11-06-14

07.06.2014 Wandelende Krabben te Ossendrecht

Met de weersvoorspelling als leidraad kiest Linda gedecideerd voor de bossen van de Brabantse Wal. Terwijl wij onze koffie slurpen komt ook Martin aangewandeld. Wordt dus een triootje vandaag. Ter Duinen ligt midden de bossen en dat is mooi meegenomen als startlocatie. Voorbij een groene plas gaan we meteen de zandpaden op. Rododendrons waren erg vroeg in bloei dit jaar en dus rest er van hun paarse kleur niet veel meer. Gezellig keuvelend stappen we het bos uit bij Hoogerheide. Zoeken de bosrand op met het weidse uitzicht over de Noordoostpolder met ondermeer de koeltorens van Doel als achtergrond. Stappen door enkele stille straten bij Calfven en pikken dat het fietspad met de witte paaltjes op, dat ons naar de bewoning van Ossendrecht terug brengt. De ganse groep loopt er fout alhoewel een pijl linksaf wel degelijk zichtbaar was aangebracht … de mens als kuddedier dus. Blijven in de bossen lopen nu langs een prachtig ven met kikkerzang en veelkleurige lelies, schitterend dit. Even wat verweerd beton tussen sparren en dan het klassieke heuveltje over, tussen linten als waren we crossers. Rustpost Hoeks bij het Puts Meuleke kennen we zo stilaan uit het hoofd. Dat we twee uur deden over de eerste 9 km zijn we van de Krabben ook gewend.

Ik laat mij verleiden door een reuzengrote koffiekoek, het culinaire uithangbord bij uitstek van deze streek. Mijn maatjes houden het sober. Na de pauze gaan we een klinkerpad op tussen paardenweiden. Het is er verdomd warm, voor allen wennen. Stappen door akkers van groenten, wortelen en ajuin, een paar fruitgaarden ook. Lopen richting België de volgende zanderige bosstrook in. Martin twijfelt even, komt toch met ons mee voor de 36 km. Duiken steeds dieper de sparrenbossen in, langs een militaire omheining ook. Her en der grote plassen, waar we steeds langs kunnen zonder natte voeten. Machsike Hadass, lees ik op een naambord. We zijn in Putte bij de Joodse begraafplaatsen. Duiken opnieuw de bossen van Groote Meer in en worden afgezet bij camping De Heusche Bollaert, ons ook bekend van de wintertocht alhier. Officieel hebben we 17 km op de teller, volgens mede wandelaars al ruim 3 km meer. De organisatie krabt wel erg gul de metertjes bij elkaar !

Martin vraagt of we de extra lus aanvatten. We knikken allebei van ja. Mijn zuurstoftoevoer is nog steeds op peil. We wandelen linea recta over de Oude Postbaan richting dorp. Moeten door het centrum om bij het Moretusbos en de parkomgeving van het lokale kasteel te geraken. Prachtige rode beuk staat er hier ! Het kasteel zelf blijkt voorbehouden voor de stoere rakkers die de marathon lopen. We keren eerder terug, de open ruimte in en terug naar de drukke steenweg. Langs een boontjesveld bereiken we opnieuw het laantje dat naar de camping voert. We zijn er intussen de enige wandelaars. Hebben nog zo’n 13 km voor de boeg.

De warmte begint zo stilaan zijn tol te eisen. Elk om beurt hebben we ons zwak moment of kunnen juist het tempo aangeven, een grappige ervaring. Graspaden door licht glooiend sparrenbos voert ons naar de open ruimte. Ik had er een beetje op gerekend en wordt op mijn wenken bediend … daar is de zandbak ! Kroop de zon eerder geregeld achter de wolken, hier geeft ze van jetje. Stevige kost is dit maar een oh zo mooie omgeving. Met een zucht van verlichting duiken we terug de lommerrijke bossen in van de Staartse Heide. Het wordt nog en hele omzwerving tot het Putse Meuleke. Lopen er ook nog een beetje zinloos lusje achterom bij vele villa’s en ploffen finaal op onze stoelen neer bij Hoeks.

Een helper biedt ons bereidwillig een gemotoriseerde lift aan. Bedanken vriendelijk maar gedecideerd, ook de laatste 5,5 km zullen we vol maken ook al is het dan reeds 16:30. We lopen aan de overkant van de steenweg meteen weer de bossen in. Door prachtige valleien met hoog felgroen gras en donkere sparren. Stappen naar een meer open vennengebied en langs de hier moerassige Groote Meer. Bij een steenweg stel ik mij vragen, tijdsgewijs moet de finish vlakbij zijn, geografisch zijn we nog ver weg. Linda & Martin lijken vleugels te hebben, ik sjok achter hen aan. Ook een paar mede wandelaars slepen zich voort. Groene Papegaai noemt de eerstvolgende straat. Dit snappen wij helemaal niet, vrezen van het parkoers geraakt te zijn. De tijd tikt ongenadig de minuten weg. Tot onze opluchting duikt de poort van de achteringang van het domein voor ons op. Nog tien minuutjes en we kunnen ons haast laten vallen in de terrasstoelen. Liepen 1h25 over 5, 5 km ! Een team Hollandse dametjes zitten er te mopperen over de zandbak en de lengte van het parkoers. Martin & ik maken er een spelletje van om ze voor de gek te houden. Dan smaakt de Duvel eens zo goed !

Op een drafje rijden we terug naar huis. Een ommetje bij een rotonde net voor Zandvliet blijkt de, niet gesignaleerde, juiste weg naar de A12 te zijn. Op de Antwerpse ring gebeurde weer eens een zwaar ongeval, interventie van brandweer incluis. Wij raken er netjes langs, maar het geeft toch een slecht gevoel. Een hapje eten, het is zo weer bedtijd, morgen gaan we er terug tegenaan.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070620...

 

21:32 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -o

04-06-14

31.05.2014 wsv Waalwijk '82

De overkant van de snelweg lijkt wel Oranje. Met hele horden caravans trekken onze Noorderburen al naar het zonnige zuiden. Wij rijden noordoostwaarts, naar onze wandelvrienden in Waalwijk. De nieuwe startlocatie Buurthuis Zanddonk blijkt tal van voordelen te hebben. Ruimere parkeer mogelijkheden, makkelijker te bereiken en een modern gebouw. We zullen de Crispijnstraat natuurlijk nooit vergeten maar dit is toch ook wel goed.

Het is ons te stil in de startzaal overigens, denkelijk te veel concurrentie deze Hemelvaartsdagen. We lopen door wijken van recente signatuur richting ringweg en de Eikeldijk op, die langs sport accommodaties naar Kaatsheuvel voert. Vlakbij de Efteling wacht het eerste poortje, de toegang tot de Loonse en Drunense Duinen. Maken een  heerlijke omzwerving door het zanderige bos tot het monument uit de Grote Oorlog. De langere afstanden worden over de brug van de brede weg tussen Tilburg en Den Bosch gestuurd. We stappen nu echt wel naar de Efteling en zijn joelende jeugd. Lopen langs het pretpark en het nieuwe bungalowpark Bosrijk dat er prachtig en luxueus uitziet. Bij camping Bernehoeve even wat tarmac tot de Duikse Hoef en een golfterrein. 30 & 40 km worden een graspad opgestuurd, tussen ontluikend maïs en een bramenberm. Huis ter Heide lezen we bij het betreden van de volgende boszone. Voor ons compleet onbekend terrein, al wandelden we dan al zo dikwijls in deze omgeving. We gaan heerlijk slingeren, over smalle paadjes in het groen. Dan volgt een lange strook bosrand en weiden. De eerstvolgende steenweg voert recht naar dorp De Moer. Mogen er gezellig een terrasje doen bij ’t Maoske, onder de kerktoren. Krijgen er het gezelschap van hele horden vrouwelijke wielertoeristes. Het mannelijke oog krijgt er waar voor zijn geld, voor elk wat wils !

Maar er moet nog gewandeld worden, we zijn nog maar 13 km gevorderd. Duiken opnieuw Huis Ter Heide in. Hooglanders liggen hovaardig op ons wandelpad. We lopen er voorzichtig langs, rekening houdend met een erg jong kalfje. Geen foto’s in deze omgeving om de dieren niet onnodig te laten schrikken. Weer genieten we van de fraaie bossen met ondermeer een strook lage dennen. Bij de Duikse Hoef wacht opnieuw landelijk tarmac alvorens door terug frisgroen opschietend hooiland te mogen wandelen. Merkwaardig hoe de randen van de velden worden omgeploegd om denkelijk andere gewassen te laten gedijen. Bij de eerste huizen staat de eerste camperrust opgesteld van de dag. Lijkpad noemt dit hier luguber. Wij houden er een vrolijk onderonsje met de helpers van dienst en Iris met haar wandelmaatje.

Het bosstrookje na de koffie voert naar de drukke steenweg, die nog verbreed wordt ter ere van koning auto. Aan de overkant wachten zandpaden met berk en spar. Plukken heide ook in de meer open stroken. Komen bij een grote vijver uit die wij snel herkennen als het ‘hondenzwembad’. Dan weten we de laatste rustpost nabij, ter ere van Tony Goethart. En dan willen wij daar graag soep bij, genietend van de kunstige bloemstukjes op tafel. Velen weten ook de ijsjesventer te waarderen, die gouden zaken doet. De laatste etappe begint met de dreef richting Plantloon. Zijn prachtige lanen zijn mijn favoriet in de omgeving, heerlijk genieten is dit. Vanaf de speeltuin worden Iris en maatje onze wandelpartners. De Waalwijkse boulevard lopen wij samen gezellig keuvelend af. Duvel kennen ze hier niet, wij houden het bij Oud Bruin terwijl wij op televisie de Ronde van Italië volgen. Rijden blij gezind terug naar huis, het was weer eens ‘af’ bij onze vrienden Waalwijkers. Tot de winterserie dan maar weer …    

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/310520... 

 

20:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -w

09-05-14

04.05.2014 Keistampers Boxtel

Eén autoritje en vier treinritten, meer hebben we niet nodig om onze bestemming te bereiken vandaag. Over Antwerpen-Berchem, Antwerpen-Centraal, Roosendaal en Tilburg komen we netjes volgens het boekje in Boxtel aan. Het kan dus nog, service geleverd door de spoorvreters der Lage Landen ! Meteen bij het station genummerde wandelpijltjes, zal straks bij het huiswaarts keren ruime tijdswinst opleveren. Door stille straten slingeren we richting Dommel en even verder het ruime startlokaal in het Jacob-Roelandslyceum. De container met materiaal van de organisatoren staat gewoontegetrouw voor de deur. Eigenlijk zijn we hier kind aan huis al lijkt de groep helpers ons wel gewijzigd sinds ons laatste optreden zo’n twee jaar geleden. Volledig vernieuwd parkoers zegt het dametje bij de inschrijftafel. In ben popelend om het te ontdekken.

Beginnen vrij klassiek aan deze tien-tien-tien tocht. Recht naar het domein Stapelen met zijn waterpartijen en prachtige rode beuken. Dan onder de spoorbanen door langs wat ik de ‘koetjestunnel’ noem. Vervolgens door een bedrijvenzone, we weten dat het één keer nauwelijks anders kan. Maar dan dient het eerste eikenlaantje langs  akkers en weilanden zich al aan. Het voert ons naar rivier de Beerze. Vanaf de oever die we volgen heerlijk kuieren langs het water met z’n tientallen leliebladeren. Dan volgt de eerste echte bosstrook, nog steeds parallel met de rivier die blijkbaar een facelift heeft ondergaan. Lijkt mij de aanleg van een overstromingsgebied net voor ie de bebouwing bereikt. De langere afstanden mogen vervolgens de open ruimte in. Wat men hier de heide noemt is eigenlijk hoofdzakelijk droog pijpenstrootje en wat verspreidde boompjes in soms grillige vormen. Koekoek en specht laten zich nadrukkelijk horen. Een kudde wilde paarden laat zich de kop op hol brengen, denkelijk door enkele fietsers. Ze rennen vervaarlijk af en aan de brede wandelweg, komen even verder toch tot rust. Jongere wandelaars kijken ons bezorgd aan, we stellen ze gerust, gewoon doorlopen maar. We passeren enkele stroken bewerkt land, ontluikend zomergraan. Stappen nog eens de Beerze over en volgen brede paden langs diepe, roestbruine grachten. Een kudde runderen, die wij hier vorige jaren al ontmoetten, houdt ons van op afstand in de gaten. Pauzeren doen we aan de rand van de weg, bij een omgebouwde werfwagen. De Keistampers verzorgen hun gasten tot in de puntjes. Er blijkt een fietstoer voorbij te komen, de 100 km van Tilburg. Aan de overkant van de weg zit een kroostrijke familie ganzen in het moeras.

Het tweede tientje begint bij het dal van de Beerze. We lopen langs de rand van een prachtig moerassig biotoop, met tal van waterplanten, vennetjes en tal van onzichtbare vogels die hun hoogste lied ten gehore geven. Paradijselijk is dit !  De parkoersmeester zorgt voor een pauze over landelijk tarmac en de typisch Brabantse hoeves, de kozijnen steevast groen geschilderd. We duiken een tweede keer het dal van de Beerze in, rondden eigenlijk het gebied vanaf de rustpost. Dan volgen graspaden, dijken eigenlijk, tussen akkerland en Beerze moerassen. Een langgerekte waterpartij met brede rietkraag ligt er stralend bij. We lopen weg van het water nu. Zoeken zandpaden op langs berk en haast zomers geurende spar. Waden door halfopen puur natuur stilaan naar het gebied met gele stekels van daarstraks. Mogen er nu uitgebreid van genieten langs kuddes runderen en paarden, tot rust gekomen bij drinkplaatsen. Schitterend toch dit heide- en vennengebied waar geen bebouwing te bespeuren valt. Alle afstanden, tenminste vanaf de 20 km komen samen. Wij krijgen het gezelschap van Hein uit Bladel. Stappen keuvelend de woongemeenschap van Roond binnen op weg naar onze tweede wagenrust op een pas gemaaide weide. Het is er nog behoorlijk druk. Elkeen geniet met volle teugen van het geïmproviseerde terras in de zon. We horen cijfers van 1.800 wandelaars gespreid over de twee dagen, een voltreffer voor deze regio.

Leveren onze startkaarten in bij iemand van de organisatie en beginnen aan onze laatste etappe. Klassiek nu langs het Mari Klijnpad en verderop ondermeer het Groot Hulsven. Opvallend weinig kikkergekwaak toch en helemaal geen kreisende meeuwen meer. Het was hier ooit anders. Er wordt ook gewerkt. Grote happen gewas zijn verdwenen, tot herstel van de oorspronkelijke begroeiing begrijpen wij. Vonden de ‘ersatz’ anders ook wel mooi de vorige jaren. Duiken dieper de bossen in met zijn ondergroei van ‘klokkebeesen’ en dennen de jonge vingers fier rechtop. Brede zandpaden loodsen ons naar Het Loo (dierencentrum). We zoeken de rand van ontluikende maïsvelden op tot ons volgend riviertje zijnde de Kleine AA. Weer zo’n heerlijk biotoop om volgen. De kleinere afstanden lopen een eind met ons mee. Worden met pendelbusjes aan en af de laatste rustpost gevoerd zodat ook zij natuur kunnen lopen. Een fantastisch initiatief van de Keistampers ! Stappen dwars door het gemillimeterde weiland van een kudde jonge paarden. Zij gunnen de tweevoeters geen blik waardig. Even wat asfalt en dan onze laatste waterpartij, het Smalwater. We zijn terug in Boxtel. Steken twee ‘ting-ting-ting’, drukke spoorwegen over en gaan op zoek naar een cafeetje, wat niet zo evident is als een Vlaming denkt. Toch raken we aan een Tripel Karmeliet alvorens de terugreis aan te vatten. In Roosendaal doen we er elk nog royaal een Duveltje bij aan € 6.00 het stuk, woekerprijzen !

Kijken terug op een fantastische wandeldag. De Keistampers staat al jaren borg voor één van de mooiste wandeltochten uit de Lage Landen en dat was vandaag niet anders. Een pijnlijke linkervoet neem ik er dan maar voor lief bij. Dinsdag komt het verhaal van Peter Heesakkers die met stijgende bezorgdheid op ons wachtte in het lyceum. Hij zette blijkbaar de organisatie in rep en roer tot iemand onze startkaarten te voorschijn toverde. Ja, de rust keerde weer over Boxtel …        

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/040520...

 

21:12 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -b

19-03-14

16.03.2014 Olat te Weebosch

We zijn naar onze normen vroeg op pad vandaag. Ik wil toch nog eens zo graag 40 lopen bij Adje. Vanaf Turnhout volgen we netjes de oranje omleidingspijlen over Oud-Turnhout naar Retie … om na een kwartiertje weer op de brug in Turnhout uit te komen ! Verdomde rot Belgische signalisatie ! Ik rij door naar Kasterlee, pik er de N123 op die ons over Retie en Postel naar Weebosch loodst. De kerkklok slaat er net 08:00 als we een verdoken parkeerplaatsje vinden.

Hennietje vormt ons ontvangstcomité. Zij brieft over wie er zoal weg is op de 50 & 60 km. Haar eigen Theo natuurlijk, maar ook de Wilskes, Jacqueline en zowaar Colette & Alain uit het verre Waalse Durbuy. Mijn pr activiteiten lonen, ben benieuwd naar hun reactie later op de dag. Klokslag 08:30 gaan we op pad. Het eerste tarmacje loodst ons meteen het dorp uit langs typische streekboerderijen naar de eerste berken & sparren. De zandgrond ligt er opvallend droog bij. Stormschade is duidelijk zichtbaar. De Kempen noemt dit gebied hier. Enkele ‘bumps’ loodsen ons naar een open plek met rustende heide en droog strootjesgras, altijd een lust voor het oog. Vrij snel bereiken we de eerste wagenrust, zeg maar tentrust. De legendarische Olat boterhammetjes gaan vlot van de hand. Ik geef even uitleg aan dametjes uit Diepenbeek die hier voor het eerst lopen. Wij zijn weer thuis !

De tweede etappe loodst ons naar de Cartierheide. Lopen met een weidse boog om het open terrein waar meeuwen in de verte krijsend ‘bal populair’ houden. Ik ben dol op die prachtige vergezichten met wuivende gele gras, glimmend witte berken en donkergroene grillige naaldbomen. Stilaan stappen we richting E34 bij afrit Reusel. Lopen parallel met de snelweg en merken een ziekenwagen op het zandparkoers. Een medewandelaar heeft hartfalen. Wij kennen hem niet, hij lijkt mij stabiel en rustig, we laten het medische team zijn werk doen en lopen stilletjes door. Zijn toch wel onder de indruk, een beetje van de kaart. Wandelen verder door de bossen met opvallend veel jonge den en fel groene mossen tot de tweede pauze, tevens de soeppost. Een Olat wandeling die smaakt altijd …

De langere afstanden nemen de brug over de autobaan, we lopen er even parallel mee.  Stappen vervolgens door het bos rond een vakantiepark. Tussen bos en grasland wordt de route verder gezet. Even wat bebouwing en dan wacht het dijkje langs de Goorloop. Wij delen Adje’s voorliefde voor waterloopjes. Landgoed Ten Vorsel komt nu aan bod, nog meer hooiland en bossen met spar en jonge den prominent aanwezig. Ook de ‘klokkebeesen’ staan al volop in het frisse groen. Bij een langgerekt ven moeten we een fietspad op. Hardlopers doen er hun ding over 21 km in omgekeerde richting. Jong en oud geeft ook bij deze sporters het beste van zichzelf, zwoegend of soepel, elk naar eigen inzicht en vermogen. Anderhalve kilometer verder zijn we weer alleen in het groen. Er daagt een uitkijktoren voor ons op. De eerste caférust wenkt, wordt een terrasje voor ons samen met Anneke en Rudy van wijlen het Palmclubke.

We zullen een eindje samen lopen tot 30 en 40 km uiteen gaan bij weer zo’n prachtige open ruimte met hoge gele grassen en afgeplagde percelen. Voorbij de Reuselse kei, eeuwenoud, passeren we akkers en hoeves. Steken de Postelsedijk over en lopen winters ogende bossen in. Moeten rond de moerassen van de Reuselse Moeren. Dat doen we aanvankelijk door een gracht te volgen, daarna ook een strook steenweg in aanleg, in grintvorm eigenlijk. Even enkele meter Olat pad, lees zompige grond, dan wordt het weer zachte, onverharde ondergrond langs schrikdraad. Linda vind de vooropgestelde 9 km extra lang, ik merk niets bijzonders. Adje stuurt ons letterlijk door de boer zijnen akker richting rustpost bij de Postelsche Hofstee. We spreken er een laatste keer de Olat ‘bammetjes’ aan.

Een strookje steenweg loodst ons terug over de snelweg. Zo snel mogelijk kiest Ad voor een karrenspoor, door bosbouwers getrokken in de sparrenbossen. Het zet ons af bij een monument uit WO II verwijzend naar een gevallen Lancaster 1. We trekken de weidse akkers in over stoffige paden. Stroken bos begrenzen de vergezichten. De volgende bosstrook zet ons af bij een café pal op de grens. We doen er een, zei het fris, terrasje. Moeten lachen met het mini thuishondje dat zijn territorium beheert en beheerst als een grootmeester tegen alle mogelijke indringers die veel groter zijn dan zij. De loebassen wijken zowaar ! Het laatste uurtje wandelplezier blijft bosrijk, met talrijke ‘bumps’ om de laatste jus uit de kuiten te persen. Met een merkwaardige natuur speeltuin ook. Bij een voetbalveld weten we de strijd gestreden. Een paar drukke straatjes en we staan bij kerk en zaal. Hennie wordt ons maatje, geduldig wachtend op Theo. Zijn verbaasd ook Iris nog eens te kunnen ontmoeten, uiteraard de Wilskes maar ook Bea & Jerome, onze nieuwbakken Antwerpenaren. Zouden ze wat heimwee hebben ? Colette & Alain vallen binnen, krijgen ons in de mot en zijn wild enthousiast. In geuren en kleuren bewieroken zij de organisatie, parkoers, markering en catering. Ja, dit vonden zij een voltreffer. Mijn dag is goed, Olat heeft er weer wat vriendjes bij die vast en zeker hun verhaal gaan vertellen in Wallonië. Voldaan rijden we terug naar huis, zonder omleidingen die volgens Rudy pas morgen maandag van kracht gaan. Olat, het blijft een feest !!          

 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/160320...

21:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -w

22-01-14

19.01.2014 OLAT te Esch

We kregen vrijdagavond een e-mail. Of we de koosnaam Nederbelgen nog wel waard waren ? We nemen vanochtend de uitdaging aan, zetten over Breda en Tilburg koers naar het ons onbekende dorp Esch. Ligt net ten noorden van Boxtel en Adje blaast er verzamelen, kan dus niet fout gaan. Het is even zoeken, wegens gebrek aan naamborden, om het dorpscentrum te vinden, langs ondermeer een on-Ollandse brokkenweg door bos. Parkeerwachters wijzen ons de weg naar een weiland achter nieuwbouw. Het startzaaltje valt wat klein uit voor de toeloop. Ons aller Hennie pikt ons zo uit de meute. Ze ziet er wat pips, bleekjes uit, vergeet zelfs mij op de kast te jagen. Wandelen lukt nog niet maar ze is onder het volk en ook dat is belangrijk in haar genezingsproces. Martin laat nog even op zich wachten. Heeft vast zoete dromen denken wij dan.

Toch slagen we er in om als trio op pad te gaan, achter een vrij grote groep Waalwijkers aan. In de frisse morgen lopen we langs natte akkers richting Eikenhorst. Een fietspad zet ons af bij een winters ogend bos met een ondergroei van rododendrons. Ook de eerste waterpartijtjes komen er aan te pas. We stappen door een parklandschap, langs een kasteeltje. Hier is of was rijkdom. Olat bedenkt een leuk plaatsje voor de eerste wagenrust. Boterhammetjes eten in een mooie dreef.

Gesterkt gaan we weer op pad langs prachtig wisselende laantjes, dan weer breed met loofbomen, ook wel donkere spar. Ze zetten ons af bij de immer drukke spoorbaan en recreatieve plas De Lange Spier. We rondden het water verhard terwijl een waterzonnetje door het zwerk komt piepen. Camping Dennenoord wordt onze tweede rustpost. Niet te doen vanwege de immense drukte, we lopen gelijk door. Ad stuurt bij Tongeren de langere afstanden de AAbroeken in. Lekkere zompig grasland langs de Kleine AA. Aan de overkant van een steenweg lonkt iets heel anders … de Kampina ! Aanvankelijk wandelen we er over brede zandpaden dwars door de sparrenbossen. Stilaan wordt onze ondergrond ook groen van korte grassen en mossen. Martin verlaat ons, wil de 40 km lopen, wij gaan voor 30 km. Stappen recht naar de open ruimte en een zee van droog pijpenstrootje, met her en der een eenzame grillige naaldboom. De stilte is er oorverdovend, wij genieten van dit wonderlijke paradijs. Lopen door naar stilaan meer bebost bij het Belversven en riviertje de Rosep. Adje laat ons nog wat rond hossen door de Oisterwijckse bossen alvorens een derde rustpost aan te bieden. De Posthoorn heeft verse snert in de aanbieding en daar kunnen we niet aan weerstaan. Hij smaakt overheerlijk maar stelt onze spijsvertering toch wel op de proef. Dirk (Nijlen) komt trouwens tot dezelfde conclusie, vindt zijn ritme niet terug.

Innerlijk voldaan stappen we verder langs de Nemelaerweg, weer de pure natuur in, wit en groen tegemoet. Een prachtige, haast dichtgegroeide beek, vinden we geweldig. Merkwaardig ook hoe ons pad dwars over de spoorbaan loopt. Langs het gemaal stappen we een eerste keer over de Essche stroom, een vrij brede rivier die aan de Dommel doet denken. We maken een zeer gesmaakt ommetje rond kasteel Nemelaer om dan echt de Essche Stroom op te zoeken. Adje plaagt ons even met een tunneltje voor dwergjes, kop in kas dus, zelfs voor Linda. Schitterend toch, al die variatie in één tocht, zeg ik tegen Leo (Poppel). We verlaten het water, samen met de wandelaars van de 20 km. Moeten dwars door een ingezaaide akker en zoeken vervolgens brede zandwegen op. Weilanden en plantenkwekerijen (buxus) lossen elkaar af. Stilaan komt de menselijke aanwezigheid weer op ons af. Zandwegen naar vogels genoemd herbergen tientallen chalets, blijkbaar toch vaste bewoning. Ook hier vindt Olat een leuk hoekje voor de soeppost. Linda’s maag kan het nog niet aan, ik laat mij niet pramen.

De laatste etappe lopen we met Nicole (Wils). Een leuk dijkje langs een beekje dwars door de akkers. De onverharde Esschebaan en nog een strookje langs de stroom. We zijn voor ons doen erg vroeg binnen. Botsen op Peter Heesakkers en Noud wiens uitgaansvergunning blijkbaar erg kort is. Een korte babbel en ze gaan er vandoor. Komt François de l’Acier daar aan, een man van Staal ! Hij daagde ons uit en tekent netjes present. Het doet ons zo’n plezier de ouwe gabber terug te zien in ‘good shape’, daar moet op geklonken worden ! Binnen de tien minuten zwelt ons drietal aan tot een groep van meer dan 10 wandelaars. Hij kan het nog, het wandelvolkje aan hem binden. Linda & ik moeten en zullen een Duvel drinken, hij weet hoe zijn maatjes te verwennen. Met spijt nemen we afscheid van het groepje, hebben nog een uurtje rijden voor de boeg. Op de terugweg moet ik toch wel even slikken, wat was dit weer een mooie dag. Olat is steeds pure verwennerij naar parkoers en naar sfeer, naar kameraadschap onder de wandelaars. Daarom zijn wij nog steeds Nederbelgen Frans. Graag tot ergens te velde en tussen pot en pint.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/190120...

 

21:26 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -e

30-11-13

23.11.2013 De Wandelende Krabben te Putte

Het lijkt wel een reünie op de Antwerpse Rooseveldplaats. Jacqueline, JPD (wiens peeceetje schrijfkramp heeft), Patje Kloek, Jefke, Rudy de facteur, en zoveel meer, allen nemen ze de bus naar het Moretusplein in Stabroek. Het wordt dus een gezellige rit en vervolgens inwandeling tot de startlocatie in het grensdorp Putte, aan zijn noordelijke kant. Ook daar een pak bekenden, met koning auto gekomen. Het wordt een heuse thuismatch voor ons, deze Krabbentocht.

En toch gaan we alleen op pad, toch wel straf. We volgen net als vorig jaar de prachtige dreven van de Oude Postbaan richting Groote Meer. Waar de 30 km een eerste ommetje maakt glimmen de berken en ligt het zand er rul bij. Een mini heuveltje zorgt voor een uniek uitzicht over een ven en zijn gelige omgeving van stilaan winterse helmgrassen, pijpenstrootje. Heerlijk is dit alles, duidelijk minder nat dan 12 maanden geleden. We gaan zand baggeren door de open ruimte. Licht golvend landschap begroeit met lage grassen, plukjes heide en mossen. Dit is genieten ! Sparrenbos komt vervolgens uitgebreid aan bod, bij wijze van contrast. De ondergrond voelt heerlijk zacht en veerkrachtig aan. De prachtige gelagzaal van camping Heusche Bollaaert zit afgeladen vol wandelaars. Zelfs onze Waaslandse laatbloeiers tekenen er present.

We duiken na soep en koffie opnieuw de bossen van de Grote Meer in voor een prachtige loofdreef. Een tarmacje stuurt ons vervolgens achterlangs bij Machsike Hadass, een Antwerps Joods kerkhof uit vervlogen tijden. We krijgen het gezelschap van de broertjes De Keyser, toch wandelfit genoeg na een nachtshift NMBS. Bij de afrastering van het luchtmachtterrein Woensdrecht scheiden onze wegen. De 30 km loopt dwars door Stoppelbergen, een deel van de Noord-Brabantse Wal, bebost met nogal wat kaalslag. Het parkoers oogt anders als we opnieuw de open ruimte opzoeken bij een veld krulkolen (boerenkool zegt men in Olland). Langs de bosrand vorderen we stilaan richting bewoonde wereld. Links spuien Doelse ‘frietketels’ hun stoomlading. Dwars door een KMO-zone stappen we Ossendrecht binnen. De rustpost bij Hoeks is welkom na 10 km wandelplezier. Hoog tijd voor een fameuze koffiekoek, made in Bergen-Op-Zoom.

Samen met onze Waaslandse ‘pijp’ zetten we ons stapje in de grensstreek verder. Voorbij ’t Puts Meuleke duiken we opnieuw de Ossendrechtse Heide in. Immer groene spar met een ondergroei van geel pijpenstrootje, prachtig ! Verderop toveren loofbomen de mooiste herfsttinten, deze tocht kan al lang niet meer stuk. We gaan opnieuw zand baggeren, lopen een tweede keer door de zandbak die we deze morgen ook al trotseerden. Hetzelfde sparrenbos loodst ons terug naar de camping. Het is er heel wat rustiger. Bertus en vriendin vleien zich genietend in diepe sofa’s. De afsluiter begint met tarmacjes die we verorberen met de Opwijkse broertjes. Zoeken domein Ravenhof op met zijn mooie laantjes langs ondermeer een zomertoren. In het dorp nemen we afscheid. Ruilen de startzaal zonder Duvel in voor een biljartcafeetje met. Een mens kan niet echt op één been lopen en dus vertrekken we richting bus na het tweede natje. Hebben een heerlijke wandeldag achter de rug. Deze tocht wordt vast een blijvertje in ons repertorium. 

 

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/231120...

20:59 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -p

08-11-13

03.11.2013 wsv Waalwijk '82

Vorige zondag nodigde Martin ons uit om samen het winterseizoen in Waalwijk op gang te stappen. Uitnodiging waar wij maar al te graag op ingaan. Onderweg op de snelweg, ter hoogte van Meer, blijkt een wagen over boomtoppen heen in de gracht belandt te zijn. Brandweermannen zijn actief, je wil niet weten wat zij beneden vinden. Verder verloopt onze reis vlekkeloos. Naar goede gewoonte is het zoeken naar een parkeerplaats in de buurt van de Sint Crispijnstraat. De begroeting aan de inschrijftafel en van Martin is zoals altijd hartelijk. De meeste wandelaars zijn al onderweg, wij laten ons de kop koffie in het Buurthuis smaken.

We starten een beetje ‘anders dan anders’. Lopen wat straatjes en fietspaden langs hier onvermijdelijke grachten. Voorbij de rand van een bedrijvenzone gaat het rechttoe, rechtaan richting Sprang-Capelle. Ter hoogte van Hotel Efteling draaien we links weg van het pretpark, ons pretpark tegemoet. Bij het eerste poortje lezen we de magische woorden Loonse- en Drunense Duinen. We gaan lekker kuieren door de bossen van spar en berk. Delen de paden zo nu en dan met mountainbikers. Een paar prachtige stroken rustende heide zorgen voor een aangename afwisseling. Bij enkele huizen gaan we in de fout. De nummering loopt met een ruk op van 54 naar 110. We keren op onze stappen terug. Gekleurde medewandelaars volharden en lopen door. Hebben zo hun eigen invulling van de tocht : un, deux,trois …beaucoup. Even wat villaatjes kijken en dan wacht de rust in het prachtige etablissement “De Kiosk”. Net voor noen is het tijd voor een soepje en dan wil Martin die graag Belgisch en met een schuimkraag. Ik ga voor uien, Linda voor tomaat, netjes geserveerd met broodkorstjes.

 

Loon-Op-Zand, want daar zijn we, verlaten we langs een lange rechte weg. Duiken ten langen leste terug de bossen in voor een ‘bumpy’ strook. Voorbij het druk beklante Bosch & Duin gaan we een fietspad op. Het voert ons weg van de bebouwing langs een winderig bosrand. Wanneer de parkoersbouwer genoeg asfalt gezien heeft, stuurt hij ons opnieuw de bossen in. Het begint blijkbaar zachtjes te regenen. Wij zijn lekker beschut door het nog steeds groene bladerdak, begin november nota bene. Er zijn geen seizoenen meer ! Smalle paadjes loodsen ons langs prachtige lage varens. Plots wandelen we voorbij een soort monument, bij Martin welbekend. Met een mond weids openvallend van verbazing staan we aan de rand van een immense zandvlakte. Wat een schitterende omgeving ! We baggeren even door het mulle geel en zetten dan koers naar de bebouwing van Land van Kleef … en ons nummer 110 van daarstraks. Zijn intussen al zowat anderhalf uur later dan toen we hier vanmorgen passeerden. Even later mogen we opnieuw van de magistrale zandvlakte genieten. Gaan ze nu ook daadwerkelijk doorkruisen samen met heel wat zondagse wandelaars en hun trouwe viervoeters. Nog een laatste bosstrookje en de Tonny Goedhart camper komt in zicht. Traditiegetrouw opgesteld bij de hondenvijver. Hebben twee lange etappes van respectievelijk 11 en 12 km in de kuiten en dus is er nood aan soep.

Nog een uurtje te gaan tot de finish. Moeten eerst wat steenwegjes en hun fietspaden lopen tot de bossen van Plantloon. Zijn prachtige beukendreven en stille poeltjes horen bij mijn favoriete wandelpaden. Voorbij poel Galgenwiel bereiken we de rand van Waalwijk. Nog enkele stille straten en Buurthuis De Wierd duikt voor ons op. Onze eerste wintertocht bij ’82 was meteen een voltreffer. Met toch wel een kropje in de keel drinken we een paar Palmpies. Deze startlocatie verdwijnt eind 2013 en wordt vervangen door Buurthuis “Zanddonk”. Het voelt vreemd aan want we waren hier meer dan thuis. 

 

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/031120...

 

 

21:45 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -w

04-09-13

31.08.2013 Non Plus Ultra Woensdrecht

Vandaag doen we het rustig aan. Slapen wat langer dan gewoonlijk en rijden dan op een drafje tot net over de grens. Moeten even zoeken naar een geschikte parkeerplaats in de buurt van café Non Plus Ultra in Woensdrecht. Deze organisatie is nauw verbonden met de in onze kontreien beter gekende Wandelende Krabben. We starten niet vanuit de gelagzaal deze keer maar vanuit een fraai aangrenzend zaaltje. Het zal niet het enige, anders dan anders zijn vandaag.

We kiezen een rustige 30 km, morgen wacht andere koek. De langere afstanden mogen meteen de Noordoostpolder in. Kuieren over brede zandpaden tussen uien- en andere akkers. De achtergrond wordt gevormd door de imposante kerktoren van Hoogerheide en de dampende ‘frietketels’ van Doel. Het klimaat voelt raar aan, een ‘vettige’ zeelucht maakt de ademhaling wat zwaarder dan anders. We lopen de stille gemeente terug in bij Marktje, moeten de enige korte helling op tot het uitzicht over de snelweg bij Markiezaat. De omzwerving loodst ons, weer anders dan anders toch tot bij het tunneltje van de Langeweg. Meteen erna kiezen we voor rechts, zandwegen volgend langs het lage maïs. Bij Lindonk volgt een bosstrookje en een landdijk. Dan volgt het klassieke graspad langs de spoorbaan tot voorbij hoeve Hildernisse. Met de Binnenschelde aan onze linkerhand lopen we vrijwel rechtdoor tot Kraaijenberg, een kleine oneffenheid in het landschap. Op zijn ‘top’ ligt de klassieke rustpost. We komen er Okke en zijn maatjes tegen. Hebben toch al 9 km in de kuiten. Maken er met z’n allen een gezellig terrasje van.

De 30 km maakt er een lus van 8 km. Het wordt weer eens anders dan anders. De route voert ons over de spoorweg richting woonkerk Heimolen. Voorbij de Bergense Ringweg en Hoeve Snepvangers wacht een bosstrook bij Groot Molenbeek. Dan moeten we ongezellig langs de Huijbergsebaan en de ringweg over asfalt lopen. We worden uit ons lijden verlost bij Klein Molenbeek en zijn aarden pad door de open ruimte, de vallei van een stille gracht. Vervolgens komt de Bergense Woonboulevard uitgebreid aan bod. We sluiten af met het dal van de Molenbeek, zijn waterpartijtjes en vlondertjes. Een beetje dun toch, deze lus. Bij de rustpost komen we Willy & Marij tegen. Zij lopen uiteraard de 40 km en zijn blij verrast door het anders dan anders parkoers. Ook Annemie (Bornem) en Milleke Mol zijn van de partij.

Met de Waaslanders trekken we verder richting Mattenburgh. De merkwaardige levensstijl van ons aller Peter vormt een dankbaar onderwerp van gesprek. Bij Lindonk gaan onze wegen uit elkaar. De 30 km maakt een alleraardigst extra lusje door het donkere loofbos. Terug bij de hoofdweg en zijn rotondes gekomen heerst er een drukte van belang. We pauzeren er een tiental minuutjes om wielerwedstrijd World Ports Classic te laten voorbij komen. Altijd leuk om de drukte rond de renners te aanschouwen. Even verder wacht onze laatste pauze, een wagenrust. Opnieuw gaat de 30 km zijn eigen weg. We moeten een steile duin over en wandelen dan over een zandweg richting ateliers van Fokker. Laten ons misleiden door een jeugdig gemotoriseerd talent en moeten op onze stappen terugkeren. Krijgen een lekker golvend bosparkoers onder de voetjes geschoven, met een ondergroei van weelderige varens. Steken bij Albert Heijn de drukke steenweg over en gaan dan uitbollen langs de Rijzende Weg. Bij het oude Protestantse kerkhof weten we de finish vlakbij. We zijn dicht genoeg bij België om er van een Duvelke te kunnen genieten. In het zaaltje vrijwel uitsluitend Vlamingen waaronder Jeroen.

Vrolijk rijden we naar huis terug. Het was een leuk weerzien met deze tocht temeer daar het parkoers totaal anders was dan we verwacht hadden. Zo hebben we het graag.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/310820...

 

 

21:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -w

23-05-13

19.05.2013 Wandelende Krabben te Ossendrecht

Onderweg passeren we een auto met Belgische nummerplaat die wat weifelend zijn weg zoekt. Blijkt een koppeltje uit Oudenaarde te zijn voor het eerst op verkenning in Ossendrecht. Wij waren hier al meer te gast, moeten er wel de auto voor van stal halen. Eens te meer bouwen we ons eigen parkoers vandaag. 42 km Krabben is ons wat te veel, wij bouwen een 36 km uit, althans dat denken wij.

Na de koffie stappen we door het ruime bos, over de eerste duintjes ook, maar dit jaar zonder rododendrons in bloei. De natuur verwerkt de lange winter wat trager dan andere jaren. Lopen vervolgens een fietspad op richting Hoogerheide en dan rechtsaf de Postbaan in. Passeren meerdere aanplantingen van groenten waaronder venkel. De tarmac van de Groene Papegaai verlaten we voor domein Kortenhoeff en even verder Groote Meer. De natuur vertoont er een merkwaardige mix van fris groen en nog winters geel pijpenstrootje. De vele vennen liggen prachtig rustig te blinken in de zon. Ja, vandaag is de aarde nog eens een blauwe planeet. We wisten haast niet meer hoe zulks er uit zag ! Zoals wel meer in deze omgeving mogen we al eens zand baggeren. Lopen ook over vele graspaden door loofbos en spar. De tijd tikt ongenadig verder, we blijven maar lopen tot de verlossing van de grote akker die we moeten ronden om tot bij hoeve Hoeks en de eerste rustpost te geraken. We liepen 2:15 over de eerste 9,6 km. Later zal blijken dat dit voor iedereen gold. De Krabben zijn on-Hollands gul met de kilometers voor dezelfde prijs !

Na de koffie lopen we traditiegetrouw een heuveltje van de Brabantse Wal op. Een zandweg tussen sparren voert ons naar Ossendrecht dorp, versiert met vele vlaggen ter ere van de Roparun doortocht de volgende nacht. Bij Leemberg laten we de bebouwing achter ons, gaan de polder in met de Antwerpse haven op de achtergrond. Klinkerwegen  voeren ons naar Hageland en de volgende groentevelden tegemoet. Over de Armendijk gaat het richting Bels en cafeetje De Leeuw, grondgebied Zandvliet. Wij kozen voor de korte oplossing van 5,8 km tot het zonnige terras. Begroeten er Bornemse Annemie die alweer twee uur wandelde over de volgende 10 km. Kleine Stoppelbergen is alleen maar gepland voor de 42 km maar wij pikken ze graag mee. Het wordt heerlijk flaneren over zonnige zandpaden, langs berk en spar. De vogeltjes zingen hun mooiste liedjes, alleen de koekoek missen we hier. Een ontbost heuveltje toont een prachtig biotoop van rustende heide. Een breed pad langs een diepe gracht loodst ons terug naar de bewoonde wereld. De eerste citroentjes fladderen vrolijk met ons mee. Een kasseibaantjes en dan … is het tijd voor kriek van ’t vat.

Ik dol nog wat verbaal met de helpers ter plaatse en we gaan terug op pad. De Scheidreef is ook meteen de splitsing. We lopen langs bos en bosrand richting Politie Academie. Krijgen nu een halfopen parkoers onder de sloffen geschoven. Bij de eerstvolgende splitsing twijfelen we even. Ik heb zo’n vermoeden dat ze niet helemaal Bijbelvast is. We houden het kort, volgen de 24 km over het fietspad voorbij het Puts Meuleke  tot hoeve Hoeks voor onze laatste pauze. Lopen dan eerst hetzelfde kilometertje als vanmorgen over de Brabantse Wal. Stappen vervolgens, verdoken in het groen langs een kikkerpoel. Mogen nu heerlijk slingeren door puur natuur, veelal naaldbos. Aan de overkant van een steenweg wachten lange rechte paden. Een ven bedekt met wit pluis vormt er ons keerpunt. Vluchtheuvel noemt dit gebied. Door het bos wandelen we naar de finish, het zonnige terras en de Duvel tegemoet. We krijgen er het gezelschap van ons bekende Borgerhouters, echten van ’t Stad.

Een paar drankjes en het is tijd om terug naar Bels te rijden. Hebben een heerlijke, zonovergoten tocht achter de rug. Benieuwd wat het morgen maandag wordt.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/190520...

 

 

 

 

21:19 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -o

03-04-13

30.03.2013 De Arend Hoogerheide

Op een drafje rijden we vanmorgen naar Hoogerheide, naar onze Hollandse Stroboeren. Alhoewel Martin van familiebezoek in Maastricht dient terug te komen zit hij ons toch al op te wachten. De Wilskes gaan er al meteen vandoor, die hazewinden zullen we vandaag niet meer terugzien. Wij nemen de tijd voor nog een bakje en een praatje met enkele helpers. Gaan van start door de nog stille winkelstraat en lopen algauw langs de rand van Noordpolder Ossendrecht. Verlaten de kortere afstanden, de 40 km wordt richting kerk gestuurd en een eveneens stille woonwijk. We ruilen ze in voor brede zandpaden door het bronsgroen eikenhout richting Calfven. Stappen voorbij de opbergplaats van carnavalwagens en wandelen even later langs velden die afgedekt zijn met wit plastic. Wij vermoeden aardbeien. Laten ook de bewoning van Calfven achter ons en gaan terug de Noordpolder in. Het wordt een lange omzwerving langs kreken, kanalen en over dijken richting Woensdrecht. Zwanen scheren haast geluidloos over onze hoofden, de halzen langgerekt als richtingaanwijzers. Bij Marktje pikken we de andere afstanden terug op. Maken vanaf de tank een omzwerving door het slapende dorp. Krijgen even een uitkijk op de snelweg bij Markiezaat, passeren vervolgens een oud protestants kerkhof en het café waar wij de rustpost verwachten. Zijn al ruim twee uur onderweg maar niks te rusten. We kiezen voor de Langeweg die ons onder de snelweg doorstuurt en mogen pas pauzeren aan de overkant bij boerderij Bolders. Hebben officieel 12,3 km op de teller staan, er leek ons geen einde aan te komen.

Hoog tijd dus om de innerlijke mens te versterken. We gaan ook even kijken naar pas geboren kleurrijke lammetjes, veilig en wel bij moeder schaap in de box. Zijn er weer klaar voor. Gaan de dijk op langs de spoorbaan tussen Bergen-Op-Zoom en Vlissingen. Ver weg ligt de Schelde. Moeten even de polder in waar we vechten tegen een ijzige noordooster. Zijn dan ook blij de bossen bij Lindonk te mogen opzoeken voor weer een extra lusje. Vervolgens duiken we als karekieten het riet in onderaf de al eerder genoemde spoorbaan. Hier stond heel vroeger een openlucht zwembad, weet Martin. Voorbij een paardenhoeve lopen we om een ruime plas en Kraaijenberg heen. Een korte klim, pauze twee dient zich aan na ruim 20km. We worden er hartelijk ontvangen door ondermeer een Limburgse uit Overpelt, die na zoveel jaren Noord-Brabant toch nog steeds haar ware origine niet kan verbergen. Naar goede gewoonte koop ik hier twee hardgekookte ‘arend’eitjes, het hoeft niet altijd chocolade te zijn.

We lopen de berg weer af langs de vijver en komen aan de overkant van de spoorweg uit in Mattenburgh om heerlijke bosstroken te bewandelen. Het tunneltje bij Zuidgeest loodst ons onder de snelweg door. We volgen nu de bosrand richting Heimolen tot even verder de klassieke rustpost Snepvangers, ook al een paardenboerderij. Zaten we hier vroeger alleen maar tussen de strobalen, er zijn nu ook boxen in de ruimte met zenuwachtig bewegende veulens. Stevig materiaal is nodig om de hoeftrappen op te vangen ! Krijgen een extra lus cadeau van ruim 9 km door de Woensdrechtse Heide. We kunnen haast eindeloos genieten van immer groene naaldbomen, geeldorre helmgras, zowaar zon en uiteraard zand. Open stroken zijn dicht begroeid met rustende heide. Voorbij Groot Molenbeek stappen we door weiland en langs een paar boerderijen terug naar Heimolen dorp. De laatste pauze wenkt, er vliegt intussen zowaar een beetje sneeuw, nog maar eens tijdens dit toch wel barre voorjaar.

Een kort stukje steenweg en we zoeken opnieuw de bossen op bij Zuidgeest en Mattenburgh. Heerlijk flaneren is het over de lange rechte paden. Tussendoor mogen we genieten van het uitzicht over een prachtig en rustig ven. Slingerpaadjes nu, die ons naar de militaire basis en de fabrieken van Fokker voeren. We verlaten de natuur en gaan rechttoe, rechtaan de Antwerpsestraatweg volgen tot we het centrum van Hoogerheide bereiken. Uitbollen doen we door een nog steeds verlaten winkelstraat. Hoog tijd voor een Duvel of twee. Kijken tevreden terug op weer eens een heerlijke Arendstocht, getekend met oog voor afwisseling en natuur. Ook Bea en Jerome, hier voor het eerst deelnemend, noteren alvast de datum van de tweede tocht dit jaar, 29 december 2013. Morgen, Paasdag snijden we heel andere koek aan.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/300320...

20:33 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -h

27-03-13

23.03.2013 Thor Roosendaal te Rucphen

Het is bitter koud als we in de vroege ochtend naar kapster Marina rijden. Ze woont net voor de Tramezantlei in Schoten. Ja, die bestaat echt ! Een gezellige babbel later zijn we kortgeknipt paraat voor de wandeltocht van de dag. Zijn al aardig opgeschoten in noordwaartse richting. Pikken de Noorderlaan op en vervolgen onze weg langs de A12 voorbij Bergen-Op-Zoom en Roosendaal. Thor blijkt ook de aanwijzingen van Google Maps te volgen en loods ons via de Postbaan en Kade naar de zandbak en de parkeerweide bij het hondenoefenterrein. We starten vandaag in de aangename, ruime gelagzaal van camping De Posthoorn te Rucphen. Deze tocht is intussen uitgegroeid tot een klassieker in ons repertoire. Ze noemt trouwens de Kees (inderdaad in Nederland) Knappers (knap is ze ook al) Boswandeltocht (al is er ook wat heide bij).

Gezien het wat latere tijdstip opteren we voor de 30 km. De eerste lus stuurt ons buitenom de Rucphense Heide (bossen dus) langs ondermeer een kerkhofje en neerhof. Zandpaden loodsen ons door het immer groen van Meerven tot het Weideveldenpad. Weids zijn de vergezichten inderdaad. Over de kale akkers bemerken we in de verte de kerk van Schijf en wandelaars die er naartoe lopen. Wij keren langs plantenkwekerijen en bospaden terug naar een echte strook heide bij de Pierestraat. Mogen er doorheen lopen deze keer en pikken pas bij de parking het fietspad op dat ons terug afzet in de Posthoorn. Dampende snert en koffie, ideaal bij deze toch weer echt winterse, grauwe dag. Hebben 7,5 km in de benen.

De tweede etappe loodst ons opnieuw rond de parking en de hondenschool. Enkele frêle sneeuwvlokjes begeleiden ons over de tarmacjes van de Kromme Elleboog. Bij wegnaam Posthoorn duiken we opnieuw het groen in, zei het nog even met uitzicht over de nieuwbouw van Roosendaal. Verbazen er ons intussen over dat we hier moederziel alleen lopen. Waar zitten al die vinnige Hollandse stappers toch ? We duiken steeds dieper de Rucpense bossen in bij De Oliepot. Pikken vervolgens zijn rand weer op bij de Zeepestraat, die ons afzet bij de Roosendaalsebaan en de uit de kluiten gewassen wagenrust. Op een bankje gezeten genieten we van onze warme drank. Hollandse Oma & Opa Stroboeren komen ook langs. We kennen ze als fans van Beneluxwandelen en maken even een vrolijk babbeltje.

Blijven niet te lang stilstaan, daarvoor is het te koud. Zij blij in de bossen te kunnen lopen. Over zandpaden maar ook langs statige sparren met de voetjes in hel groen mos. Open stroken parkoers voelen steevast ijzig aan. De wind gaat stevig tekeer, er vliegen regelmatig wat witte vlokjes. We worstelen ons door de akkers van De Heiberg tot de kerk van Schijf en rustpost D’n Hoge Dries. Hebben er toch al zo’n 20 km opzitten. Martin zit er van zijn soepje te genieten. Hij heeft ook de lus van de 40 km al in de kuiten zitten. Natuurlijk vormen wij de laatste 10 km een wandeltrio !

Al duiken we dan alle drie diep in onze kragen, we kletsen er gezellig op los. Kennen de omgeving zowat uit het hoofd. Zeker Martin dan die hier zijn trainingsparkoers heeft liggen. Zoals het hoort lopen we door de prachtige Rucpense bossen, door het zand en over meer begaanbare paden. We hebben nog een rust te goed bij de tent. De soep is er op maar koffie en een krentenboterham gaan er gewillig in. Vrolijk wandelen we verder ondermeer voorbij camping ’t Ossekopke. Fietspaden loodsen ons door de bossen terug naar De Posthoorn waar we nog even kunnen dollen met Will Pardon, ook al naar goede gewoonte. Den Duvel smaakt heerlijk, wij zijn de laatste wandelaars die door het vriendelijke personeel worden uitgewuifd. Vanavond vieren zij nog een zilveren bruiloft.

Als allerlaatste verlaten we de parkeerweide. Op Nederlandse grondgebied blijft het droog. Eens voorbij Hoogerheide, nabij de Antwerpse haven komen we in zwaar weer terecht met regen en sneeuw. Lindake slaapt er zich zalig doorheen, ik ben één en al aandacht aan het stuur. We hadden blijkbaar geluk met het weer vandaag en konden weer voluit genieten van de heerlijke Thoriaanse bostocht. Tot de volgende …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/230320...

 

 

 

 

20:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -r

20-02-13

17.02.2013 OLAT te Helenaveen

Lindake is vrijdagavond wat ziekjes in de luchtwegen, ik voel mij moe. We gooien zaterdagochtend dan ook de wandelhanddoek, blijven tot 09:00 in bed liggen. Terwijl mijn vrouwtje gaat fitnessen met haar vriendinnen neem ik de tijd voor enkele boodschappen. Er moeten schoenen gekocht en de eerste zaden en plantgoed voor ons tuintje. Ik maak mijn eigen lentekriebels en een leuk tochtje vanaf de A12, langs de Zinkval en door de weilanden tot de Vliet. Heb de lessen van parkoersmeester André (Schelle) goed onthouden.

Eén dag pauze vinden we meer dan voldoende. Helenaveen is bij ons beiden een naam als een klok. Als Ad daar zijn kunsten vertoont, dan mogen we niet ontbreken. Erwtensoep, daar rijden we door aan een gezapig tempo tot zowat Turnhout. Daarna klaart de lucht geleidelijk uit. Het is berendruk in het kleine Peeldorp, draaien wat rondjes om ons karretje kwijt te raken. Iemand volgt ons op de voet, parkeert in hetzelfde straatje als wij. Blijken Gonny en Jos te zijn met wie we een korte gezellige babbel hebben. De eerste lichting is al op pad, oorlogsinvaliden Hennie en Henk zitten nog gezellig samen. Kunnen wij even mee koffie drinken.

Zodoende zijn we wat later op pad dan ik voor ogen had. Het is 08:25 als we onze eerste passen zetten voor wat Ad aankondigt als 41,8 km. Vrij snel gaan dertigers en veertigers hun eigen gang langs de bruine Helenavaart. Vissers turen er haast roerloos naar hun dobbers, lijken wel reigers. Rechts de eerste open landen, een weidse blik over geel helmgras, zo ver de nevels het toelaten. Bij de splitsing kiest Linda resoluut voor de Astense AA. Moederziel alleen lopen we nu langs weilanden en kale akkers, het waterloopje volgend. Heel in de verte nog een paar stappers, achterom de leegte. We hervallen eigenlijk in onze eenzame oude gewoonte, het deert ons helemaal niet. Op de graspaden schiet het eerste pannenkoekenkruid frisgroen uit. Een pril lentegevoel over het nevelige land. Na 7,8, naar ons dunken ruim gemeten, kilometer wachten de eerste Olat ‘bammetjes’ bij een hoeve. Mmm, lekker, we voelen ons weer helemaal thuis. Blijken zelfs nog niet alleen te zijn maar in een groepje van zes tweevoetige wandelaars en een kleine hond.

Lopen een tarmacje af tot de Meijelseweg en dan begint een eerste feest … De Groote Peel. Eigenlijk heel open en nat. Hoge gele grassen, wat plukken rustende heide en enkele grillige naaldbomen. Veel waterpartijen dus en toch blijft het terrein goed begaanbaar. Natuur wordt cultuur met vooral weilanden tot een drukkere weg. We kunnen veilig op het fietspad. Duiken aan de overkant een bos in, kuierend over een breed zandpad. Lopen een dorp binnen, waarvan ik denk dat het Meijel is. Geen mens komen we er tegen, stappend van oudere naar nieuwe bebouwing en vervolgens rond de voetballerij. Passeren de fruitgaarden van Vieruitersten en bruggetjes sturen ons over twee vaarten. Dan komt het open land weer aan bod, met her en der grote kassen (serres zeggen wij in Vlaanderen). Rusten doen we bij schuttersgilde Sint-Urbanus. De goulashsoep smaakt na de lange etappe van wel 12 km.

Ad negeert de dorpskom van Grashoek. Stuur ons meteen weer zandpaden op tussen spar en berk. Slingerwegjes banen zich verderop een weggetje tussen een veelheid aan twijgen. We gaan het bos uit bij Belgenhoek, stappen onder de A67 door. Moeten nu geruime tijd tarmac lopen langs plantenkwekerijen en andere hoeves. Lopen over de Koolweg voorlangs bij de kerk van Helenaveen. Pikken een vaart op en het gaat ‘immer gerade aus’ tot haast aan de volgende wagenrust bij Staatsbosbeheer. Ik val aan op de boterhammen, heb blijkbaar heel wat krachten verbruikt op dit vermaledijde lange rechte stuk parkoers.

Maar we zijn vrolijk ondanks het duistere zwerk, gaan de Mariapeel in. Kilometerslang wordt dit een wandelfeest. Ad kiest in eerste instantie voor de open ruimte met zijn gele grassen. Al is de ondergrond dan zanderig, stilaan nemen zwarte modder en ruime plassen op een hardere ondergrond de bovenhand. We ploeteren er ons doorheen, genietend van ondermeer prachtige plukken helder witte berk. Bij enkele meren mogen we grasdijkjes op. Kunnen terug wat tempo maken en toch genieten van die adembenemende schoonheid van de toch wel bijzondere natuur. Na het strookje met de dode bomen in het water gaan we een kaarsrechte dijk op. Links, verscholen achter wilgenkatjes liggen immense plassen, rechts aan onze voeten een inktzwarte gracht met frisgroene slierten. Wij genieten mateloos. Helemaal op het eind staat een man ons op te wachten. Is Maestro Ad himself, in topvorm en dus met heel wat verhalen over parkoers, boswachters, toelatingen en ook wel zijn eigen welzijn. Heerlijk, onze vriend zo aanstekelijk bezig te horen ! Maar we moeten verder, de klok tikt de tijd tergend weg. Langs een gracht voert een tarmacje ons tot een ophaalbrug. Even verder ligt, haast verlaten, De Zaal, onze rustpost in Griendtsveen. We zijn nog met z’n zessen + hond.

Een kop koffie en daar gaan we weer. Langs vaarten en bruggetjes rond het dorp en zijn statige villa’s. Moeten 1540 meter langs een vrij drukke, smalle weg een vaart volgen. Mocht niet anders van de boswachter, weet Ad ons te vertellen. Noud is ook al chauffeur van dienst. Rijdt ons een paar keer luid toeterend voorbij. Wij verlaten het tarmac maar niet de vaarten. Lopen zowaar in zeven sloten tegelijk bedenk ik lachend, het liedje van Dorus in gedachten. Maar wij blijven netjes op de dijkjes tot de Emma Hoeve. Moeten dan weer de steenweg op tot bij de soeppost in de Juliana Hoeve. Hebben maar 3 km meer voor de boeg. Voor Linda hoeft het niet meer te zijn, de knoken zeggen dat het welletjes geweest is.

Adje blijft nu netjes van het tarmac af. Stuurt ons door zwarte smurrie langs weer eens een bevroren gracht. We lopen vervolgens door een drassig weiland tot het bordje ‘Deurnsche Peel’. Heerlijk hoe we hier dijkjes lopen door wild moeras, met prachtige tapijtjes van helgroen mos aan onze voeten. Aan de overkant wacht een zandweg en nog een dijkje tussen weilanden. Als we bij een tankstation komen kijken we op de klok. Zijn al ruim 45 minuten onderweg ! Ad doet er royaal nog een lusje bij rond een plantenkwekerij. Brengt ons op 55 minuten voor 3 km ! De extraatjes zijn gratis en in de prijs begrepen, hoor ik iemand van Olat zeggen. Bijna 1200 wandelaars kwamen hier vandaag van Ad’s werk genieten. Wij moesten het daarom met pils van de tap stellen, al het straffere nat was uitverkocht. We malen er niet om. Hebben nog maar eens heerlijk genoten van een Olat wandeltocht, zelfs ondanks een paar lange verharde stroken. Bedankt Adje en de lieve helpers bij de rustposten, graag tot weerziens.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/170220...

19:43 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -h

01-01-13

29.12.2012 wsv De Arend Hoogerheide

Na het kappersbezoek aan de Trammezantlei wenden we de steven verder noordwaarts. Wij verslikken ons in de vele opritten die Antwerpen-Noord rijk is, maken een extra rondje rondom Luchtbal. Verder geen probleem, de weg naar Hoogerheide kennen we onderhand wel uit het hoofd. Krijgen een parkeerplaatsje aangewezen bij een lokale school en stappen naar het leuke Café Boulevard. Er heerst een gezellige drukte, al zijn de meeste stappers van de 40 km waarschijnlijk al op weg. Het Belgische wandelgild is talrijk vertegenwoordigd, zelfs uit ‘de Vlaanders’ zijn er meerdere stappers.

Na de koffie lopen we gewoon achter andere lopers aan door de winkelstraat waar het nog rustig is. Beseffen dat we er geen pijlen zien en hadden inderdaad een ietsje naar rechts door stille straten moeten wandelen. Maar niks aan de hand, we pikken het parkoers op dat ons naar de overkant van de hoofdweg leidt en dan de woonerven van Woensdrecht in. We wijken even af van het 25 km parkoers, een extraatje van een ruime kilometer huisjes kijken. Wel beloond met een prachtig uitzicht over de polder en de Antwerpse haven. Met de ganse meute duiken we dan de Noordpolder van Ossendrecht in. Voor even maar, langs prei en spruiten. Moeten opnieuw het heuveltje op langs de statige kerk van Hoogerheide. Voorbij de rustpost van de vorige edities duiken we een eerste keer de sparrenbossen in. Ze brengen ons naar de Putseweg en even verder de erg kleine rustpost. Hebben er 6,4 km opzitten en vinden toch een bankje voor een ‘bakkie troost’.

Patje Kloek, nog steeds in zomerse outfit wordt nu onze gezel. We kunnen dra terug de bossen in voorbij het Mollercollege. Eddy Broos en gezellen zoeven ons als hazen voorbij. Wij keuvelen er aan een gezapig tempo vrolijk op los. Een open ruimte geurt nadrukkelijk naar pas geoogste prei. Dan stappen we domein Kortenhoeff binnen, een mix van heide, spar en rododendrons. Het vervolg is de Staartse Heide, voor ons een lange rechte lijn over een nattig pad aan de bosrand. We bereiken Huijbergen bij de Zuidhoeve (ook al een vroegere rustpost) en stappen tot in zijn centrum voor de tweede rustpost in een schooltje. Ook veel te klein, deze ruimte, en we beslissen vrijwel gelijk door te lopen. Nemen afscheid van Patje, die zijn eigen loopparkoers uittekent en beginnen aan een ruime lus. Voorbij de lokale voetbalterreinen duiken we opnieuw de sparrenbossen in, golvend terrein. Een stel ‘rapido’s’ verslikt zich een paar keer in de summiere bepijling en houdt ons zodoende bij de les. Vanaf ’t Overberg krijgen we tarmac onder de sloffen. Wandelen langs de rand van de Brabantse Wal met uitzicht op de Wouwse Plantage en zijn preivelden. Tja, ook de parkoersbouwer van De Arend heeft moeten zwichten voor het vele hemelnat, zijn parkoers aanpassen wegens onbegaanbaar. Toch bewandelen we nog een strook van de Walse bossen en zijn ondergroei van rododendrons. Bij de Zuidhoeve zijn we zo weer bij de rustpost.

Het is er een ietsje minder druk, we vinden een bankje om van soep en koffie te genieten. Hebben nog tijd zat, Linda stelt voor de lus van 7,5 km een tweede keer te lopen. Al heb ik dan vandaag een slechte dag met lood in de benen en snot in het hoofd, versagen doe ik niet. Moet dan maar op slecht karakter. Voor het eerst vandaag lopen we vrijwel alleen. Weg van de drukte, het doet ons deugd. Ik loop plots ook beter, de kwaaltjes lijken te verdwijnen onder het schrale zonnetje. Ben dus tevreden mijn vrouwtjes wil te hebben ingewilligd. De rustpost ligt er nu haast verlaten bij. Kunnen we even dollen met ons bekende helpsters van Belgische komaf trouwens. Nog een uurtje hebben we voor de boeg. Stille straatjes loodsen ons naar de Demerhoeve en het meer agrarische landschap. Wordt even ploeteren over zanderige paden, handig rond grote plassen laverend. Een smal en droog pad loodst ons langs de afspanning van een militair domein, hoort er hier altijd bij. Dan komt Kortenhoeff terug aan de beurt, drassig en ‘immer gerade aus’. Over een fietspad stappen we voorbij bedrijvenzone De Kooi. Nog wat stille straatjes … de snert wacht.

Deze attentie van De Arend stellen wij elk jaar weer op prijs. Je krijgt er wel dorst van en dus is er ook Duvel. Het is al donker als we terug naar huis rijden, tevreden dat we er weer bij waren … bij onze Hollandse Stroboeren.    

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/291220...

18:06 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -h

29-11-12

24.11.2012 De Wandelende Krabben te Putte

We hebben ruim de tijd om in een cafeetje van de Rooseveltplaats van een koffietje te genieten wachtend op bus 720. Tijdens zijn rit krijgen we het gezelschap van Patje Kloek die maar wat blij is Linda in levende lijve te ontmoeten. Was er geen Linda uit Hemiksem omgekomen bij een zwaar busongeval in Schelle eerder deze maand ? Hartverwarmend toch, die wandelwereld. Ook in de startzaal was het leuk, wij ontmoeten er voor het eerst Corrie, één van de vele fotografen waar Beneluxwandelen zich aan optrekt. Er zijn trouwens vele bekende wandelaars paraat vandaag net over de grens in het Nederlandse deel van Putte, tot clubmaat Jakke toe. Heel wat doen er zich te goed aan de immense ‘koffiekoeken’ het handelsmerk van deze vereniging en van Bergen-Op-Zoom.

Patje zal ons even gezelschap houden alvorens af te zakken naar een veldloop in het naburige en Belgische Stabroek. We zijn nauwelijks een paar honderd meter op pad als daar twee ontdekkingsreizigers aangestapt komen, Annieken & Chris uit het verre Everbeek. Anny is een lopersmaatje uit vroegere (lees jongere) tijden van Pat en dus vormen we al snel een vijftal, zei het in gespreide slagorde. Langs de Oude Postbaan trekken de twee Patrickken aanvankelijk samen op, pseudo ernstige gesprekken voerend. We wandelen het mistige landbouwland in, dra de zanderige paden van de Groote Meer op. Mijn maatje neemt afscheid bij een paar reuzengrote waterplassen. Hij waadt verder door zijn twaalf kilometer ik volg de rest van het occasionele wandelteam op de 30 km. Stappen de Ossendrechtse Heide binnen. De parkoersbouwer, geholpen door de grillen der natuur, schotelt ons een fenomenale etappe voor. Groene spar en witte berk worden geruild voor de open vlakte met massaal veel pijpenstrootje, de verdroogde stengels rossig kleurend van het nat. Het lijkt wel of het hele gebied in vuur en vlam staat. Groenige korstmossen, geel wordende varens en het dofgrijze zand zorgen voor de extra toetsen. Dit is een droom ! Ik vergeet er algauw bij dat mijn rug en bekken het baggeren door diep want mul zand niet echt op prijs stellen. Genieten doe ik, van de schoonheid van de natuur, de prachtige vennetjes ook, die er stilletjes, winters bijliggen. Finaal ruilen we de feeërieke open ruimte in voor sparrenbossen, nog steeds met die ondergroei van pijpenstrootje. Ik wip vrolijk over de kleine heuveltjes midden groen en geel, volg gewoon mijn voorgangers. Geen goed idee dus want we lopen bij een t-splitsing van paden lekker de verkeerde richting op ! Ben zodoende later dan verwacht bij de rustpost gelegen in de prachtige rustieke gelagzaal van een kampeerterrein. Hoog tijd om de ‘monsterkoeken’ te proeven … tja, ze smaken inderdaad naar nog.

Annieken zet het weer op een lopen, we volgen haar als drietal. Maken meteen kennis met Olland op zijn smalst. Een wandelclub deelt na 50 meter folders uit voor hun winterserie, tot zover niets mis. Zij hebben voor hun eigen leden echter een rustpost aangelegd, met dranken en al, net naast deze van de organiserende vereniging ! Neen, dit had ik van de wandelaars uit Geldermalsen niet verwacht, kan het echt niet goed vinden. Maar bon, we stappen het bos in en komen er weer uit bij een Joods kerkhof. Als ik het juist heb liggen hier vooral Antwerpse Joden begraven. Moeten de steenweg naar Hoogerheide oversteken en pikken er joggende Annie op die net als ik fout liep, Hemiksem – Everbeek staat op 1 – 1 ! We wandelen nu als viertal samen, gezellig keuvelend, langs de afrastering van basis Woensdrecht. Kuieren vervolgens door de bossen van de Brabantse Wal die we verlaten bij kalende akkers en immense preivelden, wachtend op oogst orders van ene AH. Even wat straatjes, rusten doen we inderdaad bij boer Hoeks, in de buurt van het Puts Meuleke. Zijn intussen al ruim 18 km ver.

Het wordt wat druilerig als we terug op pad gaan. De Ossendrechtse Heide staat meteen terug op het programma. Aanvankelijk bruin terrein van het vele gevallen beukenblad. Na de rododendrons voeren groene spar en geel pijpenstrootje opnieuw de boventoon. In de open ruimte komt daar nog zacht paarse heide bij, terwijl de wandelaars stevig mogen baggeren door het grijs gele zand. Het parkoers blijft prachtig, feestelijk, met een afwisseling van open ruimtes en groene sparrenbossen. We gaan een laatste keer pauzeren in de mooie zaal waar we al eerder kwamen. Onze laatste koffiekoek verorberen ook, althans wat mij betreft. Het laatste wandeluurtje valt wat dunnetjes uit. De regen neemt gestaag toe. Wij moeten aanvankelijk nogal wat straten lopen. Een fietspad loodst ons vervolgens door het bronsgroen eikenhout tot kasteel Ravenhof. De parkoersbouwer wou er dit absoluut bij hebben, zoveel is duidelijk. Daarna gaat het linea recta en dwars door het winkelcentrum van Putte tot de finish. Beetje miezerig en nattig laten we ons de Westmalle smaken. Ondanks het laatste uurtje hebben de Krabben vandaag voor een wonderlijk mooie tocht gezorgd. Hier kom ik terug, zegt Chris die hier voor het eerst kwam. Ook wij rijden voldaan terug naar huis. Het was heerlijk wandelen met onze Oost-Vlaamse maatjes door een fascinerende natuur. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/241112...

 

 

21:46 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -p

31-10-12

28.10.2012 Walking Activities Gilze

Wij hadden er al veel goeds over horen vertellen en toch kostte het mij enige overredingskracht om Linda zover te krijgen. We rijden vanmorgen naar Gilze, bij Tilburg, zijn nauwelijks 50 minuutjes onderweg. Geen bordjes naar de startzaal en dus rij ik op een rotonde pardoes fout. Meer dan 5 minuutjes verliezen wij niet. Schrijven ons in de donkere feestzaal De Heuvel in voor de 30 km. Meer durft Linda niet aan, de knieën zijn balorig. Bestuderen de routebeschrijving en vinden de eerste rustpost pas na 22 km. Even navragen bij de organisatie leert ons dat de wagenrusten niet staan aangegeven maar er wel degelijk zijn zo ongeveer na elke 6 à 7 km. Gerustgesteld gaan we op pad.

Hein uit Bladel is onze enige bekende. Wij zullen samen het eerste uurtje volmaken waarna onze wegen scheiden. Koning Winter heeft deze nacht voor een stevig ijslaagje op de auto’s gezorgd. Het is dan ook nog ochtendlijk fris maar ook prachtig zonnig als we ons op gang trekken. Lopen vrij snel de stille gemeente uit langs hoeves met opvallend veel kalveren. Typisch voor de streek, zegt Hein. Volgen een tarmacje dat Alphensebaan noemt door weilanden richting bos. De Chaamse bossen, daar is het waar we hoopten naartoe te wandelen. Aanvankelijk stappen we langs zijn rand met uitzicht op de Tilburgse torens een eind verderop. We dringen dan toch het hout binnen over slingerpaadjes langs sparren, een open strook met rustende heide ook. Bij een groot meer met zandstrand zijn we plots alleen. Hein is er al lang vandoor en onze medewandelaars blijken allemaal af te slaan op de 20 km. Door halfopen landschap lopen wij dan maar alleen verder, langs een parkoers van paarden cross country ook. Even twijfels bij een grote baan, moeten door een klaphek en dan richting een tiental hoeves. Van een wagenrust is intussen nog geen sprake en we zijn toch al zo’n kleine twee uur onderweg. Posteren ons dan maar op een bankje in de zon en spreken de meegebrachte boterhammetjes aan. Volgens de parkoersbeschrijving zijn we 9,3 km gevorderd.

We trekken verder over een fietspad langs de Rielsebaan. Een Nederlands trio neemt onze plaatsen op het bankje in. Verlaten de steenweg voor een zandweg die langs d’n Ballast loopt, een visvijver midden de akkers. Het volgende fietspad is een strook van het Bels Lijntje, een oude spoorbaan. Delen het met enkele wielertoeristen. Na zo’n kleine 12 km gaat de 40 km van ons weg. Net op dat punt ligt de eerste wagenrust. Een paar bankjes en een bekertje warme drank, meer stelt het niet voor. Voor ons eigenlijk voldoende, als we maar even de beentjes kunnen tot rust laten komen. We duiken meteen weer het bos in, lopen langs de hoge draad van een militair domein. Doet een beetje aan Woensdrecht denken, zegt Linda. Bos wordt bosrand, zandweg wordt tarmac. We lopen rond Landgoed De Hoevens richting Looneind. Klinkerstraatjes voeren er ons langs boerderijen en fraai kleurende eikenbomen zonder vruchten. Opvallend toch dat er dit jaar nauwelijks eikels zijn. De Oude Rielsebaan is een kasseitje dat ons afzet bij de N260, de drukke baan van daarstraks. Even Alphense villaatjes kijken nu aan de overkant bij Reitheinig. We worden terug naar het meer van daarstraks gevoerd en … de tweede beker koffie na 6 km ! Rustposten zullen elkaar nu inderdaad snel opvolgen.

Gelaafd stappen we naar ’t Zand, de grote plas van daarstraks. We wandelen er één lange zijde langs om dan terug de bossen op te zoeken. Heerlijk wandelen is het hier in peis en vree. Aanvankelijk over een breed graspad tussen sparren, vervolgens over een zandweg en dan een tegelpad waar ook fietsers gebruik van maken. De ondergroei van bramen en varens maakt stilaan plaats voor pijpenstrootje, al fraai geel van kleur. Nauwelijks 4 km na de laatste koffie wacht de rust in Camping Buitenlust. Toch maken wij er gebruik van om even wat langer de beentjes te strekken.

Al is het er dan nog zo druk beklant met wandelaars, toch stappen we spoedig weer alleen door de sparrenbossen,merkwaardig. Een uitgekapt terrein blijkt een heus paddo’s paradijs te zijn. Elke stronk telt tientallen exemplaren, de meesten al op hun retour. Berk neemt bijwijlen de overhand op spar maar echt magistraal zijn de hoge gele grassen. Ook dankzij het lage zonlicht lijken wij door een zee te waden, een fascinerend schouwspel. Wij lopen echt wel te genieten. Een lange, rechte, lommerrijke en dus koelere dreef loodst ons het bos uit, de weilanden tegemoet. De hemel is staalblauw, doorspekt met hoge witte wolken. Zweefvliegtuigen worden naar hogere regionen getrokken. Wat een heerlijke namiddag ! De laatste rust bij de boer slaan we over, de finish is slechts twee kilometer verder. Mogen toch nog even op de foto, een leuke souvenir. Langs dezelfde boerderij met kalveren als vanmorgen lopen we Gilze terug binnen. De zaal ligt er haast verlaten bij. Toch blijven wij er bij ‘nat en straf’ even nagenieten van een prachtige tocht. De catering niet te na gesproken haalde Walking Activities moeiteloos het niveau van Olat, Waalwijk en ander Noord-Brabants moois. Dit smaakt naar nog …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/281012...

19:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -g

30-05-12

27.05.2012 Wandelende Krabben te Ossendrecht

De toch wel hoge temperaturen doen ons kiezen voor een bosrijk parkoers. Wandelen rond de Brabantse Wal, daar zijn wij altijd wel voor te vinden en dus rijden we naar Ossendrecht waar de Wandelende Krabben hun tweedaagse inrichten. Zijn al redelijk vroeg, voor ons doen toch, in de Volksabdij van OLV ter Duinen. Hebben een marathon in gedachten, zoals steeds een ‘ting – ting – ting’ tocht hier. Babbelen even bij met dorpsgenoten en steken van wal. Het is nog lekker fris in het bos, we hebben een leuk tempo. De toon wordt ook meteen gezet met zanderige paadjes, duintjes, grillige sparren en rododendrons in bloei. Deze laatste zijn hét thema van de tocht. Even door een kale akker en dan volgt de Groote Meer. Wij weten, dit is het mooiste stukje natuur uit de wijde omgeving. Heerlijk flaneren we over lange dreven tussen immer groen. Langs prachtige vennen ook waar kikkers ‘bal populaire’ houden. Waar de marathon er alleen vandoor gaat wordt het parkoers pittiger. Hoge grassen vormen de ondergroei zodra er wat meer open terrein is en dus ook meer zonlicht. Opvallend ook veel reuzengrote denappels, mastentoppen noemt Linda ze. Een open strook toont hoogstaand wit helmgras, aan de overkant wacht meer loofbos en venijnig stekende bosmuggen. We raken niet ongeschonden door deze strook parkoers, het is krabben waar het jeukt. We naderen open terrein, meteen ook het einde van onze eerste etappe. Een laantje paars van de bloeiende rododendrons zet ons af bij een steenweg. Even verder kunnen we terrassen bij de boer. Smikkelen ook van reuze koffiekoeken, typisch voor de streek.

Met versterkte innerlijke mens gaan we weer op pad voor het volgende uurtje wandelplezier. Moeten nu echt de Wal op, een stevig golvend pad slingerend tussen sparren en prachtige varens. Duiken vervolgens een laantje in met dennen in bloei, de vingers fier rechtop, het lijkt wel een massaal ‘middlefinger salut’ aan de wandelaar. Langs bloeiende brem worden we afgezet in de bebouwing van het gevlagde Ossendrecht, het is er blijkbaar feest. We lopen onderaf de startzaal terug de bossen in, langs visvijver ’t Spanjooltje, versiert met gele lis. Stappen lange lanen door loofbos richting open vlakte van Markiezaat. Wandelen rond de gemeente langs de veldrand met de haven van Antwerpen en de koeltorens van Doel als vergezicht. Een strook Noordoostpolder wacht. Rustige baantjes voeren ons naar camping Boskeelen en de tweede rustpost. Ligt het aan de grote koffiekoek, aan de warmte of aan de slecht verteerde inspanning van gisteren, geen idee. Feit is dat vooral Linda er maar pips uitziet en helemaal niet lekker meer in het tempo zit. We besluiten onze uitstap in te korten tot 36 km. Kan hier perfect door kortere lussen te lopen.

We gaan dus terug op pad voor een lusje van nauwelijks 5 km. Stappen voorbij grote andijvie velden langs de Zandvlietseweg. Bij Geleg worden asperges geteeld en wortelen. Het witte goud vindt blijkbaar gretig aftrek. Wij volgen een breed zandpad de bossen in, zeg maar een zandbak. Mooi is het hier wel, berken glimmen in het zonlicht, sparren staan er donkergroen bij, nauwelijks een zuchtje wind ook. Zangvogeltjes geven van katoen terwijl wij richting Kleine Stoppelbergen baggeren. Voor Linda is dit allemaal nieuw, ik was er eerder ondermeer met de GR12. We laten bij de splitsing de 42 km links liggen, lopen over een fietspad in het groen naar grenspaal 263, waren even in Vlaanderen. Aan de overkant van een groot kolenveld ligt de camping. In een weidse boog en met de kerk van Ossendrecht op de achtergrond, wandelen we er naartoe. Weer hoog tijd voor een drankje en wat rust in het lommer.

Hageland noemt ons eerstvolgend straatje de korte heuvel op. De Middelstraat voert ons vervolgens van op het duin langs groentevelden richting bos. Wandelaars sjokken vooruit, lijken zich voort te slepen door het opgewarmde land. De zomer blijkt voor velen wat te abrupt zijn intrede te hebben gedaan. Ook wij zijn blij terug de bossen in te kunnen. Wandelt toch wel lekker zo in het gevarieerde groen van spar en loofbos, langs Groote Meer en Ossendrechtse Heide. Onder rode beuk negeren we de splitsing van de 42 km, luisteren naar ons lichaam. Finaal komen we weer uit bij het paarse laantje van deze ochtend, de laatste rustpost wenkt. We doen er een terrasje met ondermeer Willy uit Mortsel, die ook duidelijk ‘onder stoom’ staat en een paar watertjes ‘naar binnen kapt’.

De laatste loodjes sturen ons opnieuw de Wal over langs het met linten gemarkeerd paadje. Voorbij het dennenbos gaat het rechtsaf deze keer over heerlijke slingerpaden door het donkere sparrenbos. Een vijver is versierd met prachtige witte en rode lelies. Waar we de steenweg oversteken doet de ijscoman gouden zaken. Wij kunnen aan de verleiding weerstaan en stappen dapper verder. Moeten ten opzichte van andere afstanden nog een extraatje lopen door de bossen. Vluchtheuvel noemt het hier. Lange rechte paden loodsen ons tot Calfven, ons keerpunt. Een parallelle zandweg, spar met een prachtige ondergroei van varens loodst ons naar de finish. Het is genoeg geweest, zegt Linda. Wij zoeken een plaatsje op in het zaaltje. Linda’s ontblote schouders zijn geteisterd door de hevige zon. Willy schuift aan bij een lekkere koele Duvel, gezelligheid troef. We nemen finaal afscheid van onze maat, hebben toch wel een leuke wandeldag achter de rug.    

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/270512...

  

 

21:38 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -o

18-04-12

15.04.2012 De Grenslopers te Eersel

De auto wordt nog eens van stal gehaald deze zondagochtend, zal ons binnen het uur ter bestemming brengen. Regen vergezelt ons tot Herentals maar dan klaart de lucht uit. Wegenwerken bemoeilijken onze route, een parkeerplaats vinden langs de Postelse Dijk kost ook wat zoekwerk. Geen nood, we zijn goed op tijd vertrokken vandaag. Nippen aan ons koffietje in de gezellige gelagzaal van café De Smokkelaar, geen bekenden te bespeuren. Of toch, Arendonske Anne & Rudy worden een tijdje onze gezellen. Aan de overkant van de steenweg duiken we meteen de Kempense bossen in. Passeren Yvonne, uit regio Rotterdam, en wandelen richting E314. Het terrein wordt halfopen, begroeit met heide en grillige gevormde sparren. Het gekrijs van wel honderden kokmeeuwen verstoort de rust. Zij vormen een broedkolonie op een ruim ven met dicht begroeide oevers. Na een uurtje stappen bereiken we de wagenrust van Pannegoor. De Grenslopers hebben echt de mooiste en best uitgeruste wagenrust die wij kennen, er is zowat alles verkrijgbaar. Helpers zijn nog bezig met het opzetten van tenten, er hangt regen in de lucht. Wij genieten intussen bij een bakje van de gezelligheid, de meeste bankjes zijn bezet met vrolijk pratende wandelaars.

Een parkoerstekening leert mij dat wij drie lussen dienen te lopen vanaf deze rustpost om aan onze beoogde 35 km te geraken. Wij wijzigen de volgorde die de parkoersmeester voor ogen had. Kiezen lus 2 van ruim 11km eerst te lopen. Zijn meteen alleen weg, zien geen mens meer. Spar en berk voeren de boventoon in de zanderige omgeving. Wit pijpenstrootje en plukken heide vullen de open plekken. Het is even opletten als wij een kronkelend fietspad op moeten. Mountainbikers houden er een rotvaart op na. Een donker sparrenbos toont zijn ondergroei van donkergroene jonkies, petrolkleur, zegt Linda. Mogen nog wat bmx-en tot we verrassend het bos uitkomen bij enkele huizen. Zijn bij het Hof van Heden in Witrijt. Laten snel de bewoonde wereld weer achter ons. Langs een ‘patattenveld’ gaat het terug richting puur natuur. Bij een open plek loopt Yvonne in omgekeerde richting, wij snappen het even niet. Na en kleine twee uur wandelen in peis en vree, bereiken we opnieuw de wagenrust bij de vijver. De zon doet moeite om ons op te warmen, in zoverre wij dat nog nodig hebben na de lange inspanning.

We pakken na de pauze lus 1 aan, zo’n 7.5 km lang. Even worden we vergezeld van hemels gedruppel. Was niet meer dan een plaagstoot. Mogen de open ruimte in, wat jonge berk, vooral heide en droge gele grassen. Stroken heide lijken niet zo lang geleden platgebrand te zijn, ongeval of bewust, geen idee. Jong groen overwint er toch al terug geleidelijk de schade. Bij het Dalemstroompje kiezen we terug voor bos. Een ‘bumpy’ strook parkoers midden donkergroen van spar en frisser groen van naaldbomen die in de winter hun naalden blijken te verliezen, we zien er honderden van. De ondergrond varieert van betonnen fietspad, over zanderige stroken tot een heus felgroen mospad. De parkoersmeester laat ons mee genieten van zijn terreinkennis. Langs hetzelfde open terrein als daarstraks bereiken we opnieuw de wagenrust. Het is intussen een stuk in de namiddag en al heel wat rustiger.

Wij hebben, net als Yvonne trouwens, nog een laatste lusje van 6,5 km te goed. Passeren langs een sparrenbos dat flink uitgedund wordt. Denkelijk probeert men hier meer heide te creëren. Langs de bosrand lopend hebben we uitzicht over enkele alleenstaande hoeves en vredig grazend melkvee. Moeten dan terug de zanderige paden op om dieper in het bos te dringen, deze keer met een ondergroei van ‘klokkebeezen’ fris in het jonge blad. Bij de Postelseweg een grintpad op, de vijver en de laatste pauze zij niet ver meer weg. Zijn er nu de enige twee wandelaars. We blijven maar even, hebben nog een halfuurtje lopen voor de boeg. De parkoersmeester laat ons een laatste keer genieten van de heide. Bospaden voeren ons vervolgens, onder de steeds luider wordende herrie van auto- of motocross, richting finish. Hoog tijd voor iets nat en straf. Ze schenken er warempel Duvel …onze dag kan niet meer stuk ! We liepen deze tocht voor het eerst, de Grenslopers bewezen eens te meer klasbakken te zijn. Bedankt lieve mensen, we hebben genoten van een heerlijke wandeldag, eenvoudig en steengoed.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/150412...

20:15 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -e

28-03-12

24.03.2012 Thor Roosendaal te Rucphen

Om 05:00 het bed uit, nog voor 07:00 staan we al in Brussel-Noord. En dan slaat het noodlot toe ! De informatieborden hebben het over de treinen richting Namur. Wegens infrastructuur problemen tussen Hoeilaart en La Hulpe zijn de treinen naar Dinant afgelast ! We kunnen eventueel mee met Le Vauban, over Leuven tot in Namen. Vermoedelijke vertraging 40 minuten en geen idee over de verdere aansluiting naar Yvoir en de afhaling in het station aldaar. Naar goede gewoonte zijn Linda en ik het snel eens. Plan B wordt in werking gesteld, we keren terug naar Antwerpen. Mark uit de Brusselse rand reist wel door naar Namen en zal er daar het beste van maken. Op de terugweg bemerk ik één openstaande ritssluiting aan mijn rugzak. Mijn sleutels zijn verdwenen, ook dat nog ! We laten ons humeur toch niet bederven, maken een aangenaam praatje met een mij welbekende treinbegeider. Hij wenst ons nog een prettige dag. We vinden het nog schattig ook !

Gelukkig staat onze auto bij Berchem station en kennen wij de weg naar Rucphen zowat uit het hoofd. Even zoeken als we er verkeerdelijk een woonwijk inrijden. We dobberen met de stoet mee over het zandpad richting parkeerweide bij camping De Posthoorn. Het is intussen al ruim 09:00 en we opteren dus voor de 30 km. Komen zowaar ‘witte pet’ Theo tegen die weet te vertellen dat Hennie voorzichtig terug haar eerste stapjes zet in wandelland. Ook Martin is van de partij, zij hebben er allebei al een eerste lusje opzitten. Ik loop met jullie mee, zegt Martin, wordt dus toch gezellig vandaag. De bosrijke omgeving kennen we intussen heel goed. Te goed, zo blijkt, want we raken haast van het parkoers af door onoplettendheid. Het is toch wel heerlijk wandelen zo door de Rucphense bossen. Even met uitzicht op dorpje Schijf en vervolgens door een strook heide, Martins oefengrond. De 7,5 km tot de koffie zijn zo voorbij. Terug in De Posthoorn overigens, wat wij niet gewend zijn van deze tocht.

Vanaf de Kromme Elleboog gaan we nu even het open landbouwland in. Posthoorn, Postbaan, alles noemt hier Post. Even een uitzicht op de recentste wijken van Roosendaal en dan terug de bossen in bij het militair domein. De positionering van de wagenrust, dat wist ik nog van vorig jaar, al lopen we er op een heel andere manier naartoe. Hennie zit er ons op te wachten. Probeert mij met haar guitige snoet meteen ‘de kast op te jagen’. We zijn maar wat blij dat ze weer een beetje wandelt en niet alleen maar ‘op d’er lamme k… zit’. Martin verwart zijn trainingsroute met Will’s ideeën ,zodat we even een ommetje maken. De twee Belgische schaapjes lopen gedwee met hem mee. Op de Rucphense Heide mogen we al wat meer zand baggeren. Het wordt een afwisseling van zand en gras paden richting D’n Hoge Dries in Schijf. Hoog tijd voor een Palmpie.

Na de rust en de boterham terug de Rucphense Heide in en nu echt wel zand baggeren. Weer heb ik dat gevoel van ‘ik ken Will’s kronkels wel’ al loopt het deze keer goed af. We blijven op de voorgeschreven route. Martin heeft de conditie van de grote dagen te pakken. Wij laten ons niet kisten, zetten dapper mee aan. Bij de wagenrust is het al veel stiller, de Belgische wandelaars lijken er deze keer in overtal. Nog een 5-tal kilometer voor de boeg. Aanvankelijk nog bospaden, dra fietspaden richting ’t Ossekopke. Een vierde man pikt aan, vind ons blijkbaar de ideale gangmakers, wat wij niet echt leuk vinden, we laten hem voorgaan. Terug in De Posthoorn is het terrasjestijd. Hennie sluit aan, Theo laat nog even op zich wachten. Will komt even bijkletsen, Duvel manneke da is’t, vitamienen voor lichaam en geest …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/240312...

 

20:42 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -r

21-03-12

17.03.2012 De Wandelende Krabben te Bergen-Op-Zoom

We vertrekken allebei een beetje humeurig vandaag, iets wat ons zelden overkomt, een voorteken ? Geen openbaar vervoer trouwens, gewoon met de auto de 54 km tot Bergen Op Zoom overbruggen. Opvallend veel bekenden in het startlokaal. We vangen een glimp op van Nathalie, ontmoeten er Brusselse Nadia, Steven Jaspers, Waaslander Lucien en uiteraard enkele bekende Nederlanders. Toch wandelen we traditiegetrouw onder ons beidjes. Stappen een park in voorbij het station. Paasbloemen staan er al in bloei. Moeten laantjes lopen langs Zuidzijde Zoom en even later Bolwerk Noord. Opvallend veel schoolgemeenschappen komen we tegen, zaterdags verlaten uiteraard. Bij het prachtige Markiezenhof duiken we de binnenstad in. Ik meen mij te herinneren dat Martin mij vertelde hoe de kerk als volksnaam ‘de Peperbus’ heeft, duidend op de merkwaardige toren. Het is leuk wandelen door de nog stille winkelstraatjes, langs de vele terrassen en de fraaie gevels. Moet hier aangenaam verpozen zijn bij zomerse zon. Maar wij stappen verder langs de werkmanshuisjes van de Zuidsingel tot de eerste rustpost na 6 km in het Juvenaat.

De gigantische koffiekoeken laten we aan ons voorbijgaan. Bij een zedig koffietje maken we een praatje met een oude bekende uit Vlissingen. Hebben van hieraf een lus te goed en hopen nu de stad achter ons te laten. Lopen wat wijkjes en vervolgens langs grachten met de dreigende melding van drijfzand. Bij de Zuiderdreef vermijd de parkoersbouwer handig de strook natuur en stuurt ons over een steenweg van recente datum richting Antwerpsestraatweg. Nog meer wijkjes dus, een zwakke bepijling en terug naar het Juvenaat. Een maat voor niets deze lus van ruim 6 km.

Langs het drukke koopcentrum lopen we richting Gertrudiskapel en Oosterschelde. Tot het water moeten we niet. Door het stadspark keren we terug naar de Zuidwestsingel, voorbij een stadspoort naar het Wilhelminaveld, met gebouwen verwijzend naar de vroegere kazernering van garnizoenen. Vanaf Boerenverdriet lopen we, na een splitsing, inderdaad door industriegebied en over fietspaden. Vanaf de Spinolaberg dan toch een beetje groen tussen paardenweiden door richting Halsteren. De Jannelandseweg zal ons in een grote boog om het dorp heen loodsen. Passeren toch bij de overigens fraaie kerk en dan gaat het rechttoe, rechtaan over Daansbergen tot wijk De Schans en rustpost Fort De Roovere. Deze 12 kilometer beton waren moordend. De rust bij mensen thuis meer dan welkom.

Ook hier zullen we een lus lopen en zie … het landschap verandert drastisch. Waterpartijen, dijken, bosstroken, dit is leuk wandelen. Het Buitenlustbos is een hele verademing na 20 km woningen en asfalt. We stappen vervolgens door het erg ruime domein van een Geestelijk Gezondheidscentrum, met fraaie kerk in het midden. Daarna vervallen we weer in het huisjes kijken. Door meerdere wijken van min of meer recente signatuur worden we een laatste keer naar de rustpost De Roovere geloodst. Er zijn haast geen wandelaars meer. Na de pauze gaan we opnieuw dijkjes lopen langs de grachten van het vroegere fort. Duiken ook terug het Buitenlustbos in, leuk. Pijlen worden een zeldzaamheid, rechtdoor tot je iets ziet is ons devies. Bij Tuincentrum De Heide gaan we opnieuw het tarmac op, slingerend door een sparren omgeving. Lopen dwars door camping Vredenburg en vervolgens rond de spoorbaan bij de fabrieken van Philip Morris. We reppen ons door industrie en bewoning naar de finish, hebben het wel gehad voor vandaag. Vier IJsetrippers onder leiding van Cowboy Luc nemen er nog de honneurs waar. Lang blijven we er nochtans niet meer zitten. De gezelligheid is ver te zoeken in de kale zaal. Alles kan beter, met dat gevoel rijden we terug huiswaarts. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/170312...

20:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -b

01-03-12

26.02.2012 OLAT te Esbeek

Adje hoedt zijn schapen vandaag, wij zijn er maar wat graag bij. Is trouwens slechts een uurtje autorijden tot het ons voorheen onbekende dorp Esbeek, gelegen tussen Tilburg en Bels, in de streek van Hilver. Zijn erg vroeg vandaag, hebben in december onze les geleerd. Kunnen zodoende nog in het dorp parkeren en dan de overvolle startzaal in. ‘invalide’ Hennie wordt door iedereen geknuffeld, Theo ziet het lijdzaam aan. Uiteraard laat ik mij evenmin onbetuigd … en wordt naar goede gewoonte met een goedbedoeld, splijtende zinnetje door de Witte Pet meteen ‘de kast opgejaagd’. Sfeer jongens, sfeer ! Wij laten de meute eerst vertrekken, gaan tien minuutjes later ook op pad. Het is nog behoorlijk druk op het parkoers als we het dorpscentrum ruilen voor die typische langgevelhoeves waar Noord-Brabant borg voor staat. Dan zoekt Ad de natuur op. Meer bepaald de Rovertse Heide en Landgoed De Utrecht. Lange rechte, goed begaanbare, onverharde paden midden het winterse terrein. Immer groene spar moet voor kleur zorgen, een eerste ven doet er niet voor onder. Een opvallend ruime delegatie van Waalwijk ’82 kleurt het wandelgild blauw. Reeds na goed 4 km de eerste wagenrust. Naar goede Olatse gewoonte warme dranken en lekkere boterhammen ‘à volonté’. We babbelen even bij met Hein uit Bladel. Hij is sneller dan wij weer op pad, het vrouwtje moet een plasje doen … dat doet ze stilletjes in het groen.

Puur natuur, daar heeft Ad een patent op. We hebben nu een strook van 7 km voor de boeg waarbij we geen huis of toch nauwelijks zullen tegenkomen. Zowat alles wat je hier kan verwachten komt aan bod. Een strookje heide en gelige winterse grassen, rododendrons, prachtige vennetjes, grachten die de paden afzomen. Eén strook wordt denkelijk nooit bewandeld, het helgroene mos ligt er als een dik natuurlijk tapijt bij, schitterend gewoon ! We passeren een oorlogsgraf lopen langs de bosrand voorbij rustend grasland, café De Grens in Poppel wenkt. Hoog tijd om even een pauze in te lassen koffietje bij de hand. Leuk oud cafeetje overigens, de muren nog bezet met houtwerk en een oude houten toog. We verlaten de kortere afstanden, trekken aanvankelijk de kale akkers in. Een omleiding stuurt ons over een breed zandpad langs geoogste, geurende spar. Gevederde vrienden houden ons gezelschap, blije suskewieten, driftig tokkelende spechten, rauw krassende kraaien. Nieuwkerk blijkt de omgeving met wat bewoning te noemen. Waar de 40 km even parallel loopt met de 30 km hebben we wat twijfels. Komen goed terecht op een fietspad en stappen stilaan naar bekend terrein. Bij een kapel weet ik het heel zeker, hier kwam Leo vanuit Poppel en Weelde langs met zijn midweektochten. Grappig intussen hoe een Nederbelg zijn wagen laadt, de Nederlandse nummerplaat gemaskeerd door een Belgische. Bij domein Ooievaarsnest worden we ingehaald door Martin. We zullen uiteraard de rest van de toch samen vol maken. Prachtige bossen zijn dit overigens, doorspekt met natte plekken die we ook kennen van de tochten uit Tilburg. Bij de gebouwen van Ooievaar (Alphen) gaan we rusten, als koningen. Genieten zalig van koffie en heerlijke rozijnenkoek met vulling van zoete kersen, lekker !!

We trekken verder langs een weiland, over een paar vlonders en door het natte gebied De Hoevens. In de verte de torens van Tilburg. Zouden we, zeg ik tegen Martin. Natuurlijk laat Ad de kans niet liggen. We mogen door de immense open ruimte van de Regte Heide. Schitterend gebied gewoon met hoge gele, winterse grassen, her en der een grillig gevormde boom, een paar vennetjes en voorhistorische begraafplaatsen (tumuli). We worden ook nog beloond met een lekker zonnetje dat net nu door de bewolking komt piepen. Schitterend is dit, Ad laat ons echt weer eens genieten ! Verlaten het prachtige gebied en moeten een eindje tussen weiland en steenweg tarmac lopen. Het lijkt over Bels te regenen maar wij houden het droog. Laten ons niet van de sokken rijden als we de drukke baan oversteken. Volgen even verder het voorbeeld van de Wilskes en doen een terrasje bij Campingboerderij Breehees. Hebben nog ruim twee uur wandelgenot voor de boeg. Een kasseitje loodst ons tussen velden en bossen door, langs grachten ook. Lange rechte paden zoals we wel meer meemaken in Nederland. Leuk stukje tussendoor waar jonge dennetjes flink gedijen onder hoge ranke sparren. Bij een veld een kwalijk riekende gracht. Zou de boer hier geloosd hebben ? We haasten ons weg, dieper de bossen in, waar onze reukorganen wel verwend worden. Na een uurtje lekker doorstappen terug wat bebouwing in bos. Bij het Jagershuis wacht de laatste wagenrust. Onze smaakpapillen worden er verwend. Hebben een ruime keuze uit soep, boterhammen en nog steeds die lekkere kersencake. Wij houden het hartig, Martin is eerder een zoetebek, kan zijn Limburgse roots niet verstoppen.

Met een goed gevulde maag beginnen we aan onze laatste etappe die naar Gorp & Roovert voert. Eerst wat laantjes in bosrijke omgeving. Vervolgens rond een pracht van een langgerekt ven waar wij de ruimte delen met kleine zwarte runderen. Het lijken wel beertjes. Het natte gebied wordt uiteindelijk geruild voor lanen in bos, zandpaden. Het is nu kwestie de tocht uit te lopen binnen de toegemeten tijd. Lopen net na vijven aan bij de feestzaal onder de kerktoren. Net op tijd ook om Noud en Peter uit te wuiven. Tot onze aangename verrassing ook Anneke en Rudy uit Arendonk. Yvonne uit het Nederlandse Zwijndrecht schuift bij. We laten ons de wandelaarsdrankjes smaken. Kletsen wat bij met Adje die een zeer frisse indruk nalaat ondanks een recente heelkundige ingreep. Sterke kerel en …hij zorgde ervoor dat we pijlen vonden tot de finish deze keer ! Tja, we sloten de tent als laatste wandelaars, onze reputatie nietwaar … 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/260212...

   

21:23 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -e

04-01-12

01.01.2012 Thor Roosendaal

Nieuwjaarke zoete …ja het is weeral zo ver. We wensen jullie allemaal een gezond wandeljaar met vele prachtige kilometer, elk naar zijn eigen mogelijkheden en inzichten. Want het was met wat in 2011. Minstens vijf ons bekende wandelaars, waaronder mama Jeanneke, moesten ervaren dat moeder aarde sterker was dan hun schouder. Anderen zoals Patje Padstapper sukkelden dan weer met stukken aan hun voeten. We denken ook terug aan zij die naar de eeuwigdurende wandeling vertrokken zoals Marie-Louise.

Ook wij deelden in de kleine ‘malheuren’ dit jaar maar zie, ik haalde toch 5.000 km en Linda loopt er al twee maanden terug bij als een jonge hinde, al vraagt het een ijzeren discipline van veel rusten en dagelijkse verzorging. Haar weerkeren ging trouwens in de wandelwereld niet ongemerkt voorbij. Telkens weer was de ontvangst hartelijk, ze voelde zich telkens weer een wandelprinses. L’amitié par la Marche, dank U vele vrienden om ons dat zo nadrukkelijk te hebben laten ervaren.

Nieuwjaarke zoete dus …nog voor 07:00 wordt ik met een fijn stemmetje tot leven gewekt … of ik al wakker ben ? Linda staat al klaar in volle wandelornaat. We rijden naar Roosendaal voor de klassieke Hollandse opener. Om 08:15 draaien we de ruime parking van Sportcentrum Vierhoeven op. Er staat een kleine witte Fiesta met Belgische nummerplaat – de Cois van Aartselaar is al op pad ! We lopen even tot het Thorhonk om een verbaasde Will Nieuwjaar te wensen en gaan op pad, de ‘pillamp’ op zak. Geen idee welk parkoers we bewandelen en het maakt niet uit, we lopen toch de drie lussen. Wit is rechtdoor, rood naar rechts en geel naar links, we hebben het meteen door. De dageraad komt algauw in de lucht. Grote groepen ganzen wensen ons hoog in de lucht snaterend een Vrolijk nieuw jaar toe. Ze trekken oost- en noordwaarts. Is de winter al voorbij nog voor ie begon ? Visdonkseweg deze volgen we richting Schijf en Essen. Een eerste paadje onverhard langs een snelvliedend beekje ligt er nattig maar toch goed begaanbaar bij. Een man op de fiets komt aangereden. Het is de parkoerscontroleur die vraagt of alles naar wens verloopt. We volgen blijkbaar de lus van de 10 kilometer, hebben dus goed gegokt. Hij kent ons en wenst ons een goede wandeling. Komen op meer open terrein nu met het onvermijdelijke pijpenstrootje, strookjes rustende heide ook. Terwijl we tussen bos en weide doorstappen zoeven de eerste snelwandelaars voorbij. Bij de Muizendreef aaien we even een stoere Brabander over de grote kop, zijn nieuwjaarsknuffel zeg maar. Verlaten de Visdonkse bossen en ruilen ze voor prachtige dreven van statige beuk, vanaf een boerderij. Zandpaden langs weide en akkers, een paar hoeves ook, loodsen ons terug naar het Thorhonk. Het is er behoorlijk druk, de joggers maken zich klaar voor hun eerste loop. Onder hen Patje Kloek die al vanaf Essen lopend is komen aanzetten.

Plots krijg ik het benauwd. Zoek al mijn vestzakken af en inspecteer mijn rugzak. Ben mijn auto- en huissleutels kwijt ! Denkelijk uit mijn zakken gevallen bij het uithalen van de zaklamp vanmorgen. Even navragen bij de inschrijftafel levert niets op. Linda loopt terug naar de auto, niets ! Ik heb plots geen honger meer, vervloek mezelf en mijn slordigheid. Niks aan te doen, kwijt is kwijt. Linda denkt er zo niet over. Terwijl ik samen met Martin aan de lus van 8,5 km begin, gaat zij als een pitbull terug op pad voor een zoektocht van 10 km. Het lijkt mij onredelijk. Wij wandelen langs de Vennescheerderdreef door het bos richting Krampenloop. Zowat het omgekeerde van voor een paar jaar. Moeten langs nieuwbouw en achterafjes richting Burg. Waldtpark. Gaan fietspaadjes op die tussen de wijken van Roosendaal slingeren. Horen iemand roepen en kijken om. Komt Linda daar aangestoomd, jas open, trui opengeritst, ik snap het niet. Gevonden ! Lacht ze triomfantelijk, nauwelijks een paar honderden meter van de start verwijderd, bij een paal waar ik een pijl belichtte. Chapeau voor haar volharding en eagles eye ! Ik sta er wat bedremmeld bij, voel mij zo onnozel en dom. Maar zij loopt vrolijk, haast triomfantelijk met ons mee, met een overwinnaargevoel natuurlijk. Terecht hoor !

In de startzaal even ‘de tafel’ informeren en dan genieten van een bakje koffie. Het joggersgild is al einde oefening en waagt zich aan straffer. Wij hebben nog een lusje van 5 km voor de boeg. Beginnen eraan met wat tarmac en fietspaden. Nemen de tijd om Danyell een smakkerd te geven. Ook zij is hier intussen vaste klant geworden. We mogen het bos in langs ondermeer de Hermelijndreef. Het nog jonge Gedenkbos is wat het zegt. Bij elk nog jonge boompje staat een plaatje met tekst ter herinnering aan. Bijzonder en het lijkt het mij een betekenisvol initiatief. Afronden doen we langs volkstuintjes en het rugbyterrein, hoog tijd voor nat en straf. Bij het afmelden krijgen we een consumptiebon cadeau van Thor, mag je van bestellen wat je maar wil tot Leffe toe. Klasse hebben die Roosendalers en dat weten wij al jaren. We nemen afscheid van Martin, die in de stad woont en rijden met een voldaan gevoel over een redelijk drukke autoweg terug naar huis. Lekker eten, een rustige avond met een glaasje wijn erbij. Zo hebben we het graag. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/010120...

20:53 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -r

29.12.2011 Den Arend Hoogerheide

Ben vroeg op pad vandaag, met de eerste trein van 05:30 richting Antwerpen-Centraal. Moet daar een klein uurtje wachten op de eerste bus naar de Moretuslei in Stabroek/Putte. Verdoe mijn tijd met Lungootjes slurpen, mijn favoriete koffie bij Panos. Dut in op bus 650 en schrik wakker net bij het bereiken van de terminus. Tien minuutjes en mijn ‘ollandse’ bus naar Hoogerheide is er. Toch handig zo’n OV-chipkaart, een biepje bij het opstappen en eentje bij het afstappen, meer hoeft er niet meer. Ongeduldige wandelaars staan op de stoep voor café Boulevard, de nieuwe startplaats van onze Hollandse Stroboeren. Het lijkt WS78 wel. Even file bij het inschrijven, is sluit achteraan de meute aan. Het voordeel van zo’n groep is dat je nog wat kan slaapwandelen en geen pijlen hoeft te speuren in de donkere straten. Nadeel is dat er altijd wel enkele kwetterende mussen tussen lopen. Deze ochtend een drietal dametjes die denken dat hun verhaal vanaf Hoogerheide tot achter Bergen-Op-Zoom verstaanbaar dient te zijn. Ik maak strategisch een paar foto’s van de zonsopgang boven een vijver en ben ze zodoende kwijt. Rust, daar hou ik van.

De veertigers krijgen een extra lusje aangeboden langs een natuurlijk plekje en wat straatjes. Bij hotel/restaurant Tasty Wok steek ik de drukke steenweg die van Markiezaat komt, over en sluit weer bij de ganse groep aan die door de straten van Woensdrecht stapt. Er zit intussen al heel wat rek op het veld, het tempo ligt ook aan de hoge kant, typisch voor Hollandse tochten. We duiken de Noordpolder van Ossendrecht in, onderaf de heuvel waar een grote schoorsteen bovenuit piept. Een dame met fototoestel in aanslag blijkt Renée Vroom te zijn. Weer iemand die ik link voor Beneluxwandelen waar ik een gezicht kan op plakken, meteen. Mag nog even genieten van het uitzicht op moderne windmolens en de Antwerpse haven, de stoomketels van Doel prominent aanwezig. Moet dan de heuvel op en zet koers naar de eerste rustpost in de Heistraat met zo’n 6,7 km op de teller. Het is zo aangenaam buiten dat menig wandelaar er een terrasje doet.

Na de koffie stap ik meteen het bos in waar de veertigers alleen weg moeten. Ben meteen ook moederziel alleen op de zandpaden tussen spar en berk. Er staat redelijk wat wind, de zon komt tussen het immer groen piepen, dit wandelt lekker ! Een open plek is versierd met gele pijpenstrootje, wat verder de voor de streek klassieke ondergroei van rododendrons. Mag rond een prachtig ven wandelen om tenslotte de stille straten van Ossendrecht te bereiken. Ben net op tijd bij rustpost De Drieschaar om de Wilskes en Willy & Mary te begroeten. 12 km heb ik er intussen  in de kuiten, op jaarbasis net 5.000 km, een mijlpaal. Niet dat het zo belangrijk is, maar het geeft een voldaan gevoel. Ondanks blessureleed heb ik een rijk gevuld wandeljaar achter de rug. Aan de controletafel mag ik mijn beste dialect boven halen. Een Belgisch-Limburgse inwijkelinge maakt er de dienst uit, we grappen er elk jaar weer om.

Langs de lokale voetbalterreinen en een fraai dreefje in open veld trek ik terug richting bos. Vanuit het noordwesten komt een hemelse dreiging aanzetten. Will Pardon stoomt voorbij, als zijn schaduw achternagezeten door Rendier. Hebben die een rotvaart zeg ! De eerste druppels vallen tussen de bomen door, dit komt niet goed ! Ik wandel, intussen vrijwel weer alleen, door het zanderige en licht golvende bos. Stap voorbij een hoeve en vervolgens het wigwamkamp van Circus Ballon, een centrum voor jeugdige astmapatiënten. Loop via de Bergstraat het kletsnatte Calfven binnen en zet terug koers naar de Noordpolder. Moet een hele tijd onderaf de heuvel, met zicht op Woensdrecht tot de klim van de Zandstraat. Bij rustpost Heistraat staat er 19 km op mijn teller. Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken. Geen terrasje meer deze keer maar allemaal dicht bij elkaar in de kleine ruimte, als verzopen eenden.

Mag terug het bos in en wandel door een lange dreef met ondergroei van rododendrons door een gebied dat mij bekend staat als OLV Ter Duinen. Het terrein is net niet té nat, je kan telkens weer rond de plassen lopen. Verlaat het bos voor een fietspad langs en voorbij de rotonde van Jagersrust. Stap richting Huijbergen. Bij het Beheerscentrum van de Brabantse Wal, wordt het parkoers opnieuw puur natuur. Prachtig toch, de moerassen, de vennetjes met verdroogde lisdodde, het gelige van hoge grassen en de naaldbomen in de meest grillige vormen. Ik ben in Kleine Meer. Stilaan wordt het terrein dichter begroeit en eisen de rodo’s steeds nadrukkelijker hun plaats op. Bij samenkomst met een extra lus kom ik Leo (parkoersmeester van Weelde) tegen. We keuvelen ons samen een weg tot de tentrust. Hij loopt meteen door, ik ga voor nog een bakje troost.

De rustpost is verplaatst, blijkt dat de man van de Zuidhoeve recent overleden is. Uit respect dus geen wandelaars op zijn binnenkoer vandaag, terecht. Een prachtige beukendreef stuurt ons wel langs de boerderij en verder. Het regent nog altijd flink door, toch wel gekken die wandelaars ! Ik kom in meer open terrein. Ontwaar al sinds de dreef iemand in rode ‘fleece’ achter mij. Is ie het of niet, ik twijfel. Zijn tempo lijkt iets hoger te liggen dan het mijne, zal het dus rap weten. En ja hoor, het is Martin en dus werken wij de laatste paar uur samen af. We stappen Bels binnen en maken een grote boog door de bossen rondom Manège Wolfshoek. Smalle paadjes sturen ons over grillige duintjes. Plots verlies ik mijn evenwicht en ga er bij zitten. Martin helpt mij verschrikt recht. De rechtervoet wringt enkele passen tegen, maar het is meer schrik dan erg, ik loop snel weer in het tempo. Intussen klaart de lucht uit en stopt het met regenen, komt dus goed.

In de intussen bijna verlaten tent drinken we onze laatste koffie en gaan dan het fietspad op richting domein Kortenhoeff. Dit is een prachtig open, bijwijlen moerassig terrein met vennetjes en hoge grassen. We denken de route uit het hoofd te kennen en lopen natuurlijk fout. Herstellen snel, pikken opnieuw de geelzwarte kleinoden op en zetten verder koers richting Hoogerheidse kant van het domein. Stukje drukke baan lopen nu tot voorbij bedrijvencentrum De Kooi. Nog een strookje natuur en dan de stille wijkjes van de toch wel ruime gemeente opzoeken. Het wordt al stilaan duister als we de finish bereiken. Na het afmelden serveert onze Limburgse met een kwinkslag een lekkere kop snert. Ter afscheid nog gauw een Leffe ‘soldaat’ maken. Houdoe Martin, busje komt zo ! Op de bussen en trein is het nagenieten, het was weer eens picco bello wandelen vandaag.  

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/291220...

 

 

 

 

 

   

20:47 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -h

28-12-11

26.12.2011 Voetje voor Voetje te Dommelen

Druilerig weertje boven Hemiksem als we vanmorgen vertrekken richting Dommelen. Het blijft zo de ganse weg al lijkt de nattigheid ons in hoeveelheid af te nemen naarmate we vorderen. In de startcafé Dommelstroom al meteen streekgenoten met Jos (Schorrestapper) en zijn gevolg, net als gisteren trouwens. Peter H. is aangekondigd rond 09:45, mijn konijntje heeft niet het geduld op hem te wachten, wil meteen uit de startblokken. We weten hem snel genoeg om de achterstand van een kwartiertje vlot dicht te lopen. Een eerste wijkje wordt gevolgd door een strookje natuur rond riviertje Keersop. Vervolgens echter niks dan nattige straten en hun nog slapende bewoners. Althans, het is overal erg stil, zelfs nauwelijks een ‘koning auto’ in beweging. Waar dan finaal toch een strook groen wordt aangeboden staan we met z’n allen voor een raadsel. Na pijl nummer 39 niks meer. We waaieren uit naar alle kanten, vinden pijl 94, wat niet de bedoeling kan zijn. De Belg gaat Nederen Rob, leest de routebeschrijving aandachtig door. Conclusie is simpel, pijlen weg en nummer 39 hangt niet op de juiste plaats. In verspreide slagorde kiezen we met z’n allen voor rechts langs groene sloten. Eureka ! We vinden pijl nummer 45 en kunnen weer met gerust gemoed de laatste wijkjes tot rustpost “Kerkzaal” doorlopen.

Gemor in het gild, parkoers is niet veel soeps en dan die problemen, denkelijk te wijten aan vandalisme, of waren het onverdraagzame “groene jongens” ? Peter heeft ons intussen inderdaad ingehaald. Vroege vogels Gonny en Jos stellen ons gerust, de lus van hieraf is prachtig, foto’s dienen als bewijsmateriaal. Als trio vervolgen we na de koffie dus onze weg. Onderaf een drukke weg gaat het naar domein Valkenhorst. Lekker ploeteren over verzopen graspaden tussen bosjes en weilanden. Op een meer met ruime verdorde rietkraag een zilverreiger, statig en ver weg van het gewoel. Langere afstanden gaan hun eigen weg, dieper het bos in en langs een gracht lopend. We stappen dwars door een sparrenbos en komen bij een open ruimte. Verdort pijpenstrootje oogt rossig door de nattigheid, we contourneren een pracht van een ven en zijn in onze nopjes. Dit is schitterend ! Straatjes van Valkenswaard lopen we taterend door, zijn zo weer bij “Kerkzaal” nu wel met 10 extra kilometers in de knoken.

Overvol nog steeds de rustpost, ruim 600 wandelaars op stap zeggen de helpers fier. Komt Martin aanzetten in het gezelschap van zijn zoon, een bonk van een kerel. Zij hebben niet veel tijd om de beentjes te strekken houden het bij 15 km vandaag. Het trio trekt zich terug op gang voor de tweede lus van 10 km. Wandelen eerst langs een bedrijvenzone en duiken vervolgens het Leenderbos binnen. Blijven een hele tijd langs de bosrand lopen langs een gekanaliseerde waterloop, prachtig. Het pad loodst ons vervolgens over een vistrap van de Tongelreep dieper de bossen in. Weer krijgen we prachtige vennen cadeau en een veelheid aan ros pijpenstrootje. Gewoonweg schitterend, deze parkoersstrook. Sparrenbos nu, laantjes en paadjes lopen in het immer groene, we hebben het echt wel naar onze zin. Lopen hier moederziel alleen ook, zelfs Peter geniet van de immense stilte. Voorbij enkele visvijvers lopen we de natuur uit. Moeten ‘immer gerade aus’ langs bedrijvencomplex MCB ‘metaal compagnie Brabant’, de laatste pauze wenkt.

De kop ‘snert’ in de hand praat Peter bij met de voorzitter. We hebben nog een uurtje te gaan. Lopen door wijk Zeelberg de bewoonde wereld uit. Een pad tussen waterplas en bedrijven door loodst ons naar een bosje. Bij de volgende rotonde hebben we het bijna gehad. Nog even een strookje weilanden en dan gewoon een paar steenwegjes aflopen tot voorbij de watermolen in de Bergstraat. Peter heeft maar even tijd voor een drankje, busje komt zo. Wij houden het bij één Leffe van ’t vat en vatten ook de terugweg aan. Toch wel een leuke tocht deze nieuwe versie van Voetje voor Voetje’s Kerst.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/261220...

21:39 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -d

07-12-11

04.12.2011 wsv Waalwijk '82

Vorige winter waren we er niet bij maar vandaag tekenen we terug present, bij de winterserie van Waalwijk. We kennen de knooppunten van autobanen er naartoe nog uit het hoofd, Galder, St Annabosch en Hooipolder voeren ons naar ‘the place to be’. In de St Crispijnstraat mag je nog steeds niet parkeren, wij vinden een veilig plaatsje ergens achteraf. Bij het inschrijven koop ik gelijk een LWP, heb eindelijk mijn exemplaar beet. De routebeschrijving wordt aandachtig bekeken bij de koffie. Caférust bij de Roestelberg, Linda’s oogjes blinken, dit wordt een dijk van een tocht !

Een korte babbel met ons welbekende wandelaars uit Oss en weg zijn wij. Lopen wat wijkjes, anders dan anders, richting RKC en de steenweg naar Drunen. Net voorbij een waterweg duiken we de Baardwijkse Overlaat in, een heerlijke bosstrook tussen de vaart en meerdere grote plassen. Sprokkelhout ligt er op grote stapels, een reiger kijkt ons arrogant aan en vliegt verschrikt krijsend weg als de ‘flash’ van mijn fototoestel zijn richting uitgaat. We verlaten het bos voor een paadje tussen weilanden en gracht enerzijds, een dijk, fietspad en de huizen van Drunen anderzijds. Hollanders met tekstblad in de hand lopen fout. Linda, zich oriënterend op de afpijling en haar terreinkennis, roept ze terug tot de orde. Waar we echt de open vlakte in moeten, bij de voetbalterreinen van FC Drunen, gaan de hemelsluizen open voor een koude douche. Gelukkig is het terug droog als we de rustpost, Tonny Goedhart Pleisterplaats, bereiken na 8,3 km wandelplezier. Het onthaal is er zoals altijd hartelijk. Tafels zijn ruim voorzien van gratis eierkoek, prachtige, kunstige bloemstukjes zorgen voor kleur. Het is er gezellig druk, we genieten.

De langere afstanden krijgen vanaf de rust een extra lus aangeboden. In feite een grote rechthoek rond het kanaal. Eerst op het jaagpad erlangs, vervolgens wegdraaiend naar een groenig kleurende, langgerekte vijver. Langs de kant overal op hun retour zijnde paddo’s en zwammen. De natuur kleurt bruin van het dikke bladerdek, bomen zijn nu toch echt wel kaal. In de open strook geeft pijpenstrootje zijn zachte gelige glans af. Bij De Margriet hebben we ‘halven dans’. Aan de overkant van het water wordt loof meer spar, slingeren de paadjes al eens tussen het immer groene. Plukken mossen glinsteren fel groen, disco. Een groepje van een achttal wandelaars rept zich koppelsgewijs terug naar de waterkant. Net als we de Pleisterplaats terug bereiken komen we Frans Staal tegen. Hij test meteen mijn incasseringsvermogen met zijn typische grapjes. Heerlijk toch !

We genieten van een kommetje erwtensoep en zijn er weer helemaal klaar voor. Terug de brug over en weg van het water over fietspaden langs tennisterreinen en St-Hubertus schuttersvereniging. We lopen diep de Loonse en Drunense duinen in richting en voorbij hoeve Fellenoord. Spar neemt opnieuw de bovenhand, pijpenstrootje kleurt de open plekken. De eerste zandbank wijst de weg naar de caférust. Het is vrij rustig in biertent Roestelberg. Wij houden het nog even zedig met een kopje koffie en thee. Hebben een extra lusje voor de boeg, speciaal voor de dertigers uitgezet. Gele pijltjes volgen staat op het tekstblad. Blijkt helemaal niet nodig te zijn. Onze gastheren zorgen als steeds voor een perfecte bewegwijzering in zwart/wit. Klauteren de zandheuvel op en mogen genieten van een fenomenaal uitzicht over de open vlakte, het hoge gele gras met de donkere, haast dreigende sparren op de achtergrond. Wandelen door de open ruimte en vervolgens over zanderige paden in de immense bossen. Heerlijk genieten van peis en vree doen we, met vastberaden tred over de zandpaden lopend. Stroken rustende heide kondigen de terugweg aan. Het felle geel van de grassen contrasteert bij valavond prachtig met het meer grijze van de zandheuvels. Wat een parel van een lus is dit toch ! Nog even zand baggeren, we kunnen zowaar een terrasje doen in café Roestelberg. Hoog tijd voor een wandelaarsdrankje, Duvel voor Linda, La Trappe dubbel voor mij. Blijven hier een halfuurtje genietend zitten bij een heerlijk zachte temperatuur, beetje geholpen door kleine vuurtjes boven onze hoofden.

Hebben nog een 3 à 4 kilometer voor de boeg. De bossen van Plantloon laten we deze keer rechts liggen. Lopen een steenwegje af tot bij café Galgenwiel, zijn terug in Waalwijk City. Het is al duister als we langs de steenweg en door de wijkjes terug naar buurthuis De Wierd lopen. Herr Franz is nog aanwezig en komt een babbeltje slaan. Met enkele jenevertjes in de man is ie nog radder van tong dan anders. Wij vinden het een heerlijke afsluiter van onze dag. Nog eens samen op stap in Waalwijk, het voelde aan als terug thuis komen ! Bedankt beste vrienden voor jullie vriendelijk onthaal en de prachtig verzorgde tocht. Wij kunnen het niet genoeg herhalen. Deze tochten zijn een ‘must’ voor elke wandelaar !  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/041220...

22:11 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -w

23-11-11

20.11.2011 OLAT te Nijnsel

Lindake is er helemaal klaar voor, de roep van Olat en Adje is ook voor haar vandaag onweerstaanbaar. We missen het Olat bordje bij de Vresselse Weg, moeten rechtsomkeer maken, maar het komt goed. Rijden samen met Rudy (Arendonk) en Erik Dikken + vrouwtje (WS78) de ruime parking op bij de Vresselse Hut. In de gezellige zaal komen we ook nog Leo (Weelde) en de Wilskes tegen. Eens temeer schoon volk om van Adje’s hoogstandjes te komen genieten. Bij vrieskou trekken we ons op gang, lachend, zijn al helemaal ondergedompeld in die typische sfeer van Olat’s wintertochten. Een streepje weiland, het eerste bosje wenkt. We slingeren ons een weggetje tussen berk en rosse varens tot bij een riviertje dat breed door het landschap meandert. De Dommel zal Peter H. ons later vertellen. Eens het bos uit wordt het tarmacjes lopen langs die typische breedgevel Brabantse hoeves, steevast met luiken beschildert in groen en wit. Veel valt er eigenlijk niet te beleven tot de eerste koffiepost na een kleine zes kilometer. We pauzeren even op een bankje voor een bakje bij een lekkere Olat boterham.

Vertrekken over een graspad langs een gracht, typisch voor Ad dit. Passeren een bomenkwekerij en stappen als onder een groene erehaag De Mosbulten binnen. Een door runderen kort gehouden grasdijk voert ons door en plassengebied. Een grote zilverreiger zoekt rustiger oorden op. Prachtig dit ! De 40 km gaat er alleen vandoor over enkele ‘bumps’ door het bos. We dwarsen een steenweg en trekken dan het open land in, mistbanken en de doorbrekende zon zorgen voor een leuk schouwspel van licht en kleur. Een sluisje loodst ons over de Zuidwillemsvaart en dan stappen we Ruweeuwsels binnen. Hé, dit ken ik van de driedaagse, meer bepaald de dag van Nuenen ! Lopen door het natte gebied. Ad heeft zo zijn eigen invulling van het begrip wandelpad en laat ons horden lopen in het bos. Een brede zandweg langs bebouwing voert ons vervolgens naar de twee koffiewagen. We lopen zo’n 10 minuutjes achter de Bavostappers aan. Kijken regelmatig achterom of we Martin niet zien aankomen, maar voorlopig niemand te zien.

Langs de Deense Hoek zoeken we opnieuw de vaart op. Gaan deze nu over ruime afstand volgen tot bij de Bavaria brouwerij die subtiel geurt naar warm graan. Driekwart langs een rotonde en vervolgens trekken we de polder in. Lange rechte lanen afgezoomd met canadabomen voeren ons langs lege weilanden naar het volgende dorp dat Beek & Donk blijkt te zijn. In de luxueuze kantine van Sparta ’25 laten we ons de snert smaken. Trekken weer verder langs een beek, eerst nog voorbij prachtig kleurende bomen, vervolgens door open grasland. Komen weer bij de vaart uit die we, verdoken in het groen een eind gaan volgen. Wat nu volgt is een afwisseling van bospaden en veldwegen. Een grachtje drijft vol kroos, moet erg gezond water zijn. Er groeien warempel netels op ons pad en dit eind november ! Waar loofbos overgaat in spar wordt de ondergroei van varens vervangen door reeds gelig ogend pijpenstrootje, heerlijk mooi. Schaapsdijk nu, lange rechte wegen tussen weilanden en ingezaaid hooiland. Her en der een boerderij, melkvee. In de verte, rechts van ons ligt een dorp. Denkelijk gaat de route die richting uit, Ad laat ons nog genieten van de volgende bosstrook. Het is er muisstil, je hoort enkel het ritselende blad onder je wandelschoen. Wij vinden het heerlijk zo met z’n tweetjes. Opvallend trouwens hoe vlot Linda loopt, ik moet mijn beste beentjes voorzetten om te volgen. Bij een beekje lopen we een dorp in, Mariahout. Er staat een man met zonnebril op te zwaaien. Onze Peter H. natuurlijk en in de rustpost zit zowaar Martin op zijn gemakje op ons te wachten. Die blijkt ons voorbij gestoomd te zijn bij de voetbalkantine.

We hebben nog zo’n 14 km voor de boeg, die we lekker samen met onze Ollandse maatjes gaan lopen. Vanuit de rustpost zag ik een wandelaarster met rode jas aan een pijl staan morrelen. Ik sla er verder geen acht op. Ad loodst ons langs een prachtig stuk heide bij een langgerekte plas. Even verder volgen we de Boeksche waterloop en wandelen voor de helft rond een enorme kwekerij van aardbeiplanten. Passeren Loek, die wat moeizaam door het zand baggert en duiken de bossen in. Martin verwondert zich over een sparrenbos dat voor de helft uitgekapt is en waarbij men ‘de boel’ niet heeft opgeruimd. Bij de soeppost aangekomen zijn de helpers wel al aan het opruimen. We worden nog wel netjes bediend met warme dranken, het bankje klappen Martin en Linda voor ons terug open. Het moet zowat 15:30 zijn als we terug vertrekken, de Vresselse bossen in.

De lucht voelt plots frisser en vochtiger aan, binnen enkele minuten wandelen we in dichte mist. Een splitsing die ons het bos uitstuurt en dan …geen pijlen meer. Linda en Martin lopen voorop. Samen met Peter bekijk ik de routebeschrijving. We lopen toch juist, wat is dat nou ? Met z’n vieren houden we een korte krijgsraad. Peter wil terugkeren, ik twijfel, het is nog een kleine negen kilometer tot de finish. Martin en Linda zijn gedecideerd, we lopen de route met de tekst in de hand uit, basta ! Martin neemt de leiding en Linda assisteert waar nodig. Ik ben na enkele honderden meter al gerustgesteld, onze Roosendaaler blijkt een ervaren padvinder en spoorzoeker te zijn. Gezwind loopt het duo voor ons uit, met stevige tred door bos en veld. Opvallend hoe makkelijk Linda het tempo van de drie bonken volgt, die heeft een superdag ! Lopen langs de plas van de Moerkuilen en verslikken ons bijna in de route voorbij een kapelletje. Deden de pijlophalers voor ons ook want ze zijn er eentje vergeten. Blauwe paaltjes volgen is het advies van Linda. Een man met hond die uit de tegengestelde richting komt bevestigt wat wij al wisten. De ‘pijlenpakkers’ lopen een eindje voor ons. We wandelen, op advies van de vriendelijke man, even langs de Dommel en vervolgens richting steenweg tot de laatste rust.

Kunnen het niet laten er ons ongenoegen te ventileren. Worden er op gewezen dat we het noodnummer hadden moeten bellen, wat natuurlijk ook waar is. Doen dat dan maar, rijkelijk laat natuurlijk. Het wordt nu stilaan echt donker en we moeten nog zo’n 4 kilometer door bossen en langs plassen stappen. Martin jaagt het ritme de hoogte in, wil hier zo gauw mogelijk weg. De kans om ondermeer over boomwortels te struikelen is met het invallend duister veel te groot. Maar we vechten er ons zonder leerscheuren doorheen, zelfs een donkere strook spar kan ons niet temmen. Zo’n twee kilometer voor de finish komen we twee andere pijlophalers met de fiets tegen. Zij geven ons de ruimte en de geelzwarte kleinoden brengen ons feilloos binnen. Maakten wij ons zorgen over de Bavostappers die nog achterop kwamen, denkelijk liepen zij vanaf de laatste splitsing de kortere, wel nog bepijlde route tot de finish. Ik praat het incident even door met Ad. De helpers maakten de fout niet even binnen te stappen bij de caférust, dan hadden ze meteen kunnen vaststellen dat er nog lopers van de 40 km aanwezig waren. Ook waren zij een halfuurtje te vroeg op pad gegaan. Ja, en hadden wij maar meteen het noodnummer opgeroepen hé. Nu ja, eind goed, al goed, de La Trappe smaakte en wij hebben weer een fijne wandeldag achter de rug. Genoten van het lopen en van elkaar zoals John dat placht te zeggen. Afspraak in Bladel Adje !!

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/201120...

   

 

    

23:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -n

09-08-11

07.08.2011 Kempische Wandeldagen Olat tussen Geldrop en Mierlo

Geen treinen vandaag wel koning auto want Linda gaat mee op stap. Ik heb min of meer afgesproken met de beide Peters ergens tussen 08:30 en 09:00 van start te gaan. Onze Eindhover is op post, de snelle Belg is al gaan vliegen. Als drietal gaan we dus op pad, zo ongeveer de omgekeerde weg van gisterenmiddag langs het kasteel van Geldrop en de binnenstad. Wandelen een eindje langs de Dommel, gezellig keuvelend en kiezen dan voor brede bospaden die ons over de A67 zullen leiden. Bij de splitsing twijfelt Peter even en kiest dan toch voluit voor zijn Belgische gasten en de 35 km. ’t Is nen echte hé ! Met nog een Belgisch duo uit Zonnebeke in onze buurt lopen we een eindje langs de snelweg en vervolgens het halfopen landbouwgebied in. Het eerste stukje Strabrechtse Heide toont ons een kudde schapen. Mogen het nattere Klein Dommeldal in met zijn weelderige plantengroei van ondermeer in zaad staande grassen.  Komen tot mijn verassing weer in Heeze uit en meer bepaald in Rul en zijn prachtige hoevebouw. Even verder de eerste wagenrust (al is ie dan als II genummerd). Olat’s hoffotograaf Noud houdt ons tot hier op de fiets gezelschap, daarna roept de plicht hem ergens anders op het parkoers.

Na de koffie en onder een heuse hemelse dreiging laat Adje ons genieten van heerlijke graspaadjes kronkelend rond de Kleine Dommel. Even een bosstrook, de echte Strabrechtse heide komt in zicht. We prijzen ons gelukkig dat het niet te warm is, want duiken nu echt wel het open terrein in. Kilometerslang en zo ver je kijken kan, heide in bloei, hoge grassen, een uitzonderlijke pracht. Adje stuurt ons rond een groot ven, wat het oog nog meer afwisseling bezorgd, de wandeling nog aangenamer maakt. Peter merkt het terecht op, het spel van witte stapelwolken accentueert het landschap en laat het tot zijn volle recht komen. Ook Linda is in haar nopjes terwijl ze dapper mee door het zand baggert en over de grindpaadjes stapt. Wij genieten ! In de verte de communicatietoren bij Mierlo en de flatgebouwen van Geldrop, nu nog niet aan ons besteed. Vanaf een langgerekt ven pikken we opnieuw de bossen van spar en zomereik op samen met de kortere afstanden. Het werd een lange etappe tot de tweede rustpost maar ook oh zo mooi, dit wilden we echt wel weer eens meemaken.

Wij vormen al de achterhoede bij de wagenrust, en toch hebben we ruim de tijd om te eten en te verpozen. De 25 en 35 km mogen meteen terug de hei op. Ad heeft nog iets voor ons in petto. Peter vertelt van een grote brand zowat een jaar geleden en daar gaan we naartoe. Beklijvend, dat is het best passende woord voor hetgeen we het eerste halfuur meemaken. Zwart geblakerde boomstammen en gronden, een troosteloze aanblik. Je hoort geen vogel niks, kan alleen maar machteloos naar de vuurschade kijken. Als Ad ons door een bosje van verkoolde berkenstammen stuurt krijg ik koude rillingen over de rug. De dood is hier haast tastbaar en toch … mossen, grassen en sommige planten steken al terug de kop op, één jaar na datum. Aan de voet van verkoolde berken vormen zich twijgjes die al fraai in groen blad staan. De natuur krijg je zomaar niet klein, als een feniks verrijst ze uit haar as, hier zelfs letterlijk. Opgelucht lopen we dan ook opnieuw de groene sparrenbossen in, al zijn we toch danig onder de indruk. Aan de overkant van de snelweg moeten we even wat steenweg lopen. Voorbij een groot preiveld duiken we Sang en Goorkens in, nat gebied met weelderige plantengroei. Deze maakt plaats voor velden van maïs, patat en spruitjes. Langs de Goorloop komen we Mierlo binnen, de rustpost wenkt.

Het terras is volzet met wandelaars en fietsers, het is binnen ook best wel aangenaam en we pauzeren weer voldoende ruim, hebben nog zo’n 8 km voor de boeg. Wandelen voorbij de dorpskerk de bossen in. Mogen nu flaneren over brede zandpaden. Passeren de droog liggende Lis- en Molenvennen. Een paar straatjes nog en onze allerlaatste rustpost in het bos bij het Wolfsven. We praten er een beetje bij met Ad, de begeestering klinkt in zijn stem. Ze vertaalde zich ook drie dagen lang in zijn prachtige parkoersen.  Hebben nog drie kilometer voor de boeg, hoofdzakelijk breed zandpad om echt ‘op zijn ’s zondags’ over te flaneren. Het terras van Schonmoeder is nog goed bezet. Hennie valt Linda in de armen, zijn echte maatjes die twee. We maken er nog een gezellige boel van met onze Nederlandse vrienden en clubmaatje Peter. Bij afscheid worden afspraken gemaakt voor volgende week want dan zijn we met z’n allen weer in Berg & Terblijt. Maar eerst mogen we nog nagenieten. Olat zette hier weer een prachtprestatie neer. De verzorging is er altijd prima en parkoersmeester Ad heeft mij weer eens begeesterd met als absolute hoogtepunten de lus die de 35 km naar Heeze maakte en natuurlijk de Strabrechtse heide en hoe hij ons duidelijk maakte wat er met die schone natuur zoal mis kan gaan. Knap werk en ik ben blij er weer eens bij geweest te zijn.

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070820...

 

17:04 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -g

06.08.2011 Kempische Wandeldagen Olat tussen Geldrop en Heeze

Zelfde oefening als gisteren deze ochtend met het verschil dat Linda mij naar Berchem station brengt. Vanwaar ik mijn reis kan verder zetten, zoals dat zo mooi in NMBS jargon heet. Ben dus opnieuw rond 09:30 bij Schonmoeder en ga  vrijwel meteen van start voor mijn tweede Kempendag. Het is licht bewolkt tot zonnig, reeds warm eigenlijk. Wandelaars die de 80 of 110 km lopen hebben bij de camping een rustpost alvorens met de dagjeswandelaars mee te wandelen. Het valt mij op dat de meesten er afgepeigerd uit zien, de nacht lijkt zwaar geweest te zijn.

Eens te meer vertrek ik richting Kleine Dommel over het rode fietspad. Moet een heel eind rechtdoor en vervolgens door een bedrijvenzone tot een drukke steenweg. Aan de overkant wacht het landelijke groen. Ik pik aan bij Dré Janssens en zijn maatje die uiteraard de 110 km lopen. We raken aan de babbel maar omdat ik regelmatig stop om foto’s of notities te maken speel ik ze weer kwijt. Grappig ondertussen hoe een boer zijn melkmachine tot bij de koeien in de wei brengt. De dames staan mooi in een kransje hun beurt af te wachten. Een behoorlijk grote groep wandelaars rept zich door het halfopen landschap van bosstrookjes, wei- en akkerland, langgevelhoeves ook. Adje heeft een graspad onderaf de autobaan gevonden, zelfs mensen die in de buurt wonen schijnen dit pad niet te kennen. De eerste rustpost is druk, erg druk, iedereen praat met iedereen, het is er oergezellig bij een bakje koffie. Ik vind het heerlijk er weer bij te zijn.

Meteen na de rust wacht de brug over de A2 en aan de overkant de Groote Heide. De splitsing is een drietand, 15 - 25 en 35 km gaan elk hun eigen weg. De 35 km wandelaars krijgen een smal bospad langs een diepe gracht onder de sloffen geschoven. Heerlijk lopen is dit, rechttoe, rechtaan. Het parkoers zal de eerste kilometers afwisselen van brede zandpaden langs weilanden tot smalle paadjes door het hoge gras midden het bronsgroen eikenhout. Al loop ik dan niet lekker door de drukkende warmte, prachtig vind ik het hier wel en het wordt steeds mooier. Rondom een vennetje het eerste paars van de dag dankzij bloeiende heide. Weilanden staan vol gele bloemen, een heus tapijt zo ver het oogt reikt. Dichter bij de autobaan wordt de omgeving meer en meer open. Ik wandel door het hoge gras, langs heide en berken met hagelwitte basten. De ondergrond wordt zanderig, ik mag al eens baggeren. Een uitgestrekte plas is haast dichtgegroeid met helgroene planten. Schitterend is dit, puur natuur, ik loop te genieten ondanks koning auto toch wel de rust verstoort. Loop het domein uit en kom bij de tweede wagenrust aan. Het lijkt er even op dat ik alleen ben maar drie kranige dames en een man vallen ook aan op de vlaai. Zij lopen de 110 km en lijken veel frisser dan ik. Hou mij gedeinsd, ben een beetje beschaamd want veel jonger dan zij.

De innerlijke mens is versterkt, ik trek opnieuw het bos in, van pijl tot pijl, eerst over een fietspad vervolgens over zandpaden. Blijkt nog een deel van de Groote Heide te zijn. Bij een camping pik ik de 25 km lopers terug op. Samen wandelen we naar een steenweg en wat hoeves. Het Schaverspad loodst mij onverhard door metershoog maïs en naar de woonkern van Heeze. Wat straatjes lopen tot het centrum en de rustpost net voorbij riviertje de Groote AA. Herr Stahl en zijn Belgische stamgasten bevolken zoals gewoonlijk het terras. Ik neem ook een ruime pauze, zweet als een rund vandaag. Ga weer in mijn eentje op pad. Loop het dorp uit, de Herbertusbossen in. Passeer over een idyllisch bruggetje de Grote AA en zet dan koers over een kasseitje naar het lokale kasteel. De 35 km wandelt rond de slotgracht en voorbij de historische ijskelder, een heuvel tussen de sparren. Het regent even lichtjes als ik terug onder de bomen loop, de bui is zo weer over. Strabrechtse Heide lees ik op het bord, vandaag blijven we in zijn bosrijke gedeelte lopen. Krijg prachtige kaboutershuisjes te zien langs het pad, toch wel erg vroeg dit jaar. Mijn gezelschap bestaat uit een rustig grazend reetje in de verte en dichterbij veel vogels waaronder reigers en piepende roofvogels. Ga een fietspad op dat mij over de Rielloop en de Kleine Dommel leidt. Sta zo terug in Heeze bij Rul en vervoeg de 25 km. Wandel de woonzone uit en ruil ze in voor akkers en volkstuintjes, daarna weer bos. Dit blijkt echter een woonzone te zijn voor zeer gegoede burgers, kasten van villa’s staan hier in het groen. De laatste rustpost blijkt verplaatst te zijn t.o.v. de routebeschrijving. Olat plaatst ten overvloede markeringen om alle wandelaars in goede banen te leiden. Pauzeer dus een laatste keer bij Loek en de dametjes, drinken is erg belangrijk vandaag.

Loop bij De Barrier meteen na de rust onder de A67 door, ben in Geldrop. Ad stuurt mij de wei in richting Dommel. Een prachtig pad langs het water brengt mij in de binnenstad. Bewonder er fraaie burgerhuizen, loop door een meer recente wijk en langs een opgeknapte oude weverij. Wandel dwars door het landgoed van kasteel Geldrop en mag afsluiten met een extraaatje langs het water, pad dat haast overgroeid is met roze orchis. Dag twee zit er op en ik ben netjes voor 17:00 ter aankomst. Peter H. is net op weg naar huis, met de fiets en zonder lekke banden vandaag (lees zijn verslag). Terwijl ik van de Affligem geniet komr ook clubmaatje Peter (Mol) aangestapt, hij loopt hier voor het eerst mee en knikt, ja dit vindt hij best wel mooi. Achter Roland Weyers aan rep ik mij naar het station, met tussenstop bij AH. Ik mis deze keer mijn aansluiting in Tilburg niet, ben een slimme ezel. Gezeten op een bankje in station Rosendaal kijk ik naar een heuse stortbui die het land overspoeld. We zijn aan iets ontsnapt vandaag. Nog één dag te gaan.

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/060820...

 

17:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -g

05.08.2011 Kempische Wandeldagen Olat tussen Geldrop en Nuenen

Na een sabbatjaartje teken ik dit jaar weer present bij Adje’s zomers wandelfeest. Zomers, nou ja, dat moet je er dezer dagen effe zelf bij dromen. Eens temeer is van vanmorgen mistig en dus grijs. Heb een heel reis voor de boeg met niet minder dan vier treinritten over Antwerpen, Roosendaal en Tilburg. En toch verloopt de ganse trip klokvast en volgens het boekje. De routepijlen die Olat vanaf het Geldropse station hebben opgehangen volgens een lichtjes afwijkende weg t.o.v. Google Maps. Voordeel is echter dat je langs het stadscentrum en de prachtige donkere basiliek loopt. Het fietspad over de Kleine Dommel loodst mij naar startzaal Schonmoeder. Inschrijven, bonnetjes kopen en daar ga ik dan, het is intussen al 09:30 en wil mijn 35 km graag afhaspelen voor 17:00 – ook volgens het boekje, dat van Olat dan.

De Duitse ‘sokkenman’ stelt net zijn kraam op, ik heb er nauwelijks oog voor. Passeer de Olat campingplaats, die mij dunner bezet lijkt dan vorige jaren en stap vervolgens langs weilanden en bosjes richting kanaal. Heb oog voor de vele witte lelies aan de overkant tegen de oever aangroeiend. Kajakkers banen zich met forse slagen een weg over het rimpelloze wateroppervlak. Een man geeft voor een viertal vrouwtjes de kadans aan. Raak aan de babbel met een koppel uit Merêt (Meerhout) die ook vaste klant zijn bij Olat. Gulbergen en zijn privaat bosterrein, daar gaat het naartoe. Het slingerende wandelpad lijkt uit het mos gegraven, ligt enkele centimer lager dan de groene grond. Randje golfterreinen gaat de tocht en vervolgens de spoorbaan over. Volg enkele honderden meter een breed zandpad met weids vergezicht over ...weilanden en duik vervolgens opnieuw de bossen in. Uitgestrooide houtsnippers zorgen voor een droge ondergrond. Ik slinger mij een baantje tot de eerste rustpost, naar aloud Olat recept met een grote moor op het gasvuur en hete oploskoffie. Kom hier 4 Schorrestappers uit Boom tegen onder aanvoering van voorzitter Jos.  Lukt mij in België niet ze te ontmoeten, hier dus wel. Adje staat in het midden van de open ruimte als schouwde hij de troepen. Glimlach op het gelaat, hij ziet dat het goed is.

Muis er weer alleen vanonder. Passeer een ven dat er half droog bij ligt, nog steeds niet voldoende grondwater zo blijkt. Schoutse vennen noemt het hier overigens. De 15 km verlaat mij, omringd door meerdere 25 km lopers stap ik evenwijdig met de autobaan en weldra middels een brug er over. Pik aan de overkant de Oude Postbaan op, zand en stroken verhard langs boerderijen en weilanden. Draai de Papenvoortse Heide op met laantjes naar vennen genoemd, al krijg ik deze laatsten niet te zien. Bij erg laag staand maïs, voor de tijd van het jaar, gaat de 35 km er alleen vandoor. Begin aan een lange wandeling door de bossen. Een donkergroen vennetje is prachtig omringd met paars opbloeiende heide, heerlijk. Weet een paar wandelaars achter mij. Door het late uur vrees ik de pijlophalers en drijf mij tempo een beetje op. Kan zodoende uit de greep van de achteropkomenden blijven. Luchten kleuren donker, ik hoop het droog te houden. Kom geen hond tegen terwijl ik zandpad na zandpad uitloop.

Loop het bos uit bij het Wiriegenhof, een typische brabantse langgevelhoeve. Enkele hoeves verder loop ik weer alleen langs bos en wei. Krijg de rustpost in het vizier, een tentje opgesteld aan de kant van de weg. Bankje erbij, net genoeg om even een pauze te nemen en de innerlijke mens te versterken. Heb er 17 km opzitten. Mijn achtervolgers blijken een koppeltje wandelaars te zijn. Ben hen ergens dankbaar dat zij onwetend voor mijn tempo gezorgd hebben. Ik loop zodoende netjes binnen de geplande tijden.

Wandel na de rust Lieshout binnen bij de Deensehoek. Komt dra bij een vaart uit die ik volg tot sluis V. Plezierboten van allerlei slag varen er af en aan. Duik Ruweeuwsels binnen, een nat gebiedje met varens langs weerskanten de graspaden. Vervolg mij weg tussen bos en maïs, een reetje komt even poolshoogte nemen en verdwijnt weer in het struikgewas. Stap naar Rullen en doorkruis het gehuchtje. Weindelenbeemd toont wat zijn naam zegt, nat gebied met populieren bepland. Wissel nu verhard en onverhard af tot molen Roosdonck omgeven door metershoge zonnebloemen, Nuenen, het Van Goghdorp komt in zicht. Traditiegetrouw wandel ik door het park en dit keer ook langs het Van Gogh kerkje en zo naar het centrum. Op het terras van café Schafrath zijn beroemdste bezoeker, goed omringd ...Frans Staal ! Hij trakteert mij gul op een lekkere La Trappe, dit kan ik niet weigeren ! Blijf zodoende ruim een half uur terrassen. De zon is van de partij als ik mij omstreeks 15:15 weer op gang trek. In de Nuenense straten slaan mijn voorgangers aan het twijfelen, keren op hun stappen terug. Ik loop koppig door en blijk gelijk te krijgen, pik Olats gele kleinoden moeiteloos weer op. Gesterkt door de schuimige vitamientjes gaat het met gezwinde pas door de achterafjes van de gemeente, ondermeer langs de Molvense Erven. Loop voorbij een recreatieve plas, op twee kinderen na helemaal verlaten. Moet de spoorbaan over en vervolgens een kasseitje op, voorbij een kapelletje gewijd aan Sint-Antonius. Steenweg op nu tot een dubbele watermolen in zicht komt, de Collse molen op de Kleine Dommel, tevens de laatste rustpost.

Heb nogal wat tijd verloren over die laatste 5,4 km, ben ik moe of had Adje zijn zevenmijlslaarzen aan ?  Nog vier kilometer voor de boeg en ik verheug mij al op het natuurgbied langs de Dommel. Eerst wat weiland en dan het echte werk. De lome rivier kronkelt zich vrijwel roerloos door de rietkragen. Het water staat haast gelijk met de oevers. De wandelaar glijdt geluidloos over het zompige pad. Af en toe zakt ie even in de brij, een Olat wandeling voltooien met propere schoenen dat kan en mag niet. Genieten is dit wel van de pure schoonheid van het water en de weelderige plantengroei erlangs. Een strook kanaal nu, langs de kant van de witte lelies en dan terug naar grachten en vettige paadjes. Knap toch die finale ! Ben zeven minuutjes over tijd binnen. Snel wat vocht opnemen en dan naar het station, treintje komt zo. Wip nog even binnen bij AH zodat ook de nadorst kan weggespoeld worden. Mis in Tilburg mijn aansluiting van één minuutje, ook wel omdat ik onaandachtig ben. Ben zodoende 6 minuten te laat in Roosendaal en krijg daar een wachttijd van 55 minuten voor aan de wandelbroek gesmeerd. Het is dan ook al 21:45 als ik thuiskom. Een hapje eten, Linda informeren over het gebeuren en bedtijd ... morgen dag twee.  

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/050820...

17:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -g

11-05-11

07.05.2011 Keistampers Boxtel

Mijn wandelmaatje zit strategisch opgesteld in de ruime startzaal van het Boxtelse lyceum. Net onder de clubvlag en schuin naast de inschrijftafel. Kan hij mij zeker niet missen. Vandaag ga ik met Peter H. op stap, wij zijn beiden vaste klant bij de Keistampers en weten als mannen waarom ! Ik voelde het onderweg hierheen reeds aan lijf en leden, het wordt een warme dag. Gelukkig zal het parkoers bos- en dus lommerrijk zijn. Na de koffie wandelen we meteen de Dommel over en de gemeente uit bij de dubbele spooroverweg. Stappen verder over een paadje langs het Smalwater, waar Peter blijkbaar compassie mee heeft want hij probeert het breder te maken. Bij een klaphekje het magische woord …Kampina en zo noemt onze tocht ook vandaag. We mogen even een slingerende en dicht begroeide Kleine AA volgen alvorens de weilanden in te trekken. Paardenbloemen vormen hele bedden van pluis. Tot onze verrassing een eerste rustpost na 4km in de Distelhoeve, het parkoers blijkt omgegooid. Voor ons komt deze stop te vroeg en we lopen gelijk door de bossen in. Zijn zodoende snel bij het verzetmonument waar vroeger de rustpost was. Lopen over het Mari Klijnpad richting sparrenbossen en open ruimtes begroeid met rustende heide. Hier ook meerdere prachtige vennen, het Kogelvangersven, het Groot Huisven enz. Net als andere wandelaars verbaast de stilte ons zeer. Sommige jaren heerst hier een enorm kabaal van kikkers en broedende meeuwen. Nu niets van dat alles, alleen een kudde lome koeien die ons nagapen. Terug het bos in, veel berk deze keer met een ondergroei van ‘klokkebeesen’. Bij het Palingven even wat zand baggeren, lijkt wel ‘putteke’ zomer en vervolgens een fietspad op tot riviertje Rosep. De parkoersmeester heeft aan mij gedacht dit jaar en we mogen langs het prachtige waterloopje en zijn dicht met frisgroene varens begroeide oevers lopen, heerlijk ! Bij de eerste vakantieverblijven weten we de rustpost van Boscafe De Waterput niet veraf meer. Hoog tijd voor een terrasje na 12 prachtige kilometer.

 

Al loopt mijn maatje er vrolijk als immer bij, hij oogt naar mijn gevoelen niet zo fris. Nou, het is ook behoorlijk warm, zal dus wel voor mij ook gelden, bedenkt ik zo. Loop in tegenstelling tot andere jaren slechts 30 km vandaag en ben dan ook samen met Peter heel blij dat wij hier een extraatje voorgeschoteld krijgen door de Oisterwijkse Bossen & Vennen. Deze lus was meestal voorbehouden voor de veertigers, niet dit jaar dus. We blijven lekker lopen over wisselend terrein, dan weer bospaadjes, dan weer langs prachtige vennen zoals het Voorste Goorven. Voor Peter lijkt er veel nieuw of terrein in lange vervlogen tijden bewandeld, bij te zitten. Boshuis Venkraai lijkt hem niet bekend, het halfopen terrein van Oude Honsberg en verderop het Natuurhuis dan weer wel. Horen we nauwelijks kikkers vandaag, zangvogels en zelfs een koekoek en specht zijn wel aanwezig. Ook sierlijke libellen vliegen in groten getale rond. We hebben de lente overgeslagen, dit is echt wel zomer. Het langwerpige Staalbergven is gedeeltelijk herschapen in zwemzone. De jeugd geniet er joelend van. Wij zetten terug koers naar De Waterput, langs bospaden met een ondergroei van frisgroene varens, hoog tijd voor een koel drankje. Komen we Iris en Roland tegen. Ze probeert pips te kijken maar loopt toch maar lekker de 40. Ik verwacht je in Heerlen, meid !

 

We lopen, gelaafd, terug de bossen in richting lage alleenstaande hoeve en de Rosep. Ook hier heeft de parkoersmeester drastisch ingegrepen. Draaien er naar links dit jaar en wandelen tussen bos en akkers over half verhard. Dan gaan we echt de open ruimte in. Hier groeien nauwelijks bomen, alleen maar pijpenstrootje, nu gelig droog, en heide. Gelukkig staat er redelijk wat wind want dit is ‘bakken en braden’. Voorbij het Kromven een kudde koeien die traag weg waggelt van die drukke tweevoeters. Een fietspad stuurt ons door meer lommerrijk gebied. Nog een strookje halfopen terrein, de wagenrust wenkt. Peter haalt ons beiden een flesje sodawater en besluit een boterham soldaat te maken. Deze blijkt als een baksteen op zijn maag te vallen, hij voelt zich niet lekker meer. Ook weer in tegenstelling tot andere jaren gaan we nu door dreven lopen richting bebouwing en dus niet langs de Beerze. Het is onvermijdelijk maar één keer moet je bij deze tocht door een industriële zone. Gelukkig maar een kort stukje dit jaar tot de ‘koetunnel’ onder de spoorweg door bij het station van Boxtel. De finale stuurt ons traditiegetrouw door het park van domein Stapelen, waar gele plomp de kasteelvijver siert. Terug het brugje van de Dommel over, de finish is bereikt.

 

Ik doe mij te goed aan een paar koele Grimbergen, Peter krijgt nauwelijks wat door de strot geramd. Het wordt tijd om de trein op te zoeken. Neem wat bezorgd afscheid van mijn maatje die naar Eindhoven moet. Ik heb een spannende terugreis voor de boeg. Wegens geplande werkzaamheden, zoals de speakers dat hier zo mooi zeggen, wordt de trein tussen Tilburg en Breda vervangen door een bus. NS toont  een staaltje van zijn kunnen waar de NMBS een punt kan aan zuigen. Zowel in Tilburg als Breda staan bus en trein vertrekkenklaar, klokvast. De treinbegeleider speelt het zelfs klaar ons in Roosendaal te waarschuwen dat we drie minuten overstaptijd hebben naar Antwerpen en Brussel ! Gewoonweg geniaal ! En zo was mijn ganse dag eigenlijk, geniaal ! Al ken ik deze tocht dan nog zo goed, telkens weer is ze een feest. Daarbij scherpten dit jaar zowel het gewijzigde parkoers als de werkelijk perfecte markering met krijt en papier, de honger nog meer. De Keistampers, klasbakken, zeker weten ! 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/07052011Bo...

21:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -b

27-04-11

23.04.2011 wsv De Arend Hoogerheide

Mevrouw de postbode komt bij bushalte Moretuslei in Putte met uitgestrekte hand naar mij toe. Zie menier ne maakever in april, ze toont mij het bleke roerloze beest. Zat zomaar bij de brievenbus en ze deponeert hem in een beukenhaag. De natuur schijnt de lente te hebben overgeslagen, ijlt in hoog tempo meteen naar de zomer. Heb aan deze halte trouwens ruim de tijd, moet zo’n 40 minuten op de eerste Veolia richting Bergen-Op-Zoom wachten. Neem een dagkaartje nu het nog kan en stap een halfuurtje later in Hoogerheide bij de Raadhuisstraat uit, ken de weg uit het hoofd. Wordt in het startcafé verrast door Christian Boudart. Tja, die krijgt ook zo stilaan een reputatie als Nederbelg. Vandaag zullen wij samen optrekken. De afstandensprong van 25 naar 40 km zint mij niet echt. Rechterpoot laat geen 40 km toe maar ik wil graag 30. Pluk het beoogde vlotjes uit de parkoerstekening en –omschrijving. Christian is het helemaal met mij eens, hij is hier voor het eerst en hongerig naar wat komen gaat.

 

We trekken meteen naar de rand van Noordpolder Ossendrecht. Moeten aanvankelijk de 40 km volgen langs de imposante kerk van Hoogerheide en vervolgens wat wijkjes lopen. Ik wandel niet vlot, de luchtwegen spelen mij parten. We duiken zanderige bospaden in, rechtdoor tot gehucht Calfven. Ook Chris is verbaasd bij het aanschouwen van de reuze mastentoppen (denappels) verspreid over de paden. Voorbij het dorpje draaien we de polder in, de Antwerpse haven en de pluimtorens van Doel achter ons latend. Zijn we te druk in gesprek of was de pijl echt weg ? Feit is dat wij bij café Non Plus Ultra in Woensdrecht geen markeringen meer vinden, en we zijn niet alleen. Terugkeren daar hebben we geen zin in en dus geldt mijn terreinkennis als leidraad. Pikken moeiteloos het parkoers terug op bij een gedenkteken aan Canadese soldaten. Ons extraatje was ettelijke honderden meter langer, maar wij malen er niet om. Lopen nu in een weidse boog rond het dorpscentrum en krijgen zicht op knooppunt Markiezaat. Tunneltje Lange Weg onderdoor en rusten bij de boer na ruim 11,6 km. Hoog tijd om honger en dorst weg te werken en het thuisfront te informeren van onze vorderingen.

 

Lopen nu verder langs de spoorlijn die Noord-Brabant met Zeeland verbindt richting Bergen-op-Zoom. Op een veldweg komen we de parkoersmeester, ook wel barman bij de Stroboeren, tegen. Hij belooft mij nieuwe stukjes verderop, ik kijk er naar uit. Het is al meteen goed raak in bos Lindonk. Inderdaad een heel aangenaam alternatief t.o.v. eerder gelopen tochten. Gaan dan even polderen met uitzicht op een Scheldearm en langs een stilaan opdrogende vijver, nu al. Een kort klimmetje en dan de rustpost in Kraaijenberg. We worden er bediend door een dametje afkomstig uit Overpelt, klinkende zoen incluis. Christian laat zich verleiden tot twee hardgekookte (Paas)eitjes, de snoeper ! Langs de uitkijktoren lopen we terug de velden in waar de asperges oogst is begonnen. Lopen domein Mattenburgh binnen langs een prachtige dreef te midden hogen beuken, schitterend. Het tunneltje van Zuidgeest onderdoor en verder door bosrijk gebied en ook wel erg stofferige brede zandpaden. Het fietspad langs de drukke verkeersader is mij heel bekend, de rust van Snepvangers wenkt. Ik vind het altijd leuk hier van mijn drankje te kunnen genieten, de geur van droog stro opsnuivend. Toch wel speciaal deze rustpost.

 

Nog een uurtje lopen tot Hoogerheide, wat zou onze parkoersmeester nog in petto hebben ? Het wordt genieten van de Woensdrechtse Heide. We mogen heerlijk flaneren over smalle paadjes met een lekkere humusgeur. Perfect gemarkeerd lopen we hier tussen het prille groen verbaast ook door al erg droge moerasstroken voor de tijd van het jaar. Ik heb geen idee waar ik mij juist bevind t.o.v. de finishlijn tot ik de vliegtuigen van Fokker in het vizier krijg. De tocht zit er meteen ook op, we lopen langs twee straatjes binnen … en toen was er Duvel.

 

Christian is zeer tevreden over zijn kennismaking met De Arenden, is gecharmeerd door de variaties in het parkoers. En ik … de geheel nieuwe combinatie en de nieuwe stroken in het parkoers, knap werk van de parkoersmeester. Neem afscheid van Chris en rij tevreden, en klokvast terug tot Hemiksem. Als het enigszins kan afspraak op 29 december voor de Eindejaarstocht en de kop heerlijke snert. 

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/23042011Ho...  

20:56 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -h