30-10-17

29.10.2017 Section Marche de la Police de Jette

De herfst laat zich ‘s ochtends al goed gevoelen, het is behoorlijk fris als we naar en van de bus stappen. Het is nog geen kilometer stappen vanaf de Brusselse Charles Quint tot de sporthal van Ganshoren. De startlocatie is gewoonweg de cafetaria van het sportcentrum, wel mooi versiert voor Halloween maar absoluut zonder clubwerking ! Weg leuke Brusselse sfeer, één van de redenen waarom ik telkens weer uitkeek naar deze tocht. Weg ook het wandelen door de Brusselse parken van Dieleghem en Roi Baudouin. Gelukkig toont de tekening wel de Pajotse parochies Relegem en Kobbegem.

Wij op pad dus, langs de voetbal van Ganshoren en onderaf het Laarbeekbos. Onder de Brusselse ringweg door ook, le tout Bruxelles achter ons latend. Door de velden zakken naar de manège van Neerzellik. Leuke babbel onderweg met een triatlete die toevallig het parkoers oppikte. Even schrikken als een paard onderuit schuift. Dier en berijdster liggen op het tarmac. Het paard kruipt als eerste recht en stormt in paniek de heuvel op om daar tot rust te komen. De jonge ruiter gaat met een blik vol woede op zoek naar haar rijdier. Dit lijkt gelukkig goed af te lopen. Na 4 km de eerste pauze in de Relegemse Groenvink. Jan (Police de Bruxelles) en zijn dame zijn er van dienst. Even bijpraten en we vervolgen. Zoals we dat gewend zijn middels een lange, zachte klim door de akkers. Bieten en patatten worden stilaan gerooid. Andere velden kleuren geel : is dat nu koolzaad of gele mosterd, wij komen er niet uit. Witte en rode kolen ogen als ‘de bollen van Brussel’ zo groot. Passeren de hoeve met donjon en stappen de rustpost van Kobbegem binnen ‘chez les petites dames’. Veel bekend volk hier waaronder Jacqueline & Luc, Liliane & Jean ook.

 De marathon people lopen twee lokale lussen, wij doen er eentje van. De zon is stralend van de partij als we langs de witte kerk en het dorpsplein wandelen. Langs weides en akkers gaat het richting Assense Heerveld. We laten de bebouwing weer snel achter ons en lopen over vettige paden door de halfopen ruimte. Worden daarbij vergezeld van een pittig buitje. Het deert de loonwerkers op de akkers niet, de bieten moeten gerooid. In open veld komt de kerk van Kobbegem aan de einder tussen de bomen piepen. De 7,5 km zitten er snel op. Terug naar Relegem nu. Een pittige klim terwijl Ons Heer een flauwe regenboog spant. Prachtig uitzicht dat rijkt van het Atomium, over de basiliek van Koekelberg tot de flatgebouwen van Molenbeek. Hoogveld is de toepasselijke naam voor een kasseitje dat ons een verdieping lager brengt, in de stilte van de huisjes van Hamme (gehucht van Merchtem). Terug de velden in dan, een laatste heuveltje overwinnend tot de Groenvink. We nemen er de tijd voor een wandelaarsdrankje en babbel met ex-college Benny & zijn dame.

Hebben nog een tiental kilometer voor de boeg. Langs de Onderrichtstraat en de Oude Jetseweg richting Wemmel. Tussen de villa’s raken we met z’n allen het spoor van het parkoers bijster. Ik heb terreinkennis. Weet dat we bij de vijver en de witte hoeve steevast rechtsom gaan naar het kasseitje van Ronkel. Blijkt nu ook te kloppen. Bij het vroegere St-Michel duiken we een brousse in om een drukke baan te vermijden. Vanaf de brandweerkazerne bij het AZ-VUB mogen we genieten van het Laarbeekbos. Aanvankelijk wat volkstuintjes, daarna statige dreven langzaam zakkend naar het kasteel. Poelbos komt nu aan de beurt, een mix van bos en weilanden, lijkt meer op een groot park eigenlijk. Vervolgens keren en draaien om over de spoorweg te geraken en tot rustpost De Rivieren. Waren anderhalf uur onderweg voor 7,5 km ! De laatste loodjes dan, een klein halfuurtje huisjes kijken in de buik van Ganshoren.

We schuiven aan bij Jacqueline & Luc voor ons Duvelke. Verlaten stilletjes de sfeerloze zaal en stappen naar de Charles Quint voor onze bus richting Brussel Noord. Reis naar Hemiksem met een triest gevoel. Deze laatste tocht van de Police de Jette was zoals een overlijden zonder afscheid, zonder enige plechtigheid, droevig. We gaan jullie missen Brusselaars !

FOTOREEKS

19:42 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -g

31-10-16

23.10.2016 Police de Jette

Gemiddeld elf uur werken per dag en een kleine vijf uur reizen, hoe gek kan iemand zijn! En dan op zaterdag om 05:00 uit de veren want we verkennen de Hoeilaart tocht van de Ijsetrippers. Wilfried is ongerust en belt mij op. Geen paniek maatje, drie van de vier vervoermiddelen deze ochtend hadden vertraging maar ik ben op post met slechts vijf minuutjes vertraging ! Leuke bende vandaag, een team van negen wandelaars. Nieuwste rekruut Marie-Louise blijkt humor hoog in het vaandel te voeren. Ze zet mij na afloop dan ook nog eens af bij het Debroux viaduct. Haar reputatie kan niet meer stuk!

Moeilijke keuze vandaag overigens tussen de klassieker van de Police de Jette en relatieve nieuwkomer alleH Halle. Wij houden het klassiek. Vlotte reis overigens in de mistige morgen en de onaangename wachttijd in het donker bij het verlaten station van Vilvoorde. Zijn om negen uur al paraat, het parkoers oogt inderdaad klassiek en wij bouwen onze eigen 35 km, niet voorzien in het officiële aanbod. Master Jan is afwezig, geplaagd door een geknelde zenuw. Wij wensen hem langs deze weg een spoedig herstel.

Steken van wal door de stille straten genoemd naar filmsterren uit de vorige eeuw. Dan komen de Brussels parken aan bod : Dielegembos en zijn hondenuitlaters, le Parc Roi Baudoin en zijn vele waterpartijen. Krijgen een extraatje aangeboden langs de smalle Molenbeek. Eerste controle in het paviljoen De Rivieren na nauwelijks 4,5 km, te vroeg om te stoppen. Het is een paar jaar geleden dat we de lus over Ganshoren en Zellik nog liepen. Is normaal alleen voor de dapperen van de 42 km maar wij doen ze vandaag ook. Gemeenschappelijk door de wilde natuur rondom de spoorwegovergangen en tot het kerkhof van Ganshoren. Dan passeren we de rand van een bedrijvenzone. Wordt heden ten dage tijdens het weekend ingepalmd door Roemeense truckers rijdend voor een Belgische bevrachter en wachtend op lading de maandag ochtend. Het zal je leven maar wezen. Huisjes kijken nu tot het station van Sint-Agatha-Berchem. Vervolgens een leuk populierenparkje en onverhard langs ’t spoor tot Ganshoren. Klassiek tussen de blokken dozen door tot De Rivieren. 10,5 km op de teller en tijd voor een pauze met clubmaatjes Claire & Roland.

Gelijklopen tot voetbal Ganshoren en dan duiken we onderaf het Laarbeekbos richting Brusselse Ring. Voorbij een spruitjesveld onder koning auto door en een modderige klim naar de Pajotse akkers.  Op en neer nu langs de manège van Neerzellik richting Groenvink, de klassieke stop in Relegem. Overvolle staminee want met zondagse kaarting. Wij lopen na het plasje gelijk door. Lange trage klim door de akkers. Liggen de frietpatatten zo maar te rapen op ons graspad. Thuis zal blijken 2,5 kg voor slechts 6 exemplaren ‘van de tractor gevallen’. Dwars door de velden over tarmacjes langs koolzaad, bitter- en andere peeën, krulkool en dies meer.  Pauze ‘chez le petites dames de Kobbegem’ want traditie moet er zijn. Veel bekend volk overigens met Raymond Cravatte & Krol, Nicole en haar mannen, Liliane & Jean. Le beau monde van de langere afstanden dus.

Kunnen hier kiezen uit twee lussen van elk 7 km, eentje richting Asse en eentje richting Ossel. Wij kiezen voor Ossel hierin ondersteunt door Jean. De dorpspaster woont heel strategisch, aan de overkant van ’t straat waar de Mort Subite wordt gebrouwen. Klandizie verzekert lijkt het ons! Zachte klim de weidse akkers tegemoet. Ik heb een dipje maar bijt op de tanden, kan alleen maar beteren. Weidse omzwerving door open veld met de knallen van jagers op de achtergrond. We zullen ze alleen maar tegenkomen in hun jeeps dit jaar. We lopen in een ruime boog landelijk om Ossel heen. Betonbaantjes sturen ons op en neer door het rustige Pajotse landschap. Intussen zijn wij steeds meer gecharmeerd door de bepijling dit jaar. Die is echt perfect en ik leer zelfs een paar trucjes bij hoe heikele punten kunnen aangepakt worden met weinig middelen. Dit team is werkelijk schitterend! We komen terug bij onze dametjes gelijk met dezelfde wandelaars van daarstraks. Ook de lus naar Asse blijkt een pareltje te zijn.

Zal voor ons voor volgend jaar zijn. Wij volgen op zekere afstand Yvette & Norbert (Maserati) die aan hun 30 km bezig zijn. Opwaarts naar Hoogveld en dan over het kasseitje terug een verdieping lager dokkeren tot Hamme. Onverharde paadjes tussen bebouwing en akkers tot het klimmetje van Zavelberg & Keiberg. Wemmel is een werf en we moeten erdoor tot De Nachtegaal. Het is er te druk met voetbalminnend Vlaanderen, de meeste wandelaars lopen door. De parken van Wemmel en hun vijvers zijn het favoriete biotoop voor vele ganzen. Er is leven in de brouwerij! We stappen richting oude hoeve en de pittige klim van Ronkel. Het zwerk wordt dreigend, loodgrijs. We reppen ons door de werf van nieuwe trambanen tot de finish. Hoog tijd voor Duvel en Chimay Blue en wij sluiten van de zaal.

Volgend jaar de 35ste en denkelijk laatste editie. We zullen onze ‘ketjes’ missen want dit is een beregoede wandeltocht.

FOTOREEKS

 

11:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

24-10-16

16.10.2016 S.T.I.B. te Auderghem

Onze dag begint goed, kunnen een vroegere trein halen dan gepland in Brussel-Noord. Helaas … hij is afgeschaft wegens werken aan het spoor ! Die twee van Heimisse hebben meteen een alternatief klaar. In Brussel-Centraal de metro tot Hermann-Debroux aan een meerkost van € 8,40 maar we reizen met onze gastheren van vandaag de S.T.I.B..

Om 09:00 steken we van wal. Van Sint-Anna langs de Tweekerkenweg zakken tot onzen ‘Hermann’ en meteen weer stevig klimmen tot Zoniën en de Blankendelleweg. Onze parkoersbouwer heeft er zin in en gunt ons de mooiste holle weg van ’t woud, de Dennenweg. Lopen hem volledig zachtjes klimmend. Vervolgens een paar beukendreven en de ‘bumps’ tot het kapelleke van Willeriekende. Rustpost : de blokhut en zijn geurende houtstoof. Het is zo’n lekker weertje dat we al ons eerste terrasje doen.

Lopen vervolgens een lokaal boslusje achter de kapel door. Vreemd om zien hoe in één laan alle bomen met planken beschermd zijn, geen idee waarom. We stappen langs het prachtige Eikendal richting ‘le vieux Boitsfort’, den Bessemmoakershoek, mon pays natal. Reiken niet tot de bebouwing maar gaan stevig klimmentussen de beuken. Ja, hier trappen er een aantal al op hun adem ! Een kasseitje mag niet ontbreken alvorens de kapel weer opdoemt en de nu drukbeklante rustpost van de blokhut.

Etappe nummer drie zal naar Hoeilaart voeren. Eerst de manèges van de Brusselse steenweg en verderop al onze derde mooie natte en holle weg, Ginstdelle deze keer. Zet ons af bij de vijvers van Hoeilaart en zijn gemeentehuis. De voetbalkantine van wijlen den Eendracht doet nu dienst voor het petanque spelend volkje. Rustpost in café ’t Boske, lekker dubbelzinnige naam.

Was elke etappe tot nog toe slechts 5 km lang, nu wachten 9 km waarvoor ik vrees. De routebeschrijving vermeldt te veel straatnamen naar mijn goesting. En ik zal gelijk krijgen. We beginnen eraan met de stevige klim van de Willem Matstraat, voorbij de startlocatie van de IJsetrippers in november tot de top. Dan volgen we een blijkbaar historische route naar Waver en keren weer op grondgebied Overijse om bij Ter Trappen een kasseitje te verorberen tot het dal. Even een vlak fietspad in het groen bij grazende ezels en dan een potige klim naast de snelweg. Scherp en bochtig dalen langs de Vlierbeekberg. We zijn een uur onderweg op een potige macadam etappe. Ik beslis een korte pauze in te lassen bij een bushok in de zon. Weet waarom … rechtsom volgt de stevige kasseiklim van Koedaal tot de Limousin runderen. Ook andere wandelaars pauzeren want deze etappe is echt wel zware kost. Relatief vlak nu langs velden van onder andere bloeiend koolzaad en zonnebloemen. We dokkeren over het kasseitje van Koedal (Overijse) en door een bomenrijtje midden weidse velden. Aan de bosrand onze laatste pauze … in de bus van de S.T.I.B.. Zij zitten haast door hun drankvoorraad heen en hebben van elke wandelaar moeten aanhoren dat ze stik kapot zitten van de zware etappe.

Het is nog maar drie uur en dus beslissen wij ondanks de vermoeidheid toch 6 extra kilometers te lopen. Aanvankelijk heel leuk door het beukenwoud en over het kasseitje dat onder de autobaan doorloopt. Toch weer pittig door de golvende Haagbeukdreef tot Jezus-Eik. Maar dan … helaas weer meerdere kilometer villa’s kijken tot Koedal, we zijn een beetje teleurgesteld. Linda ploft in een zetel van de bus, bobijntje af.

We hebben nog 5 km voor de boeg. Onder de Brusselse ring door en dan ellenlang zachtjes dalen over de vele keien van de Blankendelleweg tot het Rood Klooster. We hebben er zelden de drukte meegemaakt zoals vandaag. Iedereen, sporter en zondagse toerist, wil blijkbaar genieten van die laatste zomerdag. We raken het spoor van het parkoers bijster, ook al wegens vandalisme, maar kennen de route uit het hoofd. Een laatste klim, kasseiwegje wordt ‘en ralenti’ genomen. Oef hoog tijd voor vitamientjes. De keuze is beperkt wegens bevoorradingsproblemen en meer wandelaars dan verwacht. Met stramme beenspieren keren we terug naar metro en trein. Zijn allebei hondsmoe maar tevreden ondanks een parkoers met vele en niet altijd even leuke gezichten.   

FOTOREEKS

 

12:56 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

11-05-16

08.05.2016 La Bruegelienne te Oudergem

Beducht voor de warmte verkies ik La Bruegelienne boven de Sinjorenstappers, het Brusselse Zoniën boven de Wilrijkse parken. Zoals we het van Jefke geleerd hebben nemen we de trein tot het station van Watermaal. Langs lanen weelderig versiert met kastanjekaarsen en een vijver gaat het tot metrostation Demey. Jeugdcentiment langs de Rue de la Petite Vignette tot het kruispunt Waversesteenweg en Boulevard du Souverain. We kuieren over de zondagse rommelmarkt tot startzaal Lutgardiscollege. Daniele, le permanent, begroet ons zoals altijd hartelijk. Ook Eddy, de fotograaf en vrouwtje Liliane zijn van de partij voor een kort tochtje. Je wordt ouder papa, geef het maar toe …

Gewoontedieren als we zijn lopen we bij de start al meteen fout. Moeten niet naar de Ravel spoorbaan maar over het kasseitje achter Hertoginnedal door ! De parkoersbouwer verrast met de lange klim langs Putdael gesierd met kasten van villa’s. Nogal wat straten om aan de overkant van de Tervurense Steenweg het parkje Parmentier aan te doen. Bepaald pittige start overigens. Vlak nu over de oude spoorbaan richting Stokkel. We delen de laatste meters tot Stade Fallon met joggende jeugd, aan een 15 km event bezig. Pauze in het schooltje van Malou zoals altijd. Wij blijven buiten zitten op een bankje. Er blijken erg weinig wandelaars present te tekenen vandaag.

De langere afstanden worden weggestuurd door een witte wijk recht naar het centrum van Stokkel. We stappen door de ellenlange Bosstraat richting Joli Bois. Uiteindelijk, bij tennisclub Orée duiken we het bos in, was niks te vroeg ! Maar nu kan de tocht niet meer stuk. Steken opnieuw de Avenue de Tervueren over en dan komen ze aan bod, de Verbrandedreef, de Vijfbeukendreef en vele andere. We duiken een eerste keer onder de Brusselse Ring door. Vervolgen onze tocht langs Olmenweg en Haagbeukendreef. De Prinsenweg stuurt ons, randje Jezus-Eik opnieuw de Ring onderdoor. We dokkeren over een bleek kasseitje en een fietspad tot de blokhut in Jezus-Eik. Hebben onderweg en over 12 km geen wandelaar gezien. Nicole en haar mannen zijn onze enige gezellen in de rustpost. 16 wandelaars op de 30 km zegt de helper minzaam.

Smeer je benen maar ik zegt Luk, ook de lus van 9 km is ‘goed gemeten’. Achter de kapel van Welriekende gaat het richting Groenendaal. De Terhulpsesteenweg over, onder de spoorbaan naar Namen door en dan door de ellenlange Bundersdreef. Het valt ons op dat de parkoersbouwer niet veel moeite doet, gewoon lange kaarsrechte paden door het bos kiest. Stoort niet maar er zit zodoende geen verrassing in het parkoers. Infantedreef, Sint-Hubertusdreef en Vankermdreef zetten ons af bij de American School. We stappen door de Bezemhoek waar de straten roos kleuren van de Japanse kerselaars in bloei. En dan terug het bos in voor de lange trage klim richting Jezus-Eik. Ook nu worden leuke kronkelende gemeden en voor lange rechte wegen gekozen. Het is al ruim 16:00 als we onze laatste pauze nemen in de Blokhut.

Ik weet wat komen gaat en besluit onze tocht in te korten. Krijgen nu wel de leukste bosstrook aangeboden met het Eikendal- en Caudaalvoetpad. Een keienpaadje ook tot de kasseitjes die naar Hermann-Debroux leiden. Het Rood Klooster laten we voor wat het is, redden toch de 17:00 van maître Daniele niet. We volgen gewoon het viaduct in Brusselse richting. Weten een leuk terrasje bij een vijver onderaf de woondozen Etrimo van de Berensheide. Gelaafd leggen we het laatste kilometertje tot station Watermaal af. In Antwerpen zullen we twee bussen missen daar zij niet stoppen aan de voorziene haltes. De grootse werken op de leien sturen alles in de war. Plan B dan maar met tram 24 en bus 295. Het is 21:30 als we de visschnitzels op het gasvuur zetten …      

FOTOREEKS

 

21:30 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -o

29-10-15

25.10.2015 Police de Jette

Jette daar wandelen we elk jaar een herfsttocht. Deze keer reizen we voor het eerst al tram-trein-busdag over Hoboken, Antwerpen-Centraal en Vilvoorde. De bus is aan de late kant, Martin, hier ook vaste klant heeft zijn koffie al op. Voor de volle 42 kilometer zijn we wat laat op pad, zullen onderweg wel beslissen wat en hoe. Als trio dus lopen we M&M achterna. Naar goede gewoonte de wijk met straatnamen van legendarische filmsterren in. Een paar straten verder staat het standbeeld van Robbedoes en dan duiken we het Dielegempark in. Linten en pijlen wijzen in twee richtingen, wij kiezen voor routine. Langs het Christusbeeld de brede laan naar beneden en vervolgens het Boudewijnpark in met zijn vele waterpartijen. Groene snaters vliegen in razende vaart over onze hoofden, ook al een jaarlijkse gewoonte. We zijn na 4 km al in ter Rivieren en besluiten daar de lokale lus niet te lopen.

Meteen richting spoorbaan dus en het moerassige groen richting voetbal van Ganshoren. Op de achtergrond de weer eens opgeknapte woontorens richting Charles Quint. Een kort strookje bos nu met knisperend geel populierenblad onder de bottines. Vettig paadje om onder de drukke Brusselse ringweg te geraken. We laten ‘le tout Bruxelles’ achter ons. Stappen door weilanden langs de oude hoeve en de manege van Neerzellik en klimmen dan over tarmac richting Relegem. Pauze net voorbij de fraaie dorpskerk in de Groenvink. Afgeladen vol café met kaarters en wandelaars. Moeder en schoondochter komen handen te kort om iedereen te bedienen. Nadia zit wiebelend op haar stoel alle gasten van stempeltjes en parkoersuitleg te voorzien. Koffie op, genoeg bij gekletst, we gaan weer op pad. Kiezen voor een lange, trage helling door open akkers, langs een kapelletje ook. Dan weer tarmac met weidse vergezichten tot in Kobbegem. De hoeve met donjon ligt achter ons, de fraai gerestaureerde kerk en brouwerij Mort Subite links van ons. Een eerste groet aan ‘les petites femmes de Kobbegem’, steeds weer dezelfde dames die hier al jaren voor de bediening zorgen. We hebben tijd genoeg om de twee lokale lussen van elk 7 km te lopen.

De eerste loodst ons tussen kerk en brouwerij door naar een eerste onverhard klimmetje met eenzame boom. Gaan ruim zwerven door weidse akkers richting Brussegem. Bij een oude hoeve komen we op de Osselstraat uit en gaan een eindje tarmac lopen, Nadine & Bernard, Lily & Jean achterna. Jagers doen in de verte hun ding, schuimen de velden af naar een lekker stoofpotje. Wij klimmen langs de bosrand genietend van prachtige vergezichten, het Atomnium prominent aanwezig. Net voor we  een tweede keer pauzeren begroeten we Yvette & Norbert (Borgerhout) die aan dezelfde lus beginnen. Even de innerlijke mens versterken en daar gaan we weer. Richting Walfergem deze keer en het Heierveld. Opvallend minder asfalt dan andere jaren tijdens deze lus. Zelfs een lusje door moerassig terrein dat ook Manke Fiel wel eens verkent. Ronden een enorm veld met ‘stinkers’ nog in volle bloei. Geen idee welke toepassing dit wel mag wezen. Een laatste keer naar de vrouwtjes van Kobbegem. Het is er nu al veel rustiger. Hebben nog twee korte etappes voor de boeg.

Trekken meteen naar het kasseitje van Hoogveld dat in deze tocht niet mag ontbreken. Dalen richting Hamme waar de parkoersmeester ons linea recta door velden en achterafjes loodst, de heuvel die ons van Brussel scheidt zodoende mijdend. Korte babbel met ex-collega die hier woont en toch even klimmen tot Keiberg, een groepje wandelaars van ’t Zeitje achterna. Laatste pauze in biljartcafé De Nachtegael. Op drie schermen volgen (te) luidruchtige voetbalsupporters hun passie. We blijven er dan ook niet lang. Lopen door het mooi park van Wemmel en de vierkante plas aan de overkant van de Brusselse Steenweg. Er heerst een drukte van belang op het water door grote groepen ganzen. Ronkel noemt ons laatste klimmetje bij een verweerde hoeve. Bij l’Arbre Ballon een stukje wild terrein opgewerkt door ons aller Jan. Langs AZ VUB en tramsporen in aanleg recht naar de finish. Netjes om 17:00 aan de aankomst voor ons stempeltje bij Daniele.

Nemen ruim de tijd voor een babbel met Yvette & Norbert, laten ons de Chimay Blue smaken. Dan is het tijd om huiswaarts te keren. Nemen afscheid van Martin en mogen de vermoeide ledematen zowaar te rusten leggen in een prachtige witte Jaguar. Onze Borgerhoutse schatten zetten ons in centrum Hemiksem af, waarvoor onze oprechte dank. Minpunt vandaag was dat het volgend jaar weleens de laatste editie van deze tocht zou kunnen zijn. Zouden we erg jammer vinden maar begrijpen dat ook deze groep er niet in slaagt jongeren aan te trekken. Tja, een euvel van deze tijd.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/25102015Jette

 

21:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

25-10-15

18.10.2015 Section Marche S.T.I.B. à Auderghem

De eerste bus naar ‘t Stad is erg vroeg, we mikken op een trein die ons een uur eerder dan gepland ter bestemming zal brengen. Helaas … hij is afgeschaft wegens te grote vertraging, voor 07:00 op zondagochtend nota bene. Zijn ze aan het uitslapen bij de NMBS of in vervroegd winteruur ? We laten ons de Starbucks koffie smaken en reizen gezapig tot Brussel-Noord en de perronnetjes van Watermaal. Ik ken de omgeving van kindsbeen af en toch stapte ik er nooit op of af de trein. Ook de eerstvolgende straat tussen woondozen door is mij onbekend. Vanaf de vijver van de Rue de Pêcherie en de Etrimo blokkendozen ben ik op bekend terrein. Neem Linda op sleeptouw langs de werkman huizen van de Kleine Weingaardstraat tot centrum Oudergem. Dan de berg op naar de Sint-Anna kerk. Ons opwarmertje telt exact 3000 meter.

Een vrij stille, oubollige startzaal, we gaan algauw op pad voor 30 km, clubmaatje Chantal achterna. Zakken voorbij de kerk tot op niveau van de Woluwe-rivier. Wandelen door het parkje van Bergoje, achter de kantoorgebouwen door. Vervolgens onder het Debroux viaduct en zo naar de vijvers van Ten Reuken. Drukte op het water met hoenen, meeuwen, wilde eenden en statige zwanen. Stilaan tonen prachtige bomen hun herfstig kleuren pallet met opvallend veel tinten geel. Le Repos du Chasseur (Charles Albert) en we mogen klimmen, trekken een eerste keer het Zoniënwoud binnen. Tussen statige beuken recht naar Bosvoorde en zijn kerkhof. Maken een ommetje over dalende kasseiwegen. Krijgen een prachtig uitzicht op de monumentale Sint-Hubertuskerk cadeau. Bereiken het hartje van de Bezemhoek in de Rue de Middelbourg. Ik kan nog aanduiden waar één van de beste patissiers gehuisvest was, een grote ijzerwinkel ook. Het zijn vervlogen tijden, de zaken herbergen andere activiteiten dan toen ik kind was. Pauzeren doen we in een soort garage die omgebouwd is tot gaarkeuken voor daklozen. Hebben nog maar 4 km op de teller staan en lopen dus gelijk door voor de lokale lus.

De Chemin du Silex loodst ons langs de ruime vijver van Bosvoorde. Deze leerde ik kennen dankzij Meester Loeckx in het tweede studiejaar, als dreumes van 6 à 7 jaar dus ! Een klimmetje, we duiken onder de spoorbaan Brussel – Namur door en trekken nu wel echt het Zoniënwoud binnen. Ik weet, hier liggen van de mooiste plekjes en de parkoersmeester laat ons uitgebreid genieten. We volgen kilometers lang het Wollen Borrepad langs de vele vijvers van de Verdronken Kinderen. Geel verdringt langzamerhand het groene blad. Elk vermolmd stuk hout herbergt tientallen tot wel honderd paddenstoelen en/of zwammen. We kijken onze ogen uit, lopen gelukzalig te genieten. Waar het slingerpad eindigt keren we op onze stappen terug door een statige dreef, l’Avenue des deux Montagnes. Antoine heeft minder geluk, zijn maatje is met de auto de gracht ingereden. Hier moet getakeld worden ! Onze gastheren zijn er gelukkig met de schrik vanaf gekomen. We duiken opnieuw onder de spoorbaan door. Wandelen door het parkje en de fruittuin van Tournay Solvay en stappen langs de Silexweg terug naar onze rustpost. Hebben 11 km op de teller staan.

Na de pauze stappen we meteen de Terhulpse Steenweg in, het hart van het Oude Bosvoorde, de Bezemhoek (Bessemmoakershoek zeggen ze hier). We lopen de straat helemaal uit om opnieuw het bos op te zoeken. Blijven heerlijk golvend in het groen lopen redelijk lang parallel met de drukke baan richting Groenendaal. Gaan klimmend weg van de drukte langs het Eikendalpad, tussen de beuken uiteraard ! Een kasseitje en dan linksaf, linea recta naar de kapel van Welriekende en de rustpost in de intussen bij wandelaars befaamde blokhut. Komen er Claire en Roland tegen. Zes IJsetrippers lopen in los verband de 30 km vandaag. Moeten onder de Brusselse grote ringweg door en kiezen dan voor de Brusselse Steenweg en zijn maneges. Rechtsaf zakken naar Gunsdelle en zijn immer vettig pad langs een nochtans droge gracht. Ze voert ons in een weidse bocht om de vijvers met riet begroeid van Hoeilaart. Aan de overkant van de plassen gaan we zachtjes klimmen door het bos. Moeten bij station Groenendaal de bus halen ! Neen, onze tocht stopt hier niet maar elk jaar zet de STIB wel ergens een bus neer als rustpost, altijd leuk.

Onder de brug van het spoor door, zegt parkoersbewaker Raymond (la cravatte). Tiens, ik die Zoniën toch van kindsbeen af ken kijk verbaasd. Een houten brug voert ons over de ringweg en dan duiken we opnieuw het bos in. De Aartshertogindreef loodst ons kaarsrecht langs meerdere vijvers en het kasteel van Groenendaal. Hier ben ik nog nooit geweest ! We passeren de Sint-Corneliuskapel, bermen langs de kant staan fraai in het donker groen van bloshyacinten. We moeten een drukke steenweg over en gaan dieper het bos in. Bekend terrein dit met de verloederde piste van wat ooit de paardenrenbaan van Groenendaal was. Onze heerlijke zwerftocht in het toch nog overwegend groene bos zet ons terug af bij het kasseitje van daarstraks. We wandelen een laatste keer naar Welriekende en zijn blokhut.

Na de pauze trekken zes IJsetrippers zich in gespreide slagorde een laatste keer op gang. Drève de Bon Odeur, Drève du Comte des Flandres (lekker golvend over het fietspad) en Drève du Tambour (verweerd asfalt). Samen met Roland betreur ik dat het Bunzingenpad niet wordt aangedaan. Claire’s verzuchtingen worden wel verhoord en daar zijn we allen blij mee. Het prachtige diep ingesneden Dennenpad lopen we helemaal ten einde, met houten bruggetjes en al. Moeten op het smalle wegeltje geregeld halt houden voor late jogger die puffend omhoog lopen. Uitbollen doen we over een kasseitje tot Debroux en dan langs de boerderij gebouwen en het speeltuintje van het Rood Kooster (wit gekalkt). Nog een korte klim, kassei om het af te leren. Hoog tijd om ons vochtpeil en mineralenhuishouding terug op niveau te brengen bij Chimay Blue en ander lekkers.

Wandelen vrolijk de drie kilometer terug naar station Watermaal. De STIB zorgde vandaag weer eens voor een parel van een wandeltocht, langs de mooiste stroken van het Zoniënwoud. Goudgele zonnestralen en beukenblaren, bruine paddo’s in overvloed zorgden voor een onvergetelijke dag.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/20Oktober2015Auderghem

20:46 Gepost in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

17-11-14

26.10.2014 Section Marche de la Police de Jette

 

Gisteren verkenden we onze laatste tocht van het jaar, Zoniën vanuit Hoeilaart, bij een druilerig weertje. Zoals altijd is lachebek Nathalie het zonnetje van het team. Ze laat haar gelden tussen de kerels ! Vandaag dient Martin noodgedwongen forfait te geven wegens te drukke beroepsbezigheden. Wij zijn al vroeg op pad richting Brusselse rand. Worden vrijgesteld van de grote politiecontrole bij het AZ-VUB. Linda en Dirk ontsnappen ook aan de aandacht van ‘blauw’. We hebben er zin in, mikken voorzichtig naar de volle 40 km wandelgenot.

We stappen voorbij het ziekenhuis en dan dwars door de ruime wijk met straten genaamd naar vroegere filmhelden. Kromsnavels houden al luid misbaar. Ik heb mij laten vertellen dat de eerste nesten van de groene allochtonen hier werden uitgebroed. Voorbij het standbeeld van Robbedoes duiken we het Dielegembos in. Dirk wordt voor even onze gezel als we door het in her aanleg zijnde Koning Boudewijnpark wandelen. Door de witte wijk aan de overkant van ‘den Expo’ bereiken we de eerste rustpost Ter Rivieren. Nog maar 4,5 km op de teller en dus te vroeg om halt te houden. We duiken het Broek van Ganshoren in, de omgeving van een drukke spoorbaan en woonkazernes. Voorbij het voetbalterrein wacht de onderkant van het Laarbeekbos. Alle afstanden duiken samen onder de Brusselse ring door en mogen genieten van een prachtig uitzicht over ‘le tout Bruxelles’, Basiliek en flatgebouwen van de Mettewielaan prominent aanwezig. Voorbij de hoeve van Neerzellik wacht en klim tot Relegem en dan op en neer naar het dorpscentrum met zijn mooie kerk. Pauzeren doen we zoals steeds in de Groenvink, het volkscafé. We komen er Eddy en Liliane tegen, onze fotograaf prima herstellend van een knie operatie (lees prothese).

Langs de Poverstraat verlaten we het eerste Pajotse dorp, trekken de weidse akkers in voor een trage klim tot een netjes opgekalkte hoeve. In de uitgestrekte velden waar koolzaad voor kleur zorgt, ontwaren we Gerard, de kustbewoner die van alle markten thuis is. We zetten koers naar ‘les petites dames de Kobbegem’. Traditie dat zij er samen de dienst uitmaken. We houden de pauze kort, hebben nog maar een kleine 13 km op de teller staan. Langs kerk en brouwerij (geuze & kriek) stappen we opnieuw de akkers in, tussen bieten en bitterpeeën. En de boer, die ploegde voort, heeft geen oog voor de zondagse toeristen. Langs de bosrand horen we knallen, jagers doen hun ding, duidelijk niet het onze. Een paar donkere reetjes rennen door de open velden. Hadden we hier niet verwacht. Een korte klim langs een wilgenpaadje wordt beloond met een fraai uitzicht over het Atomnium en Brussel-stad. Langs de Bollebeek en een GR-paal van recente signatuur koersen we over betonwegjes richting volgende pauze. Het klassieke cafeetje van Ossel-Star bij het stemmige kerkje van dit gehuchtje. Nadia houdt er de wacht, monstert haar troepen.

Twee lussen van elk ruim 6 km kunnen we hier in de kuiten stoppen. De eerste voert ons de Osselveldstraat op richting Brussegem. Fraaie uitzichten meteen weer over het glooiende land. Net voor het dorpscentrum loodst een stille straat ons richting Wolvendael. Passeren een vijver, dokkeren over een kasseitje, er volgt een vrij technische passage. Een eenmanspaadje met diepe geulen en ‘pinnekesdraad’ aan weerskanten. We nemen er rustig de tijd voor, Linda’s frêle pootje in gedachten houdend. Klimmen naar een paar communicatie- & watertorens om langs een bosje terug te zakken tot Ossel-Star. Nadia zorgt voor sfeer, samen met Chantal (gekneusd maar wel), Gunther en Chris, Linda & Dirk ook. Het is nog vroeg, we besluiten de tweede lus ook te lopen. Duiken weg achter het stemmige dorpskerkje en stappen over asfalt en een dreef bekend van de 60 van Merchtem richting Amelgem (Meise). Bij Oppem gaan we zachtjes klimmen door holle wegen tot de kasseitjes van de Heirbaan. De terugweg wordt ingezet, dokkerend langs weidse spruitenvelden. Kunnen daarbij wederom genieten van de schitterende vergezichten over Brussel. Bij de torens van daarstraks duiken we een laatste keer naar Ossel. Komen er Jean & Liliane tegen die zich verslikt hebben in de markeringen. Ze zijn er nochtans wel maar met erg korte lintjes en dan kan het al eens fout lopen natuurlijk.

De terugweg wordt aangevat. Een tarmacje zet ons af bij St-Gudula Hamme, een fraaie kapel en dan duiken we opnieuw de akkers in. De drijfjacht wordt er even gestaakt, zijn geen koppensnellers deze goed georganiseerde jagers. We zwerven door de weidse akkers richting bebouwing van Relegem en onze tweede passage in de Groenvink. Hebben nog 5 km voor de boeg, geen rustpost in Wemmel dit jaar. Wel golvend langs de Onderrichtstraat en meer beton tot de Brusselse Ring en het Laarbeekbos in zicht komen. Lopen langs de Wemmelse rand richting vijver en de hoeve van Ronkel. Een laatste klim en we kunnen uitbollen langs het AZ.

Van ons Duvelke genieten we met de vrienden uit Borgerhout. Kijken terug op een fantastische dag. Denkelijk één van de mooiste parkoersen ooit voor deze tocht en gelopen bij een schitterend weertje. 9,5 op 10 geven wij de Politie, vanwege de korte lintjes …

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/26102014Jette

 

 

 

 

 

 

 

13:41 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

16-05-14

11.05.2014 La Bruegelienne à Auderghem

Vanaf metrostation Hermann-Debroux hangen de ‘marche’ pijlen overdadig, haast om de 20 meter langs de boulevard tot het Sint-Lutgardiscollege. Het is er erg stil, te stil naar mijn smaak al zijn de IJsetrippers talrijk vertegenwoordigd en broederlijk aan één tafel verzameld. Le Pied de Mortier valt binnen met een volle bus volk, eindelijk wat ambiance in de keet.  Het parkoers is fel aangepast door de opvolger van Jan, die trouwens present is. Ik zit met vraagtekens, het zal me benieuwen.

Na een hartelijke begroeting van Katrien trekken we er op uit voor onze 30 km zondagse wandeling. Klassiek door het stadscentrum naar het parkje van Bergoje. Omdat de 5 km er een lokale lus maakt, laten we aanvankelijk het Rood Klooster links liggen. Moeten een eindje de Waverse Steenweg op en pikken pas terug met het groen in bij de tweede kloostervijver. Onder de brug door dan en de kasseitjes van Drijborren op. We delen Zoniën met veel joggers en … muggen ! Gaan langdurig zachtjes klimmen langs de Diependelleweg en het onvolprezen en oh zo mooie Varensvoetpad, ingebed tussen heuvels van varens en ranke beuk. Tamboerdreef wordt Wolvendreef nadat we mee door een paardentunnel gelopen zijn. Stilaan wandelen we het bos uit bij de Willeriekende Dreef. Storen ons aan het feit dat Wabo zijn wandellinten heel onzorgvuldig heeft verwijderd. Kan niet vrienden ! De parkoersmeester laat ons wat villa’s bewonderen op grondgebied Overijse alvorens koers te zetten naar de kerk van Jezus-Eik. Onder zijn kerktoren, in het verloederde ‘salle paroissiale’ mogen we een eerste keer pauzeren. Is wel nuttig na 1:40 stappen over zogenaamde 8 km.

Voorbij de Bosuil stappen we meteen terug het Zoniënwoud in, meteen op grondgebied Tervuren ook. De parkoersbouwer heeft zo zijn eigen wegen al komt de Kleineflosdelleweg ons zeer bekend voor natuurlijk. We lopen een heel eind aan de rand van de bebouwing maar nog steeds in bos, de geur van daslook nadrukkelijk in beide neusgaten. Dan volgt een pracht van een grasvallei, de Koninklijke Schenking zoals we ze zelden bewandelen. Het volgende kaarsrechte bospad ligt er vettig en ruim bepoederd met pas afgevallen blad bij. Herinneringen aan de stormachtige dagen eerder deze week. Een dreef van heerlijke rode beuk zet ons af bij ‘rotte’ kassei. We missen er een foeterende Herman al kan Linda er ook wat van. De parkoersmeester kent zijn vak. Hij loodst ons over alleraardigste wilgenpaadjes tot bij het centrum van Tervuren en zijn prachtige kerk. Langs het Hof van Melijn lopen we weer de bebouwing uit. We stappen de drukke steenweg over en wandelen verder door Oppemse achterafjes tot de tweede rustpost in een sporthal. Weer ruim bemeten deze 8 km.

Zijn net op tijd binnen om een heuse ‘drasj national’ te vermijden. Doen een ‘klappeke’ met Luc (Kessel-Lo) en Xavier en denken met medelijden aan Jean & Liliane die op de lokale lus nu vast de weergoden trotseren. Wij zetten onze weg verder, terug richting Brussel. Steegjes zetten ons af bij een brug over de hoofdstedelijke ring. Dan volgt de ellenlange Oppemlaan tot in centrum Stokkel. Het lijkt vervelend maar is het niet. Na de lange bosetappes is het leuk wandelen tussen huizen en met prachtige rood gebladerde bomen. Een parkje, de oude spoordijk die van … Oudergem komt, we duiken onderaf naar de Dumontlaan. Door de oudere, grijze sociale woonwijken stappen we naar de klassieke rustpost Malou. Hebben er dan 21 km opzitten en zijn zeer te spreken over het parkoers. Ik geef Kathy en Hans mee dat wat nu volgt mij een raadsel is, lijkt op een grote lus door de bebouwing van de beide Woluwes.

We beginnen met het OLV-straatje en de Lenneke Marekapel, de Woluwebeek ook, goed zo. Stappen dan de drukke steenweg over voor een stevige klim door de moderne buildings van de Jardins Saint-Lambert, ik hou mijn wandelhart vast. Blijkt dat tussen de vele moderne woontorens door een pracht van een wild gelaten groen pad loopt. De parkoersmeester maakt er dankbaar gebruik van tot ons groot jolijt. Er steekt een stevige wind op als we het bos/park van Roodebeek bereiken. Leuke strook dit, ook al dankzij het korte bezoekje aan de gelijknamige vogel- en dierentuin. Dan gaan we straten lopen, erg pittig op en neer. Solleveld, Windmolenberg, de kerken van Sint-Lambrechts en Sint-Pieters. Het lijkt allemaal een beetje doelloos en vooral langdradig. Nog maar eens ‘ à l’elastique’ tot controle Aperitivo, waar we Club Standard zien kastijden.

Hebben nog een drietal kilometer voor de boeg. Linea recta naar het Park van Woluwe nu, met zijn vele waterpartijen en jonkies van watervogels. Merkwaardige moderne kunst ook en zowaar een eekhoorntje dat voor onze voeten loopt. De spoorbaan op dan, nu toeristisch wandelpad tot een doorsteekje langs prachtige nieuwbouw. Bij Hertoginnendal weten we de finish vlakbij. Er wordt druk nagekaart bij Duvel, Leffe en Chimay Blue. Denkelijk een parkoers met 10 tot 15 % extra kilometers. Ons hoor je niet klagen, Jan en de Police de Bruxelles, hebben meer dan waardige opvolgers gevonden in La Bruegelienne en hun bevlogen parkoersmeester. Een tocht die volgend jaar zeker weer op ons programma staat wegens meer dan geslaagde vernieuwing.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/110520...

 

21:44 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, - a

31-10-13

27.10.2013 Les Marcheurs de la Police de Jette

Weet niet wat ik heb dit weekend maar zit boordevol adrenaline. De 50 km van Kim zitten niet eens in de benen. Het weerbericht is niet echt slecht en dus mik ik op 42 km in Jette, temeer daar Martin ook present tekent. Een eeuwigheid dat we mekaar niet meer ontmoet hebben. Linda zegt niets, we zien wel waar het schip strand, zie je haar denken. In de startzaal veel bekenden, verwacht en minder verwacht. Claudy daagt zowaar op, Bernard & Nadine (STIB), Luc uit Zelzate, Ivo & Marleen (Stroboeren) en tenslotte natuurlijk ook Martin. We zijn er klaar voor.

Het is druilerig, nat als we het Laarbeekbos induiken. De omzwerving langs ondermeer een beekje is anders dan anders. Verwachtte ik eerst naar Wemmel te zullen lopen, niks blijkt minder waar te zijn. We komen uit op ‘den expo’ en stappen stille woonwijken binnen. Na 2500 meter staan we bij de rustpost van Ter Rivieren. Te vroeg om te stoppen, we lopen gelijk door. Stappen een lokaal lusje ,eerst langs de torenflats van Ganshoren. Vervolgens een strookje spoorbaan richting Zellik. We zwerven er wat door stille straten alvorens een vettig paadje langs weiland ons terug bij het spoor afzet. Een laatste stukje natuur voert ons terug tot Ter Rivieren. Hoog tijd voor koffie na een kleine 8 km wandelen.

Het is intussen gelukkig droog geworden. We stappen, omgekeerd van andere jaren, door het Koning Boudewijnpark en Dielegem. Met het Atomnium achter ons lopen we de moderne wijk in met straten genoemd naar filmgrootheden. Zijn slechts een paar honderden meter van de startzaal verwijderd maar keren ook hem de rug toe. Onder de drukke Brusselse ring door wandelen we naar de (meeuwen)vijvers van Wemmel en de klassieke rustpost in café De Nachtegaal. De klok vertelt mij dat we de marathon niet rond krijgen tegen 17:00. Linda heeft haar dagje niet, we moeten het tempo een beetje aanpassen. Maakt niet uit, we hebben toch zoveel bij te praten met Martin ! We verlaten Wemmel langs Keiberg & Zandberg. Zetten koers naar Hamme en het kasseiwegje dat stevig omhoog loopt dwars door de Pajotse akkerlanden. Op de top gaat het rechtsaf, tussen krulkolen, chicoreiwortels e.a. richting Kobbegem. Witte kerktoren en gele bedrijfsgebouw van de Mort Subite steken boven het landschap uit.

Van hieruit kunnen we twee lussen maken. Met een blik op de klok beslissen wij deze van 8 km aan te pakken, ze is ons minder bekend. Deze van 6 km kennen we haast uit het hoofd en hoeft vandaag even niet. Langs de brouwerij trekken we de velden in. Het zacht golvende groene landschap tovert prachtige vergezichten. Het zonnige zwerk doet deugd. Moeten wel attent lopen vanwege bepaald dunne afpijling, denkelijk te wijten aan de regen van deze nacht en ochtend. We wandelen door Brussegem en lopen over stille betonwegjes verder naar communicatietorens en woonwijk Ossel. Martin stelt een pauze voor in een cafeetje dat soms als rustpost gebruikt wordt. Wij stemmen gretig in.

Bij het buiten komen worden we stormachtig onthaald. Een half beton paadje stuurt ons de velden in. Dit is mijn weer, ik beuk tegen de weergoden in, geniet. Mijn maatjes moeten zich reppen. Hij heeft het weer, zegt Linda lachend, die de kuren van haar pappenheimer gewend is. We beuken ons het plateau op en zakken vervolgens, nog steeds in het landelijke, terug naar brouwerij en rustpost. Les Petites Dames de Kobbegem, ontvangen ons een tweede keer met een stralende lach. We nemen afscheid, lopen gelijk door terug de akkers tegemoet. Kennen het golvende, open landschap uit het hoofd en lopen het elk jaar weer even graag. Een lange afdaling door het groen zet ons af in Relegem. Nadia maakt dit jaar de dienst uit in café De Groenvink. Samen met Bernard & Nadine, Jean & Liliane, laten we een stevige plensbui aan ons voorbij gaan.

Loopt de laatste etappe normaal opnieuw door het Laarbeekbos, dit jaar kan het niet op politiebevel wegens de aankomende storm. We worden dus opnieuw de akkers ingestuurd, langs spruitkolen richting Wemmel centrum. Vanaf daar moet het langs straten terug naar het UZ en de finish, overmacht. Bij binnenkomst kan het feestje beginnen. Permanent Daniel zorgt voor de plezierige noot. Onze maatjes uit Borgerhout en de Keysertjes zorgen voor het nat, Nadia voor een bord vol-au-vent. Tja, we waren weer bij de laatste om de zaal te verlaten. Jan, we wensen je een spoedig herstel toe, je werd gemist vandaag !  

 

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/271020...

20:19 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

15-05-13

12.05.2013 Marcheurs Police de Bruxelles te Oudergem

7:45 op zondagochtend, station Antwerpen-Berchem. De trein naar Brussel-Zuid en Charleroi-Zuid is afgeschaft ! Een verklaring kan er bij de dames en heren van de NMBS niet af. ‘bison futé’ als ik ben neem ik Linda en Jefke ‘den biersteker’ mee met de eerste trein naar Antwerpen-Centraal. Niet     alleen is daar vers gezette koffie te verkrijgen, er zullen ook zitplaatsen zijn in de aftandse drie wagonnetjes die ons een halfuur later naar Brussel zullen sporen. In Brussel-Centraal reppen we ons naar het metrostation. Kunnen vrijwel meteen instappen en reizen, intussen aangedikt tot viertal, naar Herman-Debroux. Het groepje stapt fluks over de koude Boulevard de Souverain richting St-Lutgardiscollege. De wekelijkse rommelmarkt onderweg ligt er verlaten bij. Geen weer om een hond door te jagen maar wel een wandelaar. Grappig ook hoe een Nederlandstalige school gastheer speelt voor een organisatie onder de auspiciën van een Franstalige sportvereniging. Dit is Brussel, het echte, ver weg van de politieke hypocrisie. Wij voelen er ons meer dan thuis. Zeker ik vandaag, want hier probeerden de Broeders Maristen mij vier jaar lang wijsheid bij te brengen. U kan oordelen over het resultaat, beste lezer.

Maar we zijn gekomen om te wandelen bij vriend Jan en zijn team van de Police de Bruxelles. Jefke, een beetje ziekjes, en de Shannen Family kiezen voor de 16 km. Wij bouwen onze eigengereide dertiger uit. Stappen dus voorbij de Château Ste-Anne en Hertoginnedal naar de kasseitjes van Putdael. De lange klim voert ons naar Zoniën. De beuken staan er fris en helder groen in blad, boshyacinten zorgen ook hier voor een extra ‘touch’. De Augustijnendreef, de Verbrandedreef en de Bezemboomweg, evenveel prachtige paden in dit majestueuze woud. Onderweg passeren we Herman, ook hij is hier al jaren kind aan huis. We stappen onder de Brusselse ring door. Jan heeft enkele leuke, pittig golvende, slingerpaadjes voor ons in petto. Heerlijk ! Finaal voert het tarmacje van de OLVrouweweg ons onder zijn rode beuk naar Juzekes-Eik (ook wel Notre Dame au Bois genoemd). We worden er traditiegetrouw opgevangen door de familie ‘Myriam Atomnium’.

Beslissen de lus van 8 km over het Hoeilaartse Koedaal niet te lopen. Hebben andere plannen, later op de dag. Een brug loodst ons over de snelweg naar de enige echte Willeriekende Dreef. We volgen het tarmacje tot we opnieuw van Zoniën mogen genieten langs Wolven- en Mezendreef. Jan gunt ons één van de prachtigste paden van het bos, de Varensvoetweg. Diep ingesneden in het groene landschap, met wat vlondertjes en uiteraard de flanken begroeit met frisgroene varens. Nog eens, heerlijk ! De Blankendelleweg voert ons vervolgens naar de kasseitjes van Drijborren. Onderweg ontbreekt her en der een pijl. Het deert ons niet, wij hebben terreinkennis en lezen Jan zijn kronkels feilloos na al die jaren. Aan de overkant van het Debroux viaduct wacht het Rood Klooster. Deze keer stappen we langs zijn hoeve en vervolgens verder langs de vijvers. Kijken vertedert naar menig nest van zwaan tot waterkieken. Wippen over de Waversesteenweg het parkje van Bergoje binnen, flanerend tussen kantoorgebouwen en waterpartijen. De eerste helft van ons parkoers zit er op, we pauzeren in de school samen met Jefke en Willy (Mortsel) met zijn dame.

Jan bouwde zijn parkoers weer op als een ‘8’. We stappen nu dus door een prachtige dreef richting Park van Woluwe. Zonder al te veel franje lopen we langs vijvers en eeuwenoude bomen. Nemen niet de tijd om te stoppen aan het trammuseum, gaan gelijk de oude spoorwegberm op. Krijgen er het gezelschap van een koppeltje Brugse Globetrotters. Leuk om gezellig babbelend richting Stokkel te lopen, voorbij het Fallon stadion en zijn hockey terreinen. Wandelen door de sociale woonwijken van de Dumontlaan. Onder prachtige kastanjebomen in bloei ook, de kaarsen fier rechtop. Tijd voor een pauze in het schooltje van Malou. Onze Bruggelingen keren terug naar de start, volgen netjes de richtlijnen van Jan. Wij lopen het lusje van de 16 km en weten waarom. Staan al snel bij de watermolen van Lindekemale. Gaan dan de Woluwebeek volgen, netjes verborgen in het groen, als achterafje bij de behuizing. Keerpunt wordt het Hof ter Musschen en de windmolen uit het Waalse Brunehaut. Nog steeds verborgen in het groen geraken we tot aan de kapel van Lenneke Mare. Ons extra rechthoekje van 4 km zit er op.

De finale voert ons terug naar de watermolen en de vijvers van park Malou. Driftig peddelende kuikentjes van ganzen zorgen voor de ambiance. We passeren opnieuw het trammuseum, bollen langzaam uit over de oude spoorweg, in het gezelschap van vele dagjesmensen te voet of met de fiets. De Brugse Globetrotters nemen zowat de halve zaal voor hun rekening. ‘speedy’ Monique is fier nog eens 35 km gewandeld te hebben. Verbaasd mij niks, ze kan veel meer aan dan ze zelf geloofd. We krijgen onverwacht het gezelschap van streekgenoot Kim en ‘walking machine’ Marion. Zij vertrekt gemotoriseerd richting Heimat. Kim wordt onze gezel tot Brussel-Centraal. Bij thuiskomst slik ik toch wel even. Dit was dan de laatste van Jan en zijn ‘marcheurs de la police’. Van ganser harte bedankt beste vrienden voor al die mooie jaren vanuit Laeken, ecole de la Brise en tenslotte Oudergem. Graag tot weerziens in Jette, want we weten dat jullie ook daar jullie beste beentje zullen voorzetten.     

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/120520...

22:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -o

31-10-12

27.10.2012 Section Marche Police de Jette

De laatste Brusselse klassieker van het jaar laten we uiteraard niet aan ons voorbijgaan. Rijden op een drafje tot bij het Brusselse UZ in Jette. Het openbaar vervoer zou ons te lang bezig houden. Jacqueline is onze eerste bekende. Ze is voor haar doen naar de late kant … inderdaad door problemen met de trein. Zij stoomt er meteen vandoor. Wij volgen even later en duiken traditiegetrouw de wijk in met straten genaamd naar filmsterren uit vervlogen tijden. Het is frisjes, auto’s vertonen voor het eerste sporen van koning winter. Felgroene kromsnavels tekenen zoals elk jaar luidruchtig present. Het is een heuse plaag in deze contreien. Voorbij de woonkazernes van ‘den Expo’ stappen we het Dielegembos binnen. Heerlijk rustig is het hier, we wandelen ook vrijwel moederziel alleen. Zelfs geen hond komen we tegen. Ruilen het bos in voor het Koning Boudewijnpark en zijn fraaie waterpartijen. Onder een stralende zon dartelen kroostrijke gezinnen van watervogels over de grasperken. We wandelen verder richting De Rivieren en zijn woonwijken met opvallend veel witgeschilderde woningen. De rustpost ligt er al jaren in hetzelfde parkje. Deze keer lopen we er echter voorbij en draaien de achterafjes in die normaal deel uitmaken van de lokale lus. We zijn er wel zeker van, hebben de eerste rustpost gemist ! Komen wat verder clubmaat Roger tegen en even later Bruggeling Xavier. Zij komen beiden uit een andere richting en van de lus af. Blijkt dat de eerste rust in een andere school is dit jaar (na 5,7 km). Gewoontedieren als we zijn bracht het ons dus danig van de wijs.

We leren er ook dat er voor volgend jaar naar een andere startzaal dient uitgezien te worden. De pas verschenen kalender is dus al meteen fout, men zegge het voort ! We besluiten het lokale stadslusje van zo’n 4 km dit jaar niet te lopen, Linda’s geteisterde knieën ter wille. Zetten dus meteen koers naar FC Ganshoren en de onderste rand van het Laarbeekbos. Het parkoers loopt onder de Brusselse grote ringweg door en dan wacht het Pajottenland. Zo maar van de ene in de andere hectometer ben je de stad uit en loop je het platteland binnen. Een veld spruitkolen is zwaar gehavend, de meeste koppen zijn uit de planten gevreten. Naar wij hoorden vertellen het werk van hele horden houtduiven. We dalen tot de manege van Neerzellik en klimmen dan over een nagelnieuwe betonweg tot hoog boven Relegem. Rechts ligt het Atomium te blinken, wij lopen er van weg naar de kerk van Relegem en rustpost De Groenvink (na 9,7 km). We lopen gelijk door, opnieuw de akkers in. Een trage klim voert langs maïs, weilanden en chicorei (bitterpeeën, zegt Linda) tot op een weids plateau van nog meer akkerland. Een rustig tarmacje voert voorbij een hoeve met donjon naar het centrum van Kobbegem en zijn volgende rustpost (na 13,2 km). Traditiegetrouw maken drie dametjes hier de dienst uit, ik noem ze steevast ‘les petites dames de Kobbegem’.

Hier al wat meer bekend volk waaronder Steven Jaspers. Wij vinden het verder erg stilletjes op het parkoers vandaag. Vatten de lokale lus aan langs het dorpsplein en Sint-Goriks. Stappen terug door akkers richting bebouwing van Asse bij het Heierveld. Krijgen een pluk bos onder de sloffen geschoven en een lekker vettig strookje alvorens een breed zandpad tussen metershoog maïs te bewandelen. De lus van net 6 km is zo voorbij. Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken. Er wacht ons nu een korte etappe van 4,8 km tot Wemmel. Even worden we begeleid door hemelse witte bolletjes. Wat hagelkorrels komen ons teisteren, het blijkt niet meer dan een plaagstootje te zijn. We moeten terug het plateau van Hoogveld op. Kunnen er genieten van een fraai uitzicht over de Brusselse Noordrand, zeg maar de omgeving van de Heizel. Dokkeren samen met tractoren beladen met pas afgereden maïs het kasseitje af tot in Hamme, gehucht een voorschoot groot. Stappen opnieuw de golvende akkers en weilanden in tot bij Keiberg, waar de Wemmelse bebouwing begint. Lopen gewoon rechttoe, rechtaan de drukke steenweg af tot de prachtige kerk en café De Nachtegaal, ook al jaren een vaste rustpost.

Weten dat er nu een mooie lus van 7 km volgt. Onder een donkere, zwangere lucht, die een haast paarse kleur aanneemt stappen we richting waterloopje en het Beverbos. We houden het droog ! Is het begin van ons pad toegedekt met ‘bricaillon’ (steenpuin), het tweede deel is bepaald vettig te noemen. Zijn blij het kasseistrookje te bereiken dat ons afzet aan de rand van de A12 ter hoogte van Sara Lee (Douwe Egberts zaliger). Dit is tevens het keerpunt van deze lus. Tussen sparren door ronden we het Hof te Bever en pikken een kasseitje op als terugweg naar Wemmel. De parkoersmeester loodst ons vervolgens letterlijk door de velden, tussen spruiten en patatten. Kwamen we daarstraks in het Beverbos wandelaars tegen die in tegengestelde richting liepen, we weten dat zulks niet klopt. Toch is het ook voor ons even zoeken naar markeringen die wat verstopt liggen in een glooiing van het landschap. We zullen het er ter aankomst met de organisatie over hebben, onze zondagse collega’s indachtig. Door stille Wemmelse straatjes lopen we terug naar De Nachtegaal voor een laatste stop. Herman Stroboer nipt er aan zijn koffie. Ook hij is hier al 35 jaar een trouwe gast.

We hebben nog 5,5 km voor de boeg. Stappen eerst door twee Wemmelse parken, gescheiden door een drukke steenweg. Even klimmen bij een oude hoeve, onder de Brusselse Ring door en dan richting UZB. Net voor de brandweerkazerne krijgen de meeste afstanden nog een extraatje aangeboden. Een heerlijk lusje door het Laarbeekbos, langs volkstuintjes en statige beuk. De bomen van het laatste laantje hebben niet hun rode charme van andere jaren. We malen er niet om, de tocht was weer zeer prettig om lopen. Met clubmaatjes Jan & Lisette en voorzitter Jan van de Police de Bruxelles genieten we van ons Duvelke. En dan is het weer tijd om huiswaarts te keren, morgen wacht nog een wandeldag.

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/271012...

 

 

    

19:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

24-10-12

21.10.2012 Section Marche S.T.I.B. te Auderghem

Hadden we gisteren allebei een wat zwakke dag na een door allerlei kwaaltjes verstoorde nachtrust, vandaag zijn we fit en monter. De lokroep van de Brusselse tochten is vooral bij Linda onweerstaanbaar. We reizen vlotjes langs de Brusselse treinstations Centraal en Luxemburg waar bus 34 ons oppikt. Betalen hoeven we niet, de waarderingsmachine is defect. We rijden de Waversesteenweg af langs ondermeer La Chasse en het Oudergemse Saint-Julien. Ik voorzie Linda van tekst en uitleg, ben hier geboren en getogen. Als goede ‘ket’ ken ik de namen van straten en pleinen alleen maar in het Frans. Linda moet er om lachen. Worden gewoontegetrouw in het wat aftandse zaaltje van St-Anne begroet door Bernard & Nadine. Hebben 37 km voor de boeg over een vernieuwd parkoers. Mmm, we hebben er echt wel zin in.

Bij een vallende mist dalen we meteen een kasseitje af tot het Rode Klooster. De Brussels Nordic Club organiseert hier vandaag ook haar Zoniëntocht, er heerst dan ook een drukte van belang. We laten het gewoel achter ons, zetten koers naar en onderdoor het Debroux viaduct. Stappen Zoniën binnen langs de kasseitjes van Drij Borren. Zijn haast alleen als we onze weg vervolgen over de Blankendelleweg en verderop het prachtige Caudaalvoetpad. Het bos oogt prachtig, statige beuk schittert nog meer dan anders met zijn blaadjes in groen, geel en bruin. Heerlijk genietend lopen wij stilaan het geraas van de Brusselse ring tegemoet. Na ruim 5 km pauzeren we een eerste keer op een bankje bij de befaamde Blokhut. We zullen hier driemaal halt houden. Als dat maar goed komt want het is er toch wel erg klein om de drukte van alle afstanden op te vangen.

We wandelen nu langs het kapelletje van Welriekende en gaan de bultige weg op richting Bosvoorde. Een veelheid aan paddenstoelen en mossen trekken onze aandacht. Draaien de Meibloemenweg (vertaald als Muguets, wat niet helemaal correct is) in en later de Molenweg. Al ken ik het bos dan nog zo goed, dit zijn weinig bewandelde paden. Ze zetten ons af bij de Bezemhoek, de oudste wijk van Bosvoorde. Kleine werkmanshuisjes hebben er prachtig geschilderde gevels gekregen, in alle mogelijke kleuren. Na 3 km is een rustpost voorzien in volkscafeetje ‘café de la Fôret’. Boven de ingangsdeur prijkt nog het embleem van Le Guidon Boifortois, een al lang ter ziel gegane wielerclub, voor mij puur jeugdsentiment. Wij trekken terug het bos in langs de Chemin des Muguets klimmend tot het Eikendalvoetpad. De parkoersmeester kiest er nu echt wel de mooiste paden uit. Kassei en met keien bezaaide paden brengen ons terug bij de Blokhut, waar we een tweede keer pauzeren.

Het blijft er opvallend rustig en we komen weinig bekenden tegen. Moeten nu onder de ringweg door en zetten onze tocht verder langs de paardenstallen van Hoeilaart. Draaien dan linksaf de Koedalstraat in, onverhard langs de bosrand met uitzicht over de mistige, golvende Druivenstreek. Kassei onder de sloffen dan. Bij Linda stokt het tempo, ik voel mij een echte Flandrien, dit is mijn terrein. Aan de overkant van een drukke weg wacht de Esdoornenlaan. Een kilometertje of zo valt er niks te beleven, alleen maar villa’s kijken. Linda vertraagt, krijgt problemen met de knie. Na 16 km, in de caférust ’t Jachthof beslissen we onze tocht in te korten. We laten de lus van 11 km richting Tervuren aan ons voorbijgaan. Niks moet alles mag, er komen nog veel wandeldagen. De brug van de snelweg naar Namen over nu en dan de Willerieksedreef in het woud tegemoet. Heerlijk wandelen ook opnieuw met opvallend veel geel beukenblad en zelfs gele varens. De Stormenweg voert ons langs braamstruiken een verdiepingentje hoger. De zon priemt nu zowaar door de grijze wolkenmassa, het geheel krijgt zodoende nog meer kleur, haast feestelijk. Grote grijze vogels zetten hoog boven de fiere beuken hun landing in naar Zaventem. Wij wandelen genietend terug naar het tunneltje bij de Sint-Jansberg en de Blokhut. Kunnen er een laatste keer vandaag een terrasje doen.

Moeten voorbij de kapel eenzelfde stuk als vanmorgen lopen richting Bosvoorde. Gaan dan rechtsom de tarmac op van de Tambourdreef. Deze is heel populair bij de Brusselse wandelaar, het is er dan ook wat drukker dankzij gezinnen op pad. Het denkelijk mooiste stukje van Zoniën hebben we nog te goed. Het Dennenvoetpad is een pracht van een diepliggende holle weg, die wij deze keer naar beneden lopen. Even terug klimmen en we volgen verder de Tambourdreef tot we het bos verlaten bij Blankendelle. Langs de Sacré-Coeur, waar ik mijn eerste schreeuw liet, dalen we stilaan door rustige straten tot het Debroux viaduct. Een laatste klim langs de Rue des Deux Chaussées, we hebben er 26 km opzitten. Worden in de zaal opgevangen door patriarch Jan en zijn Lisette, Roland & Claire ook. Lekker gezellig en sfeervol genieten we van onze Leffe en Chimay Bleu. Niet te lang echter want busje komt zo. We kunnen warempel weer gratis meerijden! Vanaf het Luxemburg station neem ik Linda op sleeptouw langs het Koninklijk Paleis en de Kunstberg tot het Centraal station. Haar snoet glimt, dit vindt ze prachtig ! Een overvolle Amsterdammer brengt ons terug naar Antwerpen. Het gaat ons petje te boven waarom de NS en NMBS deze trein gaat afschaffen vanaf december. Moet zowat de meest rendabele zijn van het hele net. Zal voor de dames en heren te hard werken zijn denk ik wrang.

Volgende week wacht er weer een Brusselse klassieker bij de Police de Jette en zondag trekken we denkelijk naar Nederland, meer bepaald naar Gilze waar we al veel goeds over hoorden vertellen. Tot dan …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/211012...

 

20:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

15-05-12

13.05.2012 Police de Bruxelles Section Marche te Auderghem

We komen met een kleine twintig minuten vertraging aan in Brussel-Centraal. Gelukkig rijden de Brusselse metrostellen wel op tijd en zowat om de tien minuten. Zodoende zijn we toch nog rond 09:00 in het Hermann-Debroux station en zo’n tien minuutjes later in wat ooit mijn middelbare school was, het Lutgardis Instituut in Oudergem. Voor de gelegenheid omgedoopt tot Auderghem, want onze vrienden van de Brusselse Politie horen bij de Waalse wandelbond. We zijn de zondagse rommelmarkt op de brede avenue intussen al gepasseerd. Vullen samen met de Rustige Bosstappers uit Jabbeke de eetzaal van de school.

Twee lussen gaan we lopen vandaag. De eerste voert ons langs Château Ste-Anne en het Hertoginnendal naar de klimmende kasseitjes van Putdaal. De gelijknamige dreef voert ons het Zoniënwoud in, voorbij wat frêle hyacinten. Mogen de Augustijnendreef op, genietend van het frisse voorjaargroen. Het fietspad parallel met de drukke Tervuursesteenweg is alleen maar voor de stappers van de 31 km. Als bange hazen spurten we de Quatre Bras over. Duiken opnieuw het immense woud in en vervolgen onze weg langs de Jachtdreef. Jan is mild voor zijn wandelaars dit jaar, stuurt ons de trappekes af. De OLVrouwweg, met zijn afwisseling van gewone en rode beuk voert ons verder tot in Jezus-Eik (Notre Dame au Bois voor de Franstaligen). Langs de kasseitjes van de Bosuildreef bereiken we de rustpost. Na 8,5 km heerlijk wandelen in het bos is het aangenaam verpozen bij de ouders van Myriam ‘Atomnium’. Eén van de vele constanten van deze tocht.

Na de koffie mogen we meteen langs de cafeetjes van ‘Juzekes-Aaik’ en mits een brug over de E411. De enige echte Welriekendedreef voert ons weg van de drukte. Langs de Wolvendreef duiken we opnieuw Zoniën in en onder de Brusselse ring door. Een stukje Tamboerdreef, rechts de Mezendreef in en dan genieten van het prachtige Varensvoetpad. Vlondertjes zorgen voor een vlotte doortocht van nattere delen, de beetje holle weg is één en al genieten. Onderaf komen we uit bij de kasseitjes van Drijborren. Stappen onder het Debroux viaduct midden de joggers die zich klaarmaken voor hun zondagse ‘workout’. Jan loodst ons tussen de vijvers van het Rood Klooster door en langs het stilaan volledig gerestaureerde domein. We kijken intussen vertederd naar de vele ‘jonkies’ op het water, waterkiekens en ganzen zijn aan een vruchtbaar seizoen bezig ondanks nat en fris. Het parkje van Bergoje wordt het laatste groen van deze lus voor we door de straten van Oudergem terug naar de startzaal stappen. Veel bekend volk nu met Liliane & Eddy (fotograaf), Mark ook voor een halve thuismatch.

Terwijl de ‘echte’ Brusselaars zich te goed doen aan ‘kieken en frit’ gaan wij op pad voor ons tweede rondje. Stappen de drukke steenweg over en vervolgens rond het lokale atheneum. Een prachtige dreef voert ons naar het Park van Woluwe. De lus stuurt ons buitenom langs de Bemelvijver en de Woluwelaan. We komen haast op onze stappen terug om het trammuseum van de STIB niet te missen. Even een paar foto’s maken van oude gloriën die nu nog alleen toeristen vervoeren. Gaan dan resoluut de oude spoorbaan, nu fiets- en wandelpad, op richting Stokkel en het Malou park. Clubmaatje Ghislaine is al op de terugweg, kondigt ons nog meer IJsetrippers aan. We verlaten het wandelpad en doorkruisen een sociale woonwijk bij de Dumontlaan. Prachtig toch hoe de kastanjebomen hier in bloei staan, de kaarsen fier rechtop. Pauzeren in een school bij Park Malou. Voorzitter Wilfried & Nathalie, de drie vrijbuiters uit Hoeilaart, het is hier al IJsetrippers wat de klok slaat.

Het extra lusje stuurt ons langs Stade Fallon, waar Racing White ooit het mooie voetbalweer maakte. Vanaf Park Malou gaan we de Woluwebeek volgen, voorbij de Lindekemale molen. Heerlijk biotoopje dit, het Brusselse Venetië volgens een wandelaar uit Braine-l’Alleud. Keerpunt in de buurt van het St-Luc ziekenhuis en vervolgens over een smal paadje langs Hof ter Musschen en een oude windmolen richting kapel Lenneke Mare, verscholen in het groen. We kunnen een laatste keer pauzeren. Zoeken vervolgens terug de vijvers en het kasteel Malou op. Stappen  over de spoorbrug voorbij het trammuseum en de Woluwelaan. Nog een paar kilometerkes flaneren, oplettend voor de vele fietsers, deze leuke tocht zit er weer op. Een paar Duvelkes later keren we terug naar het metrostation en Brussel-Centraal. Ik vlucht er zo snel mogelijk weg, ‘vier’ de eerste verjaardag van mijn gestolen portefeuille. Deze keer raak ik wel met mijn hele hebben en houden terug thuis. Bedankt Jan & Kompanen voor de leuke tocht, tot volgend jaar maar weer …   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/130512...

13:49 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

25-10-11

22.10.2011 Section Marche Police de Jette

Er wordt schitterend weer voorspeld voor het weekend, plan L treedt in voege. Geplande wandelingen in Esneux en Gulpen worden vervangen door Jette en Westerlo. Het is behoorlijk fris als we ons karretje parkeren in de buurt van UZ Brussel, zo’n graad of 2 à 3, meer niet. Meteen veel bekenden in de nochtans vrij stille startzaal, Grote Jan van de buren uit Brussel, Stroboer Herman, Dany komt overwaaien uit Strombeek en Mark uit Wezembeek. We raken wat traagjes op gang. Stappen de wijk van recente signatuur in met straatnamen naar filmsterren uit vervlogen jaren als Charlie Chaplin en Jean Gabin. Voorbij het standbeeld ter ere van Robbedoes stappen we het Dielegembos binnen. Zijn de meeste wandelaars nog niet wakker of nog niet vertrouwd met de markeringen in oranje tape ? Feit is dat we er enkele moeten op het rechte pad houden. Linda dartelt intussen door de het nog duistere bos als een vrolijk konijntje. We wandelen verder door het Koning Boudewijn park, zijn gras wit van de vrieskou. Een fietster verzoekt om doorgang. Blijkt ons aller Nadia te zijn die vandaag de taak van parkoersbewaakster zeer ter harte neemt. 5 km hebben we afgelegd bij de eerste rustpost in De Rivieren. Te vroeg om halt te houden, we lopen door. Net voor we het groene terrein rond de spoorweg willen betreden hoor ik mijn naam roepen. JPD on tour, slechts voor 12 km vandaag want deze namiddag nog ‘on duty’ in Schendelbeke. Een korte babbel, we vervolgen onze weg. Een lusje van 4,5 km loodst ons rond de flatgebouwen van Ganshoren en een streepje groen in de Molenbeekvallei, op grondgebied Zellik. En toen was er koffie, in De Rivieren.

Wandelen een tweede keer langs en over de spoorlijn die naar Aalst loopt. Voorbij de voetbalterreinen van Ganshoren kiezen we een eerste keer voor het Laarbeekbos, meer bepaald de laagste gelegen strook ervan. Populierenbladeren knisperen onder onze wandelsloffen. Het kabaal van koning auto komt naderbij, we moeten onder de Brusselse grote ring door en vervolgens kort klimmen, de Pajotse akkers tegemoet. Even genieten van een prachtig uitzicht over het lichtjes benevelde Brussel en het klaverblad van Groot-Bijgaarden. We stappen door weilanden richting Neerzellik en meteen een tot werf herschapen straat op recht naar Relegem. Net naast de prachtige dorpskerk, gelegen als op een piëdestal, de rustpost van café Groenvink en zijn vaste stempelaar. Lopen gelijk door want slechts 4,5 extra kilometer op de teller en 3,5 tot de volgende controlepost. Stappen meteen het dorp uit en beginnen aan een lange trage klim langs verdort maïs en weilanden zonder bewoners. Een fris windje en een stralend najaarszonnetje houden ons gezelschap. We zitten lekker in het tempo, genieten van oh zo bekend en ook oh zo bemind terrein. Van op de kim van de heuvel een magistraal vergezicht over noordelijk Pajottenland met zijn vele kerktorentjes. Peeën en bitterpeeën worden machinaal geoogst. Wij slingeren ons een weggetje over een tarmacje door het boerenland. Laten een boerderij met donjon links liggen en zetten koers naar ‘les petites dames de Kobbegem’, zoals ik ze al jaren noem. Deze rust- en controlepost wordt inderdaad al jaren ‘bemand’ door drie charmante vrouwtjes, de hun wandelaars met de beste zorgen omringen. Hier stoppen we graag. Zo denken Liliane & Jean net als Nadine & Bernard er trouwens ook over.

Naar goede gewoonte hebben wij een lusje achterstand op de meeste marathonlopers. Zullen deze 6 km dan ook moederziel alleen afhaspelen. Niet dat we daar rouwig om zijn, want zodoende genieten we nog beter van het gebodene. Stappen eerst richting bebouwing van Asse bij Roosberg en het Heierveld. Snel volgen leuke smalle paadjes door maïs en wei. Een vettig paadje loodst ons door een bosje en over een beekje. Komt mij bekend voor dit. Een brede zandweg door kale akkers toont een prachtig vergezicht op brouwerij Mort Subite en de kerktoren in de steigers van Kobbegem. Mijnheer pastoor woont er net naast zijn klandizie, zeg ik altijd. Moet dicht in de buurt zijn als de ‘mort’ ‘subite’ is. Het is al wat stiller in het zaaltje van Kobbegem nu. Onze dametjes hebben even de tijd voor een wandelaarsdrankje en een hapje, gelijk hebben ze. Wij moeten opnieuw naar hoger gelegen akkers. Het stralende weer gunt ons een uitzicht over ‘de bollen van Brussel’, de basiliek van Koekelberg, ja zelfs de flatgebouwen van de Molenbeekse Mettewielaan. What goes up, must come down. Vanaf Hoogveld dokkeren we een kasseitje af tot in gehucht Hamme en zijn boerderijtjes. Twee wandelaars uit de Noorderkempen beleven duidelijk plezier aan de tocht en komen daar rond voor uit. Dat hoort deze Brusselaar natuurlijk graag. Ik adviseer hen het lusje in Wemmel zeker niet over te slaan maar zij hebben er helaas de tijd niet voor. Vanaf Hamme lopen we opnieuw onverhard en door golvend terrein. Zavelberg wordt Keiberg als we de bebouwing van Wemmel bereiken. De klassieke rust in café en biljartclub De Nachtegaal wordt aangedaan.

Opgelet tijdens de lus zeggen Nadia en Jean, is delicaat bepijld. We knopen het goed in onze oren en gaan kort na Dany van start. Door het Wemmelse park bij het gemeentehuis, over de Markt en vervolgens wat straatjes lopend. Eagles Eye Minne heeft geen enkel probleem haar weg te vinden, ook niet als we letterlijk dwars door een akker lopen en vervolgens langs de volgende. We dokkeren over een oneffen Bevers kasseitje langs een groot spruitenveld richting A12. Even twijfel bij een wat merkwaardige doorgang tussen coniferen, komt goed. We wandelen voorbij het kasteel van Bever tot aan Drijpikkel. Kan je zwemmen, vroeg Grote Jan deze morgen, we snappen nu waarom. Het pad langs de Maalbeek ligt er zoals altijd nattig bij, met grote plassen en stroken modder. Toch vinden we telkens wel een doorgang, de kantjes er af lopend. Onze schoenen worden nauwelijks vuil, zelfs pootje baden hoeft niet echt. Lopen opnieuw Wemmel binnen voor een laatste drankje in De Nachtegaal. Dany wacht ons op, hij heeft een kuitkwetsuur opgelopen en het vlot niet echt meer. We nemen hem op sleeptouw en wandelen voorbij de Wemmelse vijvers. Bij een verweerde boerderij de heuvel op tot de uitrit van de Brusselse ring. Bij de pompiers kazerne loopt Dany rechtdoor, forceren is geen goede raadgever. Wij stappen een laatste keer richting Laarbeekbos. Bij een nog steeds lekker weertje lopen we tussen prachtige beuken de heuvel af tot het chalet en vervolgens terug opwaarts langs een tarmacje, de finish wenkt.

Nog heel wat bekend volk in de zaal. Dany natuurlijk, een viertal Kwartels en een ruime delegatie IJsterippers onder leiding van ‘pater famillias’ Jan. Hij verbaast er zich over hoeveel mensen ik hier nog ken en vrolijk begroet. Linda doet verDuvel-t haar best, ik geniet van Chimay Bleu. Jan probeert mij uit te leggen waar er fout gelopen werd in Wemmel. Het zal tot zondagavond duren voor ik mij de plaats voor de geest kan halen. Niks gemerkt …Eagles Eye weet je wel !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/221020...

22:46 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

17-10-11

16.10.2011 Section Marche S.T.I.B. te Auderghem

Linda heeft haar zinnen gezet op een dagje Zoniën, mon pays natal. Uiteraard ben ik te vinden voor dit alternatief, Luchtbal zal voor een andere keer zijn. Op een drafje rijden we naar de Chaussée de Tervueren op Sint-Anna Oudergem. Hebben ons vast parkeerplekje ter hoogte van de kasseitjes achter Hertoginnedal. In het kleine startzaaltje komen we Linda & Dirk (Nijlen) tegen. Is een eeuwigheid geleden, maar we zijn het elkaar plagen nog altijd niet verleerd. Zij zijn wat sneller weg dan wij, zullen de ganse dag zo’n kwartiertje voor ons uit lopen.

De eerste kilometer is even klassiek als mooi. Het kasseitje af naar het Rood Klooster, intussen bijna volledig gerestaureerd, en vervolgens tussen zijn vijvers door. Stappen zodoende Zoniën binnen en blijven in het beboste dal lopen langs de Vijversweg, zeg maar richting Tervuren. Moeten onder de Brusselse ring door en vervolgen onze weg langs het tarmacje van de Kleine Flosdelleweg, nog steeds in een grasgroen valleitje. Na ruim vijf kilometer genieten van speels zonlicht tussen statige beuken, bereiken we de eerste rustpost. Bij de ingang van het Arboretum staat een heuse bus van de STIB ! Elk jaar weer zijn wandelaars aangenaam verrast door deze toch wel originele en leuke controlepost. Bij ons stempeltje krijgen we een wafel, er zijn wat tafeltjes en stoelen langs de kant van de weg gezet. Gezelligheid troef !

We vervolgen onze tocht langs de stevig golvende Woudmeesterdreef. De Prinsenweg zal ons voor even naar de buitenkant van de ring loodsen, in het woud blijvend. We keren weer langs de kasseitjes van de Wolvendreef. Stilaan krijgen we een idee waar de tweede rustpost ligt. Eerst mogen we nog genieten van het Eikendalvoetpad, één van de mooiste slingerwegen door het bos. Een korte klim, we zijn bij de befaamde blokhut aan het kapelletje van Welriekende. De aangegeven 4,6 km, daar wandelden we een uur over. Toch lopen we meteen door voor een klein lokaal lusje van 3,8 km. Stappen voorbij het kapelletje en maken een grote rechthoek over die leuke wandelpaden die dit woud rijk is. We zijn trouwens niet alleen, vooral joggers komen we tegen, hun zondagse work-out getrouw. Het lusje brengt ons bij de bovenkant van het Eikendalpad, de laatste paar honderden meter zijn opnieuw ons klimmetje van daarstraks. Deze keer stoppen we wel bij het chalet, het is tijd voor koffie en een babbel met Jean & Liliane.

Moeten nu meteen de ring weer onderdoor en vervolgen onze weg, eerst door het bos vervolgens over de Wille Riekendreef zoals op het naambord staat. Haast onder de kerktoren van Jezus-Eik, Notre Dame au Bois volgens Marianne, kunnen we nog effe pauzeren alvorens een grote etappe aan te vatten. Jefke is er aan een Duvelke toe, die komt dan ook al te voet van het Bosvoordse station en heeft er zodoende vijf kilometer extra langs de parken van de Vorstlaan opzitten. Nog drie dagen en hij is met pensioen, geniet er van makker ! Na de pauze slaan we de Witherendreef in, immer gerade aus tot een villawijk. In Overijse heeft de begoede burger het duidelijk naar zijn zin. Verslikken ons even in het parkoers bij de Kastanjedreef, maar komen snel weer op het rechte pad. Een korte strook door weidse akkers, de Groeneweg dient zich aan. Weer heel lang rechtdoor lopen langs de wegkwijnende serres en druiventeelt. Zonde toch, want wat hebben wij ons als kind tegoed gedaan aan dit overheerlijke fruit. Even krijgen we een doorkijkje op twee kerktorens. Het verdoken wat schofele kerkje van Eizer en verderop de pronkerige witte toren van Duisburg. Een kasseitje zet ons een verdieping lager af bij Lindaal, de rustpost wenkt. Ik frons de wenkbrauwen, pauze in De Gebroken Hof, dat is toch in de eerste plaats een restaurant ! En inderdaad, vele wandelaars zoeken hun heil even verderop in een dorpscafeetje waar de oudere waardin weigert warme dranken te schenken. Moet zowat een unicum zijn in Vlaanderen.

We wagen een gokje over het vervolg van het parkoers. Hebben het bijna juist. Moeten inderdaad de Duisburgse Ijzerstraat omhoog en verder klimmen door een weidse akker. Lopen zodoende ook meteen terug Zoniën binnen voor een lang recht pad dat richting Jezus-Eik loopt. Zo ver wandelen we niet mee, moeten terug richting Arboretum en de drukte van zondagnamiddag wandelaars. Bij stralend, lekker zacht weer zitten we beiden goed in het tempo. We genieten met volle teugen van ons uitstapje samen en ... busje komt zo !  Kunnen we een laatste terrasje doen, gezellig keuvelend met de super vriendelijke chauffeur. Nog een uurtje stappen hebben we te goed. Passeren het Tervurense golfterrein en kiezen voor het tarmacje van de Ravensteindreef. Dit voert ons naar de Quatre Bras, waar we heel voorzichtig het immense kruispunt oversteken. Gaan nu het fietspad op dat parallel met de drukke N3 loopt. Waar wij het pad verlaten weten we het al, het wordt een finish met pit en inderdaad. Een kasseitje voert ons naar beneden en dan gaan we spelen met het terrein als waren het golven. Steeds weer stuurt de snoodaard van een parkoersmeester ons op en neer. Weet niet wat ik heb maar ik trek het tempo aan. Linda moet alles uit de korte pootjes persen om te volgen maar geeft zich niet gewonnen. Opgepast, zegt een wandelaar tegen zijn maatjes, daar heb je de twee tgv’s ! We proesten het uit , was jaren geleden Linda’s bijnaam in de Kempen !  Finaal komen we terug op de Chaussée uit en weten, dit wandelweekend zit er op. Bekronen de twee dagjes samen met een paar Duvelkes in het gezelschap van Linda & Dirk. Hebben een reuzeweekend achter de rug. Je komt toch ook naar Jette, zeg Jean lachend ten teken van afscheid. Mmm, daar heeft Lindake zeker oren naar !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/161020...

23:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

11-05-11

08.05.2011 Police de Bruxelles te Oudergem

Het doet mij telkens weer wat als ik opnieuw de speelplaats betreed waar ik de drie jaren van mijn hogere humaniora sleet. Het oude schoolgebouw oogt nog steeds hetzelfde, er is wel heel wat omheen gebouwd. Zo ook de startzaal die de Brusselse Politie vandaag in gebruik heeft. Een korte babbel met parkoersmeester Jan en het ‘invalidengezin’ van voorzitter Erik, ik ga op pad. De 30 km omvat eigenlijk twee lussen van ongeveer gelijke afstand. Ik begin met de boslus, zoals Jan dat wilt. Duik vrijwel meteen het parkje van Bergoje in om aan de overkant van de Waverse steenweg de brede laan naar het Rood Klooster in te stappen. Kikkers en kromsnavels zorgen voor het zomerse concert. De lucht lijkt onweerachtig, maar dat zal maar schijn blijken te zijn. Het oplappen van de oude gebouwen is intussen ver gevorderd, de ommuring in gelige steen is vrijwel volledig, het geheel oogt fraai. Op één van de vijvers nestelt zowaar een fuut, zag ik nooit eerder. Moet nu onder het Debroux viaduct door, de verzamelplaats van zondags joggend Brussel. Het kasseitje van Drijborren en de Blankedelleweg sturen mij dieper het bos in. Dan volgt één van de mooiste paden van Zoniën, het zachtjes klimmende, tussen bermen van varens ingebedde Varensvoetpad, schitterend. Loop nu vrijwel alleen richting Tamboerdreef, zwevend op puur jeugdsentiment. Duik onder de Brusselse grote ring door en wandel tot bij de echte Welriekende Dreef, in feite een achterafstraatje met villas en prestigieuze kantoorgebouwen. Onder de kerktoren van Jezus-Eik de rustpost die bemand wordt door de ouders van ‘Myriam Atomium’. Tijd voor en babbel en een drankje na 8 km boswandelen.

 

Was in feite ook 8 km klimmen en dus volgt nu een trage, dalende OLVeweg, een tarmacje tussen majestueuze bomen met als pronkstuk de rode beuk. Al is het dan nog maar begin mei toch zijn de paar vijvertjes in bos al redelijk ver opgedroogd. Er zijn geen tussenseizoenen meer, bedenk ik. De Kleinflosdelleweg zet mij af bij een trapperige constructie. Kruip zuchtend naar boven en mag mijn weg vervolgen over de bijwijlen stevig golvende Jachtdreef tot aan de Quatre Bras. Als een haas de drukke steenweg over en terug het bos in parallel met de Tervurense steenweg, over het fietspad, een paar kilometer lang. Draai finaal van de drukke baan weg en enkele wegeltjes verder voert de Vosdreef mij Zoniën uit. De kasseitjes van de Putdaalweg sturen mij in dalende lijn richting Hertoginnedal en kasteel Ste-Anne. Heb mijn eerste lus van 16 km in de benen. Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken.

 

De tweede etappe is in niets te vergelijken met de eerste. Jan stuurt mij onder de oude spoorbaan door en laat mij even klimmen richting Park van Woluwe. Een pracht van een kastanjelaantje loodst mij het park, zijn vijvers en zijn vele dagjesmensen binnen. Moet de brug bij het trammuseum over om vervolgens over de oude spoorbaan te flaneren te midden zondagse wandelaars en fietsers. Loop zodoende voorbij Park Malou en het Stade Fallon tot de sociale wijken van Stokkel. Ook hier sieren prachtige kastanjebomen de bredere lanen. De woningen lijken gedateerd, grauw en grijs. De rustpost van Stade Fallon is bemand door ‘la police de Jette’. Beide verenigingen werken al jaren nauw samen en dat vind ik leuk. Terwijl ik van een koel drankje geniet komt Jefke aangewandeld. We nemen de tijd voor een korte babbel en gaan vervolgens elk ons weegs. Hij heeft één lusje voorsprong op mij. Mag nu door Park Malou flaneren en langs de Woluwebeek tot ver voorbij de watermolen. Loop zodoende het omgekeerde lusje van vorig jaar. De terugweg voert mij langs de gerestaureerde Hof ter Musschen, de oude Doornikse windmolen en het in het groen verscholen kapelletje van Lenneke Mare. Pauzeer een laatste keer bij het team van Jette.

 

Wandel opnieuw van Stade Fallon weg langs het platanenlaantje en kies deze keer links voorbij het kasteel Malou en zijn vijvers. Kuier door het Ter Bronnenpark, in feite opnieuw de Woluwebeek en kijk vertedert naar het jonge peddelende grut op het water. Net voor het trammuseum opnieuw de spoorbaan op, de Woluwebrug over en vervolgens rechttoe, rechtaan tot de finish. Ik kan er ‘op het terras’ genieten van een lekkere koele Duvel in het gezelschap van Jefke, Peter, Wilfried en gastheer Jan. Neem afscheid van mijn maatjes en zet koers naar metrostation Debroux, zal vroeg thuis zijn vandaag. Moet maar even op de trein wachten in het Brusselse Centraal station en maak daarvan gebruik om Linda een sms-je te sturen. Eén minuutje duurt die actie maar en toch is het genoeg om mijn tasje met portefeuille en andere papieren kwijt te spelen. Ik heb niks gemerkt, alleen maar dat de man die even verder op het bankje zat ook weg is ! Verdomme !! Norse spoorbedienden geven mij treinverbod en sturen mij naar het politiekantoor van de Brusselse Grote Markt. Ik bel intussen Linda op, heb gelukkig mijn mobieltje nog. Zodoende kan zij meteen mijn bankkaarten blokkeren. De ‘arm der wet’ luistert verveeld naar mijn verhaal. Ik moet een formulier invullen dat denkelijk al 100 maal gekopieerd is. Een tweede wetsdienaar tikt het geheel tot een proces-verbaal. Ik kan terug de trein op met mijn document. Kom Jefke tegen die een terrasje gedaan heeft in de Brusselse binnenstad. Samen foeteren we over ‘in wat een wereld leven wij’. Net als de trein Antwerpen-Berchem binnenrijdt krijg ik telefoon. De Federale Politie sectie Gauwdieven blijkt een heerschap geklist te hebben die in het bezit is van mijn tasje en documenten ! Breng telefonisch kort verslag uit over het gebeuren en wordt vriendelijk uitgenodigd op dinsdag mijn bezittingen op te halen. Finaal zal ik ongeveer € 80.00, mijn SIS-kaart en bankkaart kwijt zijn. Maar vandaag was de Brusselse Politie mijn vriend, van ’s morgens vroeg in tot ’s avonds laat !         

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/08052011Ou...

   

21:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: brussels gewest, -o

27-10-10

23.10.2010 Marche de la Police de Jette

Marche de la Police de Jette, Linda heeft er iets mee. Weer of geen weer, ik ga er naartoe, zegt ze gedecideerd. De weersverwachting lijkt mij inderdaad iets te bar om met een boekske in de hand over ’s Herens wegen te gaan drentelen. Rond 08:00 vertrekken we dus lekker gezellig met z’n tweetjes richting hoofdstad (nog steeds). Parkeren in de schaduw van het Vlaamse UZ Brussel en stappen naar het schooltje van Poelbos, al jaren de startplaats van deze tocht. Het is er erg stillekes, vrijwel geen bekenden. Na de koffie muizen we er vanonder, de marathon over het klassieke parkoers wacht.

Lopen het Poelbos naar beneden en vervolgens richting spoorbaan en Ganshoren. Een beetje anders dan anders. Groene kromsnavels maken al een hels kabaal in de lucht, de allochtonen van het Brusselse zwerk. Singelwandelaar Daniel heeft een lusje voorsprong op ons, we wandelen samen tot de eerste rustpost in park De Rivieren. Hebben nauwelijks 2,6 km in de kuiten en lopen dus meteen door, afscheid nemend van onze maat met een ‘tot in Strombeek over een maand of zo’. Wandelen nu eerst door een witte woonwijk en vervolgens tussen de woondozen van Ganshoren. De Molenbeekvallei in Zellik is het doel. Strookjes natuur met de basiliek van Koekelberg pronkerig op de achtergrond loodsen ons terug naar De Rivieren. 6,6 km gelopen en dus tijd voor een koffietje. Het zaaltje is druk bezet met PWC’ers, hun sappige Gentse tongval klinkt grappig in de Brusselse omgeving.

Bij het verlaten van het zaaltje vallen de eerste ‘dreuppels’ uit een niet eens zo grijze hemel. Een paar straatjes en we wandelen door het Boudewijnpark, aansluitend door het Dielegembos met zijn zacht hellende, brede laan naar een kruisbeeld. Een dametje van Sucriers de Brugelette vindt dit toch stevig genoeg, ze kan maar met moeite haar echtgenoot volgen. Voorbij het beeld van Robbedoes lopen we tussen de woontorens van de Tentoonstelingslaan. Aan de overkant van de steenweg een immense woonwijk van witrode huizen en flatgebouwtjes, de straten allemaal genoemd naar de groten van het witte doek. Zeggen dat ik dit als puber altijd gekend heb als vruchtbare akkers ! Bij de brandweerkazerne gaan 7 en 12 km terug naar de finish, de anderen wandelen richting Wemmel. Langs één van de laatste boerderijen in de gemeente en langs de vijvers stappen we naar ‘La Couronne’ ofte ‘De Nachtegaal’, klassieke caférust onder de kerktoren (km 13,3). Wij kennen het parkoers haast met de ogen dicht en toch zijn we elk jaar weer paraat. We verlaten Wemmel langs het klimmetje van Keiberg. In het dalletje wordt een hoeve verbouwd, is een collega van het werk die hier een gite wil oprichten, een meerjarenplan. Lopen vervolgens een eerste strookje door het glooiende Pajottenland tot de St-Gudulakapel in Hamme. Een lange, stille straat voert ons naar Ossel en zijn mooie dorpskerk. In café Ossel-Star is het rustpost (km 16,9), wij lopen meteen door.

Moeten de heuvel van Osselveld op en vervolgens over de Romeinse baan. De uitzichten worden leuk. Helaas neemt de regen ook toe. Van randje Brussegem gaat het richting Wolvendael. Het kasteel blijft er onzichtbaar achter metershoge hagen. Glibberige paadjes loodsen ons door de akkers. Wij lopen hier moederziel alleen. Van op een heuvel een prachtig uitzicht over de Brusselse torens en de ‘bollen’ van het Atomium. Wij moeten terug naar Ossel, langs de hagen van weer een ander kasteel. Hebben er 23,4 km opzitten. De atmosferische omstandigheden worden alsmaar slechter. Wij moeten open veld in. Een lange trage klim, eindigend met een strook onvervalste Brabantse kassei. Regendruppels als fijne naalden geselen onze wangen, de wind kletst ons voortdurend om de oren. Dit is echt bar en boos. We wisselen nauwelijks nog een woord, vechten tegen de elementen. Linda lijkt nog tien centimeter kleiner verdoken achter haar paraplu. Zijn blij op de kim aan te komen. Rechts, een verdieping lager ligt Kobbegem, daar moeten we naartoe. Stappen verkleumt en nat het zaaltje binnen van ‘les petites dames de Kobbegem’ zoals ik ze noem. Linda bekijkt mij – die lus hoeft voor mij niet meer, zucht ze. Ik ben het met haar eens, wandelen met de kop in de grond is ook maar niks.

Onze geplande 42 km zullen er dus maar 36 zijn. Lopen parallel met zonet Kobbegem terug uit, de velden in. Opvallend veel spruiten worden hier geteeld, niet voor niks dus ‘choux de Bruxelles’ genoemd. Lopen richting Domberg (Zellik), dwars over een boerenerf en vervolgens de heuvel af langs het Dertien Bunderspad, recht naar Relegem. Dit jaar stoppen we eens niet in café Groenvink, lopen meteen door voor de laatste 5 km. Het parkoers wordt nog bepaald pittig met niet minder dan drie hellingen. Hebben er al eentje en twee afdalingen achter de rug bij de manege van Neerzellik. Dan gaat het weer bergop door weilanden tot randje Brusselse ring en het prachtige uitzicht over de stad. Een mooie, brede holle weg loodst ons onder de autobaan door naar het Laarbeekbos. Een laatste keer klimmen nu, tussen mastodonten van beuken, heerlijk. Regenen doet het inmiddels ook niet meer en dus kunnen we genieten van de uitloper der loofwouden. Een laatste laantje met stilaan verkleurend blad aan de bomen, de eindstreep wenkt.

Drinken een glas met Mon, wachtend op de Wilskes. Hij zelf moest inkorten vanwege een pijnlijke voet. Komt Stephan een klappeke maken, die hadden we al jaren niet meer ontmoet. Het verhaal wil dat hij terugkomt uit een zwaar auto-ongeval. Loopt maar kleine afstanden meer maar is nog steeds goedlachs als vroeger. Een hartverwarmend weerzien. Een laatste babbel met de parkoersmeester van de Police de Bruxelles, hier assistent, het is tijd om huiswaarts te keren. Al kennen we het parkoers dan van buiten en was het weer bijwijlen echt wel bar, we zijn toch blij er weer eens bij geweest te zijn. Tot volgend jaar …  

FOTOREEKS  

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20101023Jette

19:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

26-05-10

23.05.2010 Police Walkers Anderlecht

Mijn keuze voor Anderlecht kan wat vreemd lijken maar ik had zin in eens wat anders. Al ben ik er dan al jaren weg, toch blijf ik ‘ne Ket’ en ga graag terug naar het Brusselse. De startplaats van de Police Walkers is trouwens makkelijk bereikbaar want in de schaduw van het Astridpark en het Westland Shopping Center. Al meteen in de start heb ik het moeilijk met pijlen zoeken. Hun grijze kleur valt nauwelijks op tot je er met je neus bovenop staat. Wandel voorbij de lokale korfbalclub (dan toch nog iets Antwerps !) tot de Brusselse ring en duik er onderdoor. Moet nu straatjes lopen grondgebied Dilbeek in de omgeving van de Regina Caeli school. Te veel straten naar mijn zin met een mengeling van middenklasse woonhuizen en kleine akkertjes. Finaal toch wat groen als ik een kasseitje opdraai dat uitmondt op een paadje tussen weilanden. Justitiepaleis (in de steigers) en Erasmus ziekenhuis zijn prominent aanwezig. Bij de Pedevijvers de eerste rustpost na een kleine vijf kilometer. Ik pauzeer met een ijskoude cola uit blik, een bevoorrading voor de volgende etappe van ruim 8 km. Het is immers al broeierig warm.

Mag nu ruim de helft van de Pedevijvers rondwandelen en kies dan voor het sportenpark van Neerpede. Er is vandaag geen enkele activiteit te bespeuren. Kom ook haast continu Adeps pijlen tegen, echter geen andere wandelaars. Een heerlijk kasseibaantje voert mij door de Anderlechtse golfterreinen het Pajottenland in. Dit is een leuke strook, kasseitjes met een brede boord beton voor hen die de voetjes willen sparen. Koeivijver noemt de volgende kasseiweg, en nu is het dokkeren voor iedereen. De langere afstanden gaan hun eigen weg over het Bruegelpad, langs haast volwassen granen en weilanden geel van de boterbloempjes. Helaas zoekt de parkoersbouwer terug het beton op grondgebied Itterbeek. Ik moet onder de spoorweg door en kan mij optrekken aan de weidse vergezichten. Achter mij ligt Brussel grootstad, rechts de heuvellijn Dilbeek – Ninove. Zelf loop ik door een brede vallei richting Lennikseweg en vervolgens Lenniksebaan, grondgebied Vlezenbeek. Rechttoe, rechtaan gaat het aldus naar brouwerij Lindemans en zijn knusse gelagzaal. Ik spoel er mijn bedenkingen over het parkoers door met een lekkere, koele kriek van ’t vat. Heerlijk bij de meegebrachte boterham met kaas!

Er wacht mij hier een lus van zo’n 6,5 km en ik begin er vol goede moed aan. Mag meteen de velden in met prachtig uitzicht over de Brusselse zuidrand en de koeltoren van Drogenbos. Helaas gaat het onverhard vrij snel over in tarmacjes tussen woningen en beplantingen van groenten en fruit. Passeer verzorgingstehuis Inkendaal en loop door over golvende, stille straatjes tot Klein Nederlo. Even verder de Vijfhoek en domein Groenenberg. Ik wandel de stoffige zandweg rond het domein op en ben met elk plekje schaduw blij. Betonlopen bij deze warmte is geen pretje. Krijg uitzicht op Atomnium en basiliek van Koekelberg en mag dan de Laarbeekvallei in. Een zandpad loodst mij tussen de kleurloze akkers en het prachtige kleurenpallet rondom de beek door. Frisgroen, wit en paars, zijn er de modekleuren van het moment. Zo kan ik toch nog even wandelend genieten alvorens Lindemans een tweede bezoekje te brengen.

Bij een tweede lekker glas babbel ik wat bij met Christian Boudart. Hij vertrekt voor de lus, ik laat het plan ze twee keer te lopen varen, in zijn geheel niet sterk genoeg. De voorlaatste etappe begint goed met de Lennikse Scheestraat die mij de velden invoert. Veldwegen, een kasseistrookje, het mooie groen langs de Pedebeek en –molen, het valt allemaal best mee. Maar helaas is het liedje dan weer uit. Van St-Gertrudis gaat het over asfalt naar het stemmige kerkje van St-Anna-Pede en dan verder verhard door de vallei. Het kasseitje van Koeivijver brengt even afwisseling. Een politieman houdt de wacht bij een afgesloten straat wegens de lokale autoloze zondag. Hij staat er maar eenzaam bij, behoudens een paar wandelaars passeert hier echt niemand. Ik blijf maar tarmacjes lopen langs de Neerpedebeek, er lijkt geen einde aan te komen. Na ruim 1u20 lopen bereik ik de laatste rustpost aan de Pedevijver. Niet slecht voor een etappe van 5,6 km ! Helpers geven toe dat er ‘ergens iets mis is’.

Ik kap een frisse pint achterover en begin aan het uitlopertje van ruim 2 km. De andere oever van de vijver zet mij af bij een heuse klim. Ik moet namelijk hoog over de Brusselse grote ring. Nog een paar Anderlechtse woonstraatjes waar het zoeken is naar grijze pijlen. Mijnheer Le Permanent schrijft 32km in mijn wandelboekje i.p.v. 30km. Er was dus wel degelijke ‘iets mis’. Bij een blonde Leffe kijk ik terug op een teleurstellende tocht. Ik had meer verwacht dan die enkele korte natuurprikken. Maar och kom, de zon schijnt en morgen wacht een derde, weer heel andere, tocht. Redenen tot klagen heb ik dus zeker niet.

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100523Ande...

23:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

10-05-10

09.05.2010 Police de Bruxelles te Oudergem

Mijn wandeltocht van vandaag staat in het teken van jeugdsentiment. Ik vertrek dan ook vanuit het Lutgardiscollege te Oudergem, bij mijn generatie beter bekend onder zijn oude naam Champagnat. Onder leiding van directeur Chabert (de pif) brachten leraars Van Uytfange en ‘de floeks’ mij de liefde voor wiskunde bij. De broeders Damiaan (‘den Damme’) en Lucien (‘de Luce’) vergezelden ons naar de thuismatchen van Racing White in Stade Fallon. Het was er de gouden tijd van Teugels, Koens, Boskamp en andere Bjerres. Urenlang zou ik herinneringen kunnen ophalen aan de prachtige drie jaar die ik er beleefde.

Maar vandaag kom ik er wandelen vanuit een startzaaltje dat er na mijn tijd gebouwd werd. Jefke vergezelt mij tijdens de metrorit vanaf het Brusselse Centraal station tot onder het Debroux viaduct. Samen met Eddy en Liliane wandelen we de Vorstlaan af tot de rommelmarkt aan de schoolpoort. De tocht uitgezet door de Police de Bruxelles bestaat uit twee lussen van elk zo’n 15 km. Ik loop rond de school, langs jeugdhuis Alleman, voorbij chateau Ste-Anne en achterom Hertoginnendal. Een kasseitje zet mij af bij de vijvers Mellaerts. Imposante kastanjebomen zijn versiert met honderden bloeiende kaarsen, een schitterend gezicht. Ik steek de Tervurenlaan over en wandel tot het trammuseum. De conservator rijdt net de oude voertuigen buiten. Zij doen mij denken aan het oude Brusselse gezegde ‘Jef de flèche es af’. Belhamels trokken vroeger inderdaad met alle plezier de stroomkabel van de bovenleiding weg en dan kon de begeleider uit zijn hokje komen om de verbinding te herstellen. Vanaf het museum ga ik de oude spoorberm op, nu een breed fiets- en wandelpad. Het is er behoorlijk druk. Duik terug naar beneden de vallei van de Woluwebeek in. Vijvers zijn bedekt met lelieblaren, eenden en ganzen zijn paringsrijp of hebben een eerste nest jongen. Het is heerlijk wandelen in het groen tot aan Stade Malou. Een straatje verder ligt de rustpost na 4km lopen, ik neem mijn stempeltje en wandel gelijk door. Een kasseitje zet mij af bij de in het groen verscholen kapel van Lenneke Mare. Van daaruit gaat het naar de weilanden van Hof ter Musschen en de windmolen van Esplechin. Ik keer op mijn stappen terug langs een enig mooi pad dat de Woluwebeek volgt tot aan de watermolen van Lindekemale. Onwaarschijnlijk wat een mooie groene strook dit is aan de rand van de drukke Woluwelaan. Bij de vijver van het Maloupark pik ik terug het parkoers van daarstraks op tot de rustpost. Tijd voor een natje en een droogje na 9 km wandelplezier van de bovenste plank.

Ik zet de terugweg naar Oudergem in langs de betonnen woningen van tuinwijk Kapelleveld. Maak wat foto’s van een prachtige rij kastanjebomen als clubmaatje Jacques er aankomt. Hij heeft behoefte aan een babbel en we zullen samen het verdere parkoers volmaken. Komen terug bij de spoorbaan uit en zullen in één ruk doorlopen tot de startzaal. Het is een heerlijk pad, helemaal verscholen in het groen. De mooie brug over de Tervurenlaan en het uitzicht over het park van Woluwe bekronen het geheel. In de startzaal een drukte van belang. Wij blijven even hangen bij de vele bekenden en gaan dan weer op pad voor de laatste 16 km. Net voorbij Hertoginnendal splitst het parkoers. Deze keer lopen we rechtdoor een kasseitje op dat ons zal afzetten bij een uitloper van het Zoniënwoud. Paarse boshyacinten geven de omgeving een feestelijke tint. We moeten de drukke Quatre Bras over en even verder verlaat de 20km ons. Wij mogen verder genieten van prachtige lange dreven, getrokken tussen statige beuken. Bij de Jachtdreef stuurt een lange trap ons een verdieping lager en dan gaat het over hoofdzakelijk onverhard vals plat tot de wat groezelige rustpost van Jezus-Eik. De ouders van Myriam ‘atomium’ bemannen deze post en dus kan er een gezellige babbel af. De laatste acht kilometer kunnen we nog eens genieten van het heerlijke woud. De parkoersmeester zoekt de overkant van de snelweg op zodat we ver van het drukke verkeer kunnen genieten van heerlijke bosdreven, voorbij het Leonard kruispunt. We dokkeren over de kasseitjes van Drijborren tot het Debroux viaduct. Onderdoor gaat het richting vijvers van het Rood Klooster. Langs de in restauratie zijnde kloostermuren koersen we over vlakke wegen richting Waversesteenweg en het parkje van Bergoje. De Bassemstraat leidt ons terug naar de startschool, we hebben er een schitterende tocht opzitten.

Het is nog behoorlijk druk in de zaal, busreizigers van kustverenigingen maken zich klaar om huiswaarts te keren. Ik praat nog even na met clubmaatje Ghislaine, die zit te pronken achter haar net ontvangen beker. Neem afscheid en wandel terug naar het metrostation Herrmann-Debroux. Ik kijk terug op een prachtige wandeling, twee in één eigenlijk want onze parkoersmeester combineerde magistraal de groene pracht rond de Woluwebeek met de geneugten van het Zoniënwoud. 08 Mei 2011 staat dan ook al met stip op mijn wandelkalender ingevuld voor nog meer Brussels genieten. Als het de wandelgoden belieft natuurlijk !

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100509Oude...

14:50 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -o

26-10-09

24.10.2009 Section Marche Police de Jette

De weergoden zijn in een sombere bui vandaag. 65% regenkans in het Brusselse, zegt de weerman. Het zal ons niet beletten af te zakken naar onze jaarlijkse afspraak met ‘de politie, uw wandelvriend’ in Jette. Uiteraard veel bekenden in de startzaal te beginnen bij de Wandelbeertjes t.e.m. clubmaatje Nathalie. Zij komt even de beentjes strekken terwijl Wilfried in het verre West-Vlaanderen aan minder leuke familieverplichtingen voldoet.

Bij lichte motregen beginnen we eraan. Lopen voorlangs het UZB (Universitair Ziekenhuis van de Vlaamse Brusselse gemeenschap) en vervolgens de wijken van recente datum in met straatnamen genoemd naar filmsterren. Waar nu de vele ‘konijnenhokjes’ staan lag in mijn kindertijd een ruime akker. Zal wel de vooruitgang zijn of het uitdeinen van de grootstedelijke inktvlek. De ochtendlijke, grijze stadslucht wordt ‘opgevrolijkt’ door krassende helgroene parkieten die in kleine zwermen tussen de gebouwen en plantsoenen doorrazen. Het lijken er elk jaar meer en meer te zijn. Het is wat straatjes lopen om het Dielegembos te bereiken en de prachtige groene noordrand van Brussel. De golvende bospaden worden ingeruild voor de vlakkere stroken van het Koning Boudewijnpark. De Wandelbeertjes hebben vrijwel continu het fototoestel in aanslag, verbaast over zoveel stadsgroen. De eerste rustpost komt er al na 5,2 km in de Ganshorense sporttuin van De Rivieren. We worden er verwelkomt door Nadia, Jeannine moet node alleen op pad vandaag.

De marathonlopers krijgen hier een eerste extraatje onder de schoenen geschoven. Het wordt een leuk lusje dwars door de Molenbeekvallei richting Zellik. Terugkeren naar De Rivieren doen we nog steeds in het groen tussen de woontorens van Ganshoren. Zoals elk jaar bevalt het parkoers ons opperbest. Na onze eerste koffiepauze gaat het terug naar de Molenbeekvallei. Rechtsom deze keer langs en tussen de spoorlijnen die van Brussel-Noord komen richting Vlaanderen. We krijgen een strook Boudewijnpark aangeboden dat ons onbekend voorkomt. Passeren eigenlijk onderaf de startzaal langs weilanden. Een kasseitje zet ons af aan de benedenkant van het Laarbeekbos. We moeten onder de Brusselse ring door en wandelen de golvende Pajotse velden in. Recht vooruit ligt het Zellikse Fabiolapark in de mist. Wij stappen langs de manege van Neerzellik de heuvel op richting Relegem. Voorbij afspanning Den Ouden Belg en de fraaie dorpskerk, ligt café De Groenvink. Meteen ons jaarlijks rendez-vous met steeds weer dezelfde medewerker. We hebben er 15,2 km opzitten.

Het gaat nu vrijwel rechttoe rechtaan de weidse akkers in, langs Domberg naar Kobbegem. Stroboer Herman stapt stevig door, gesterkt door ‘eten en drinken’. De akkers liggen er vrijwel kaal bij. Enkel spruiten, patat en wat bieten dienen nog geoogst te worden. In ’t Ressorke slechts twee van de drie klassieke vrouwtjes bij de bediening. De derde kan net vandaag terug naar huis met een heupprothese. Wij wensen haar langs deze weg een voorspoedig herstel toe en een snel weerzien als ‘Madame la Permanente’. Ook hier gaan we een extra lusje lopen. We worden langs straatjes door het vlakke land gestuurd richting Heierveld – Asse. Het is niet bepaald mijn favoriete deel van het parkoers. Liever loop ik langs brouwerij Mort Subite het meer golvende landschap in. Nou ja, het hoeft niet elk jaar hetzelfde te zijn. Verandering van spijs doet eten. Terug in Kobbegem hebben wij er 24,7 km opzitten.

De volgende etappe is klein maar fijn. We klimmen het stille dorp uit recht naar Hoogveld en zijn uitzicht over ‘de bollen van Brussel’. Vanaf hier kunnen we genieten van een haast eindeloze kasseiweg, dit jaar bergaf tot in Hamme. Bij druilerig weer loop ik steeds weer weg van Linda. Die heeft duidelijk haar dagje niet. Het kasseitje wordt geruild voor eenmanspaadjes door de velden. Samen met Verrethje en zijn dame lopen we Wemmel binnen. Deden erg lang over de 4,5 km. Linda heeft meer hinder dan haar lief is van onderbenen en knie. Zij vermoedt dat de pas opgelapte schoenen de oorzaak van het leed zijn. Ik besluit wijselijk onze tocht in te korten. Zo moeten wij, met veel spijt, de mooie lus langs de Maelbeek en het kasteel van Bever aan ons laten voorbijgaan. Heel soms haalt gezond verstand dus toch nog de bovenhand bij deze verstokte wandelfreak !

De terugweg naar Poelbos begint steevast met de gemeentelijke parken en vijvers van Wemmel. Een klimmetje over ouderwetse kassei zet ons af voorbij een boerderij en randje Jette. Rechtsom nu richting brandweer kazerne en vanaf daar terug het Laarbeekbos in. Kunnen we nog een laatste keer heerlijk genieten van deze heerlijke pluk statig beukenbos. De laatste kilometer is echt feeëriek. We wandelen onder een zee van rood, verkleurde bladeren in prachtig herfstornaat. We zijn dus veel vroeger terug binnen dan gewoonlijk, wat niet wil zeggen dat we vroeger huiswaarts keren ! De Chimay Blue smaakt lekker in het gezelschap van Nadia, Jeannine, Nestor, Daniel en de Tornado’s, die vandaag tot hun eigen verbazing de rij sluiten.

Was het parkoers weer eens leuk en het gezelschap van de vele wandelvrienden echt tof, de wrange nasmaak van het druilerige weer en de gemiste kilometers blijft een beetje hangen. Morgen is een andere dag …

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

23:10 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: brussels gewest, -j

12-05-09

09.05.2009 Police de Bruxelles te Bosvoorde

In Archennes zagen we de foto’s van de voorwandeling. Een kompleet nieuw parkoers met grote stukken die wij nog nooit bewandelden, niet te missen dus. Blijkbaar zijn we niet alleen met dat idee want bij het opzoeken van de startzaal komen we Claire & JP tegen. In de zaal zitten de Walking Bears en 50 meter na de start staat de auto met de beroemde slogan ‘ik hou van bijen’. De duidelijke, grote parkoerstekening toont inderdaad een combinatie van de Woluwevallei en het Zoniënwoud, wij hebben er zin in.

Bosvoorde dat is voor mij puur jeugdsentiment, hier versleet ik inderdaad mijn korte broeken. Al heb ik er dan nog eentje over om vandaag mee te wandelen! We stappen langs de groene huisjes van sociale woonwijken Le Logis. Het frisse en egale van mijn kindertijd heeft plaats gemaakt voor verloedering, jammer. Stappen richting sportterreinen van de Drie Linden en zwemdok Calypso. Hier verdiende ik als student jarenlang een schone cent bij. Duiken de diepte in voorbij de voetbalvelden naar het speelterrein. Moet ruim dertig jaar geleden zijn dat ik hier nog kwam, ik wordt er weemoedig van. Tussen woondozen in het groen loodst de parkoersmeester ons onder het Debroux viaduct door en ‘trappekes op’ naar de oude spoorbaan die nu een fraai wandel- en fietspad is geworden. Hiervan mogen we genieten tot de eerste rustpost na 4,5 km …in het Champagnatcollege, waar ik mijn middelbare studies voltooide in de jaren ’70. We worden er begroet door ‘les petites dames de Kobbegem’, want die rustpost verzorgen zij altijd tijdens de wandeltocht van de Jetse Politie. Ik raak er aan de praat met een oudere man die ook hier college liep. Herinneringen aan de Broeders Maristen, ‘den Damme’, ‘de Luce’ en directeur Chabert. Nu al kan deze tocht voor mij niet meer stuk.

We wandelen achter de school door naar Château Ste-Anne en over de kasseiwegen achterom Hertoginnedal tot de nog steeds gedempte vijvers Mellaerts. Alhoewel er dus vrijwel geen water staat nestelen meerkoeten en ganzen toch in de modderige brij. Steken het drukke kruispunt van Vorstlaan en Tervurenlaan over en kiezen opnieuw resoluut voor de oude spoorbaan. De smalle groene strook midden volgebouwde wijken zal hier toch wel voor veel bewoners een verademing zijn. Verlaten het prachtige wandelpad bij Stade Fallon. Hier bracht ‘den Damme’ ons indertijd naartoe met zijn VW-busje om de wedstrijden van Racing White te volgen. Herinneringen aan De Bree, Bjerre, Koens, Teugels en andere Boskampen komen boven. Ja, dit is voor mij toch echt wel een tocht vol jeugdsentiment. We pikken ons tweede stempeltje in bij het schooltje van Parc Malou na 9 km en vervolgen ons parkoers. Een kasseitje zet ons af bij de kapel van Lenneke Mare, volledig verscholen in het groen. Een straat verder lopen we terug in het groen langs de weilanden van Hof ter Musschen. De houten molen die het terrein siert blijkt een gift te zijn van de stad Doornik. We stappen tot aan de drukke Woluwelaan en moeten er een smal paadje in. Heerlijk genieten wordt het, kuierend langs de Woluwebeek. Ik ken het hier zo’n beetje maar denkelijk zullen velen verbaasd zijn zoveel groen te krijgen aan een toch wel drukke Brussels rand. Bij de watermolen Lindekemale zoeken we terug de rustpost van Parc Malou op (12,5 km).

Vermits ik ook hier in de buurt een paar jaar school liep, weet ik wat er gaat komen. We keren terug naar Lindekemale en de Woluwebeek. Deze strook is gekenmerkt door de prachtige vijvers van het Maloupark. Wij worden nog extra verwend door prachtige gele eierzwammen op een aantal bomen en vooral door een drietal gezinnen ganzen. Geen wandelaar die niet ontroert wordt bij het aanschouwen van het donzige, gele grut dat onbekommerd ronddartelt onder het alziend oog van pa en ma gans. Wat is de natuur toch heerlijk mooi! Het is even opletten wegens beschadigingen aan de afpijling. We bereiken opnieuw onze spoorbaan die we nu volgen randje Woluwepark tot bij de rust in het Lutgardis (of Champagnat) college na 17km. Ik weet, het Woluwedal hebben we gehad, nu volgt het Zoniënwoud.

We vertrekken samen met Claire & JP terug langs Ste-Anne. Kiezen nu voor de holle kasseiweg Putdael, recht het bos in. Het is maar een opwarmertje want we moeten de Tervurenlaaan over. Gaan nu tot mijn ontgoocheling huizen kijken door de wijk Joli-Bois tot de volgende rust aan de kerk van Ste-Alix. Caférust, terrasjesrust, even genieten in het zonnetje na 21km samen met Herman Stroboer. De parkoersmeester loodst ons vervolgens richting Quatre-Bras en na het overdrukke, lawaaierige kruispunt de rust van het Zoniënwoud in. Eerst door de Jachtdreef, genietend van prachtige, stoere beuken. Vervolgens trappekes-af naar de vallei van de Onze-Lieve-Vrouweweg. Met volle teugen genietend van een heerlijke boswandeling en gezellig keuvelend met zijn viertjes bereiken we de rust in de pastorij van Jezus-Eik, een klassieker (km 26,5). De bijenkoning uit het Waasland vertrekt er net als wij aankomen. Net als wij is hij uitgesproken enthousiast over dit heerlijke parkoers.

Wat nu volgt is merkwaardig en bizar. De parkoersmeester loodst ons Jezus-Eik uit naar de E411. Tot het Leonardkruispunt lopen wij, weliswaar veilig achter de vangrail, met het immens drukke verkeer mee. Je oren gaan er van suizen. Zelden is er iemand beter in geslaagd het kontrast tussen de rust van de natuur en de drukdoenerij van de mens beter weer te geven dan Jan, deze parkoersbouwer. Wij happen dan ook alle vier naar adem als we de kasseitjes van de Verbrande dreef en het woud mogen opzoeken, wat een zaligheid. Het kabaal veroorzaakt door koning auto ebt langzaam weg terwijl wij dieper het bos inwandelen. Trappen als platformen loodsen ons terug een verdieping hoger in het groen. Volgen de Vlieraardeweg richting Rood Klooster. Van op een hoogte kunnen we het complex in wederopbouw aanschouwen en vervolgens koers zetten naar het parkje van Bergoje. Jan gebruikt in zijn parkoersopbouw echt elke vierkante meter groen die hij kan vinden. We rusten een laatste keer in het Lutgardiscollege. Het feit dat je hier driemaal komt stoort helemaal niet, wat toch tekenend is voor de kwaliteit van deze tocht.

De laatste vier kilometer zijn voor deze autochtoon natuurlijk perfect voorspelbaar. Even een vleugje sadisme als de parkoersmeester ons door de heuvelende straatjes van het oude Oudergem loodst. Daarna de reeks parken van de Woluwebeek. Ten Reuken, waar ik destijds ’s avonds kwam studeren, de Royale Belge en zo op weg naar Bosvoorde centrum. Een laatste hellingetje en deze tocht zit er op. Jan wordt overladen met complimenten, hij staat er wat stilletjes naar te luisteren, minzaam. Ik ben het eens met Linda als ze zegt dat dit zijn mooiste tocht ooit was. Ze getuigde van lef, bravoure, vakmanschap. Wij hopen nog steeds dat dit niet de laatste marathon van de Police de Bruxelles zal geweest zijn. Wat er ook van weze, volgend jaar komen wij zeker terug, in Bosvoorde of …in Strombeek, ongeacht de aangeboden afstand. De Brussels zuidrand met Zoniën of een Strombeek-Molenbeek, genieten zullen we zeker en vast.

FOTOREEKS

 http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/0...

12:29 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -b

28-10-08

25.10.2008 Section Marche Police de Jette

Ze zijn uitermate zeldzaam, de vrijdagavonden dat er in de Karel De Backerstraat niet gepraat wordt over waar te gaan wandelen maar enkel over het uur van opstaan. Deze week was het zover …slaap lekker schat, slaap lekker, ‘k heb de wekker juist gezet! Het is een mistige zaterdagse herfstmorgen. Gelukkig hoeven wij niet ver te rijden. Een halfuurtje over de A12, een paar honderden meter Brusselse ring en we zijn aan het UZ Brussel en het startschooltje even verder. Meteen al bekend volk met Stroboer Herman, thuiswandelaar Danny uit Strombeek en zowaar Wim Verhelst. Hij waait binnen met zijn vrouwtje als wij vertrekkenklaar staan. Ook voor de marathon, zegt hij.

Het is nog duister als we het Poelbos induiken. Wandelen door het stadsgroen richting voetbalterreinen van Ganshoren. Voorbij de spoorbaan krijgen we een extra lusje aangeboden. De Molenbeekvallei randje Zellik komt aan bod. Jammer van de mist, die zowel het groen als de woonkazernes in een witte deken hult. De stilte wordt voordurend geweld aangedaan door pijlsnelle, knalgroene allochtonen. Grote parkieten die hier al enkele jaren nestelen en blijkbaar geen natuurlijke vijanden hebben. Na 4,5 km volgt de eerste rust al in Park De Rivieren. Wij doen het rustig aan, het parkoers is slechts 38.3 km lang, en genieten van een extra koffietje.

Wandelen verder ‘den expo’ over en het Boudewijnpark binnen. Deze omgeving lijkt mij al meerdere jaren een werf. Het Dielegembos met zijn zacht klimmende beukendreef met kruisbeeld bij het hoogste punt, wordt ons vervolg. Wandelen nu randje Laken en stappen te midden een veelvoud aan woontorens terug richting UZ. De nieuwe ‘konijnenkoten’ langs de straten met namen van filmvedetten blijken Les Jardins de Jette te noemen. Alleen hebben wij de tuinen niet gevonden! Het gaat nu onder de ringweg door richting Wemmel. De Jef haalt ons in en keuvelend stappen we door de prachtige parken en langs het schitterende kasteel van deze randgemeente. Rusten doen we in De Nachtegaal, de thuisbasis van biljartclub La Couronne. We hebben er 11,2 vrij klassieke kilometer opzitten.

Wandelen Wemmel uit langs De Zandloper en beklimmen de Keiberg tot in de velden. Passeren het prachtige kapelletje van St-Gudula en stappen rechtdoor naar de derde rustpost onder de kerktoren van Ossel (15,1 km). Pikken onze controlestempel op en trekken meteen en net na de Jef verder. Volgen nu het Foeksenbos wandelpad. Eerst een lange zachte klim richting masten en watertoren. Vervolgens linksaf tot de kerk van Brussegem en dan rechtsaf naar Wolvendaal, allemaal over rustige tarmacjes. Vanaf hier trekken we opnieuw de velden in. De zichtbaarheid is stilaan beter, het wordt een mooie dag. Op een modderglad paadje blijk ik niet zo standvastig te zijn en …ga dus even tussen de bieten rollebollen. Gelukkig zonder erg, alleen zie ik er uit als een moddervarken. Hoog in de heuvels, bij de communicatietorens, krijgen we een eerste prachtig, maar toch nog mistig, uitzicht op Brussel en meer bepaald de omgeving van de Heizel. We duiken langs Amelgem terug naar de rust in Ossel. Hebben er 21,3 km opzitten. De cafébaas schuift krantenpapier onder mijn billen. Hij houdt aan zijn propere stoelen!

We verlaten Ossel middels een lange, trage klim in open terrein. Een veld bloeiend koolzaad zorgt voor wat extra kleur. Links, voorbij Relegem, ligt de Brusselse skyline, altijd een bijzonder uitzicht tijdens deze tocht. Het klassieke kasseitje zet ons af hoog boven Kobbegem, het dorp waar pastoor en brouwer beste buren zijn. Onder hun beidjes handelen zij de ‘Mort Subite’ af. Kobbegem, dat is ook de rustpost van ‘les trois charmantes petites dames’. Elk jaar opnieuw zijn ze paraat om hun wandelaars met de glimlach te ontvangen(km 24,9).Ook hier zullen we een extra lus wandelen. De voorgaande jaren vonden we deze het minste van de tocht. We vertrekken vandaag in een heel andere richting. Blijken het Vlietbronnen wandelpad te volgen. Het wordt een heerlijke lus door het zacht glooiende landschap. Op een klein hoekje van Asse na, geen asfalt te bespeuren. De finale geeft ons een schitterend uitzicht over kerk en brouwerij van Kobbegem, beide gebouwen boven het verdorde maïs uitpriemend. Een heerlijk herfstzonnetje geeft het geheel nog wat extra kleur. Deze zes kilometer waren voor ons nieuw, en een absolute meerwaarde aan het parkoers. Nu gaat het vrijwel rechttoe rechtaan naar Relegem, dwars door God en Pajot hun weidse akkers. Vanaf Domberg lijken we recht naar de Basiliek van Koekelberg te wandelen, maar eerst moeten we het dorp in en rusten bij De Groenvink. Peter Vander Meijs is intussen onze gezel geworden. Deze Eindhover is een vaste waarde in het Brusselse.

Had ik afgesproken met een collega van het werk even bij haar halt te houden in Relegem, we geraken zover niet. Rechtover de Relegemse kerk, met uitzicht op de monumentale snor van Den Ouden Belg, duiken we een valleitje in …om er meteen terug uit te klimmen. We wandelen naar en voorbij Nederzellik. Het parkoers wordt bepaald pittig met opeenvolgende hellingen. Telkens je bovenkomt krijg je een prachtig uitzicht op ‘Bruxelles, ma belle’ cadeau, van het Atomnium tot voorbij Molenbeek en zijn Mettewielaan. Duiken opnieuw onder de grote ring door voor een stevige klim in het Laarbeekbos. Een ruime, zeker niet vlakke, rondleiding door deze fraaie groene long en …de finish wenkt. Met Peter en Jef kunnen we uitblazen bij een lekkere Chimay. De parkoersmeester van …Police de Bruxelles, die hier komt helpen, trakteert er ook nog eentje. Als uitsmijter praten we nog een poosje na met Wim en zijn Mira. Onze Westvlamingen zijn zo’n gezellig duo dat ik mij nog eens eventjes kan laten gaan in mijn internet- en wandeldromen. Inderdaad …wij hebben zo ongeveer de tent gesloten ! Kunnen terugblikken op een prachtige tocht, mede dankzij een paar nieuwigheden, hoofdzakelijk vanaf Kobbegem tot de finish. De afspraak voor volgend jaar is alvast gemaakt ! Enkel maar de wekker juist zetten!

FOTOREEKS 

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

20:55 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

23-10-08

19.10.2008 S.T.I.B. Section Marche te Oudergem

Bij de tocht van de S.T.I.B. (Brusselse Openbare Vervoersmaatschappij) vertrekkend van Ste-Anne in Oudergem, zijn wij vaste klant. Lopen wij er andere jaren een ruime dertiger dan geeft deze twintigste editie ons de kans een marathon of zelfs 50km te wandelen, aller/retour Oudergem - La Hulpe (Terhulpen). We komen dan ook wat vroeger dan andere jaren in het wat aftands ogend startzaaltje aan. Botsen er meteen op Nijlense Linda en Dirk die we in geen weken meer gezien hebben. Dirk blijkt een spierscheurtje in de kuit te hebben opgelopen en houdt het bij fietsen. Linda vertrekt dus alleen met een toch wel droevig kijkend snoetje. Wij zijn nog een tijdje van babbelgem alvorens van start te gaan zo ongeveer samen met de Jef. Mogen meteen een kasseitje naar beneden duiken richting Rood Klooster. Elk jaar vorderen de restauratie werkzaamheden er een beetje verder. Wandelen tussen de gebouwen en de vijvers door recht het Zoniënwoud in. Onze parkoersmeester houdt de aanloop rustig en vlak. Eerst de kasseitjes van Blankendelle en vervolgens de valleitjes van het Caudaal- en Eikendal voetpad. Licht klimmend bereiken we na ruim 4km de eerste rustpost, de befaamde blokhut bij het kapelletje van Welriekende. De Jef, die de 50km loopt, heeft hier een extra boslus voor de boeg en gaat er meteen vandoor.

Een koffietje later duiken wij mits een voetgangerstunnel met het onvermijdelijke graffiti, de Brusselse grote ring onderdoor. Stappen voorbij de maneges van Hoeilaart naar Koedal. Ik zie de bui hangen. Wandelen we eerst over kassei en onverhard hoog boven de druivenvallei, met een koolzaad veld dat voor kleur zorgt. Dra wordt het villaatjes kijken, stappend over een golvend parkoers. Wandelen hoog boven de snelweg door en volgen de vlakke Hengstenberg. Het kasseitje van de Vossestraat voert ons terug naar het Hoeilaartse dal. Stappen langs natuurdomein Ten Trappen in tegenovergestelde richting van hoffelijke mountainbikers. Ruim 8 km huisjes kijken hebben we er opzitten als we café Barnum binnenstappen. Een beetje een afknapper toch. Na een gezellige babbel met Waaslanders Lucien en Marie-Louise beginnen we aan de volgende etappe. Lopen Hoeilaart klimmend uit voorbij de startschool van de IJsetrippers. Het parkoers blijft stevig golvend maar ook verhard en te midden de, soms riante, woningen. Stroken Overijse en La Hulpe passeren de revue. Voorbij het stationnetje van deze laatste gemeente een technisch afdelinkje, een uitzicht over een meertje en het Zoniënwoud, we gaan rusten in een woning in wederopbouw na 19,5 km. Nog steeds niet veel soeps, dit parkoers.

Door het valleitje van l’Argentine en voorbij de fabriek van frisdranken Schweppes gaat het nu naar het Meer van Genval. Dit is natuurlijk een prachtige en luxueuze omgeving. De zon weerspiegelt zich in de ruime waterplas. Het chateau staat er duur te pronken. Heerlijke geuren uit de keukens van menig restaurantje prikkelen onze zinnen. Enkelingen wagen zich al aan een terrasje. Het Zoniënwoud pakt het geheel in met een gulheid aan herfsttinten. Ja, dit is schitterend! We rondden zowat de helft van het water en worden vervolgens een kasseitje opgestuurd dat ons meer bos maar ook meer villa’s zal laten bewonderen. Vanaf de kleinere plas van La Hulpe volgen we de laatste honderden meters van de vorige etappe. Rusten opnieuw na 25,5 km in hetzelfde huis. Dit was een leuker stuk uit het parkoers en de tekening belooft nog meer fraais. Langs het stemmige dorpskerkje en een wijk met witte huizen verlaten we La Hulpe. Verkeersdrukte en voetgangers in zondags ornaat laten ons een toeristische trekpleister vermoeden en zo is het ook. We bereiken het Domaine Solvay. Aan de voet van het domein, waar wij staan, een langgerekte vijver, boven op de heuvel met erg ruim grasperk een pracht van een kasteel. We lopen zachtjes klimmend tussen al de zondagse schoonheden door naar het kasteel toe. Hier gaat het rechtsaf met een ronduit fantastisch uitzicht over weilanden en daarachter het kleurrijke Zoniënwoud. Ja dit is echt schitterend, een plekje om te koesteren, weer iets dat wij bij weten. Tot aan het woud komen onze zondagse collega’s nauwelijks, de Langstaartdreef is er enkel voor ‘de echten’. Vermits alleen de grotere afstanden hier wandelen ligt het gezamenlijk tempo redelijk hoog. We kunnen nu volop genieten van Zoniën met zijn immense beuken. Rusten gaan we doen na 33km in Groenendaal en in de bus van de vervoersmaatschappij. Een Brusselse invulling van het Nederlandse begrip ‘wagenrust’ dus en …met een Jupilerreke in de hand!

Onze parkoersmeester laat het feest nog enkele kilometer duren. Het vervolg van Langstaart stuurt ons dwars door de pistes van de Groenendaalse renbaan, een oude glorie in verval. Voor één keer mogen we het Kwekerijpad in dalende richting bewandelen. Meestal is dit een lange trage klim om de Brusselse agglomeratie definitief te verlaten. Zo’n drie kilometer mogen we genieten van bos, bos,bos. Dan doemt de Terhulpsesteenweg op en het oude Bosvoorde. Hier ligt al jaren een rustpost van deze tocht in het wijkschooltje. De laatste etappe begint met een verrassende en pittige klim dwars door het bos tot boven het kerkhof van Bosvoorde. Een wandelmaatje uit Braine l’Alleud weet te melden dat we er voor vandaag al 600 meter niveauverschillen hebben opzitten. Maar vanaf hier houden we het rustig. De Pinnebeekdreef laat ons rustig flaneren door mijn geliefde Zoniën tot randje Oudergem. In tegenstelling tot wat Wilfried hier doet gaat het nu rechtsop, ja letterlijk op, langs straten naar de hogere punten van Oudergem. Helaas wordt het ook huisjes kijken tot vrijwel de aankomst, jammer. Eén inspanning moeten we nog leveren, de laatste paar honderd meter is het stevig klimmen in de Tweekerkenstraat.

Ter aankomst verbroederen we met de Jef en de Peter. Maken enkele afspraken met Wilfried over de wandelkalender 2009 en de tocht van Hoeilaart. We zijn natuurlijk bij de laatste om het zaaltje te verlaten. Kregen we hier de voorgaande jaren een prachtige bostocht aangeboden, deze marathon heeft ons niet echt overtuigd. Daarvoor moesten we te lang door straten wandelen. Toch zijn we niet ontevreden want hebben weer een extra stukje van Zoniën ontdekt op en rond het domaine Solvay en het meer van Genval, daar komen wij ook niet zo vaak. De batterijtjes zijn weer geladen voor een volgende werkweek. Ons plan A voor volgend weekend omvat de tochten van Jette (een klassieker) en nieuwkomer Gilze, ons aangeraden door Peter H.. Tot dan …

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

21:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -o

05-10-08

10.05.2008 Police de Bruxelles te Bosvoorde

De wandeltocht van de Brusselse politie is al enkele jaren een constante binnen ons programma. Voor het tweede jaar op rij starten zij vanuit scholengemeenschap La Brise te Bosvoorde. Ik ken deze gemeente als mijn broekzak, er opgegroeid zijnde, en toch verrassen de marspijlen en de genomen binnendoortjes mij nog. Het moet gezegd, zij kozen voor de kortste weg. Het is stilletjes in de startzaal. De concurrentie van Dinant weegt zwaar door. We gaan dus maar snel op pad voor onze marathon. De sociale huisjes met groene luiken van Le Logis worden even aangedaan. De Japanse kerselaars zijn reeds een tijdje uitgebloeid. Stappen langs rondpunt ‘avant la lettre’ De Drie Linden. Als kind heb ik hier drie mastodonten van bomen weten staan. Ze zijn intussen vervangen door hun volgende generatie. Het lijken wel broekventjes. We duiken de Valkerijlaan naar beneden, op enkele honderden meter van mijn ouderlijk huis. Aan de overkant van de vallei wenkt het Zoniënwoud. Even nog een parkje doorwandelen en dan de kasseien van de Grand Veneur op naar het plaatselijke kerkhof. Duiken opnieuw naar beneden, de vijvers van Bosvoorde tegemoet. Een stukje vlak en dan terug omhoog naar het domein Tournay-Solvay en de eerste rust ‘in de Zonnebloem’. Het waren pittige eerste vier kilometer, onze opwarming is voltooid. Opvallend dat deze en sommige andere rustposten bemand zijn door helpers van de Politie van Jette. Hier wordt goed samengewerkt.

We beginnen nu aan het echte werk en hetgeen waarvoor een wandelaar naar Bosvoorde komt te weten het Zoniënwoud. Onder de spoorbaan (naar Namen) door gaat het richting vijvers van de Verdronken Kinderen. Het is al behoorlijk warm en dus aangenaam wandelen onder het dichte bladerdak van beuken. Even verder pikken we Schorrestapper Jos op die zich even verslikt heeft in de afpijling. We wandelen samen verder over de heerlijke slingerpaadjes van het Wollen Borrepad. Verlaten het bos op grondgebied Ukkel en dwarsen de Waterloosteenweg. De lange dreef Prins van Oranje wordt afgestapt. Dreef betekent bomen en in Ukkel ook mastodonten van villa’s. Bomen betekent hier helaas ook voetpaden in erbarmelijke staat. Maar ja, wie hier woont gaat vrijwel nooit te voet! Rusten doen we in een kleine aanbouw van een kerkje, aangeduid met de naam Heilige Alliantie.

Na de koffie duiken we de Blücherlaan af voor nog meer villa’s in het groen op grondgebied St-Genesius-Rode. De bewoners hier zijn blijkbaar zeer erg op hun privacy gesteld want je krijgt de woningen nauwelijks te zien. Het resultaat voor de wandelaar is wel een lichtgolvend asfalt parkoers met veel groen en schaduw. Niet te versmaden. Het tweede deel van deze etappe is andere koek. We komen in open veld terecht en stappen over veldwegen waar meer pit inzit. Massa’s boterbloemen in de weilanden zorgen voor de kleurenpracht. Van de spoorwegbrug is het niet ver meer tot de caférust Postwereld in Holleken, een gehucht van Linkebeek. Ondanks dezelfde rustposten is de tocht volledig verschillend van vorig jaar. Mooi werk van de parkoersbouwer dus.

Vanaf hier zal de tocht sowieso verschillend zijn want dit was vorig jaar zo’n beetje het keerpunt. We krijgen nogal wat afwisseling tot aan de Alsembergse steenweg. Een holle kasseiweg, een pittige afdaling in bos, een strookje park, een paar straatjes, voor elk wat wils. De 30km verlaat ons als laatste en wij moeten een eindje steenweg volgen. De Brusselweg daarentegen is een heuse veldweg die ons hoog boven Alsemberg afzet. Dit plateau is zowel letterlijk als figuurlijk het hoogtepunt van de tocht. Aan de overkant van een vrij diep ingesneden vallei …le tout Bruxelles! Ik ken weinig plekjes van waar je in één oogopslag de twee majestueuze koepels kan aanschouwen: het Justitiepaleis aan de zuidkant en de Basiliek van Koekelberg noordelijk van het stadscentrum. Tussenin alle hoogbouw die de stad ‘rijk’ is. Het is werkelijk uniek wat je hier te zien krijgt. Langs de Bedevaartweg dalen we zachtjes naar het centrum van Beersel en herberg “In De Oude Pruim” voor de volgende rust. Blijkbaar verwijst de naam naar een koopman die zijn niet al te verse fruit aanbood op de markten in de buurt. Van arren moede is de man dan maar een café begonnen, zaak die nu al vijf generaties standhoud onder wat toch wel een beetje een spotnaam is.

Van hieraf maakt het parkoers twee lussen. Wij zullen alleen maar de kortste wandelen. Mogen de vallei van de Zenne in, voorbij een weiland met oude hoogstam fruitbomen. Een kasseitje leidt ons door de groene Zennebeemden met weilanden en populieren. Het is intussen behoorlijk warm geworden in de open ruimte. Graswegje Bredegracht zet ons af bij het kasteel van Beersel. Nog wat kuieren langs de spoorlijn, een klimmetje, we rusten een laatste keer bij de mislukte fruitboer. Nemen ruim onze tijd om voldoende vocht in te slaan en gaan weer op pad. Een kasseitje zet ons af bij holle boswegen. Een rosse eekhoorn spurt voor ons uit over de berm tot de eerste beuk, om fluks erachter te verdwijnen. We kijken hem vertedert achterna. Moeten nu dwars door Linkebeek en dat doen we mits een trits kerkwegels. Het is voortdurend klimmen en dalen en caférust het Holleken …is boven! Effe letterlijk uitblazen!

Trekken achter het viertal aangevoerd door 84-jarige Georges de velden in. Hier liep ik vorig jaar fout en …U raadt het al …deze keer ook. Wij denderen met z’n zessen de heuvel af …en mogen op onze stappen terugkeren. Toppunt is dat zeker drie onder ons de linten links gezien hadden maar dachten aan een kruising op het parkoers! Wat moet je daarvoor zijn ??? Moeten terug onder de spoorbaan door en pikken in open veld de 20km op. Dit stukje parkoers ken ik. Nu volgt de Perckstraat, een kasseiweg die van ver ‘ineen geflanst’ is. Dokkeren tot aan een bosje met stevige klim. De Heilige Alliantie wenkt. We zijn hier nog met een tiental stappers en hebben nog 4,5 km voor de boeg. Een paar lange dreven laten ons de Waterloo Steenweg dwarsen en tot het Zoniënwoud dokkeren. Is zowat onze laatste stevige portie kassei voor vandaag. Linda kan geen ‘kinderkoppen ‘ meer zien! De Korporaaldreef in het woud is gelukkig onverhard maar vlak …vergeet het maar. We verlaten het bos bij de Tumulidreef. Een sluipweg achter kantoorcomplexen zet ons af bij het station van Bosvoorde. Nog een paar straatjes en deze tocht zit er weeral op. Kruisen Xavier op weg naar de trein. Hij kijkt nog zorgelijker dan anders. Heeft blijkbaar onzacht kennis gemaakt met een paaltje. ‘wreed accident’ aan zijn blik te zien. Het gaat je goed makker. Bij een lekkere Chimay Blue kaarten we nog even na met voorzitter Erik en STIB-bers Bernard & Nadine. Wij hebben een leuke tocht gewandeld met veel variatie en weer eens stukken die we helemaal niet kenden. Onze afspraak voor volgend jaar is alweer gemaakt.

FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/... 

12:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -b

17-09-08

27.10.2007 Section Marche Police de Jette

Er zijn zo van die tochten waar je niet bij nadenkt, je gaat er gewoon elk jaar naartoe. Voor ons beiden is Jette zo één van die Brusselse wandelingen waar we niet naast kunnen kijken. Lekker dicht bij huis en een altijd leuke marathon, wat kan een stapper zich meer wensen! Naar onze normen zijn we lekker vroeg en we parkeren dan ook op nauwelijks honderd meter van het Poelbospark waarin de startzaal gelegen is. Komen meteen een aantal bekenden tegen uiteraard, waaronder Eddy ‘de fotograaf’ en zijn vrouwtje. Het parkoers meet slechts 38,1km toch wel naar de korte kant. Ik merk meteen aan de groot opgevatte parkoerstekening dat er nieuwigheden inzitten, goed zo.

Het is nog duister als we op pad gaan. Lopen meteen door een recent gebouwd wooncomplex richting Expo (Av. De l’Exposition Universelle is de volledige naam). Net als in Oudergem vorige week zijn veel gevels hier getooid met de Belgische driekleur, Brussel oogt nog steeds royalistisch. Voorbij het Jeta speelpleintje duiken we het Dielegembos in. Een prachtige laan zet ons naadloos af bij het Parc Baudouin en zijn vijvers. We krijgen er al een eerste stukje kassei te verorberen. Even verder maakt Linda ongewild en ongewenst van te dichtbij kennis met moeder aarde. Gelukkig komt ze er met de schrik vanaf. Nog wat stille Ganshorense straatjes, de eerste rust in Park De Rivieren komt er aan na vijf klassieke kilometers. We genieten er van een kopje koffie, hebben tijd zat vandaag.

Gewoontegetrouw stuurt de parkoersbouwer ons het natuurgebiedje in achter de woondozen van de ‘Charles Quint’, richting voetbalterrein van FC Ganshoren en de lagere delen van het Laarbeekbos. We duiken onder de Brusselse ring door en trekken dan de weidse velden het Pajottenland in. Na 9,5 km rust twee in café De Groenvink, net voorbij het prachtige kerkje van Relegem. En er komen nog meer golvende velden aan te pas vandaag. We lopen verder richting Kobbegem. Krijgen een fraai zicht over de Brussels noordrand (Zellik en Molenbeek) lopend langs de velden waar boeren bitterpeeën (cichorei) oogsten – het Brussels witloof is in de maak. 13,1km hebben we er opzitten bij onze derde stempel. De drie dametjes die hier altijd de dienst uitmaken zijn danig overstuur. De binnendeur van de zaal was op slot vanmorgen en werd pas rond 10:30 opengemaakt, wat hen heel wat morrende wandelaars opleverde. Plezant is inderdaad anders, maar soms slaat het noodlot al eens toe, helaas.

Volgen de rustposten elkaar snel op, wij ‘nemen het ervan’ en slaan er geen enkele over. We verlaten Kobbegem richting Hoogveld, de kasseiweg naar Hamme om U tegen te zeggen. De langere afstanden hoeven hem niet helemaal af te lopen en krijgen veldwegen aangeboden net ten zuiden van Brussegem. Het landschap oogt grijs, ja zelfs grauw bij deze hoge nevels. Gelukkig zorgen enkele velden koolzaad in bloei voor een opgewekte noot. Onze volgende rust ligt na 16.6km in een cafeetje bij de witgekalkte St-Jan-de-Dooperkerk in Ossel. Velen komen reeds van de lus af, waaronder Waaslander Lucien, dartel als en jonge haas. Hij zoeft er meteen weer vandoor. De Jef daarentegen heeft helemaal geen haast, een eerste Duveltje, daar is het nu de hoogste tijd voor!

Wij beginnen aan de 6km lange lus die ons tot in Amelgem zal voeren. Eerst het heuveltje op voorbij de watertoren. Droge, bruine populierenbladeren ritselen onder onze voeten. Op het duin volgen we en hele tijd de Heirbaan, eerst kassei dan iets dat asfalt moet voorstellen, richting Oppem. De ‘Brusselse Bollen’ liggen half verscholen in de mist. Een duik in een holle weg tot 10% zet ons af in de vlakte en voert ons voorbij de kapel van Amelgem. Sommige weilanden zijn getooid met net uitgebloeide paardenbloem. Is het nu voor- of najaar? Het is al heel wat rustiger als we terug ons cafeetje in Ossel opzoeken. We zijn op onze vertrouwde plaats – in de achterhoede!

Lopen nu door een paar Hamse straatjes naar het prachtige kapelletje randje Relegem. Een heuveltje zet ons af hoog boven de straten van Wemmel. Daar gaat het naartoe, rusten in een cafeetje in het centrum. Krasse Irène zorgt hier voor de stempel op onze kaart. Naar goede gewoonte heeft ze weer heel wat te vertellen. De marathon krijgt hier een, voor ons nieuwe, lus aangeboden van 7km. We verlaten het danig vernieuwde Wemmelse centrum voor een tochtje langs de sterk vervuilde Maalbeek. Toch is de natuur er rond best aangenaam. Een spiksplinternieuwe kasseiweg zet ons af bij de Boechoutlaan ter hoogte van de Drijpikkel. De drukke steenweg wordt vakkundig vermeden dankzij een leuk onderafje waar tuinafval voor een verende ondergrond zorgt. We passeren het kasteel van Bever en lopen door de velden en over verweerde kasseibaantjes terug naar Wemmel. Dit was een best leuke lus.

Nog 5 km scheiden ons van de aankomst. ‘placeren even een woordeke’ bij Lydie en haar team IJsetrippers en weg zijn wij. Lopen klassiek langs de Wemmelse vijvers en vervolgens richting AZ-VUB (tegenwoordig UZ BRUSSEL). We krijgen nog een extra lusje door het majestueuze Laarbeekbos als uitsmijter aangeboden. Een laatste kasseiwegje, met betonrand, een laatste laantje met rood verkleurd bladerdak, onze tocht zit er op. Eens te meer hebben wij genoten van deze wandeling aan de Brusselse rand, als vanzelfsprekend staan we hier volgend jaar weer.

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/2...

21:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

21.10.2007 S.T.I.B. Section Marche te Oudergem

Onze keuze tussen OLAT en de STIB werd mede bepaald door het bericht dat de tocht in St-Oedenrode meer beton zou bevatten dan we rond Eindhoven gewend zijn. Neen, geef ons dan maar een lekkere 38km door het Brusselse Zoniënwoud.

Ruim voor de klok van negenen zijn we al in het zaaltje van Ste-Anne, natuurlijk opnieuw gelijktijdig met de Jef, een echte kenner. Stroboeren Ivo & Marleen zijn hier ook voor het eerst, die zullen er zeker niet voor het laatst zijn. Bij zonnig en fris weer gaan we op pad. Eerst even langs de Tervuurse Steenweg zakken richting centrum en dan resoluut kiezen voor de Massartuin en het Dubroux viaduct. Even verder liggen de prachtige parken en vijvers van Ten Reuken. Ik ben op zowat één kilometer van mijn ouderlijk huis. Bij de ‘Repos du Chasseur’ draaien we weg van de parken en de Vorstlaan. Komen Brusselse Irène tegen en dat is lang geleden. De krasse dame van 84 lentes heeft een rugoperatie … achter de rug. Zich laten oplappen om toch nog die laatste 1900km tot 100.000 te bereiken, vertelt ze ernstig. Voor zo’n mensen en hun wilskracht heb ik als ‘jonge snotter’ een grenzeloze bewondering. Middels wat trappekes stappen we het immense Zoniënwoud binnen. Door fraaie beukendreven lopen we richting Bosvoordse kerkhof en de Bezemhoek. Onze parkoersmeester heeft een pittig afdelinkje gevonden achter ‘de laatste rustplaats’ en laat dit volgen door de scherpe straatjes van Oud-Bosvoorde. De eerste rust na 4,2 km ligt in een schooltje aan de Terhulpsesteenweg.

De 15 en 36km lopen hier gezamenlijk een extra lus van 5,1km. Het gaat recht naar de Internationale School, over de spoorweg en door de Van Kerm en Tumulidreven. Het slingerpad langs de Vuylbeek en zijn vele vijvers is een genot voor menig stapper. Voor de wandelaars uit o.a. Beerse en Stein, die hier met de bus op uitstap zijn, moet dit toch wel een heel verassende kijk op Brussel opleveren. We stappen nog door het park Tournay-Solvay, zonder de nijdige klim naar het vervallen kasteel deze keer. Vanaf het Melkhuisje lopen we terug naar de vijvers van Bosvoorde en de Terhulpse steenweg. Een klassieke maar heel mooie lus zit er op. Rustend bij een kopje koffie komen we twee koppels Dirk & Linda tegen, Hobohem en Nijlen. Zij zullen de ganse dag onze naaste wandelburen blijven.

We verlaten Bosvoorde voor hetgeen de organisatie ons aankondigde als een nieuw stuk parkoers. Het zal al bos zijn wat de klok slaat. Aanvankelijk het Kwekerijvoetpad dat ons in een lange trage klim, vals plat eigenlijk, afzet bij de achterkant van de renbaan van Groenendaal, een vergane glorie. We zakken meer richting Ukkel en de verre achterkant van Terkamerenbos. Bos dat blijft het terwijl we de Kloosterweg volgen, ook voor mij een nieuw stuk. Aan de rand van het pad heel wat groen van bosanemonen. Rondom de vijvers zijn de statige beuken prachtig verkleurd, wat is dit heerlijk. De organisatie is zo vriendelijk een tekstje te hangen waarop ‘controle +900 meter’, heel attent, dit is een prima organisatie. We klimmen het OLV Loreto pad op en ja hoor daar staat hij dan …de bus van het Brussels openbaar vervoer, onze rustpost. Is voor mij echt een must tijdens deze tocht, de busrust. We nemen er de tijd voor een boterham en een babbeltje en gaan weer op pad. Duiken onder de Brusselse ring door en stappen richting station van Groenendaal, ook al vervallen. Voorbij het groene valleitje aan de Varkensgatweg stappen we door de Gunsdelle. Zoals de naam het zegt een slingerwegje langs een droogstaand beekje, de mooiste paden van het Zoniënwoud. Bereiken de Hoeilaartse rand, de serres en de vele maneges van de Brusselse steenweg. De rust van de Blokhut bij het kapelletje van Welriekende wenkt.

Van hieruit maken de 30 en 36km een ruime lus. Wandelaars waarschuwen dat deze niet te best is. We negeren hun opmerkingen want weten wat we kunnen verwachten. Het begint prima met een lang vlak bospad richting Jezus-Eik, randje Brusselse ring. We verlaten het bos voor een licht golvende kasseiweg door open veld met een schitterend uitzicht over de omgeving. De Dekleermaekerstraat moet ons naar centrum Hoeilaart brengen, de doorkijkjes tussen de huizen houden het aangenaam. Een erg technische afdaling en daar ligt de rust in café Barnum. Deze heenweg viel ons best mee. De terugweg start langs Nero en het gemeentehuis. Onze parkoersmeester toont even zijn sadistische kant met de beklimming van een bepaald pittige kerkwegel …weg van de Blokhut, waar we terug naartoe moeten. Helaas volgen nu alleen maar troosteloze straten. Elke kans om terug het bos in te duiken wordt vakkundig de nek omgewrongen. Alleen de lange stevige klim van de Karrenbergstraat kan ons nog plezieren. Na zo’n 6km betonlopen staan we terug in de Blokhut. Begrijpen de bedoeling van deze lus niet echt, een succes was het geenszins.

Kunnen als laatste nog een drankje op de kop tikken want het zaaltje is al opgeruimd. Ik waarschuw de helpers dat er nog volk op komst is. We beginnen aan de laatste 7km langs het beroemde kapelleke van Welriekende. Volgen een tijdje de asfaltbaan, gelukkig nu ‘auto’s verboden’. Het is een pad van ‘en op en neer’. Was vroeger als snotter met de fiets een plezier om hier te komen ‘gaz geven’. Een pijl naar rechts, vanaf nu is het Genieten. Bunzingen-, Eikendal- en Caudaalvoetpad zijn evenveel slingerwegjes langs droge beekjes tussen bruine heuvelruggen. De heerlijke humusgeur, het bruin van droge bladeren en de vele kleuren van herfstige beuken, Linda’s snoetje glimt van gelukzaligheid. Er gaat niets boven een herfsttocht in het Zoniënwoud! Langzamerhand bereiken we het kasseitje dat ons terug bij het Dubroux viaduct brengt. We stappen het domein van het Rood Klooster binnen. Langs de vijvers en over de kasseitjes voorbij de kloostermuur, gaat het. Hoog boven ons liggen de huizen waar ook de aankomst is. Een laatste klimmetje dus, het einde van een heerlijke tocht. Het is 17:15 dus gauw ons stempeltje halen en de Permanent wat siroop aan de zwarte baard smeren. Wat nababbelen met een kliekje Ijsetrippers en Nijlense Linda & Dirk. Een leuk wandelweekend zit er weer op. S’ avonds worden al plannen gesmeed voor volgend weekend. Zaterdag de klassieker bij de Politie van Jette en zondag ergens een dertiger. Dinant is voorlopig de voorkeurstocht. Tot dan.

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/2...

20:59 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -o

20-08-08

12.05.2007 Police de Bruxelles te Bosvoorde

Nog herstellende van dat vervelende griepvirus doet Linda het dit weekend nog kalmpjes aan. De lieve schat brengt mij op een ontiegelijk vroeg uur naar Berchem station. Om 5:45 zit ik in de Amsterdammer. Een uurtje later stap ik aan de Brusselse Beuzze op bus 95. Zo’n 25 jaar geleden deed ik dit minstens één keer per week. Het is pure nostalgie hoe het traject na al die jaren nog steeds hetzelfde is gebleven. Alleen staan er her en der nieuwe kantoor- of flatgebouwen. Stap af aan de Drie Linden en loop een eindje te voet naar het steegje langs waar ik als snotter naar de lagere school ging. Hier ligt La Brise, startschool van de Marche de la Police de Bruxelles voor dit jaar. Wordt meteen hartelijk begroet door voorzitter Eric, zijn vrouwtje en dochtertje. Nederbelg Peter valt samen met mij binnen. Bij een koffietje plegen we overleg. Zijn voor de 42 gekomen maar gezien het nog vroege uur gaan we toch maar voor de 50km. Het parkoers blijkt weer eens een kromme acht te zijn met lussen over Linkebeek en Jezus-Eik.

Bij redelijk warm en vochtig weer gaan we op pad. Effe zoeken om de speelplaats af te geraken, men is vergeten de eerste pijl op te hangen! Lopen door de stille, zacht golvende straatjes richting station van Bosvoorde. Duiken meteen, erg letterlijk, het Zoniënwoud in bij de vijvers van de Verdronken Kinderen. Amerikaanse eekhoorns komen schichtig en toch nieuwsgierig die vroege stoorzenders bekijken. Lopen achter de oude Bosvoordse renbaan door richting Ukkel. Een kasseiweg tussen villa’s en paardenstallingen zet ons af bij de Waterloo Steenweg en even verder aan de eerste rust in een zaaltje achter een kerk. We hebben er 6,5km opzitten, de toon is gezet.

Pullovers worden uitgegooid en regenjassen aangetrokken want het begint te druppelen als we opnieuw vertrekken. Duiken, eens te meer letterlijk, opnieuw de bossen in. Mogen over een gesneuvelde mastodont van een beuk klauteren intussen genietend van het zicht op een prachtige zwammenreeks. Het bospad zet ons af bij de Perckestraat, kassei waar Juseke maar één keer voorbij is gekomen. Bereiken Linkebeek of althans het gehucht Holleken. Er staat een verkeersbord ‘Holleken afgesloten’. Doet mij wel aan iets anders denken! Rusten doen we na 9,5 km ‘in de Postwereld’, een volks café. Trekken verder het open veld in met een prachtig weids vergezicht. Lekkere vettige bodem onder de sloffen. De splitsing voor de 50km wordt aangekondigd maar toch kom ik uit op 50 2de maal. Andere wandelaars weten raad, er is een pijltje weg even hogerop. Terug naar boven door de brij dus. Krijgen een heerlijk stukje parkoers aangeboden met alles erop en eraan. Strookjes golvende bospaden, inclusief holle weg, stukjes kassei, kerkwegels, villa’s uit grootmoeders tijd. Een echte ‘all in’ lus van 6,5km brengt ons terug in de Postwereld.

Onze tweede poging over de vettige veldwegel zet ons af randje St-Genesius-Rode. Krijgen een erg lange kerkwegel randje bos aangeboden met plots een helling, kort maar krachtig. We doen dit nog eens over op een brede asfaltweg tussen kasten van villa’s. De Waterloo Steenweg opnieuw over en dan bij La Petite Espinette (de kleine hut) terug het Zoniënwoud in. Mogen heel lang de prachtige Sentier du Vuylbeek volgen, een schitterend, slingerend pad, beetje holle weg, volgt een onooglijk beekje. Peter is terecht één en al lof over dit unieke stukje natuur. Bereiken terug onze vijvers van deze morgen en even verder het domein Tournay-Solvay met zijn kasteel in staat van ontbinding. Het ecologische centrum Zonnebloem is onze volgende rustpost, we zijn net halfweg of 24 km ver.

Waarschuw Peter, nu komen er een paar schoontjes en ja hoor …dokkeren meteen de Silexdreef af, nog zo’n lekker hobbelig en glibberig kasseitje. Komen bij de vijver van Bosvoorde waar Meester Loeckx ons als jonge snaken de liefde voor het bos bijbracht. Weet hier een leuke liggen, zeg ik tegen Peter en inderdaad …de pittige helling tot boven het kerkhof krijgen we ook cadeau. Draaien het woud in en de Welriekende dreef op, deze van de voetgangers wel te verstaan. Het lijkt vlak maar in feite is het continu vals plat met de laatste kilometer voor de kapel nog enkele leuke ‘bumps’. Lopen bij het kapelletje onder de grote ring door. Even over asfalt richting Groenendaal maar wenden dan de steven finaal naar Jezus-Eik. Randje bos, op onverhard, kunnen we genieten van een prachtig weids uitzicht over Hoeilaart en verder. Het volgende kasseitje, nog wat asfalt …rusten doen we bij Mijnheer Pastoor.

Peter beslist het lusje dat we hier zullen maken over te slaan en we nemen afscheid. Ik volg de Vlierbeekberg. Noch vlier, noch beek, wel berg die we na een veel te lange rechte asfaltweg afdalen. Honderd meter verder de Koedaalstraat, deze telt zeker mee voor de bergprijs! Het is zo’n helling die naar je toekomt. Als je daarenboven denkt de top bereikt te hebben krijgen de kuiten nog zo’n kilometertje vals plat te verwerken. Wordt vervolgd door de Eikenlaan, kassei en de Vuurgatstraat, asfalt maar vals plat. Ik plof op een stoel bij onze pastoor en laat mij een eerste Boerke smaken, het is net of een engeltje je tong streelt. Nog acht kilometer.

Bij zonnig maar stormachtig weer stappen we opnieuw het Zoniënwoud binnen, lekker golvend over de Haagbeukendreef. Een vlakker kasseitje brengt ons naar het Leonard kruispunt. Er onderdoor en dan de Fazantenweg langs een prachtige groen vallei midden het woud. De Diependelle weg, die ons terug naar Bosvoorde brengt, doet zijn naam eer aan en is vrijwel nooit vlak. Bij de Tamboerdreef verlaten we het woud boven het kerkhof van Bosvoorde. De Rue du Grand Veneur (Opperjachtmeesterstraat) is een stevige afdaling, erg technisch want …witte kassei, het kan niet op! Ik weet dat er nog iets moet komen, ben hier kind aan huis. Steken de Vorstlaan over en dan …verdomme de Drielindenstraat, de langste klim van Bosvoorde! Het worden dubbele punten voor de bergprijs want iets over halfweg de helling ligt een trap …wat dacht U!! Er op dus, nog even genieten van de woonwijk Le Logis met zijn groen en zwart geschilderde huisjes. Het paadje en het laatste hellende vlak naar La Brise, oef we zijn binnen. IJsetrippers onder leiding van Voorzitter Wilfried vormen mijn ontvangst comité. Erik schatert als ik hem vertel dat hij een schurk is met die trappen op het einde. Ik spoel alles door met een paar Boerkes en dan is het tijd om afscheid te nemen.

Het wordt een voorspoedige rit met bus en trein tot Berchem waar Linda mij oppikt. Iedereen was het er over eens Erik dat slechts 350 wandelaars een schande is voor zo’n mooi parkoers. De lus over Linkebeek werd unaniem geprezen. Het extraatje in Jezus-Eik was het enige ongelukkige stukje in het verder voortreffelijk verzorgt parkoers. Of het nu vanuit Laken of vanuit Bosvoorde zal zijn, ik kom volgend jaar weer, zeker weten!!

21:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -b

31-07-08

29.10.2006 Section Marche Police de Jette

Plan A voorzag vandaag in het pittoreske Watou en een Promenade over de Schreve. Jette is anders ook leuk, zei Linda gisterenavond zeemzoet. Mijn Brussels hart wordt dan natuurlijk week en dus wordt het, met één dag vertraging, toch nog onze hoofdstad. Het is rustig en prachtig weer, binnen het halfuur staan we in de buurt van het VUB ziekenhuis aan de noordrand van Brussel. Het is erg stilletjes in de startzaal maar toch blijken om 8:00 al 200 wandelaars vertrokken te zijn. De start van het winteruur. Even een babbel met Jacqueline en haar wandelmaat, zij vertrekken en wij nippen nog even aan onze koffie. Het parkoers voorziet in 41,5 km en 7 rustposten, ‘komt dik in orde’ denk ik.

Starten doen we meteen in het groen. Het schooltje ligt in het Poelbos en daar trekken we dus door. We lopen er een veel grotere lus dan andere jaren, langs de kinderboerderij en de spoorbaan richting Boudewijn park. Een stukje parkoers dat wij niet kennen. Even twijfelen bij een dubbelzinnige afpijling en dan toch over de spoorbaan en 12 – 42 1X volgen. We lopen langs de kleurrijke woonkazernes van Ganshoren richting industriezone van Zellik. Bereiken terug de groene long rond de spoorbaan en even verder de eerste rust in park De Rivieren. 1:15 over 6,5km, zijn wij traag of het parkoers ‘à l’élastique’ ? Fotograaf Eddy en zijn vrouwtje lopen hier ook binnen. Nog even napraten over Anderlecht van voor een paar weken dus. Sorry Eddy we moeten doorlopen, willen de marathon volmaken.

Van hieruit lopen we recht naar het Parc Baudouin dat we nu helemaal doorkruisen. Aansluitend het brede klimmende pad van het Dieleghem bos. In het wild levende kromsnavels in groen en geel maken boven onze hoofden een hels kabaal. Langs het speeltuintje van het Jectaplein bereiken we de woondozen van ‘de expo’ (Avenue de l’Exposition Universelle) en lopen de nieuwbouw binnen van wat ik vroeger kende als een erg groot graanveld. Hier wordt een heuse stad gebouwd, men is er dan ook al ruim 10 jaar mee bezig. Het lijkt wel een Parijse voorstad met zijn vele straatjes, steegjes en trappen. De 6 en 12km lopen naar binnen, wij verlaten Brussel. Onder de ring door en zo richting Wemmel, een klassieker. Meteen open veld ook en een eerste zicht over het noordelijke Pajottenland. Langs de vijvers van Wemmel en café rust in BC Couronne. Met wisselend succes proberen de biljarters er drieband caramboles te maken.

Enkele Wemmelse straatjes zetten ons af bij de lokale Keiberg. Door open veld gaat het dan in gestrekte draf richting Hamme en even verder Ossel met z’n prachtige witte kerkje. Rusten doen we in café Ossel Star na 17km. Linda kijkt bezorgd op haar klok, we vorderen niet echt snel. Genieten onze spiertjes nog na van Bassilly? In Ossel maken we een lus van 6,5km. De heuvel op naar de communicatie torens en dan recht naar Brussegem. Net voor het dorp rechtsaf voor een ruime lus door de stille velden. We zullen een hele tijd het Foeksenbos pad volgen. Het enige geluid komt van boeren die ofwel bieten oogsten ofwel nog wintertarwe aan het zaaien zijn. De paadjes zijn soms moeilijk begaanbaar want sterk uitgehold door watererosie. Terug in Ossel is het er heel stilletjes. Een oudere man komt binnen met een vijftal gekleurde medemensen. De helft van zijn voetbal team blijkbaar. De jonge snaken krijgen allemaal een limonade van hem. Lijkt een beetje koloniaal.

Wij trekken terug het open veld in voor ons volgende stukje. Van op het plateau hebben we een schitterend uitzicht over Brussel. De Nationale Bollen schitteren in het zonlicht. Verderop de VRT toren, de basiliek van Koekelberg en de woontorens van Boulevard Mettewie. Een jumbojet klimt gestaag vanuit Zaventem recht naar de wolken. Mijn Brussels hartje gaat wat sneller slaan. We weten niet exact waar we zijn tot we een kasseitje bereiken. Bekend terrein, dit is de weg van Hamme naar Kobbegem. En inderdaad daar ligt onze volgende rust, zoals steeds uitgebaat door drie dames, ‘au bonheur des dames’ dus.

Voor Linda is het hier soep tijd, ik hou het bij een lekkere cervela. Normaal zouden we hier een extra lus maken van 6,5km maar het wordt al laat en we besluiten van deze over te slaan. We trekken terug de velden in met beneden ons de fraaie hoeve van Kobbegem met prachtige donjon. Eerst langs een veld met ‘bitterpee-en’ (witloofwortels) en dan ‘epo-pee-en’ volgens Linda want reuze voederbieten met oranje kop. In bloei staand koolzaad weerkaatst vrolijk het zonlicht. De velden lijken zo echt een lappendeken. Een schitterend wandeldecor is dit. Nog wat landbouwwegjes zetten ons af in Relegem voor de laatste ook al erg klassieke café rust.

De laatste 5km beginnen we langs het prachtige kerkje van Relegem. Een duikje de velden in wordt gevolgd door een stevige asfalthelling. Een laatste uitzicht over Brussel van op het plateau. Net voor de autoweg linten in twee richtingen. Wij kennen dit hier en kiezen voor rechts, bergaf en onder de snelweg door. Juist geraden. We eindigen deze tocht met een lekker golvende lus doorheen het Laarbeekbos en langs de kinderboerderij.

Na exact 8:00 uur hebben wij onze 35km volbracht. Jacqueline komt na ons binnen en zegt lachend ‘jullie hebben een wel erg korte 42 gelopen’! Bij een lekkere Chimay kaarten we nog wat na en keren tevreden terug richting Hemiksem. Eens te meer hebben de Jettenaren ons kunnen bekoren. Dit vernieuwde parkoers was werkelijk prachtig. Eerst een ruime 10km door het erg groene stadsgedeelte en dan het heerlijk golvende Pajottenland in met zijn prachtige vergezichten en pittoreske kerkjes. Ja, hier komen we graag elk jaar terug! Deze tocht kunnen we elke wandelaar sterk aanraden, ongeacht het aantal km die hij of zij wenst te stappen.

20:28 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -j

22.10.2006 Section Marche STIB te Oudergem

We waren gisterenavond bij het thuiskomen nog ‘opgefokt’ zoals wij dat noemen. Deze morgen kost het ons veel moeite om op te starten, voelen ons een beetje grieperig. S’avonds grote Jan, ’s morgens kleine man! Vertrekken dan toch richting Oudergem waar de STIB een Zoniëntocht geeft, vorig jaar een pareltje. Het is zwaarbewolkt als we feilloos naar de Tervurensesteenweg geloodst worden dankzij een prima bepijling. Parkeren doen we temidden de huisjes van meer dan begoede burgerij. Het kleine, beetje aftandse startzaaltje puilt uit van de wandelaars. Met bussen werden ze hier afgezet vanuit Virton en Gemmenich. Vier bussen vandaag, zegt de koffiedame fier. Ik monster de parkoerstekening. Een hele andere route dan vorig jaar, zo hebben we het graag. De parkoersbouwers komen net terug binnen, veel werk gehad met bijpijlen. Wij zullen gedurende onze tocht geen enkel probleem hebben, knap werk mannen!

Vertrekken doen we langs een kleine kerkwegel recht naar St-Anna en dan bergaf richting Waverse Steenweg die we oversteken. We stappen het parkje Bergoje binnen achter de hoge kantoorgebouwen. Dit was in mijn jeugd letterlijk braakliggend terrein. We lopen onder het Dubroux viaduct door richting park van Ten Reuken en verder langs het lelijke koperen Royale Belge gebouw. Ik ben in Oudergem geboren maar in bosvoorde getogen. Met een sterk nostalgisch gevoel loop ik verder over de Vorstlaan, met trams na zo’n veertig jaar onderbreking. Terwijl wij de eerste hindernis van de dag nemen, de Krekelenberg, vertel ik Linda honderduit hoe het hier vroeger was. We bereiken de eerste beetje rommelige rustplaats in een schooltje van de Bezemhoek, het oude Bosvoorde. Ghislaine Ijsetripster is hier al voor de tweede keer.

We beginnen aan het lusje net zoals vorig jaar. Langs de Internationale School, de brug over de spoorlijn Brussel-Namur en bij de Van Kerm laan het Zoniënwoud in. De asfaltwegen liggen er nog altijd alhoewel koning auto hier al jaren verbannen is en terecht vind ik. Prachtige dreven leiden ons door het sterk ingesneden bos. Het zonlicht speelt dartel tussen de statige beuken. Schitterend is dit. Onze parkoersmeester zet ons af bij de Sentier du Vuylbeek een heerlijk paadje dwars door het natte gebied, donkere vijvertjes, moerasjes vol waterplanten en riet. En dan, hop met de beentjes terug effe klimmen naar het Tournay-Solvay Park. Het park zelf is prima onderhouden en er heeft een tentoonstelling van fraai beeldhouwwerk plaats. Het kasteel met datum 1905 is helaas vervallen. We draaien het park uit voor de Chemin du Silex, een lekker oneffen kasseiwegje waarbij het vuur net niet uit je sloffen springt. Gek dat ik de straatnamen weer in het Frans vermeld. Kan mijn Brusselse roots niet verbergen! Als op eieren lopen wij het paadje af tot aan de vijvers van Bosvoorde. Nu herken ik het hier weer. Hier heeft meester Loeckx ons in het tweede en vierde leerjaar van de lagere school de liefde voor het woud bijgebracht, liefde die we nooit hebben afgezworen.

We pauzeren een laatste keer in de Bezemhoek en trekken verder. Deze keer langs heerlijk slingerende paadjes richting Kwekerijpad. Bepaald vlak is het hier niet. De Tumuli dreef loopt parallel met de spoorlijn en de paardenrenbaan van Groenendaal, ook al een ter ziele gegane glorie. We dwarsen de grote Brusselse ring en stappen verder hoog boven vijvers en door het Zoniënwoud. Vlak, vergeet het maar, bij het Varkensgat gaat het stijl omhoog, weg van het Konijnenhol, nogal namen hé. We bereiken de Brusselsesteenweg in Hoeilaart en de vele maneges. Bij het kapelleke van Welriekende duiken we terug onder de snelweg door en rusten bij de intussen in wandelmiddens befaamde blokhut. En we zijn hier niet alleen. De Shannen Family vertrekt net voor de extra lus. Clement en Daniel (met gepersonaliseerde t-shirt!) lusten er wel eentje gezeten in het zonnetje. De gesprekken gaan over auto’s en meer bepaald autosleutels …hoe zou dat toch komen?

We vertrekken ook voor het extra lusje. Eerst heerlijke slingerpaadjes door het zonovergoten bos. Daarna een prachtig laantje in open veld. De bomen kleuren heerlijk groen, geel,rood. Het is wat huisjes kijken terwijl wij over een kasseitje dokkeren. De serres mogen ook niet ontbreken, de schitterende vergezichten over het golvende landschap al evenmin. Leuk zo’n open lusje midden een boswandeling. Terug bij de blokhut is het er al veel rustiger. De laatste zes kilometer kennen we nog van vorig jaar maar zijn een zaligheid. Het Eikendal en Dennenpad zijn evenveel heerlijke smalle slingerpaadjes bergaf door het immense woud. Dit is genieten met een grote G. We lopen terug onder het Dubroux viaduct door recht naar de vijvers van het Rood Klooster. Hier mogen de 15 en 30km nog een ommetje maken. Recht omhoog nu. Ik heb er nog zin in en jaag het tempo ook de hoogte in. Mijn vrouwtje volgt met een monkellach – ze kent hare zot! Vind je niet jammer dat de tocht erop zit, vraagt ze plagend terwijl we de laatste boslaantjes tot ons nemen. Ik wel maar mijn benen niet zeg ik lachend. We slagen er net niet in Shannen bij te halen maar komen wel stralend binnen. Onze kennissen bij de STIB vragen hoe we het vonden. Nog beter dan vorig jaar is ons antwoord. Ze glunderen – volgend jaar geven we een 36km en het jaar daarna Oudergem-Rixensart-Oudergem over 50km zeggen ze. Klinkt als muziek in onze oortjes. Schrijf dit al maar vast in jullie agenda – Qu’on se le dise !!

Het wandelweekend zit er weer op . WS78 en de STIB hebben ons weer zalig verwend. Voor volgend weekend zetten we alvast preliminair Jette en Watou op de kalender. Jette, een klassieker langs prachtige bosparken zoals het Dielegembos en verder het heerlijk golvende Pajottenland. Watou omdat we nog eens ‘over de Schreve’ willen wandelen en vanuit dit fraaie dorpje zou het wel eens goed raak kunnen zijn. Zoals gewoonlijk daarna te lezen op Wandelmee – prettige werkweek allemaal.

20:24 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -o

29-07-08

24.09.2006 Police Walkers Anderlecht

We kregen vanmorgen een mailtje binnen van Claude. Hij vroeg waar MON SOLEIL (zo noemde hij Linda) was want zij stond niet op de foto’s van Lillois. Hij voegde er een prachtfoto aan toe van de zonsopgang in Neuville. Heel poëtisch allemaal en het deed ons beiden warm aan het hart. Merci chèr Claude tu est un homme magnifique.Mon Soleil besliste nog een dagje relatieve rust in te bouwen en dus moest ik kiezen waar naartoe. Mijn oog viel op Anderlecht, dichtbij huis en met een kans op een leuke Pajottentocht. Bij mooi weer was het maar een halfuurtje rijden tot Shopping Westland en het schooltje daar in de buurt. Dit ken ik goed want hier deed ik zowat 15 jaar lang mijn boodschappen. Er is een rommelmarkt aan de gang en het gonst er van de activiteit. Twee parkeerwachters loodsen mij feilloos naar een parkeerplaats zo’n ... 50 meter van de zaal. La police, votre ami! Zou ik hier bekenden tegenkomen? Ja hoor, meteen raak met Eddy en zijn echtgenote en Jean met dametje Liliane. Incognito ben ik nergens meer. Meteen moeten uitleggen waar Linda was natuurlijk. Amaai zeg, ik krijg iedereen op mijn dak!! In de zaal wordt meer Westvlaams gesproken dan Brussels, het ziet er dan ook oranje van de Keignaerttrippers die hier hun busuitstap houden. Grappig de Ketjes en die van ’t Zeitje tegen mekaar bezig te horen. De 30km blijken er een kleine 32 te zijn, waarom ook niet. Ben thuis mijn regenjas vergeten en neem dan maar Linda’s wandelplu mee. Mijn vrouwtje zou zeggen ‘ne kop gelak as nen trisée’.

De parkoersmeester loodst ons meteen een parkje in. Kromsnavels maken er een kabaal van jewelste. Het valt mij op hoe netjes het hier is, geen papiertje of sigarettenpeuk te zien. Verderop wandelen we langs woonkazernes in het groen en dan onder de grote ring door richting Neerpede. De kustbewoners kijken hun ogen uit ... is dit Brussel vragen zij. Wacht maar zeg ik, jullie zullen nog meer verrast worden. Na 2,638 km precies, onze eerste rust bij de kunstmatige skipiste Yeti. Ik geniet van een koffietje op een zonovergoten terras. We stappen verder langs het warenhuis Cora. Opvallend veel wandelaars kruisen ons pad, ik begrijp er niets van tot ik Adeps pijlen in de mot krijg. Twee tochten tegelijk op dezelfde plaats, zonde eigenlijk. We vervolgen onze weg over een brede laan met gras als middenstrook. Af en toe hoor je een metrostel door de ondergrond denderen. We krijgen ook een eerste fraai vergezicht over ‘altitude 100’ (het hoogste punt van Brussel in Vorst) en verderop de koeltoren van Drogenbos. Langs een rustig paadje draaien we richting Vogelenzang en zijn voetbalvelden, vooral ABSSA denk ik. Een ellenlange asfaltweg voert ons door licht golvend Pajottenland vanaf ziekenhuis Erasmus richting Sint-Pieters-Leeuw. Het is schattig zo tussen de kleinschalige land- en tuinbouw bedrijven door te lopen maar het duurt lang voor we krijgen wat we hier wensen te zien ...een helling! Bij de Puttenberg is het eindelijk zover ...en met kassei, joepie! Boven gekomen worden we beloond met een schitterend uitzicht, de Brusselse skyline met Justitiepaleis en VRT-toren enerzijds, het weidse Pajottenland met zijn ontelbare kerktorentjes anderzijds. Op bergop volgt bergaf en zo lopen we langzaamaan Vlezenbeek binnen voor de volgende rust. Een echt dorpscafeetje, veel te klein voor een buslading kustbewoners maar de kriek vloeit al rijkelijk, voor mij nog te vroeg. Ik laat de bonte bende achter en vertrek voor een lus van 9,300 door het Vlaamse land. Een paar kerkwegels tussen kleinfruit brengen ons buiten het dorp. Vanaf hier wordt het golvend over hoofdzakelijk asfaltwegen en met een knots van een communicatietoren als baken. De stilte overvalt mij. Ik loop wat langzamer, geniet van de geur van vallende populierenblaren, een vlucht ganzen trekt in een langgerekte w voorbij. Mijn hoofd loopt leeg, ik ben aan het dagdromen. Mensen wat doet die onthaasting mij deugd, ik wordt er weemoedig van. Zowat anderhalf uur loop ik moederziel alleen. We worden afgezet bovenaan de Puttenberg. Het uitzicht is onbeschrijflijk mooi. De horizon loopt van het Atomnium in het noorden tot richting Halle in het zuiden, enig is dit voor een geboren en getogen Brusselaar. Een beetje moe maar met een heerlijk gevoel kom ik terug het cafeetje binnen en bestel een kriek. Zoete Lindemans of pittige Boon, doe maar pittig, eentje van dorst en eentje van goesting. Eddy, Jean en hun dames komen even na mij binnen voor hun kriekenplezier.

Samen met enkele 20km stappers loop ik verder. Opnieuw brengen kerkwegels ons buiten het dorp. We duiken de velden in. Fruitbomen hangen afgeladen vol appels en peren. Ja Vader ik heb gezondigd! Ik weet dat het niet hoort maar één peer verandert ongevraagd van eigenaar, lekker is dit zo vers van de boom. Dra staan we voor brouwerij Lindemans randje St-Martens-Lennik waar we het Pedemolenpad opgaan. De watermolen staat in St-Gertrudis-Pede en is nog in prima staat evenals het molenaarshuis, netjes opgeschilderd. Nu volgt een te lange asfaltweg tot aan het stemmige kerkje van St-Anna-Pede. Adeps heeft zich opnieuw bij ons gevoegd. We naderen de stad en de groene kromsnavels zijn er ook weer. We volgen het Bruegelpad in omgekeerde richting. Waarom schrijft men Bruegel hier met UE en niet EU? Een bocht naar links ...hé wat is dat ...een heuse helling. Hijgend en puffend kom ik boven, blijkt de Keperenberg te zijn, gekend bij Parijs-Brussel wielrenners. Nog even en we hebben onze laatste rust in een stemmige taverne grondgebied Itterbeek. Vanaf nu is’t bergaf zegt de dame met de stempel. Helemaal gelijk heeft ze niet maar toch. Een donker weggetje tussen kasten van huizen en dan een zalig kasseitje nog hoog in de heuvel. Een laatste keer genieten van de Brusselse skyline. Wat lager ligt de Luizenmolen helemaal opgetuigd en dat in Anderlecht! Nog wat straatjes om over de ring te geraken, we passeren de korfbalvelden waar het gonst van de activiteit en zijn binnen ...samen met de eerste regendruppels. De prijsuitreiking is juist begonnen. De Voorzitter van de Police Walkers overhandigt een grote trofee aan de Permanent met een dankwoord voor de goede zorgen, een emotioneel moment. Ik geniet van de laatste Leffe, sla nog een babbeltje met de voorzitter van de Police van Brussel en zijn gezinnetje. Rij voldaan terug naar huis. Dit was zeker geen slechte tocht met heel wat fraaie zichten, alleen jammer dat er zoveel asfalt in zat. Volgende week is er weer keuze te over. Spa-Coo-Spa komt voor Linda waarschijnlijk te vroeg. We kunnen ook naar Roosendaal of Breda. En dan zondag naar Heverlee of Waver. Plannen jongens, plannen !!

21:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a