13-06-17

11.06.2017 Natuurvrienden Zoersel te Zandhoven

Op de bus ontbrand een discussie welk nu de juiste bushalte is dichts bij de startlocatie. Elkeen blijft bij zijn standpunt en finaal zal het verschil nauwelijks honderd meter zijn, verwaarloosbaar dus. Het is al warm als wij zo rond 09:00 op pad gaan door wat een kloostertuin lijkt te zijn. Het vervolg is landelijk tarmac tot de snelweg naar Turnhout. De langere afstanden gaan er hun eigen weg. Nog meer tarmac parallel koning auto tot grondgebied Halle (Kempen). Bij Flikkersteert (tja !) eindelijk bos. We gaan zwerven tussen sparren tot de kapel van Saint-Joseph in Klein Herentals. Lopen de Lemmekensbaan af met nog meer spar tot bij de eerste pauze in het Koetshuis. Goed gemeten deze 10 km !

Lijken opnieuw het bos in te lopen maar dat is maar voor even. De Kleine Wandelweg, dat is huisjes kijken. Kleine Medelaar stuurt ons dan weer wel de akkers en bossen in, de Schaepebemden. Na een uurtje stappen nemen we een pauze op een bankje in de zon. Runderen liggen loom op een lommerrijk plekje, zij weten wel beter ! Zandpaden nu opnieuw richting bos. De Middeldreef komt aan bod met zijn statige landhuizen, dit lijkt Brasschaat wel. De Monnikendreef is minder dicht bewoond, rododendrons vormen aan weerskanten de baan een muur van groen. Pauzeren doen we op een terras van tehuis Monnikenheide. Hebben nog zo’n 10 km voor de boeg.

Antwerpsedreef, ja daar voelen wij ons thuis hé. We duiken het natte bos in, laveren om de plassen heen. Komen opnieuw bij de snelweg uit die we meteen terug achter ons laten. Gaan een breed grindpad op tussen grasland, linea recta naar de bebouwing. Delen de straten rond Einhoven met twee karavanen oldtimers, altijd een leuk gezicht. Een goed verzorgde tentrust na een uurtje lopen vinden wij prima. Tot onze verbazing passeert Fernand uit het verre Ecaussines. De taaie tachtiger komt met deze 50 km tocht ‘uitbollen’ van de Sloeber gisteren ! Sommige mensen zijn onverslijtbaar.

Wij nemen een uitgebreide pauze en gaan op pad voor de laatste 4,5 km. Stappen langs veld en bos tot de autobaan. Lopen er een paar honderden meter langs en dan de brug over. Ons tempo stokt. Linda is niet echt fit, heeft weinig gegeten en de tank loopt dan ook langzaam leeg. Zodoende duurt de lange rechte lijn van Witte Hoeve en het afsluitende assepad tergend lang. Zijn blij finaal op een stoel te kunnen neerploffen. Het was erg warm vandaag en de opdracht werd volbracht ‘op slecht karakter’. Ach ja, kan al eens gebeuren. Volgend weekend zetten wij Olen en Hallaar op ons programma. Vooral naar de tweede tocht kijken we reikhalzend uit want IVAS is altijd avontuur.

FOTOREEKS

20:59 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -z

02-05-17

29.04.2017 Rustige Bosstappers te Zerkegem

Een tiental wandelaars zitten er op bus 52 komende van Brugge, slechts eentje heeft weet van een omleiding waardoor de halte Zerkegem Kerk niet wordt bediend. Ik loods mijn maatjes op het juiste pad. Onder hen Fillie (Hoboken) en Marcel & Annie (Lokeren). We zijn benieuwd wat het tweede bezoek aan deze tocht ons zal brengen, de tekening oogt totaal verschillend van onze eerste doortocht. Zijn vrij snel het dorp uit, de weidse akkers tegemoet. Paardenbloemen vormen witte velden van nog net geen pluis. Gaspeldoorn staat flink in bloei. Kouter blijkt het hier te noemen en wij lopen lange tijd rechtdoor door akkers van bloemenkwekers en zelfs ontluikende spinazie. Passeren vervolgens een molen zonder wieken en zijn fraai molenhuis. Stappen voorbij een bomenkwekerij en enkele schattige stokoude hoeves, nog steeds in bedrijf. Het Maskobos biedt ons een prachtige dreef aan en we horen de eerste koekoek van het jaar luidkeels de maat slaan. Na een uurtje onze eerste pauze in een tuinbouwbedrijf, genietend van het gratis drankje aangeboden door onze gastheren.

Terug op pad dan. Doorkruisen heel wat Jabbeekse straten en worden bijna van onze sokken gereden op een zebrapad door een chauffeur zonder manieren. De weidse vlakte in dan. Her en der een hoeve, nogal wat knotwilgen maar ook de E40 en een immense communicatietoren. Beetje beangstigend deze laatste, big brother is watching you ! Bereiken grondgebied Ettelgem en stappen door het groen aan de rand van natuurgebied Hoge Dijken tot de rustpost in een beeldhouwersatelier. Leuk zitten tussen de monumentale werkstukken van de Meester.

We hebben twee lussen voor de boeg. De eerste stuurt ons dwars het stille dorp richting brug onder de snelweg. We hopen op beterschap maar die komt er niet. We dwalen ettelijke kilometers door de straten van Oudenburg en zijn sportterreinen waar jongeren leren voor Eden Hazard. Passeren dan maar de tijd door een gezellige babbel met een koppel uit Wervik. Bij een oud Mariakapelletje passen we een trucje toe. Weten dat beide lussen door Ettelgem moeten tot aan dit punt. Vertrekken dan maar meteen op de tweede, kortere lus. Deze loodst ons door de polders tussen de twee takken van de E40 door (Calais & Oostende). Langs de Paddegatstraat bereiken we opnieuw onze beeldhouwer. Snappen niet waarom het Oudenburgse klooster, aangegeven op de parkoers tekening, niet werd aangedaan.

Nog een klein uurtje tot de finish. Krijgen meteen het hoogtepunt van de tocht aangeboden. Puur natuur rond de Roksemput en zijn watervogels. Schitterend biotoop dat zijn vervolg krijgt over landelijke wegen, langs akkers en hooiland. Eindigen doen we met enkele honderden meter steenweg. Tijd voor een Kasteelbiertje, het moet niet altijd Duvel zijn. Krijgen intussen de bevestiging van een fout in de uitpijling t.o.v. de parkoerstekening. Jammer, we zijn zodoende een denkelijk leuk strookje onthouden.   

FOTOREEKS

20:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -z

11-04-17

09.04.2017 Reynaertstappers te Zele

Vandaag neem ik wraak op mijn schoenen, althans een bepaald paar, we gaan in Zele wandelen. Makkelijk reisje overigens over Lokeren. De meeste wandelende treinmaatjes sporen door naar Poperinge. Kilometertje lopen tot de oude scholengemeenschap in de Kouterstraat, het is er rustig.

Bij een stralende dag begint de opdracht met ongeveer 11 km. Langs het OCMW richting Wilgenheide, haar naam waardig want weilanden en begraste paadjes tussen knoestige wilgen. Langs de kapel van OLV van de Tuimelaar tarmacjes lpen richting bosstrook. Het Hof Ten Goede, rijk aan enorme ligusterplanten. Volgen dan een strook parallel een drukke baan en een keienpad langs nog meer weilanden. Kieviten zijn al druk in de weer in razende duikvluchten. Wat volgt is industriezone Wolfsakker (Lokeren) en de spoorbaan die ons daarstraks in Zele afzette. De pauze in het tuincentrum slaan we over, de charmante Drieswegel voert ons naar het centrum van Zele. Dwars door een sportcentrum met piekfijne tartanpiste, een witte wijk, de oudjes van Zele, hoog tijd voor een terrasje op de binnenkoer van de school. Zo denken Kristel en Jeroen er ook over, de schoofzakken worden bovengehaald.

Stratenloop om Zele opnieuw uit te geraken. In de velden wordt Lucien onze gezel. Aan de overkant van een drukke baan gaan we beton lopen. Het is opletten geblazen want heelder horden ‘terroristen’ vliegen ons voorbij. We zijn al blij voorbij Costa Zela op de Scheldedijk (?!) te kunnen stappen. Nog een paar honderden meter moeten we de razende tweewielers overleven en dan wenkt de pauze in … Avermaat. Vogelfotografen Patrick & Denise zijn van kassa-dienst. Mmm, lijkt niet hun favoriete bezigheid !

Lucien is lang voor ons weg. Wij volgen door wegenwerken die leiden naar onverharde paden in ’t veld. Een mooie plas, een sparrenbosje, het Berlaarse Blanquartsveld weet ons te bekoren. Het wordt nog leuker bij het Gemeentestraatje. We duiken het Berlarebroek in, genieten van puur natuur. De prachtige Oude Dreef loodst ons vervolgens naar de Bareldonkkapel en zijn imposante bidweg. Tussendoor even villaatjes kijken en dollen met Lucien, omringd door charmant gezelschap. Onze snoeper bloost er zowaar van !

Pauze bij de kapel, nog ruim 7 km voor de boeg. We duiken al snel, voorbij wat campings, de natuur in. Een plas wordt ingenomen door Canada ganzen. Kreupelhout staat al mooi in het groene blad, grote bomen ogen nog winters of roestbruin zoals de populieren. Heerlijk wandelen over stoffige paden van de Damweg en de Stokwegel, de Gratiebossen noemt het hier. Kamerhoekwegel stuurt ons slingerend het open veld in richting drukke baan van daarstraks. Het is verdorie zomers warm geworden. Nog wat straatjes en het Duvels terrasje wenkt. Voor Patrick & Denise zit de dagtaak er op, zij komen ons gezelschap houden. Rond 17:00 stijgt Vlaams gejuich op … de Greg heeft het weer eens geflikt in een bloedstollend finale. Later op de avond volg ik thuis via de peecee de prestaties van die andere Vlaamse klasbak Thomas Pieters. Ze lijken dun gezaaid maar ze zijn er nog, die noest werkende echte Flandriens.   

FOTOREEKS

19:46 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -z

27-03-17

25.03.2017 Vier Op Een Rij Zedelgem

Wim en zijn maatjes zijn zo vriendelijk de startplaats te verleggen naar zo’n 800 meter van het station, spek naar onze bek dus. Om 07:00 staan we al oep ’t Zuid en zo’n anderhalf uur later nippen we aan ons Starbuckske in Brugge. In Zedelgem de normale plichtplegingen in de startzaal en weg zijn wij. In het gemeentelijk centrum vertrekken heeft natuurlijk ook zijn nadelen. Eerst wat straten lopen onder een zonnige hemel en dan door De Schatting, een bedrijvenzone. Bij Strubbenslag duiken we de akkers in, voor eventjes maar. Herkennen de woningzone die we doorkruisen langs grachten en knotwilgen. Een opwarmertje van 5 km tot de vroegere startplaats, sportcentrum de Groene Meersen. We komen er warempel spitsbroeders Martin & Guy tegen, zij zullen de ganse dag zo’n kwartiertje voor ons uit lopen.

Plaspauze en we trekken ons terug op gang. Aanvankelijk opnieuw villaatjes kijken maar dan toch op de Vloethemveldzate, oude spoorbaan omgetoverd tot fietspad. We pikken een eerste extraatje t.o.v. de 30 km mee om 700 meter langer te kunnen genieten van de bossen in het Vloethemveld. Grondgebied Snellegem en leuke beukendreven. Bij het kasseitje aan de bosrand vinden we 5 pijlen zomaar in het gras. Die nemen we even mee en geven ze af bij de volgende rustpost, beroepsmisvorming ?! Komen er Willy van de Kreketrekkers tegen, in volle opbouw na een rugoperatie. Kan alweer 18 km aan, op het gemakje, en dat is goed nieuws. We horen al genoeg kommer en kwel in het wandelgild de laatste tijd.

Nog steeds M & G achterna, huppelen we de dorpskom uit en door velden en bosjes richting E40. Een tweede extraatje van 1000 meter loodst ons lang Varsenaarse villa’s. Pauze in sporthal Het Anker. Dankzij Guy hadden we onderweg krijgsraad gehouden. We beslissen niet terug te keren naar Snellegem en Zedelgem zoals de parkoersbouwer voorschrijft maar al zeker de lokale lus van de Grote Jongens te lopen. De reden hiervoor : de Brugse Kasteelbossen. We beginnen eraan met Beisbroek en zijn Planetenpad. Wandelen in een weidse boog om kasteel Tudor heen en duiken beukendreven in, wat later spar met een ondergroei van bramen. Bosbouwers hebben er de wandelpaden … verbouwd. Een gigantisch brede dreef loodst ons door het Chartreuzinnenbos tot bij de volkssterrenwacht. We ruilen het bos in voor graspaden langs met meidoorn begrensde weilanden. Nog enkele dreven lopen tussen landhuizen door en we zijn denkelijk de laatsten in Het Anker.

Wuiven M & G uit, hebben andere plannen. GR 5A loopt vanuit Varsenare namelijk richting Brugge station. Wij schatten samen met een Zedelgemse helper een tochtje van 6 à 7 km. Zo gezegd zo gedaan. We volgen de pijlophaler door Beisbroek en nemen afscheid bij kasteel Tudor. Gaan heerlijk zwerven door nog winters ogende bossen maar bij een heerlijk lenteweertje en netjes beschut tegen de wind. Komen op de Diksmuidse Heerweg uit en zijn oude hoeve Hermitagie uit 1736. Intussen merken we regelmatig enorm grote pijlen. Morgen organiseert Ons Erf hier een wandeltocht. We lopen een hele tijd gelijk tot aan het Tillegembos en cafeetje De Trutselaar. Zijn intussen al een uurtje lopend en nog redelijk ver van het station. De helden worden moe maar volharden door de straten van Sint-Michiels. Net voorbij het dorpscentrum ontwaren we de rode contouren van het station. Thuis zal blijken dat de te overbruggen afstand ruim 10 km was. We ploffen dan ook allebei op een terrasje neer en laten de batterijtjes terug opladen door de Heren Omer.

Ja, we vangen een heerlijk uiltje tijdens de treinreis en zijn zo rond 20:30 terug thuis. Blijken er 36 km te hebben opzitten. Is toch wel genoeg voor ons dezer dagen.    

 FOTOREEKS

20:36 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -z

27-02-17

26.02.2017 Natuurvrienden Zoersel

Georganiseerde sabotage in het Antwerpse wandelmilieu ? Wie zal het zeggen. Feit is dat na Wilrijk ook Zoersel ’s morgens vroeg te maken krijgt met verdwenen en verplaatste wandelpijlen, verdwenen splitsingsborden ook. Een merkwaardig toeval net als het feit dat zulks een paar keer herhaald wordt in de ochtend. Extra aandacht van de organisaties lijkt geboden de komende weken. Ondanks wat gegrom in de marge laten de wandelaars het niet aan hun hart komen. Hennietje krijgt het gezelschap van Zottemie, die alleen de zere knie rust gunt. Alle anderen gaan op pad. Aan de overkant van de drukke steenweg duiken we het domein Bethanië in. Over zijn Finse piste gaat het richting kaarsrechte Jagersweg met villaatjes in het groen naar de abdij van Westmalle. Heerlijke dreven zetten ons af in het Molenbos. We pikken enkele maatjes op en stappen gezellig keuvelend tot de eerste rustpost. Booke eten en de reis wordt verdergezet.

 Even villaatjes kijken weer en dan duiken we domein De Welvaart in. De ondergrond is ondanks de vele regen van eerder deze week nog opvallend goed begaanbaar. We waden door frisgroene ‘klokkebeesen’ richting ven en sparrenbos. De parkoersmeester houdt van eenvoud. We lopen gewoon rechtdoor naar de Oude Liersebaan en de Brechtse Heide. Eén bocht in een paar kilometer tijd en we zijn bij de klassieke rustpost Luyckx. De meeste dapperen van de 40 km hebben dan al hun ochtendlijk avontuur achter de rug. De enige die exact de juiste afstand blijkt gelopen te hebben is de onverstoorbare Theo. Hennie was er daarstraks al gerust in.

Huuloet wandelt ! is ook weer volledig. Kort na het viertal gaan ook wij weer op pad, de heide op. Zandpaden loodsen ons langs bosrand en weidse weilanden met uitzicht op het klooster van Sint-Lenaarts. Waar we het bos in moeten weten we de paden vettig. Kunnen telkens netjes langs de blubber lopen vandaag. Bij een kronkelpaadje en een klaterend glashelder beekje weten we de pauze van Kristus Koning nabij. Kennen de omgeving na zoveel jaren wandelen haast uit het hoofd. Kunnen rustig een toertje doen van alle aanwezigen in de zaal, kennen er bijna iedereen ! Schoon wandelvolk in Zoersel vandaag.

Wij hebben een lokaal lusje voor de boeg. Langs de Koeistraat recht naar de golfterreinen van Schilde. Lopen dwars door de greens heen, weliswaar over een betonnen fietspad. Zoals het hoort tot bij de in het wild lopende haantjes van Sint-Job. Volgen de geelbruine antitankgracht een eindje tot de Nieuwgoeddreef, klimop en rododendrons. Keren op onze stappen terug langs een slingerend bospaadje tussen sportvelden door. Laatste pauze en het is al stil in het K.K..

Meteen terug de bossen in, langs de Caterskapeldreef tot deze kapel, blauw geschilderd en aan het zicht onttrokken door gigantische rododendrons. We weten, nu volgt het steeds nat liggende pad rond een groot weilanden met paarden. Er hoeft net niet geploeterd te worden maar wel constant alert gewandeld vanwege de vele boomwortels. Bij Bart lijkt de ‘trippel’ turbo te zijn aangeslagen. Hij loopt zo weg van Willem die eerder ‘trippel-pasjes’ lijkt te nemen. Ook wij houden er een rustig tempo op na. Wie Schilde zegt, denkt villa’s, maar in eerste instantie stappen wij langs chalets al komen de te verwachten ’kasten’ natuurlijk ook ruimschoots aan bod. Ieder vogel zijn eigen nest denken een koppeltje eksters en zij beginnen er alvast aan hoog in een populier. Daar is de lente … al valt er verder nog niet veel van te merken. Het is grijs en winderig als we onze laatste paar kilometer afhaspelen tussen de Zoerselse bebouwing.

Gelukkig vertrekken een viertal bussen net als wij de finish bereiken. De zaal zit nochtans nog steeds eivol. Wij verwerken ook onze eerste trippel van de dag, hier helaas geen Duvel. Nog een knuffel aan ons Hennietje en we reizen vlotjes terug naar Hemiksem. Voor volgend weekend hebben we Borsbeke (ons onbekend) en het klassieke Aarschot op het programma staan.    

FOTOREEKS

19:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -z

16-03-16

12.03.2016 Trekplosters Zellik

Vandaag ga ik op jaarlijks familiebezoek. Achter de toog bij de Trekplosters staat Nelly Vanderstukken, familie uit het 7de knoopsgat weliswaar maar toch leuk. De startzaal wordt voor meer dan de helft bevolkt door IJsetrippers, we zijn met z’n allen paraat. Trekken ons op gang in de mistige morgen langs het klassieke achterafje richting brug over de snelweg naar de kust bij Groot-Bijgaarden. Dokkeren meteen door naar het gelijknamige kasteel en de gemeenteplaats met de mooie gebouwen. Passeren na nog geen halfuurtje wandelen rustpost Collegium, die niet voor ons voorzien is en lopen dus gewoon door. Rustige straten loodsen ons richting winkelcentrum Dansaert Park, mij volledig onbekend. Stilaan breekt de zon door het grijs en het parkoers open naar meer groen. Toch zullen we een ruim uur straten lopen in de omgeving van de snelweg, langs Kattebroek en Hof van Elegem. De bedoelingen van de parkoersbouwer ontgaan ons helemaal. Eindelijk komen we hoog boven de Dilbeekse Wolfsputten uit en mogen genieten van het natte biotoop en al heel wat ontluikend groen. We denderen Ketelheide naar beneden. Genieten nog van een wilgenpaadje en een schafelingpad langs een diepliggende beek. Dwars door een witte wijk gaat het naar Savio en de eerste pauze na 12 km !

Langs een verweerde muur zetten we onze tocht verder. De Kattenstraat voert nu hoog in het landschap, voorbij de Bruine Lieveheer. We laten de bebouwing achter ons, verlaten de 42 & 50 km voor een trage afzink door open veld, genietend van Pajotse vergezichten. Kwartslag om de majestueuze kerk van Sint-Martens-Bodegem en vervolgens een heerlijk pad langs een vrolijk klaterend beekje. Aan de overkant van de spoorbaan wacht rustpost 2, Castelhof. We nodigen Claire & Roland uit voor een extraatje maar ze gaan niet op ons aanbod in. Vort met de geit dan maar ! Zoeken het tarmacje op parallel met vallei en spoorbaan en verorberen als bonus de klimmende veldwegen van de Cauwenberg. Voorbij voetbalvelden wacht oranje geschilderd kasteel La Motte en de kerk als op een pedestal van Sint-Ulriks-Kapelle. Lijken op het hoogste punt van de omgeving te wandelen met uitzicht zowel in noordelijke als zuidelijke richting. Duiken tussen bebouwing opnieuw de vallei in en stappen met z’n allen langs de bosrand van Tenbroek terug naar Savio.

De laatste loodjes beginnen pittig met de klim voorbij Don Bosco en andere scholen. Slingeren ons vervolgens een weg langs achterafjes terug richting snelweg waar het al de ganse dag gezellig in de file blijkt te zijn. Aan de overkant van de brug wacht het Fabiolapark en prachtig houtsnijwerk aangebracht in dode bomen. Wie haben es wieder geschaft ! Nelly en echtgenoot zorgen voor een paar frisse Duvelkes en dan is het tijd voor de overvolle bus, zwart van ’t volk richting Brussel Noord. Vlot reisje naar Hemiksem, morgen zijn we weer paraat.   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/12032016Zellik

21:19 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -z

05-05-15

03.05.2015 Sinte-Amelberga Zandhoven

Gisteren liepen we nog eens ons toertje door de parken van ‘t Stad tot Sint-Jansvliet, algauw zo’n 25 km. Alleen op de Meir heerst enige drukte, cafeetje ’t Zand biedt voldoende vrije plaatsen op z’n gezellig terras. Kan ik nog eens een Triple d’Anvers degusteren, pittig beetje amber biertje.

Vandaag bestaat onze aanloop van 3500 meter uit de Antwerpse Singel van station Zuid tot station Berchem. Bus 420 doet de Rooseveltplaats niet meer aan. Een vlotte rit van 35 minuten zet ons af centrum Zandhoven en bij Fanfare Sint-Amelberga, tocht die ik nog nooit wandelde en Linda slechts één keertje jaren geleden. Geen bekenden in de zaal en een parkoers dat uit twee lussen bestaat.

Beginnen er aan met de 14 km zoals de parkoersmeester het ons aanbiedt. Het is even wennen aan de vrij donkere pijlen. Het zwerk ziet ook al grijs maar thuisblijven dat doen we niet. Langs brede paden stappen we tussen hooi- en weilanden richting autobaan. Brug over en we zijn in Halle (Zoersel). Geheuvelte biedt ons heel wat bospaden aan die wel stuk gereden zijn door zware machines. Beetje technisch dit. Bij een stoeterij improviseert de parkoersmeester met zijn grasmaaier een pad tot rustpost ’t Lekker Koeike. We komen er Willy & Annie tegen. Ik heb één vraag voor jullie, zeg ik. Het antwoord is ‘ja’ repliceert Willy gevat. Uitleg en commentaar zijn voor ons allen gelijk. We hadden het zien aankomen maar kunnen het toch moeilijk van ons afzetten. Hopen dat het voor allen in de juiste plooi valt.

Na de pauze loodst een pracht van een kastanje dreef (met kaarsen) ons richting Gescheurde Heide. Hoe we het voor elkaar kregen weten we niet maar we missen een afslag naar links gemarkeerd door 5 pijlen ! Worden door een lokale bewoner dan ook nog eens fout weggestuurd en hebben meteen een extra kilometer in de benen. Het regent zachtjes als we langs een grote plas lopen en vervolgens door jong bos de anti-tankgracht volgen. Een heel eind verder duiken we onder de autobaan door en zetten langs halfopen terrein koers naar de bewoonde wereld. Een rood fietspad loodst ons naar Massenhoven. Een laantje in het Begijnenbos, wat huisjes kijken en dan volgt het Gemeentelijke Speelbos. Bij Het Veld lopen we opnieuw in de bebouwing. Achterafjes loodsen ons terug naar het chalet van de fanfare. Einde eerste oefening.

De tweede lus is 19,5 km lang. Beggard loodst ons over tarmacjes door open terrein, voornamelijk weilanden. Zwaluwen razen aan hoge snelheid laag over het terrein, er is regen op komst. We komen bij een andere snelweg uit, volgen zandpaden afgezoomd met nogal wat brem. Hooidonck  lees ik op een naambord bij een RVT. Lopen nu lange dreven in het groen terwijl weelderige partijen paardenbloemen voor extra kleur zorgen. Pauzeren doen wij bij een kleine visput waar alles in gereedheid wordt gebracht voor enkele uurtjes dobber turen. Een korte pauze en we stappen verder over een smal pad richting een domein. De parkachtige omgeving blijkt ook Zorgverbijf Hooidonk te noemen en lijkt op een voormalig klooster. Aan overkant van een drukke baan loodsen achterafjes ons door villa’s tussen de rododendrons. Vanaf Witte Hoeve  wachten enkele lange kaarsrechte grint- en zandpaden door de Stille Kempen. Helaas vinden de weergoden dit het juiste moment om ons copieus te begieten. Als natte eenden bereiken we de rustpost in een manege waar ex-collega Benny en zijn dame de enige wandelaars zijn. Er drentelt nog een koppeltje binnen, het zijn de enige wandelaars die wij tijdens deze lus zullen ontmoeten.

Het miezelt nog een beetje als we aan de laatste opdracht beginnen. Roosten loodst ons door halfopen gebied. We passeren nog eens de visput van daarstraks waar de deelnemers aan de prijskamp allemaal ‘onder zeil’ zitten. Voorbij het RVT  wachten alleen nog tarmacjes door open land en een vervolg langs straten van Zandhoven. Zijn om 16:00 binnen en wachten een uurtje op de bus. Groot is onze verbazing als deze uit omgekeerde richting blijkt te komen. Naar Berchem loopt over Massenhoven en naar de Rooseveltplaats over Halle legt de chauffeur uit. Wij gaan voor de tweede optie, die was er nu eenmaal eerst. Binnen de vijf minuten zijn we ook op weg naar Hemiksem, een meevaller. Geen onaardige Kempentocht dit en toch wat dun beklant met net geen 700 wandelaars. Volgend weekend trekken we denkelijk naar het ons onbekende Ramsdonk en naar Wilrijk, onze buurgemeente. Tot dan … 

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/20150503Zandhoven

 

21:41 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -z

27-04-15

26.04.2015 Dauwstappers te Zandvliet

Bus 772 vertrekt van de Rooseveltplaats met een twintigtal passagiers aan boord, zo’n 15 vrolijke wandelaars en een vijftal ‘ongelovigen’. Deze laatsten stappen onderweg af, het clubje stappers reist mee tot ‘terminus Stelplaats Zandvliet’. Het is algauw een uurtje reizen maar slechts 400 bijkomende meter lopen tot het aftandse startzaaltje Ruige Heide. De opdracht bestaat er uit drie lussen van respectievelijk 15, 6 en 4 km.

Even weifelen welke kant op en weg zijn wij, de bossen van donkere spar en frisgroen loof tegemoet. Bij grenspaal 261 splitsen de drie parkoersen. Wij beginnen met de 15 km en lopen vrijwel onmiddellijk alleen door domein Stoppelbergen. Voorlopig houden we het vlak en zanderig. Een open ruimte is dicht begroeid met heide. Langs het hekwerk van basis Woensdrecht komen we op bekend terrein. Hier wandelden we al komende vanuit Nederland met de Krabben en De Arend. Een strook met winters ogend, hoog opgeschoten geel gras, pas bewerkte nog kale akkers. Stappen tenslotte langs een gracht tot Camping De Watertoren, blijkbaar in Bels. Kunnen er zowaar een terrasje doen al oogt het zwerk intussen grijs.

Na de boterham vervolgen we onze weg voorbij een honkbalterrein. Stappen jong bos binnen, kuierend over van die heerlijke slingerpaadjes. Fort van het Moretusbos lees ik op een bord. Is in feite een omwalde kampplaats inclusief slotgracht. In vroegere tijden blijkbaar gebruikt door Spaanse en Franse legers. Heerlijke beuken dreven komen nu aan bod, met ontluikend groen en rood blad. Komt mij bekend voor en inderdaad, we passeren het zomerhuisje van het Putse kasteel Ravenhof.  We lopen er van weg over paden tussen de weelderige rododendrons, een paar stroken rustende heide ook. Langs een droge gracht bereiken we grenspaal 259 en een akker ‘grenspatat’. Enkele paardenweiden dan met het kabaal van de A12 op de achtergrond. Heide wordt terug jong bos en dra zitten onze eerste 15 km er op, net voorbij grenspaal 260 en een oud maar schattig dorpsschooltje.

Hoog tijd om nog eens een terrasje te doen. Veel bekenden zijn er niet behalve dan clubmaat  Jakke en zijn dame, tot onze verrassing de broertjes De Keyser ook. De volgende etappe bedraagt dus 6 km en is binnen de grotere eerste lus getekend. Stoppelbergen dus en deze komen nu toch wel aan bod tijdens de licht golvende tweede helft van de etappe. De eerste helft loodste ons over brede zandpaden langs waterpartijtjes. Ons voorlaatste terrasje doen we met Geertrui en Jan (met de pijp) en dus een leuke vlotte babbel. Zij hebben een lusje achterstand op ons, wij hebben nog 4 km voor de boeg. Opnieuw Stoppelbergen in dus voor een afwisseling van brede zanderige paden in het frisgroen en duistere wegeltjes onder dreigend donkere spar. Het geurt er nadrukkelijk naar look al kunnen we er de oorsprong niet van vinden. Derde keer bij grenspaal 260 en het schooltje, de Duvel wenkt.

Wat dollen met Lange Jan en lopen achter Jack en zijn Antwerpse vrouwtjes aan terug naar de bus. Ruim 20 wandelaars reizen mee richting Koekenstad waar elkeen zijn eigen richting uitgaat. Duizenden lopers reppen zich intussen over de Leien, elkeen in zijn eigen tempo.  Wij nemen tram 24 tot het Schoonselhof. Op ’t Kiel een stevige plensbui, die gelukkig voorbij is als wij de terminus bereiken. Net als vanmorgen leggen we de resterende 3,5 km af met onze eigen 2pk’s. Hebben zodoende ons doel bereikt, +30 km. Voor volgend lang weekend plannen we Rumst op vrijdag en Zandhoven op zondag. U leest het vast wel weer … 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/26042015Zandvliet

21:15 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -z

19-03-15

14.03.2015 Trekplosters Zellik

Vandaag houden we het klassiek. Al springen de afstanden bij de Trekplosters van 25 naar 42 km, wij weten meestal wel een dertiger te versieren. Clubmaatjes Ghislaine en ‘cowboy’ Luc gaan ons voor. Het zoekwerk op de parkoerstekening heeft geen extraatje opgeleverd, we leggen ons dan maar neer bij een 25 km wandelplezier. Duiken langs smalle paadjes de heuvel af richting bedrijven en E40 ter hoogte van Groot-Bijgaarden. Op de achtergrond ligt de basiliek, ja die van Koekelberg, te pronken. Samen met moeder en kinderen uit Schelle stappen we door de velden opnieuw de heuvel op. Rondom een hoeve ziet het gitzwart van de kraaien. We genieten van het vergezicht over ‘le tout Bruxelles’. Bevinden ons op de Draaiberg in Bekkerzeel. Een lieflijk kasseitje Molenkouter genaamd zet ons af in de bewoning van Sint-Ulriks-Kapelle. Even verwarring waar heen en terug markeringen slordig zijn aangebracht. Maar we kennen de omgeving. Weten dat we richting Don Bosco moeten en over de spoorbaan bij het station van Dilbeek. Even verder de eerste pauze in een fraai nieuw maar wat klein uitgevallen zaaltje van Savio. Zijn ruim een uur onderweg.

Kennen zowat de helft van de aanwezige wandelaars, lijken zodoende een thuismatch te spelen ondanks de concurrentie van De Chatons. Een paar splitsingen ver wandelen we door jong bos en langs een gracht randje Wolfsputten. Bij Ketelheide worden we zachtjes een verdieping hoger gestuwd. Het parkoers wordt lekker golvend, anders dan anders met een fraai uitzicht tot het Atomnium. Vele achterafjes, waarin we ons één keer verslikken, loodsen ons naar de Suikerberg en Sint-Martens-Bodegem. Door weidse, winterse akkers gaat het naar de Pastorieweg en onvermijdelijk ook de prachtige kerk. Daarna volgt een heerlijk groen biotoopje langs een bijwijlen snel vliedende beek. Heel leuk stukje parkoers tot het dorpscentrum en rustpost Castelhof. Eerder korte 9 km volgens Eddy ‘fotograaf’. Met vrouwtje Liliane zetten zij koers naar Schepdaal en de bus naar huis. Wij volgen een als immer uitgelaten Nathalie en Roger terug richting Savio.

De zon verdwijnt stilaan achter een grijze massa, het zwerk voelt meteen zuur aan zo in de namiddag. Anders dan anders stuurt de parkoersbouwer ons de velden in. Aanvankelijk parallel met de spoorvallei maar dan klimmend terug naar Sint-Ulriks. Opnieuw in de vallei gekomen moeten we het gemotoriseerde sluipverkeer trotseren. Krijgen toch nog wat groen aangeboden tot vrijwel bij de deur van Savio. Net voor wij de rustpost bereiken krijg ik een goddelijke ingeving. Zei Eddy daarstraks niet dat de 15 km hier een lus maakte door de Wolfsputten ? Linda ziet het helemaal zitten. Aan dit extraatje heeft Oma Kodak vast niet gedacht !

Na de pauze dus zo gezegd, zo gedaan en op pad voor een extraatje van net geen 6 km. Klimmen langs een wijk met witte huizen tot boven de Wolfsputten en mogen vervolgens zachtjes dalend genieten van het niet eens nat liggend gebied. Toch vinden we de vlonders leuk. Passeren opnieuw bij Ketelheide en duiken dan een parkachtige omgeving in waar een team vrijwilligers zwerfvuil ruimen. Uitzicht op de kerk van Bodegem en we zakken stilaan terug af langs de Bruinelieveheerweg. Pauzeren een laatste keer in Savio, hebben nog 4 km voor de boeg.

Passeren een langgerekte vijver en beklimmen de Molenberg. Stappen langs Kloostermuur (letterlijk te nemen) tot de spoorbaan en volkstuintjes. Langs de IJzeren Weg gaat het tot de sportterreinen en even verder het fraaie centrum van Groot-Bijgaarden. Even verder ligt het prachtige kasteel. Volgens mij zitten onze 4 km er op en zijn we nog een heel eind van de eindstreep verwijderd. We moeten nog de E40 over en vervolgens door een bedrijvenzone voorbij onder meer Eddy Merckx. Iedereen is het aan de finish eens, het was een mooi parkoers vandaag dat eindigde met een etappe van 6 km. Mijn naamgenote raadt ons aan niet over de Brusselse Ring huiswaarts te rijden maar over Relegem en Meise, wegens te druk verkeer. Wij brengen de boodschap over aan Ingrid en andere Noorderlingen. Zelf zijn we laat genoeg op pad om toch onze vertrouwde route te volgen. De laatsten zullen de eersten … thuis zijn …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/14032015Zellik

  

  

21:11 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -z

05-03-15

01.03.2015 Natuurvrienden Zoersel

Uit het ruime aanbod kiezen we vandaag dichtbij en dus Zoersel. Zijn netjes op tijd voor de bus naar de Rooseveltplaats. Hebben er een halfuurtje voor een verwenkoffie en reizen dan verder met de ‘Turnhouter’. De vriendelijke buschauffeur gebruikt zijn intercom om de afstap halte te melden, klasse ! Het is behoorlijk druk in de nochtans ruime startzalen. Een tweede, dit maal gewone, koffie en we gaan op pad. Een sliert wandelaars stap door de stille Zoerselse straten richting verzorgingstehuis en verder. Langs een donker laantje met villa’s en rododendrons stappen we naar weidse akkers en de Abdij van Westmalle. Lopen netjes rond de fraai opgewerkte gebouwen, door dreven en langs grachten. Bij de ingang van het Molenbos verlaten de kleinere afstanden ons en doen hun eigen ding. Wij lopen achter een groepje Heuvellandstappers door de bossen richting Geuzenstraat. Langs onder meer de Heidehoeve beuken we ons een weg door het winderige open landschap. De Oude Liersebaan mag hierin niet ontbreken. Een paar langgerekte plassen waar behoedzaam wordt rond gekropen evenmin. Na een kleine 10 km pauzeren we in de werkplaatsen van Luyckx, een klassieker voor deze streek.

We praten er even bij met Gilbert. Tja, het Heuvelland, we wandelen er niet meer al denk ik nog dikwijls met weemoed terug aan schitterende tochten aan het handje van onze gastheer. De legendarische, korte lus Loker – Loker waarbij iedereen ‘op zijn tandvlees’ terug binnen kwam. De ervaren stappers die ‘geparkeerd’ stonden op de flanken van de Zwarteberg. De extraatjes door de Douvevallei en zoveel meer. Nu je op pensioen bent nog eens bedankt Gilbert voor die vele historische momenten.

Maar terug tot de orde van de dag. We trekken verder langs bos en wei, berk is prominent aanwezig. In de verte de abdij waarlangs we meestal wandelen vanuit Brecht. Het gaat de andere kant op vandaag dwars door een bos en bepaald vettige paden. Bereiken de Grote Vraagstraat en dan komen bekende stukken langs beek en bos (met stormschade) richting Kristus-Koning in St-Job. Zijn officieel zowat halfweg onze 30 km.

Volgen een koppeltje Nederbelgen richting golfterreinen. Een betonnen fietspad loodst ons door de links & greens. Boulevard Charles I noemt het pad. We pikken de antitank gracht op en volgen ze een hele poos op grondgebied Schilde. Rechtsaf dan langs een gracht richting ‘de poes van ’s-Gravenwezel’. Tijd om wat villa’s te kijken en zo hoort het ook in deze omgeving. Intussen tikken de minuten snel weg en komen er vraagtekens in onze ogen. 6,6 km staat er toch op ons papiertje ! We duiken opnieuw de bossen in bij de Krommedreef en zoeken nog eens de antitankgracht op. Maken nog een hele omzwerving langs rododendronpaadjes en sportterreinen tot restaurant Dikke Mee. Blijken ruim 1:30 onderweg geweest te zijn, net als Hobohem Linda & Dirk trouwens. Elastische kilometers dus Mr. De Voorzitter.

Maar niet getreurd het parkoers is aangenaam en het weer ook, de gratis kilometers nemen we er graag bij. Stappen opnieuw de bossen in langs onder meer de Caterskapeldreef. Voorbij de kapel, verborgen achter de rododendrons, naar meer open terrein. De zanderige paden vertonen levensgrote plassen waar we gelukkig telkens netjes rond kunnen lopen. Dan volgt de bewoning van de Schildense Vraagheide. Vooral bakstenen chalets, permanente bewoning toch wel. Stilaan wenkt de dorpsomgeving met zijn achterafjes, stille straten en sportaccommodaties. Een halfuurtje later dan gepland bereiken we de finish. Tijd voor een IJsetrippers reünietje met  Christine & Noël, Viviane & Danny ook. Geen Duvel vandaag maar een paar donkere Westmalle van ’t vat. Is toch de Trappistentocht ! Nemen op het juiste uur (Jerome) de bus terug naar de Koekenstad met vrijwel onmiddellijke aansluiting naar Hemiksem. Hebben een prachtig wandelweekend achter de rug met twee knappe tochten. Had er graag op dinsdag Tielen bijgevoegd maar de weergoden blijken onbarmhartig. Zal voor volgend jaar zijn.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/01032015Zoersel

22:25 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -z

25-12-14

21.12.2014 Scheldestappers Zingem

Groot is onze verbazing als Martin feestzaal De Korenbloem binnenstapt op dit ochtendlijke uur. Hij komt warempel al van Maastricht ! Wij hebben ook al twee treinreizen achter de rug met ruime ‘Starbucks’ pauze in Gent-Sint-Pieters tussenin. De overstap tijden van de NMBS zijn niet meer wat ze geweest zijn.

Na de koffie gaan we dus als trio op pad. Meteen het weidse land in langs de lokale windmolen om terug te keren richting centrum en … het station ! Langs De Rotse zwerven we terug de bewoning uit. In de verte doen jagers hun ding. Wij lopen polderbeton door deelgemeenten Mullem en Huise richting Asper en zijn (te) warme rustpost. Na de koffie even ommuurde kerkwegels en dan richting voetbal, gekend van de Sloebertocht. Huizen kijken nu, recente woonwijken van Zingem. De verlossing noemt Grooten Bulck, vroegere kleiputten en vervolgens het jaagpad langs de Schelde. We delen het met, al dan niet gejaagde, fietsers en zijn op onze hoede. Gelukkig duikt onze gastheer de Heurnemeersen in. Vettig langs het water in halvemaan vorm, maar zeer zeker ook prettig. Even klimmen voorbij de enkelvoudige spoorbaan, de kleine drukke rustpost van Heurne wenkt.

Zijn benieuwd welke lus onze gastheer hier uit zijn mouw gaat schudden. Op de een beetje hoger gelegen vlakte heerst koning wind. Aan de overkant van de drukke N60 wacht de dorpskom van Mullem. Schilderachtig met zijn gele huizen rondom de dorpskerk. Een aardig wilgenpaadje loodst ons langs de lager gelegen natte beemden. Bij een miezerig zwerk gaan we zachtjes klimmen door kale akkers. Tegelpaadjes en wat asfalt voeren ons terug naar de N60 en het plateau aan de overkant. Recht naar onze laatste pauze meteen.

Het laatste uurtje stappen we met zijn allen door het landelijke Vlaamse land, langs de spoorbaan ook met prachtig uitzicht tot de magistrale Zingemse kerk. Even hobbelen over een krakkemikkig graspad, we bereiken het centrum. Hebben ruim de tijd tot de trein die maar om de twee uur gaat. Laten ons de Sloebers smaken. Spreken af met Martin, Kerstmis in Beernem wordt ook zo stilaan een klassieker.

Op de terugweg tussen Gent en Antwerpen vieren een tiental dames hun jaarlijkse uitstap met heel wat bubbels en een zelf bedachte strijdkreet … makkers, maten, mosselen … de ganse coupé giert van het lachen, moet kunnen …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/21122014Zingem

 

21:21 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -z

25-10-14

18.10.2014 Natuurvrienden Zoersel

Na het kappersbezoek reppen we ons naar Zoersel, de dichtstbijzijnde startplaats weet je wel. We verslikken ons in de ligging van de startzaal, hadden een locatie aan de overkant van de steenweg in gedachten. Kiekeboe blijkt trouwens klein behuisd en met vrijwel geen parkeerplaats in de buurt. We redden ons wel. Hebben geen interesse voor het aangeboden culinaire parkoers, hebben een zelf bedachte 35 km als doel. Reppen ons aanvankelijk door stille straten Vlissingse stappers achterna, voorbij het eerste hapje in het Lindepaviljoen. Kievit- en Molenheide zijn volgebouwd met villa’s. Geen mens te bekennen behalve die gekke wandelaars en hij of zij die de hond dienen uit te laten. Waar vroeger de Molen van Zoersel stond prijkt nu enkel nog een fundering en een modern kruisbeeld. Aan de overkant van de drukke steenweg wacht Meerheide en het eerste groen, bosje, weiden en maïs. Even verder een leuk extraatje door het bos van ’t Geleg met zijn rosse varens. Onze eerste pauze is in de Zwarte Hoeve. Ik laat er mij de kleine hamburger smaken. Kunnen er zowaar een, zei het fris, terrasje doen.

Vrij snel na de pauze volgen we de 50 km op onze extra etappe. Lopen moederziel alleen langs de kleurrijke natuur in herfsttooi. Stappen op grondgebied Malle de bossen in. Eerst nog wat villa’s maar dra puur natuur. Uiteraard missen we een pijl wegens net te veel rondkijken, behalve in de goede richting dan. Door De Welvaart en de Hegte Heyde gaat het richting Domein Bethanie. Verlaten het via de brandweer kazerne en stappen langs achterafjes naar De Knod, een erg lange rechte straat tot een drukkere baan. Zijn op grondgebied Schilde en het fietspad zet ons af bij een pracht van een gerestaureerde hoeve, nu een IJssalon (de 4 Seizoenen). Linda kan er zowaar een mooie bol soep krijgen. Ik ga voor koffie en een heerlijke makaron met frambozen coulis. De zaakvoerster blijk Hemiksem te kennen en zelfs onze eigenste straat. De wereld is klein.

Gesterkt gaan we weer de baan op. Dra met knisperend populierenblad onder de sloffen langs weilanden. Stappen vervolgens dwars door het centrum van Sint-Antonius-Zoersel en gaan dan zwerven door de villawijken van Halle. Het duurt ons wat te lang. Medelaar biedt even bos, maar nog steeds asfalt. De Vorse Beemden doorkruisen we langs een fietspad. De Grote en de Kleine Wandelweg zijn nog meer villa’s tot de rustpost in het Hallehof. Helpers zijn er al aan het opruimen, maar bieden ons wel hoffelijk nog een zitplaats aan. We lopen de bebouwing uit, zoeken de Lage Weg op. Blijkt een lange betonweg te zijn dwars door weilanden en landelijke taferelen. Kauwen en kraaien maken een woeste dans boven onze hoofden. Stilaan duiken we eindelijk een meer beboste omgeving binnen. Zwerven heerlijk over zachte paden in het groen onder het blauwe, warme zwerk. Rustpost Boshuis is bemand door Ludo en zijn Stroboeren. Het gaat er meteen uitbundiger aan toe. Het wordt nog leuker als clubmaatjes Christine & Noel zich bij ons voegen. Brusseleirs in een Antwaarpse omgeving, moet kunnen.

Als viertal duiken we de bossen in voor onze laatste etappe. Lekker wild bos met verwelkende varens, natte stroken ook. Langs de Zoerselbosdreef gaat het naar … juist ja het Zoerselbos. Kijken verbaasd naar een zootje gedumpte telefoonboeken. Zullen ’s avonds ook vermeldt worden in de kolommen van de krant. Hoe dom kan iemand zijn. Bij het uitkomen van het groen zijn we met een zevental het spoor bijster. Marie-Louise en Jo, autochtonen, zetten ons terug op het juiste spoor en stellen een pijl terug bij in de juiste richting. Snoodaard die ons hier te pakken had !

We genieten van de aangeboden pannenkoek (Ranstuilen) en vatten de laatste twee kilometer aan langs de berken van de Torendreef. Ter aankomst vele bekenden waaronder Hennie, meteen in innige omhelzing met Linda, als waren het twee zussen. De Duvel is op, we houden het dus op één drankje en rijden terug naar Hemiksem. Gemengd gevoel over deze tocht vanwege de vele verharde wegen en bebouwing in het middenstuk. Maar stralend weer en vele bekenden, dus een geslaagde zaterdag.        

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/181020...

 

20:49 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -z

22-08-14

16.08.2014 O.K. 50 Zonhoven

Linda kiest vandaag voor een moeilijk bereikbare tocht. Twee treinritten en vervolgens 6 kilometer met onze eigenste 2 pk. Groot is onze verbazing als een meereizende Antwerpenaar in station Hasselt beweert dat er een bus naar Termolen rijdt. Zouden we in praktijk een klein uur moeten op wachten en dat doen we dus niet. Dieselen over het spoor langs de Pukkelse Weide tot Zonhoven station. Er hangen warempel wandelpijlen in de richting ons ook aangegeven door Google Maps. Lukt perfect tot een winkelcentrum en dan niks meer. Onze eigenwijze Antwerpenaar, die volgde tot het station zijn we dan al lang kwijt. Wij volgens netjes Koning Google tot de startplaats. Geen bushalte in het weekend bediend te bekennen ! Wel een ruim Cultureel Centrum met fraaie zaal en enkele bekenden uit Schaffen. Ook Yvan ‘le terrible’ tekent present. Anita voert even later haar Sloebers aan die er vandaag een busuitstap van maken.

We gaan op pad voor 24 km. Lopen na een paar straten de Molenheide op, golvende zandpaden van wat ooit een munitiedepot moet geweest zijn. Langs een bedrijvenzone de sparren en de grens met Genk tegemoet. Wandelen verderop als onder een groen baldakijn door natte bossen, heerlijk ! Krijgen even een doorkijk op een mijnterril, Winterslag begrijp ik van een Schaffenaar. Varens kleuren al verrassend vroeg bruin langs de kant van de wandelpaden. Moerassige stroken en prachtige purperen heide lossen elkaar af in Teut & Ten Haagdoorn. Wij pauzeren bij een houten chalet van de Holsteenhoeve, gezellig op het terras.

De beide lokale lussen voeren eerst een heuveltje over. De langere afstand volgt ‘ down under’ een eenmanspad door de brousse, slingerend langs een beek. Schitterend decor dit ! Dan trekken we de heidevelden in voor een lange omzwerving aan de rand van de A2. Hectaren aan een stuk kunnen we genieten van die prachtige zanderige heideheuvels in de zon. Uniek toch dit landschap dat Linda blijkbaar niet kende maar dankzij de vrouwelijke intuïtie voor vandaag uitkoos. En of ik er haar dankbaar voor ben! Finaal passeren we een groot ven met een veelheid aan ontluikende witte lelie. Lopen dan rustig uit langs de Holsteenhoeve en zijn camping tot de rustpost.

We zijn net op tijd ‘onder dak’ om de eerste plensbui van de dag voorbij te laten gaan. Met de plu in aanslag vertrekken we voor de kleinere lus. Moeten over een fietspad, wat best is bij nog miezerige regenval. Stappen vervolgens door een natte vallei met meerdere vennen tot wat behuizing. De Pukkels zorgen voor constant achtergrond gebrom. Terug de hei op dan, opnieuw schitterend in de zon. We kunnen er maar niet genoeg van krijgen ! Vanaf de witte lelies lopen we hetzelfde parkoers als de eerste lus. Opnieuw zijn we net voor de plensbui ‘onder dak’, samen met Mia & Jack deze keer.

Een laatste keer lopen we de zomerse hei op, letterlijk mits een klimmetje in het zand, en nog maar eens een prachtig uitzicht als beloning. Langs een oude spoorbaan dan of wat er van rest door het groen, onder de après-pluie. Dan open landschap in geel (zand) en rosé (heide), die een kunstschilder voor zijn ezel gezeten inspireren. Een paar straten maar zijn wij verwijderd van de finish en zijn Duvels genoegen. We kunnen er tot onze verrassing van genieten in het gezelschap van Annieken & Chris. Kersenrood worden wij naar het station gebracht, met onze oprechte dank. Kunnen heerlijk nagenieten tijdens de treinreis over Hasselt tot Antwerpen. Dit was vast en zeker één van de mooiste wandeltochten van het jaar ! 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/160820...      

 

20:35 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: belgisch-limburg, -z

13-03-14

08.03.2014 Trekplosters Zellik

Linda kan mij gemotiveerd houden om ook op zaterdag vroeg uit bed te stappen. In de mistige ochtend reppen we ons over de A12 richting Brussel. Het openbaar vervoer is geen optie vandaag vanwege te lange wachttijden onderweg. Ontdekte deze week dat de nieuwe secretaresse van de Trekplosters een Vanderstukken blijkt te zijn. We zijn slechts familie uit het zevende knoopsgat, zijn wel afkomstig uit dezelfde streek rond Diest. Stilletjes voel ik aan dat we op dezelfde manier graag praten en initiatief nemen, ja ik merk familietrekjes.

Maar we zijn hier om te wandelen vandaag. Bouwen zoals elk jaar ons eigen parkoers dat net 35 kilometer lang zal worden. We duiken voorbij het plein een steegje in. Zakken onverhard een verdiepje met de woonkazernes van het Fabiolapark als achtergrond. De zon is al prominent aanwezig, ik betreur al meteen mijn jas met lange mouwen. Dit moet morgen anders !  Lopen de brug van de E40 over en recht naar het kasteel van Groot-Bijgaarden met zijn ruime hoevegebouw. We dokkeren over de kasseitjes richting dorpscentrum en koersen vervolgens door ondermeer de Kloosterstraat richting Dilbeek. Duiken een vettig wilgenpaadje naar beneden voor een strookje natte Wolfsputten. Zijn een klimmetje verder bij de eerste rustpost op de Ketelheide, in een ons onbekend cafeetje. Clubmaat Jack passeert voor een korte babbel, heeft er zin in en loopt gelijk door.

Wij volgen even later langs Hof Ter Smissen en het nog winters ogend Rondenbos. Trekken vervolgens het open akkerland in. De eerste kieviten voeren hun halsbrekende vluchten uit boven weiland en verharde maïsstengels. Sint-Martens-Bodegem komt in zicht met zijn mooie kerkgebouw. We verslikken ons haast in goedbedoelde maar verwarrende markering van de rustpost. De groene letters ‘na’ hadden we niet opgemerkt bij een eerste lezing en we zullen de enigen niet zijn. Terreinkennis helpt ons naar het station en even verder rustpost Castelhof. We hebben er een ruime 9 km opzitten.

Lopen intussen mee met de 42 km. Er wacht een pareltje van een pad langs een vrij diep ingesneden beek om Bodegem uit te lopen. Onderweg een eerste nest klein grut, Barberie ganzen. Worden afgezet in open veld met een weids uitzicht over geurend en bloeiend koolzaad, een heus Van Gogh landschap de eerste dagen van maart ! Er volgen tarmacjes langs weilanden en hoeves op grondgebied Schepdaal. We stappen onder vernieuwde spoorbruggen door en een heuveltje op tot het Trammuseum. Aan de overkant van de Ninoofse Steenweg wacht de verste rustpost in een voetbalkantine. Ondermeer Jacqueline & Xavier maken er hun opwachting. We zullen ze niet meer terug zien vandaag.

De terugkeer begint met een moerassige Wereweide tot die drukke Ninoofse Steenweg. Aan de overkant weer een zee van koolzaad in bloei. Prachtige vergzichten ook over het Zuidwesten van Brussel, Molenbeek en Altitude 100. Met uitzicht aan de andere kant op Wambeek (Ternat) duiken we weer een verdieping lager. Lopen zowat parallel door de velden t.o.v. het eerder verlaten van Bodegem. Het Speeckaertwegje voert ons stilaan richting station en Castelhof. Hebben zo’n 20 km in de kuiten.

Laten Bodegem nu voorgoed achter ons. Gaan parallel lopen met de valleien. Tussendoor al eens een klimmetje om in Sint-Ulriks-Kapelle te geraken. Het parkoers oogt anders dan de vorige jaren. We lopen achterlangs bij een kasteel, door een bosstrook met al prachtige bedden van bloeiende anemoontjes. Krijgen nog een leuke strook langs een bosrand cadeau en gaan dan klassieker koers zetten over een tarmacje langs het spoor tot het centrum van Groot-Bijgaarden. Vanaf Don Bosco is het even pittig klimmen, een medewandelaar komt er zichzelf tegen. We volgen nu een verweerde kloostermuur richting witte wijk. Nog wat achterafjes en de laatste pauze in Collegium Groot-Bijgaarden wordt bereikt. Pff, was een lange 9 km zo laat op de wandeldag.

Uitbollen nu met een kleine 5 km tot de finish. Een strookje geknotte bomen en dan opnieuw de E40 over met uitzicht op de Basiliek van Koekelberg. We stappen nu door het speelbos van het Fabiolapark. Bewonderen er prachtig houtsnijwerk in gesneuvelde boomstammen. Dan gaat het dwars door wat voor een winkelcentrum moet doorgaan tot de finish … en de Duvelkes. Hebben een leuke lentewandeling gemaakt. Een heel ander parkoers dat zelfs zonder de Wolfsputten de stempel ‘geslaagd’ verdient. We komen zeker nog terug hoor Nelly !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/080320...

20:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -z

05-03-14

02.03.2014 Natuurvrienden Zoersel

Houden het vandaag bij twee busritjes met een ochtendlijk koffietje tussenin ‘oep de Rooseveldploatsj’. Huiveren als we er om 07:00 in de ochtend de Duvelkes al vlotjes over de toog zien gaan. Maar wij reizen sober naar Zoersel. Is heel lang geleden dat we nog eens bij de Natuurvrienden gingen stappen. Het is behoorlijk druk in de ruime startzaal, Herman is ook al van de partij, nam de eerste bus. Wij gaan op pad voor 30 km. Aanvankelijk door villawijkjes in het groen. Het is frisjes maar helder weer, een verademing na het grijs van gisteren. Aan de overkant van de steenweg wachten prachtige dreven en een eerste doorkijk over de imposante gebouwen van Abdij Westmalle, in een nieuw kleedje. We lopen met z’n allen richting Molenbos en zijn ranke sparren. Opnieuw begeleiden de vogels ons met hun mooiste liedjes. Al horen daar ook een stevig borende specht en een spottende gaai bij. De eerste rustpost na een kleine 7 km is er eentje die kan tellen. Is namelijk in de gerenoveerde kapel van de Nonnetjes op de terreinen van Sint-Jozef. We vergapen er ons bij het soepje aan prachtige glasramen en muurschilderingen. Hier blijf je met plezier wat langer zitten !

Maar er moet nog gewandeld worden. We zwerven door het domein van het ziekenhuis richting sparrenbos. Dra komen de prachtige dreven rondom de Abdij weer aan bod. De paters boeren duidelijk goed, hebben van het ganse domein een prachtig nieuw bedrijf gemaakt met ruime stallingen en brouwerij. De langere afstanden gaan hun eigen weg voor nog meer bos en een vettig paadje langs een heldere gracht. Bij een stralende hemel met witte wolken gaan we lange zandwegen volgen zoals de Heidemolenbaan en de Oude Lierse Baan. Tussendoor ook stroken van het Molenbos met z’n sparren en rododendrons. Pauzeren doen we in de hangar van bedrijf Luyckx, welbekend in wandelaars milieu. Leek ons een lange 8 km dit, bevestigt door menig ander stapper.

Maar niet gezeurd er wacht nog meer fraais. Een pittig windje begeleid ons over brede zand- en grintpaden. Boswegels liggen er dan weer vettiger en natter bij. Aan de onverharde Sint-Joblaan en zijn rododendrons lijkt geen einde te komen. We ruilen het in voor paden die we recent ook liepen vanuit Sint-Job. Staan de tochten van Zoersel voor ons historisch synoniem met slijk, we worden op onze wenken bediend. Gaan met z’n allen over een paar kilometer zigzaggen rond enorme plassen en soms ook wel onvermijdelijk door de zwarte blubber. Linda lijkt in haar nopjes te zijn, houdt het tempo strak. Ik moet even naar mijn tweede adem zoeken, een beetje de teugels vieren. Bij de chalets van het Schildense Rinkven ben ik weer bij de les. We komen zodoende gelijktijdig bij de laatste rustpost aan. De meeste wandelaars doen er een terrasje op de ‘pelouse’. Jefke en Rudy lopen de 24 km, onze maatjes uit Polderstad net als wij de 30 km, Denise en Patrick dapper de 40 km. Allen met een extraatje op de teller.

Samen met Jefke lopen we opnieuw de bossen in. Dra scheiden onze wegen. We maken een laatste keer een lange omzwerving door beuken- en sparrenbossen. Lager gelegen weilanden lijken wel vijvers. Bij domein ‘De Dennen’ pikken we kortere afstanden op. Als in een processie loopt de stoet door achterafjes en wat straten van Zoersel. Een klein hondje maakt de baan vrij voor zijn baasjes. Wij pikken handig aan en kunnen zodoende lekker tempo maken, menig stapper van kortere afstanden voorbij. In de zaal heerst een drukte van belang. Zoersel wist 3340 wandelaars te strikken vandaag. Zelfs Colette en haar ventje zijn van de partij net als Kristel & Jeroen. Het moet gezegd dit parkoers en de toch wel uitgebreide catering verdienden dit succes. Een beetje moe maar tevreden reizen we super vlot naar huis terug, naadloos van de ene bus in de andere stappend. Volgend weekend plannen we de klassiekers Zellik & Bazel.        

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/020320...

 

22:19 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -z

22-11-13

16.11.2013 4 op 1 rij Zedelgem

Linda spaart de zwakke knietjes, kiest voor een vlak Vlaams parkoers. Spoorwerken houden ons aan koning auto gekluisterd. Het is toch algauw een uurtje rijden in de kouwelijke mist tot De Groene Meersen. Parkeren doen we er zoals steeds in de ruime woonwijken. Kastaar en ‘papa’ Wim zijn aangenaam verrast door onze aanwezigheid, het is dan ook al een hele tijd geleden dat we nog bij hen opdaagden.

Het parkoers oogt een beetje anders dan anders, we laten ons leiden. Starten wel klassiek, achter de sporthal door, over het Leentjepad en de Vloethemveldzate, een oude spoorbaan. Moeten vervolgens een bedrijvenzone doorkruisen waarbij New Holland en stichter Jozef Claeys nadrukkelijk aanwezig zijn. Landbouwmachines zijn hier de kunst. We volgen gedeeltelijk de houten borden verwijzend naar het Sint-Elooipad en tegelijk naar deze tochtnaam. Ze voeren ons naar de spoorbaan bij Leegveld, nu wel erg letterlijk te nemen dit laatste. Na 6,5 km pauzeren we een eerste keer  in een Cercle cafeetje te Veldegem. Er hangen affiches zoekend naar informatie over een verdwenen jongeman van 29 jaar. Beetje akelig toch op deze winterse morgen.

Na de koffie zoeken we een ellenlange steenweg op, de Halfuurdreef en zo lang doen we er denkelijk ook over om hem te overwinnen en het tarmac in te ruilen voor onverhard langs preivelden. Aan de overkant van een drukke baan wacht een prachtig bos. Heerlijk flaneren is het er, door dreven van spar, berk, beuk en rododendron. Wij genieten van de vele prachtige herfstkleuren. Moeten vervolgens dwars door schrale akkers langs de E403 richting het Oud Molenhof. Bij Hof van Steelant zijn we in Loppem en is de tweede pauze nabij. Hebben alweer 9,2 km aan onze teller toegevoegd.

Linda geniet van het voorlaatste soepje, ik hou het bij koffie en een bruine boterham. Villaatjes kijken wordt het om het rijke Brugse hinterland uit te komen. Stappen dwars door de Priorij OLV van Bethanië, waar we geen zuster te zien krijgen. Voorbij een koolzaadveld in bloei wacht een smal rododendronpaadje langs een ruime plas. Een ons onbekende eendensoort is er op winterstage. We moeten opnieuw de steenweg van daarstraks over en duiken dan de prachtige beukenlanen in van Abdijhoek. Helaas wacht dan een lang stuk steenweg voorbij Hof De Pleine tot we weer de Zate en enkele kerkwegels bereiken. Pauzeren doen we nu in hartje Zedelgem, waar we even het gezelschap krijgen van Clement en andere Kwartels.

Wij hebben nog een lokaal lusje voor de boeg. Het stuurt ons na een paar stille straatjes richting Heirwegpad. Mogen, zoals we hoopten, heerlijk flaneren door een beukenbos met diepe grachten. Daar horen uiteraard een paar porties donkere bosmodder bij ! De Vloethemveldzate, hier verhard fietspad, loodst ons terug naar centrum Zedelgem. De rustpost ligt er haast verlaten bij. Bij valavond beginnen we aan ons laatste wandeluurtje. Krijgen een ommetje over een verzopen paadje cadeau, je moet wat voor je kilometers ! Voorbij een ast, molen zonder wieken, wachten verharde kerkwegels. Er zijn een paar mooie bij langs grachten afgezoomd met wilgen. Het is al haast donker als we de eindmeet bereiken. De Omer is op, we stellen het met Westmalse Triple. De terugweg wordt aangevat, zelfs zonder het Brugse groen van Tudor etc. is deze wandeldag ons best meegevallen.

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/161120...

 

21:06 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -z

12-06-13

09.06.2013 A.W.S.V. Turnhout te Zevendonk

De Padstappers in Schendelbeke, dat stond er op ons programma voor vandaag. Helaas gingen de Ijzeren Jongens echt dwars liggen. Niet minder dan twee werven lagen er op onze route, de reistijd gevoelig rekkend. Tja, Giesbaarge, het zal voor een volgende gelegenheid zijn, niet aan te doen. Onze krijgsraad levert Zevendonk op, we weten, altijd een leuke tocht. Makkelijk reizen ook, trein tot Turnhout, tien minuutjes bus en we zijn paraat. Het is behoorlijk druk in de startzaal. Toch pluk ik een klein vrouwtje moeiteloos uit het publiek. Wandelmamma Jeanneke moet haar knuffel krijgen. Ze oogt broos en frêle maar nog steeds tip top ‘in de plooi’. Is goed omringd ook voor haar dagelijks tochtje.

Het parkoers lijkt hetzelfde als vorig jaar maar dat deert ons allerminst. Was het grijs en grauw tijdens onze reisweg, in Turnhout schijnt de zon ,warmt de omgeving stilaan op. Moeten voor een eerste lus naar de overkant van de steenweg die Turnhout met het zuiden verbindt. Duiken de velden in tussen geurend hooi, paardenweiden en ‘als ik later groot ben zal ik een kerstboom wezen’. Pompoen Jules dreigt met een Gas-boete wegens overdreven snel wandelen. We genieten weer van dat heerlijke sfeertje onder stappers. Een brede zandweg loodst ons naar Reesdijk en zijn rododendrons in prachtige bloei. Bij de steenweg terug is de politie onze vriend. Hebben er in Den Donk een uurtje wandelplezier opzitten.

Moeten een tweede keer langs een oud kerkhof maar nu rechtsom door een prachtige dreef. Dan volgt een lang stuk steenweg langs afspanning De Oude Eik tot Leiseinde, niks aan te doen. Maar nu kan het feest beginnen ! Stappen het militaire domein bij de spoorlijn binnen. Stroken sparrenbos, bezaaid met oude legergebouwen, wisselen af met open stroken. Bedoeling is er opnieuw heide en poelen te creëren. Het tweede lukt al aardig, naar het gekwaak van kikkers te oordelen. Ook krekels laten zich al horen, het is dus warempel toch zomer aan het worden ! Na een zevental kilometer verlaten we het groen om de rustpost bij de kazerne van de para’s in Tielen op te zoeken. Toch niet echt terrasjesweer dit jaar, het is knus in de ruime zaal.

Zoals het de gewoonte is maakt de 30 km hier een lokale lus. We stappen voorbij de A. Gailly kazerne. Tiny & Danny zijn er reeds op de terugweg, even later ons koppeltje uit de Hobokense Polderstad ook. Wij moeten voorbij domein Hoge Rielen nog het fietspad op dat ons door de velden naar … gehucht Hoge Rielen zal voeren. Op de terugweg wacht nog een mooi stukje wilde natuur met vlondertjes en al. Fietspad en tarmac zetten ons terug af in de rustpost. We komen er Nathalie & Wilfried tegen, zij uitwandelend van een warme Sloebertocht gisteren. Ter voorbereiding van de Doto ?

We gaan er weer vandoor, hebben nog een extraatje voor de boeg. Maar eerst wacht achter de kazerne die prachtige Kaliebeek. Een zandweg loodst ons langs het bruine water (café au lait) met zijn oevers van varens in volle glorie. Prachtig toch dit biotoop in volle zonlicht ! Bij Volkers ga de 30 km zijn eigen weg. Loopt een landelijk extraatje langs de hoeves van Winkel. Net voor het Winkelsbroek komen we allen weer samen. Tja, een laatste keer voor vandaag genieten dus van wild en nat groen langs de Kaliebeek. Al liggen de moeraspaden er droger bij dan vorig jaar. Ook de insecten houden zich gedeisd, het is iets minder warm, een echt stappers temperatuur. Langs wat weiland verlaten we het natte gebied en zetten koers naar de laatste rechte tarmac tot de finish. Improviseren er ons terras om met Nathalie & Wilfried van de Duvelse geneugten te genieten. Hebben weer een leuk en zomers wandelweekend achter de rug. Kijken al uit naar het volgende met Wachtebeke en Itegem in het achterhoofd.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/090620...

20:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -z

12-03-13

09.03.2013 Trekplosters Zellik

We komen maar traagjes op gang deze ochtend, het regent dan ook ‘oude wijven’ als we de bedstee verlaten. Toch moet de auto van stal, we rijden over een rustige A12 richting Brusselse ring en verderop naar Zellik. Er is nog parkeerplaats zat zo rond 08:30 ondanks de mogelijkheid om hier 42 en zelfs 50 km te wandelen. We begroeten clubmaat Nestor in een dun beklantte zaal. Plegen druk overleg welke afstand we zullen wandelen. Onze ‘nestor’ ziet met haviksoog meteen dat de 22km een paar extraatjes biedt van respectievelijk 5 en ruim 8 km. Daar hebben we wel oren naar, zijn wat laat voor de volledige marathon.

Begroeten nog Jeannine (Leuven) en gaan op pad. De eerste nattige en dus vettige strookjes loodsen ons naar Roekhout en zijn weg parallel met de E40. Een waternevel stijgt op van de snelle rijvakken. Aan zijn overkant wacht het meer landelijke, maar toch nog wel dicht bebouwde Groot-Bijgaarden. Steeds meer lammetjes bevolken de weilanden. We dokkeren over ons eerste kasseistrookje. Elk paadje dat we bewandelen tussen Draai- en Lindenberg ligt er dan weer behoorlijk vettig bij. In de bewoonde wereld stappen we voorbij de rustpost van  vorige jaren, voorbij het station van Dilbeek ook. De Chiro van Savio, daar zijn we dit jaar welkom voor een natje en een droogje.

Na de koffie zetten we koers door een wijk met nette, witte huizen. Een eerste splitsing loodst ons langs vijver en beek … opnieuw ploeteren uiteraard. De 22 km gaat vervolgens zijn eigen weg, van burgerhuizen tot villawijk en zo naar het Rondenbos. De parkoersbewaker hangt er net enkele extra pijlen op. We zijn nu in Sint-Martens-Bodegem. Stappen, nog steeds met Nestor in onze nabijheid door open veld naar het dorpscentrum. Voorbij een prachtige kerk wandelen we langs een snelvliedende bruine beek. Prachtig biotoopje meteen. Bij het station weet ik het, zullen gaan rusten in het Castelhof, klassieker voor deze tocht.

Net als Nestor kiezen we hier voor het extra lusje van ruim 5km dat eigenlijk bedoeld is voor de ultra’s van de 50 km. De Speecaertweg is synoniem voor ‘en de boer, hij ploegde voort’. Van een pad aan de rand van een maïsveld is nog nauwelijks sprake. Vervolgens gaan we, hoog in het Pajottenland, verkavelingwegen op, het hoofd haast in de mist gehuld. Hunselveld blijkt grondgebied Schepdaal te zijn. We mogen er uitgebreid genieten van wegen en paden die vrolijk mee slingeren met enkele beken. Noemt hier niet voor niets de Vierbekenroute. Wij genieten van dit ons onbekende stuk natuur. Pauzeren doen we weer in het Castelhof. Koene stappers van de 50 km vallen stilaan binnen. Onder hen Eddy Broos die zijn waardering voor het parkoers en zijn vele paden kleurrijk omschrijft. Het wandelgild geniet ondanks de grijze, zei het droge atmosfeer, zoveel is wel duidelijk.

De etappe die nu volgt loodst ons langs de spoorbaan, vrijwel rechttoe, rechtaan over tarmacjes voorbij het groen van Ten Broek. Gewoon even 5 km flink, sportief doorstappen tot rustpost Savio. Onderweg pikken we nog enkele IJsetrippers op en ook ex-werkmakker Ronny en vrouwtje Marina, welbekende Ibissers. Kunnen we een ‘klappeke’ doen. Linda voelt zich een beetje moe, maar is een vechtertje. We pikken de extra lus van 8,6 km dus ook nog even mee. Het wordt heerlijk genieten van de Wolfsputten. Lopen over vlondertjes door het meest moerassige deel en gaan dan op en neer door weilanden en bospartijen, de eerste paasbloemen aan onze voeten. Schitterend toch weer, deze strook parkoers. Stappen vervolgens terug de bewoonde wereld in. Langs het gebouw waar vroeger het Boerke werd gebrouwen en zo naar Ketelheide. Komen terug bij het Rondenbos uit waar een pijl duidelijk van richting is veranderd. Niet met ons hé mannen, parkoers is parkoers ! Een voorlopig laatste veldstrook loodst ons bij miezerig weer terug naar Savio. We nemen er een korte pauze, hebben nog zo’n 4 km te gaan.

Krijgen nu het gezelschap van ‘Fifty Ladies’ Nadia & Jacqueline. Vrolijk pratend stappen we voorbij een kloostermuur richting centrum van Groot-Bijgaarden. Na het kasteel wacht een bedrijvenzone. De nieuwe locatie voor rijwielen Eddy Merckx, zo blijkt. Mogen stilaan uitbollen … den Duvel wacht. De voorzitter komt nog even polsen naar onze bevindingen. We kunnen hem geruststellen, dit was een heerlijke wandeltocht, denkelijk één van de beteren die we hier liepen. En hij weet dat we redelijk vaste klanten zijn …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/090320...

 

 

20:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -z

19-12-12

16.12.2012 Scheldestappers Zingem

Lindake wijzigt onze programmatie. De Christmas Deal van de NMBS is een bijkomende troef om naar Zingem af te zakken. En we zijn duidelijk niet alleen van die mening. Klokvast volgens het boekje stappen een twintigtal wandelaars, onder leiding van spoorman op pensioen Xavier, om 08:18 van de eerste trein richting startzaal onder de Zingemse kerktoren. Het is er al behoorlijk druk, gastvrouw Anita huppelt van hot naar haar om de vele bezoekers te begroeten. Bij wijze van ontbijt doe ik mij te goed aan een heerlijk stuk broodpudding. Mmm, laat de kilometertjes maar komen, ik ben er helemaal klaar voor !

Nog voor Brugse L & L gaan we op pad, dwars door het dorpscentrum. Een kerkwegel van hobbelige kassei loodst ons de velden in. Gelukkig nog graspaden en dus goed begaanbaar. Het is frisser dan gisteren maar droog en dus lekker wandelweer. Bij de spoorbaan richting Ronse krijgen de dapperen van de 30 km een eerste extraatje onder de sloffen geschoven. Rustige betonbaantjes loodsen ons langs Axelwalle en het open land. Grote groepen houtduiven en kauwen verlaten hun slaapplaatsen op zoek naar ontbijt. Het nog steeds bloeiend koolzaad geurt en toont toch tekenen van verval. Net bij de binnenkomst van Heurne pikken we de andere afstanden terug op. Gezamenlijk wandelen we tot het kleine zaaltje Amigo. Zijn zo’n 7 km ver.

Even wat hemels gedruppel als we afdalen naar de spoorbaan. Het was niet meer dan een plaagstoot. We mogen de Scheldemeersen in, even later de dijk van de statige stroom bewandelen tot de Ohiobrug. Aan de overkant een tweede extraatje voor de langste afstand. Het bestaat uit Nederenamese kerkwegels en een leuk natuurgebiedje. We pikken de andere wandelaars terug op bij binnengaan van de Reytmeersen. Een paar kilometer heerlijk wandelen door het groen, soms ook wel wat schaatsen waar er geen gras meer onder de voetzolen plakt. Een prachtig stuk natuur is dit ! Een kasseitje loodst ons weg van het groen, naar het volgende dorp en de volgende rustpost in Welden. Mooi en origineel is de tot zaaltje omgetoverde kapel er wel, echter veel te klein voor de toevloed aan wandelaars. Toch slagen we erin twee stoelen te bemachtigen en de benen even te laten rusten.

De 30 km gaat er weer alleen vandoor. Tegelpaden loodsen ons de velden in. Ze worden vervangen door de tarmac van Oosse. Op de heuvel ligt Ename. We moeten er deze keer niet naartoe, blijven in de vallei lopen richting Oudenaarde, zijn prachtige toren als baken. Keren hem bij een Cité de rug toe en stappen door de stille straten en wegeltjes van Nederemane terug naar Welden. Gaan er nog eens de strijd voor stoelen aan, met succes overigens. Katty en Hans volgen ons al een tijdje op afstand, ook een bekend duo uit Koekelare vormen onze gezellen. Incognito zijn we dus ook hier niet vandaag ! Er wachten ongeveer 8 km tot Asper. We beginnen er aan met regen en zonneschijn. Ons Heer spant zijn mooiste regenboog over de volle 180°, het lijkt wel een eresaluut aan de noeste Vlaamse stappers. Op de Schelde lijkt een rivierboot dwars door het kleurrijk spektakel te varen, een enig gezicht. Wij koersen over een mix van tarmac en onverhard richting Scheldebrug bij Zingem. Verwachten er een splitsing die niet komt. Moeten met z’n allen de drukke steenweg volgen tot de Dijkstraat. Toch bemerkten we rechts pijlen in de velden. Niet bewandelbaar wegens overstroomt, zal Anita ons later uitleggen. Niet getreurd, de met jonge bomen afgezoomde dijk is best leuk. En ploeteren mogen we toch, even verder als we tussen de kerken van Zingem en Asper richting windmolen stappen. Zoals gezegd ligt de laatste rustpost in het centrum van Asper. We komen er Annieken & Chris tegen, met grote dorst.

Hebben nog zo’n 4 km voor de boeg. Kerkwegels en stille straten loodsen ons voorbij de spoorbaan. De Heulestraat zet ons af bij het perron van Zingem. De verleiding om de trein in aantocht te nemen is er maar … we hebben Katty en Hans iets beloofd. Zou trouwens zonde geweest zijn die laatste paar kilometer te schrappen. Het ommetje langs de molen was best wel een waardige afsluiter. En dan … gaan we Sloeberen ! Eerst met clubmaatje Jacques en zijn vrouwtje. Onze vrienden uit Deinze sluiten aan, gevolgd door Wilfried, Nathalie en ‘praline’ Anita. Het wordt echt Sloeberen à Volonté zoals we hier al meermaals meegemaakt hebben. Ligt het aan het gerstenat, we weten het niet, in elk geval gaan de plaagstoten over en weer aan hoog tempo. De lachspieren worden danig op de proef gesteld. Na drie glazen hebben wij een excuus … de trein gaat maar om de twee uur ! Met een lepe truuk bemachtigen wij een zitplaats in de overvolle studentikoze trein van Gent naar Antwerpen. Kunnen zodoende een lekker tukkie doen. Ben terug fit voor beneluxwandelen en mijmer na over dat toch wel weer heerlijke weekend met de vele wandelvrienden. Volgend weekend zal niet anders zijn, denkelijk  in Brugge en Waarloos. Tot dan …   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/161212...

21:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -z

13-06-12

09.06.2012 Feestcomité Oosteinde Zaffelare

Onze busreis vanaf Gent-Dampoort wordt opgevrolijkt door een oudere man uit Aalst die blijkt bij de Gentse Blaarmeersen te wonen. In zijn eigen sappige taaltje beschrijft hij ons zijn levensloop en visie op de wereld in één wervelend verhaal. We nemen afscheid van hem bij het naar de tent stappen van waaruit Feestcomité Oosteinde jaarlijks hun tocht organiseren. Plankenvloer naar en in de ruime verwarmde tent. Men weet hier hoe zijn gasten te ontvangen !

Bij een erg winderig maar zonnig weertje gaan we op pad voor een tocht van 37 km. Het gaat linea recta naar Domein Puyenbroeck. Dra mogen de grotere afstanden hun eigen gang gaan langs populierenlaantjes met een ondergroei van weelderige varens, langs grachtjes ook want dit is nat gebied. Zuidlededam noemt het laantje dat ons het domein uit leidt bij Mendonk. We gaan polderen, over rechte paden en wegen langs weilanden en ontluikend maïs. Her en der een zoom van populieren, verspreide hoeves ook met meestal melkvee. Bommel lees ik als straatnaam en even verder Pollaersdam. Tussen de bomen komen in de verte hoge industriële gebouwen piepen, een koeltoren ook. Ik twijfel tussen Zelzate en Gent, deze laatste is juist zo blijkt bij navraag in de eerste rustpost. Het dorp en zijn kerkje badend in de zon zien we van ver liggen, blijkt Mendonk te zijn. In de Sint-Bavohoeve, omgebouwd tot eetcafé, doen we zowaar een terrasje. Zoals bij elke rustpost vandaag krijgen we er een versnapering, die er inderdaad ingaat als zoete koek. Koppeltjes wandelaars sijpelen in verspreide slagorde binnen, ze zullen de ganse dag onze verre gezellen zijn.

We wandelen het dorp verder uit en komen bij Spanjeveer uit, een oude metalen brug met planken vloer. Aan de overkant ‘keren we ne kier were’ om langs de Moervaart te wandelen. Er hangt een onbestemde, onaangename geur die denkelijk afgescheiden wordt door de Gentse industriezone even verderop. Kilometerslang gaan we nu langs het water wandelen, over betonbaantjes, het spel van zon en dreigend donkere wolken in de gaten houdend. Aan de overkant leeft jong volk zich uit op de motor. We laten het kabaal achter ons en passeren een stil jachthaventje. Ruilen de gekanaliseerde Moervaart in voor een smallere gracht en puur natuur. Zal de Langelede blijken te zijn. Stappend over een smal paadje door het hoge gras kijken we vertedert naar het vele jonge grut op het water. Ganzen en waterkiekens hebben er een vruchtbaar voorjaar opzitten. Voorbij de Walderdonkbrug (Wachtebeke) kleurt het water volledig groen van weelderig kroos. Prachtige treurwilgen sieren de oevers, schitterend ! Finaal verlaten we de waterkant om onze tweede rustpost te gaan opzoeken. De wandelaar peperkoek smaakt na 15 km wandelplezier.

We staan ook even stil bij een gedenkwaardig moment in onze wandelcarrière. Op dit eigenste punt viert Lindake namelijk haar 50.000 km. Haar eerste geregistreerde km was op 15/09/1996 bij de Voskes in Vosselaar. Ik ben fier op mijn vrouwtje die ondanks broze knoken toch steeds weer heeft terug gevochten en deze mijlpaal meer dan wie ook met vooruitgestoken borst mag vieren. En we wandelen verder, door stille straten van Wachtebeke nu. Erg summier gemarkeerd overigens. Niks zien is gewoon rechtdoor lopen wordt gedurende enkele kilometer ons devies, en het blijkt nog te kloppen ook. Bij Axelsvaerdeken even wat kassei en een strookje bos. Daarna weer betonbaantjes zowat parallel met een autobaan. Weinig te beleven tijdens deze etappe tot we het Heidebos bereiken. Hoofdzakelijk spar nu op zanderige grond met wederom varens in volle pracht en praal. Waar we het bos verlaten herken ik de omgeving. Wat hadden al bij de rustpost moeten zijn maar stappen nog in open veld. Een betonbaantje loodst ons door de storm langs weilanden richting Moerbeke en Keizershoek. Café Welkom zet ons 50 jaar terug in de tijd. Een kleine vierkante ruimte, oude, tot op de draad versleten houten toog en dit meubilair. Moedertje en zoon (denkelijk niet van ’t straat geraakt) houden er staminee samen met hun stoer doend maar lief hondje. Niet te geloven dat dit nog bestaat, we vinden het prachtig. Intussen krijgen we bevestiging dat de 8 km hiernaartoe er denkelijk eerder 10 waren, wat onze vermoedens bevestigt.

Na het koekje stappen we richting oude station van Moerbeke, nu de dorpsbibliotheek. Het suikerfabriek is intussen ook al tegen de vlakte gegaan. Wij lopen door het dorp en zijn obligate verkiezing wegenwerken tot de Moervaart. Aan de overkant loodst de parkoersbouwer ons meteen het groen in. Mogen ruim twee kilometer rechtdoor een populierenlaantje volgen langs een gracht met uitzicht op landbouwland, koren, maïs en patatten. Toch is dit aangenaam wandelen na de betonetappe van daarstraks. Onze laatste rustpost is bij Mieken Smet, rechtover de startschool van De Doetjes op Sinksenmaandag. We weten wat komen gaat, het omgekeerde van hetgeen Daniel ons voorschotelde zijnde dat prachtige pad langs de Zuidlede. Grassen en riet, berenklauw ook, staan in volle bloei. Gele plomp siert nadrukkelijk de bredere stroken van de waterloop. Dit is heerlijk wandelen ! De rustpost bij het zwembad van Puyenbroeck slaan we over, moeten stevig doorstappen om de bus van 17:29 niet te missen. Komen bij Zuidlededam op een splitsing uit. Houden even krijgsraad. De 7 km gaat van de andere afstanden weg en zal dus wel korter zijn tot de finish. Doen we dus, hebben ons extraatje daarstraks al gehad. Leuk trouwens dat we dankzij onze beslissing nog langs de dierentuin van inheemse schapen- en geitenrassen kunnen wandelen.

De verkorting bleek inderdaad zo’n 1,8 km te bedragen en we hebben nog tijd voor een Duvelke zonder welk onze tocht tegenwoordig niet compleet meer is. We reizen vlotjes terug naar Hemiksem, toch wel tevreden over onze tocht die netjes invulde wat de streek aan mooist te bieden heeft.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/090612...

21:08 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -z

30-11-11

27.11.2011 Scheldestappers Zingem

Bekende wandelaars uit Deinze wuiven naar ons, ook zij zoeken een parkeerplaatsje in de Zingemse achteraf straatjes. Nog voor we in de startzaal zijn staat ons moreel al hoog. Claire en JP zijn terug op pad, voor JP nauwelijks acht weken na het inbrengen van zijn heupprothese. En hij straalt ! Als dat geen goed nieuws is ! In het gedateerde parochiezaaltje verder geen rechtstreekse bekenden behalve ‘kent U de weg naar Ename’ Martin, vandaag garçon van dienst.

We trekken ons op gang voor de eerste etappe. Er staat nogal wat wind in de Zingemse beemden. Zonnestralen komen tussen het wolkendek piepen. De langere afstanden moeten de Nederzwalmsesteenweg op maar worden er voor beloond met een extraatje door De Grootmeers en zijn runderen begrazing. Valt ons best mee dit. Nog steeds door de beemden wandelend pikken we de kortere afstanden opnieuw op en zetten samen koers naar de eerste pauze onder de kerktoren van Asper. Veel bekenden in het kleine zaaltje, de facteur van Nukerke, wandelaars uit Deinze, Kortemark en Kluisbergen, om er maar enkelen te noemen. Linda’s eerste optreden sinds lang in Oost-Vlaanderen gaat niet ongemerkt voorbij. Ze krijgt heel wat schouderklopjes, we stralen allebei. Wat is die wandelwereld toch een leuke familie om bij te horen !

Vrolijk trekken we ons op gang voor de extra lus die de dertigers aangeboden krijgen. Moeten nogal wat Asperse straatjes doorlopen, een steegje ontgaat ons net niet. Over betonbaantjes in de velden zetten we koers naar de Schelde. Even wat paadjes langs verdort maïs, we zoeken een tweede keer de waterkant op tot bij een sluis. 2,77 meter blijkt de diepte van het water hier te zijn, althans volgens het elektronische bord. Ganzen en landmeeuwen zijn in groten getale aanwezig bij een eilandje op de rivier. Wij verlaten ze en kiezen voor een bosje en later terug veldwegen. Het zwerk wordt donker, lichte regen komt ons vervelen. Nattig stappen we een tweede keer de overvolle rustpost van Asper binnen. Na ons volgen Linda & Dirk (Nijlen) alsook het kruim van de IJsetrippers. Wij hadden blijkbaar geluk, zij zien er allen als verzopen waterkiekens uit.

De eerste kilometer na de pauze worden wij ook meer dan ons lief is ‘verwent’ door het hemelse goedje. Zodra wij de Zingemse kerkwegels echter verlaten en voor open ruimte kiezen, komt het zonnetje weer te voorschijn en wordt de hemel terug blauw. Ja, we hebben echt wel geluk vandaag. Stappen nu door landelijk gebied, over stille tarmacjes langs Hoeve De Rotse richting kasteel Axelwalle. Lekkere kasseipaadjes, goudgele, netjes gesnoeide beukenhaag, prachtig is dit ! De langere afstanden wijken uit. Nog meer asfaltwegen sturen ons richting Mullem tot het Moriaanshoofd. Het retourtje gaat rechttoe rechtaan door open veld, kilometers maken tot rustpost Amigo in Heurne.

Een laatste innerlijke versterking, de finale wenkt. Hij begint prachtig. We mogen de heuvel af richting Scheldemeersen. Mogen lekker schaatsen over vettige paadjes langs afgesneden Schelde armen. Ieder doet het op zijn manier, voetje voor voetje tot stoer en snel. Even de spieren losgooien op de Scheldedijk. Een tweede blubberbad volgt terwijl we uitkijken op een kudde runderen die modder leuk lijken te vinden en er zich log door voortbewegen. De langere afstanden mogen opnieuw de Scheldedijk opzoeken. Bij een verraderlijk opstapje heeft de organisatie attent een zeel voorzien. Linda staat in drie tellen boven, net of ze dat elke dag doet ! Er wacht ons een laatste natuurgebied, de kleiputten van Grooten Bulck. Het opstapje lijkt hoog voor ‘korte pootjes’. Mijn Smurfje laat zich niet ringeloren, neemt gezwind elke hindernis. We ploegen vervolgens letterlijk door de akkers richting andere wandelaars. Samen zetten we rond de spoorbaan, in zacht dalende lijn, koers zetten naar de eindmeet. Hoog tijd om te Sloeberen. Annieken en Chris komen ons nog even een hart onder de riem steken. Ja, we hebben een leuke dag gehad. Hebben weer enkele mooie stukjes parkoers gelopen die ons niet echt bekend waren en hebben genoten van het gezellige samenzijn in onze wandelfamilie. Volgend weekend zijn we er weer, tot dan.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/271120...

 

 

23:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -z

23-11-11

19.11.2011 4 op 1 rij Zedelgem

Onze verwachtingen zijn hoog gespannen vandaag. De Zedelgemse tocht schijnt opnieuw terug te grijpen naar het beproefde recept van New Holland enkele jaren geleden. Dat we vanaf Gent de mist overhand zien toenemen deert ons daarbij allerminst. Parkeren doen we in de wijkjes rondom de sporthal, zijn parking staat overvol met koning auto. Na de koffie zoeken we  traditiegetrouw de Vloetemveldzate een eerste keer op. Wijken toch snel af van ‘klassiek’ en moeten zelfs even een drukke steenweg volgen. Worden meteen beloond met het bospark van kasteel (klooster) Ter Loo. Laten onze voeten door de bladerenpracht slepen terwijl we de slingerpaadjes volgen. Pikken terug aan bij de kortere afstanden op de ‘zate’ van daarstraks. Hij voert ons het mistige boerenland in langs een ‘geboortendreef’ vereert met jonge beuk en stille tarmacjes langs boerenerven. Pauzeren doen we een eerste keer in de schaduw van ’t Oosthof in Snellegem.

De langere afstanden lopen voorbij de oude boerderij en stappen verder het dorp en zijn lintbebouwing uit richting E40. Kuieren nog even over een zandpad voor we de brug over de drukke snelweg nemen. Aan de overkant wachten prachtige beukendreven. Eerst door weilanden om ons langzaam van de snelweg te verwijderen, vervolgens de bossen van Beisbroek in. We volgen een stukje van het Planetenpad, afgezoomd met rododendrons. Komen bij de Sterrenwacht uit en onze tweede pauzeplaats, de St-Anna ter Woestijnhoeve, of beter de schuur er van. Een erg aangename, wat donkere ruimte, helemaal passend bij het leuke parkoers  en het mistige, herfstige weer buiten. We hebben het naar onze zin.

Beuk en rododendron loodsen ons na de koffie richting Chartreuzinnenbos. Een open plek met rustende heide zorgt even voor wat afwisseling. In het domein Tudor neemt spar stilaan de bovenhand. Ik herken weer stukken van GR5A, deert niet, dit is een heerlijke wandelomgeving, zelfs in het kille najaar. Lopen als retour deze keer haast het volledige Planetenpad af tot de rustpost. Tijd om de innerlijke mens te versterken met een soepje of een lekker stuk rijsttaart. We hebben nog een strook beukenbos te goed en vervolgens aan zijn rand de Beisbroekdreef richting Varsenare en zijn villawijken in het groen. Moeten bij dezelfde brug de E40 terug over en wandelen door een straat in aanleg opnieuw het boerenland tegemoet. Hebben ruim de tijd vandaag, maken gebruik van elke rustpost dus ook nog eens deze van Snellegem.

Een paar groepjes joggers rennen ons voorbij en wijzen met hun fluovestjes de te volgen weg aan. Door wijk Westhoeke verlaten we het dorp. De Woudweg brengt ons opnieuw in Zedelgem. We dokkeren vrolijk over het kasseitje langs de Vloethemveldhoek, recht de bossen tegemoet. Heerlijk genieten wordt het nu, flanerend over de prachtige rechte dreven van Vloetembos. Snuisterend naar zwammen en paddenstoelen ook, we genieten van een tocht die groeit met de kilometers. Waar we het bos uitlopen wacht het Klytepad, ook en deel van de ‘zate’ van deze morgen. Klokjes in de kerktoren klepperen helder het Vredeslied, het zonnetje vindt dat het tijd is ook even te komen piepen. Onze dag kan niet meer stuk. Zo’n drie kilometer van de finish een laatste halte in het centrum van Zedelgem. We maken onze wandeldag vol langs een molenromp en wijk Westhille. Een preiveld ligt er half en machinaal geoogst bij. In de zaal één bekende figuur : Zottemie … hoeven wij de eerste tien minuten geen woord meer te zeggen ! Kobe aanziet het minzaam en weet haar toch met zachte hand mee naar huis te nemen, er wacht hen nog een avondfeest.

Voor het vertrekken ga ik Wim Verhelst en de parkoersmeester van de dag nog even feliciteren. Dit was een pracht van een wandeltocht en daar kon het donkere, mistige weer niks aan af doen. Niet te veel meer aan sleutelen mannekes, wij zouden hem graag nog een aantal keren lopen, deze parel ! 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/191120...

23:17 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -z

27-06-11

25.06.2011 wsv Vakantiegenoegens Zulte

Het druppelt als de vriendelijke buschauffeur drie wandelaars afzet net voor de wegomleiding bij het binnenrijden van Zulte. De lucht ziet grauw, het druppelt, voorspelt niet veel goeds. Samen met Gerry Padstapper ga ik aan de koffie in de moderne Gaston Martens zaal. Ik bekijk de parkoerstekening en zie weinig Leie en nogal wat straten. Heb zo’n voorgevoel.

De regenjas moet aan bij vertrek. Een paar straten loodsen ons richting Jachthaven Zulte. Lopen over het tarmacje van de rechteroever met de rivier mee. De eerste brug loodst ons naar de overkant en nu gaat het stroomopwaarts richting kasteel Te Lake, dat verscholen ligt in het groen. Er volgt nu een prachtig stuk langs een afgesneden Leie-arm, de loze vissertjes turen er naar hun dobbers. Na een klein uurtje stappen bereiken we de eerste rustpost in Oeselgem. Begroet er en koppetje uit Kortemark. Het is er stil, weinig wandelaars vandaag. Er is dan ook de concurrentie van ondermeer Avelgem. De regenjas kan opgeborgen, die zal ik vandaag niet meer nodig hebben. We lopen meteen het dorp weer uit en passeren het Maïskot, een wat verweerd betonnen gebouw inclusief kogelinslagen uit de tweede wereldoorlog ! Moeten opnieuw de Leie over en gaan dan straatjes lopen. Nog even een grasstrookje langs dezelfde Leie bij café ’t Veer en dan wandelen we de weidse boeren buiten in. Asfaltbaantjes loodsen ons tussen weilanden afgezoomd canadabomen door. Zo komen we in Olsene aan, wandelen voorbij een oude hoeve en naar de tweede rustpost met ruim 11 km op de teller.

Door het drukkende weer heeft Gerry last van de luchtwegen en hij besluit wijselijk terug richting start te lopen. Zodoende moet ik alleen verder. Eerst door het dorp en vervolgens opnieuw de weidse akkerlanden in. De betonbaantjes voeren langs bieten, maïs en runderen. Uiteindelijk ook nog eens een plas. Machelenput noemt deze afgesneden Leie-arm in de vorm van een halve maan. Ik mag één oever helemaal aflopen met de fraaie kerk van Machelen als achtergrond. Pauzeren doe ik in café ’t Tonneke, nog steeds in de achtervolging van het Kortemarks’ koppeltje. Loop na de rust rechttoe rechtaan het dorp uit de velden tegemoet. Rode kool en roze bloemende patat vormen even het decor. Loop eigenlijk een rechthoekje en dus terug richting dorp. Moet de Leie nog een keertje over en dan niks dan tarmacjes door veld en weide, af en toe wat bebouwing. Het wordt een saaie bedoening, deze tocht. Vanaf een spoorlijn krijg ik uitzicht op Grammene links en Deinze in de verte rechts. Ik moet naar het eerste dorp waar ik even pauzeer bij een bushalte, heb honger en ben de tocht eigenlijk een beetje beu aan het worden. Krijg na het dorp toch eindelijk wat onverhard onder de sloffen geschoven, opnieuw door de velden lopend. Moet terug de Leie over en langs de andere oever van de Machelenput tot café ’t Tonneke. De man met stempeldienst is er al vandoor. De jonge waardin zorgt voor drank en desgevraagd een stempel op de wandelkaart.

Passeer nu voorbij een oude ast en moet dan een klein wegeltje in. Mijn voorlopers hebben dit gemist en zijn te ver weg om terug te roepen. Ik bemerk later dat ze toch tot het rechte pad zijn teruggekeerd. Moet door een woonwijk van recente signatuur en dan zowaar een kasseiweg op, die mij door de velden loodst richting prachtige rode beuk. Mag een grasdreef op, wandelend onder de rode mastodonten, een leuk stukje parkoers dit. Kerkwegels loodsen mij vervlgens door Olsene tot de laatste pauze, heb nog een halfuurtje te gaan. Er valt eigenlijk niks meer te beleven, gewoon straatje in straatje uit tot bij de zaal. Ik loop er niet meer binnen, koop een drankje in de lokale supermarkt en stap naar de bushalte. Heb er ruim de tijd voor een natje en een droogje alvorens de terugreis aan te vatten. In de stations van Deinze en Gent-St-Pieters het vertrouwde beeld. Treinen hebben tot ruim een halfuur vertraging. Gelukkig voor mij speelt de miserie zich af tussen Brussel en Gent en kan ik ongeveer op tijd richting Antwerpen sporen. Het werd al met al een teleurstellende dag, met grauw weer en een parkoers dat echt mijn ding niet was. Niet getreurd echter, morgen beter.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/25062011Zu...

18:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -z

15-06-11

11.06.2011 Scheldestappers Zingem

Ook in Zingem geldt het gezegde ‘na regen komt zonneschijn’. De stevige bui in Gent Sint-Pieters is er al voorbij getrokken als onze trein er stopt. De zestigers zullen alvast van buiten nat zijn, bedenk ik. Straks in Ename ook van binnen …geSloebert. Een selecte groep wandelaars rept zich naar de lokale voetbalkantine, Jacqueline & Xavier, Gwy en Mario, ook Mark en ik lopen mee. We zullen de ganse dag in gespreide slagorde over het Sloeberparkoers zwerven. Ik kom wat traagjes op gang. Heb mijn babbels met clubmaatjes Viviane & Danny, ‘secretaresse’ Anita en Hedwige. Vrij klassiek die eerste kilometers trouwens. Door de velden naar de steenweg met de jonge rode beuken en vervolgens vanaf ’t Paviljoen het Blarewater opzoeken en de oevers van de Schelde. Op het ritme aangegeven door een koekoek verlaat ik de lome rivier en duik de akkers in met uitzicht tot de kerktoren van Oudenaarde. Maar dat is voor straks, na zes kilometer de eerste rustpost in Welden. Ik besluit hem over te slaan en meteen door te lopen. Zodoende pik ik Mark terug op die voor mij gestart was. Gezellig keuvelend vatten wij de eerste welvingen in het parkoers aan. Bij het binnenkomen van Mater scheiden onze wegen, hij loopt de 20km ik de 30 km. Hoog in de heuvel krijg ik een schitterend groen uitzicht cadeau alvorens een eerste keer te pauzeren in de kantine van RC Mater, heb er ruim 10 km opzitten.

Mario valt binnen, wij zijn hier maar met z’n tweetjes. Zonder formeel iets af te spreken zullen wij de rest van de rit samen volmaken. Het parkoers lijkt vanaf nu een beetje anders dan anders. We wandelen voorbij de ambachtelijke brouwerij van Smisje en zo naar het centrum van Mater. Duiken een valleitje in om er meteen weer uit te klimmen. Betonbaantjes door de akkers worden ons deel. Boigneberg, Kapelleberg, nauwelijks meer dan vals plat. Links krijgen we een prachtig uitzicht over de echte Vlaamse Ardennen. Wij moeten terug naar rechts hoog op de heuvel met uitzicht op Oudenaardse stadsdelen. Een holle weg inclusief bouwpuin loodst ons naar de bevoorradingspost waar we de snelle vogels van de 60 km vervoegen. Ook Eddy (fotograaf) & Liliane voorzien er zich van een natje en een koekje. Zij reisden over Brussel en Oudenaarde en wandelen ook de 36 km, net als wij. Het parkoers wordt pittiger. Eerst een trapperige afdaling, vervolgens een furieuze klim over asfalt en tegels. Het uitzicht over Oudenaarde wordt weidser. Wandelen even vlak op de kim en duiken dan de helling af van Bos ’t Ename. Verder zakken doen we over het kasseitje van de Kattenberg tot de rustpost centrum Ename. Tijd voor een babbel met Claire & JP, in superlatieven vertellend over de vierdaagse van Chantonnay.

Ik trek met mijn gelegenheidsmaatje verder langs de spoorbaan en enkele visvijvers. We zoeken opnieuw de Scheldeoever op en volgen deze tot bij de Ohiobrug. Moeten er niet over deze keer maar mogen genieten van een prachtig stuk natuur … de Reytmeersen. Kurkdroog halfopen land met een veelheid aan voorjaarsbloemen, koolzaad ook, nadrukkelijk aanwezig. Heerlijk wandelen dit bij helder weer en clemente temperaturen. De kerktoren van Welden komt in zicht, de laatste rustpost wenkt. We hebben tijd zat, een pintje kan er nu wel af. Met korte begroetingen wuiven we naar de zestigers die nog steeds haast hebben. Stappen nu de polder binnen met zijn onvermijdelijke patatten, in volle bloei. Heelder bosjes madeliefjes markeren de rand van de weg. Het is hier behoorlijk druk, wandelaars waaieren breed uit over het tarmacje. De steenweg met zijn rode beuk wordt in omgekeerde richting afgelopen tot Boterhoek. Even verder wacht de gratis Adriaan Brauwer. Uitbollen nu, de laatste 800 meter tot de finish volmaken. De kantine zit afgeladen vol, te warm voor ons, wij gaan een terrasje doen samen met Eddy & Liliane. Laten ons de Sloeber smaken en zetten dan koers naar het station. Er is slechts om de twee uur een trein naar Gent, kwestie is dus van hem niet te missen. In Sint-Pieters neem ik afscheid van Mario en spoor vlot door tot Berchem, waar taxi Linda mij opwacht. Had ik tijdens de eerste helft van de tocht een groot ‘déjà vu’ gevoel, de lange rit door de Reytmeersen achteraf maakte alles goed. Tot ergens te velde Anita, we zullen hem dan wel laten smaken !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/11062011Zi...

  

21:54 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -z

14-06-10

12.06.2010 Scheldestappers Zingem

Jefke zorgt op de trein al meteen voor het grote nieuws van de dag. Alhoewel wij pas rond 8u30 aan de start zullen verschijnen gaat hij nog voor de 60km. Hij neemt zelfs rustig zijn tijd om nog samen een koffietje te drinken. Die kerel blaakt van de gezondheid en het zelfvertrouwen. Ik hou het uiteraard rustiger bij de 36 km. Plande even een 47 km maar dat komt slecht uit met de trein die slechts om de twee uur rijdt tussen Ronse en Gent. Het is al behoorlijk warm als ik rond 9u00 vertrek, nog vrij nevelig ook, drukkend eigenlijk. Langs de steenweg staan de klaprozen prachtig in bloei. Randje Nederzwalm stuurt de parkoersmeester ons langs de langgerekte plas van het Blarewater, een leuk stukje voor we de Scheldedijk stroomopwaarts volgen. Een geïmproviseerd bruggetje stuurt mij de vruchtbare akkers in en dan is het ‘immer gerade aus’ tot de eerste rustpost in Welden (5,6 km).

Ik neem mijn tijd voor een koffietje en stap dan verder langs de dorpskerk. Er heeft net een uitvaart plaats van een denkelijk wel erg bekend persoon. Het ganse dorp staat ‘op zijn zondags’ aan te schuiven om het kleine gebouwtje binnen te raken. Zij kijken enigszins neer op die sjofele wandelaars die stilletjes voorbij schuifelen. Een tarmacje leidt mij tussen gracht en witte hoeve het dorp uit, de steenweg over en richting Mater. Een chauffeur vraagt mij de weg naar …Mater. Blijkt Sloeber Martin te zijn die mij even voor de gek komt houden, de schelm ! Hij schatert het uit en rijdt door. Ik stap langs Oosse en zijn watermolen en vervolgens door kleurend koren de heuvel op. Achterom kijkend geniet ik van het eerste prachtige vergezicht. Bij Boskant gaat de 36 km weg van de andere afstanden. Ik loop rond Mater, nog eens genietend van het landschap en naar de voetbalkantine, heb er 9,9 km opzitten.

Kan hier rustig een terrasje doen met uitzicht op een windmolen aan de overkant van de vallei, hoog op de volgende heuvel. Een korte babbel met clubmaat Jacques en daar ga ik weer. Duik de vallei in, nog steeds op asfalt lopend, voorbij de Zwadderkotmolen, nu restaurant. Bruul blijkt een stevige kuitenbijter te zijn, die ik gezwind overwin, heb blijkbaar een goede dag vandaag. Mag nu een eind over het landbouwplateau lopen tussen twee windmolens. Pik bij de volgende huizen de Geuzenhoekroute op, die ik heel lang zal volgen. Wandel door de protestantse enclave Abraham Hans. Even verder eindelijk onverhard, het werd zowat tijd. Loop letterlijk door erwten- en graanvelden door. Tussenin een krakkemikkig pad langs weilanden, leuk. Dit mooie stuk natuur zet mij af in Sint-Kornelius-Horebeke waar Jacques mij inhaalt. Even verder een wagenrust na 17,4 km. Langs weerszijden van een kasseitje hebben de Sloebers wat stoelen neergezet, een waterrust.

We grappen wat met de vrolijke helpsters en wandelen samen verder. Een tegelpad stuurt ons door een mini valleitje naar de overkant, de kerk van St-Maria-Horebeke. Daarna volgt het kasseitje van ’t Jagerijtje, waar de snelste 60km stappers ons al vervoegen. In ambachtelijke brouwerij Smisje geurt het naar nog warm, pas gestookt gerstenat. Wij lopen door, nog te vroeg voor deze geneugten. Het parkoers golft nu heerlijk op en neer. We wandelen meestal over tegelpaden tot de klim van Boskant, de rust van Mater wenkt (22,8 km). Tijd voor een pintje. Enkele honderden meter verder pikken we de 21 km op en lopen hoog boven de Daalbossen, op de kim, verder. Krijgen even een doorkijkje op de majestueuze kerk van Oudenaarde. Beginnen aan de afdaling dwars door het bos ’t Ename, een prachtig stuk natuur. Door meerdere kantelpoortjes wandelen we door het nattere, lager liggende gedeelte tot aan de rustpost in het centrum van Ename (27 km). Onze tweede buitenrust, reuze gezellig bij het aangename lenteweer.

De volgende etappe wordt een hele leuke. Passeren eerst de archeologische site van een 10de eeuwse abdij. Kuieren even langs de Schelde en kiezen dan voor een oude steenbakkerijsite. In Eine wandelen we over de Ohio Scheldebrug en dan wachten de Heurnemeersen. Een afgesneden Schelde-arm in de vorm van een langgerekte halve maan, de natuur in volle bloei, prachtig ! Heuveltje op, heuveltje af, trappekes op, de laatste rustpost is bereikt. Even het vochtgehalte terug op peil brengen en weg zijn wij voor de laatste loodjes. Stille straatjes voeren ons naar de kleiputten Grooten Bulck, waar de Adriaan Brouwer rijkelijk vloeit. Ik koers snel door voor de laatste twee kilometer. Wil nog even kunnen genieten van …een Sloeber ter aankomst. Dit doe ik in het gezelschap van clubmaatjes en een haast uitgelaten stemming. 17u15, ik moet er helaas vandoor …treintje komt zo. Kijk terug op een vrij makkelijke editie en best wel aangenaam parkoers. Zou toch eens moeten kunnen terug komen en met de grote jongens meegaan op de 60 km. Wie weet, misschien volgend jaar …

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100612Zingem

22:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -z

15-03-10

13.03.2010 Trekplosters Zellik

Geen Jef te bespeuren in Berchem-station, die heeft denkelijk een vroegere trein genomen. Hij had de 50km gepland, ik hou het bij mijn vertrouwde marathon. De vriendelijke buschauffeur zal ons afzetten bij het begin van de omleiding vanwege de marktdag in Zellik. Langs de Leopold II-laan, de basiliek van Koekelberg en de Charles-Quint rijden we Brussel uit. In een vorig leven kwam ik hier alle dagen, nu lijkt het een eeuwigheid geleden. Samen met een wandelaar van Spitants Namur rep ik mij naar de startzaal. Mijn eerste bekenden zijn Chris & Anny, die hier een klein toertje komen lopen en vervolgens naar Liban’s Ronse trekken . Ook Davy en natuurlijk Eddy & Liliane maken hun opwachting. U raadt het al …ik kom weer moeilijk op gang.

Een eerste lusje leidt ons in een ruime bocht rond het Zellikse centrum en zijn marktdrukte, de Galgenberg op (een molshoopje) tot bij de prachtige witte St-Bavokerk. Ben nog maar twee kilometer ver en stop dus niet. Een eenmanspaadje loodst mij naar en over de E40. Het eerstvolgende straatje, slordig gegoten asfalt als was het een lappendeken, voert mij naar het imposante kasteel van Groot-Bijgaarden. De bijhorende ruime vierkantshoeve is omgevormd tot paardenstallingen. Een leuk kasseidreefje is enkel aan de afstandenstappers gegund. Het zet mij af in de Gossetlaan. Na de bedrijvenzone passeer ik het station van Groot-Bijgaarden. De bebouwing neemt hierna af, het tarmac lopen blijft evenals het geraas van koning auto over de Brussels ring. Grondgebied Dilbeek krijg ik wat groen onder de slof geschoven met de Eikelenbergstraat en even verder de Oude Eikelenberg. Lichtgolvend op en neer dansen. Stilaan wenkt puur natuur als ik hoog boven de Wolfsputten uitkom. De parkoersmeester loodst ons door de minst natte gedeelten van het domein, waar we over balken en vlondertjes lopen, al blijft de modder verrassend tot een minimum beperkt. Kromsnavels maken een hels kabaal boven mijn hoofd, verder absolute rust en stilte, wandel hier gans alleen. Het volgende, met wilgen afgezoomd valleitje, dient zich aan. Het mond uit in een vijver waar ganzen mijn aanwezigheid niet op prijs stellen en dat blazend van op afstand duidelijk maken. Ik loop onder de brug van Dilbeek station door en even verder ligt de rustpost van Don Bosco. Heb er bijna 14km opzitten, een afstand die ik zelden in één keer overbrug. Tijd dus voor een kop koffie en vooral …een stoel !

Davy en de Spitant zijn voor mij terug op pad. Zij gaan beiden voor de 50km en hebben dus meer haast dan ik. Kerkwegels loodsen mij Dilbeek uit, het landelijke St-Martens-Bodegem en St-Ulriks-Kapelle in. De Lindenberg, Ten Broek, veelal tarmacjes door het glooiende Pajottenland. De Wallenweg zet mij af bij het oude kerkje van St-Ulriks. Ben zo het dorp weer uit, voorbij een kaboutertuin, om vervolgens een afdaling in te zetten door open veld. Een tweede eenzame wandelaar haalt mij in en vraagt of ik foto’s maak voor Beneluxwandelen. Als ik positief antwoord verteld hij mij dat Jimmy en Nestor hem in Schelle verteld hadden over onze site. Zijn beoordeling is overtuigend positief, wat ik natuurlijk in dank aanvaard. Samen stappen we het Castelhof binnen na 20,6 km. Ook hij zal voor mij vertrekken want een ietsje sneller. Bedankt voor het schouderklopje beste vriend. Weer loop ik langs een station, deze keer dat van St-Martens-Bodegem. Dra volgt een prachtig stuk parkoers, het Vierbekenpad …inderdaad langs een beekje, dat mij niet helemaal zuiver lijkt. Leuk wandelen uiteraard wel. Daarna volgen terug verkeersluwe tarmacjes langs een mix van oude hoeves en nieuwbouw woningen. Het parkoers blijft intussen opvallend vlak. Spoorwegbruggen zijn steevast werven, ter verbreding van de bestaande infrastructuur. Kunnen de treinen over een paar jaar eindelijk allemaal op tijd rijden. Een korte klim voert mij naar het Schepdaalse trammuseum en een kilometertje of zo verder naar de rustpost bij de lokale sportterreinen (26 km).

Veel bekenden hier, Jefke en zijn Duvel, de Doetjestweeling Clement en Daniel, Raymond en Claire. Ik sluit weer eens de rij. Zachtjes dalende kerkwegels voeren mij terug het dorp uit. Krijg een prachtig uitzicht over zuidwest Brussel cadeau t.e.m. de mast van Sint-Pieters-Leeuw. In het dal ligt St-Gertrudis-Pede. Het parkoers maakt een ommetje langs de watermolen op de Pedebeek. Hierna gaat het niet meteen naar St-Anna, dat zou te snel wezen. We worden de nog kale velden ingestuurd, grondgebied Itterbeek. Klimmen daarbij zachtjes zodat het noordwaarts uitzicht alsmaar breder en fraaier wordt. Moeten opnieuw de vallei in tot bij het stemmige kerkje van St-Anna-Pede. Net om de hoek de klassieke caférust (32,5 km). Ik kijk stomverbaasd op bij het binnenkomen, het interieur is compleet vernieuwd in zachte paarse tinten. Net een maand geleden, zegt de bazin fier, de vorige uitrusting was meer dan tien jaar oud. Mag nu het Bruegelpad op, met reproducties van zijn meesterwerken langs de route. Zachtjes klim ik tot voorbij de ‘luchtbellen’ sporthal naar centrum Itterbeek, waar Mr. Valckeniers thuis is. De Jonkerbosstraat stuurt mij opnieuw de velden in. Wandel hoog boven het Kluizenbos door tot aan de ruïne van een boerderij. Het wilgenvalleitje van daarstraks doemt terug op en tenslotte Don Bosco, mijn laatste rustpost (38,5 km).

Loop binnen de vooropgestelde tijden maar heb geen overschot. Drink een glaasje moed (Jupiler) en begin met een stevige klim tot Hoogveld aan de laatste vier kilometer. Een paar lange straten verder sta ik opnieuw aan het kasteel van Groot-Bijgaarden. Nu gaat het in gestrekte draf richting klaverblad, erop en erover zeg maar. Een kort stukje bedrijvenzone, een laatste veldweg, de aankomst wenkt. Ben nog net op tijd om het team van voorzitter Wilfried uit te zwaaien. Nog even de dorst (en goesting) doorspoelen met een Duvelke en hop naar de bushalte. Jefke en Luc staan er nog te wachten. Samen reizen we in een overvolle bus (bruin van ’t volk) tot het Noordstation. Luc reist verder naar Leuven, mijn compagnon en ik tot Antwerpen. Morgen kiezen we alle drie voor een andere richting. De eerste afspraak wordt denkelijk Evrehailles. Namijmerend op de bus naar Hemiksem bedenk ik dat de Trekplosters ons een leuke tocht aanboden vandaag. Verrassend vlak ook voor het Pajottenland. Ondanks de concurrentie van Ronse en Hody haalden zij nog zo’n 150 afstandenwandelaars. Niks dan tevreden geluiden trouwens ter aankomst. Een verdiende beloning voor het goede en zorgvuldige werk. Tot bij een volgende gelegenheid beste Trekplosters.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

22:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -z

24-11-09

21.11.2009 Vier Op Een Rij Zedelgem

Waar men rijdt langs Vlaamse wegen ...komt men omleidingen tegen ! In Loppem is het weer zover en wij maken een ruim ommetje door het Brugse hinterland over Ruddervoorde om tenslotte toch in Zedelgem te geraken. Kunnen parkeren op nauwelijks 200 meter van de startzaal, de droom van elke wandelaar. Wij rekenen niet van hier veel bekenden tegen te komen, enkel Wim en zijn wandelvriendin, half verdoken achter een stapel Marching en Kastaar aan de inschrijftafel. Tot onze verrassing in de zaal al meteen heelwat bevriende zielsgenoten, Willy uit Koekelare wandelt een streekderby vandaag. Sabine & Freddy evenals de Westvlaamse wandelbrothers kozen ook voor dichtbij huis. Incognito zijn wij dus echt nergens meer, heel gezellig is dit dus wel. Vier Op Een Rij schotelt ons een nieuw parkoers voor, het zal ons benieuwen.

De eerste kilometers zijn nog klassiek. We verlaten de Groene Meersen langs geboorteweg Leentjepad en draaien de onverharde Vloetemveldzate in. Vrijwel rechtdoor gaat de reis over verhard en onverhard tot in Snellegem. Onderweg warempel een korenveld met nog groene volgroeide aren. Het is trouwens grauw maar behoorlijk warm meer. Er zijn geen seizoenen meer ! Na 4,3 km de eerste koffie en vervolgens voorbij ’t Oosthof en door wijk Westmoere terug het dorp uit. De parkoersmeester kiest nadrukkelijk voor verhard tussen de weilanden en langs de bosrand. We volgen het Heirwegpad waarvan enkel de naam nog aan vroegere tijden herinnert. Nu is het al tarmac onder de voetjes. Zelfs de strook Vloetemveldzate, die ons terug naar Zedelgem voert, is intussen door bituumbaronnen volgestort. Een bankje op de speelplaats wordt onze tweede pauze na amper 8,9 km. Vind het nu al jammer dat het voorbije betonlusje niet onderbroken werd door de prachtige bosstrook waar we nu alleen maar langs wandelden.

We zoeken terug ons Heirwegpad op en dan gaat het door ondermeer de Faliestraat rechttoe rechtaan tussen weilanden en velden richting volgende kerktorens. Wandelen over den boer zijn erf echt de pas ingezaaide velden en het onverhard in. Een zachte helling zet ons af in Aartrijke waar de rustpost voorzien is in de gerestaureerde gebouwen van brouwerij De Leeuw na 14,6 km. We verlaten Aartrijke langs de Ichtegemsesteenweg, die we een ruime kilometer volgen. Mogen dan de glooiende akkers in. Merkwaardig hoe patatten aan een tweede leven beginnen in de met gras en graan ingezaaide akkers. Het lijkt er wel op dat de boer hier twee keer zal kunnen oogsten. Terwijl wij door de winderige velden wandelen richting Wijnendale kunnen we genieten van een prachtig, zonnig uitzicht tot Aartrijke, dorp dat blijkbaar op een heuveltje ligt. Net voorbij de deelgemeente van Torhout stappen we domein d’Aertrycke binnen om er te wandelen door een paar prachtige dreven in gemengd bos. Onze enige bosstrook vandaag trouwens. Vanaf de Zeeweg (tiens waar is het water dan ?) zakken we zachtjes door de velden terug naar Aartrijke. De heerlijke geur van vers geoogste prei prikkelt onze neusjes, mmm ...

Bij valavond vatten we de terugweg naar Zedelgem aan. Opnieuw draait de parkoersbouwer vakkundig rond het laatste bosje om ons over tarmacjes onze kilometertjes te laten volmaken tot de Zedelgemse wijken. Eerst door bedrijvenzone De Schatting, vervolgens langs een gecombineerde patatten en granenakker, afgerond met enkele stille straatjes. We praten wat na met Brugse Lut en Luc. Deze tocht toonde net als Eernegem voor enkele weken aan welke richting de parkoersen hier best niet uitgaan. Was St-Elooi niet aan het feest vandaag, we weten dat de andere Zedelgemse tochten best wel mooi en bosrijk zijn. Ander en beter dus. Dat hopen wij ook voor vanavond ...net als onze illustere voorbeelden Hennie & Theo hebben wij namelijk een combitocht op het programma staan vandaag.

 FOTOREEKS

http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/2...

13:34 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -z

30-06-09

27.06.2009 Vlaemsch Huiseke te Zuytpeene

Vrijdag stond La Roche op mijn programma. Verder dan de Brusselse ring ben ik echter niet geraakt. De alternator van mijn karretje gaf er de geest. Kon ik twee uur lang genieten van de voorbij razende hoofdstedelijke spits. Vriendelijke pechverhelpers zorgden ervoor dat de auto in de garage van mijn keuze geraakte en ik met een splinternieuwe vervangwagen huiswaarts kon keren. Beneluxwandelen vaarde er goed bij.

Voor zaterdag is de weerman klaar en duidelijk. Enkel het westen van het land zal van nattigheid gespaard blijven. Het verre Cassel is dus onze logische keuze. We rijden er, onze routeplanner volgend, vlotjes naartoe over Gent, Kortrijk en Lille. De stevige plensbui tussen Kruishoutem en Waregem zijn we snel vergeten. Vanaf Steenvoorde volgen wij netjes de wandelpijlen over slingerpaden. Rijden Cassel binnen, de heuvel op en …via kasseiwegjes netjes door het stadje en terug bergaf de polder in ! Die ene pijl met ‘terug’ erop baart mij zorgen. Wij blijven maar landelijke wegen volgen en ik vrees terug naar Poperinge aan het rijden te zijn. Denk aan terugkeren naar Cassel maar net dan zien we twee wandelaars stappen. We hopen een controlepost te vinden maar …de start blijkt verlegt te zijn naar het voetbalterrein van het onooglijke dorpje Zuytpeene! Ik doe mijn verhaal bij de organisatoren maar zij schijnen mij niet echt te begrijpen. Geen nood, acht beenhespen wentelen zich aan de barbecuevuren en het is hier nevelig maar droog weer, komt vast goed. Tussen de parkoerstekeningen een wel bizarre tekst handelend over separatisme. Ironisch bedoeld of een echt probleem, geen idee. Het enige ‘separatisme’ waar ik getuige van ben zijn twee stapeltjes startkaarten, eentje elk voor leden van de Franse of Belgische wandelfederatie.

We wandelen de dorpskern in voorbij een oude Weense paardenmolen en het beekje ‘La Peene Becque’ (van tweetaligheid gesproken!). Duiken een spoorbaan onderdoor en vervolgens de licht golvende polders in. Er is weinig zuurstof in de lucht, echt drukkend weer. Een patattenveld staat paars van de bloemen, even verder wuift gelig kleurend koren. Hier was het Nederlandse kamp gevestigd tijdens de Slag van Cassel (1672 – 1677), verduidelijkt het tekstbord. De parkoersmeester laat ons van op een hoogte genieten van de vlakte die ooit een slagveld was. We duikelen terug naar beneden waar het, bij binnenkomst van het volgende dorp, tijd is voor een presentje. Het ijsje ‘rum raisin’ smaakt pittig en overheerlijk. We wandelen Noordpeene binnen voor een eerste pauze onder zijn kerktoren na 5,800 km. Hier is ook het museum gewijd aan de oorlog gevestigd. Ik doe er nog eens mijn uitleg over het bordje ‘terug’. Als ik vertel dat zulks ‘retour’ betekend komt er als antwoord …nous ne comprennons pas le belge !! Een Aktivia club waar men geen Nederlands verstaat, onwaarschijnlijk, al kan ik er wel om lachen.

De beenhesp laten we nog even voor wat ze is en we wandelen verder. Volgen een tijdje de D55 richting Ochtezeele om vervolgens linksaf voor de weidse akkers en niet gemaaide graspaden te kiezen. Patat, erwten, maïs en biet, dat krijgen we te zien. Met regelmaat van de klok raast een Eurostar voorbij, de verbinding makend tussen Lille en het vasteland enerzijds en ‘very British’ London anderzijds. Terwijl de zon hard haar best doet de hardnekkige mist te verslinden, verwonderen wij ons over de erg hoge huisnummers van de woningen en hoeves (meestal 4 cijfers lang). Vinden er geen verklaring voor. Net bij de rustpost tot onze verbazing een bordje l’Yser. Blijkt dat de bron van de Ijzer hier te vinden is. Meer dan een bruin vijvertje omringd door wat jonge bomen blijkt het niet te zijn. Een leuke, netjes onderhouden rustplaats is het wel. De beenhesp wordt aangesproken, ruim bedient ‘à la française’.

Met de innerlijke mens meer dan versterkt zetten we koers naar het volgende dorp. Van ver wuift een eenzame wandelaar naar ons. Blijkt Nestor te zijn die een lusje voorsprong heeft. Een korte babbel en we zetten onze weg verder. Het is heet in de polder, elk zuchtje wind wordt door ons in dankbaarheid aanvaard. Hadden we gehoopt tot de waterpartijen van Clairmarais door te stoten, meer dan een glimp ervan vangen we niet op. De beenhesp eist haar tol. Gelukkig heb ik een ‘vooruitziend vrouwtje’ zodat we tijdig kunnen bijtanken. Vers Le Paradis, staat er op een bordje langs de weg. Het zal nog waar zijn ook want we mogen rond Buysscheure wandelen onder een baldakijn van groen …en insecten. Toch een prachtig stukje dit. We pauzeren opnieuw bij de Ijzerbron, voornamelijk om de mens van het nodige vocht te voorzien. We blijven vervolgens voortdurend polders lopen. Terug de spoorbaan over richting Castiers-Houck en vervolgens klimmend naar de watertoren op de Balingberg. Van hieraf genieten we van een prachtig uitzicht over de Peene vlakte met de Casselberg op de achtergrond. Wij wandelen terug naar Noordpeene waar een koppeltje elkaar net eeuwige trouw hebben beloofd voor ‘Monsieur Le Maire’ en dat nu nog eens gaan overdoen bij Mijnheer Pastoor, next door.

Terwijl we door de hoofdstraat van Noordpeene lopen geeft het huisnummer enigma zijn geheim prijs. De nummers lopen omhoog per 8 cijfers, dan 10, ja zelfs 12. Ik snap het al, het ganse dorp heeft maar één reeks nummers …per strekkende meter van de voorgevels ! Althans dat is mijn conclusie, uniek is het wel. We volgen opnieuw de D55 om vervolgens langs uitgebloeid vlas terug richting Noordpeene te stappen. Draaien dan toch het dorp uit richting monument ter nagedachtenis van de slag van 1677 en de annexatie van dit gebied bij Frankrijk. We blijven door de akkers waden, met Cassel op de achtergrond tot ‘Stuyver’ waar de Fransen eeuwen geleden hun gelijk haalden. Duiken vervolgens naar Zuytpeene waar het hoog tijd is voor een lekkere St-Bernardus.

Blijkt dat Globetrotters Hageland hier met de bus naartoe gekomen is. Zij doen een heel verhaal van fileleed in Lille, waar wij dus niks van merkten. De bus vertrekt …prompt in de verkeerde richting. Vijf minuutjes later rijdt hij terug voorbij nu wel naar Cassel. Wij pakken de terugweg aan onder het motto ‘bison futé’. Vermijden Cassel en rijden langs een pracht van een dreef naar Steenvoorde. Van hieraf volgen we de aanduidingen voor Poperinge (via Abele). Vanaf dan is het kinderspel terug naar Heimisse. Al wandelden we dan vandaag niet de tocht die we verwacht hadden, we hebben weer heel wat meegemaakt en ons dus vermaakt. Meer moet dat echt niet zijn. En morgen is het zondag, dus …

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

21:08 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frans-vlaanderen, -z

01-04-09

28.03.2009 Vier Op Een Rij Zedelgem

Ook ons wandelmenu passen wij zeer regelmatig aan. Ruilen vandaag dan ook wijlen Kees Knappers in voor Wim Verhelst, Rucphen voor Zedelgem. Voor de 50km moeten we echt wel te vroeg opstaan, zullen ons dus beperken tot 35km vandaag. Tot Gent is het weer buiig, maar ‘in de Vlaanders’ klaart het zoals voorspelt snel op. De hemelsluizen zijn helemaal gesloten als wij het laatste plaatsje van parking De Groene Meersen inpalmen. Wim begroet ‘zijn’ Antwerpenaars hartelijk en geeft met zwier uitleg bij het parkoers. Een koffietje later, genuttigd in een wel erg stille startzaal, gaan we op pad. Bij zonnig maar bepaald fris weer meteen linksom tussen voetbalterreinen en een vrolijk kabbelend beekje. Het Leentjepad voert ons tussen de weilanden door richting Diksmuidse Heerweg. Op grondgebied St-Andries wandelen we door ons eerste sparrenbosje. Lopen onder de E40 door de groene Brugse zuidrand binnen. Over een tarmacje geprangd tussen Domein Tudor en de autosnelweg zetten we koers naar de Torhoutse Steenweg die we even volgen, veilig op het fietspad, en vervolgens dwarsen. Midden het groen gaan we een eindje huisjes kijken. Een eerste kasseitje kondigt het Tillegembos aan. Worden opgepikt door de ultra’s van de 50km en stappen samen over kronkelende bospaadjes richting gelijknamig waterkasteel. In het park staan wilgen en paasbloemen volop in bloei, de lente is in ’t land! Rusten doen we al een paar jaar in de kelders van het kasteel, hebben er negen kilometer opzitten.

Vervolgen onze route langs Brugse Volkstuintjes en de vijver van taverne De Trutselaar. Krijgen het gezelschap van een lid van C.S.C. Lierde, die hier echter een heuse autochtoon blijkt te zijn. Terug de Torhoutse steenweg over en dan bepaald vettige baantjes volgen door open veld. Het is makkelijker wandelen over de paden van het Chartreuzinnenbos en voorbij de sterrenwacht Beisbroek. Dwars door deze toch wel aangename omgeving zetten we koers naar de ons zeer bekende sporthal in Varsenare, we hebben er 15 km opzitten. Wat nu volgt is pure verbindingsweg. De straten van Varsenare worden groener met het vorderen, de huizen grootser. Voorbij een kasteeltje, of oud herenhuis, stappen we het dorp uit en middels een oude brug de E40 over. Over een stil tarmacje zetten we rechttoe, rechtaan koers naar ’t Oosthof en Snellegem, genietend van vergezichten tot de volgende bosranden. We hebben nog zo’n 14 km voor de boeg.

Bij een ijzige wind verlaten we Snellegem langs de recent gebouwde wijk Westmoere. Aan de overkant van de steenweg ruim open veld maar helaas ook koude regen. In het gezelschap van de broertjes Moerman en Padstappers onder leiding van ‘tgv – Patje’ haasten we ons over kasseiwegen naar de bosrand, nagestaard door een troep koeien. Stappen eerst rond Vloethembos om er vervolgens dwars doorheen te genieten van prachtige dreven. Grachtranden en voeten van statige loofbomen zijn weelderig begroeit met heldergroene mossen, een lust voor het oog. Verlaten het bos en zetten ‘immer gerade aus’ over de Vloetemveldzate koers naar centrum Zedelgem, achternagezeten door een ontketende Xavier. De rustpost is nog druk beklant, we zijn blijkbaar vroeger dan gewoonlijk. Er rest ons nog één wandeluurtje. In een weidse boog stappen we door veld en wei rond Zedelgem. Tuinbouwers dienen hun serres blijkbaar nog fel te stoken. Dikke witte rookpluimen versieren hun schouwen. Piepjonge zwarte lammetjes storen zich niet aan de koude en dartelen vrolijk door hun weide. Een laatste wijkje doorkruisen we over achterafjes langs gekanaliseerde grachtjes. De kilometertjes zitten weer eens in de benen. Nijlense Linda & ‘verkoudheid’ Dirk vallen even na ons binnen. Het lokale Leeuwtje blijkt een pittig beestje te zijn, zodanig dat wij na één diertje overschakelen op tripel. Wim hoopt blijkbaar dat wij samen met hem de zaal zullen opruimen, wij muizen er echter stilletjes vanonder! Zijn best tevreden nog eens naar het Brugse afgezakt te zijn, deze tocht was zeer zeker de verplaatsing waard. Tot weerziens dus jongens.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

20:57 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -z

20-01-09

17.01.2009 WS78 te Zwijndrecht

Linda geeft dit weekend forfait omwille van het voorspelde pokkenweer. Gelukkig brengen twee boemeltjes en de Amsterdammer mij ruim op tijd naar het Nederlandse Zwijndrecht. Ik wil perse aan den lijve ondervinden wat Quirinus als parkoersbouwer in petto heeft. Op het perron in Dordrecht al meteen een eerste bekende. Rendier weet te melden dat ook de Witte Petten afwezig blijven vandaag wegens ziekte van Theo. Ik bedenk dat die zowat halfdood moet zijn om een WS te laten schieten. In de goed bevolkte startzaal lijkt het wel een reünie van wijlen Wandelmee te zijn met Rob & Aartje, Clement & Daniël ook. Minstens drie Belgen dus vandaag. Een internationale WS-tocht.

We worden in groepjes op pad gestuurd vanwege de veerpont wat later op het parkoers. Gewoontegetrouw starten we door parken met waterplassen tussen woonwijken. De meeste vijvers zijn nog niet ontdooit en het ijs lijkt op een melkachtige, smeuïge massa. Eenden en andere watervogels hebben er ideale roetsjbanen aan. We verlaten parken en woongebied en kiezen voor de ruime natuur bij Munnikendevel. Begrijpen niet goed waarom de vroegste vogels ons in tegengestelde richting passeren op het dijkje iets hogerop. Mogen langs een watergebied wandelen, nou ja, blubberen zegt maar over verende aangestampte klei. Eindelijk een WS parkoers hoor ik weerklinken uit de groep. Asfaltlopers zijn de habitués bij deze vereniging inderdaad allerminst. Helemaal aan de andere kant van de langgerekte plas heerst onrust in de groep. Sommigen vonden een pijl duidend dat we al 23km zouden afgelegd hebben en dit na maximaal een uurtje lopen! We snappen er geen jota van temeer daar Henkie en de andere fietsers ons netjes volgen. Iemand neemt het voortouw en we wandelen terug naar waar we vandaan kwamen. Passeren een stemmig kerkje en lopen mopperend over hetzelfde dijkje als de eersten vanmorgen. Bemerken bij een kruising van fietspaden een pijl rechtsaf. Ik zou zweren dat die er eerder vanmorgen niet hing! De ganse groep zet nu koers richting veerpont. Met zo’n 200 zijn we, allemaal fout gelopen. Het bootje kan slechts 60 mensen aan en moet dus een aantal keer snel over en weer naar Puttershoek. Het dorpje wordt gekenmerkt door een fraai baaitje en een immense suikerfabriek. Het is mij niet duidelijk of deze laatste nog in werking is. Bij wat gedruppel en fris weer gaan we op- en benedendijks lopen tot de soeppost. Erwtensoep en het roggeboterhammetje met spek kost € 0.50. Het smaakt mij niettemin uitstekend.

Net voor Martin en samen met Rob & Aartje vervolg ik mijn weg. We volgen de Oude Maas over een smal paadje tussen riet en weiland. Is de ondergrond in den beginne sponsachtig en goed begaanbaar daar komt dra verandering in. Randje rivier gaan we echt schaatsen tot mijn jolijt maar dat kan niet van iedereen gezegd worden. Met schoenen verdubbeld in gewicht geraken we uit de smurrie en zetten koers naar de Heinenoordtunnel. Het blijkt dat niet iedereen blubberde. De Doetjes, zelfs de echte, zijn over het asfalt gestuurd en lopen nog rond al hadden ze hun zondagse schoentjes aan. De lange, ronde en witte boogtunnel, enkel voor voetgangers, heeft iets, ik vind het een prettig intermezzo. Een pad met haarspeldbochten brengt ons terug boven. Menigeen snijdt de bochten af en kiest opnieuw voor asfalt i.p.v. natuur. Salonwandelaars, denk ik en stap dapper de dijk op. Je krijgt er een prachtig uitzicht over de machtige rivier en het weidse landschap. Het stukje blubber blijft deze keer beperkt tot zo’n 50 meter. We slingeren nog door een jong bosje en vervoegen onze asfaltlopers. Zetten nu samen koers, kuierend langs het water, richting Barendrecht en Heerjansdam waar de grote rust ligt. Het chalet van de tennisvereniging is druk bezet maar doenbaar. Even iets drinken en ik ga weer op pad. Die drie kilometer extra van vanmorgen hebben de minuten snel doen wegtikken.

Langs een molen zonder wieken en de sportterreinen gaat het nu richting polder. Het is echt niet warm maar gelukkig wel droog. Lange rechte wegen sturen ons door het desolate, winterse gebied. Bij het in aanleg zijnde Develbos kiezen de meesten nog eens voor asfalt. Bij een WS wandeling moet dit zowat een droevig unicum zijn! Ik volhard en volg Coos door de natuur in opbouw. Er komt een parkoerswijziging aan te pas. Op dat moment snap ik nog niet waarom. We passeren wel in de buurt van het kerkje waar we vanmorgen ook al waren. Ik kom terug bij de ‘afsnijders’. We moeten de trap op een rangeerstation van de spoorwegen over. Even verder volgt de koffiepost al …drie kilometer vroeger dan voorzien! Een initiatief van WS dat we toch wel op prijs stellen want zodoende zullen we met z’n allen voor donker binnen zijn.

Ik heb dus terug tijd zat en neem mijn pauze wat ruimer. Vanf de rust wandelen we door de Bakesteinpoort en komen in stedelijk gebied uit met een winkelcentrum, woonkazernes en de onvermijdelijke waterpartijen. Even komt het water ook fel van boven opzetten maar langer dan vijf minuutjes duurt de bui niet. De zon neemt zowaar de bovenhand en we zetten koers langs een lange laan tot aan het Noordpark. Toch wel een minder stuk in het parkoers. Het Noordpark blijkt omgetoverd te zijn tot Beeldenpark Drechtoevers met monumentale beeldhouwwerken. Het zonnige uitzicht over waterlopen, mooie kadehuizen en een monumentale kerk, is ronduit schitterend. Ik geniet echt van dit voor ons Belgen Oerhollandse gezicht. Even een mandarijntje nuttigen en opnieuw langs de zonovergoten kade kuieren, de prachtige omgeving goed in mij opnemend. We verlaten het waterfront en wandelen door Zwijndrechtse straatjes rond de spoorbaan tot de aankomst. Daar wacht ons nog een verrassing met het Zwijndrechtse Smartlappenkoor. Ja Rene, zij brengen een ode aan Marina en menig wandelaar neuriet vrolijk mee! Wij hebben een beroemdheid wonen daar in het verre Diepenbeek!

Een Palmpje in de hand kaarten we nog wat na en dan is het tijd om afscheid te nemen en koers te zetten naar het station, zo’n 1600 meter teruglopend. Het is behoorlijk fris op het perron, maar diep in een zetel van de Amsterdammer gedoken kan ik een tukkie doen tot Antwerpen. Samengevat vond ik dit een tocht met twee gezichten. Tot de grote rust boeiend, erna heel wat minder daar er nogal wat saaie stukken (straten) in voorkwamen. Maar niet getreurd, we waren weer te gast bij WS en hun echt wel avontuurlijke opener van wandeljaar 2009.

FOTOREEKS

 http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

20:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ws78, zuid-holland, -z