23-01-17

22.01.2017 De Bosgeuzen te Vorselaar

In de bijtende ochtendlijke koude staan een tiental wandelaars klaar bij Berchem station, wachtend op bus 420. Wij hebben er dan al 3500 meter wandelplezier opzitten. De vroege verbindingen op zondag durven al eens tegenvallen. Een uurtje reizen is zo voorbij, gezellig keuvelend met Marleen & Ivo, Patje Kloek ook. Stroboeren onder elkaar. Afspraak om 09:00 met Martin en we zijn allen keurig op tijd. Veel bekend volk in de drukke startzaal overigens : Annie & Willie, de fine fleur van Ingelmunster, Luc & Jacqueline, om er maar enkelen te noemen.

Het drietal gaat op pad. Enkele ijskoude (- 7°C) straten voeren ons naar het Molenbos. Wordt een ruime omzwerving tussen de sparren door. Paden zijn stuk gereden door zware machines en dan afgevroren. Geen spek naar de bek van Linda die behoedzaam haar weggetje zoekt. Na een ruim uur komen we in het open Kempense landschap en gaan pauzeren in een gezellige maar wat aftandse cafetaria van een manege. Mooie eerste etappe, daar is iedereen het over eens.

Na de koffie opnieuw sparren en de onvermijdelijke Kempense houten chalets. Ook de rododendrons, met afhangende bevroren blaren, zijn van de partij. We stappen naar Lovenhoek en zijn halfopen terrein. Ik word er verrast door een smal paadje langs een diepe gracht en een prachtige bosstrook met ondergroei van bramen en weelderige maar nu bruine varens. Brede half verharde zandwegen dan waaronder een heuse Heirbaan. Rustpost in de kleine kantine van FC Zegbroek. Onmogelijk om er een zitplaats te bemachtigen, we stomen dus node door.

Recht naar de bidplaats van de 14 Kapellekens en dan het landelijke in voorbij de Heykenshoeve. Net als gisteren opnieuw stralend winterweer en dus aangenaam wandelen. We pikken een éénmanspaadje op langs een diepliggend riviertje. Het pad gaat rond een omheind gebied en zet ons af bij een dreef en even verder een steenweg. Hoog tijd voor een pauze en we landen zachtjes in de stoelen van restaurant & brasserie De Wingerd. Tussen zondags afgedofte disgangers nemen wandelaars plaats. Elk zijn eigen drankje, Martin gaat voor het lokale 2290-biertje, ik voor Vedett. Ruim geserveerd bord kaas erbij. Mmm, de wandelboog hoeft niet altijd gespannen te staan.

Net om de hoek ligt de echte rustpost, Ruim bemeten tent bij Vispluk. Opnieuw vele bekenden, Marie-Louise & Jo, Bea & Jerome, Annieken & Chris. Ik heb met elkeen wel wat te bepraten. Linda & Martin wachten gelaten … Maar we trekken verder, langs het prachtige Vorselaarse kasteel en zijn majestueuze dreven. De 27 km krijgt een extraatje aangeboden dat ik een beetje vrees. Ik onderschat de parkoersmeester. We lopen in een brede boog om de dorpskern heen. Krijgen een paar fraai gerestaureerde hoeves cadeau. Geboortebomen ook en een passage bij riviertje de AA. Hooguit een paar straten en we pikken de andere afstanden op bij kasteeldreef en kerk. We kunnen aan de après-marche beginnen. Ingelmunster en Giesbaarge voeren ons team aan … wij sluiten de zaak. Martin is zo galant ons gemotoriseerd af te zetten bij de Antwerpse Stenen Brug, waarvoor onze dank. Zodoende wordt onze reistijd met een uurtje verkort. We wandelen door het mediterrane Antwerpen (de Turnhoutsebaan) en staan op wacht bij bus 1. Kijken meer dan tevreden terug op deze tocht, denkelijk de mooiste die wij ooit in Vorselaar liepen.  

FOTOREEKS

21:57 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -v

30-11-16

29.11.2016 Bavostappers te Veerle-Heide

We zijn al vroeg uit de veren. Reizen gezellig met José (Wilrijk) en Rudy (Hove) over Antwerpen-Centraal en Geel naar Veerle. Een tiental wandelaars reppen zich vanaf bus 19 naar de startzaal in Veerle-Heide. Het is er berendruk. Hennie heeft zich strategisch opgesteld met een heel leuke stand zelf gemaakte kerstversieringen. Een koffietje, korte babbel met heel wat bekenden en we gaan op pad.

Hebben twee lussen van elk 10 km voor de boeg. Het heeft stevig gevroren, voor het eerst dit jaar. De lucht is staalblauw er staat geen wind, dit wordt een leuke dag. Kilometertje of zo gelijk lopen over tarmac tussen ranke sparren en dan gaat lus A richting Averbode, bossen & heide. De paden tussen weilanden liggen er wit en keihard bij. De zon priemt door de vele sparren. Onze route voert tot net voor de abdij van Averbode, Everbeur zeggen ze hier. We waden tussen rosse varens en verraderlijke braamtakken door richting vijvers van recreatiedomein Averbode. Ik ben hier al jaren niet meer geweest. De omgeving is danig veranderd sinds vadertje staat de bossen heeft overgenomen van de familie de Merode. Grote happen bos zijn gekapt en vervangen door vennen en geel pijpenstrootje. Een vrolijke bende wandelaars stapt stevig door over een tarmacje tot de grote baan die Diest met Westerlo & Geel verbindt. Aan de overkant ligt domein Gerhagen, meteen onze derde Vlaamse provincie op deze lus, Limburg na Antwerpen en Brabant. Vrij snel terug de baan over. Vroeger weiland is nu een groot ven geworden waarin de zon zich spiegelt. Een strookje brem en dan terug donker sparrenbos. Afsluiten doen we langs de rand van de Vejelse bebouwing. Opnieuw berendruk in de zaal waar menigeen zich tegoed doet aan spek & eieren.

Wij pauzeren bij ons aller Hennie, versterken de innerlijke mens en vatten lus B aan. Zelfde eerste honderden meter dan daarstraks, wordt deze keer trouwens een heen-en-weertje. Opnieuw de sparrenbossen in tot de Grensstraat, grens tussen Brabant en Antwerpen, Everbeur en Blaaberg. Bij het volgende groene strookje moeten we over een spekgladde houten plank. Geen spek voor onze bek en een vriendelijke bewoner laat ons over zijn erf lopen, waarvoor onze dank. Strookjes bos wisselen af met nogal wat Blaubergse straten. Bij Binnenheide splitsen de 7 en de 10 km op. Een koolzaadveld, winterbedden van asperges en dan opnieuw heerlijk bos. We dwalen door Hertberg tot het tarmacje van Hulst. Moeten lachen bij de volgende groene strook waar een stevig in het vlees zittende fox probeert achter een hert aan te gaan. Foxie verliest de wedstrijd tegen de sierlijk zwevende hinde, komt jankend in de bramen terecht. Wij zetten onze weg verder over een pracht van een landdijk, bruin van het gevallen blad. Een stukje Zandstraat & Grensstraat, het heen-en-weertje van daarstraks, onze tocht zit er op. Waren twee keer twee uur onderweg voor telkens 10 km. Goed gemeten mannen !

Nog een gezellige afdronk met Hennie en we reppen ons naar de bus … om vast te stellen dat ie elk uur zo rond 20 à 25 na rijdt behalve om 16:00 ! Stappen dan maar tot Veerle-dorp voor een extra drankje, het is te koud om buiten te wachten. Zullen finaal rond 20:00 thuis aan de dis zijn. Hebben een leuke dag gehad en kijken al uit naar nog en paar midweektochten diep in december. Maar eerst staat volgend weekend de Belgische Olat-tocht op ons programma … bij Leo en Mieke Pap. Tot dan.  

FOTOREEKS

 

21:43 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -v

08-09-16

04.09.2016 Beekakkers Beerse te Vlimmeren

Routine deze ochtend. Eerste bus naar ’t Stad, koffietje bij Starbucks en dan de bus naar Turnhout. Vreemd wij zijn de enige wandelaars ! In Oostmalle gelijktijdig stevige bui en zonneschijn, ’t is kermis in d’helle ! Stappen zo’n 900 meter tot de startzaal om te ontdekken dat een snelbus uit Antwerpen quasi voor de deur stopt – aha nu valt onzen € ! Hanske De Krijger en de Lachende Klomp zijn op bus uitstap. Daar zullen later Gerard en de Duintrappers bij komen.

Martin blijkt al op stap, de mobiele telefonie laat ons even in de steek. Krijg een mooie foto te zien van wandelmama Jeanne die uitgeroepen is tot Slimste Mens van Bremdael. Ze poseert zo fier als ne gieter met haar diploma ! Wij op pad, dra door Kempisch zand en langs maïs richting een eerste bosstrook in Wechel. Brede half verharde paden worden ons deel. In de verte rommelt een onweer. We delen de paden en de plensbui met MTB-ers. Patje Kloek haalt ons in bij de golfterreinen van de Lilse Bergen. Lachsalvo’s volgen elkaar snel op want hij is in topvorm. Hij heeft even geschuild onder een boom maar kon de natuurlijke paraplu niet meenemen …

Eerste pauze in het chiroheem, meer binnen dan buiten want nat. Langs de Lilse camping en dan het Konijnenpad op langs prachtige houten chalets. Patje zoeft als een haasje weg. Onder de rotonde bij de snelweg door en dan door het Gielse bos. Een jonge deerne met ‘chocolade’ labrador geeft een pittig tempo aan. Plots wordt mijn naam geroepen. Martin is al op de terugweg van deze ruime lus en maakt rechtsomkeer. Stapt met ons mee terug naar rustpost De Buren in Vosselaar.

De terugkeer naar het Chiroheem is zonovergoten. Heerlijke bosstroken, een pracht van een heidelandschap bij zanderige duintjes. Goed gemeten is ook onze conclusie, die door meerdere andere wandelaars zal gedeeld worden. Meerdere keren dezelfde rustpost aandoen betekent ook veel bekenden ontmoeten. Bijpraten her en der want alle Vlaamse contreien zijn goed vertegenwoordigd.

Om aan de beoogde 35 km te geraken lopen we een extra lusje van zo’n 5 km. Beginnen met pittige duintjes en ronden dan die prachtige Warandeplas waar een waterskiër demonstratie geeft. Rustige vlakke boswegen loodsen ons terug naar het heem en de laatste pauze. Botsen op een tafel met super wandelaars. Linda(Nijlen) centraal, genietend als The Lion King. Verder Jacqueline, de Wilskes, Hans & Kathy, Patje & Denise, Chris (Ingelmunster) ik hoop dat ik niemand vergeet ! Ambiance dus zoals wij het toch zo graag hebben.

Toch stappen we onder ons drietjes de laatste vijf kwartier af. Langs Lille Stables en door halfopen terrein bij een stevig opstekend wind. Bij hoeve Megusa weet ik dat we wat landelijk tarmac onder de sloffen geschoven krijgen. Een laatste zanderige strook door het frêle maïs, de Duvel staat koud. Afscheid van Martin en nu wel met de snelbus naar Antwerpen. Volgende week plannen we Heindonk & Oud-Heverlee. Tot dan …   

Fotoreeks

 

20:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, -v

04-08-16

02.08.2016 Wandelclub Temse te Velle

Ondanks twijfels in de weer berichtgeving waag ik het er op. Blijkbaar kan ik op een eenvoudige manier in Velle geraken. Ja, ja, Velle, een deelgemeente van Temse tegen Sint-Niklaas aan geprangd. De vriendelijke buschauffeur wijst de weg vanaf halte De Krekel. Miezel vergezelt mij naar een startlokaaltje onder de kerktoren. Het lijkt op een werf. Ik mik op de volle afstand van ruim 20 km.

Stap langs een tarmacje richting grondgebied Sint-Niklaas, van bebouwing naar bosrand en zowaar de rotonde bij de bushalte waar ik net vandaan kom ! Duik vervolgens een prachtig sparrenbos in met een weelderige ondergroei van varens. Slinger mij behoedzaam een weggetje tot een heuse wagenrust naar beproefd Nederlands model. De dames zitten er verdoken onder een luifel en ik loop gewoon door, slingerend langs prachtige mostapijten tot de Jagersdreef. Breeduit grindpad tot een aanplant van ‘kerstbomen’. Dwars door een stille wijk van landhuizen dan en vervolgens door nattige velden met boven het hoofs het sissende geluid van hoogspanningskabels, Doel is niet veraf. Over de privé parking van de lokale slager stap ik Haasdonk binnen en pauzeer bij Nachtvlinders. Er staan zowat 8 km op de teller.

Ik twijfel, neem ik de bus weg van het nat of loop ik toch nog door. Op slecht karakter en tegen beter weten in gaat het langs een kerkwegel en een strookje steenweg richting voetweg 34. Langs orchis, maïs in de bloem en verdom pikante netels terug de weidse landerijen tegemoet. Een strookje oude (militaire) spoorbaan loopt dood in het bos. Verderop wacht een KMO zone en de dreven rond het Hof van Saksen. Loop al de ganse dag moederziel alleen, geen tweede gek te bekennen. Haast eindeloos landelijk tarmac voert mij terug naar de rustpost in Haasdonk. Hoe is het, vraagt de kassierster. Nat, natter, natst is mijn antwoord. Tja we kunnen er nog om grijnzen ook !

De laatste loodjes beginnen bij het dorpsplein en de imposante dorpskerk. De Bunderwegel en een kasseitje voeren naar het lokale Fort. De parkoersbouwer schudt er een wegel uit zijn mouw van nauwelijks 20 cm breed in het hoge gras. Leuk al lijkt het bijwijlen een roetsjbaan. Vanaf kapel Sint-Amelberga even verpozen op het tarmac langs een hectare of zo zonnepanelen met een rustdag. Een laatste strook maïs, een laatste bosje, doorregent zoek ik het bushokje bij De Krekel op. Zit er wat humeurig mijn laatste booke op te peuzelen tot de bus terug naar de Koekenstad. Het heeft maar één keer geregend vandaag …. de godganse dag !    

FOTOREEKS

 

14:34 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -v, -t

11-09-15

06.09.2015 Beekakkers te Vlimmeren

Ik ben terug van even weg geweest. De vork plooit onder de massa’s hooi dezer dagen maar breekt niet, hij is van het flexibele soort. Toch vertrek ik met lood in de benen richting Vlimmeren. Zal er het beste proberen van maken. We plannen 30 of 35 km afhankelijk van de vlotheid waarmee we het parkoers verorberen. Duiken van de erg stille zaal vrij snel het maïs in. Bij Klaverheide komen de landelijke geuren ons tegemoet. Bij het naambord Wechelderzande volgen we een bosrand richting weilanden. Zwerven over brede zandwegen en begroeten ons aller Herman die fier zijn t-shirt van de IJzer showt. Eenmanspaden door de volgende bosstrook loodsen ons naar de golfterreinen van de Lilse Bergen. Traditiegetrouw doen de mtb-ers er ook hun ding. Na een kleine 8 km pauzeren we een eerste keer in het Chiroheem. Ook hier is het veel rustiger dan andere jaren alhoewel het weer best meevalt.

Beginnen aan de volgende ruime 7 kilometer richting hoofdingang van domein Lilse Bergen. Traditiegetrouw gaan we het Konijnenpad op, grondgebied Gierle, om chalets in alle formaten te bewonderen. Snel lopen we weer over graspaden onder sparren, zijn moederziel alleen op de langere afstanden. Tunneltjes loodsen ons langs de E34 en dan gaan we zwerven door het Gielse bos en de vele gebouwen van de er gevestigde psychiatrische begeleiding. Slingerpaadjes loodsen ons vervolgens richting hoevegebouwen. Een diepe gracht in een strook beukenbos ligt er hooguit moerassig bij. Nog een stukje groene open ruimte, een grintpaadje, pauzeren doen we in het chalet van De Buren. Genieten er van een lekkere kom stevige soep met een bruine boterham. Echt zoals we het graag hebben en thuis ook doen. Meteen terug de bossen in. Een open vlakte met regenpoeltje oogt geel van vele bloempjes. Verderop 'niks dan bomen’ zoals wijlen De Koreaan zou zeggen. Merkwaardig zijn wel de vele kleine, fel groene, fris ogende varens. Langs een hekwerk worden we richting drukke steenweg geloodst. Als twee haasjes hups naar de overkant en dan over ‘bumps’ tussen sparren en laag groen. Een breder pad is afgezoomd met rododendrons, een open plek straalt paars van de heidebloempjes. Nog enkele zandpaden en we zijn weer bij het Chiroheem. Er staan intussen al meer dan 22 km op de teller. Bijpraten nu met Rudy ‘de facteur’ en Ludo van Vosselaar.

Het is nog vroeg en dus nemen we het extra lusje tot de 35 km er nog bij. Het eerste deel zijn de echte Lilse Bergen. Klimmen en dalen langs griezels van luchtwortels. Dan stappen we naar een ruime plas in het groen randje E34, De Warande. De parkoersmeester stuurt er ons volledig rond en via een statige sparrendreef gaat het een laatste keer naar het Chiroheem. Kathy en Hans brengen verslag uit van een weer leuke Elfbergentocht gisteren en gaan ons voor op de laatste etappe. Stappen naar de ruime manege Lilse Stables en gaan dan brede zandpaden op door bos en wei, maïs ook. De laatste paar kilometer zullen we volmaken  langs een steenweg voorbij meerdere hoeves. Zwaluwen scheren nog laag over de weilanden, we weten de winter nog ver weg. Een laatste strook maïs en de Vlimmerse kerktoren komt lonken. Nemen in de stille zaal de tijd voor onze twee Duvelkes en dan is het tijd voor twee busritten. Weer een aangename wandeldag zonder regen achter de rug. Volgende week plannen we Willebroek (Hazewinkel) en Beveren-Waas. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/06092015Vlimmeren

21:21 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -v

02-07-15

28.06.2015 Olympic Deurne te Vorselaar

Een vijftiental mensen stappen bij Berchem Station op de eerste bus richting Herentals. Bij de kerk van Vorselaar loopt de bus leeg.  Het Antwerpse wandelgild beantwoord de oproep van Olympic en trekt naar de Kempen. We merkten in Grobbendonk geen activiteit en inderdaad, we krijgen een nieuw parkoers aangeboden met rustposten in Poederlee en Lille. Geen fantasietjes voor ons vandaag, gewoon de voorgeschreven 32 km. Hebben tussen Hemiksem en Berchem al een opwarmertje van 3,5 km gestapt.

Prachtige eerste kilometer meteen met de dubbelde dreven richting kasteel. Daarna een fietspad bij Vispluk, zowat de halve gemeente draagt die naam. Duiken zand- en graspaden in getrokken tussen maïsvelden tot een meer bosrijke omgeving. Een smal paadje langs hoge omheining loodst ons rond het domein. Het is er wel opletten voor de vele boomwortels, er wordt nogal wat gestruikeld maar zonder kwalijke gevolgen. Op grondgebied Poederlee gaan we vervolgens wat kasten van villa’s bekijken afgewisseld met sparrenbossen. Halfopen terrein zet ons af bij De Kouter en de centrale rustpost in Poederlee. Het is er behoorlijk druk maar we kunnen gelukkig een terrasje doen.

Hebben twee lokale lussen voor de boeg en beginnen met de langste van 9,2 km, de parkoersbouwer tegensprekend. Zullen deze wandelen met Sieke & Willy (Ivas) gezellig keuvelend over … de tijd van Wandelmee. Gek toch hoe die tijd steeds weer te berde komt. Leuk afwisselend parkoers intussen. Strookje bos voorbij de voetbalterreinen en Heggekapel. Vervolgens (kolen)velden voorbij de hondenkennel en over riviertje de AA. Dan golvend door de sparrenbossen richting Toeristentoren, al gaan we niet zo ver.  Nog meer akkers en door het hoge gras terug naar De Kouter. Als je loopt te babbelen verdwijnen de kilometers als sneeuw voor de zomerzon. Heb dus weinig last van zere knie of voeten.

Onze maatjes keren terug richting Vorselaar, wij hebben nog een tweede lus voor de boeg. Zal vrijwel het omgekeerde blijken te zijn van hetgeen wij een paar weken geleden met de KWB Poederlee liepen. Eerst richting Lille via Biezenhoek. Vervolgens beton- en zandpaden vanaf Dingdongen richting de bossen van Poeyelheide. Terugkeren doen we via de Zielestraat en dwars door centrum Poederlee. In De Kouter vele bekenden nu waaronder Theo (witte pet), Geertrui en Jan, Willy en Marij.

We hebben nog een ruim uur wandelen voor de boeg.  Duiken de bossen in bij Zittaart. Zandpaden met nog laag maïs in de open stukken. Moeten vervolgens echt de warme open ruimte in en zoeken riviertje de AA op. Prachtig stuk natuur en cultuur hier, gewoon het pad volgen, zonder enige zijweg tot de merkwaardige kerktoren van Vorselaar in het vizier komt. De kloeke stappers van 42 en 50 km krijgen in het dorp nog een extraatje voorgeschoteld. We koersen door een recente sociale wijk recht naar klooster en finish. Hennie vormt ons ontvangstcomité. Zij heeft 13 kilometer gelopen en ziet er veel fitter uit dan vorige keer in Bierbeek. Zijn wij heel blij mee. Ook Carine en Dirk vallen binnen. Zij met knie ‘naar de genou’, een cadeautje van de MESA. Sorry maatjes wij kunnen niet langer blijven, busje komt zo. Tussen Berchem en de Rooseveldplaats testen wij een andere route uit. Een stokoude, gammele tram 10 dendert door smalle straatjes, langs hoge gevels. Het Dageraadplein krioelt dankzij een rommelmarkt en pleintjesbasket spelende jeugd. Zelfs Linda kent deze omgeving niet. Nog een ritje met bus 1 en we zijn opnieuw in Hemiksem. Kijken terug op een leuk nieuw parkoers dat meer perspectieven biedt dan de oude route over Grobbendonk. Met 70 deelnemers aan de grootste afstanden en meer dan 1200 in het totaal moet de organisatie niet mopperen. Op naar de 100 dapperen volgend jaar …  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/28062015Vorselaar

20:45 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -v

05-07-14

29.06.2014 Olympic Deurne te Vorselaar

Vandaag organiseren de Kleitrappers hun jaarlijkse grote tocht. Hadden wij net als vele wandelaars al een tijdje onze bedenkingen bij hun ‘woekerprijzen’, het onverwachte ontslag van parkoersmeester Jean-Marie doet mij afstand nemen. Gelukkig hebben wij een meer dan waardig alternatief met de parkoersmeester ‘van euver ’t woater’ die met Olympic Deurne in het Kempense Vorselaar organiseert. Geef toe, een merkwaardige combinatie. Het weerbericht oogt niet te best maar toch wagen we het er op om tuf-tuf tot Herentals en verder te rijden. Het is rustig in de startzaal, we zijn dan ook erg vroeg voor de slechts 30 km die we wensen te stappen vandaag.

Negeren dus de lokale lus van 12 km straal, iets wat wij vorige keer anders deden. Zetten nu gelijk koers door de straten van Guldenpad tot de eerste boszone. Noeste marathonlopers zoals Dré Janssens gaan ons voor door het bronsgroen eikenhout. Spar gaat langzaam over in beuk tot we bij kasteel Schrans Devries Grobbendonk bereiken. Moeten helaas de paraplu bovenhalen om door stille straten en een eerste keer langs de Nete de rustpost op te zoeken. Vroeger dan voorspelt deze nattigheid.

Moeten van hieraf twee lussen lopen, de eerste bijna 10 km lang. Bij nauwelijks aflatende regen doorkruisen we nogal wat straten alvorens opnieuw het groen te vinden. Worden grintpaden en achterafjes richting Vliegenzwam en Pulle. Snijden ongewild een hoekje af, een wandelaar voor ons volgend. Na de Pulse bebouwing volgt Lovenhoek en zijn fietspad langs de bosrand, tussen bos en paardenwei dus. Stappen door het landelijke Pullaard met de plu als onze beste vriend. Mogen dan weer het dichte gemengde bos in en zijn heerlijke, maar toch wel natte paadjes. Bij het Grobbendonkse kerkhof komen we het groen uit. Het is zowaar even droog. In de zaal zit Martin te pronken. Vinden elkaar ook zonder afspraken en toestanden, zegt ie glunderend.

Uiteraard trekken wij samen verder. Mogen meteen de dijk van de Kleine Nete opzoeken. Toch jammer van dat teveel aan hemels vocht. Ruilen de natuurlijke waterloop in voor het ‘menselijke’ Albertkanaal en dit tot Eisterlee. Duiken dan de volgende bosstrook in voor heerlijk Kempens wandelgenot. Veel straten komen er niet meer aan te pas tot onze laatste pauze in centrum Grobbendonk. Intussen hebben we al lang begrepen dat we het omgekeerde parkoers lopen van voor een paar jaar. Ja, waarom ook niet, goed is goed, wat de richting ook weze. Mogen zowaar bij een stralend zonnetje Grobbendonk uit wandelen. Duiken een laatste keer de Kempense bossen in, aanvankelijk met wat chalets. Bij Niemandshoek is het uit met de pret. Enkele straten loodsen ons naar de rand van de Vorselaarse kasteeldreven. We vangen er een glimp van op en … kunnen dan aan de Duvel. Waardevol alternatief voor De Kleitrappers merkt Martin op die hier voor het eerst was. Stille wenk nu de Kleitrappers op deze datum de langere afstanden vaarwel zeggen …    

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/290620...

21:04 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -v

16-10-13

13.10.2013 Wandelclub Sint-Pieters-Leeuw te Vlezenbeek

Volgens de weerkaarten zouden de opklaringen tot stand komen van zuid naar noord. Bijgevolg houdt ik Linda aan plan A zijnde Vlezenbeek, een locatie waar wij nog nooit eerder startten. Ik heb lekker 10 uur geslapen, voel mij alweer een stuk sterker. Reizen met trein en bus letterlijk tot voor de deur van de startzaal. Het regent nog als wij zo rond 09:00 aan de wandel gaan maar daar malen we niet om. Er is beterschap voorspeld. We volgen een aantal Toekers op uitstap over de eerste natte graspaden langs appelen en peren. Aan de overkant van een heuvel blijkt brouwerij Lindemans stevig aan het investeren te zijn in nieuwe gebouwen. Faro, geuze en kriek zijn hier in goede (Duvelse ?) handen. We stappen over onverhard langs de Laarbeekvallei omhoog. Rondden daarbij de bossen van Groenenberg. De mast van Sint-Pieters-Leeuw is voor het eerst ons baken. We duiken het bospark in en maken er een prachtige omzwerving langs majestueuze bomen. Een viertal Brabantse trekpaarden trekken zich van de vele tweevoeters geen moer aan. We zakken af naar de dorpskom van Gaasbeek voor een eerste pauze. Onder de bekenden Rik (Bornem), Willy (Mortsel), een koppeltje van Hanske De Krijger en de broertjes De Keyser. Neen we zijn weer niet incognito op wandel !

Zoals voorspelt komt er opklaring in de lucht. We vatten de lokale lus dan ook droog aan. Lopen een klimmend eenmanspaadje door de weilanden op en beginnen zodoende aan een korte landelijke zwerftocht. Een slingertarmacje stuurt ons steeds maar hoger de velden in. De kerktoren van de beide Lenniken zijn nadrukkelijk aanwezig. Dwars door maïsvelden zakken we terug een verdieping tot de Losgatstraat en zijn grijs vervuilt beekje. Moeten terug even klimmen om het pad van daarstraks van ‘top tot bottom’ te doorlopen. We beslissen niet te stoppen in Gaasbeek maar gelijk door te lopen. Zetten meteen koers naar het gelijknamige kasteel. Even stevig klimmen langs een trapperig pad tot de ingangspoort. We mogen vervolgens genieten van prachtige dreven. De langere afstanden krijgen een heuse omzwerving door de kasteelbossen cadeau. Total onaangekondigd begint ook opnieuw het hemelse gedruppel. Voor even maar, denk ik dan. We verlaten de kasteelomgeving langs een klimmend pad bezaaid met kastanjes. Prachtige vergezichten heb je hier, ondermeer op het kerkje van Sint-Laureins-Berchem. Daar gaat de tocht ook naartoe. Helaas nemen regen en wind gestaag toe. We zijn al behoorlijk natte eenden als we een eerste keer in Berchem pauzeren.

Willy stapt wat sneller dan wij, de Bersalis geneugten zorgen ervoor dat we hem telkens weer inhalen in de rustposten. Het weer is bar en boos (naar Martin) als we aan de tweede lokale lus beginnen. We lopen een grote rechthoek over halfverhard en verhard tussen Berchem, Elingen en Oudenaken, met de toren van St-Pieters-Leeuw als baken. Het wordt een gevecht tegen regen en wind. Vooral bij Linda is het plezier er een beetje af. Ik hou meer van ruig en ruw, kan mij er in uitleven. In het kleine natuurgebiedje voorbij de kerk van Oudenaken gebeurt het onheil. Linda glijdt uit en land onzacht. Gelukkig zonder erg, de plu heeft de grootste klap opgevangen, zal het incident niet lang overleven. Linda’s bloed kookt, er kan een stevige vloek af, we zullen er later hartstochtelijk om lachen. Verzopen lopen we de rustpost van Berchem binnen. Bah pokkenweer !

Nog 4 km te gaan zegt Willy. Het eerste onverhard is nu bepaald ploeterwerk en het blijft maar regenen. We zijn al blij wat asfalt of grasland te kunnen lopen. De leuke omgeving met zijn smalle paadjes verzacht het leed. Toch is het verstand op nul en stappen maar. Hadden we een extra lus gepland bovenop de 25 km om tot 30 te geraken, we zien er allebei van af. Trop is te veel ! Het uurtje dat we moeten wachten tot de bus wordt gespendeerd aan braadworst en Bersalis. Een poging tot opdrogen ook. Gelukkig verloopt de terugreis volgens het boekje. In Brussel-Noord komen we Jack en de vrouwtjes tegen, uitgelaten en vrolijk. Zij liepen warempel de ganse dag in de zon bij Welkenraedt ! Stik jaloers zijn we ! De krant van maandag weet te vertellen dat de onverwachte storm vooral het Pajottenland trof. Wij kunnen er over meepraten …

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/131020...

 

21:03 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -v

10-09-13

08.09.2013 Beekakkers Beerse te Vlimmeren

Het regent zacht de ganse weg van Hemiksem tot Vlimmeren. Toch is Luk (Zelzate) al in t-shirt op pad als wij er komen aangereden. Die kan beter uit zijn bed dan wij ! Tot mijn onthutsing zullen wij vandaag tijdens de marathon 4 keer dezelfde rustpost aandoen, als dat maar goed komt !

Bij erg frisse temperaturen gaan we op pad, over zandwegen door het maïs, dit moet vast de Kempen zijn. We stappen richting Wechelderzande. Delen de brede grintpaden door het groen met een horde mountainbikers. Het verloopt netjes en met respect voor elkaars sportieve bezigheid. We zwerven een kleine acht kilometer door bos en wei tot de Lilse Golf en Countryclub. Even verder ligt het Chirolokaal dat we vandaag dus vier keer zullen aandoen. Het is er nog rustig. Het is intussen droog, de lucht klaart langzaam op naar blauw, dit wordt vast een leuke dag.

Na de koffie stappen we een eerste keer richting camping Lilse Bergen. Gaan lange dreven bewandelen langs bijwijlen prachtige weekendhuizen. Steken een drukke steenweg over en vervolgen onze weg door een bosrijke omgeving. Enkel de wandelafstanden hoger de 25 km komen hier en dus lopen we moederziel alleen over de vele slingerpaden. We stappen door het Gielse Bos, voorbij een kinderboerderij ook. Een strookje open ruimte zet ons af bij rustpost De Buren in Vosselaar. Deze is letterlijk wat hij zegt, een chalet bedoelt als buurthuis. Twee dames ontvangen er hun gasten hartelijk.

De terugweg wordt ingezet bij zonnig weer. Ik herken stroken van het Sniederspad alvorens we heerlijke slingerpaden gaan bewandelen. Eén keer loopt het mis, bij rechtsaf was het begrip ‘pad’ dan ook erg relatief. Terug de steenweg over en lekker stappen door het hoge gras, wat duintjes met heide in bloei ook. Na een erg ruime 7,5 km komen we terug aan bij de Chiro. Hebben er nog twee lussen voor de boeg.

Volgen het idee van Luk en vatten eerst de langste afstand aan die ons voorbij de Lilse Stables loodst. Weer lopen we even te ver door bij een splitsing. Keren op onze stappen terug de vallei van de Visbeek en de Beerse Schrieken in. Dra haalt Luk ons in. Hij loopt dit lusje een tweede keer om aan de beoogde 50 km te geraken. Kreeg hiervoor de vergunning van thuis … We blijven genieten van de fraaie Kempense bossen, met zijn grillige sparren, loofhout, varens en bramen. Een beekje blijkt de Laak te noemen. Kennen wij ook in de buurt van Westerlo. Stappen voorbij een boomkwekerij over de Lilse Dijk. Even verder weer twijfels want geen markering op een splitsing van wegen. Gewoon rechtdoor lopen blijkt de juiste optie te zijn.

Kwamen wij tot dan toe weinig bekenden tegen, daar komt nu verandering in. Annie & Willy, onze kennissen uit Polderstad e.a.. We nemen de tijd voor een gezellige keuvel. Pikken dan het korte lusje van net geen 5 km op. Plots lekker pittig lopen, duintjes op en neer tot bij een grote plas. We stappen er een eindje rond en kiezen dan weer voor zandpaden in het groen. Ze voeren ons naar een  spar bekend als De Achtzaligheden al telt ie maar zeven stammen meer. Lopen vervolgens een laatste keer naar de Chiro. Cadeautje, zegt Luk, doelend op de erg kort gemeten 5 km. Ik beaam lachend.

Luk en ook Jacqueline stomen er vandoor. Wij doen ons laatste terrasje in de zon. Passeren de Stables een tweede keer en gaan dan weer zwerven langs rechte paden door bossen en langs weilanden. Verlaten finaal de groene omgeving en ruilen ze in voor een slingertarmacje langs grote moderne hoeves, veelal bevolkt door melkvee. Een laatste strookje zand midden de maïsvelden, de finish en den Duvel wenken. Het is 17:15 en het zaaltje ligt er al vrijwel verlaten bij. Ook wij keren naar huis terug, zeer tevreden over deze eenvoudige maar toch zo leuke Kempense bostocht.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/080920...

 

 

 

22:28 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -v

21-08-13

17.08.2013 De Vrolijke Tippelaars Vlissingen

Het kost mij wat overredingskracht maar finaal rijden we toch richting Zeeland en wat ik de eenvoudigste tocht der Lage Landen noem, bij de Vrolijke Tippelaars in Vlissingen. Ik vestig meteen een nieuw record, zal vandaag niet minder dan 6 helpers van de club tegenkomen, raakte de vorige jaren niet voorbij drie à vier. Bekende wandelaars kwam ik er de vorige jaren nauwelijks tegen en ook dit is even anders vandaag. Op de betaalparking staan Luc & Lut, uitgebreid tot trio met een charmante wandelaarster vandaag. Wij stappen hier één keer per zomer, zeggen ze. Linda’s vertrouwen groeit. Voor 8 € staat ons karretje een dagje veilig. Thuiswandelaar Okke zal ons later een gratis parkeerruimte aanwijzen. Ook Jannie en Wim tekenen present, de immer lachende Stroboeren uit Bergen-op-Zoom. Tja, ook hier voelen we ons dus al thuis !

Okke neemt ons op sleeptouw. Hij loopt de twintig vanwege een feestje in de namiddag, wij gaan natuurlijk voor de volle 30 km. We wandelen langs leuke schelpenpaadjes door het park en zijn waterpartijen. Mogen dan de eerste reeks trappen verorberen tot hoog boven de Scheldemonding. De duinen komen eerst aan bod dit jaar. Bij Dishoek genieten we van prachtige vergezichten, zowel over de bewolkte wat mistige zee als over vele kampeerterreinen en het polder binnenland. Heel in de verte de imposante kerktoren van Arnemuiden, waarvan ik dacht dat het Middelburg was. We verlaten de zeebries voor een grasvlakte en paden door een bosstrook. Dan komen de duinen weer aan bod. Tegelpaden, trappen, stevig klimmende of dalende schelpenpaden. Berggeit Linda is ons de baas, de mannelijke kilo’s zeulen achter haar aan over het pittige parkoers. Para-gliders  hebben de ideale weersomstandigheden om langs de zandbergen te zoeven. We komen terug bij het strand, gaan trapperig de dijk over naar de eerste rustpost …. Wandelcafé De Fiets in Zoutelande! Stoutmoedige mussen houden op het terras ‘bal populaire’ en laten op de rugleuningen van de zetels hun handtekeningen achter. Onachtzame wandelaars zullen met bevlekte kledij verder moeten.

We nemen afscheid van Okke en stappen langs de mooie dorpskerk verder, even langs de steenweg ook. Dan gaan we het fietspad op, dat we inderdaad met vele tweewielers delen. Der Deutsche Sprache is hier ruim aanwezig, doch vriendschappelijk deze keer. Zoals Okke ons voorspeld had kom de zon vanachter het wolkendek piepen. Kan pas bij aftrekkend water, wist onze gids te vertellen en gelijk had ie. We zetten er stevig de pas in tot een grote kreek en monumentale vuurtoren. Moeten traditiegetrouw een ruime boog maken om Westkapelle over rode klinkerpaadjes. Het is minder boeiend en duurt dus relatief wat langer tot we de grote rust in het museum bereiken. Hebben 16 km op de teller staan. Tijd voor koffie en een boterham.

Bij de kibbelingboer staat een te lange rij, wij lopen door, weer meteen een trap op tot dijk. Kunnen genieten van een oldtimer happening met opvallend veel Fiat500. Voorbij de tank uit WOII stappen we het strand op … zullen er pas 13 km later weer afkomen ! Waar mogelijk stappen we over ‘lattekes’ door het losse zand. Kiezen echter zoveel mogelijk voor het natte goedje bij de aftrekkende zee. Moeten ons daarbij talloze keren door houten staketsels wurmen, sommige rijen wit van het zeezout, andere begroeit met felgroene mossen of minuscule fossielen. Het is stralend weer, een zacht briesje streelt onze wangen. Wij beleven nog maar eens een zomers hoogdag. Lopen de dijk van Zoutelande voorbij en besluiten te pauzeren in de Zeeuwse Riviera, één van de vele paviljoenen langs het water. Kunnen er genieten van een heerlijk koele Duvel. L & L lopen ons, net als andere wandelaars voorbij tot de stopplaats van de summiere routebeschrijving. Tja, wij hadden eerder dorst !

We blijven het strand volgen. Lopen parallel de hoge duinen met hun frêle groen van helmgras, het is een prachtig gezicht. Op zee glijden kustvaarders haast geluidloos voorbij. Al is het zand baggeren dan vermoeiend, wij genieten met zonrode koppies van deze prachtige tocht. De skyline van het Vlissingse Boulevard doemt voor ons op. Zoals elk jaar loop ik de verkeerde straat in richting finish. Wordt door Luk terug gefloten. We gaan een terrasje doen bij de kanovijver midden het Limburgse taaltje van Eureka Bilzen. Komt Milleke Mol ons vervoegen. Ook hij wou weleens wat anders, is zeer te spreken over deze tocht. Over rustige autobanen rijden we vrolijk naar huis terug. Lindake heeft er weer een mooie tocht bij op haar palmares staan. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/170820...

21:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

10-07-13

07.07.2013 Olympic Deurne te Vorselaar

Dinsdagavond ben ik blijkbaar even de kluts kwijt. Verwar een lijn-bus met een lijn-vlucht. Het vliegen op zich lukt mij nog aardig, de landing is helaas niet volgens het boekje. Resultaat : een beschadigde rechtervleugel en de cockpit door elkaar geschud. Rekening houdend met mijn tuimelperte, zijn gevolgen en het aangekondigde warme weer, stuurt Linda aan op twee bosrijke wandelingen voor dit weekend.

 

Voor zaterdag moet ik even nadenken. Kom met een lijntocht op de proppen die ik al een tweetal keren liep maar mijn vrouwtje nog niet. De GR579 wordt nog eens aangesneden. Voor Linda een kennismaking met een strook Brussel die haar volledig onbekend is. Vanaf het Centraal station stappen we dwars door Matongé naar het Terkamerenbos. Door de wijken van Boondaal en Watermaal zetten we koers naar onze eerste rustpost, een volkscafeetje op de Place Keym. Ik tater onderweg volop, kan massa’s jeugdherinneringen ophalen. Na de koffie gaat het dwars door de oude sociale woonwijk van Floréal tot Hermann-Debroux. We laten de bebouwing van de grootstad achter ons bij het Rood Klooster en gaan genieten van Zoniën, kilometers lang tot de Terschurendreef ons afzet bij de dorpskom van Duisburg. Hebben in het groen even gepauzeerd om de innerlijke mens te versterken. Merkwaardig ook dat we een paar uur lang geen mens tegenkomen. Moeten nu alleen nog het landbouwplateau over tot de afdaling naar het centrum van Huldenberg. Weten er een leuk terrasje zijn waar de Omer altijd heerlijk smaakt. Raken er aan de praat met een lokale schoolmeester die verrast is door onze trip. Dan is het tijd voor de bus naar Leuven en de treinen over Mechelen tot Antwerpen. Hebben een prachtige wandeldag achter de rug.

 

Ook het vooropgestelde Lokeren ruilen we in voor dit maal Kempense bossen. De auto wordt van stal gehaald, wegens moeilijke verbindingen met het openbaar vervoer. Zijn al voor 8 uur in Vorselaar, waar we 40 km plannen. Lukske Guns zal ons voorgaan tijdens zijn trainingstocht voor de Oxfam in Augustus. Vanaf de dorpskerk duiken we meteen een prachtige dreef in. Kasteel De Borrekens komt nog niet aan bod. Wel heerlijke paden en paadjes door het nog koele bos. We passeren de 14 Kapellekens en wat zanderige graspaden zetten ons terug af in de bewoonde wereld. Zowat half Vorselaar noemt trouwens Vispluk. Bij hoeve ‘den Biesaerdt’ duiken we opnieuw het groen in. Passeren nu het prachtige kasteel en gaan dan nog meer heerlijke dreven bewandelen. Terug in de bewoonde wereld stappen we door de Kardinaalswijk, van recente signatuur, en langs de Schranshoeve verwijzend naar Kardinaal Van Roey. We lopen in een weidse boog rond het dorp heen , ondermeer even knabbelend aan riviertje de AA. Hoog tijd voor een eerste pauze en een stevige hap in de startzaal. Hebben er 9,3 km opzitten. De versbereide smos is zijn geld ruim waard.

 

We zoeken een tweede keer de kasteeldreef op maar ruilen hem deze keer in voor een graspad langs het dorpskerkhof. In de omgeving van Niemandshoek moeten we wat straten verwerken. Een gemengd bos met ruime ondergroei van varens verlost ons van het hevige zonlicht. Ondanks enkele weekendhuisjes is het genieten in het groen. Bij Hoogveld komen we in Grobbendonk aan, de tweede pauze wenkt na 16,7 km aardig wandelparkoers. Twee grote lussen kunnen we hier maken. We beginnen eraan met het langere werk van net geen 10 km. Lopen dwars door het dorpscentrum en passeren weer een kerkhof. Dan wenkt het immer groen van hoge, ranke sparren en bramenpaadjes als waren we in een brousse. Bij Pullaard komen we in landbouwgebied terecht. Delen het parkoers met menig paard en koets, die ook parkoersen van 30 & 40 km blijken af te leggen. Grappig hoe ook hun parkoers bepijld is en voorzien van controleposten zoals wij wandelaars dat gewend zijn. Een breed zandpad loodst ons allemaal richting Heirbaan in Pulle. Wij pauzeren bij een overigens verlaten speeltuin. Linda heeft het lastig, denkt aan inkorten straks bij de rustpost. Een voorlopig laatste bosstrook wordt ingeruild voor Grobbendonkse nieuwbouw. We zijn toch wel blij op een stoel te kunnen neerploffen om even op adem te komen.

 

Moeten meteen na de rust kiezen … en uiteraard stapt Linda richting tweede lus. Karakter en doorzettingsvermogen te koop, dat vrouwtje van mij ! De eerste kilometer loopt ze wel te foeteren want we volgen slingerende tarmacbaantjes met de paardenkoetsen als tegenliggers. Maar zie, voorbij het Eisterleehof wacht het Pidpabos. De lange, rechte en koele zanddreven doen het leed even vergeten. Het is weer genieten van heerlijke temperaturen in peis en vree. Bij Del worden we naar het water gestuurd. De dijk van het Albertkanaal delen we met vele fietsers. Het slingerpad langs de Kleine Nete hebben we vrijwel voor ons alleen. Tergend traag komt de kerk van Grobbendonk naderbij, zijn rustpost ligt er intussen haast verlaten bij. Jullie keren toch terug naar de start, vraagt de kassier bezorgd. Ik stel de brave man gerust.

 

Het laatste uurtje wordt ingezet met een stukje Nete. Daarna volgt een stille woonwijk tot een watertoren … we gaan wederom bossen. De vermoeidheid laat zich voelen, toch genieten we nog steeds van deze waarlijk heerlijke tocht. Ter aankomst laten we ons een Duvelke smaken. Doen er nog eentje bij op een terras, overspoeld door aanstekelijke ‘live music’. Een laatste babbel met een drietal wandelaars, het is tijd om Hemiksem terug op te zoeken. Moe maar voldaan strijken we er neer, hebben weer eens een prachtig wandelweekend achter de rug. Meer moet dat echt niet zijn.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070720...

 

20:35 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -v

06-03-13

03.03.2013 Comité Provincial BBW te Vieusart

Dacht ik met de auto naar Le Brabant Wallon te rijden, Linda port mij aan om een oplossing met het openbaar vervoer te bedenken. Dit blijkt een makkelijke opgave te zijn, in theorie althans. Drie treinritten voeren ons over Brussel en Ottignies tot Louvain-la-Neuve-Université. Volgens Google Maps zijn we slechts drie kilometer van de Rue de Neussart verwijderd. We verslikken ons echter al meteen in de eerste rotonde na het doorworstelen van de kunstmatige universiteitsstad. Lopen zodoende een rondje van enkele honderden meter extra. Na de afslag bij wegwijzer Vieux-Sart wordt het moeilijk. We kunnen de Rue de Mèves niet vinden en volgen ons gevoel dan maar. Resultaat : we zij net geen uurtje onderweg tot de piepkleine maar mooie startzaal onder de kerktoren. Komen er enkele bekenden tegen van ‘helper’ Jan tot wandelaar Jefke.

Toch gaan we alleen op pad voor 32,4 km. Stappen meteen de weidse akkers in voorbij de Ferme Culot waar boer en boerin op leeftijd ons vriendelijk uitwuiven. Het wordt een aangename, stille etappe door de bolle velden en weilanden tot de rustpost in een cafeetje centrum Gistoux. We zijn nauwelijks 4,8 km ver en lopen dus gelijk door. Leuk lusje, zeggen de Shannen Family, die een rondje voorsprong hebben op ons. We passeren riviertje Le Train en stappen langs de Sentier de la Cascade (vistrap) achterom de lintbebouwing van het dorp. Klimmen stevig weg over een krakkemikkig kasseibaantje langs beeldhouwer Leon De Pas tot voorbij de villa grens. Mogen een sparrenbos in en geleidelijk terug afdalen naar klaterende beekjes. Onze parkoersmeester houdt van pittig en potig. Hij stuurt ons nog een stevige helling op alvorens terug in Gistoux aan te komen. Hoog tijd voor koffie na 9,3 km. Er drentelen nog enkele IJsetrippers binnen, we zijn goed vertegenwoordigd vandaag !

Mogen meteen weer weg klimmen uit het dorp om langs smalle paadjes terug de steenweg te bereiken zo’n 200 meter verder dan het cafeetje van de rust. Sadisme noemen wij zoiets ! Duiken nu sentiers in en mogen heerlijk flaneren langs diep ingesneden beekjes tot de vervallen watermolen Inchebroux (of zoiets). Stappen over het erf van zijn bewoners en vervolgen onze weg over een tarmacje. Bij een weiland wacht de volgende sentier. Heerlijk hoe we hier in het groen parallel Le Train mogen wandelen tot in het dorpscentrum van Bonlez. Verlaten vervolgens de waterkant en gaan de lange klim tussen villa’s aan van de Chemin Bernard Croix. Het volgende kasseitje ‘uit Jusekes taad’ zet ons af bij rustpost n°3, een tentje langs de kant van de weg. President du Brabant Wallon Daniele slooft zich uit om bevoorrading aan te voeren. Hij is een tevreden man met ruim 700 ingeschreven wandelaars.

Met nog meer IJsetrippers rondom ons vervolgen we onze weg. Kunnen even genieten van een prachtig uitzicht op een diepgelegen landbouwersdorp en denderen dan zelf de helling af langs onverharde paadjes. Stappen voorbij een kerkje en vervolgens nogal wat straten om een brede vallei te bereiken. We zijn grondgebied Waver. Krijgen een prachtige, groene, holle weg cadeau om een drukke baan te bereiken. Moeten door nieuwbouwwijk Les Quatre Sapins. Dan wacht een heerlijke, dalende strook kassei, diepe holle weg tot rustpost n°4. Ook hier maken de IJsetrippers de helft van het wandelgild uit. Wij zullen als enigen de extra lus van de 30 km lopen. Ze is aanvankelijk behoorlijk pittig, langs achterafjes tussen woonwijken door. Dan wacht een recht pad langs een bosrand en zijn kapellen. We komen terug bij de brug over de expresweg uit. Moeten zeker twee kilometer hetzelfde parkoers lopen als een uur geleden. Wij bedanken ervoor, hebben ons extraatje vanmorgen al gehad. Zetten rechttoe, rechtaan terug koers naar de expresweg van af Ste-Anne-Louvranges. Duiken er onderdoor en mogen dan weer genieten van een kasseibaantje in het groen. Op het vlakke wandelen we door het Bois de Villers. Nog een laatste keer kassei, klimmend de weidse akkers in. De laatste kilometer zal nog stevig golven door de Rue de Oignies, eigenlijk niet meer dan een veldweg.

Toch wel een beetje moe vallen we het zaaltje binnen. Moeten een tiental minuutjes wachten op onze Chimay Blue die van een rustpost moet komen. Hebben we de tijd om een boompje op te zetten met Jan (Police de Bruxelles). Voor de terugweg kiezen we het parkoers dat Jefke ons vanochtend uitlegde.  Is weer stevig klimmen over verweerde witte kassei langs hoeves met loeiende koeien. Binnen de 40 minuten staan we aan het Universiteitsstation. De NMBS is weer levensecht vanavond. Defecte treinstel, vertragingen en overvolle coupés tot Antwerpen. Tja, alles went …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/030320...

19:57 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: waals-brabant, -v

27-02-13

23.02.2013 Rustige Bos-Stappers te Varsenare

Het is berenkoud als wij naar het station van Berchem stappen. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin in wandelen maar Linda is niet te verwurmen, we gaan op pad. De NMBS is klokvast als altijd, we hebben slechts 10 minuutjes vertraging in Brugge. Zijn dus mooi op tijd voor de bus die ons naar de kerk van Varsenare brengt. Het is stiller dan vorig jaar in de ruime gelagzaal van de sporthal, de Bibbertocht zal haar naam dan ook eer aandoen dit jaar.

We vertrekken met z’n allen door stille straatjes. Net na een eerste splitsing lopen de meesten fout. Ik ben verrassend ochtendlijk bij de pinken, we kiezen voor de juiste dreven en achterafjes langs statige villawijken. Na drie kilometer bereiken we rustpost Het Anker al. Meer dan een plaspauze houden we er nog niet. Stappen eerst langs en vervolgens door het bos van Domein Beisbroek. Bij het beeldje van Neptunus gaat de 30 km haar eigen weg. We kunnen nog even van het bos genieten tot een tunneltje ons onder de E40 doorloodst. Rode Dopheide lees ik op een bord. Wij slingeren er ons over tarmac doorheen. Eén wandelpijl zullen we opmerken tijdens de volgende kilometer die we wandelen over de Diksmuidse Heirweg. Randje Sint-Andries wordt de omgeving halfopen, een mix van weilanden en beboste stroken. De kerk van Zedelgem komt in zicht, we laten ze links liggen. Lopen nu echt door landelijk gebied, een snerpende wind trotserend, tot de kerk van Snellegem en het vervallen lijkend Oosthof. Tarmac blijft ons deel tot over de E40 en even verderop rustpost Het Anker. Wel tijd voor een pauze nu, hebben er vrijwel 12 km opzitten.

Ik geniet van een gratis koffie en een uit de kluiten gewassen ‘eclair’. Linda kiest voor een warme tas soep. We kunnen er weer even tegen, tegen dat gure winterweer. Onder het nu toch wel echt grijze zwerk doorkruisen we opnieuw Beisbroek en het Chartreuzinnenbos. Een graspad stuurt ons tussen twee erehagen van meidoorn. De 30 km krijgt een extraatje door de achterafjes van villawijken. Trotseren aan de overkant van de Gistelse Steenweg ondermeer de Grote Moerstraat tot De Mans Rotse. Dit is het bospark van de Witte Paters, inclusief hun sobere begraafplaats. In de lokalen van het domein hebben we ook rust deze keer. Zetten er na de koffie aan voor een lus van 8,6 km. Langs de serres van de Hogeweg zoeken we de spoorlijn naar Oostende op. Lopen er langs in de richting van Brugge, gewoon rechttoe, rechtaan, door de ijskoude polder. Aan de rand van de gevangenis ligt een parkje met vijver en waterkasteel, Domein Koude Keuken. We mogen even van het groen genieten en dan …. zoeken we opnieuw de spoorbaan op, in Oostendse richting deze keer. Enkele straten sturen ons naar wat overblijft van Heerlijkheid Messum en dan wacht het park van de Witte Paters weer.

Nemen even pauze en luisteren met de glimlach naar het sappige taaltje van de lokale wandelaars. Hebben nog 2500 meter voor de boeg, weer de Hogeweg op met zijn serres. Bij het Hof van Proven weten we de finish nabij. Genieten er van een blonde Leffe als Nathalie & Wilfried onverwacht binnen vallen. Babbelen wat bij en vatten dan de terugweg aan. Het wordt een lange reis wegens werken in de Kennedytunnel. Bij thuiskomst is het haast meteen bedtijd. We plannen niks voor zondag, er wordt sneeuw voorspeld en die zal bepalend zijn voor onze uitstap. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/230220...

20:41 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -v

20-06-12

16.06.2012 W.I.K. Vlissingen

Linda moet onverwachts forfait geven wegens een acute griepaanval. Ik reis dus op mijn eentje naar Zeeland. Rij zo trots als een pauw in één ruk tot de Adriaen Coortelaan in Vlissingen om vast te stellen dat het er wel erg stil is. Wij zijn van startlokaal verhuisd, lees ik op het aangebrachte bordje, volg de pijlen. Ik begin er aan, raak net als een jongedame de weg kwijt op de Sloeweg. Even vragen aan een dame op de fiets. Eerste rechts dan eerste links, zegt ze. Ik ben net op tijd om de groep zich in beweging te zien zetten. Nog even inschrijven en met een kleine tien minuutjes vertraging mag ik ook de gele grondpijlen volgen. Is even wennen toch. De Koudekerkseweg, aan de overkant van de Sloeweg stuurt mij languit rechtdoor tot de oude watertoren in het stadscentrum. Daar gaat het linksom, voorbij het stadhuis, de winkelstraat in. Het is er nog stil in deze vroege ochtend, ik heb de tijd om enkele fraaie oude gevels te bewonderen. Kom bij ‘het Arsenaal’ uit en de Scheldedijk, Boulevard De Ruijter. Passeer het gebouw van het (Belgische) loodswezen en de Gevangenentoren. Ben nu echt wel op de Vlissingse Boulevard, het toeristische stadsdeel. Een grote ‘crew’ brengt er alles in gereedheid voor een triatlon. Wij wandelaars mogen een fietspad op, recht de duinen in, hoog boven het wateroppervlak. Rechttoe, rechtaan gaat de reis, midden het groen van mooie begroeide duinen en het bosrijke hinterland. Bij Golden Tulip Westduin de eerste wagenrust. In Zeeland dien je dit laatste echt wel letterlijk te nemen. De dametjes achter het piepkleine tafeltje verwennen mij met een bekertje appelsap, een stukje cake en hun ontwapenende glimlach. Ben zo’n anderhalf uur onderweg en heb er echt wel zin in.

Wandel verder over het fietspad langs Dishoek, één van de vele deelgemeentes van Veere. Duik de bossen in, het pad slingert zich heerlijk door het groen. De enige man die ik van deze club ken vormt vandaag de bezemwagen. Hij stelt zich regelmatig strategisch langs het parkoers op, houdt zijn schapen nauwlettend in het oog. Ik ben één en al aandacht. Markeringen zijn schaars, soms wat verregend. Altijd rechtdoor als je geen pijlen ziet, staat er op de routebeschrijving en ik hou er mij aan. Weet nog min of meer van een eerdere deelname hoe de route loopt. Wandel even randje polder en duik dan opnieuw de bossen in bij Klein Valkenisse. De tweede wagenrust komt er na ruim 11km bij het binnenlopen van Zoutelande. Ik hou het nog steeds bij appelsap, deze keer met lekkere gebakjes van het Indische vrouwtje, lid van deze vereniging. Okke, zo noemt de man van de bezemwagen, is er ook op post. Ik ken hem al zeker tien jaar van ziens, maar slechts vandaag bij naam !

Mag nu de dijk op en over de Noordzee uitkijken. Er staat een stevige zeebries, het is knokken bij overigens prachtig zonnig weer. In het dorp heeft een rondje folklore plaats, het ringsteken. Zadelloos gezeten op galopperende, stoere boerenpaarden moeten berijders een ringetje proberen aan een spies te rijgen. Bij elk succes stijgt luid gejuich op. Maar ik moet verder. Even voorbij de dorpskerk een stukje steenweg en dan wederom het fietspad op. Je hoort hier meer Duits praten dan Nederlands, Zeeland is een geliefd vakantieoord voor onze oosterburen. Ik loop nog steeds onderaf hoge, groene duinen tot ik bij een grote plas uitkom en een inlands staande vuurtoren. Ben in Westkapelle. Onderaan de radar staat de camper van rustpost 3. Het is tijd voor koffie en een krentenboterham. Volgens de routebeschrijving ben ik aan de late kant, ook al loop ik hier zeker niet alleen. Maak toch maar dat ik wegkom en loop opnieuw de dijk op bij de oorlogstank uit 1944. Op het water waakt de Kustwacht. Ik volg de brede betonnen dijk tot aan een oud roodwit vuurtorentje. Daar moet ik kiezen, boven- of benedendijks, de markering laat beide mogelijkheden open. Ik kies voor beneden, herinner mij niet meer waar ik de polder in moet. Volg zodoende een paar kilometer een drukke baan, zei het veilig op het fietspad. Het uitzicht is anders wel leuk met links de hoge, frêle groen begroeide duinen en rechts schorren en slikken, de ideale broedplaats voor een meeuwenkolonie. Kom zo weer bij Okke uit en het volgende frisdrankje. Duik dan inderdaad de polder in en loop over lange rechte wegen zoals de Trommelweg. Metershoge beukenhaag schermt mij regelmatig af van de zeebries. Doorkijkjes tonen, tarwe, biet en natuurlijk de polderpatat. Bij een camping even een paadje onverhard langs een gracht. De centrale rust in het café Tramzicht van Domburg wenkt. Ben er om 13:00 en heb zo’n 25 km afgelegd. Netjes binnen de tijden dus.

Ik heb wat met het t-shirt van Okke en schaf er mij ook eentje aan. Van de groep wandelaars die hier nog zitten zullen er slechts 5 doorlopen voor de 40 km. Ik trek mij om 13:20 op gang net na een Zeeuws-Belgisch echtpaar. Mijnheer is Zeeuw, mevrouw komt uit Retie namelijk. Weersta aan de geur van friet en kibbeling en loop terug de dijk op, hem meteen inruilend voor een heerlijk golvend pad door de duinen. Tegels worden schelpenzand, ik loop in Hoogduin, wat je ook al letterlijk mag nemen. Het uitzicht over zee en zand is er prachtig. Gele driehoekjes sturen mij terug onderaf, de bossen in. Sla de slok appelsap over deze keer en loop het onverharde fietspad op dat mij langs onwaarschijnlijk grillige bomen loodst. Voorwaar de mooiste kilometers van het parkoers. De markering is weer erg summier, ik hou het koppel Nederbelgen voor mij angstvallig in de gaten. Het is vochtig koel in het bos, zuurstofrijk en aangenaam wandelen. Kruis trouwens heel wat fietsers, met respect voor eenieders aanwezigheid, prettig. Natuurdomein Oranjezon, lees ik, ben intussen in Oostkapelle. Het is weer eens tijd voor een bekertje appelsap. Het vijftal heeft nog zo’n 10 kilometer voor de boeg.

Manteling van Walcheren noemt de bosstrook waar ik nu doorheen moet. Het pad bestaat er uit rode baksteen, die de vergelijking met kassei best kan doorstaan, zeker voor de vele fietsers. De Koningin Emmaweg loodst mij voorbij een wit kasteel stilaan weg uit de beboste omgeving en de open ruimte in. Voorbij camping Oranjezon wacht inderdaad een lang recht fietspad dat langs en parallel met de duinengordel en een nat natuurgebied loopt. Bij de splitsing van de 40 & de 65 km staat Okke er voor de laatste keer met koffie. Nog 5 km, zegt de Nederbelgische, ik reken klokvast op zeker 8 km. Stap opnieuw de polder in en zie inderdaad de molen van aankomst in de verte vrolijk met de wieken wentelen. Maar ik loop er van weg. Weer een pad in rode steen op. Heb plots zin om een versnelling hoger te schakelen. De ondergrond ligt mij, de wind beukt schuin mee, het oud zot komt boven. Met stevige pas loop ik de laantjes afgezet met krom gewaaide canadabomen langs. Na zo’n 40 minuutjes, bij de Walekotsweg een laatste bevoorrading. Nog 4 km voor de boeg, mijn feeling blijkt feilloos. Eigenlijk is het nu uitlopen. Tarmacjes loodsen mij langs verspreide hoeves, die steevast ook dienst doen als mini-camping. Moet een drukke baan over en dan een stevig ommetje maken om bij De Jonge Johannes (1835) te geraken, de molen annex taverne van Serooskerke waar de tocht over 40 km eindigt.

Ik haal mijn kaartje voor de bus op en bestel een blonde Leffe van ’t vat. Posteer mij op het terras, uit de buurt van joelende kinderen en geniet. Het eerste busje is volzet, moet een kwartiertje wachten. Samen met vier overjaarse, giechelende bakvissen wordt ik netjes teruggebracht naar het startlokaal. Ben toch wel moe, spring meteen de auto in en rij vlotjes terug naar ons Lindake, die nog wat ziekjes in de sofa ligt. Het was een leuk weerzien Okke, niet tot in Vilt dus dit jaar maar zeker ergens te velde. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/160612...

  

17:16 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

01-03-12

25.02.2012 De Rustige Bosstappers te Varsenare

Het wandelgild is goed vertegenwoordigd op de trein vanuit Antwerpen. Wij reizen in het gezelschap van ondermeer Patje Kloek, Kareltje Ranstuil en even later ook Rik uit Bornem. Enkelen, zoals Ivo en Marleen verlaten ons in Gent en sporen verder naar Tielt. De meesten reizen mee tot Brugge waar ze 20 minuutjes moeten wachten op bus 52. Alleen Patje zet het, traditiegetrouw op het lopen. West-Vlamingen sluiten bij ons groepje aan. De buschauffeur hoeft maar één tarief te kennen, dat tot Varsenare dorp. In de startzaal komen we nog meer bekenden tegen, locals Wim en Kastaar, maar ook wandelaars uit Kluisbergen, Gistel en Assenede. Het lijkt alzo wel of we een thuismatch spelen.

Het kost ons dan ook heel wat tijd en moeite om uiteindelijk te beginnen stappen. De 30 km dient eerst een lokaal lusje te lopen. We stappen door een dreef voorbij de voetballende jeugd. Dra wordt Patje onze gezel. Het eerste uurtje lopen we aldus als trio door de velden. Tussen prachtig opgeknapte hoeves, koestallen en glasteelt. Een strookje sparrenbos en achterafjes tussen de villas van de beter begoede Bruggeling loodsen ons terug naar de startzaal. Het is er nog steeds behoorlijk druk. Na de gratis koffie, een gewaardeerde attentie van de organisatie, vatten we ‘den groten toer’ aan. Het wordt in eerste instantie huisjes lopen , duurt even voor we de bebouwing uit zijn. Maar dan wenkt puur natuur en de strook die wij ‘de parken van Brugge’ noemen. Het Chartreuzinnenbos, graspaadjes afgezoomd met meidoorn en een strook Beisbroek, voorbij de sterrenwacht, loodsen ons naar de tweede rustpost in Het Anker. We komen er naamgenoten Patrick & Linda uit het Limburgse Halen tegen.

Patje Kloek besluit dan toch zijn looptraining aan te vatten. Wij wandelen met z’n tweetjes verder langs de rand van ’t Beisbroek en voorbij de verweerde hoeve. Verderop raast koning auto over de E40. Het parkoers kiest opnieuw voor de Chartreuzinnen en zijn prachtige lanen. We stappen aldus naar de taverne Mary Tudor en voorbij het Tudor kasteel, met frisse lentebloempjes in het gras. Na het groen komt de Diksmuidse Heerweg aan bod en de opvallend geschilderde hoevegebouwen van de Hermitagie (1736). Even verder lonkt de volgende rustpost in een modern schooltje. We hebben er een extra lusje voor de boeg. Lopen wat te knoeien in de achterafjes rond nieuwe woonwijken. Raken toch op het juiste pad en moeten redelijk lang tussen de bebouwing lopen. Bij de volkstuintjes weten we het : domein Tillegem en zijn kasteel wenken. Toch ook wel wat dagjesmensen op de been vandaag, met kinderen en /of hond. Het is dan ook aangenaam lenteweer. We kijken vertedert naar een inlandse, rosse eekhoorn die door de eerste warmte uit zijn slaapt lijkt gewekt. Fluks spurt hij aan een boom omhoog, loodrecht. Het kasseitje van de Kruisdreef ligt afgezoomd met stronken spar. Het geurt er heerlijk. Een man laat zijn Duitse herder over de ‘bergen’ spurten, het dier heeft er duidelijk plezier in. We moeten een eindje de Torhoutse steenweg volgen. Twijfelen maar komen toch goed terecht. Door stille straatjes bereiken we opnieuw de school ,onze laatste rustpost.

De laatste wandelstrook is meteen ook de langste. Nog zowat 8 km scheiden ons van de eindmeet. Gaan in eerste instantie achterafjes lopen en door villawijken. Voorbij een drukke steenweg wandelen we langs een buxuskwekerij en vervolgens langs een dubbele dreef nog jonge bomen. Is hier ‘den boeren buiten’, blijkbaar ook de plantenkwekers van het Brugse. Demans Rotse 1885, lees ik bij de ingang van het park van de Witte Paters. We maken een ommetje door het domein, hoge bomen met een ondergroei van rododendrons. Er wachten ons wat stille tarmacjes tot bij een fraaie hoeve, het Hof van Proven. Onze uitstap zit er op. We schuiven aan bij onze naamgenoten uit Halen, die voor één keer voor ons aan de finish zijn. Een paar wandelaarsdrankjes, een gezellige babbel, we zijn in onze nopjes. Onze wandelvrienden zijn dan ook nog zo lief ons naar het station van Brugge te brengen. Bedankt P & L, het was echt gezellig jullie nog eens te ontmoeten.    

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/250212...

  

21:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -v

14-09-11

11.09.2011 Textieltrekkers Vichte

Vier wandelaars staan er om 07:00 in Berchem station, ze gaan elk hun eigen weg. Kareltje neemt de IR naar Brussel-Zuid, op weg naar Munkzwalm. Rosa heeft dezelfde eindbestemming maar reist met het boemeltje zodat ze Rudy kan oppikken in Hove. De andere man, wiens naam ik niet ken, reist over Herentals naar Westerlo. Ik ben op weg naar Vichte, over Gent en de belbus in Harelbeke. Moet aan het station veertig minuten wachten, het is er fris, verlaten en ongezellig. De buschauffeur van dienst is super vriendelijk. Hij kijkt mee uit naar de markeringen richting start en belooft zijn collega met avonddienst te bellen zodat deze weet waar ik wens op te stappen. Er blijken meerdere haltes te zijn die ‘Vichte Molen’ noemen. De Westvlaamse belbussen, ik kan er niets dat goeds over vertellen !

Meteen bots ik op bekenden in de ruime startzaal, Claire en JP wandelen een thuismatch in afwachting van JP’s heupprothese. Wij wensen hem bij deze een voorspoedig herstel toe. Ook José, Paul (alias de hondjes) en Pifke zijn van de partij. Ik ben dus weer niet incognito op stap ! Toch vertrek ik alleen langs het Schaliënhof en het merkwaardige moderne gebouw rond een oude schoorsteen, vervolgens door KMO zone Jagershoek. Kerkwegels voeren mij hierna naar meer landelijk gebied. Weilanden, maïs en een ruim preiveld, waarvan reeds geoogst werd. Over een spoorbaan, bij de Oude Heerweg komen alle afstanden terug samen. Vrijwel in de start had ik er al mijn eerste splitsing opzitten. Loop voorbij Hof Overackere, één van de vele oude hoeves die ik vandaag zal tegenkomen, naar de eerste rustpost in Sint-Lodewijk Deerlijk. Ik vind het erg stil in het schooltje.

Blijf wat babbelen met dezelfde mensen die ik ook vanmorgen al ontmoette en ga weer op pad, dwars door een bedrijf, over een brede asfaltweg. Zal mijn tweede etappe met ‘de hondjes’ afhaspelen. Een zachte klimmetje blijkt Wulfsberg te noemen, we krijgen een prachtig panorama cadeau. Groen maar ook bewoning en de industriezone van Zwevegem. Lopen langs statige, onverharde dreven rond een domein, leuk stukje dit. Moeten daarna evenwel de Heestertse polder in. Gewoon tarmacjes lopen door het landbouwland, tijd om wat bij te kletsen. Als we de sporthal van Otegem bereiken begint het te regenen. José is moe gewerkt en mijn maatjes zullen terug naar de start lopen. Ik trek alleen verder, echt alleen. Zal anderhalf uur lang geen wandelaar meer tegen komen. Kerkwegels en stille straten voeren mij terug de akkers in. Ik kan in eerste instantie de donker beboste heuvel achter mij niet duiden. Pas als ik op grondgebied Heestert wat hoger in het landschap kom, bemerk ik de ‘frietketel’ van Ruien. Moet dus het Kluisbos zijn, mijn rendez-vous voor volgende woensdag. De regenjas mag uit, de zon komt zelfs piepen terwijl ik door de Stampkotstraat trek, parallel aan de beboste heuvel. De hele omzwerving langs tot woonhuis opgeknapte of nog in bedrijf zijnde oudere hoeves voert mij terug naar Otegem. Een leuk, klimmend graspad, een kerkwegel, ik mag weer even pauzeren. Heb er ruim 21 km opzitten.

Er zitten evenveel helpers als wandelaars in de zaal. Niet verwonderlijk dus dat ik weer alleen op pad ga. Terug door de woonwijk van daarstraks en dan zachtjes zakken richting vallei. Ik loop in het droge, ja zelfs zonnige. Het Kluisbos is schimmig vanwege een stevige regenbui. Mijn engelbewaarder zorgt goed voor mij ! Wandel over graspaden en tarmacjes tot de Zonnestraat, de grote steenweg richting Tiegem. Heb al een tijdje de indruk dat deze parkoersmeester een betonfanaat is. Passeer regelmatig veldwegen waarvan ik denk, waarom niet ? Mag de Tiegemberg op en wordt beloond met prachtige vergezichten nog extra in kleur gezet door het spel van regenzwangere wolken en wind. Bij de merkwaardige kapel van OLV Ter Nood vermengt hemelvocht zich met zweetdruppels. Regen en zonneschijn, ’t is kermis in d’Helle ! Er wacht mij een lange, trage klim naar een kerktoren, Ingooigem wordt mijn laatste rustpost. Nog een klein uurtje te gaan, ik lijk droog de finish te zullen halen. Loop het dorp uit langs Ingoyghem Military Cemetery waar geallieerden en Duitsers broederlijk naast elkaar liggen. Stap langs een kerkwegel een paar keer letterlijk over de hoven van bewoners. Dikke, donkere wolken pakken zicht samen boven mijn hoofd. Mijn engelbewaarder is moe, heeft de kracht niet meer ze weg te blazen. Ik krijg een stevige plensbui te verwerken die zo’n kwartiertje duurt. Het regent ‘bloskes’, mijn voeten soppen in mijn schoenen. Shit, denk ik dan, en vecht mij door de elementen. Stap Vichte binnen, passeer het Oud Kasteel en een oude parochiekerk, de aankomst wenkt. Als natte dweil laat ik mij op een stoel vallen. Zit daar een bekende snoet …Zottemie. Ik heb nog ruim drie kwartier tot de belbus, zij kan dus honderduit vertellen over haar wandeljaar 2011, zo lang is het al geleden dat ik ze nog tegenkwam.

Ik neem afscheid van de youngster, busje komt zo, netjes op tijd. Sta te rillen op het perron van Waregem, ondanks een weldadig zonnetje. Ook op de trein heb ik het koud, die natte voeten weet je. Linda zet de auto verwarming op, ik ben ook toe aan een kom heerlijk warme soep. Het wandelweekend zit er weer op. Was maar gewoontjes deze keer, niks spectaculairs. Wanze en Vichte, ik ben er geweest.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/110920...

21:45 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -v

18-07-11

16.07.2011 De Vrolijke Tippelaars Vlissingen

Na een ganse week weifelen besluit ik toch te vertrekken op zaterdagochtend. De storing vanaf het westen wordt pas voorspeld vanaf 18:00, ik kan dus droog de finish bereiken. Reis half slaperig over Roosendaal tot de Zeeuwse haven- en badplaats aan de Schelde, heb dan ook een zware werkweek achter de rug. Vanaf Souburg blijkt het wegdek nat te liggen, dus toch een foute weersvoorspelling ? Ik blijk vrijwel alleen van de trein te stappen, op het verlaten stationsplein houden alleen enkele meeuwen mij gezelschap. Ik heb hier geen stadsplan nodig, ken intussen de weg naar de kanovijver haast uit het hoofd. Wandel voorbij een kleine industriezone en dito haven over de vaart van Walcheren richting woonkazernes. Geen mens kom ik tegen, alleen af en toe een auto. Loop voorbij het stadhuis met de skyline van de Vlissingse boulevard als baken. In het straatje onderaf de dijk ligt de startplaats. De drie dametjes van de inschrijfbalie hebben zich op het terras geïnstalleerd. Eentje wil absoluut niet op de foto, heeft geen vertrouwen in het internet. Ik publiceer die foto dan maar niet. En bakje koffie en ik ga op pad. Vind de zeelucht maar plakkerig, het zwerk oogt trouwens grijs en triest. Nauwelijks badgasten te bespeuren dus. Draai van de boulevard weg richting Nollestrand. Het zand ligt er hard bij dankzij een aftrekkende zee en wandelt dus lekker. Kustvaarders glijden voorbij op nauwelijks enkele tientallen meter afstand. Ze lijken zo het strand te zullen opvaren ! De eerste duintjes zijn pas weer ingeplant met helmgras. Rijen houten staken doen dienst als golfbreker. We zijn met een zestal wandelaars op pad. Zoals het in de routebeschrijving staat zijn er pauzeplaatsen genoeg dankzij de vele tavernen langs de vloedlijn, paviljoenen op houten palen gebouwd. De duinen worden van langsom hoger, groener ook, een prachtig uitzicht. Een radar draait rusteloos zijn rondjes, de vaarbewegingen van de Scheldermonding nauwlettend in het oog houdend. Voel ik daar de eerste druppels hemels vocht ? We vluchten met z’n allen paviljoen De Zeester binnen voor een koffietje. Zijn een uurtje onderweg.

Als ik terug vertrek, nu moederziel alleen, is ook het buitje over. Met een strakke wind in de rug loop ik verder over het strand, geniet best van mijn zeewandeling. Bij het eerste dorp stap ik even de dijk op. Ik ben in Zoutelande, in zijn winkelstraat ligt café De Fiets, maar dat is voor straks tijdens de terugweg. Ik duik opnieuw onderaf het brede strand op. Heb genoeg van het zandlopen en kies nu voor de plankjes die hier kilometers ver aangelegd zijn, de huurders van houten chalets ter wille. Om de honderd meter of daaromtrent staat nu ook een douche, iets wat ik de vorige jaren niet merkte. Mijn gezelschap bestaat vrijwel alleen uit rustende zeemeeuwen, die voor één keer hun snater houden. Kom bij de volgende radar uit en de tank uit de tweede wereldoorlog boven op de dijk. Dit is Westkapelle. Het dorp ligt gelijk of zelfs lager dan de branding, de hoge dijk heeft dus wel degelijk zijn nut. Ik loop zowat gelijk met de rode daken van de lage huizen. Een oude windmolen en vooral een immense vuurtoren beheersen de gemeente. In de verte de torens van Domburg. Bij torentje Westkaap verlaat ik het water en loop een ommetje door de polder om finaal het dorp binnen te wandelen en mijn stempeltje op te halen in het Polder- en oorlogsmuseum. Kies daarna een terrasje uit om even tot rust te komen. Ben ruim 3:30 onderweg voor denkelijk 16 km. Heb altijd al de indruk gehad dat de afstanden van deze tocht gemeten zijn in Zeeuwse mijlen.

Ik trek verder langs het marktpleintje waar een competitie ringrijden plaatsheeft. Koene ruiters, in het wit gekleed, sturen hun zadelloze boerenknollen in galop door een nauwe gang en proberen een metalen ring aan hun spies te rijgen. Een leuk schouwspel. Maar ik moet verder, door nauwe straatjes richting de Westkapelse Kreek. Een sterk aantrekkende wind heeft vrij spel over de langwerpige waterplas. Ik beuk mij langs zijn oever een weg landinwaarts. De regenjas gaat aan en weer uit, echt kwakkelweer, eerder herfst dan zomer. Wandel langs erg stille campings richting duinen. Moet onderaf een fietspad in het groen op. Krijg een stevige bui te verwerken, kort maar krachtig. Loop langs het kerkje Zoutelande binnen. Haast mij naar afspanning De Fiets want het hemelnat valt weer gestaag over me heen. Vind nog een plaatsje achteraan in het café en geniet er van een goeie Belgische bruine. Kijk angstvallig naar buiten, er lijkt geen einde aan de bui te komen. Dan maar weer de kaawee aan en ‘vort met de bok’. Moet nu een heel eind door een lange straat van vakantiewoningen tot het Vossenhol. Daar de trap op richting duinen. Wat nu komt is mijn favoriete deel van het parkoers. Voor het grootste deel van de laatste kilometers golft het parkoers lekker op en neer over de duinen, meestal op een tegelpad. Het is vandaag niet anders maar …hier is nauwelijks beschutting tegen regen en wind en dat zal ik geweten hebben. Van de hoge zee merk ik nog nauwelijks iets. Boten zijn schimmen in de mist, het water komt met bakken naar beneden. Druppels gejaagd door de strakke zuidwester geselen mijn gelaat, armen en benen. De zo geroemde vergezichten die moet ik er vandaag bij fantaseren. Schimmig zijn zowel de Schelde als het groene achterland. Ik kreun, ben intussen drijfnat in alle poriën, vecht koppig en met slecht karakter tegen de elementen. Krijg de kans een kortere route te volgen maar vertik het, zal tot de laatste meter uitlopen, mij niet gewonnen geven. Heb nog medelijden met fietsers die diep onder mij over het asfalt nauwelijks vooruit komen, hetzelfde gevecht als ik voerend.

Oef, eindelijk mag ik bij de recente aanplant van helmgras de duinen verlaten en het parkbos in. Raak het spoor van de gele krijtpijlen bijster, mijn routebeschrijving is nog nauwelijks meer als een propje papier. Dan maar op goed gevoel en zie, zonder omwegen bereik ik het bruggetje bij de kanovijver. Meld af klokslag 17:00, heb de laatste twee uur in de gietende regen gelopen. Moet nog naar het station, zeg ik tegen de dames die op mijn gewacht hebben. Een koppel uit Hengelo knikt bevestigend, wij ook. Zij gaan al maar, ik heb nood aan nat en straf. Interpelleer even wie de Tourrit gewonnen heeft. Ein Belgiër, zegt de Duitse toerist …Jelle dus, hartverwarmend als ik de replay beelden zie. Het geeft mij moed om de kleine vier kilometer langs de Schelde aan te vatten. Nog steeds zijn regen en wind een gesel. Heb mijn k-w geruild voor een poncho. Het onding vliegt in alle richtingen als speelbal van de zuidwester, dat ook nog ! Loop langs de Vlissingse kermis met meer helpers dan klanten en vervolgens helemaal alleen langs de stroom. De weergoden worden milder, lijken medelijden te hebben met de eenzame stapper. Kan aan het station meteen de trein op. Boemel naar Rosendaal, haast klappertandend want zonder verwarming en doorweekt. Gelukkig is het op de Amsterdammer en later op de bus naar Hemiksem wel warm. Ben toch maar wat blij die natte vodden te kunnen afgooien en een stevige hap te kunnen eten. Ben ondanks de ‘maar’ 30 km diep gegaan vandaag. Snak naar mijn bed …  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/16072011Vl...

23:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

02-07-11

01.07.2011 MESA te Vielsalm

In Hemiksem is het al 16°C als ik rond 06:15 vertrek, in Vielslam sieren nevelslierten het zwerk en bedraagt de temperatuur slechts 11°C. Frisjes dus. Ik vraag aan een MP waar ik kan parkeren. Ergens in de straten is het lachende antwoord, beetje spottend maar goed bedoeld. De ‘bison futé’ in mij vind een veilig plaatsje bij het station, mag ik meteen bergje op naar de start, een opwarmertje. Herman heeft al grote dorst, maakt meteen zijn eerste Leffe ‘soldaat’. Laat mij inscannen als wandelaars voor ‘de volle pot’ en huppel het heuveltje terug af richting plaatselijk meer. Rond de langwerpige waterplas in de richting van de prachtige kerk …en mag dan alweer klimmen een prachtig uitzicht over het stadje achter mij latend. Een vlakke kerkwegel, een duik tot bij een beekje en dan gaat het gestaag bergop over keienpaden in het bos. Prachtige dreven mag ik hier ochtendlijk bewandelen over een golvend parkoers. Na vijf kilometer bereik ik de Chapelle Notre Dame au Bois en het achterliggende klooster. Loofbos wordt spar en het pad eerder een aanzet tot holle weg, één constante …omhoog blijft ie gaan. Voel ik daar een paar hemelse druppels ? Zou best kunnen want her en der verbergt een donkere wolk het zonlicht. Kom nu op vlakker, halfopen terrein. Sparrenbossen met uitzicht over de omliggende, soms nog hogere, heuvels. Bij het uitkomen van het bos een monument van Airborne 505, ik ben net te laat voor de parade. In het dal een dorpje en daar moet ik naartoe. Het pad door de weilanden loodst mij terug een verdieping lager tot in Arbrefontaine. Ik neem er de tijd voor een boterham.

Loop verder langs het schattige, kleine dorpskerkje en enkele mooie huizen, een zachte klim voert mij het dorp uit. Heerlijk hoe ik hier weer mag genieten van magistrale vergezichten. Links een wat grotere gemeente. Zal vast Lierneux zijn, waar de grote rust is. Maar daarvoor is het nog te vroeg. Midden een toch vrij omvangrijke groep wandelaars loop ik langzaamaan de heuvel af, voorbij de 10 km markering en weg van het doel. De heuvel rechtover is haast verpakt in donkergrijze, zeg maar gitzwarte wolken. Als dat maar goed komt ! Ik passeer een bordje met Moulin d’Odrimont (360 m) en stap over riviertje de Lienne. Wat zich aankondigde gebeurt ook, de regenjas moet aan. Echt hevig is het niet maar nat is nat. Een vader, militair, moedigt zijn nog jonge zoon aan die haast geen stap meer vooruit komt. Je hebt er 3,5 dag opzitten zegt hij prijzend, nog even en je mag stoppen ,het is genoeg geweest. Dat ‘even’ zal dan wel nog pijn gedaan hebben. Aan de rand van het volgende dorpje wacht een stevige klim nog steeds tussen de weilanden en wat laag maïs. De parkoersbouwer heeft ons mooi in een weidse boog om Lierneux heen gestuurd. De prachtige uitzichten wou hij ons kennelijk niet onthouden en ik neem ze dankbaar in ontvangst. Heb net 15 km in de manke en andere poot bij de grote rust aan de voetbalterreinen van FC Lierneux. Peter, Eddy & Liliane zijn er mijn ‘tafelgenoten’.

Peter is een ietsje voor mij weg. Ik besluit hem achterna te gaan. Moet mij wel reppen want zie hem lopen met gedecideerde pas. Point du Jour is de grappige naam van het gehuchtje waar wij doorlopen, gevolgd door La Vaux en La Falize. Mooie natuurstenen gebouwen laten een soms slordige indruk achter. Ook mijn Eindhovens maatje spreekt hierover zijn verwondering uit, is toch wel heel anders dan thuis in de lampenstad. Zodra we de bewoonde wereld verlaten gaan we zowat de laatste keer de Ardennen bedwingen, klimmen dus. Nog steeds tussen weilanden lopend wacht weer een lange helling. Hoe hoger je komt hoe weidser en majestueuzer de vergezichten worden. De stralend heldere hemel met zijn witte wolken geven het geheel een feestelijk cachet. De mooiste dag van de vier zegt Peter met glimmende snoet genietend. Bij de 20ste kilometer laten we de heerlijke ruimte achter ons en stappen het bos in. Al zijn de meeste wandelaars dan stil en denkelijk ook wel moe, toch zie je iedereen genieten van het mooie landschap en het lekkere weertje. Waar we het bos uitkomen mogen we zakken naar de laatste bevoorrading bij een Amerikaans monument en eentje ter herinnering aan de Koreaanse oorlog. Col d’Al Hesse 475 meter lees ik op het bordje. We wandelen nu  hoog en parallel een vallei waar de weg van Vielsalm naar Baraque Fraiture doorloopt. De parkoersmeester kan het niet nalaten nog even een plaagstoot uit te delen. Klimmen dus in open terrein en met aan weerskanten een fantastisch uitzicht over het groene heuvelland, schitterend ! Dan wordt de afdaling ingezet, Peter schakelt zo groot dat ik hem nauwelijks kan volgen. Hij lijkt wel zevenmijlslaarzen aan of ruikt het paard de stal, bij Annemieke ? 25 km staat er waar wij het bos verlaten en uitzicht krijgen over Vielsalm. De laatste drie kilometer hebben we nodig om door de wijkjes van het stadje tot bij het meer te geraken en vervolgens door het winkelcentrum tot de aankomst. De paradepaardjes staan klaar voor het jaarlijkse défilé, wij gaan op zoek naar (gerste)nat. Kom ik clubmaatje Ghislaine tegen die fier haar medaille van 20ste deelname toont. Misschien de laatste keer zegt ze. 25 zal je vast nog mooier staan meiske !

Ik neem afscheid van mijn maatjes en wandel op mijn gemakje tot het station waar mijn leenkarretje verborgen staat in het groen. De meeste bussen zijn reeds vertrokken naar de verschillende kampen, alleen de late vogels zoals ik dartelen hier nog rond. Rij over Luik en Brussel en met slechts één fileleed ter hoogte van Bertem, vlotjes terug naar Hemiksem. Beetje moe maar tevreden kijk ik terug op wat toch wel de hoogmis van het Belgische wandelgebeuren mag genoemd worden. Zonder tegenslag sta ik hier vast volgend jaar weer, zeker weten.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/01072011Vi...

 

 

 

18:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: luxemburg, -v

20-07-10

17.07.2010 De Vrolijke Tippelaars Vlissingen

Tussen Middelburg en Vlissingen spant Ons Heer zijn mooiste regenboog. Die boog vind ik best leuk maar de regen noopt mij een Kway aan te trekken bij station Souburg en dit is niet echt prettig. Ik kies voor de kant van het kanaal waar de meeste bomen staan, kwestie van wat beschutting te hebben tegen het hemelvocht. Geen al te wijze beslissing zo blijkt, want langs deze kant is de Sloeweg enkel mits het uithalen van heksentoeren te bereiken. Ik het veilig en vervolg mijn weg op een groen dijkje tot de Binnenkeersluis. Mijn summiere terreinkennis blijkt een bondgenoot. Met de torens van de Boulevard als mikpunt, wandel ik de Krugerlaan af en inderdaad vrijwel rechtdoor naar de kanovijver, startplaats van het gebeuren vandaag. Voor € 2.50 krijg ik een A-viertje beschreven met 29 aanwijzingen. Het wordt mijn enige clubwerking vandaag. Maar zie, als ik buiten kom mag het regenvest opgeborgen en schijnt de zon mij toe vanuit een staalblauwe hemel. Goedgemutst ga ik op pad. Vage gele krijtpijlen zetten mij af bij de Boulevard, de Schelde en de duinen. Op het water voeren een paar coasters een vreemd ballet op. Het lijkt of een aanvaring hier op het nippertje vermeden werd. Heb ook mijn bedenkingen bij de richting die alle wandelaars uitgaan maar volg toch gedwee. In de tekst staat onder punt 4 immers ‘glooiing-strand’ en dus kiezen we met z’n allen voor de waterkant. In het zand is een pad getrokken uit plastic lattekes, een behoorlijk natte, gladde bedoening. Ben dan ook blij op het natte zand van de aftrekkende zee te kunnen wandelen, met meeuwen en scholeksters als gezellen. Zij zijn naarstig op zoek naar hun weekend brunch. Zand wordt even asfalt en vervolgens terug zand. Aan de rand van het strand, onder de duinengordel, paalwoningen en strandcabines. Bagage wordt aangevoerd per jeep of tractor.

Bij wijlen is het opletten waar je de voeten neerzet vanwege de aanwezigheid van bruin geaderde kwalletjes. Hoe verder ik kom, hoe hoger en groener de duinen worden, een prachtig zicht. Lijkt een beetje op een berglandschap. Passeer Zoutelande waar een tornooi beachvolley aan de gang is. Gedaan met zand baggeren, vanaf hier liggen lange planken als een spoor door de korrelige, gele massa.  De wind wordt steeds feller, leuk temperatuurtje voor de wandelaars, een ietsje minder voor de zonnekloppers. Geen schaars geklede dames en heren dus vandaag. Na zo’n 2:30 wandelen knort mijn maag. Ik hou halt bij een bankje onder een bewakingsradar van de Schelde om de innerlijke mens te versterken. Koers vervolgens verder over een tarmacje en rotsblokken waartussen vloeibaar pek is gegoten, tot een roodwitte vuurtoren. Geen gele pijlen te vinden en dus stap ik het dijkje op. Ben al een eind voorbij Westkapelle, richting Domburg, dit kan nooit juist zijn. Keer op mijn stappen terug, bovendijks en ...vind een krijtpijl die mij de polder instuurt en over rode bakstenen straatjes. Wat keren en draaien tot de rust in museum Polderhuis. Heb er volgens de man met kniptang zo’n 17km opzitten. Ben toch al ruim 3:30 onderweg, zijn goed gemeten kilometers dus. 

Langer dan een kop koffie blijf ik niet zitten. Loop vervolgens Westkapelle binnen waar een wedstrijd Ringrijden aan de gang is. Dames en heren in wit uniform proberen een ring aan hun spies te rijgen, gezeten op een galloperende boerenknol. Het lijkt mij niet zo eenvoudig. Kinderen worden op de stoere ruggen van de rustende paarden gezet, voor de foto, een prachtig gezicht. Maar ik moet verder. Een paar stille straatjes loodsen mij naar een langwerpige kreek, waarvan ik één lange zijde afloop. Daarna stuurt de parkoersbouwer mij over een fietspad onderaf de duinen, ellenlang maar vlak en bijwijlen schaduwrijk. Het is een uurtje lopen tot in Zoutelande waar ik gretig inga op het voorstel te pauzeren in café ...De Fiets. Neem er ruim de tijd voor een La Chouffe op fles. Denkelijk nog ruim een uurtje lopen tot de finish. Duinweg gaat van straat over in fietspad tot camping De Meerpaal. Hier mag ik trappekes op, in schuifjes, tot bovenaan het duin. Het feest kan beginnen. Hoog in de duinen loopt immers een pad, half betegeld, dan weer schelpenzand. De uitzichten die ik hierbij cadeau krijg zijn onwaarschijnlijk mooi. Rechts ligt de Scheldemonding te blinken in het schitterende zonlicht. Links het weidse Zeelandse groen met de torens van Vlissingen en Middelburg als bakens. Een oude windmolen toont aan zijn verder gelegen jongere collega’s hoe het eigenlijk moet. Het is zwoegen, steeds weer op en neer over paadjes en trappen. Een collega wandelaar houdt het voor bekeken en duikt de helling af, samen met het parkoers van de 5 km. Ik volhard, parkoers is parkoers, en wandel door stroken pas aangeplant helmgras tot de laatste duin. Er rest mij een ruime kilometer door een park tot de finish. Zal in totaal ruim 7 uur onderweg zijn voor 30 km, inderdaad goed gemeten dus. 

Al is de clubwerking bij deze tocht dan vrijwel onbestaande en wandel je soms meer op het gevoel dan op de tekst, toch vind ik dit een prachtig parkoers . Ik heb vandaag weer eens echt genoten van zee, zon, zand en duinen. Als toemaatje rest mij de 5km tot station Vlissingen. Deze kan ik volledig langs de Schelde wandelen, beginnend bij De Boulevard, langs de oude stad en dan gewoon langs het water tot de sluizen. Ook deze trip hoort echt bij een Vlissingse wandeldag. Hier kom ik vast nog terug, zeker weten.

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100717Vlis...

20:24 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

14-06-10

13.06.2010 Oxfam Fairfoxes Vosselaar

Ik wordt vanmorgen verplicht mijn mening te geven over een oude, grijze man die al enkele jaren in coma ligt. Gezien zijn gezegende leeftijd van ruim 180 jaar adviseer ik hem vredig te laten inslapen. Zijn kinderen zijn nu wel oud en wijs genoeg om elk hun eigen weg te gaan. Het duurt even voor mijn advies gevalideerd is, ik moet mij reppen voor de bus van 08u37. Zijn mijn wandelkilometers vandaag node beperkt, ik hou mij aan de in Eksaarde gemaakte belofte om ook Luc Guns en zijn Oxfammaatjes een bezoekje te brengen. Vanaf de Antwerpse Rooseveldplaats is het net een uurtje met de bus. Ook in Vosselaar een drukke bedoeling van af en aan lopende burgers die aan hun plicht voldoen. Leuk om even de modeshow van de pronte dames gade te slaan. Maar ik ben hier om te wandelen, niet om te likkebaarden !

Geniet van het aangeboden koffietje met rijsttaartje en sla een praatje met Steven, net terug van de 100km van Binche (inclusief gratis natuurlijke douche). Ook de Doetjes tekenen present, op volle getalsterkte en in volle ornaat. Ik vertrek voor de eerste lus van zo’n 15 km. Eén straat ver wandel ik al in het groen. Luc loodst mij rond de Konijnenberg. Het parkoers zal een afwisseling blijken te zijn van (nieuwe) woonwijken, achterafjes en prachtige groene stukken. Ik wandel het parkoers in mijn dooie eentje, kom af een toe een man of vrouw met hond tegen, verder niemand. Loop voorbij Carta Mundi in industriezone Visbeek en ben even later tot mijn verbazing op de Turnhoutse ring. Enkele honderden meter verder stuurt de Galgenbeekweg mij opnieuw het groen in, langs een prachtige beukendreef en voorbij een kasteel. Duik onder de ringweg door en dan wacht de vaart. Mag zijn oever volgen over meerdere kilometer te midden het frisse groen, een heerlijke wandelweg. In de buurt waar Max woont verlaat ik het water en loop door open veld tot aan de rustpost van vliegtuigmodelclub De Vliegende Vissen. Ben net twee uur onderweg en heb denkelijk 12 km gewandeld.

Neem de tijd voor een drankje en ga weer op pad. Nieuwe wijkjes en groene paden wisselen elkaar opnieuw af tot de start. Tijd voor een pilsje. Globetrotter Gwy bekijkt aandachtig het etiket van het flesje. Ken ik, zegt hij, is Palestijns bier! Hij heeft nog gelijk ook ! Het profetische Taybeh Beer blijkt in Ramallah gebrouwen te zijn en door de economische blokkades tot in Vosselaar geraakt te zijn, een wonder is geschied ! Ik neem afscheid van de Doetjes en start voor de lus van 10 km. Konijnenberg + Grootheide staat er op de wegwijzer. Weer duik ik meteen het groen in en wandel over heerlijke slingerpaadjes onderaf de genoemde berg. Vanaf een wijkje mag ik een vaste bewegwijzering volgen. Eerst wat achterafjes langs tarmacjes die nog geuren naar vers gegoten teer. Vervolgens ga ik de bossen van Grootheide uitgebreid verkennen. Het is een typisch Kempens bos met zandwegeltjes, sparren en een ondergroei van allerlei groen, varens, bramen en grassen. Paadje in, paadje uit, maal ik de aangename kilometers af. Een fietspad stuurt mij rond een open rechthoek, verlaten weide- en akkerland. Ik pauzeer even op een bankje. Verlaat het bos voor weer een andere woonwijk en mag dan de GR volgen, letterlijk over de Konijnenberg. Ook deze, prachtige lus zit er op.

Tijd voor een bruin biertje, het is terrasjesweer en de lokale braderij is druk beklant. 16u00, ik heb nog wat tijd over en beslis de 5km nog bij te lopen. Aan de overkant van de steenweg wandel ik door een omgeving die Looy noemt. Verharde weg maar wel door bos en wei, leuk. Stap flink door en ben nog voor 17u00 terug. Zoek even een kraam om de innerlijke mens te versterken en rep mij dan naar de bus. Vosselaar is Eksaarde niet, toch heeft Luc er een leuke tocht van gemaakt. Voldaan laat ik terug naar Hemiksem rijden, benieuwd naar de prestaties van Bart en Co.

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100613Voss...

22:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, -v

15-02-10

13.02.2010 W.I.K. Vlissingen

Het station van Roosendaal kent nog nauwelijks geheimen voor mij. Vandaag ga ik van daaruit ‘boemelen’ dwars door Walcheren langs plaatsjes zoals Rilland, Kruiningen of Arnemuiden. Het land van fruitbomen en weilanden is wit en wazig van een sneeuwlaag en dichte mist. Maar kijk, vanaf Middelburg klaart de lucht uit en in Vlissingen-Souburg, waar ik afstap, is van sneeuw en ‘erwtensoep’ niks meer te merken. De routeplanner ‘te voet’ stuurt mij over het kanaal en door de stille straatjes van West-Souburg richting Sloeweg. Ik pik er een eerste marspijl op die treffend lijkt op hetgeen Aktiviaclubs in België gebruiken. Toch slaag ik erin een blokje om te lopen, in de war gebracht door de tekst van mijn gids. Het is erg stil in Het Welzijnscentrum, de meeste wandelaars zijn al op pad. Okke, mijn gastheer, kijkt toch wel verbaasd als ik binnenkom. Het is dan ook ruim anderhalf jaar geleden dat ik hier nog wandelde.

Inschrijven een koffietje en ik ga op pad. Stap opnieuw richting West-Souburg. Het is uitkijken voor gladde plekken op wegen en voetpaden. Slaag er verstrooid dan ook nog in fout te lopen en wordt meteen door medewandelaars teruggefloten. Nochtans, naast gele grondpijlen hangen ook op regelmatige afstanden gele fluo driehoekjes. Heb dus geen excuus voor mijn vergissing. Ik verlaat de bebouwde wereld en ruil hem in voor de polders. Links de hoge, groen begroeide duinenrij, rechts het landbouwland. Opvallend aan deze streek, het ruime aanbod aan hoevetoerisme en de panelen in twee talen, Nederlands en Duits. In het gezelschap van een tiental andere wandelaars stap ik gezwind over tarmacjes en fietspaden zowat tussen Koudekerke en Dishoek. Het fietspad loodst ons langs grachten en bunkers uit de tweede wereldoorlog. Indertijd hadden onze Oosterburen een ander soort ‘toerisme’ voor ogen. Nu zwaaien ze hoofdzakelijk met hun eurootjes. Voorbij een radiomast gaat de 30 km zijn eigen weg. Een fietspad loodst mij op aangename manier langs grachtjes. Lopen in de buurt van Valkenisse werd erg dicht tegen de duinen aan. Plots een caravan, een geïmproviseerde koffiepost. Het Oostindische groentekroketje smaakt er heerlijk bij. Is een handelsmerk van deze tocht.

Ik vermoed aan deze post zo’n 11 km gewandeld te hebben. Ben dan wel erg vroeg en op mijn gemakje. Een bospad voert mij nu tussen chalets van vakantieparken door. Het begint ook hier lichtjes te sneeuwen. De Duinweg stuurt mij langs villaatjes richting centrum van Zoutelande. Daar raak ik even het spoor van het parkoers bijster. Tot ik café ‘De Fiets’ opmerk. Ben hier pas aan mijn elfde kilometer en dus helemaal niet zo snel als ik dacht. Ik besluit dan ook niet te stoppen en loop meteen het dorp weer uit langs de stemmige kerk. Een schelpenpad loodst mij door Het Kustlicht, deeltje van gemeente Veere. Nu ga ik echt ‘polderen’. Eerst over wegen van rode baksteen, wat in België dus kassei zou zijn, en beschut door jong struikgewas. Al is die beschutting niet echt nodig, de wind is gelukkig gerantsoeneerd vandaag. Ook de beschutting verdwijnt en nu is het echt kilometers ‘malen’ door volledig open polder, hoofdzakelijk weilanden. De einders zijn bevolkt met dorpjes, herkenbaar aan hun kerktoren. In de weilanden tientallen vogels, lijsterachtige waar ik niet meteen een naam kan op plakken. Na wat keren en draaien bereik ik het dichts bijzijnde dorp. Blijkt Meliskerke te zijn (Shannen ?), dorp met een wel erg kromme kerktoren en de tweede rustpost na 16,4 km. Is dus de eerste keer dat ik ga zitten. Het is hoog tijd voor een boterham.

Ik blijk netjes binnen aankomsttijd 16:00 te lopen en wil dat graag zo houden. Pauzeer dus ook niet te lang, temeer daar ik duidelijk weer eens de achterhoede vorm. Verlaat het dorp langs een fietspad, naast een hoofdweg. Moet een paar kilometer gewoon rechtdoor lopen tot voorbij Mariekerke. Het is intussen opnieuw zonnig weer geworden, echt aangenaam. Hele groepen ganzen trekken hoog in de lucht zuidwaarts. Zou er nog meer winters geweld op komst zijn ? In de weilanden opnieuw die lijsterachtige vogels, in groten getale en blijkbaar reeds de eerste bewegingen van hun paringsdans aan het instuderen. De Krommenhoekseweg is ook weer zo’n lange polderstraat waar geen eind lijkt aan te komen. Ik kom, hoe kan het ook anders in Krommenhoeke uit en moet meteen rechtsaf. Loop nu langs een waterloopje, in een polder van kerktorens en molens. En daar is onze caravan man weer ! Hij staat opgesteld met uitzicht op het dorp Biggekerke. Hij heeft geen koffie meer en dus hou ik het bij een bekertje water en een koekje. Loop vrij snel terug door langs wegen met uitzicht op de beide steden Middelburg en Vlissingen. Bereik finaal Koudekerke en de laatste rustpost in de plaatselijke sporthal. Begroet er Belgische Tonia en wandelvriendin. Neem de tijd voor een bruintje terwijl ik naar de korfballende jeugd kijk.

Heb nog ruim 5 km voor de boeg. Wandel rond de dorpskerk en vervolgens het dorp uit over het volgende fietspad. Huis Der Boede blijkt het kasteeltje te noemen dat in de steigers staat. Wandel over een merkwaardig pad met links fruitgaarden en rechts de eerste woondozen van Vlissingen. Ben steeds weer verwonderd over de architecturale fantasie van die Nederlanders. Als uitsmijter krijg ik nog enkele heerlijke dreefjes onder de sloffen geschoven, tussen bebouwing en grachten in. Ben inderdaad netjes op tijd terug in Het Welzijnscentrum. Heb nog ruim een uur tijd voor mijn uitloop tot station Vlissingen, zo’n 3.5 km ver. De routeplanner vertrouw ik niet helemaal en dus volg ik mijn intuïtie door de straatjes richting kanaal. Ik blijk het bij het rechte eind te hebben. Wandel een alternatief voor de Scheldedijk binnen de Vlissingse bebouwing. Neem plaats in de dubbeldekse trein, een luxe voor een boemeltje. Een uurtje later sta ik weer in Roosendaal. Dikbuikige Tullepetaoners denken dat ze Gary Glitter zijn, karnaval eist zijn tol. Koning alcohol ook want erg fris lijken de feestvarkens mij niet te zijn terwijl ze diverse treinen in waggelen. Op de ‘Amsterdammer’ blijkt bij controle iemand een fout ticket gekocht te hebben. De machine weet niet dat het vandaag weekend is, zegt de controleuse raadselachtig. NS op hetzelfde niveau als de RET …ik zal mijn kaartjes telkens maar vast in Berchem kopen, te old fashioned way bij de man achter het loket !

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

22:26 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zeeland, -v

16-07-09

15.07.2009 Egmont Zottegem te Velzeke

Ik moet dit jaar nog zo’n 20 dagen vakantie opnemen. Gelukkig helpen de weergoden en de Aktivia clubs mij een voetje. Na de Textieltrekkers bieden de Egmonters vandaag een leuke afstand aan vanuit Velzeke. En blijkbaar ben ik niet de enige die er zo over denkt. Op perron drie van het Brusselse Noordstation zitten Rudy & Rosa in het zonnetje te wachten op de trein richting Poperinge. Deze zal ons naar Zottegem brengen. Samen met Dendermondezoon Marcel en een wandelaar uit het verre Gembloux stappen we er op de bus richting Deinze. Tien minuutjes later staan we aan het Ontmoetingscentrum in Velzeke, eenvoudiger kan haast niet.

Het is al ruim voorbij de klok van tienen als ik mij op gang trek. Aan de overkant van de Provinciale baan wacht het eerste kasseitje, zijn middenstrook met gras begroeit. We worden afgezet in de Paddestraat, althans het vlakke gedeelte ervan, al lopen we er nog steeds over kassei. Een paar honderden meters verder worden de afstandenwandelaars bergaf het groen ingestuurd. Slingeren langs een lieflijk beekje door lommerrijke, weelderige plantengroei. Een eerste klimmetje zet ons af bij een klooster annex kapel ter ere van St-Antonius. Een holle weg stuurt ons helemaal de heuvel op tot het plateau waar de maïs manshoog staat. We kunnen er toch nog genieten van prachtige, glooiende vergezichten. Duiken weer enkele meter lager om opnieuw een kasseitje op te zoeken, de echte, hellende Paddestraat deze keer. Trekken meteen onze inspanning door over de Ruddershovestraat tot de steenweg. Een stevig parkoersje zowaar. Mogen nu uitbollen tot de eerste rustpost bij het kerkje van Hundelgem na 6,3 km. De meeste wandelaars doen er een terrasje, genietend van spijs en drank. Ik puf wat na genietend van het prachtige begin van deze tocht.

Even aan een menselijke behoefte voldoen en ik stoom gelijk door. Achterom het dorp worden we nu een winderig plateau opgestuurd, stappend tussen granen en patatten. De blaasgrage knaap in de lucht houdt de temperatuur draaglijk al geeft de zon nog zo van katoen. Moeten opnieuw een paar niveauverschillen lager. Lopen door een paar straatjes van Munkzwalm tot de Zwalmmolen, waar we resoluut voor het Molenpad langs het riviertje kiezen. Voorbij de Vredeskapel steken we door naar de tweede rustpost in het dorpscentrum. Hebben er ruim 10 km fraaie kilometer opzitten.

Even een sms-je naar het thuisfront en verder gaat de reis. De 21 en 28 km lopen hier een extra lus. We blijven enkele honderden meter samen tot bij het verlaten van de bebouwing. De 28km gaat dan links weg de velden in onderaf de spoorbaan richting St-Blasius-Boekel. Maar het gaat wat vroeger rechtsaf naar St-Maria-Latem, de Zwalm en de Ijzerkotmolen. Voorbij de molen gaan we linksaf een tegelpad langs de rivier volgend, een heerlijk stukje parkoers. Klimmen over een kerkwegel het dal uit en mogen op het plateau genieten van schitterende vergezichten, aan de overkant van de rivier. Bij Hembeke (Paulatum) stuurt een holle weg ons terug de vallei in. Voorbij afspanning De Zwalmkoets pikken we de 21 km op en wandelen samen langs de Zwalm terug naar de rustpost bij café Ysebaert. Ik heb er 16,8 km opzitten.

Genietend van een drankje en een broodje gehakt, begin ik te rekenen. Heb nog ruim de tijd om ook het lusje van de 21km, zijnde 3,7 km af te wandelen. Zoals gezegd zijn de eerste honderden meter dezelfde als voor de 28km, maar vervolgens lopen we rechtstreeks naar de Ijzerkotmolen. Gaan daar rechtsaf voor het prachtigste stuk van de tocht. We wandelen over een echt idyllisch paadje langs de Zwalm, voorbij Klein Zwitserland en een kunstmatig watervalletje. Zo te midden het groen langs het rustige stromende water is een heuse zaligheid. En dit gaat zo door tot bijna aan de rustpost in Munkzwalm. Ben maar wat blij dit extraatje gelopen te hebben, het was super!

Gezien het maar 3,7 km lopen is tot in Hundelgem wandel ik zonder stoppen door. Krijgen in twee schuifjes een stevige klim onder de sloffen geschoven tot op het landbouw plateau van daarstraks. Tussen de warme akkers door gaat het tot de steenweg. Daarna is het nog zo’n kilometertje ‘huisjes kijken’ tot de laatste rustpost. Het moet gezegd, het enige stukje van het parkoers waarbij we echt in de bebouwing liepen vandaag. Ik heb er intussen ruim 24 km opzitten. Er rest mij ongeveer anderhalf uur om de bus van 16:18 te halen met nog 7,7 km voor de boeg. Moet lukken. Zet er meteen stevig de pas in waar we het volgende plateau overlopen. De 28km krijgt alleen een extraatje aangeboden, inclusief prachtige vergezichten bij Schonenberg. Een boerenfamilie haalt het stro binnen op grootvaders wijze. Het doet mij denken aan een liedje van Wim De Craene :

het graan was rijp en binnen

de boer zijn hoogste wens

men zei mij dat dit alles

een paradijs was voor de mens

En zo voel ik het ook aan, paradijselijk genietend, al zal het dan hopelijk zonder vallen en opstaan zijn. Langs fruitgaarden en weilanden stap ik moederziel alleen verder. Alleen een hond blaft mij aantegen. Ik geef gas, mijn zelf ingestelde tijdslimiet indachtig. Bij een steenweg pik ik de andere wandelaars terug op. Aan de overzijde van een groene vallei priemt een kerktorentje, daar moeten we naartoe. Een laatste dalende weg, een laatste klimmetje, stomend kom ik de startzaal binnen, ruim op tijd. Kan mij nog rustig omkleden en genieten van een frisse Ename.

We zijn met een achttal op de bus terug naar Zottegem. Het is lekker koel op de trein, kan ik rustig een tukkie doen. Moe maar tevreden kom ik rond 18:45 thuis. Het was een leuke dag daar in Velzeke met een prachtig en goed gevarieerd parkoers en niet vergeten …we konden er een dertiger lopen ! De volgende midweek uitstap komt er waarschijnlijk op 29 Juli, de ‘drasj national’ van volgende week niet meegerekend natuurlijk.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

20:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -v

28-05-09

24.05.2009 Samenloop te Valkenswaard en Riethoven

Vier dagen wandelen zonder Nederlandse tochtje dat kan niet en dus bezoeken wij vandaag Peters’ Thuisland. We nemen er deel aan de Samenloop tussen Voetje voor Voetje Valkenswaard en De Grenslopers vanuit Riethoven. Peter heeft ons per e-mail haarfijn uit de doeken gedaan waar het startzaaltje in Valkenswaard juist ligt en dus wordt het een makkie. De eerste horde wandelaars is al vertrokken als wij Stayokay binnen stappen. Bij de inschrijf- documenten hoort uiteraard een routebeschrijving. Ik frons de wenkbrauwen bij het overlopen van de tekst. Rustpost drie ligt op 30,9 km na de start en rustpost vijf op 30,6km. Denkelijk moeten wij dus een stukje achteruit stappen, iets wat wij nooit eerder deden, benieuwd hoe ons dat bevalt!

Het jeugdverblijf grenst aan sparrenbossen. Wij trekken er dan ook meteen in. Bij warm, zonnig weer en wat grondnevel over de velden, geurt het hier heerlijk. De bosstrook wordt snel vervangen door stille villa straatjes en vervolgens duiken we de open velden in. Zandpaden sturen ons door pas gemaaide hooilanden, met hun typische helgroene kleur. De eerste wagenrust komt er al na 4,7 km. Het is oergezellig op het driehoekige plein onder de bomen, typisch Nederlands eigenlijk. Wij voelen ons hier meteen thuis. Pikken het bord 40 1x op en worden vrij snel opnieuw de bossen ingestuurd. Kilometers lang wandelen we over van die heerlijke slingerpaadjes door hoofdzakelijk sparrenbos. We bevinden ons blijkbaar op grondgebied Waalre. Al zijn woningen nooit veraf, toch overvalt die heerlijke rust ons. Ook al omdat er vrij weinig wandelaars met ons meelopen. Even een villawijk om U tegen te zeggen, een prachtige vijver waarrond het even zoeken is naar de opeenvolgende pijlen en vervolgens …slingeren maar weer! Zoals het in deze streek altijd wel is blijkt een open plek begroeit met rustende heide. We worden afgezet bij een groot meer, waarrond we over nog steeds lommerrijke paadjes mogen kuieren. Dra volgt een woonwijk en vervolgens lange zandwegen tussen weilanden. Het is er behoorlijk warm. Twee stevig gebouwde dames die achter ons lopen, beginnen stilaan moe te worden en mopperen er op los over het lang onderweg zijn. Ook wij beginnen onze twijfels te hebben en bereiken inderdaad pas na volle twee uur lopen een tweede keer rustpost ’t Loon. Een helper bevestigt ons vermoeden. De 10km waren er in realiteit 11,9! Nu spijt hebben we er niet van, deze lus was heus wel de moeite waard.

We zijn nog steeds aan het worstelen met de tussenafstanden op de routebeschrijving. Bedenken allerlei scenario’s hoe het nu verder moet. Volgen toch maar de tekst en dus punt 61. Wandelen de omgekeerde weg langs dezelfde beukenhaag van het einde van de 12km-lus en zetten vervolgens koers naar een steenweg, circus Bongo en de Volmolen. Langs het bijhorende kampeerterrein mogen we een eindje de Dommel volgen, verscholen tussen jonge rietstengels. Wandelen van de rivier weg en krijgen lange, rechte, lommerrijke zandpaden dwars door weiland en veld aangeboden. Heerlijk wandelen is het hier midden de groene vergezichten. We duiken vervolgens opnieuw de slingers van gemengd bos ( spar en berk) in tot de wagenrust van De Grenslopers. Pas nu snappen we, samen met Rudolf, de routebeschrijving en zijn schrijffout. 30,9 moest 20,9 zijn, daar hebben we vrede mee. Rendier haast zich naar Valkenswaard, wij moeten nog naar Riethoven toe. De vier kilometer die we dienen te overbruggen noem ik ‘het zakdoekbos’. Denkelijk hebben wij elk paadje van deze Gemeentelijke bosstrook bewandeld tot de rustpost onder de kerktoren in café ‘de Sleutel’. Het is er reuze gezellig met wandelaars, fietsers en zondags opgeklede medemensen op het terras. Veel tijd om te blijven genieten hebben we niet, we hebben nog 18km voor de boeg. Klinkerpaden leiden ons buiten de dorpskern en langs lage hoevegebouwen. Vanwege de ‘koperen ploert’ zijn we maar wat blij terug de Gemeentelijke bossen te mogen opzoeken. Het terrein is nu halfopen met bosstroken en velden, sparren, varens en patatten. We kunnen het veelal lommerrijk houden tot de tweede pauze bij de wagen aan het Aartsepad. De enkele wandelaars die ons nog gezelschap houden hoeven slechts de 4km naar Riethoven meer af te leggen, ons resten er 12.

Een korte bosstrook voert ons naar de Veldhovensedijk, een lange rechte weg midden de met grote stapels melkvee bevolkte weilanden. We mogen terug de natuur in bij prachtige plassen en half dichtgegroeide vennen, waar kikkers zich luidruchtig vermaken. Dit is een heerlijk stuk parkoers. Worden afgezet op een fietspad langs een drukkere verkeersader. Verstand op nul nu en doorlopen over de Volmolenweg en Volmolen. De circustent blijkt al afgebroken te zijn, de Volmolen in herstelling. Even voorbij de Dommel nog een zandweg en we bereiken een laatste keer rustpost ’t Loon. Alles is er al netjes opgeruimd en in een vrachtwagen geladen. De helpers zijn wel zo vriendelijk ons gratis drank aan te bieden, vocht waar we echt wel aan toe zijn. Ze vertellen ons ook het verhaal dat een wandelaar bij de Volmolen schielijk overleden is. Het zet toch wel een domper op ons enthousiasme.

Maar niks aan te doen, we moeten onze tocht volmaken, nog een uurtje te gaan. De pijlophaler komt met zijn fiets naast ons rijden om even poolshoogte te nemen. Hij is zo attent om de resterende tijd op een afstand te blijven, een gebaar dat wij ten zeerste appreciëren. De laatste kilometers zijn anders wel prachtig. Over smalle paadjes slingeren we ons door het groen, van het ene vennetje naar het andere. We beleven een werkelijk grootste finale al zijn we allebei behoorlijk moe. Drie minuten voor de sluitingstijd van 18:00 bereiken we als allerlaatste Stayokay. Eén iemand heeft de dametjes van de afmelding op ons doen wachten …natuurlijk Peter Heesakkers! Gezeten op het terras en met een drankje in de hand wordt het een gezellig babbeluurtje. De pijlophaler, tevens parkoersmeester, neemt minzaam onze felicitaties in ontvangst. Dat hij wat overenthousiast is in de aangeboden kilometers, dat nemen we er graag bij. We zouden hier nog uren kunnen blijven zitten, grappend met onze geboren verteller uit Eindhoven maar …een andere plicht roept. De weg naar Hemiksem wordt ingeslagen, er is nog werk aan de winkel voor Beneluxwandelen. Nemen afscheid van Peter met de belofte snel terug in zijn achtertuin te komen wandelen, als het even kan volgende week al in Someren. Thuis gekomen een hapje eten, de website up to date brengen, rond middernacht wordt de bedstee opgezocht, de werkweek wenkt. Onze wandeltellers staan alweer 160km hoger. Vooral voor Linda’s knoken een prachtige prestatie, ik ben dan ook fier op dat dappere vrouwke van mij en …volgend weekend gaan we er terug tegenaan. Tot dan.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

22:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -v, -r

10-12-08

07.12.2008 Parel van het Pajottenland Vollezele

Lindake gaat voor het eerst mee naar Vollezele, het wordt dus vast en zeker een mooie dag! De nieuwe startlocatie blijkt op de heuvel noordelijk van het dorp te liggen. Het gonst er van de bedrijvigheid want rond 10:00 zijn er al meer dan 600 wandelaars op pad. Een aantal onder hen, die de 32km planden, blijken na zo’n 10 kilometer terug in de startzaal aan te komen. Ik spits de oren, we zullen oplettend moeten zijn. Ik heb hier nochtans in het verleden nooit problemen gehad.

We beginnen aan onze opdracht over een vernieuwde kerkwegel die ons recht naar de flanken van de Congoberg voert. Echt klimmen doen we nog niet, wandelend over zijn zuidflank en genietend van de haast wulpse rondingen van het mistige Pajottenland. Een asfaltbaantje in de open ruimte blijkt een heuse ijsbaan te zijn, we vorderen er dus voetje voor voetje. Het extraatje dat de langste afstand aangeboden krijgt wordt er eentje voor ploeteraars. Dikke, vette akkergrond bezorgt ons lemen voeten. Jeep toeristen maken de paden nog wat minder begaanbaar. Stevig golvende kerkwegels voeren ons naar de eerste rustpost. Het zaaltje bij het parochiecentrum, de vroegere startplaats, blijkt ook vernieuwd te zijn. We hebben er een lusje van 6,7km rond de prachtige dorpskerk opzitten. Ook hier komen er wandelaars binnen die blijkbaar wegwijzer problemen hadden, wij hebben er nog niks gemerkt.

We pikken de kortere afstanden, die van de startzaal komen, terug op en klimmen langs de zacht stijgende de kant tot vrijwel de top van de Congoberg. Aan weerszijden krijgen we een prachtig uitzicht, noordelijk over de vallei richting Ninove, zuidelijk het steviger golvend Pajottenland. Langs een kasseitje dalen we de puist af en kiezen in de vallei voor ‘onverhard’. Aanvankelijk lopen we er ook over asfalt maar dra mogen we de velden in. Modderig kan je deze paden bezwaarlijk noemen, ons ommetje van daarstraks was andere koek. Rusten doen we in een overvolle zaal hartje Denderwindeke na 13km. We zullen hier drie maal komen. Onder de vele bekenden Brugse Lut & Luk, ook vaste gasten hier. Ons bekende Kwartels verwittigen dat de tussenafstanden misleidend zijn. De eerste lus zou 8,5km lang zijn en de tweede 4,25 en niet omgekeerd, zoals op het infobord staat. Het nieuws verspreid zich als een lopend vuurtje. Wandelvrienden onder elkaar bedenkt ik, toch altijd een toffe bende.

Terwijl Lucien & Marie-Louise aan de boterhammetjes beginnen, gaan wij terug op pad. Langs een verloederd dierenasiel trekken we de licht golvende velden in. We maken een omtrekkende lus richting Neigem. De donker beboste heuvel doemt voor ons op. We geraken echter niet zo ver maar slaan linksaf bij een kasteeltje. Een klimmetje en bonkige kasseiweg zetten ons terug af in open veld. Bouwpuin rolt voortdurend onder onze voeten en maakt het doorstappen lastig. Van randje Meerbeke gaat het terug naar Denderwindeke en de rustpost (21,5 km). Dit was inderdaad de langste etappe. Eén drankje later beginnen we aan het korte lusje. Duiken middels een vettig eenmanspaadje de weilanden in. Een kort en krachtig klimmetje over glibberige kassei leidt ons terug het mini valleitje uit. We wandelen naar de Heirebaan, een lang stuk vals plat tot aan een kapelletje met windmolen op de achtergrond. Terwijl we jagers de bossen lafhartig horen leegknallen stuurt een veldwegel ons langs een drietal kapelletjes terug naar onze rustpost. We bedenken dat dit parkoers nauwelijks vlakke wegen telt, dijen en kuiten vertellen ons hetzelfde verhaal.

We maken ons op voor ‘le moment suprème’ als we, opnieuw zachtjes klimmend, Denderwindeke definitief verlaten. Tot twee keer toe wordt ons de keuze verhard/onverhard geboden. Er staat wel bij dat we bij ‘verhard’ het kasteel zullen missen. Na het voetbalterrein van E. Winnik moeten we onverhard wel héél letterlijk nemen. Ploeteren ons een weggetje door enkelhoge modderstroken. Gelegenheidswandelaars met atletiekpantoffels weten geen raadt en blijven geregeld stokstijf staan, zoekend naar drogere stukken. Het enige resultaat is dat zij nog dieper in de smurrie wegzakken. Hazewind Minne dartelt vliegensvlug door het bruine goedje, zo kom je nog het beste weg, lichtvoetig. Een noodbruggetje gebouwd uit paletten zet ons af op grazige ondergrond. We wandelen naar het kasteel Steenhout (of Steenhault ?), een pracht van een bewoond waterkasteel, gelegen in een eenzaam valleitje en omringd door enkele fraaie boerenpachthoven. Sommige jaren gunt de kasteelheer ons een rustpost op zijn domein, dit jaar mogen we alleen maar kijken. Klimmen stevig het kasteelpark en beukenbos uit. Het bord van de laatste kilometer wenkt. Nog één klimmetje asfalt en onze tocht zit er op.

Het is nog erg druk in de zaal als we zo rond 16:45 binnenvallen. Terwijl wij genieten van ons abdijbiertje van ’t vat aanhoren we het verhaal van parkoers sabotage deze morgen. De schade was blijkbaar hersteld toen wij er langskwamen en we hebben dus niets gemerkt. Linda blijkt tevreden te zijn over de gewandelde omloop. Voor mij zaten er heel wat nieuwe stukken in rond Denderwindeke. Toch hou ik meer van de zuiderse routes echt het Pajottenland in, alhoewel ik mij vandaag toch wel best vermaakt heb. Het weekend zit er weer op, we kijken al uit naar volgende week. Meer dan waarschijnlijk bedanken we zaterdag de Grashoppers in Blauberg met hun winters initiatief van 34, 42 en 50km. Zij verdienen de volle ondersteuning van de Vlaamse afstandenwandelaar bij deze eersteling. Onlangs wandelden we voor het eerst door de Kalkense Meersen. Postiljon Merelbeke geeft ons zondag de kans dit nog eens over te doen. De plannen zijn dus gesmeed, nu nog hopen dat de weergoden ons gunstig gezind zullen zijn.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

20:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaams-brabant, -v

05-10-08

06.07.2008 Olympic Deurne te Vorselaar

We weten zelf niet hoe lang het geleden is, een zaterdag zonder wandeltocht. De uitnodiging voor een etentje van een collega blijkt nauwelijks combineerbaar met Ellezelles of Tholen en dus wordt het een dagje relatieve rust. Het avondje is zo gezellig dat we pas rond 02:00 ons bed opzoeken. Plan B treedt in werking, we blijven op zondag dicht bij huis. Het is nauwelijks meer dan een halfuur rijden over stille wegen tot hartje Kempen. Parkeerplaats zat en in de startzaal is het vrij rustig. Toch wel wat bekenden met Stroboer Herman, Ransuil Karel, Rudy, de postbode van Hove en Jakke IJsetripper. De parkoerstekening is fel groen gekleurd, dit komt vast goed.

We verlaten vrij snel het dorp en ruilen het voor de eerste bospaadjes. Deze etappe leidt ons naar de stuw op de Kleine Nete en achterlangs bij kazerne Den Troon. Onverharde bospaden en asfalt door het Kempense weideland wisselen voortdurend af. De eerste rust na 5,5 km komt er in Grobbendonk, klassieker kan nauwelijks. Hier zullen we een lus wandelen van ruim 8km. Mogen meteen de dijk op van een vrij snel stromende Kleine Nete, gevolgd door het statige Albertkanaal. Hier op het jaagpad heel veel fietsers aan variabele snelheid, het is dan ook prachtig zonnig weer. Mogen terug de bossen opzoeken in de buurt van Eisterlee Sport en de gekende voetbalkantine van Sportief. Het is heerlijk wandelen over de slingerpaadjes tussen metershoge sparren. Rustige straatjes zetten ons terug af bij de rustpost. Tijd voor een boterhammetje.

We verlaten Grobbendonk voor de volgende bosstrook. Bij de vele nieuwe chalets van Eikenschans gaan de langere afstanden hun eigen weg. Even wat beton en dan de heerlijke bossen van Lovenhoek. Hier kwam ik al eerder dit jaar vanuit Poederlee. Na het paadje dwars door een maïsveld gaat het ‘immer gerade aus’ over een brede baan, half asfalt, half onverhard. Het zonnetje komt voortdurend door het bladerdak piepen en bezorgd ons een aangename wandeldag. De kilometerslange rechte weg zet ons af in Pulle en de rust in café De Lelie. Hier kwam ik nog nooit eerder. We moeten allemaal lachen met een affiche …in de toiletten. Reclame voor ‘de poeperkesnacht’ met gratis uitdeling van strings en condooms. Moet kunnen … Wij houden het bij een zedig wandelingetje en maken hier een extra lus. Servituten paden leiden ons het dorp uit en de Kempense landbouw in. Maïs voert op deze schrale zandgrond de boventoon. Het is de hele tijd asfalt lopen terwijl boerderijen afgelost worden door villas in het groen. Soms dreigt de lucht even gitzwart maar we zullen het droog houden vandaag. De lus wordt besloten met een ellenlange zanddreef door de overigens stille bossen. We hebben er 31,5 km opzitten.

Stellen tot onze tevredenheid vast dat we nog niet de laatste zijn, moet in de gazet komen! We trekken opnieuw de bossen in, ontsiert door nieuwbouw chalets zoals daarstraks. Ruimtelijke ordening op zijn Belgisch. Vanaf de Niemandshoek gaat het richting 14 Kapellekens. Hoe die hier ooit ‘in the middle of nowhere’ terecht gekomen zijn weten we niet. We zijn terug op grondgebied Vorselaar en dan kan de afsluiter niet anders zijn dan het waterkasteel De Borrekens. Toch krijgen we er deze keer maar een glimp van te zien, voor ons voldoende. Echt afsluiten doen we wel met de lange, prachtige kasteeldreef, de verbinding tussen God en de Heer.

Bij een Duvel en een Trippel kijken we terug op een geslaagde tocht. In deze streek stond natuurlijk onze wandelwieg en toch …ik was nog nooit in Pulle geweest. Maken ’s avonds een eerste prognose voor volgend weekend. Als opwarmer zaterdag Eigenbilzen, waar Linda nog niet eerder was. Zondag dan ofwel het pittige Robertiaanse werk in Aarschot of de flying Kloeckskes kilometers in Merksem. Eerst nog een weekje de baas dienen.

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

13:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -v

19-09-08

02.12.2007 Parel van het Pajottenland Vollezele

Vandaag wordt een echt stormachtige dag voorspeld. Linda verklaart mij gek maar ik zal wandelen. Al enkele jaren staat de tocht vanuit Vollezele bij mij hoog aangeschreven. Ga er dit keer voor het eerst met het openbaar vervoer naartoe. Ben meer dan drie uur en met drie treinen onderweg. Eerst van Antwerpen-Berchem naar Brussel-Zuid. Vervolgens over Halle naar Edingen. Tenslotte met een ‘boemelke’ tot in Tollembeek. Sta daar moederziel alleen in het klein stationnetje. Kies intuïtief mijn weg richting centrum. Een man op de fiets bevestigt de juistheid van mijn keuze. Loop voorbij de dorpskerk met spitse toren en het standbeeld ter ere van De Lustige Balspeler. Einde vorige eeuw was Tollembeek het hart van de Belgische kaatswereld. Het begin stilletjes te druppelen als ik tegen de lange helling opklauter, koppig een rustpost voorbijlopend, tot centrum Vollezele, zo’n 4km van het station. Helpers zijn verbaasd dat ik niet opgebeld heb voor afhaling aan het station. Dank U jongens maar plantrekken hoort bij mijn wandelfilosofie.

In het startzaaltje kom ik al meteen Brugse L & L tegen. Even later ook clubmaatjes Ghislaine en Nestor. Er zijn dus wel meer gekken op pad vandaag! We krijgen meteen na de start het eerste groene valleitje aangeboden, dat we dwarsen. Vlak zal het hier vandaag zeker niet zijn. De hemelsluizen staan voorlopig nog maar op een kiertje. We steken de steenweg over bij het standbeeld ter ere van het stoere Brabantse werkpaard en beginnen dan aan de flanken van de Congoberg. We lopen eigenlijk de makkelijkste kant dit jaar. Het mooie Pajottenland is gehuld in een druilerige regen, de wind wakkert stevig aan zodra je boven op de hellingen komt. Rustige straatjes en kerkwegels brengen ons bij de eerste rust – SKO Vollezele. De aangegeven 5,2km leken mij elastisch gemeten. We zijn intussen al redelijk nat, maar onze kledij oogt nog netjes.

Daar zal na de rust meteen verandering in komen. De parkoersbouwer stuurt ons letterlijk door God en de boer zijnen akker. Bleek bruin slijk tot boven de knie! Bij de volgende boomgaard worden de schoenen enigszins gefatsoeneerd. We stappen in dalende lijn richting Tollembeek. Waar de 30km er alleen op uittrekt zijn we warempel nog met z’n achten! Die gekke wandelaars toch! In de verte horen we jagers hun ding doen. Wij mogen over stevig golvende tarmacjes lopen naar …Naturistisch Centrum ‘De Pajot’. Het enige blote dat we te zien krijgen zijn …kalende bomen en struiken! We hebben er 10km opzitten. Een korte babbel met L & L en daar ga ik weer.

Een lange rechte asfaltbaan zet ons af aan riviertje de Mark. Komen uit bij een watermolen en mogen daar de wei in. Koeien dollen er op de wind. Ze komen soms vervaarlijk dichtbij maar laten ons verder met rust. We meanderen vrolijk mee met het water over een paadje afgezoomd met Canada’s. Lopen langs de kerk en over het marktplein van Galmaarden. Een betonnen kerkwegel zet ons af in de velden …voor onze tweede ploeterpartij. De parkoersbouwer stuurt ons door open, vlakke velden en weilanden. Een prachtig wilgenpaadje zet ons af aan de voet van een hellingkje. Eenmaal boven krijg je een pracht van een uitzicht cadeau, wel hinderlijk die strakke wind en waterdruppels ondertussen. We rusten een tweede keer bij de Naturisten.

Mogen opnieuw het Stiltepad volgen, enkel verstoort door de jagende wind. Opvallend veel kruisbeelden langs de weg in alle dorpen. De Oulsberg blijkt een stevige kerel te zijn. Het bovenste deeltje is bepaald vettig. Het uitzicht vanaf de top is adembenemend. Het parkoers wordt behoorlijk pittig en golft stevig op en neer. Zo heb ik het hier graag. Bij de keuze verhard/onverhard twijfel ik geen seconde …I want the real stuff! En gelijk had ik. De afzink bestaat uit een grazig pad en ligt er dus goed begaanbaar bij, geen probleem. Terwijl wij op halve hoogte de heuvel volgen valt er steeds meer regen. Gejaagd door de wind kletst hij vanaf het lager gelegen Tollembeek tegen de heuvel op en in onze gezichten, het is soms een echte gesel. Wij komen dan ook allemaal redelijk verzopen terug bij SKO aan. Tijd voor een trappist …om op adem te komen, zeg maar!

We hebben nog ruim 6km voor de boeg. Steken de Ninoofse steenweg over en hebben opnieuw de bekende keuze. Deze keer zal het een ietsje vettiger zijn in de velden. Begin iets te hebben van een modderzwijn. Onze parkoersmeester ontbindt nu echt zijn duivels. Geen meter vlak krijgen we nog. Het is echt spielerei in de Pajotse heuvels. Verhard en onverhard wisselen elkaar voortdurend af. De doorkijkjes zijn echt prachtig. Helaas gaan de hemelsluizen ook stilaan volledig open. Dit is stevig, dit is ruig, het wandelbeest komt in mij boven. Vind het plezierig zo tegen de elementen te vechten. Is een slagske aan, zou Linda zeggen! Bij aankomst bekijken de andere wandelaars ons – proficiat zeggen ze achter de stempeltafel – ik kan met mijn miserie nog lachen ook. En ik heb nog een plannetje!

Het is pas 15:30 en de volgende trein in Tollembeek vertrekt om 17:50. Heb in het dorp een verkeerswijzer gezien ‘Edingen 7km’. Kan ik de trein halen van 17:15! De helpers geloven hun oren niet als ik mijn plan ontvouw. Een trappist later ga ik op pad. De weergoden zijn mij gunstig gezind. Ik waai bijna uit mijn broek maar het is warempel droog. Vier kilometer verder, in Herne zijn mijn kleren ook droog gewaaid. Helaas …het begint terug te druppelen. De weg die ik volg is verboden voor alle verkeer, dus een bus zal er zeker niet langskomen. Het gedruppel gaat over in regen, malse regen. De storm wakkert aan in open veld, malse regen wordt slagregen …stortregen. Ik loop hier te vloeken en te sakkeren in het half duister. Het is echt opboksen tegen de elementen. Geraak in Enghien …nu het station zoeken. Gok op basis van de straatnamen, in het Frans is goed, in het Nederlands fout. We zitten hier letterlijk op de taalgrens. Een vrouwtje wijst mij de weg. Het is 17:05 als ik het perron opstap. Ik zie er niet uit, het water loopt uit mijn schoenen! Maar ik heb het gehaald!

Blijf in de volle trein wijselijk rechtstaan in een hoekje, heb nogal wat bekijks. Moet in het Brusselse Zuidstation een kwartiertje wachten. De trein naar Antwerpen komt er aan met tien minuutjes vertraging. Heb ik nog tien minuten reserve om de bus te halen. Helaas, 10 minuten worden er in Antwerpen 20 en ik zie de bus voor mijn neus wegrijden. Eerst even vloeken en dan nadenken. Er is nog een tweede buslijn die Hemiksem aandoet. En ja hoor …een kwartiertje later kan ik meerijden. Ben finaal iets na achten thuis, snak naar droge en schone kleren. Het werd vandaag dus inderdaad een stormachtige dag, zowel letterlijk als figuurlijk. Toch heb ik er van genoten …voor één keer!

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/0...

20:21 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -v

18-09-08

17.11.2007 't Zand Middelburg te Vrouwenpolder

Het Belgische wandelprogramma voor vandaag spreekt ons niet echt aan. Gelukkig vinden we in het Nederlandse aanbod een strook Walcheren die we nog niet bewandeld hebben. Onze keuze is dus gauw gemaakt. Bij koud en zonnig weer, met her en der een mistlaagje, bereiken we vrij snel de omgeving van Middelburg. Omleidingen laten ons genieten van zowat alle buitenwijken van dit stadje! Het duurt dan ook wat langer dan gepland voor we de ruime parking bij Breezand kunnen oprijden. Opvallend veel wagens met Belgische nummerplaat. Blijkbaar wandelaars uit o.a. Geel en Kasterlee, een groepje dat wij niet kennen.

We bereiken net op tijd het ruime strandpaviljoen “Breezand” om de kudde te zien vertrekken. Wij nemen even de tijd voor een ontbijtje en een tasje koffie. We mogen meteen het erg brede strand op. Bij aftrekkend tij is het zand lekker nat en makkelijk te belopen. Het winterzonnetje geeft het zeewater een parelgrijze kleur. Op de achtergrond het helle groen van helmgras op de lage duintjes. Bij een heel zacht briesje is dit echt ‘the place to be’. Onze routebeschrijving geeft slechts 6 indicaties voor de eerste helft van de 40km, dat belooft! En inderdaad, we lopen ruim een uur lang randje branding zonder ook maar één huis te zien. Meeuwen en andere strandvogels zijn de enige gezellen van de wandelaars die we tot de einder met de ogen kunnen volgen. Onze eerste pijl geeft meteen een onaangekondigde verzorgingspost aan bij Strandwacht en paviljoen ‘De Piraat’. Het koffietje smaakt overheerlijk, het anijskoekje evenzeer.

We trekken verder over het strand met af en toe houten staketsels. Nadat de 25km ons verlaten hebben, improviseren we een tweede pauze in het mooie paviljoen ‘de 7 golven’. We zijn hier op grondgebied Domburg. Na meer dan twee uur stappen verlaten we de branding en lopen een asfaltdijk op, het lijkt net een maanlandschap. Vanaf het Vogelhuis krijgen we uitzicht op Westkapelle met zijn merkwaardige vuurtoren. De wind wordt langsom strakker en we haasten ons naar de rust in museum “Polderhuis”. Worden er aangesproken door twee leden van de organiserende club, blijken het ‘pijlophaal echtpaar’ te zijn. Zij laten ons voorgaan.

Langs de Zuidstraat lopen we door en uit het stille dorp. Bij voetbalterreinen trekken we de polder in. Links van ons de duinenrij, recht vooruit Domburg. De asfaltbaantjes en fietspaden zijn soms afgezoomd met hagen maar meestal open. We volgen ook een tijdje een grachtje tot in Aagtekerke. Zijn een uurtje onderweg en improviseren een rust. Het echtpaar ‘pijl’ haalt ons in en zullen ons een tijdje gezelschap houden. Het zijn charmante mensen, helemaal niet opdringerig. We blijven maar doorlopen door de polder tot bij kasteel Westhove en museum Terra Maris. In de cafetaria van deze laatste besluiten we te pauzeren bij een glaasje fris. Onze pijlophalers lopen door, vanaf nu wordt het dus t.v.p. (tirez votre plan). Het stoort ons niet want de routebeschrijving heeft al zijn degelijkheid bewezen.

We bewonderen het fraaie, gerestaureerde kasteel en zijn tuin. Lopen de bosrijke landerijen in. Knoestige eiken zomen de paden af. Het parkoers wordt opnieuw heel aangenaam. Stappen natuurgebied Oranjezon in, veelal fietspaden door een bosrijke omgeving. Ons echtpaar blijft zo’n 50 à 100 meter voor ons uit lopen. Heb ik zelfs mijn routebeschrijving niet nodig! We bereiken haast gelijktijdig de laatste mobiele verzorgingspost. Krijgen er ruim de tijd voor een kopje koffie. 49 lopers op de 40km en 285 in totaal zegt de helper van dienst en daar is men hier best wel tevreden mee!

Een paar minuutjes na ons echtpaar gaan ook wij het klinkerpad op. Bij camping Oranjezon hebben we het bos gehad en lopen we opnieuw door de polder. Eerst over Noorddijk nog langs een pracht van een nat natuurgebied, een slaapplaats voor ganzen. Daarna de echte polder in met z’n typische gewassen. Eén keer interpreteer ik de routebeschrijving fout maar we volgen ons echtpaar en die houden ons op het juiste pad. Langzaamaan valt de avond, de kilometers glijden onder onze sloffen voorbij, de eerste tekenen van vermoeidheid laten zich voelen. We lopen rond het dorp Vrouwenpolder en langs verlaten vakantiedomeinen. Opvallend dat alle aankondigingen hier tweetalig Nederlands/Duits zijn. Voorbij de parkeerplaats, een tegelpad het duin over en dan een prachtig uitzicht over de Noordzee bij net-niet-donker. Nog 100 meter zand baggeren en we bereiken de aankomst exact 8 uur nadat we gestart waren.

In het gezellige, rustige en warme paviljoen kaarten we nog wat na. Dit was best een aangename tocht. We kregen wat we verwacht hadden. Deze noordoostkant van Walcheren biedt weliswaar minder bossen dan de strook tussen Vlissingen en Domburg, maar de lange strandwandeling bij dit heerlijke winterweer was echt genieten. Kortom, deze tocht was een welkome afwisseling in ons jaarlijks wandelmenu. Oh ja, ook bij de terugkeer werd het Middelburgse huisjes kijken ons niet onthouden!

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/1...

21:12 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

11-09-08

18.08.2007 wsv De Vrolijke Tippelaars Vlissingen

Uit het wandelaanbod van vandaag pik ik Vlissingen. Vind het een leuk stadje en de omschrijving Strand- en Duintocht spreekt mij wel aan. De weersvoorspelling oogt zelfs zomers, wat een luxe! De Amsterdammer van 7:16 gunt mij 18 minuten overstaptijd in Roosendaal. Helaas heeft hij 16 minuten vertraging in Berchem, wordt spannend dus. En zie, vanaf Antwerpen-Centraal bedraagt de vertraging slechts 7 minuten meer en in Roosendaal zelfs maar 3, tijd zat voor een koffietje dus. Samen met een wandelaar van PWC Merelbeke stap ik op de stoptrein richting Vlissingen, een tiental stationnetjes verder. Stap alleen af in Vlissingen-Souburg voor een opwarmertje van vier kilometer naar de start. Eerst een eindje kanaal, het is bewolkt, winderig en fris, je ruikt er de zee. Het fietspad langs de Sloeweg ligt veilig tussen het groen. De startlocatie blijkt een stemmige taverne te zijn bij een kanovijver. We krijgen een ‘half blaadje papier’ als routebeschrijving mee.

Starten doen we ook meteen in het groen. Fietspaden leiden ons rond vijvertjes richting duinen en strand. Ik heb wel wat moeite met de hele dunne gele krijtpijltjes en haat het om met een routebeschrijving in de hand te lopen. Het is weer even wennen. Merk intussen het grote verschil tussen zee- en landlucht, deze hier heeft iets kleverigs en geurt helemaal anders. Na een stukje fietspad benedendijks gaat het trappekes op de duinen in. Het druppelt even maar dat is zo weer voorbij. Wat nu volgt is een kilometerslang tegelpad dat ons over de duintoppen voert. Geen meter vlak dus en met heel wat trappen. Het is soms puffen en blazen maar het uitzicht is schitterend. Links ligt een rustige Noordzee of is het de Scheldemonding? Rechts dan de polders met in de verte de torens van Middelburg en Vlissingen. Ik ben in mijn nopjes. Voorbij een paar vuurtorentjes is het even gokken om op de juiste route te blijven. Met de hulp van de andere wandelaars lukt het mij wel. We verlaten de duinenrij voor wat zanderige bospaden. Een volgende steile trap gevolgd door een klim zet ons terug af hoog in de duinen. We worden beloond met een schitterend uitzicht op Zoutelande met zijn winkelstraatje, stemmig kerkje en onvermijdelijke, molenwiekende ...molen. Daar gaat het ook naartoe. De eerste rust, volgens de meegekregen tekst, is in café ... De Fiets. De clubstempel ligt er op de toog. Schat dat wij ongeveer 10km hebben afgelegd. Ik bestel een ‘salade Caprese’ want het is intussen middaguur en de innerlijke mens dient versterkt te worden. Het is lekker gezellig op het terras, het slaatje smaakt. Komen daar nog twee Brugse klasbakken de trap afgestapt zijnde Globetrotters Lut en Luc. Mijn pauze loopt in hun aangename gezelschap tot een vol uur uit.

Ik trek verder voorbij het kerkje en over het fietspad langs de drukke steenweg richting Westkapelle. Gelukkig slaan we snel af richting groen onderaf de duinenrij. Loop stevig door tot aan de kreek, in feite een erg ruim meer bij de lokale vuurtoren. Vader zwaan stelt zich rechtop ter bescherming van zijn zonnende kroost. Even loop ik fout maar pik snel terug de juiste draad op. Het is nu wat zinloos straatjes lopen rond Westkapelle tot aan het oorlogsmuseum. Intussen is het 14:30 en moeten we nog ruim 15km lopen, 17:00 halen zal nipt zijn. Ons papiertje vermeld 14km strand tot Vlissingen, amaai! Bij een tank duiken we inderdaad het strand op. Lopen regelmatig tussen de houten staketsels door. De doorgangen zijn soms erg smal, moeder zal weer kleren mogen wassen. Mooi is het wel, het grijsblauwe zeewater onder een freel zonnetje, gele stranden en prachtige lichtgroen begroeide hoge duinen. Ik probeer op het natte zand het tempo strak te houden en toch te genieten van het gebodene, het lukt mij wel. Ruil zowat halverwege, bij ‘De Zeester’, het zand voor plankskes, dat loopt vlotter. Moet rechtdoor tot aan het Nollestrand in Vlissingen. Geen idee waar dat ligt, maar mijn summiere terreinkennis laat mijn niet in de steek. Kom netjes bij de Rooseveltlaan uit, papiertje in de hand. Nog enkele honderden meter en ik bereik de aankomst om 17:05. Kan nog net mijn stempel voor het wandelboekje versieren en dan ... is het Leffe tijd! Vraag even na hoeveel deelnemers er waren ... veel zegt het vrouwtje van de organisatie ... wel 170!! Moet veel moeite doen om niet in een bulderlach uit te barsten. Ze merkt het en zegt ...dit is België niet hoor, voor ons is dit goed.

Gezeten op het zonnige terras bedenk ik dat het toch wel jammer is dat zulke mooie tochten niet meer deelnemers krijgen. Ja, het was eenvoudig en heel summier bepijld. Toch was het een prachtige tocht en de afwisseling van duinen, bos en strand kon mij ten zeerste bekoren. Deze tocht zet ik de volgende jaren nog op mijn agenda, zeker weten. Op aangeven van de organisatie besluit ik terug te keren langs het hoofdstation van Vlissingen. Kan ik de lokale Boulevard en het pad langs het water aflopen, genietend van heerlijk weer en mij vergapend aan de voorbijvarende zeeschepen. Een beetje moe van een toch wel stevige tocht maar met een tevreden gevoel plof ik in de treinzetel. Rijden maar jongens, ons Lindake verwacht mij terug in Heimisse!

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/1...

21:17 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

01-08-08

10.12.2006 De Duintrappers te Veurne

Het werd een bizarre zaterdag want ondanks het stralende weer hebben wij geen meter gestapt of gelopen. Van 7:00 tot 13:00 hebben ik, soms letterlijk, liggen doosjes, filters, cilinders en andere dichtingen tellen voor mijn nieuwe baas. Gelukkig werden we rijkelijk verwend met koffiekoeken en …chinees. Ja, Clement, ze kennen mij hier ook al! In de namiddag rustig alleen thuis ‘achter mijn bakske’ gezeten terwijl Linda geniet van een verkwikkende fitness sessie. Het was best leuk …voor één keer.

Linda wordt zondag wakker met een pijnlijke heup en knie. Het pittige plan A (Floreffe) zal dus voor een andere keer zijn. Plan B is gauw gekozen want Marc en de zijnen organiseren in Veurne en daar gaan we bijna altijd naartoe. Het stralende weer tijdens de vlotte rit zet ons goedgemutst af bij de kleine haven. Parkeren doen we randje reglementen, je bent tenslotte Belg hé! In de startzaal is het meteen feest want incognito zijn we ook hier al lang niet meer. Het valt ons op dat alle helpers in een knappe outfit gestoken zijn, bartenders met kerstmuts is een goede omschrijving, klasse hoor Duintrappers! Na en prettige babbel over Apeldoorn, WS78, Arenzano enzovoort gaan we op stap. We vertrekken langs het haventje en de vaart Nieuwpoort-Duinkerke, in noordoostelijke richting. We zijn zo het stadje uit en trekken de weidse polders in richting Wulpen. Veel meer dan lege velden, rietkragen langs de grachten, verspreidde hoeves van oudere of recente datum en kapelletjes, zie je hier niet. Maar met het lekkere zonnetje en de wind ‘in ’t g..’ is dit best leuk wandelen. De horizon wordt aan de linkse kant gevormd door de kustlijn van Koksijde tot Nieuwpoort, stapelwolken incluis. Rechts het verre zonnige hinterland richting Diksmuide, stadje dat je niet te zien krijgt. We stappen de autobaan richting Calais over en komen in Booitshoeke aan voor onze eerste rust, we hebben er 8100 meter opzitten. Afspanning De Landsman is een klassieker voor deze tocht en je wordt er goed verzorgd met soep, koffie of wat je maar wenst. Het is hier opvallend drukker dan andere jaren alhoewel enkel de afstanden 20 en meer deze lus maken.

Na een koffietje trekken we verder over een lange rechte asfaltbaan, deze keer met de wind op kop, en dus enkele graden frisser. Na een paar kilometer pikken we de kortere afstanden op en lopen langs de bochtige Steengracht, met zijn talrijke bruggetjes, richting Steenkerke. Hier wacht de tweede rust in een bomvol want te klein zaaltje na 13900 meter. Effe Claire en JP groeten, vaste waarden bij onze uitstappen tegenwoordig. De soep is op dus het wordt koffie bij de boterham. Ook al een traditie voor deze tocht.

We lopen verder langs het prachtige verweerde dorpskerkje, over een bruggetje en het Titanenpad, het dorp uit. Bij de brug over de Lovaart gaan de ‘groten’ terug hun eigen weg. Dit betekent lange asfalt wegen door de velden richting Bulskamp. Het lijkt saai maar wij genieten van de stilte en de mooie vergezichten met onnoemelijk veel kerktorens. De rust in zaak Den Engel kennen we nog van vorig jaar. Op een groot tv scherm maken we nog net mee hoe Standard van 4-2 tot 4-4 terugkomt bij Club Brugge. Intussen zit ‘ons moe’ rustig een dutje te doen (zie foto), nagenietend van enkele pilsjes. 30 en 24 km gaan hier elk hun eigen weg. Wij lopen het dorp uit en steken de Bergenvaart over voor wat een grote rechthoek zal blijken te zijn. Onderweg komen we een bizarre toren tegen, geen idee wat dit moge zijn. Even een stukje steenweg en dan over een pad, Calonnegracht genaamd, langs de Bergenvaart recht naar Veurne. De ondergaande winterzon strooit kwistig met gelig licht over de rietkragen, een schitterend zicht. Net voorbij een kleine scheepswerf draaien we rechtsaf de Duinkerkevaart op richting Ieperbrug. Net voor het haventje ligt een uit de kluiten gewassen pleziervaarder aangemeerd die naar de naam ‘Clochard’ luistert. ‘Dopper met gasten’ denk ik onwillekeurig. Langs het haventje lopen we terug de startzaal binnen. Er resten ons nog zo’n 2350 meter stadswandeling, altijd de moeite waard want Veurne is een verzameling prachtige torens en gevels. Het is net niet donker als we opnieuw ‘binnen’ zijn, moet zowat ons record zijn hier! Een laatste babbel met Marc en een paar helpers waarvan we de naam niet kennen. Een paar Grimbergens strelen ons gehemelte. Tijd om de lokale …chinees een te proberen! Ja, we zijn tevreden naar huis teruggereden!

20:22 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -v

03.12.2006 Parel van het Pajottenland te Vollezele

Linda twijfelt lang maar de verschrikkelijke weerman haalt het toch, ze zal het bij een fitness houden vandaag. En ik, ik moet mijn kilometertjes hebben en trek naar Vollezele voor wat een leuke dertiger door het Pajottenland moet worden. Rij een beetje weemoedig over Brussel en Ninove naar het Brabantse dorpje. Een zondag zonder stappen kan ik mij niet voorstellen maar ik mis mijn maatje toch wel. Net voor de startzaal blauwe en gele zwaailichten, een akelig gevoel. Blijkt dat een, volgens toeschouwers dronken iemand, er vier auto’s in de prak gereden heeft in een flauwe bocht. Helaas, drie ervan behoren wandelaars toe die al op het parkoers zitten. Het zal je maar overkomen.

Het kleine startzaaltje is vergroot met een verwarmde tent. Doen ze elk jaar daar in Vollezele. Het geurt er ook al heerlijk naar versgebakken wafels maar ik hou het bij en broodje ‘gekapt’ en een koffietje. We starten langs een eerste kerkwegel en na zo’n 20 meter volgt al de eerste splitsing. Ik vindt dit handig want zo kan je meteen rustig wandelen. We steken de grote baan Ninove-Edingen over en stappen voorbij de fraaie Vollezeelse kerk. Kerkwegels leiden ons randje dorp naar de eerste hindernis van de dag, de Congoberg. Langs de brede asfaltweg is dit een makkie. Boven draaien we rechtsaf het bos in en kunnen meteen genieten van de schitterende weelderige horizonten waaraan het Pajottenland zo rijk is. In feite lopen we hier op een langgerekte duin zodat we zowel links als rechts kunnen genieten van het diep ingesneden groene landschap. We steken opnieuw de grote baan over en onze parkoersmeester gunt ons zowat elke wegel die het dorpje rijk is. Ik schat dat we na vier km nog steeds op enkele honderden meter van de startzaal zijn en toch is dit leuk wandelen. Als we een holle asfaltweg afdalen gaat mijn hart wat sneller slaan. Ja hoor, we draaien een fraaie kasseien kasteeldreef in. Eerst voorbij een ooit roodgeschilderde grote hoeve en daar in de diepte het kasteel Steenhout. Enkel foto’s kunnen vertellen hoe mooi dit hier is. Het bewoonde kasteel, in perfecte staat en omringt door water, ligt gans alleen in een valleitje. In het park een tentoonstelling van gereedschappen allemaal netjes zwart geschilderd, je kijkt je de ogen uit. Wij mogen letterlijk door de grote poort de binnenkoer betreden. Hier is een ruime verwarmde tent opgesteld, een uniek decor voor een rustplaats. De typische geur van glühwein vult de ruimte.

Een koffietje verder vertrek ik terug. Het begint zachtjes te regenen als we het park uitklimmen middels laantjes afgezoomd met populieren. Een stevige asfaltklim brengt ons bij een kapelletje en de watertoren. Terwijl wij terug dalen nemen regen en wind gestaag toe. Viking en zijn gezinnetje worstelen met paraplu’s maar zien snel het nutteloze van hun pogingen in. Een oude trambaan zet ons af randje Oetingen en een kasseiweg, de Schavoniestraat. Dapper volg ik in mijn eentje de afslag van de 30km. Een paar kilometer lang is het kassei, regen en wind. Zou ik gek zijn ? De kassei wordt vervangen door asfalt en later door redelijk goed begaanbare veldwegen. Het is vechten tegen de elementen, daar hou ik wel van. Als een lichtelijk verzopen waterkieken bereik ik de rust centrum Oetingen. Jacqueline en Luc zijn hier al voor de tweede keer. Even later komt Viking met vrouw en kind ook binnen. Er zijn nog meer wandelgekken op pad vandaag!

Ik vertrek voor de lus van de 30km. We volgen een oude trambaan. In een weide zowaar een paar lammetjes van enkele dagen oud en in een tuintje aardbeiplanten in bloei. Is dit december? Links van ons een beboste heuvel – de Bosberg ? Recht vooruit de bekende toren van Kester. Wij draaien terug en lopen door fruitgaarden en open veld. De regen mindert, de wind zijn zotte fluit daarentegen doet ons regelmatig wankelen. Redelijk goed begaanbare paden worden bij het binnenkomen van het dorp vervangen door kerkwegels. We rusten voor de tweede keer in Oetingen en hebben er zo’n 19 kilometer opzitten. Familie Viking doet zich te goed aan de verse wafels als ik opnieuw vertrek.

Heerlijke smalle paadjes door de velden zijn nu ons deel. We maken een grote omtrekkende beweging rond de heuvel met watertoren. Een stukje kassei in de buurt van een fraaie kasteelhoeve mag niet ontbreken. Ter hoogte van Lieferinge en Denderwindeke gaan de hemelsluizen opnieuw open. Dedju, nu is het wel héél ruig! Gelukkig maar voor even en ik kan genieten van het mooie valleitje met knotwilgen dat ons afzet bij voetbalclub E. Winnik. Vanaf hier gaat het slingerend bergop. De asfaltweg is afgezoomd met meidoorn en canada’s. Echt leuk om lopen. De torens van het kasteel priemen boven de holle weg uit. Linksaf nu de kasseilaan op van deze morgen en een tweede keer rusten in de ruime tent.

Vermits we in een valleitje zitten is klimmen de boodschap. Eerst door het kasteelpark, dan een strook bos en finaal door weiland. Hoe hoger je klimt, hoe vettiger het pad wordt. In feite onze eerste echte modderstrook voor vandaag. De hemel klaart langzamerhand uit en strepen blauw komen te voorschijn. Helemaal boven nog een splitsing. Wij mogen nog even op het plateau blijven. De ondergaande zon kleurt het hele landschap geel/oker, schitterend is dit. In de verte doemt de kerk van Vollezele op. Tussen ons ligt een diepe kloof in het landschap … Ik ken dit stuk van de vorige jaren, steil naar beneden gaat het tot aan de grote baan. Vrijwel parallel ermee lopen we terug bergop over geasfalteerde paadjes door open veld. Er zit nog een nijdig knikje in en hier hangt onze parkoersmeester zijn bordje ‘laatste kilometer’. Lekker sadistisch vind ik dit. De vijftiger van gisteren laat zich nu toch wel gevoelen. Ik kruip naar boven, draai linksaf om via een veldweggetje de overkant van het valleitje en de aankomst te bereiken.

Een beetje moe maar zeer tevreden ga ik mijn stempel halen en geniet van een goeie Leffe. Toch jammer dat met dit pokkenweer slechts 900 wandelaars kwamen opdagen. De vele kerkwegels, de schitterende vergezichten, de unieke locatie van kasteel Steenhout, deze tocht is meer dan de moeite waard. En zoals ik het hier gewend ben, het venijn zat in de staart …

20:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -v