jaar liggen loodsen mij langs volkstuintjes en moerassige watertjes. Moet nog een drukke baan over en wandel dan naar de rust van Fort 2. Een kwartslag rond deze waters en ik volg een landelijk pad richting Wommelgem. Een groene specht vlucht schichtig weg de beschutting van de bomen in. Is mijn tweede exemplaar al binnen de twee dagen tijd. Vanaf Ternesse loop ik de woonkern van Wommelgem binnen. Bij het kerkhof zijn de markeringen niet optimaal, eentje wijst zelfs in de verkeerde richting. Maar ik ken er de weg naar de imposante kerk. Om de bewoning terug te verlaten is de markering wel perfect, al is het dan door recente wijken. Wandel opnieuw door de groene Kempen, ontluikend maïs en weilanden, een klein bosje zelfs. Hoog in de bomen een dartel eekhoorntje dat vliegensvlug tegen een berk opklimt. Er wacht mij een prachtige, deels natte bosstrook, Zevenbergen. Fluitenkruid zoomt  weelderig de paden af, in een weiland een zee van boterbloempjes. Ik passeer het gelijknamige kasteel en stap langs zijn dreef naar het centrum van Ranst. Hoog tijd voor een pauze en een boterham.

Kerkwegels loodsen mij de dorpskern weer uit, de Donkere Weg stuurt mij de landerijen in. Vroegere serres zijn omgebouwd tot staanplaats voor een paar honderd caravans. Een tarmacje stuurt mij langs een grote plantage fruitbomen. De autobaan is niet ver af maar toch is zijn geluid getemperd. Maas & Moor noemt het hier. Ik stap door een kort strookje beukenbos en mag dan warempel zo maar over de links & greens van een golfterrein lopen. Is blijkbaar een openbare weg. Ben ik overdonderd door het gebodene, inclusief kasteel? Feit is dat ik niet meer op de markeringen let en mijn eigengereide weg ga langs een prachtige dreef van gewone en rode beuk. Bij een kerkwegel zit ik terug op het juiste spoor, kan pauzeren bij de kerk van Broechem.

Het is opletten om de volgende juiste kerkwegel te vinden. Deze keer ben ik echter voorbereid en ken enkele regels van de tekst uit het hoofd. Buiten het dorp meteen graspaden en ik wandel letterlijk tussen de perelaars. Er lijken mij vrij weinig vruchtjes op de bomen te hangen. Amaai onze portemonnee in de herfst ! Kom aan bij de kerk van Emblem. Ben snel het dorp weer uit en wordt over het Netekanaal en de Kleine Nete geloodst. Mag flaneren langs de oever van de bruine rivier en neem er een fruitpauze. Nog een vijftal kilometer te gaan. Loop weg van het water over groene tarmacjes in Vogelzang en dit laatste is vandaag letterlijk te nemen. Mag dan heerlijk flaneren op de Kesselse Heide. Zanderige paden, berk en spar, prachtige open plekken met rustende heide, heerlijk. Aan de overkant van een drukke spoorbaan stap ik langs het fort van Kessel en dan gaat het linea recta naar het station. Weet er twee cafeetjes waar ze wandelaarsdrankjes serveren. Zit er gans alleen op een terras, treintje komt zo …

FOTOREEKS

22:24 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gr12, -r, -k

07-11-10

06.11.2010 GR12 Ukkel-Kalevoet - Braine-le-Château

Ik word gewekt door een stevige plensbui. Enkel gekken gaan wandelen bij een weersvoorspelling van 95% regenkans. Geen Linda Minne te bespeuren op een parkoers vandaag, uw dienaar is natuurlijk wel present. De ganse treinreis tussen Antwerpen en het kleine stationnetje van Ukkel-Kalevoet wordt beheerst door het gestaag neervallende hemelvocht. Maar zie, als ik er uit de trein stap niks nat meer en een uitklarende hemel boven ‘le tout Bruxelles’. Trek mij weifelend op gang, vertrek haast in de verkeerde richting. De Compostella schelpen helpen mij op het juiste pad. Loop het groen van Keyenbempt in. Wordt er verwelkomt door een ‘après pluie’ bui die van de bomen druppelt. Een eerste kasseitje lijkt wel ingesmeerd met zeep, ik glijd er ‘van de zes naar de zeven’. Voorbij de vervallen gebouwen van watermolen Nekkersgat stap ik de bebouwing van slaapgemeente Drogenbos in. Het is er opletten geblazen om op het parkoers te blijven. De vele recente markeringen loodsen mij foutloos door menig achterafje en stil straatje tot bij de prachtige Sint-Niklaaskerk. De brede steenweg is tevens de eindhalte van Brusselse trams, ik wandel terug Vlaanderen binnen. Wordt trouwens een Drie Landen wandeling vandaag, hier gewesten genoemd, Brussel, Vlaanderen en Wallonië. Krijg een eerste hellingetje te verwerken langs een kasteelmuur. Loop zeker een kilometer gewoon rechtdoor tussen woningen van onzichtbare burgers. De straat wijzigt van naam zoals van gemeente. Ben nu in Dachelenberg en Beersel. Een pijl ‘wandelpad’ verlost mij van asfalt en ‘dalstenen’, puur natuur wenkt. Een smal paadje loodst mij weilanden in met hoogstam fruitbomen. Het terrein is glooiend in alle richtingen en ligt er vettig en nat bij van de voorbije regenbuien. Een stevige helling voert mij naar een brug over de spoorbaan. GR 512 (Diest – Geraardsbergen) komt hier de GR 12 vervoegen. De markeringen zijn nog steeds voorbeeldig. Ik vervolg mijn weg langs de spoorbaan. Krijg een eerste ruimer uitzicht over het land van Geuze en Lambic met de toren van Sint-Pieters-Leeuw prominent aanwezig. Stap richting kasteel van Beersel. Bij het gelijknamige stationnetje doet de NMBS heel erg haar best om modern te lijken. Alleen …de vele digitale uurwerken staan er nog op winteruur. Is ook de eerste keer dat ‘de mannen van den ijzeren weg’ te vroeg zijn, bedenk ik lachend.

Ik loop Beersel zo weer uit over kasseitjes en onverharde achterafjes. De GR512 verlaat mij meteen weer. Krijg het warm en loop te puffen. De temperatuur valt inderdaad mee voor de tijd van het jaar. Het is echter vooral het parkoers dat mij warm houdt. Geen meter vlak krijg ik onder de wandelsloffen. Steeds maar op en neer tussen woonkernen en weilanden, plukjes bos ook waar de maretak welig tiert. Een rosse eekhoorn spurt over de oprit van een huis. Wist niet dat die rakkers zich ook hier binnen woonkernen ophielden. Een stevige klim tussen desolate akkers en wat loeiende koeien voert mij naar het hoogste punt van de omgeving. Vanaf Grote Hert krijg ik een magistraal panorama cadeau, uitzicht over het lager liggende vlakkere land. Ik wandel even langs en daarna door het Begijnbos. Paden zijn er niet meer te vinden, enkel een schitterend goudgeel tapijt van duizenden beukenblaadjes. Het is gewoonweg fantastisch. Moet wel oplettend zijn bij het neerzetten van de voetjes. De ondergrond is telkens verrassend en verbergt boomwortels en modderige plekken .De afdaling heeft dan ook meer weg van een glijbaantje. Ik slaag erin een tweevoeter te blijven. Tussen villaatjes en straatjes afgezoomd met meidoornhagen zak ik langs Solheide naar het volgende dorp, Dworp. Doe het centrum niet aan maar volg de snelvliedende Meerbeek stroomopwaarts te midden het groen van de Sint-Laureinsborre. Sta al hoog boven de beek als ik de parkoerssplitsing van het Steenputbos bereik. Loop deze keer enkel de hoofdroute. Deze voert mij even terug de bewoning in bij Destelheide. Een korte, krachtige klim en dan terug zakken naar het niveau van de beekjes. Dworp ligt definitief achter mij en langs Hof ter Helderingen loop ik terug de weilanden en akkers in. De top van elke heuvel is bebost en kleurrijk herfstig. Lijken aldus vrolijke beatle-kopjes. Ik blijf langs beekjes lopen, over nattige eenmanspaadjes tot de vijvers van Zevenbronnen. Liep hier al meerdere keren prachtige lussen tijdens de wandeltochten vanuit Huizingen. Naar rechts gaat de reis deze keer. Stevig golvende paadjes op, de voetjes tot aan de enkels in het beukenblad. Ik wandel op mijn eentje rondom het lokale golfterrein, als een haasje verscholen in het herfstige bos.

 Een pittige klim loodst mij het bos uit naar wijkje Culot, grondgebied Braine-l’Alleud.Voorbij de bebouwing krijg ik van op dit hoge punt een prachtig uitzicht over Eigenbrakel en La Butte (de Leeuw van Waterloo). Net zoals bij de tocht vanuit Huizingen loop ik weg van het provinciestadje, de natuur in. De markering wordt dun, ik steun op mijn terreinkennis. Duik een smalle vallei in, weiland met een paadje aan zijn rand. Geaccidenteerd terrein trouwens, voorzichtigheid is geboden. Bij het volgende groepje huizen is de markering terug beter verzorgd. Moet ook wel want er zijn een paar onooglijke doorsteekjes tussen de huizen. Ik ben intussen al een kleine 20 kilometer onderweg zonder pauze. Het valt mij op dat ik niet één bankje tegen kom. Geen kapelletjes, geen muurtjes bij woningen, niks waar de vermoeide reiziger even kan pauzeren en op krachten komen. Ik zet koppig door, zal wel iets vinden onderweg. Wandel trouwens op zijn Belgisch vandaag. Heb enkel oog voor de markeringen en hou de routebeschrijving op zak, wat wonderwel goed lukt. Bij de witte hoeve ‘Ferme de Hamme’ wijk ik van dit patroon af. Mijn engelbewaarder kwijt zich voortreffelijk van zijn taak ! Ben inderdaad een onooglijk paadje in de velden voorbij gestapt, gelukkig slechts enkele meters. De ‘opgepast’ in de routebeschrijving staat er niet voor niets. Het paadje is een uitgesleten graskant, nauwelijks 20 centimeter breed. Het zet mij af bij een mooie holle weg en vervolgens bij wat woningen in La Bruyère. Er volgt een stevige afdaling en dan natte achterafjes tussen de woningen door. Op het natste punt heeft iemand kleine paletten in het water gelegd. Ik loop er behoedzaam over, ze zijn gelukkig goed vastgezogen in de smurrie, liggen stevig ingebed.

Het verdere parkoers is uitgetekend hoog boven de vallei van riviertje de Hain. Op deze heuvel betekent zulks veel bebouwing en dus een afwisseling van straatjes en steegjes. Aan de overkant is het gebied landelijk met bolle akkers, weilanden en bossen. De vele doorkijkjes laten mij genieten van al dat moois dat ik al doorkruiste met de wandelingen vanuit Tubize en Ittre. Maar ik blijf dus aan de noordkant lopen over bijwijlen stevig golvend terrein, over asfalt maar ook kassei. Nog steeds geen enkele rustplaats te bespeuren. Zal ik de tocht in één ruk volmaken ? Het voorlopig laatste wijkje noemt Colipain, geen hond kom je er tegen. Stap nu het Hallerbos binnen, eens te meer over een goudgeel tapijt. Daarna voert een lange kaarsrechte asfaltweg (Veertigbunderdreef) mij tussen de mastodonten van beuken naar een brug over de autobaan E19. Ook in het bos geen bankje te bespeuren. En nu hoeft het voor mij niet meer, ik loop de tocht in één keer uit ! Ik loop voorbij de afgedekte vuilnisbelt van Cour au Bois en wandel nog een kilometertje of zo door op de kim. Vanaf Sentier Ste-Anne begint de afdaling naar de vallei van de Hain. Markeringen blijken in de kerkwegeltjes bijwijlen gesaboteerd, overschildert met donkerblauwe verf. Eens te meer helpt mijn terreinkennis mij er doorheen. Het parkoers loodst mij achterom de dorpskern, langs het riviertje door de weilanden. Stap nog voorbij de Chateau de Robiano  en steek bij de watermolen het watertje over. Langs de kasteelmuur bereik ik de Grand’place het eindpunt van deze tocht en …mijn eerste bankje !

De temperatuur is aangenaam genoeg om er een tiental minuutjes uit te blazen. Kan hier de bus nemen naar de stations van Braine-l’Alleud of Tubize maar verkies het laatste stukje ook te voet te doen. Tubize is het dichtste bij (een kleine 6 km) en daar ga ik naartoe. Loop gewoon de steenweg af door de vallei van de Hain. Kom zodoende voorbij de Forges de Clabecq gelegen langs het kanaal Brussel-Charleroi. Las nog een korte pauze in bij Clabecq. Heb bij het rechtkomen plots een stekende pijn in de rechtervoet. Het ebt weg en ik wandel op mijn gemakje naar het station. Helaas komt de miserie terug, zowel bij het uit de trein stappen in Brussel-Centraal als in Antwerpen-Centraal. Loop van de bus letterlijk op één been naar huis. Er is duidelijk iets mis. Slik een ontstekingsremmer en wrijf de pijnlijke plek in met zalf, afwachten maar. Helaas, op zondagmorgen krijg ik geen poot aan de grond, of liever …maar één poot aan de grond ! Besluit een rustdag in te lassen, het gezond verstand laten zegevieren al kost het mij veel moeite.

Zodoende zit ik hier dus op zondagmiddag voor mijn peeceetje een wandelverslag te schrijven. Is mij in geen jaren meer overkomen en erg ‘happy’ voel ik er mij niet bij. Mis de buitenlucht en de kilometers. Kijk intussen wel terug op een geslaagd GR12 avontuur dat mij van Bergen-op-Zoom naar Braine-le-Château voerde. Heb prachtige trajecten gelopen waaronder de Brabantse Wal, het Klein Schietveld, de Kesselse Heide en de strook rond Beersel. De stedelijke doorsteekjes met het Antwerpse Rivierenhof, Lier, Mechelen en vooral Brussel waren allen heel geslaagd. Ben tenslotte aangenaam verrast geweest door de weidse omgeving rond Mechelen, van de bosstrookjes bij Bonheiden tot de Zenne bij Hombeek. U begrijpt, GR heeft er een fan bij gewonnen ! Volgende uitdaging in die zin wordt de korte (100 km) Reynaertroute van Hulst tot Rupelmonde, zodra het pootje gecureerd is.    

FOTOREEKS      

http://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/20101106Ukk...

19:28 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gr12

29-10-10

27.10.2010 GR12 Humbeek - Ukkel-Kalevoet

Heb bij aankomst aan Humbeek Brug slechts een tiental minuutjes vertraging. Het openbaar vervoer presteert dus soms toch naar wens. De muts blijft in de tas vandaag, het is gewoon maar frisjes aan het koppetje. De etappe vertrekt langs het Zeekanaal richting Brussel. Woningen maken algauw plaats voor populierenbosjes. Ganzen en eenden vertrouwen de ‘lange wapper’ niet en duikelen het veilige nat in. Na anderhalve kilometer ruil ik de waterkant in voor desolate akkers, kaal of begroeit met verdort maïs. Het pad is modderig, nat, hier heeft het vannacht flink geregend. Mij enige vertier zijn fazantenhennen die her en der schielijk de beplanting invluchten. Hoog in de lucht haast geruisloze grijze vogels, Zaventem is inderdaad niet veraf. Na een drietal kilometer bereik ik het jonge bos dat ooit het vliegveld van Grimbergen was. Wandel er omheen, genietend van verkleurende blad in geel, bruin en rood. Langzaam overwint het zonnetje de grijze tinten, het wordt dan toch nog een mooie dag. Ook het parkoers wordt aangenaam. Vanaf de Tonnenmolen mag ik met slingerpaadjes de loop van de Maalbeek volgen tot voorbij de Liermolen. De beek vervoert veel slib, lijkt wel chocolademelk. Loop vervolgens bij de Grimbergse abdij en zijn kerk langs, richting Prinsenpark. Een voetbal grasmat in prima staat, een strookje bos, een waterkasteel in ruïne, ik ben er zo doorheen. Moet nu wat straatjes lopen om de uitdijende Grimbergse bewoning door te komen. Vanaf de Triohofstraat wenken de, nu glooiende, akkers weer. Ik ruik hem voor ik hem zie, de bekende koffiebranderij van Strombeek. Loop er langs en vervolgens door enkele tunneltjes onder de Brusselse ring door. Stap door de stille straatjes van Strombeek, eerst arbeiderswijken, vervolgens langs de beter gegoede burgers. Een bushalte bij de A12 aan de Antwerpse laan wordt mijn eerste rustpost, heb er dan ook al 13 kilometer opzitten. Op de Maalbeek en het Prinsenpark na een beetje kleurloze tocht tot nog toe.

Maar daar zal dra verandering in komen. Een voetgangersbrug loodst mij over de Brusselse Esplanade en de A12 richting Heizelvlakte. Toer door de bosjes en parken rond het Atomium en vervolgens richting Koninklijk Paleis. Verslik mij even waar het parkoers versperd is door de woonwagens van een rondreizend circus. Heb hier al geboren en getogen Brusselaar wel voldoende terreinkennis om meteen mijn koers te corrigeren. Is een merkwaardig gevoel trouwens om als toerist de stad te bezoeken waar ik ruim 40 jaar geleefd heb. Zoveel is er trouwens niet veranderd vergeleken met toen. Van Albert’s stulpje gaat het opnieuw het Park van Laken in richting St-Annalaan en de Koninklijke Kadettenschool die één grote werf is. Ook de kerk van Laken (Onze-Lieve-Vrouwekerk) staat in de steigers. Moet nu door de ‘Paleizenstraat Over de Bruggen’ (noemt echt zo) waar de gekleurde medemens een onderkomen heeft gevonden. Net als op de Antwerpse steenweg trouwens, aan de overkant van het kanaal. ‘Turken Met’ is aflopend, ik zwerf tussen een veelheid aan vrachtwagens en groenteafval. Denk even het spoor van het parkoers bijster te zijn, maar niks is minder waar. Loop nu tussen de hoge kantoorgebouwen door over een middenberm met ‘kunst’ in Brusselse kleuren. Tot het Noordstation waar ik een tweede pauze inlas, ben 20 km ver.

Wandel na de Brusselse wafel richting Rogierplein en dan meteen linksaf ‘den Botanique’ in. Bekommer mij in het park om geen pijlen maar loop gewoon naar eigen goeddunken de groene heuvel op. De rust van het park staat in schril contrast met de drukte van de naastliggende Kleine Ring. Het voortdurende geloei van politiesirenes domineert het klankengeheel. Bij de P&V-toren speur ik opnieuw naar markeringen. Vind ze vrij snel op openbare vuilnisbakken (een merkwaardige constante in de stad) en verlichtingspalen. Ben blij het drukke kruispunt te kunnen verlaten. Heb nochtans de Brusselse gewoonte niet verleerd geen rekening te houden met verkeerslichten maar met het verkeer tout-court ! De rust van het Barricadenplein (ook al in opknap) en het Vrijheidsplantsoen doet deugd. Wandel verder langs de Congreskolom en in dalende lijn voorbij de Sint-Michiel. Het wordt weer drukker als ik door de Beenhouwerstraatjes loop en over de schitterende Grote Markt. Ik ken inderdaad geen mooiere dan die van Brussel. De Stoofstraat en onze Ereburger mogen natuurlijk niet ontbreken. Terug bergop nu, richting Grote en Kleine Zavel en het Egmontpaleis. Vervolgens door de Wolstraat met zijn typische Brusselse gevels, elk huis zijn balkon. Vanaf het Poelaertplein en zijn Justitiepaleis heb je een magistraal uitzicht over ‘le tout Bruxelles’, van de basiliek van Koekelberg tot de Zuidertoren en het Molenbeek waar JPD thuis is. Ronduit schitterend. Ik duikel langs de parkeerstraat naar beneden, naar wat ooit het echte hart van Brussel was …de Marollen, de Rue des Minimes en ‘d Huugstroet. Deze laatste herbergt nog steeds winkeltjes met prullaria, stoffen- en meubelwinkels, maar ook Portugese, Spaanse en Arabische eetgelegenheden. De charme is er toch een beetje af. Zo kom ik uit bij de Hallepoort, prachtig gerestaureerd.

Brussel-centrum gaat hier over in Sint-Gillis. Vanaf de gelijknamige ‘Parvis’ voert de klimmende Waterloosteenweg mij naar de ‘Barrière’ en het ‘Hotel de Ville’. De GR-markeringen krijgen er warempel het gezelschap van Sint-Jacobsschelpen (Compostella route). Stap nu het Park van Vorst binnen, waar groene kromsnavels verdorie nog nesten aan het bouwen zijn. Gezeten op een bankje in de zon sla ik hun nerveuze en luidruchtige activiteit gade. Wandel vervolgens verder tot een hoger gelegen punt inclusief uitzicht over de benedenstad. Bij het verlaten van het park mag ik nog hoger klimmen naar een punt dat ik ken als ‘Altitude 100’, het hoogste punt van de Brusselse Agglomeratie. Mijn laatste park wordt Duden, vroeger goed gekend als plaats waar ‘den Union’ thuis was en trouwens nog altijd is. Ik ruil zijn statige beukenlanen in voor de bewoonde wereld. Straten van burgerwoningen tot drie, vier hoog voeren mij van Vorst naar Ukkel. Het parkoers gaat weer eens in dalende lijn richting Heldenplein, Brugmannlaan en Avenue de Fré. Zo rond de klok van vieren heerst hier een onwaarschijnlijke drukte. Auto’s, bussen en trams verdringen zich op de verkeersaders, ik glip er als een paling doorheen. Niet te geloven maar nauwelijks een paar honderden meter verder, voorbij het Hof ten Horen, begint de Crabbegatweg. Dit blijkt een mij totaal onbekende parel van een holle weg te zijn, inclusief gladde kasseitjes. Ik geniet er van de absolute rust en stilte, zo midden in de grootstad. Hij wordt mijn laatste lange klim van de dag tot bij de drukke Dieweg. Een kilometerke of zo in zachtjes dalende lijn voert mij tot bij station Ukkel-Kalevoet. Ben vier minuutjes voor de boemeltrein richting Brussel-Zuid ter plaatse, einde goed al goed.

Heb een merkwaardige etappe gelopen vandaag. Een weifelend, beetje kleurloos begin tot de Esplanade, de Maalbeek in Grimbergen niet te na gesproken natuurlijk. Daarna een reuze boeiend Brussels avontuur, behoorlijk zwaar ook. Tel niet minder dan vier vrij lange hellingen en evenveel afdalingen vanaf Brussel-Noord. Ben dan ook behoorlijk afgepeigerd als ik thuis kom, na de nodige motorpech van mijn boemeltje naar Hemiksem. Ook de NMBS is dagelijks weer een portie avontuur. Er rest mij nu nog een kleine 30km GR12 tot in Braine-le-Château, voorlopig gepland op brugdag 12 November. Tussendoor eist het clubwandelen weer zijn plaatsje op mijn kalender. Haaft aale goe !  

FOTOREEKS     

http://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/20101027Hum...

22:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gr12

26.10.2010 GR12 OLV Waver - Humbeek

Twee regionale treinritjes en een busrit met telkens 15 minuutjes overstaptijd. Rustig reisje zou je denken. Dit is echter zonder de NMBS gerekend. Trein naar Mechelen en Leuven heeft 15 minuten vertraging, trein naar Sint-Niklaas 20 minuten, schalt de omroeper van dienst door de luidsprekers van station Puurs. De 15 zullen er 25 worden want op het enkelspoor naar Willebroek krijgt de ‘Sinterklaas’ voorrang, weg bus. Gelukkig rijdt De Lijn vanuit Mechelen klokvast om de 30 minuten. De tijdschade blijft dus beperkt.

De eenzame wandelaar trekt zich verkleumt op gang. Op een kletskop staat geen haar en dus moet de wollen muts voor het eerst bescherming bieden tegen de vrieskou. De handen gaan diep in de zakken terwijl ik door de (lange) Leemstraat stap, het centrum van OLV Waver verlatend. De zon doet haar best om mij wat op te warmen en op te beuren, wat later in de dag ook zal lukken. De steenweg wordt ingeruild voor achterafjes langs weilanden, chrysanten onder zeil en glasteelt. Groentenstad Mechelen is inderdaad niet veraf. Bij hondenasiel Leibeekhoeve even twijfel bij de overigens perfect verzorgde markeringen. Ik sla mij toch vlot door de links/rechtse. Na ruim vier kilometer het Peultenbos, nat gebied en dus veel populieren met verliezend blad langs de grachten. Na het groen een verweerde hoeve en dan de eerste villaatjes van Putte en Bonheiden. Voortdurend geronk in de lucht. Een helikopter vliegt af en aan, ik krijg hem niet te zien tussen de vele bomen op het parkoers. Leuke tocht tot dusver, een afwisseling van weilanden en bosjes, veelal onverhard met enkele korte strookjes tarmac.

Na ruim acht kilometer kom ik bij een pompstation op de weg Mechelen-Bonheiden. Tijd voor een pauze en de versterking van de innerlijke mens. Loop vervolgens door een villawijkje en krijg in de verte een eerste uitzicht op de kerk van de Mechelse Hanswijk. Mag meteen ook het Mechels broek in, de Romboutstoren aan mijn rechterhand houdend. Loop aanvankelijk door een groene vlakte en vervolgens over vettige paadjes door een bosstrookje. Grachtjes vangen het overtollige hemelvocht op. Even een tarmacje tot een wandelpaal en vervolgens terug het domein in. Zalig wandelen is het hier aan de rand van weiland begraasd door Galloway runderen en enkele paarden. Klim tenslotte de Dijledijk op en pauzeer er een tweede keer op een bankje. Geniet bij de boterham van het weidse, groene vergezicht, een plas als begrenzer. Blijf niet te lang zitten, daarvoor is het mij toch te fris. Drentel verder met de rivier mee, langs de Nekkerplas en tot het Spui. De ‘Afleidingsdijle’ voert mij onder een paar bruggen door tot de Zandpoortvest, Mechelen City. Tussen schoolgaande jeugd door laverend steek ik de drukke baan over en stap een park binnen bij de Volmolen. Pitzemburg blijkt dit hier te noemen, een naam die ik ken uit een ver basketbal verleden, als tweede Mechelse club. Kom op de Bruul uit en wandel tot de Onze-Lieve-Vrouw over de Dijle. Zoek de Dijle-kaaien op bij Zoutwerf en bewonder er enkele fraaie oude gevels. Moet nu over de Korenmarkt (in heraanleg) en zo naar de imposante Brusselpoort. Het Mechelse centrum ligt meteen achter mij. Wandel verder over de Leuvense Vaart en vervolgens door wat stille straatjes tot het Vrijbroekpark. Maak een hele omzwerving door de prachtige lanen van dit park. Een aantal bomen werden recent gekapt, jammer maar zal wel zijn redenen hebben.

De Stuivenbergbaan voert mij definitief de stad uit richting E19. Loop onder deze verkeersader door en draai wat verder bij een kapelletje het groen in. Geen bewegwijzering mogelijk over 1000 meter, zegt de tekst. Hoeft ook eigenlijk niet, er loopt maar één pad, aanvankelijk tussen populieren later dwars door dorre maïsvelden. Een eindje benedendijks, vlak voor Hombeek bereik ik de Zenne. Tijd voor een lekker sappige Belgische peer. Het parkoers zoekt nu de oever van de rivier op. Al heeft de (stinkende) Zenne dan een kwalijke ruikende reputatie, hier valt er niks van te merken. Langs de ruime Eglegemvijver is het al groen wat je ziet, prachtige bomen en frisgroen gras. Ondanks de E19 nooit veraf is een schitterend stuk parkoers. Krijg nog een heerlijk verlengstuk als ik rivier en vijver verlaat en door de beemden koers zet naar het kasteel van Relegem. Ben al ruim 23 km ver en heb er geen meter spijt van. Dit is echt een heerlijk wandeling ! Ik kom nu op grondgebied Zemst. Loop door kale akkers en stroken dor maïs verder richting Wormelaar. Hier staat een wandelpaal waar ik vorige maand met de GR128 ook langskwam. Ga nu de omgekeerde weg over nogal wat asfalt. De pijlers van Humbeek Brug tekenen zich af tegen de einder. Loop netjes het ommetje waar ik mij vorige maand in verslikte. Passeer ook de pijpleiding in aanleg. De buizen liggen nu al ondergronds. De toen moeilijke, want dicht begroeide paadjes liggen er al wat makkelijker bij. Het hoge gras laat de oren hangen. Een paar straatjes nog en ik sta op de brug, speurend naar een bushalte. Mis een eerste bus en wacht gedwee op de volgende. Zoals aangegeven door mijn medepassagier loopt de vertraging op tot 25 minuten, mijn tweede vandaag. De knappe jongedame aan het stuur blijkt ook nog eens een schitterende chauffeur te zijn. Met de glimlach en met zwier loodst zij haar voertuig door het drukke Brusselse verkeer. Twee nipte aansluitingen verder sta ik opnieuw in Hemiksem. Kijk terug op een onverwacht prachtige tocht, een aanrader deze etappe.   

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/20101026Onz...

22:45 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gr12

16-10-10

10.10.2010 GR12 Broechem - Onze-Lieve-Vrouw-Waver

Een haast lege bus zet mij af op enkele honderden meter van de Broechemse kerk, mijn startpunt vandaag. Lange rijen zondagse mensen staan aan te schuiven voor de al even zondagse broodjes en gebak. Ze bekijken de sjofele wandelaar niet eens. Net als gisteren is de markering om het dorp uit te lopen perfect. Waar men gaat langs Vlaamse wegen komt men de Heilige Wegenwerken tegen en ook dit dorp ontsnapt er niet aan. Deze wandelaar al evenmin. Na de zandbak volgen een paar kerkwegels en vervolgens weidse fruitgaarden. Moeilijk te bewegwijzeren, zegt de tekst. Ik hoef zelfs niet echt aandachtig te zijn, markeringen op alle kritische punten. Wat ik niet verwachte gebeurt. Bij een open hemel dauwt het dit seizoen overvloedig. Ik loop met mijn oude stapschoenen, inclusief extra verluchtingsgaten. Kletsnatte voeten dus na een paar stroken hoog gras en ik ben nog maar een paar kilometer onderweg. Ik vond het nog grappig ook ! Vanaf Emblem verlaat ik het 4 Kerkenpad en zet koers over Nete en Netekanaal, vlakbij een rustpost van de Kleitrappers. Mag even langs de kleine rivier flaneren en duik vervolgens het achterland in. Enkele tarmacjes en dan de onvolprezen schitterende Kesselse Heide. Heerlijk door het zand lopen langs zomereik en open plekken met uitgebloeide heide, een prachtige strook natuur. Bij een overweg naar de andere kant van de spoorbaan, volg de ijzeren weg even en duik dan terug de Kempense bossen in. Op enkele joggers na ben ik hier moederziel alleen. Vanaf het Fort van Kessel loodsen een paar straten mij naar het gelijknamige station. Ik heb er 8 km opzitten, tijd voor een boterham.

Uit de zon is het bepaald fris en dus blijf ik niet lang zitten. Aan de Torenvenstraat lijkt geen einde te komen tot in opnieuw de bossen in mag. Blijken de paadjes te zijn rond de Kromme Ham, die ik met de tocht van de Kleitrappers omgekeerd liep. Zij kwamen toen van Lier, ik loop er nu naartoe. Wandel ook deze keer door de natuur van de Steenbeemden, met zijn grachten de oevers begroeid met roze orchis. Mag vervolgens weer de dijk op van de Kleine Nete. Waar deze onder het Netekanaal door duikt volgt ik het kanaal richting Lisperpoort. Over de Lierse vesten zet ik vervolgens koers naar het Spui. Bij de wandelpaal aldaar pauzeer ik een tweede keer, genietend van een prachtig uitzicht. Wandel nu langs grachten dwars door de mooie stad. Voorbij de Vismarkt, de Hoge Brug en de Zimmertoren. Er heerst een drukte van belang. Het krioelt er van de jeugd deelnemend aan een KLJ-dag. Ik verslik mij in een poortje van het Begijnhof. Keer op mijn stappen terug, parkoers is parkoers. De stilte binnen het begijntjesdomein staat in schril contrast met het gejoel erbuiten. Het doet deugd. Ruil de kasseitjes in voor het asfalt van de Vesten die mij de stad uitloodsen bij de Molbrug. Mag nu de Netedijk op voor een rit tot een bedrijf met verweerde schoorsteen. Een kort stukje langs een kanaal en ik verlaat definitief het water bij Anderstad.

Wolfslei blijkt een prachtige dreef te zijn die mij het boerenland inloodst. Krijg een afwisseling van verhard en onverhard onder de sloffen geschoven. Her en der een eenzame boerderij, ik kom geen mens tegen. Op de grens met Duffel volgt ik de kronkels van een gracht, een leuk stukje parkoers. Wandelend langs weilanden, maïsvelden en glasteelt komt ik bij Kruisbaan uit. De eerstvolgende kilometer zal mijn tekst niet blijken te kloppen. De markering is echter fris en vers, laat geen twijfel toe. Boterhoek, daar moet ik zijn. Ga er een asfaltwegje op dat zich door de velden slingert richting witte kerk met hoge spitse toren. De kasseibaan uit de tekst blijkt intussen met een zwart laagje bedenkt te zijn. De vele fietsers die ik tegen kom zullen er vast niet rouwig om zijn. Bij het indrukwekkende St-Ursula-instituut ben ik waar ik zijn moet : Onze-Lieve-Vrouw Waver. De bus laat nog wel even op zich wachten en dus doe ik een terrasje, met wandelaarsdrankje, in de schaduw van de prachtige kerk en al even mooie stadhuis. Busje komt zo, busje komt te laat …omwille van wegeniswerken ! Deert niet, tussen Mechelen en Antwerpen rijden vele treinen. Ik vind een plaatsje op de ‘Amsterdammer’. Raak er in gesprek met een koppeltje rasechte Feyenoord supporters en samen mijmeren we over de succesdagen van ene Aad De Mos in Mechelen. De tijd vliegt voorbij, ik verlaat mijn gezellen in het Centraal station.

Gezeten op de bus kijk ik terug op een erg leuke tocht. Die laatste paar kilometer beton deden daar niks aan af. Moet nu eerste drie dagjes naar Istanboel voor een ruime werkvergadering. Volgend weekend verken ik dan een eerste deel van onze Zoniëntocht alvorens van Waver naar Humbeek te stappen. Tot dan. 

FOTOREEKS     

   http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20101010Broe...

16:38 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gr12

09.10.2010 GR verbinding Hemiksem - Broechem

Wij vragen ons al een tijdje af welke GR route er door onze straat loopt. Wat uitgebreider Googlen leert mij dat het een verbinding betreft tussen de Ronde van Vlaanderen in Bazel a/d Schelde (GR 5A) en GR 12 in het Deurnese Rivierenhof. Laat ik in dat laatste park toch net gestopt zijn vorige zondag ! Ik ‘leen’ dus een werkuurtje van de baas om mij de routebeschrijvingen van de GRA5 aan te schaffen. Ga een extraatje lopen van ruim 20km dwars door de Koekestad.

Vertrek dus om 09:00 in de ‘misty morning’ van thuis langs ‘de Putteman’ zoals Linda het steegje rechtover cafe ‘’t Nief Perdje’ noemt. Slaag er warempel in mij te verslikken in een links rechtse combinatie in mijn eigen gemeente. Te veel omgevingskennis is niet altijd een goede raadgever, zo blijkt. Ik wandel richting Groenenhoek en de villas van Aartselaar. Stap voorbij de verborgen liggende ‘Witte Hoeve’ en dan door de prachtige lindendreef voorbij Kasteel Klaverblad (verscholen achter metershoge rododendrons). Wandel voorbij het zigeunerkamp naar het Macadammeke en de St-Bernardse steenweg. Ben intussen even op Antwerps grondgebied geweest en vervolg mijn weg lange tijd dwars door Hoboken (Haubauken Peter !!). Mag een ruime lus lopen door de dreven van Fort 8 met zijn grillig gevormde platanen. Het lijken net draken met tientallen armen. Bij Villa Marina verlaat ik het park en ruil het in voor een ander, dat van Hoboken met het rood geschilderde kasteel Zorgvliet. Moet vervolgens een tijdje door stille straten lopen, van de meer gegoede burger naar de arbeider. Van eengezinswoningen naar flatgebouwen, sommige op betonnen palen gebouwd. Hoboken staat algemeen bekend voor zijn vervuilende industrie en zijn gekleurde medemensen. Noch het ene noch het andere krijg ik te zien. In het Kielpark zijn wel een stel ‘uitgelaten zwarte apen (RvhG)’ vrolijk en met de nodige luidkeelse commentaren hun partijtje voetbal aan het spelen. Ik moet nu de snelwegen en de Antwerpse ring over ‘oep ’t Zuid’ bij het Justitiepaleis met de haaienvinnen, hoog op een brug en zet dan koers naar Jeugdherberg Opsinjoorke. Het is intussen zonnig en aangenaam weer geworden. Ik neem er vijf in een parkje met prachtige kastanjebomen, tijd voor een boterham.

Wandel vervolgens verder richting Jan Vanrijswijcklaan (loan oep z’n Antwaarps) en verslik mij even in tekst en markeringen. Weet toch het Nachtegalenpark te bereiken bij restaurant Dikke Mee. Flaneer er door heerlijke dreven. Blijf langs de ring en zijn razende verkeer lopen maar wel voortdurend in het groen tot voorbij Stadspark Brilschans. Een voetgangersbrug loodst mij over snelweg en spoorbaan naar een volgende groene strook tot het station van Berchem. Heb er ongeveer 17 km opzitten waarvan zeker 70% in het groen, onwaarschijnlijk. Wandel nu naar wijk Zurenborg met zijn statige herenhuizen ongeveer een eeuw oud. Blijf even staan en genieten bij een kruispunt. Elk hoekhuis draagt er de naam van een seizoen, inclusief muurschildering. De huizen zijn identiek maar elk in een verschillende kleur geschilderd. Ronduit prachtig net als de schitterende kasteeltjes op het ronde pleintje van de Cogels-Osylei. Ik geniet. Moet nu opnieuw de ring over en even verder een fietspad op dat mij langs de snelweg zal loodsen tot de Stenen Brug. Blijf vervolgens tussen de Deurnese woondozen lopen tot het wat kitscherige kasteel Sterckshof. Ben in het Rivierenhof waar de nationale Antwerpse sport beoefend wordt, korfbal.Pauzeer een tweede keer in het lommer bij de vijver van het kasteel. Mijn verbindingetappe zit er op. Ik pik terug de GR12 op waar ik hem vorige zondag verlaten had.

Mag uitgebreid genieten van deze groene long in zijn beginnende herfsttooi. Verlaat het park en steek de Ruggeveldlaan over. Bij de sportterreinen van Catba weet ik dat de stad voorgoed achter mij ligt. Een afwisseling van veldwegeltjes en tarmacjes loodst mij naar Fort 2 – grondgebied Wommelgem. Ik wandel graag langs de fortvijvers en wordt hier nog eens uitgebreid op mijn wenken bediend. Na het fort volgt een geheel van verharde paadjes en nog meer tarmacjes met op de achtergrond een witte kerk. Daar moet ik ook naartoe, blijkt het centrum van Wommelgem te zijn. Een haast perfecte markering loodst mij de gemeente weer uit en de weilanden in. Het gaat minder vlot als ik een bosrand bereik. Gelukkig doorkruiste ik het Zevenbergenbos samen met Martin deze winter en zodoende kom ik goed terecht, bij de prachtige dreef die naar het gelijknamige kasteel leidt. Rustpost drie las ik in haast onder de kerktoren van Ranst. Heb nochtans slechts vier kilometer meer voor de boeg. De terugweg nar huis is kort, er kan dus een extraatje af. Opnieuw loop ik erg vlot het dorp uit. Doorkruis fruitgaarden, serrebouw en maïsvelden. Krijg een tweede bosstrook onder de sloffen geschoven en mag vervolgens letterlijk dwars door een ‘lane’ van een golfterrein. Ik hoor niemand ‘timber’ roepen, wandel dus op mijn gemakje tot een vervallen hoeve en vervolgens door een pracht van een dreef. Ik volg hierbij al een hele tijd het 4 Kerkenpad. Een laatste dreef tussen kasteel en dorp, de laatste kerkwegels, ik ben in Broechem, mijn eindpunt voor vandaag. Slof naar de bushalte waar ik meteen ‘beet’ heb en naar de Rooseveltplaats gebracht wordt. Ben dan ook een ietsje vroeger thuis dan verwacht.

Kijk terug op een wel erg gevarieerde tocht. Veel groen dankzij de Antwerpse parken maar ook het saaie fietspad langs de ring. Nogal wat bebouwing en asfalt tot voorbij Wommelgem maar afsluitend met leuke stukken tussen Ranst en Broechem. Morgen trek ik verder weg richting Lier en vervolgens Mechelen. Ik zie het best wel zitten. 

FOTOREEKS    

 http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20101009Hemi...

16:35 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gr12

06-10-10

03.10.2010 GR12 Putte-Kapellen - Rivierenhof (Deurne)

Was het weer gisteren nogal grauw, het belooft vandaag een stralende dag te worden. Kom pas om 08:00 mijn bed uit, voelt mij bepaald ‘pips’, snipverkouden. Zal op slecht karakter lopen worden vandaag! Pik de draad weer op bij de bushalte van de Stabroekse steenweg, waar ik gisteren stopte. Het eigenlijke parkoers loodst mij langs de antitankgracht, die ik zowat twee kilometer ga volgen. Heerlijk, meestal zandpaden in het groen langs het bruine water. Net als gisteren veel paddo’s langs de kant. Moet op grondgebied Kapellen een pas heraangelegde steenweg op. Koning auto krijgt een biljartbaan cadeau. Brede boorden zijn pas met gras ingezaaid en van jonge boompjes voorzien. Helaas, aan voetgangers werd niet gedacht. Ben dan ook blij dat ik de rustiger straten van een villawijk in kan. Wordt nu een tijdje huisjes kijken in het groen. Hier is alleen plaats voor de burger met een goed gespekte beurs. Kom tot de spoorbaan slechts één levend wezen tegen, een rosse eekhoorn die vliegensvlug van tak tot tak wipt, mij nauwlettend in het oog houdend. Bij de spoorbaan kan ik twee richtingen uit. Er blijkt een variant te zijn die niet in mijn boekje staat. Ik hou het dus bij de hoofdroute. Aan de overkant van ‘den ijzeren weg’ nog meer villa’s. Even een bosstrookje waarbij het pad niet of nauwelijks te onderscheiden valt van zijn omgeving. Gelukkig is de markering recent en perfect vandaag. En als roodwit even hapert is er nog witgeel van PR5 route, wat dit ook moge betekenen. Beide routes sturen mij door de ellenlange Vijverslei tot het Klein Schietveld. Dit is Stroboeren terrein. Het is erg winderig in de open vlakte met de hoge grassen. Dit tempert de warmte wat. Na de open ruimte komen de modderpaden door de bossen aan de beurt. Heerlijk wandelen is het hier weer wel, zo op mijn dooie eentje. Ik geniet met mate vanwege lood in de benen. Zet toch koppig door. De erg ruime boslus zet mij af bij de antitankgracht en het Fort van Brasschaat, waar ook de variant terug aansluit. Ik volg de gracht verder tot Bethanie, 100 meter van de Stroboeren startzaal. Tijd voor een bankje en een boterham, heb er 12 km non-stop opzitten.

 Jonge snaken kijken verbaasd als ik hen vertel waar ik mee bezig ben. Is duidelijk geen spek voor hun bek. Met de nodige versterking trek ik verder langs de antitankgracht naar de overkant van de Bredabaan. Loop vervolgens domeinbos De Inslag in en mag één kilometer lang genieten van een prachtige beukendreef. Het rode is er af, bruin wordt stilaan de hoofdtint. Na het bos moet ik wat straten lopen. Kan dit zonder tekst doen, de markering is werkelijk super. Hier kan je niet fout lopen! De Miksebaan loodst mij naar het Park van Brasschaat, even anders bekeken en bewandelt. Dit zal ook het geval zijn voor het Peerdsbos, ook al Stroboeren terrein. Ik loop haast kilometerslang samen met de kronkelende Laarse beek, tot het Boswachtershuisje, mijn tweede pauze. Heb er nog een tweetal dreven te goed en loop dan de autobaan over. Kom zo aan de achterkant van domein Vordenstein. Langs het onooglijke, natte paadje ook al bekend van de Stroboeren, loop ik terug naar de drukke verkeersweg. Mag parallel lopen over een breed graspad tussen stille natuur en koning auto. Vervolgens door sportdomein De Zeurt en dan recht naar de Schotense vaart, super bekend terrein. Mag hier rechtsaf en loop ruim 2 km langs zijn oevers, voorbij de Jachthaven waar een heus kapitaal bijeen ligt, en een aantal loze visserkes. Bij het Albertkanaal rechtsaf tot de Hoogmolenbrug en dan wacht een stille bedrijvenzone met zondagrust. De parkoersbouwer heeft nog wel een enig mooi lusje in petto in de bossen van waterkasteel Ertbrugge. Het Deurnese Saerensplein, de Ruggeveldlaan met tramlijn in aanleg, ik stap naar het Rivierenhof, mijn eindpunt voor vandaag. De terrassen bij het kasteel zijn volzet, menig glas is geledigd. Ik besluit in westelijke richting door de prachtige dreven te flaneren richting stadscentrum. Kom inderdaad uit bij de Stenen Brug en de Turnhoutsebaan in Borgerhout. Er heerst een gezellige drukte, de winkels van de veelal gekleurde medemens kennen geen zondagrust. Een halfuurtje later sta ik op de Rooseveltplaats. Busje komt zo …

Ik kijk terug op een heerlijk parkoers. De antitankgrachten, het Klein Schietveld, het Peerdsbos, de Schotense vaart  en de goed uitgekiende doorsteken van het ene naar het andere. Samen met de perfecte markering liep ik een heuse topper vandaag. Dat beetje ziekjes zijn was zodoende niet meer dan een ‘fait divers’. Volgend weekend staan etappes naar Lier en Mechelen op het programma, U leest er vast meer over in deze column.  

FOTOREEKS 

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20101003putt...

20:57 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gr12

02.10.2010 GR12 Bergen-Op-Zoom - Putte-Kapellen

06:30 busje komt zo !

06:40 busje komt zo ?

06:50 busje komt blijkbaar niet !

Gelukkig is er nog Taxi Linda die mij naar ’t Schoonselhof brengt waar tram 24 wel degelijk zo komt. Vanaf Hoboken gaat het dus vlotjes over ’t Centraal en Roosendaal naar het kleine stationnetje van Bergen-Op-Zoom. De eerste doorstreepte (want variant) markering bemerk ik al van op het perron. Ken de tekst naar de echte startplaats zowat uit het hoofd en dat blijkt geen overbodige luxe. De markeringen zijn bijwijlen gedateerd en niet altijd even consequent. Doorkruis stille straten met rijhuizen en woonkazernes tot een park met langgerekte vijver. Even verder ligt het Hospitaal Lievensberg en kan ik onder de ringweg door duiken, het bos in. Bij Stayokay de gezochte wandelboom. Routes en markeringen in alle windrichtingen (LAW 5 & 11, GR5, Graaf Floris V-pad) Ik pik de GR12 op die mij naar het Waalse Braine-le-Château zal leiden, als ik maar lang genoeg doorstap.

Mijn route verdwijnt alleen in de zanderige bossen met een afwisseling van spar, berk en zomereik. Joggers hebben er hun rondje al opzitten en komen hevig bezweet en hijgend aangespurt. Het bos is nog nat, sparren geuren heerlijk. Ik ben algauw alleen op pad, geniet van de bosrijke omgeving, soms even doorspekt met een open ruimte. Bij de Huijbergse baan herken ik een hoeve waar lokale wandelclubs nogal eens een rustpost organiseren. Loop even verder de Woensdrechtse Heide op, eigenlijk bosgebied. Loop in een weidse boog om de gelijknamige militaire basis heen, de hoge omheining volgend. Passeer de aanvliegroute naar het vliegveld en krijg een prachtig stuk duinen met uitbloeiende heide aangeboden. Opvallend veel paddenstoelen trouwens langs de paden, er zijn prachtige grote exemplaren bij. Heb dan ook heel regelmatig mijn fototoestel in aanslag. Het bankje aan de bosrand bij de Walse straat wordt mijn eerste rustpost. Heb er zo’n 10 kilometer bostocht opzitten.

Mag na de boterham en de groet aan de arm der wet terug de bossen in. Maak in feite een weidse boog rond Huijbergen, door de Staartse Duinen. Net voorbij de bebouwing wacht mij een rechte weg van ruim twee kilometer. De Putse Baan is eigenlijk een zandweg door een open vlakte. Het is prachtig wandelen hier over een breed pad langs hoge grassen, schaarse heideplantjes, een massa aan paddo’s en her en der een aanzet tot vennetje. Op een vijftal amazones na kom ik er niemand tegen. Bij een ijzeren hek en enorme rododendrons gaat het rechtsom door meer bebost gebied met vijvers, Groote Meer. Loop een drukke steenweg over en het volgende bos binnen tot en voorbij vijver Het Spanjooltje. Markering en tekst samen maken het mij niet makkelijk en toch sla ik er mij feilloos, al is het soms weifelend doorheen. Verlaat het bos bij Hoeve Calfven met uitzicht over de vlakke polder en een achtergrond van torens, de Antwerpse haven en Doel. Pauzeer een tweede keer bij de wandelpaal op de Brabantse Wal. Zit hier 30 meter boven de zeespiegel, de polder voor mij ligt 29 meter lager.

Wandel verder door Ossendrecht en langs zijn zuidrand door groentevelden met nog steeds de Antwerpse haven op de achtergrond. Worstel nog steeds met tekst en markeringen, gebruik mijn terreinkennis om Hageland en de Laagstraat te bereiken. De roodwitte markeringen, die al een tijdje samenlopen met witgele, krijgen er het gezelschap van de Compostella schelp. Bij de grens in Plaatsluis gebeurt het dan. Krijg de verwachte grenspaal niet te zien en zeker een kilometer lang al evenmin markeringen. Het plannetje in mijn routebeschrijving stelt mij gerust, ik loop in de juiste richting. Bij cafeetje De Leeuw van Vlaanderen blijk ik inderdaad parallel aan het parkoers gelopen te hebben. Waar en hoe het misliep, ik heb er het raden naar. Stoppelbergen blijkt een solide kasseiweg te zijn die mij terug de bossen inloodst op de grens van beide Lage Landen. Bij twijfel steeds het linkse pad kiezen, zegt de tekst. Ik hou mij eraan en kom inderdaad af en toe een markering tegen. Belangrijker zijn echter de beekjes die ik moet volgen en telkens aan de juiste hand weet te houden. Loop hier moederziel alleen door de bossen te hossen … op hoop van zegen. Sommige paden zijn breed en zanderig, voorzien van ruime plassen. Andere paadjes zijn dan weer donker, smal, als liep ik onder een groen baldakijn. Stap intussen al lang weer op Vlaams grondgebied en kom in prachtige beukendreven uit. Tijd voor een laatste stop bij een hek uit smeedwerk met datum 2003. Begin moe te worden. De laatste kilometers loop ik door de heerlijke beukendreven van het Moretusbos. Theehuisje Gloriëtte ligt te pronken op zijn heuvel tussen de rododendrons. Meteen er achter kasteel Ravenhof en nog meer beuk. Loop een villawijk in en langs een streepje antitankgracht tot de verkeersweg Antwerpen-Putte. Genoeg voor vandaag, ik ga op zoek naar een bushalte. De eerste wordt in het weekend niet bediend, de tweede, achter de hoek een kleine kilometer verder wel. Bus 650 brengt mij naar de Rooseveltplaats, bus 290 naar Hemiksem. Heb er een stevige boswandeling opzitten waarbij de hersenen hun portie arbeid hebben moeten verrichten. De markeringen waren inderdaad niet super vandaag.  

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100102Berg...

20:55 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gr12