27-09-17

26.09.2017 Grashoppers te Testelt

Kom pas net voor het middaguur in Testelt aan, een uurtje later dan gepland. Wat een letterlijk en figuurlijk grauwe ochtend was is intussen een zonnige middag geworden. Ben helemaal van slag want ontdekte vanochtend dat Linda Minne geprobeerd had € 7.000 van mijn spaarrekening te stelen. Gelukkig is ze niet helemaal in haar opzet geslaagd en ben ik slecht € 2.500 kwijt. Clubmaatje Chantal vangt mij op en stelt voor samen een lusje van 10 km te wandelen, iets waar ik haar heel dankbaar voor ben.

We stappen vrijwel meteen in het groen, eerst nog even langs de spoorbaan maar dra stroomopwaarts mee kronkelend met de Demer. Het is heerlijk wandelen door de nu droog liggende overstromingsgebieden. Het station van Zichem wordt ons keerpunt. Op de terugweg, steeds puur natuur komt de toren van de Averbodense abdij door de bomen piepen. Stapten we een heel vlak parkoers door de brede Demervallei, op het einde komt de Bergstraat aan bod. We moeten inderdaad de heuvel op, over smalle paadjes tot bij de hier beroemde communicatietoren. Ik kan Chantal in de verte de twee torens van de basiliek van Scherpenheuvel aanwijzen. We pikken Willy & Marij op en stappen samen terug naar het schattige zandstenen dorpskerkje en de goed gevulde startzaal Concordia.

Chantal trakteert mij op een Duvelke en dan keert zij huiswaarts. Ik neem even de tijd om na te gaan wie mij al verschillende keren probeerde opbellen. Blijkt Danny Van Dyck (Beerse) te zijn, de natuurlijke zoon van Linda Minne. Hij uit zowaar doodsbedreigingen aan mijn adres. Ik neem deze ernstig want de kerel heeft een verleden bij de supporterskern van den Antwerp. Voor wandelen heb ik geen zin meer. Neem samen met Marleen (Borgerhout) en enkele stappers van Hanske De Krijger de trein terug naar Hemiksem. Van Linda Minne geen spoor te bekennen. Ik ben te zwaar aangeslagen om nog aan Beneluxwandelen te werken. Publiceer een boodschap op Facebook zodat de wandelaars kunnen ingrijpen indien er met mij iets mis zou gaan de komende uren of dagen en ga naar bed. Na een woelige nacht vind ik de moed weer om voor ‘mijn’ wandelaars te zorgen. Probeer de rotdag en de gevolgen die vast nog komende zijn naar de achtergrond te verdrukken. Lukt natuurlijk slechts deels. Hoop op betere tijden.

FOTOREEKS

13:44 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -t

18-05-17

16.05.2017 Streek GR Kempen tussen Oostmalle en Turnhout

Beducht voor de warmte ben ik al vroeg op pad. Nog voor 09:00 duik ik het stenen poortje van domein de Renesse in. Ga een voorlopig laatste stukje Streek GR van de Kempen wandelen. Passeer het beeldje ter ere van de wandelaar en kies bij de eerste splitsing voor links, oostelijke richting Turnhout. Ben nauwelijks een kilometer onderweg en het spoor van de markeringen al bijster. Keer op mijn stappen terug bij de Herentalse steenweg. De markering is duidelijk naar rechts en de tekst van de routebeschrijving naar links. Tweede keer goede keer en ik wandel door pas aangelegde straten. Is dus opletten want sommige aanduidingen zijn verdwenen. Regelmatig achterom kijken loont ! Laat de bebouwing achter mij en duik het halfopen groene terrein in met ontluikend maïs, weilanden en bosjes. Nog steeds zijn de aanduidingen schaars, gelukkig de mogelijke zijpaden ook. In het eerste bos zijn de onverharde paden afgesloten wegens wildbeheer. Tarmacje lopen dan maar begeleid door het vrolijke gezang van vele vogelsoorten. Bij de boerderijen aan de Koeischotsloop kruist een wandelaar mij. Korte groet, niet meer dan een hoofdknik eigenlijk en elkeen gaat zijn eigen weg. Het is al verduiveld warm en ik vind verkoeling op een bankje onder hoge bomen bij een versierde Mariakapel. Tijd voor een boterham, heb er al 1:20 stappen opzitten.

Het parkoers loodst mij door een paar stille straten en vervolgens over brede zandpaden in een weidse boog om het centrum van Vlimmeren heen. Landelijk beton gaat weer snel over in grind tot de Turnhoutse baan. Klampovenweg lees ik aan de overkant. Lange rechte onverharde wegen door de stilte van het Kempense landschap. Bereik een woonkern van recente signatuur. Er staat een zuchtje wind in de stille straten en die is meer dan welkom. Ben in Beerse of meer bepaald wijk Den Hout. Stap tot een vaart en kies voor het parallelle zandpad. Vind niet meteen een bankje en een schuin afgezaagde boomstronk neemt zijn taak over. Een paar honderd meter verder wel een bankje en toch nog een korte drankpauze. Wandel vervolgens voorbij de Busselenhoeve tot brug 5 over de vaart van daarstraks. Mag nu wel het jaagpad op met aan de overkant een steenbakkerij. Voorbij brug 4 wordt het terrein bekend. Bekijk aandachtig de huisjes langs de vaartdijk. Vind een brievenbus met ingegrifte naam M A X. Hier moet het dus geweest zijn dat onze onfortuinlijke wandelvriend woonde. Het huisje lijkt nu verlaten, de herinneringen maken mij ingetogen.

Verlaat de vaart en duik de bossen in bij Looy en zijn rustpunt voor wandelaar en fietser. Heb nog zo’n 5 kilometer voor de boeg waarbij het Sniederspad dient gevolgd te worden. Duik het jonge bos in met een veelheid aan frisgroene varens. Het smalle pad zet mij af bij de landgoeden die Vorselaar rijk is. Dan volgen een paar prachtige dreven rond een in het groen verborgen kasteel. Ik duik het tunneltje onder de Turnhoutse ringweg in en ben nu echt in de bewoonde wereld. Nog een achterafje voorbij een OLV kapel, enkele stille straten en ik bereik het station. Het is nog maar 14:30 en ik heb dus ruim de tijd voor een wandelaarsdrankje. Neem de snelbus naar Antwerpen en ben rond 17:30 terug thuis. Er staan 24 kilometer Kempens moois bij op de teller. 

FOTOREEKS

21:12 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: streekgr kempen, -o, -t

03-04-17

01.04.2017 Kleitrappers Terhagen

Het is een miezerig weertje als we kapster Marina in Maarksem verlaten. Even met tram twie de metro in en dan een uurtje bus 500 richting Steenbakkers. Een tiental wandelaars stapt huiverig naar het lekker warme chalet van de Kleitrappers. We komen er mijn vroegere werkmaatjes Ronny & Marina tegen.

De ingekleurde 21 km beginnen met een strookje berkenbos. Vettige paadjes loodsen ons richting Hoek. Langs historische bakstenen relikwieën stappen we door een tunneltje tot de hockeyterreinen van Braxgate. Mogen genieten van het prachtige Schorre domein, het monument ter ere van zijn meest gulle sponsor Tomorrowland en zijn Deltaweide. Korte babbel met Jan (ex Police de Bruxelles) en we bereiken de eerste rustpost bij jeugdbeweging Calimero.

Korte pauze en we gaan er weer vandoor. Passeren een eerste watertoren en lopen door nog kale akkers tot de s’Herenbaan. Pikken een stukje park van Boom mee, met zijn beekje en nu al bloeiende bosanemoon. Hé, hier zag Patrick gisteren pijlen hangen ! Ja hoor, we gaan fietspaden op, genieten verderop van nog meer anemoontjes in een bosstrookje en passeren een tweede watertoren. Langs Hoge Zandvelden en de Clemenshoek zoeken we de tweede pauze op in de ruime voetbalkantine van Reet. Het miezerig van deze ochtend heeft dan al lang plaats gemaakt voor een aangenaam lenteweertje.  

Nog ruim 8 km voor de boeg. Schapen aan de ketting bij Wilgenveld, natuurlijke grasmaaiers. Sigrid en haar maatje achterna over landelijke fietspaden. Schrijven een weidse boog om het centrum van Reet heen, langs serres en de eerste bedden van paardenbloem in bloei. Beekvelden, het Koningin Astridparkje en de pronte kerk. We zijn zo de bewoonde wereld terug uit, het landelijke in. Zetten koers naar het deel van de Schorre waar nog aan klei-ontginning wordt gedaan. Een laatste stukje puur natuur met waterpartijen en de berken prominent aanwezig. Het is tijd voor ons Duvelke.

Vinden het nog wat vroeg om naar huis te gaan en stappen dus nog de 5 km af langs Braxgata, Hoek en de Rupeldijk vanaf Steencaycken. Het tweede Duvelke wordt genoten samen met de boertjes De Keyser. Zij vallen haast van hun stoelen bij het vernemen van de laatste wandelnieuwtjes. Tja, wij sluiten nog eens de zaak …

FOTOREEKS

19:49 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -t

15-02-17

11.02.2017 Pascale For Ever in Tessenderlo

Diest ligt er wit bepoederd bij als wij er op bus 299 wachten die ons naar Tessenderlo zal brengen. Een kort ongewild ommetje vanaf de markt aldaar en we staan in de ruime startkantine van Campus Russelberg. Veel bekend volk met onder meer de vier musketiers uit Hoeilaart, Sigrid en Kareltje. Het parkoers blijkt tien-tien-tien te zijn, drie stevige etappes dus.

We beginnen eraan onder lichte sneeuwval door exquise villawijken.  Dra dagen de eerste bospaadjes op, Schooterheide. Vervolg door halfopen terrein, weiland en het tarmacje van de Jagersweg dat ons naar Gerhagen loodst. We sluiten aan bij ‘pinguins’ Irène en Roger. De heren keuvelen gezellig en moeten een tandje bijsteken want de dames hebben er zin in. We passeren de alom bekende visvijver en het Jagershuis. Dieper in het bos wachten bepaald nattige paden. Een kleine twee uur stappen tot rustpost Schoolhuis, drukbeklant. Heel wat medestanders hebben er al een tweede etappe opzitten.

Onze naamgenoten uit Halen kondigen een leuke lus aan die zij voor de tweede keer gaan lopen, de maniakken! Weg zijn wij langs sparren met een ondergroei van bramen. Een leuk stroken lage dennen ook. Aan de overkant van de baan die Diest met Veerle & Westerlo verbindt wacht een prachtig ven en frisgroene gaspeldoorn. We trekken de open ruimte in over zandpaden en langs heide. Scherp naar rechts dan over het fietspad daar naar de ‘lekdreef’ leidt. Gelukkig moet Linda uit Halen vandaag niet zo ver! We gaan heerlijk slingeren over bospaadjes allerhande met even een mistig uitzicht over de abdijtoren van Averbode. Keren eigenlijk op onze stappen weer tot het grote ven van daarstraks. Passeren de in verval zijnde Bierhoeve richting bewoonde wereld. Een paar leuke dreven en dan wat huisjes kijken tot de rustpost van daarstraks, nu al minder drukbeklant.

Nog een tientje voor de boeg en de eerste vermoeidheid laat zich gevoelen. Uiteraard passeren we de Mariagrot aan de rand van Gerhagen. Tarmacjes voeren ons langs vennen en weilanden naar de Peerdenposterij. Opnieuw de bossen in en in een brede boog om weer andere weilanden heen. Passeren ‘le chique’ van Ter Scoete en de uitkijktoren. Halve bebouwing in de bossen dan met de voor de Kempen typische chaletbouw. Hier lijken ze vast bewoond te zijn. Van Zavelberg dalen we stilletjes terug af naar Tessenderlo Centrum. Korte klim en we bereiken de finish om Sabine & Fred te mogen begroeten. Nog wat dollen met de Hoeilaarders en het is tijd om huiswaarts te keren. Heerlijke, prima georganiseerde bostocht van Pascal For Ever. Een naam om te onthouden.      

FOTOREEKS

19:28 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgisch-limburg, -t

13-01-17

12.01.2017 Wandelend Paal

Eddy bevestigt wat Jefke me vertelde. Het is zo’n drie kilometer wandelen van station Beringen tot AC Tervant. Een wandelaarster op de fiets loodst mij ongewild het juiste paadje in vanaf het Albertkanaal. Allemaal bedankt mannekes (en vrouwtje), ik heb weer wat bijgeleerd.

Bomvolle startzaal zo rond 10:00, er wordt regen voorspeld vanaf 15:00. Opvallend ook hoe weinig mensen ik hier nog ken. Ben dan ook zo’n 13 jaar geleden verkast naar de Rupelstreek. Indertijd kende ik er haast iedereen (mits lichte overdrijving). Op pad dan maar, op mijn eentje van de Sparrenstraat naar het eerste sparrenbosje. Helaas raakt Vlaanderen steeds meer volgebouwd en wegen die Vlaamse bakstenen steeds zwaarder op de wandelaar zijn maag. Het rondje langs de E313 loop ik samen met Leo van Mieke Pap. Hij geeft mee dat, als hij zijn goesting mag doen, de afstandenwandelaars op 28/10/2017 vanuit Ravels een leuk initiatief te wachten staat. Hou de info kanalen in het oog mannekes !

Eerste pauze na een kleine zes kilometer bij Sint-Sebastiaan Meelberg. Leo heeft honger, ik stoom gelijk door. Zachtjes door de deels gekapte bossen rond de Watertoren van de Klitsberg. Even scherp dalen bij het weerklinken van een verwoed hakkende specht en dan de vallei in bij Sint-Joris. We breien een lange betonlus aan ons parkoers. Veelal fietspaden door het halfopen weideland. Leo haalt me weer bij als we een tweede keer een klimmetje verorberen aan de andere kant van de Klitsberg. Nu stoomt hij door bij de rustpost en ga ik voor een pauze.

Babbeltje her en der, blijf alras 40 minuutjes zitten. Moet er vandoor mannekes, mik naar de trein van 16:30. Het zwerk oogt trouwens stilaan donkerder, als dat maar goed komt ! We steken door naar domein de Paalse Plas en zijn stevig golvende … golf terreinen. Enkele dapperen wagen er zich toch aan het balletje slaan. Terug de E313 over dan en gelukkig even verder een onverhard eenmanspaadje en opnieuw halfopen achterliggend terrein. Wat voetbalpleintjes, een fietspad in het groen. Helaas uitlopen door een woonwijk tot de voetbalkantine.

Neem even de tijd om te Duvelen met Karmijn. Hij weet te vertellen dat de andere Yvan ‘le terrible’ onfortuinlijk in het ziekenhuis is terecht gekomen. Langs deze weg wensen we hem een spoedig herstel. Ik red het net voor de eerste druppels tot station Beringen. In Hemiksem aangekomen regent het al stevig door. Morgen rustdag, heb voor deze maand al 244 km op de teller staan. In het weekend plannen we Eeklo en Deurne (Antwerpen) als de weergoden het toestaan.

FOTOREEKS

 

16:34 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgisch-limburg, -p, -t

04-08-16

02.08.2016 Wandelclub Temse te Velle

Ondanks twijfels in de weer berichtgeving waag ik het er op. Blijkbaar kan ik op een eenvoudige manier in Velle geraken. Ja, ja, Velle, een deelgemeente van Temse tegen Sint-Niklaas aan geprangd. De vriendelijke buschauffeur wijst de weg vanaf halte De Krekel. Miezel vergezelt mij naar een startlokaaltje onder de kerktoren. Het lijkt op een werf. Ik mik op de volle afstand van ruim 20 km.

Stap langs een tarmacje richting grondgebied Sint-Niklaas, van bebouwing naar bosrand en zowaar de rotonde bij de bushalte waar ik net vandaan kom ! Duik vervolgens een prachtig sparrenbos in met een weelderige ondergroei van varens. Slinger mij behoedzaam een weggetje tot een heuse wagenrust naar beproefd Nederlands model. De dames zitten er verdoken onder een luifel en ik loop gewoon door, slingerend langs prachtige mostapijten tot de Jagersdreef. Breeduit grindpad tot een aanplant van ‘kerstbomen’. Dwars door een stille wijk van landhuizen dan en vervolgens door nattige velden met boven het hoofs het sissende geluid van hoogspanningskabels, Doel is niet veraf. Over de privé parking van de lokale slager stap ik Haasdonk binnen en pauzeer bij Nachtvlinders. Er staan zowat 8 km op de teller.

Ik twijfel, neem ik de bus weg van het nat of loop ik toch nog door. Op slecht karakter en tegen beter weten in gaat het langs een kerkwegel en een strookje steenweg richting voetweg 34. Langs orchis, maïs in de bloem en verdom pikante netels terug de weidse landerijen tegemoet. Een strookje oude (militaire) spoorbaan loopt dood in het bos. Verderop wacht een KMO zone en de dreven rond het Hof van Saksen. Loop al de ganse dag moederziel alleen, geen tweede gek te bekennen. Haast eindeloos landelijk tarmac voert mij terug naar de rustpost in Haasdonk. Hoe is het, vraagt de kassierster. Nat, natter, natst is mijn antwoord. Tja we kunnen er nog om grijnzen ook !

De laatste loodjes beginnen bij het dorpsplein en de imposante dorpskerk. De Bunderwegel en een kasseitje voeren naar het lokale Fort. De parkoersbouwer schudt er een wegel uit zijn mouw van nauwelijks 20 cm breed in het hoge gras. Leuk al lijkt het bijwijlen een roetsjbaan. Vanaf kapel Sint-Amelberga even verpozen op het tarmac langs een hectare of zo zonnepanelen met een rustdag. Een laatste strook maïs, een laatste bosje, doorregent zoek ik het bushokje bij De Krekel op. Zit er wat humeurig mijn laatste booke op te peuzelen tot de bus terug naar de Koekenstad. Het heeft maar één keer geregend vandaag …. de godganse dag !    

FOTOREEKS

 

14:34 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -v, -t

07-04-16

02.04.2016 wsv Tervuren-Bos

De Lijn zet ons op het verkeerde been en wij stappen ettelijke honderden meter te vroeg van de bus af.  Het laat ons toe een babbeltje te slaan met Tilly & Jean-Pierre (Puurs) en een onfortuinlijke chauffeur uit de blubber te duwen, terug op berijdbare ondergrond. Je maakt wat mee als wandelaar !

Tot onze verrassing clubmaat Peter in de startzaal en hij steekt even voor ons van wal. We stappen recht naar de muzikale fontein en vervolgens langs het Afrika museum, nog steeds in de steigers. Door jong bos en vervolgens langs de achterste vijver tot de Leuvense Poort en de Voer. Waterkiekens zijn druk in de weer met het nesten bouwen. Pauze kunnen we nemen In Den Congo, onder de stemmige kerktoren van Vossem. Te vroeg voor ons en we stomen gelijk door vrij snel bijgehaald door Peter. Plintveld stuurt ons de heuvel op en naar een eerste kasseitje. Bosdelle is nog een aardig stukje natuur. Een specht timmert er vrolijk op los. Dan komt het Moorselbos aan de beurt. Tarmac lopen langs kasten van landhuizen met grasperken wit van de bloeiende bosanemoontjes. Het parkoers verwordt tot huisjes kijken, de VRT-toren vormt een verre achtergrond. Tramweg ‘Zwette Jean’ zet ons terug af in centrum Vossem. 12 km in de kuiten en dus tijd voor een ‘booke In De Congo’. Uiteraard een bruine boterham.

Onze gastheer trekt nu de heuvels in. Alle registers open zoals wij het verwachten hier in de streek. Een viertal kilometer op en neer hossen door het heerlijke Brabantse landschap tot de kerk van Duisburg. We besluiten nog eens ‘door te trekken’, Peter in het gezelschap van Waaslanders Tiny & Danny achterlatend. Leuk uitzicht vanaf de Voarenberg en dan weer een heel eind straten lopen tot Kleinveld en Eizer. Onze Wilfried zou hier vast wat anders mee doen ! Een klimmende holle weg zet ons af  in open veld ergens tussen Duisburg & Huldenberg. De kasseitjes die we nu dokkeren zijn ons zeer bekend van eerdere GR-tochten. Tot ver voorbij de eenzame kapel is het hotsen & botsen. We worden daarbij danig op de zenuwen gewerkt door tientallen kleine, zwarte vliegjes. De lente is in ’t land al oogt ze vandaag grauw en grijs. Een nieuwe wijk, een pittig klimmetje, laatste pauze in Duisburg.

Opnieuw herenigd met Peter lopen we Mieke & Roland achterna langs de Voarenberg. Dan volgt de Terschurendreef en … eindelijk het Zoniënwoud. Flaneren heerlijk over de golvende paden en de brede bos boulevard. Duiken een grasgroene vallei in die ons zal afzetten bij de Wolvenweg, heerlijk hol pad. Centrum Tervuren meteen en laatste mogelijke pauze op 1700 meter van de finish. Nog een kwartiertje huisjes kijken langs onder meer een witte wijk en toen … was er Duvel. Busje komt zo, Peter heeft nog dorst en blijft bij de broertjes de Keyser hangen.  In Leive on de stoese hebben we nog tijd voor een laatste natje en dan sporen en brommen we huiswaarts. Mmm … we hadden meer verwacht van deze tocht en van het weer. Morgen ander en beter …

FOTOREEKS

 

21:11 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -t

12-03-16

05.03.2016 Les Roses Noires Tubize

Toch handig zo’n rechtstreekse treinverbinding. 70 minuten relax reizen van Antwerpen-Centraal tot Tubize. Kilometertje wandelen door de grauwe Waals-Brabantse gemeente en we staan in de ‘buvette’ van de lokale voetbalclub, een topper ‘en D2’. Het is er kaal en stil, gelukkig brengen de roodgele clubkleuren wat leven. Net als ‘permanent’ van dienst Daniele, die mij als een echte Waal een kus geeft. Uit Herne zijn nog steeds kranige Willy en zijn vrouwtje paraat. Hij beseft niet hoe dikwijls ik thuis bovenaan de trap van de slaapkamer aan hem denk. Maar we gaan wandelen, een tochtje van ruim 28 km. Jaren geleden dat we hier nog waren. Starten meteen pittig langs de muren van een tot lofts in ombouw zijnde industriële site. What goes up must come down, vandaag tot de kale vlakte van wat ooit de Forges de Clabecq was. Nu niet meer dan een stationnetje vol graffiti en een platen frietkot. Brug over het kanaal naar Charleroi en dan langs de steenweg omhoog voorbij de dorpskerk. Onmiskenbaar Waals allemaal met typische werkman huisjes. Weg van de bebouwing, smal pad langs bolle akkers, ooit tarmac geweest. We volgen een klaterend beekje tot de ingang van een kasteel, nu privé universiteit domein. Wegdraaien het statige bos in, pittig klimmen tussen beuk met een ondergroei van bloeiende paasbloemen in het wild. Rustpost na 5,4 km in een cafeetje te Sint-Veroon (Halle/Lembeek). Le patron y parle uniquement la langue de Molière.

Bakje flauwe koffie (dirt water zou mijn Braziliaanse collega zeggen) en weer op pad. Hoog boven en parallel de vallei over een tarmacje dat duidelijk dienst doet als sluipweg. Voorbij een hoeve die er denkelijk vijftig jaar geleden eender uit zag. Kleine hokjes weerszijden de weg herbergen het vee, de mesthoop prikkelt onze reukorganen. Duiken de vallei in langs onverhard, zeg maar vettig, om meteen weer te klimmen. Een brede holle weg met overdaad aan klimop loodst ons naar het akkers plateau. Prachtige vergezichten meteen. De parkoersbouwer gaat wat spelen met de heuvel en onze kuiten, steeds weer op en neer golft ons pad. Een laatste duik, we pauzeren in een klein schooltje te Braine-le-Château onder meer met Jean & Liliane (Anderlecht).

Na de pauze stappen we door het dorp om vervolgens aan een stevige klim te beginnen. Mogen op adem komen in de Sentier du Hasard, rustig bospad, en dan terug een niveau lager tussen de woningen. Lekker vettige klim langs weilanden vervolgens, vlak komt in dit parkoers niet voor ! Om de lokale voetballende jeugd te bereiken moeten we weer een verdieping lager. Bois des Pochets, lees ik op het volgende bord voorbij een roze hoeve. Upstairs maar weer tot de rustpost in Sint-Veroon. Hé, hé, stevig werk tot nog toe maar wij vinden het prima. De nivellering neemt af. We stappen naar een mini watertoren en fraaie gedateerde woningen. Stilaan bergaf tot het kanaal en de brug van daarstraks. In de vallei werkman huisjes. Het begint ons te dagen. Hoog in de heuvel de woningen van het kader, in de vallei die van de werkman, allen Forges de Clabecq. We wandelen rond de kaalgeslagen industriële site en duiken langs een landelijk kasseitje, samen met een straatbeekje, terug naar beneden. Meteen terug upstairs natuurlijk langs woningen en akkers met laagstaand wintergraan. Laatste rustpost in cafeetje l’Egypte. Net op tijd om te zien hoe Spartacus de troepen van Lefevere te grazen neemt.

De laatste loodjes nu, enkele vlokjes sneeuw die smelten voor de zon. We wandelen een heen-en-weertje langs de spoorlijn richting Hennuyères. Nog één klimmetje en vervolgens door gehucht Stéhoux. Langs het kasseitje van le Pont du Diable terug tot een riviertje en dan … recht naar den Duvel. De opeenvolging van heuvels heeft zijn tol geëist, we nemen een ruime pauze. Ik heb een fout uur voor de trein in gedachten en we missen hem dus net. Halfuurtje wachten, geen ramp. Helaas zijn er ook werken rondom de Rooseveltplaats en missen we onze drie verbindingen naar Hemiksem ! Resultaat : pas om 21:30 thuis, het kan verkeren zei ene Bredero !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/05032016Tubize 

 

 

22:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -t

31-03-15

28.03.2015 Kleitrappers Terhagen

To walk or not to walk, that’s no question for us – we keep walking !

Er zijn wat nevels opgeklaard ten huize Minne en we plannen een budget zachtere wandel activiteit uit te proberen. Een kwartiertje met de bus en we bereiken Boom Markt. Stappen in de grijze, ongezellige ochtend langs die mooie Rupel richting Terhagen, 3 km stroomopwaarts. In het chalet van de Kleitrappers zijn we meteen met 6 IJsetrippers. Stormy Jakke en zijn dame, het familiaal duo Ghislaine & Lydie ook. Elkeen gaat zijn eigen afstand en tempo.

Wij kiezen voor de 22 km en zoeken meteen opnieuw de Rupeldijk op die we volgen richting Rumst en de nieuwe pronkerige flats van De Waterkant, samen met de 4 km. Duiken vervolgens weg door werkman straatjes naar puur natuur. Zachte regen vergezelt ons over kasseitjes en langs overvloedig aanwezige berk. Hier wandelen we graag ! Door poort De Beukelaer bereiken we opnieuw Terhagen en stappen terug de Rupeldijk op, stroomafwaarts nu. Weg van de dijk langs een fraaie herdenking aan vroegere baksteen tijden en dan door een tunneltje richting hockey spelende jeugd. We weten, nu gaan we genieten van die schitterende Schorre, zijn waterpartijen en houten bruggen, odes aan Tomorrowland ook. We klimmen de delta heuvel op, genieten van het magistrale, al is het dan nevelige, uitzicht en stappen bij de Sint-Catharinekerk het domein uit, recht naar onze eerste pauze bij Chiro Calimero. Hebben 8 km in de kuiten (+ 3 vanaf Boom).

Na de boterham gaat het richting oude watertoren van Kleine Steylen. Gras- en grondpaden liggen er vettig bij. De Hazeweg loodst ons richting Schensbossen en zijn bamboe plantage. Beton lopen nu tot de voetbalkantine van SK Reet, nauwelijks drie kwartier verder. Een grindpad loodst ons nu door weiland en dan volgt tarmac. Langs woonwijk Wilgenveld en door de open weilanden van Schranshoeve, parallel de E19 snelweg. Pas bij wijk Beekvelden komt er terug variatie op het menu dankzij het Park Astrid. Dan moeten we terug achterliggende fietspaden op voorbij de kerk van Reet. De Schorre snijden we terug aan langs het Kleibrekerspad, breed en dalend de nog actieve klei ontginning volgend. Prachtige natuur verderop met grindpaden en berk, een visput en een schitterende open plek, zanderig. Een laatste pad loodst ons voorbij een langgerekte plas met uitdijende rietvelden, prachtig stuk natuur. De finish is nabij.

Even bijpraten met Ghislaine & Lydie, het is tijd om de terugweg aan te vatten. Bij laag water nu stroomafwaarts de Rupel volgend tot Boom waar de bus binnen de minuut vertrekt. Zijn verdorie omstreeks 16:30 thuis en hebben toch 28 km in de benen. Hielden het daarbij overwegend droog, een meevaller dus deze toch wel gure dag. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/28032015Terhagen

 

20:49 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, -t

31-10-13

26.10.2013 Euraudax te Terhagen

Al heb ik dan een loodzware werkweek achter de rug, ik wil perse het jubileum van Kim en de Kleitrappers meemaken. Linda brengt mij met de wagen zo rond 08:30. Zelf komt ze alleen maar voor de koffie en de gezelligheid, de knietjes zijn niet happig op een zware inspanning. Tien jaar Euraudax vanuit het chalet van de Kleitrappers, Kim wil er in schoonheid eindigen met een viertal lusjes naar alle windstreken. Zo’n 50 wandelaars geven gehoor aan zijn oproep.

Het eerste lusje van 7,55 km geeft meteen de teneur aan. Kim waarschuwt dat bepaalde stroken dienden geschrapt te worden wegens te nat, andere kunnen delicaat zijn door de neerslag van de voorbije nacht. Toch krijgen we heel wat natuur tot de kerk hoog boven Boom en tot bij een stompe watertoren. Berk voert de boventoon in de oude kleiwinningen die doorheen de jaren werden omgetoverd tot natuurgebied bij uitstek. Rondom een plas wordt het terrein bepaald vettig. We glijden er allen behoedzaam doorheen. Het is behoorlijk warm en zonnig, denkelijk halen we makkelijk 20 °C. Fotografen halen hun hart op, Lucia heeft een zwak voor paddenstoelen. We maken een ommetje langs de volkse huisjes van Rumst alvorens de Rupel op te zoeken. Stappen zodoende terug naar het chalet voor een eerste pauze.

Met Linda Thijs nog steeds als ‘backmarker’ duiken we opnieuw het natuurdomein in voor een ruimere omzwerving. Over vlondertjes en langs trappen komt er een pittige klim aan te pas. In de buurt van de watertoren hergroepeert Kim gedeeltelijk. Linda zal een groepje van zo’n tien wandelaars met achterstand op sleeptouw nemen, geassisteerd door een wandelaar uit het naburige Niel. Langs de weilanden van Kleine Steylen gaat het richting Dirkput en Booms kerkhof. Kim kent zijn Rupel klassiekers en stuurt ons door de bosjes van domein N en vervolgens het park van Boom in. Hij kiest er het mooiste laantje uit langs het water. Bij de lokale voetbaltempel wacht Charles met de bevoorrading, we hebben 15 km in de kuiten.

Ik bel even met mijn Linda, ze zal aansluiten voor de laatste 25 km, wil ook genieten van de prachtige herfstdag. We gaan nu de fietspaden op richting Reet. Het tempo stokt. We wandelen op het gemakje door de bebouwing tot het recent aangelegde natuurdomein van de Molenbeekse Plassen. Vervolgen door puur natuur langs een oude kleigroeve en de heuvel op tot de ‘Tafelberg’ en zijn prachtige vergezichten. We duiken terug naar beneden en enkele groene slingers verder wachten soep en croque. Zijn halfweg.

De bezetting wijzigt als we aan de tweede helft beginnen. Een tiental wandelaars keren huiswaarts, er komen enkele nieuwelingen bij en Charles wordt ‘laatste man’. Stappen over de Rupeldijk richting Rumst en de 3 rivieren. Hier gaan Nete en Dijle (+ Zenne) over in de Rupel. Vechtend tegen hevige rukwinden stappen we naar de fameuze blauwe bruggen en maken een rondje langs visvijver en door het park van Rumst. Langs stenenbakkersbedrijven zetten we terug koers naar Terhagen. Deze lus heeft wat minder te bieden. Tijd genoeg dus om wat bij te praten met Raymond die zijn hart eens moet luchten. L’amitié par la marche geldt voor ons allemaal.

We hebben nog zo’n 17 km voor de boeg als we een laatste keer vanuit het chalet vertrekken. Kim loodst ons door een paar bosjes richting Boomse Hoek en zijn scheepsbedrijven. We lopen vervolgens dwars door de City richting tunnel onder het spoorstation en zo verder naar Noeveren en zijn steenbakkers museum en nieuwe bedrijvenzone. Voorbij de voetbal van Niel weten wij een kasseiweggetje dat naar de Walenhoek voert. Uiteraard laat Kim ons genieten van deze prachtige strook natuur met bosjes en vooral veel vijvers, oude kleiputten. Onze gastheer woont even verder op de dijk. We worden er verwend met spiesjes en een heuse beker Cava. Het moet een beetje feestelijk zijn. Is het er vandaag heerlijk toeven, gezeten op de trappen van het gebouw, we halen herinneringen op naar de kletsnatte bedoening van vorig jaar.

De laatste etappe stuurt ons over de Rupeldijk naar de donkere kerk van Hellegat. We wandelen over een breed graspad door het Hellegatbos. Dan komen de steegjes van Noeveren met hun werkmanshuisjes aan bod. Renovatie is er volop aan de gang. Kim verzorgt zijn gasten tot in de puntjes, we lopen dwars door ’t Geleeg met zijn oude droogplaatsen voor Boomse baksteen. Stilaan valt de avond. We zoeken de Rupeldijk op. Voorbij de imposante Rupelbrug wandelen we over de Boomse kaai. Moeten opnieuw door Hoek en langs cafeetje ’t Steencaycken. De laatste paar kilometer kuieren we met z’n allen, gezellig keuvelend over de Rupeldijk tot Terhagen. Kim maakte er weer een fijne happening van, De Kleitrappers zorgden voorbeeldig voor natje en droogje. Wij rijden glunderend terug naar Hemiksem. Hebben elk volgens eigen mogelijkheden van een prachtige wandeldag genoten.

 

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/261020...

20:16 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -t

25-09-13

21.09.2013 Les Marcheurs du Hain à Tangissart

De auto wordt nog eens van stal gehaald. Les Marcheurs du Hain beloven een vernieuwd parkoers vanuit Tangissart en daar willen we bij zijn. Weliswaar niet voor de 60 km, zo vroeg raken wij niet meer uit de bedstee. Toch parkeren we al om 08:00, redelijk onreglementair, in de buurt van de startzaal, hopend dat de arm der wet een oogje zal dichtknijpen. Onze eerste bekenden zijn Tiny en Dany, voor Tiny een doorgedreven training van de pijnlijke knie en dit over zo’n 20 Waals-Brabantse kilometers.

 

We verlaten het dorpje langs de Ry d’Hez, een beekje. Mogen meteen klimmen door een pracht van een hol en woest bosrijk pad tot op een plateau van akkers. Smalle paadjes loodsen ons verder langs de bosrand tot een meer imposante rivier. Stappend langs een houten wand bereiken we het volgende dorp, Bousval. Mooie opener deze 3,4 km. We pauzeren er even want er wachten 8 km. Volgen aanvankelijk een oude spoorbaan. Vervolgen onze weg lang biet & maïs. Een holle weg met 10 % klimpercentage voert ons weg van mooie woningen tot een steenweg. Erop en erover, we wandelen de velden in langs ondermeer de Chemin del Wastez. Koeien loeien in hun ruime stallen. Wij mogen ploeteren door de vettige paden, die hun weg naar malse weilanden is. Webben sieren de meidoorn hagen, de herfst is in het land. Een streepje beukenbos, we passeren de Domaine de Ways Ruart en stappen vervolgens letterlijk door hooiland met een stevig golvend golfterrein aan onze rechterhand. Komen weer bij een snelstromend riviertje uit, La Cala. Het zet ons af in het volgende dorp, Glabais en zijn Ferme Saint-Pierre, waar de rustpost in de open schuur gevestigd is. Een wandelaar laat er zijn hand verzorgen na een kwalijke val. De ledemaat ziet er dik en gezwollen uit maar de kerel volhard, zal de tocht uitlopen. Wij wandelaars zijn geen doetjes !

We stappen door het dorp en zijn rommelmarkt hobbelend over een lieflijk kasseitje. Omdat we hoog in het landschap lopen kunnen we genieten van prachtige vergezichten. Dwars door Golf de l’Empereur voert onze reis. Klopstokia zegt vriendelijk goedendag, uitzonderlijk voor dit volkje. Zoeken een volgend kasseibaantje op, wederom langs La Cala. Duiken het bos in terwijl we de waterweg blijven volgen. Weglopen van het nat betekent uiteraard klimmen, tot de volgende imposante hoeve. Een uitgeteerde holle weg in het groen stuurt ons bergaf naar de volgende bosstrook. Het parkoers blijft golven, steeds maar op en neer door bossen en weilanden. Bij de ingang van een eenmanspad tussen malse weilanden staat een bordje ‘taureau mechant’. Gelukkig geeft mijnheer niet thuis, we kunnen rustig doorlopen. Plateaus zijn meestal akkers, de lager gelegen gebieden natter en bosrijk. Een laatste kasseitje voert ons langs een hoeve terug naar Glabais. Pff, stevige kost deze 9,7 km. Het zal ons later bevestigd worden door ‘ritser’ Dirk en Katty (Deinze).

We zijn nauwelijks halfweg. Zoeken opnieuw de spoorbaan op en gaan nog maar eens een beek volgen. Keuvelend met Dirk lopen we door bosrijk gebied met heel wat waterloopjes. Langzaam verandert de begroeiing van loofbos naar spar, hoge varens ook. Dirk sjeest weg, we lopen aan een gezapiger tempo richting Sart-Dames-Avelines. Passeren nogal wat paardenweiden, moeten zelfs dwars door een tuin heen. Een paar straatjes nog en we bereiken de volgende rustpost, die er vrij verlaten bijligt. Met mondjesmaat vallen de stoere jongens en meisjes van de 60 km er binnen.

We klimmen tot bij een watertoren volgen over een plateau en passeren een burchthoeve. Duiken vervolgens naar een beek die we lange tijd zullen volgen langs ondermeer de Sentier de Nautrive en zijn vijver. Een bepaald trapperige kasseiklim haalt ons uit de relatieve rust. We mogen haast meteen en zachtjes weer dalen door een bos tot bij de spoorwegbruggen van Villers-la-Ville. De lokale Syndicat d’Initiative doet er dienst als laatste rustpost. Hebben nog 3 km voor de boeg.

We passeren de prachtige ruïne en gaan dan klimmend het bos in, even technisch dit. Mogen dan rustig flaneren tussen spar en berk. Een scherpe afdaling, we staan haast met de voetjes in het water. De parkoersmeester heeft voor de laatste kilometer een extraatje in petto. Het beekje loopt haast gelijk met het pad. Wordt dus modderschaatsen in een pracht van een duister biotoop. De schoentjes moeten vuil zijn na een wandeltocht, niet ? In de zaal vele bekenden, allen de duim omhoog, wat was dit een prachtige en pittige tocht. Voor enkelen eindigt ze echter in mineur. Busmaatschappij TEC ter willen zijn hun auto’s zo’n 20 km verder gestald …

 

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/210913...

 

 

21:46 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -t

10-09-13

07.09.2013 wsv Zelden Rust Terneuzen

Na het kappersbezoek reppen we ons over de expresweg richting Zelzate en Terneuzen. Hebben geen enkel idee wat we er kunnen verwachten. Weten alleen dat gastheren Zelden Rust ons al eerder lieten genieten in Hulst en omgeving. Al staat de parking dan vol met Belgische en Hollandse karretjes, in de ruime startzaal van de grote scholengemeenschap is het erg stil. De parkoerstekening toont veel binnenland, weinig kuststrook, een voorteken ?

Bij het vertrekken uit een Hollandse dame haar ongerustheid wegens geen geschreven routebeschrijving. Ik poog haar gerust te stellen, wij Belgen vinden dat maar gewoontjes. Ik kan haar duidelijk niet helemaal overtuigen. Wij op pad, langs een fietsweg verstandig verborgen in het groen. Veilig naar school is hier geen ijdele gedachte. De atmosfeer geurt opvallend naar zee, we lopen dan ook richting haven. Of toch naar en langs spoorlijnen en opslagplaatsen. Van het zeekanaal richting Gent krijgen we hoogstens een glimp te zien. Moeten door een windmolenpark en langs grote industriële gebouwen en werven, merkwaardig. Krijgen na zo’n anderhalf uur lopen toch nog een groene landdijk onder de sloffen geschoven, Hogendijk genaamd. Nog een achterliggende buurt, we kunnen een eerste keer pauzeren. De kilometers lijken ons lang, er viel dan ook weinig te beleven.

Horen bij de koffie Gentenaars de loftrompet bespelen in hun beschrijving van de tocht in Schelle vorige week. Horen we graag, een vleugje chauvinisme is nooit weg. De commentaar over wat nu voor ons komen gaat is trouwens ook positief. Vooruit dan maar. Moeten terug de Hogendijk op, een drukke baan over en volgen dan een fietspad afgezoomd met wilgen. Even polderen nog, er lonkt groen op de linkerkant. Daar gaan we ook heen. Maken een lange omzwerving over een graspad tussen kreek en beek, de Otheense Kreek overigens. Van de plas zelf zien we niet veel, het is wel lekker lopen over het gekortwiekte groen. Verlaten het water bij akkerbouw en moeten terug richting bewoning. Komen er warempel Leentje en Marc tegen, die zich ook vragen stellen bij het gebodene. We stellen hen gerust, zij hebben het lusje rond de kreek nog te goed.

We stellen ons weer vragen bij de lengte van het parkoers, krijgen bevestiging bij de rustpost van andere wandelaars, hier is ruim gemeten. Parkoersbewakers die wij confronteren met het gegeven sluipen stilletjes weg. Hebben 2,4 km tot de startzaal. Passeren in het halfuurtje stappen zowel talrijke sportterreinen als fraaie groene achterafjes langs de waterkant.

De tweede helft van onze 31 km loodst ons richting stadscentrum. Wordt een allegaartje van een nieuw koopcentrum, een jachthaventje, oude zeemansstraatjes en een heuse winkelstraat, een mini Meir zeg maar. Dan wacht de open ruimte. We stappen een dijk op en kunnen genieten van een weids uitzicht over een baai en de Westerschelde. Geen toerisme hier, wel wandelpaden langs grasdijken en flatgebouwen als rand. Kustvaarders lopen binnen richting Antwerpen, gaan met het opkomende getij mee. We verlaten het Scheldeboulevard (ahum) en lopen achterom de woondozen door een parkachtige omgeving terug naar City Center. De omzwerving tot de rustpost duurt weer erg lang. Krijgen er van medewandelaars te horen dat hun pedometer voor de officiële 15 km ruim 18 km aangeeft. En zeggen dat wij al op 24km zitten (volgens Zelden Rust dan). Zou wel eens dicht bij de 30 kunnen zijn, en dat vertelt onze klok ook.

We hebben dus nog 7 km voor de boeg. Mogen vrijwel meteen naar de Otheense Kreek, een erg ruime en langgerekte plas. Heerlijk wandelen is dit over het rode fietspad. Na zo’n drie kilometer keren we op onze stappen terug. Het wordt een mix van woonwijken en groene achterafjes waaronder een kinderboerderij. Uiteindelijk is daar de finish. Merkwaardig, over de laatste etappe deden we exact 70 minuten, juist gemeten dus. Luc (Zelzate) komt met ons een pintje drinken. En wat wij van de afstanden vonden ? Tja, de Nederlandse winnaar van de kartonnen meetlat is … 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070920...

22:25 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -t

03-07-13

30.06.2013 Kleitrappers Terhagen

Gisteren de Overijse-tocht van de IJsetrippers voorgelopen. Het weer was miezerig, ik voelde mij misselijk, zelfs het eerste Duveltje smaakte niet. Ondanks de off-day toch genoten van het 8-parkoers dat Wilfried weer eens uit zijn hoed toverde. Huldenberg en Maleizen worden aangedaan, de Brabantse heuvels zijn goed vertegenwoordigd. Nu bidden dat het zomert op zondag 11 augustus.

Vandaag staat er andere koek op ons programma. Voel mij de laatste tijd wat moe en vermijd dus lange etappes. Jean-Marie bedient mij op mijn wenken met een 40 km door de Rupelstreek vanuit het gezellige Kleitrappers clubhuis in Terhagen. Maatje Martin wordt verwacht maar is rond de klok van achten in geen kleiput te bespeuren. Wij babbelen wat bij met wandelfenomeen Rudy en zijn Diane en gaan op pad. Zoals het in Terhagen hoort duiken we meteen het groen in voor een prachtige omzwerving langs hagelwitte jonge berk. Raymond ‘la cravatte’ vliegt ons voorbij, is ook een vaste klant in deze omgeving. Het Keibrekerspad stuurt ons een verdieping hoger, het domein uit ook. JM zorgt voor een landelijk lusje rond een watertoren, verhard als het moet, onverhard waar het maar enigszins kan. Na een klein uurtje wandelgenot pauzeren we een eerste keer in schooltje Groenlaar. We kennen er alle helpers van vele jaren ‘handen uit de mouwen’. Gezelligheid troef dus terwijl wij een geïmproviseerd terrasje doen op de speelplaats.

Nu duiken we De Schorre in, genietend van de prachtige omgeving, stappend langs trappen, vlonders, door het riet en langs diepgroene waterpartijen, klei is er troef. Door een recente wijk lopen we vervolgens naar Domein N, dat snel ingeruild wordt voor het stadspark en zijn waterloopje. Nu wordt het moeilijk voor parkoersmeester JM. Hij loodst ons over fietspaden door de velden langs Monnikenhof e.a. tot de rand van de Reetse dorpskom. Een nagelnieuwe sporthal doet dienst als tweede rustplaats. De teller staat intussen al op 13 km.

We laten Diane genieten van haar tussendoortje en stappen richting kerk. Krijgen een extra parkje aangeboden alvorens de steenweg naar Rumst op te gaan. Rechts een prachtig vergezicht dat tot de kanaalbrug van Willebroek reikt. JM stuurt ons een sparrenbos in, waar we vrolijk lusjes draaien. Dan gaat het de Hoge Meentocht op, tarmacje in het groen en nieuw voor ons. Dichtbij de E19 moeten we even door een recente wijk maar dan volgt er weer een visvijver en een heuse ijskelder voor vleermuizen in het groen. Het ochtendlijke grijs maakt intussen plaats voor een aangenaam zonnetje. Onze wandelzon noemt Jean-Marie. Hij stuurt zijn gasten de Oude Nete-arm in. Een laaggelegen weelderig groen, niet echt moerassig vandaag, maar oh zo leuk om bewandelen. Even krijgen we de rivier te zien, onderaf is zoveel mooier, denkt ook onze gastheer. Na 21 km smaakt het aangeboden broodje ‘heps’.

Vissers beginnen aan hun wedstrijd, wij aan de tweede helft van onze kleine marathon. Genieten van het Rumstse parkje met zijn kikkerpoeltjes en ontluikende lelies. Vervolgens loodsen de ‘blauwe bruggen’ ons over Nete en Dijle. In de verte schittert de Mechelse Sint-Romboutstoren. Even wat tarmac, een ommetje rond het voetbalterrein van Heindonk, we laten de kloeke vijftigers gaan en pauzeren bij ons aller Kim. Veel schoon volk hier met Hobohem Linda & Charles, Jacqueline & Xavier, de Wilskes en de vaste Pompoenen. Nog eens, lekker gezellig genieten in de zon.

Nog steeds geen Martin te bespeuren, hij is er vast niet geraakt denken wij dan. JM heeft een tweede etappe van 8 km in petto. Volgen het Bloso pad langs de roeibaan van Hazewinkel. Daarna ronden we de zeilplas en stappen richting Rupel. Geen dijk en tarmac met JM, maar onderaf door de Biezenweiden. Heerlijk verscholen in het groen wandelen, al staan er opvallend minder bloemen dan andere jaren. De natuur heeft wat vertraging opgelopen. Linda is intussen in haar nopjes, ze loopt stilaan van me weg, ook wel geholpen door de aanmoedigingen van menig insect. Ik plooi terug op mijn eigen tempo … je wordt ouder papa ! Voorbij de groene zone zet een fietspad ons af bij de schattige jachthaven van Klein-Willebroek. Tientallen tochten liepen we hier al en toch blijft het telkens boeien. Pauzeren doen we in de aangrenzende vissersclub. Net als Peter ‘de Zeeuw’ kan ik er niet weerstaan aan de geur van pas gebakken hamburger. Dan heeft Linda meer karakter ! Zij vult haar suikervoorraad aan met een ‘kriekske’.

Mijn mobieltje laat zich horen. Martin heeft een uurtje achterstand. We spreken af voor een terrasje aan de finish. Lopen nu echt langs de Rupel, over het sluisje van de haven en vervolgens over de imposante Rupelbrug. Keren zowat op onze stappen terug over de mooi aangelegde kaai van Boom. Samen met Peter, steeds het fototoestel in aanslag, stappen we terug richting Schorre. Een pad van gemalen baksteen, trappekes op tot hoog boven de Deltaweide, de laatste rust wenkt.

Hebben nog een halfuurtje voor de boeg. Beginnen er aan met een magistraal groen vergezicht. JM trekt nog eens alle registers open. De laatste ‘jus’ moet uit de kuiten middels een technische afdaling. De laatste honderden meters gaan we zwerven over zandpaden langs waterpartijen en vele jonge berken. Lopen het clubhuis binnen met een lach van oor tot oor. Wat was dit weer een fantastische tocht. Denkelijk onze beste ooit dankzij het fijne parkoerswerk rond het toch wel ondankbare Reet. De Duvel smaakt, de bakharing ook. Martin komt moe maar voldaan mee genieten van de zonnig ‘pelouse van de Kleitrappers’. Tja, we sluiten de zaak zo rond 20:00. Bedankt JM voor het fenomenale parkoers, de trouwe schare helpers voor de goede zorgen, nu nog wandelaar vriendelijke prijzen en jullie staan echt aan de top.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/300620...

   

17:36 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -t

29-05-13

25.05.2013 Wandelclub Temse

Onze wandeling begint vandaag gewoon van thuis en wordt een lange zwerftocht  ‘euver ’t woater’. Even bootje varen op de Schelde dus en vervolgens zo’n twee kilometer stappen langs ondermeer de Lange Gaanweg tot de dichtstbijzijnde rustpost op grondgebied Bazel. Het helpersteam is er druk in de weer het lokaal op te poetsen. Het moet netjes zijn als de eerste wandelaars van de 50 km van Temse binnen vallen. Ja, er zijn nog mensen met een groot hart ! De lus van de 50 km laten wij voor wat ze is, zodoende 42 kilometer parkoers lopend. Halen die 50 wel met de weg van en naar huis bijgeteld.

We moeten even schaatsen op de vettige dijk, midden de nu reeds jaren aanslepende werkzaamheden in de polder die overstromingsgebied moet worden. Een stukje Verkortingsdijk zet ons af bij het kasteel van Wissekerke. We lopen het mooie Bazel niet in maar volgen het pad langs een gracht richting Rupelmonde. Voorbij een keuterboerke en zijn veestapel nu, en dan bij Hanewijk de steenweg over, de polder tegemoet. Het wordt een hele omzwerving langs weilanden, populieren en hoeves met vooral melkvee. Behalve grasland wordt hier vrijwel alleen maïs verbouwd. We wandelen langs het Fort van Steendorp en blijven maar door de akkers stappen, langs hoeves met grachten ook. Zo’n twee uur lopen we over de etappe tot Gasthof De Groene Wandeling, een rustpost die gesloten blijkt te zijn tot 15:00 !  Geen nood wij zijn er op voorzien, hebben voldoende proviand in de rugzak zitten. Een plasje dat maken we stilletjes in het groen. Toch wel benieuwd hoe lang deze etappe wel mocht wezen, zeker meer dan de 8 km die de helpers ons voorhielden.

Na de pauze lopen we verder door de bebouwing van Schausel- en Lauwershoek. Poldertarmacjes loodsen ons naar een dorpje waarvan ik vermoed dat het Velle is. We naderen de expresweg naar de kust. Waar het maar enigszins kan loodst de parkoersbouwer ons door het hoge gras of over voetwegen. Toch moeten we door een bedrijvenzone bij de Schoenstraat. Ze zal ons afzetten bij de N16. Aan de overkant bereiken we vrij snel startlocatie JOC De Nartist. Op het middaguur is het er vrij rustig. Wij nemen de tijd om de innerlijke mens te versterken met een soepje en een boterham. Clubmaatjes Viviane & Danny zijn net op pad.

Linda heeft het wat moeilijk, zoekt een verkorting in het parkoers die niet meteen te vinden is. De volle pot dan maar ! Door een wijkje stappen we opnieuw richting N16. Achterafjes loodsen ons door het groen. Aan de overkant van de drukke baan wacht de Noordkouterwegel, die ons even letterlijk door de akkers loodst, meestal er netjes langs. Eén keer verslikken we ons in een links/rechtse, voegen een kilometertje toe aan de wandelafstand van de dag. Mogen langs vijvers lopen gekend als Roomakker, een pracht van een biotoop. De kerk van Tielrode komt door de bomen priemen. De volgende rustpost dient zich aan. We zijn er vrijwel alleen en nemen de tijd voor een babbel met de helpers.

De parkoersmeester loodst ons verder langs kerkwegels en wilgenrijen. Lopen even wat straten tot Chaletpark Waesmeer in het vizier komt. Net zoals daarstraks gaan we uitgebreid door het groen langs de plas lopen, het is er erg rustig. Lekker wandelweer intussen, niet te warm en met voldoende wind om zuurstof aan te brengen. We verlaten de plas en wandelen langs weer andere wegels richting De Zaat, zeg maar ex Boelwerf, met de skyline van Temse en zijn Scheldebrug op de achtergrond. Langs de Markt en de Scheldedijk gaat het richting station. Nog wat straten en we kunnen een laatste keer pauzeren in Kristus Koning. Hebben nog zo’n 15 kilometer voor de boeg tot Hemiksem.

Verwachten we nu de Scheldedijk te gaan volgen, dat is maar voor even waar. Verlaten vrij snel het fluitenkruid om onderaf opnieuw door weilanden te lopen. Dit is nieuw voor ons. We wuiven Viviane & Dany uit die terug richting start lopen en zetten onze weg verder, linea recta over een tarmacje in het groen. De bedoeling wordt ons duidelijk als een smal pad bergop loopt. We gaan een weidse omzwerving maken rond het Fort van Steendorp. De natuur heeft dit gebouwencomplex volledig in zijn macht. Muren zijn volledig ingebed in het groen, lager gelegen delen staan onder water. Het wordt een prachtig biotoop waar wij in peis en vree van genieten. Een kort tussendoortje met vergezicht inclusief hoge bakstenen schoorstenen, we duiken de Gelaagputten in. Maken een prachtige omzwerving rond vijvers en door woeste natuur. De kilometers zijn weer extra lang. Linda wordt moe, mij maakt het vandaag allemaal niks uit, ik geniet.

De laatste wagenrust bij een kerkhof is natuurlijk opgedoekt, het is al over vijven. Het splitsingsbord is ook weg, wij vinden vlotjes verdere bepijling. Lopen hoog boven een vijver door langs een, letterlijk, patattenveld en  hevig geel in bloei staand koolzaad. Moeten even door een wijkje en zetten dan koers naar scheepswerven en de Scheldedijk. Bouwen zelf een rustpost in bij Scaldiana waar het Duvelken ons smaakt. We hebben nog zo’n uurtje stappen voor de boeg. Verlaten Rupelmonde langs getijdenmolen en appartementsgebouw, duiken de polder in. Ontdekken vrij snel dat de Blauwe Gaanweg terug … begaanbaar is. Het vroeger erg krakkemikkige pad is nu voorzien van twee betonnen boorden. Tonnen kasseitjes liggen te wachten om er tussenin geprangd te worden. We laten de rustpost van Bazel links liggen, stappen gewoon rechtdoor tot de werken van de Lange Gaanweg. Wurmen er ons doorheen en wandelen tot de veerboot. Een halfuurtje later zijn we terug thuis, waren net 12:00 onderweg vandaag. Kijken terug op een best wel aangename tocht. Hadden soms wel wat vragen bij de opgemeten afstanden en de afpijling maar het was een leuke dag. Morgen doen we het toch maar wat rustiger aan.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/250520...

   

 

 

20:27 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -t

18-04-13

13.04.2013 Les Sans Soucis te Thulin

Drie uur enkele reis is het van Hemiksem tot Thulin. Voor Les Sans Soucis brengen we dat met de glimlach op. De nieuwe startplaats ligt op nauwelijks 800 meter van het perronnetje en toch slagen twee oudere dames er in zich te laten afhalen. Het brengt de andere wandelaars aan het lachen. Hebben wij onze zinnen vandaag gezet op een 25+, dit blijkt niet haalbaar want er liggen geen ‘lussen’ op de parkoerstekening. Tja, dan blijven we voor één keer maar onder onze norm.

Na de koffie is het nauwelijks één straat ver tot de eerste veldwegen. Het zwerk is helder, lijkt nu toch wel een lentedag te gaan worden. De wieken van het ‘parc des éoliennes’ malen traag hun rondjes. Er staat inderdaad wat wind. De 10 km verlaat ons onderaf de spoorbaan. Wij kiezen voor rechts over een modderig paadje met weids vergezicht over immer groene weilanden. Mooi begin van deze tocht. Moeten de spoorbaan over en betonbaantjes volgen langs hoeves zoals La Ferme du Breton. Vervolgens komt de Ravel 98 aan bod. Hij loodst ons door een meer natuurlijk, verwilderd biotoop tot het station van Quiévrain. Geen duif te bekennen wel een dorpscafeetje zoals het hoort Le Rail genaamd. Wij moeten wat geduld hebben voor onze koffie, de tapkraan ten behoeve van dorstige kelen uit Masbourg wordt wel gezwind bediend.

Met z’n allen zoeken we opnieuw de spoorbaan op, die in vroegere tijden blijkbaar tot Valenciennes reikte. Geen netjes aangelegde Ravel meer deze keer, gewoon over bonkige spoorkeien en houten dwarsliggers. Een tunneltje qua hoogte net geschikt voor Linda, stuurt ons weg van ‘le chemin de fer’. We volgen een watertje tot aan een winkelstraat. Elke gevel geeft duidelijk de koopwaar aan : ‘tabac’ ten behoeve van de Franse klanten. We wandelen inderdaad op ‘de Schreve’, zei het op z’n ‘François’. De parkoersmeester loodst ons langs een nette Cité, alle auto’s hebben er een Franse nummerplaat. We gaan riviertje l’Aunelle volgen, een heerlijke wandelstrook door het zonovergoten land tot Chez Mariette, onze volgende caférust. Worden er ontvangen door een Oudenaards koppeltje dat traditiegetrouw de Sans Soucis een helpend handje toesteekt. Zij stellen mij voor aan de parkoersmeester, die ik gelijk feliciteer met zijn nagelnieuwe eerste 9 km. De man neemt mijn commentaar dankbaar in ontvangst.

De grotere afstanden lopen na de pauze van ons weg, dieper Frankrijk in. Wij gaan het kasseitje op van de Avenue de France, zijn opnieuw in Belgenland. Kunnen intens genieten van de weidse panorama’s. Doorkruisen een gehuchtje en gaan dan langs onverhard een zachte glooiing van het landschap op. Voor het eerst dit jaar langs een ‘patattenveld’. Komen uit op de place d’Audregnies, place de jeu de boule ook (kaatsen). Het is er muisstil. Verlaten het dorp en kiezen links voor de Ravel 98A. De diepe holle weg klimt zachtjes tot op het plateau de Wihéries. Telkens weer kunnen we genieten van weidse vergezichten, soms begrenst door oude mijnterrils, hun flanken frêle begroeit  met glimmend witte berk. We verlaten het fietspad bij het eerstvolgende dorp. Gaan wat spelevaren met potige kasseibaantjes tot rustpost café Le Blanc Minet in Elouges. Nogal wat bekend volk hier met ondermeer Frans (zonder Jefke) en Linda (Nijlen).

Deze laatste zal ons op een ideetje brengen om nog wat afstand aan onze lentewandeling toe te voegen. We lopen netjes mee het dorp uit over ingesloten kerkwegels langs verweerde muren. Ik herken de startplaats van een paar jaar geleden. We zetten verder koers door open veld met de grijze terrils steeds dichterbij. We slaan af op de 20 km die richting aankomst loopt. Een nauwelijks herkenbaar kasseitje, overspoelt door akkergrond, voert ons naar een drukke steenweg. Aan zijn overkant stappen we richting station en aankomst. Bij het station kunnen we de lus van de 10 km oppikken en toch nog koers zetten naar de laatste rustpost in Hainin. Het zal finaal maar een extraatje van zo’n 800 meter blijken te zijn. We volgen, door de velden, de spoorbaan van station tot station. Stappen vervolgens door het dorp en langs zijn kerkwegels tot de voetbalkantine. Tijd voor een laatste natje voor de eindmeet. De resterende drie kilometer voeren ons langs een fel uitgedund bos en een moerassige strook tot de huizen van Thulin. We hebben nog de tijd voor een lekkere trappist en dan gaat het treinwaarts. Heb maar van één ding spijt vandaag, dat we niet meer konden genieten van deze toch wel weer prachtige organisatie van Les Sans Soucis. A la prochaine les amis !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/130420...

 

16:06 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: henegouwen, -t

20-03-13

17.03.2013 A.W.S.V. Turnhout

Als ik zaterdagavond thuiskom van de verkenning van de IJsetrippers Paasmaandagtocht in Ottenburg, heeft Linda haar huiswerk al klaar. We kunnen morgen in Turnhout starten op nauwelijks een kilometer van het station, zegt ze poeslief. Na de homemade spaghetti ‘provencal’ hoef ik alleen nog de buienradar en het zondagse aanbod van de NMBS te bekijken. Ben dan ook voor haar plan gewonnen, temeer daar een vorig bezoek aan deze tocht een leuke dag opleverde.

Nog voor 09:00 zijn we al in het Sint-Jozefcollege. Blijkt dat de Stroboeren, waar wij ook lid van zijn, er een gratis wandeling aanbieden inclusief consumptiebon. Aan zoveel filantropie kunnen wij natuurlijk niet weerstaan ! Boegbeeld Herman Dewilde is trouwens ook al van de partij. Zoals wel meer voorkomt dezer dagen van economische crisis bestaat het parkoers van de 30 km uit twee lussen vanuit de startlocatie. Wij beginnen met het opwarmertje van net geen 7 km. Moeten door een tunneltje onder een drukke gewestweg richting kasteel in bosrijk gebied. Ik ken deze paden van het eerder bewandelde Sniederspad. We wandelen langs bos en wei richting statige villa’s grondgebied Vosselaar. Bij Looy zijn we al een tijdje weer door de bossen aan het hossen. Ze voeren ons naar de Dijkstraat, ook wel bekend als habitat van Max, alias den Troeffel. We lopen inderdaad vervolgens een heel eind over de dijk van een kanaal. Wel voorbij betonbedrijven maar niet langs het stulpje van de befaamde wandelaar. Nog een paar honderden meter bos, we gaan aan de koffie in de startzaal.

Moeten nu door enkele stille Turnhoutste straatjes en twijfelen even bij een kapel of we ze links of rechts dienen te laten liggen. Krijgen zodoende het gezelschap van Jerome, ons welbekend uit Nederland en ook al nieuwbakken Stroboer. Pikken opnieuw even de waterkant op en zetten, gezellig keuvelend, onze tocht verder door bos en wei, soms over drassige strookjes. De Veldekensweg biedt ons een pittig kasseitje, verderop volgen ook brede zandpaden. Pauzeren zullen we doen aan de overkant van de Turnhoutse ringweg in zaal Meulentiende. Hier nemen we ook afscheid van onze vriend die er een iets hoger tempo dan wij op na houdt.

We keren na de pauze zowat op onze stappen terug tot een zwaaikom bij een denkelijk veevoederbedrijf. Even opletten nu voor een redelijk complexe splitsing van wandelpaden. De 30 km moet noordwaarts langs weer een strook kanaal. Toch stappen we er door puur, zei het nog winterse, natuur. Daarna komt de Dombergheide aan bod, redelijk nat gebied doorkruist met zanderige paden en met uitzicht op mooie vennetjes. De Dombergstraat wordt dan weer een lange, beetje eentonige weg, tarmacje afgezoomd met hoge bomen. We ruilen hem in voor een breed zandpad waar we al wandelend kunnen genieten van de gekke kapriolen die kieviten boven de weilanden maken. Kruisen de wandelaars die vanaf de start komen en daar lopen nogal wat bekenden tussen en dus wordt er even halt gehouden en bijgepraat. We vervolgen onze weg langs een slotgracht en een modern Clarissenklooster. Komen in de buurt van het station uit en moeten wat straatjes lopen tot rustpost Meulentiende. Ziezo, die lange etappe van 10 km zit er ook op.

Er rest ons nog een klein uurtje tot de finish. We zoeken opnieuw de zwaaikom op en vervolgen onze weg even langs het water. Lopen weg van het nat naar ‘den ijzeren weg’. Een dubbele rechtse afslag lezen we er fout, moeten op onze stappen terugkeren. Doen dat gelukkig en krijgen een prachtig vlonderpaadje door een woest moeras cadeau. Passeren vervolgens de Anco torens, in volle opbouw tot woonsite. Voorbij de kleine maar leuke jachthaven, met een hele kolonie meeuwen, stappen we een laatste keer langs de vaart. Rechttoe, rechtaan naar de eindmeet gaat het nu. Den Duvel is er uitverkocht maar een Lamme Goedzak smaakt ook. Bekenden uit Polderstad en Jerome wuiven ons uit. We wandelen in opperbest humeur naar het station terug. Hebben een leuke tocht gelopen bij pril en aangenaam lenteweer. De batterijtjes zijn weer eens opgeladen, we zullen de komende werkweek wel weer overleven.

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/170320...

 

20:25 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -t

17-10-12

13.10.2012 Euraudax te Terhagen

Bus 50 (feufteg) zet mij af bij de kerk van Terhagen. Pijltjes in de nationale driekleur loodsen mij naar het clublokaal van de Kleitrappers waar Kim Geudens het beste van zichzelf geeft voor Euraudax. 100 km is mij een paar bruggen te ver, ik schrijf in voor een 50 (feufteg). Als ik het goed heb zijn er zo’n 35 dapperen voor de volle afstand en een twintigtal ‘toeristen’ zoals ik. De weersvoorspelling is bar en boos, althans voor de eerste uren en dus geeft Linda forfait.

Aansluitend bij de meute ervaren groepswandelaars trek ik mij met goede moed op gang. Kim neemt het peloton op sleeptouw, ondermeer Marion en Lucia zorgen voor verkeersveiligheid en Charles sluit de rij als bewaker van de kudde. We stappen door de Boomse wijk Hoek, een amalgaam van oude werkmanshuisjes en nieuwbouw. Brusselaar Raymond ‘de wandelaar met de eeuwige stropdas’ haalt herinneringen op aan vroegere tijden. Bij afspanning Steencaycken doen we even de Rupeldijk aan om meteen weer te verdwijnen richting Kapelstraat en inderdaad een uit de kluiten gewassen kapel. De Schorre laten we rechts liggen, Kim stuurt ons naar de spoorbaan en over het rode fietspad richting Niel. We houden het droog tijdens een extraatje in het groen dat ons afzet tussen het station van Niel en de ingang van Walenhoek. Hier zorgt Hobohem Linda voor een eerste bevoorrading, we hebben er 6,5 km opzitten.

Ik weet dat het feest kan beginnen. We duiken Walenhoek in, zeg maar de Nielse kleiputten. Kim laat ons uitgebreid genieten van het prachtige natuurgebied met zijn vele visputten en waterpartijen. De herfst zorgt voor kleur met gelig blad en rode paddenstoelen met witte stippen. Dit is echt genieten. We verlaten het domein om in het centrum van Niel een caférust op te zoeken. Samen met Steven Jaspers en enkele Flandriens doen we een terrasje. Gelukkig onder zeil want de hemelsluizen gaan wagenwijd open. Fluitsignaal, tijd om weer de beentjes te strekken. Langs de gebouwen van Maria Boodschap zoeken we nu het Niels Broek op. Aanvankelijk een grintpad langs de boer zijn weilanden, vervolgens puur natuur onderaf de Rupeldijk. Kim schuwt de risico’s niet, geeft ons onverhard waar hij maar enigszins kan. Hij loodst ons door een prachtig stuk natte natuur, met beekjes, grachten, riet en dies meer. Helaas komt alle regen van boven, vergalt toch wel een beetje de pret terwijl wij treintje lopen door nog net begaanbaar gebied. Moeten nu echt wel de Rupeldijk op, de meesten onder plu, stroomopwaarts richting Hellegat en Kim’s place. Hebben zowat 16 km in de benen als we op de trappen van het appartementsgebouw op adem komen.

Er wacht een lange etappe van zowat 9 km tot het clublokaal. Kim loodst ons vakkundig door de straatjes en steegjes van Hellegat en Noeveren. Eerst wandelen we langs oude werkmanshuisjes, vervolgens door ’t Geleeg, hetgeen nog overblijft van de vroegere steenbakkerijen en nu omgevormd is tot museum. Mooi wat Kim ons hier toont, slim opgebouwd parkoers. We wandelen vervolgens over de verfraaide kaai van Boom en verder langs de Rupel tot in Terhagen. Het wordt stil in de groep. De regen valt met bakken uit het donkere zwerk. We lijken een troep verzopen kiekens. Linda stuurt mij een berichtje – ze geeft algemeen forfait, het weer is haar echt te gortig. Ik denk niet aan opgeven, het kan alleen maar beter, lees droger  worden.

Het halfuurtje pauze in het gezellige chalet doet deugd, de batterijtjes laden terug op. Linda neemt als achterhoede de plaats van wederhelft Charles in. Je weet … als de vrouwtjes buiten komen, schijnt de zon. Het lijkt nog waar te gaan worden ook ! We duiken een prachtig natuurgebied in. Wandelen langs het Keibrekerspad over brede grintpaden tussen berk en paddenstoelen. Door de regen liggen sommige paadjes er echt wel glad bij. Maar Kim houdt het parkoers vlak en dus blijft de ganse groep echt wel tweevoeters, er is geen paus bij. Als we opnieuw bij Steencaycken de dijk opdraaien gebeurt het fatale … een stevige plensbui doet ons vergeten hoe droge kleren aanvoelen. De groep ziet er wat miezerig uit bij het nuttigen van een drankje op de Boomse kaai. Sommigen zoeken even beschutting in een cafeetje, warmen zich op aan nat en straf. Kim voert ons vervolgens over de Rupelbrug. In het westen komen brede opklaringen opzetten, dit komt vast goed. Mar wij gaan nog even oostwaarts, met de bui mee richting jachthaven van Klein-Willebroek. Langs visvijver Nooit Genoeg duiken we het groen in. Onze gastheer zorgt opnieuw voor een lang uitgesponnen zwerftocht over smalle paadjes in het Broek Denayer. De balsemien is er stilaan op zijn retour, net als het riet trouwens. Hinder van insecten hebben we er ook niet meer. We genieten met z’n allen van puur natuur tot de volgende wagenrust aan de zij-ingang van Hazewinkel. Hebben intussen al zo’n 35 km in de benen, even pauzeren op een muurtje doet dus deugd.

We stappen het domein rond de roeibaan binnen onder een magistraal stralende zon. Lopen rond de kant van de start, mogen genieten van een mooie regenboog en duiken dan ’t Broek van Blaasveld in. Opnieuw en voor het laatst vandaag laat Kim zijn gasten uitgebreid genieten van groen en fraaie waterpartijen. De avond valt stilaan en geeft een heel eigen cachet aan vijvers en bossen. Kwam ik hier al dikwijls, het uitzicht bij de intredende duisternis heeft toch wel iets speciaals. Natuurlijk heb ik als novice geen verlichting op zak. Maak dankbaar gebruik van de vele collega’s in fluo vestjes en de enkelingen die wel vooruitziend waren om heelhuids het domein uit te komen. De laatste wagenrust ligt bij de kerk van Heindonk. We komen er wat later aan dan verwacht, maar niemand die moppert, daarom is de tocht te mooi.

Ik stuur Linda een berichtje, nog vijf kilometer te gaan. De groep trekt zich terug op gang. Rechttoe, rechtaan nu naar de befaamde Blauwe Bruggen van Rumst. Ze voeren ons over de Dijle en de Nete. Eens de dorpskom uit is het gewoon uitlopen langs een steenweg voorbij moderne steenbakkerijen tot het clubhuis. Linda zit mij op te wachten. Terwijl de dapperen voor de volle afstand zich te goed doen aan vol-au-vent laten wij ons een paar Duveltjes smaken. We nemen rond 09:30 afscheid van de nachtlopers die richting Mechelen en Willebroek zullen stappen. Ben meer dan tevreden hier present geweest te zijn. Kimmeke makker, dit was een prachtparkoers en een prima organisatie, nen dikken proficiat !!

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/131012...

21:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, -t

10-10-12

06.10.2012 wsv Tervuren-Bos

Na ons ochtendlijk kappersbezoek zetten we gezwind koers richting Brusselse Grote  Ring. Het openbaar vervoer is een te late optie vandaag. Het wat gekke kruispunt van de Quatre Bras laat ons toe af te slaan richting Tervuren. Parkeerwachters loodsen ons door smalle steegjes tot bij een binnenkoertje. Trapjes af en we zijn in de ruime schoolrefter, klassieke startplaats voor de tochten van Tervuren-Bos. We zijn er niet alleen. Herman Stroboer komt melden dat hij zijn 100.000 wandelkilometer bereikt heeft. Zoals het hoort schrijf ik het twee keer – Herman heeft zijn 100.00 km bereikt ! Drevetrotters Zonnebeke zijn op busuitstap, denkelijk met het Zoniënwoud in het achterhoofd. De Chatons zijn hun in de vroege ochtend al voorgegaan, zullen talrijk aanwezig zijn in de rustpost van Duisburg.

13,5 °C geeft een thermometer aan even voorbij de start. Het voelt warm aan ook al omdat we meteen een klimmetje krijgen voorgeschoteld midden de wit geschilderde huizen van een woonwijk. Dra lopen we tussen villa’s in het groen en voorbij een kapel ook Zoniën binnen. Het is er altijd heerlijk genieten van prachtige dreven majestueuze beuken. Enkele hebben prachtige zwammen aan de voeten, de herfst toont zich. Stilaan vallen de eerste druppels hemelwater door het nog dichte bladerdak. Er is inderdaad regen voorspeld maar zulks kon Linda niet thuis houden, wandelen zullen we ! We stappen de Koninklijke Schenking binnen met nog meer prachtig en groots, naaldbomen ook. Over het gras lopen we langs een kleine gracht. Plu’s en regenjassen maken de dienst uit als we voorbij een GR wandelboom de Terschurendreef instappen. De Eizerdreef loodst ons het bos uit, Duisburgse straten vanaf Roelandsveld tegemoet. Het wordt een natte bedoening terwijl wij langs de buitenkant van de gemeente tot zijn watertorens lopen en vervolgens het centrum in richting eerste pauze na 7,2 km. Mascotte Jefke staat er ineengedoken en rillerig bij, neen dit is geen weer om een hond door te jagen.

Vele wandelaars geven te kennen de extra lokale lus van de 25 km niet te lopen. Linda is onvermurwbaar, het is van moetes ! Door natte straten duiken we een helling af, gaan genieten van een prachtige, holle kasseiweg. Hebben nog even wat beschutting tot we het landbouwplateau bij Schoonenboom bereiken. Niks bescherming vanaf nu, gewoon op slecht karakter over de natte kassei dokkeren tot Horenberg en dan onze weg verder zetten over het tarmac, ‘genietend’ van de druilerige vergezichten. We duiken Eizer binnen, klimmen meteen het dorpcentrum weer uit en zijn zodoende ook terug in Duisburg. Pikken Jefke (Berchem) op die ruim een uur achter ons vertrokken is en wandelen samen, als verzopen kiekens, tot de rustpost. Het is er een gezellige boel, een heuse verbroedering van Brabantse en Antwerpse wandelaars. Tja, we kunnen nog lachen met onze miserie. Het ergste nat is voorbij, houden wij ons voor.

Het totale parkoers bedraagt slechts 26 km en wij lopen toch zo graag een dertiger. Houden even krijgsraad op de speelplaats bij de rust. We gaan het lusje een tweede keer lopen ondanks de nattigheid. Beetje gek, die twee van Hemiksem ! En zie, de waterdruppels worden fijner, minder talrijk, nog voor we het lusje beëindigen is het hemelluik gesloten. Jefke voegt zich bij ons net voor de finish. Samen vergapen wij ons aan immense pompoenen die ter weging worden aangeboden. Een jaarlijks weerkerend evenement in Duisburg. De rustpost is nu haast verlaten. Een drankje en we gaan weer op pad, als trio dus en dit zal zo zijn tot de eindmeet. Luc (Kessel-Lo) zal de rest van de dag zo’n kwartiertje achter ons aanhinken trouwens.

De parkoersmeester stuurt ons naar Vossem en ik verwacht mij aan het één en ander. Wordt vrijwel onmiddellijk op mijn wenken bediend met een heus modderpad tussen weilanden en maïs. Gelukkig lopen we vooral over graspaden wat de begaanbaarheid ten goede komt al moet vooral Linda vaart minderen. Een fietspad loodst ons vervolgens langs de muur van het Tervurense park in het groen, wel een paar kilometer lang. Leuk stuk parkoers dit dat ons afzet bij Varenberg in Vossem. We gaan wat straatjes lopen, tarmac en kassei, door het dorp en langs de Voer tot onze laatste rustpost. Vier IJsetrippers zijn er de enige klanten maar zij spijzen wel gul de clubkas. Wij zijn vandaag Stroboeren, zeg ik plagend terwijl wij aan een aanpalend tafeltje plaatsnemen.

Hebben nog zo’n 7 kilometer voor de boeg. Beginnen eraan met een klim richting maïs. Net er voor duiken we een prachtige holle weg in die ons afzet bij een al even mooie witte hoeve. Even wat straatjes en dan de Waalse baan, een dot van een holle weg in het groen. De finale bestaat uit het park van Tervuren dat we over zijn hele lengte volgen. Genieten van de stilaan verkleurende bladeren en de vele watervogels van waterkiekens over aalscholvers tot futen en kokmeeuwtjes. Stappen het centrum van Tervuren binnen langs het Pootestraatje. Wandelen over de lokale winkelstraat tot de finish. Hoog tijd voor een Duvelke. Had Tervuren-Bos ons eerder dit jaar ontgoocheld, zij hebben vandaag terug alles goed gemaakt. Dit was een pracht van een wandeltocht !

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/061012...

 

 

  

 

 

20:46 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -t

04-07-12

01.07.2012 Kleitrappers te Terhagen

Vandaag staat een streekwandeling op ons menu. Jean-Marie en de Kleitrappers nodigen uit in hun clubhuis te Terhagen en dan zijn we graag van de partij. Dicht bij huis, we kiezen nog eens voor 40 km. Zijn al om 08:00 op pad, meteen het groen in met Mevr. De Roovere als gezel. Wel wat lastig ondertussen dat de mountainbikers net vandaag zowat hetzelfde parkoers rijden. Het moet gezegd, hoffelijkheid en respect dragen ook zij hoog in het vaandel. Er doet zich geen enkel incident voor, de meesten zeggen zelfs vriendelijk goedemorgen. We genieten van de lekker frisse ochtend en het wandelen in het groen. Stappen hoog de heuvel in tot bij een oude watertoren. Lopen vervolgens wat tarmacjes en langs weilanden bij Kleine Steylen. Duiken een eerste keer De Schorre in, hoog op de deltavlakte. De eerste rust in de Dirkeputstraat wenkt na 5,6 km.

Meteen na de koffie mogen we opnieuw De Schorre in, trapperig deze keer en over vlondertjes in het riet. Wandelen voorbij het ‘apekot’ en langs de vijvers tot de hoofduitgang en zijn hoge trap. Moeten nu eventjes door woonwijken van recente signatuur om Bos en kleiput N te bereiken. Opnieuw puur natuur dus met berk en zand … en mountainbikers. Vervolgens wandelen we naar het park van Boom dat doorsneden wordt door een waterloopje. Is altijd heerlijk hier te mogen kuieren. Gaan dan een fietspad op dat ons bij een wijk van witte huizen in Rumst afzet. Bij rustpost twee hebben we er bijna 13 km opzitten.

De grotere afstanden gaan vanaf hier hun eigen weg. We stappen opnieuw richting Kleine Steylen naar Reet. Pikken clubmaat Bruno op die even van het rechte pad afwijkt (net als wij trouwens). Samen stappen we door Reet en vervolgens de steenweg naar Rumst op. Hebben een prachtig uitzicht over de streek, dat reikt tot de bruggen over de vaart in Willebroek. Het is nu wel wat beton lopen in de omgeving van de Keelhoeve. Dra brengt het Stuyvenbergbos echter soelaas. Kunnen er genieten van zandpaden tussen metershoge sparren met een ondergroei van bramen. Van deze laatste weet Linda intussen alles. We wandelen Rumst binnen, stappen door wijk Romeins veld en vervolgens even de dijk op bij het drierivierenpunt (Dijle, Nete en Rupel). Rustpost drie wordt de onderdijkse visput (21,6 km), waar net een wedstrijd dobberstaren begint. Bruno is er al terug op pad samen met Annie & Willy uit Nijlen. Wij laten ons het gratis broodje smaken.

Stappen weg van de vijver naar de kerk van Rumst en even verder de Rupeldijk op. Natuurlijk moeten wij over de beroemde blauwe bruggen. Deze keer helemaal tot over de Dijle. We krijgen er een buitje te verwerken, uitgegoten door een verdwaalde wolk in een boze bui. Het zal daarbij blijven vandaag. Jean-Marie stuurt ons snel weg van het water, het achterland in. Verhard en onverhard in het boerenland zeg maar. De vijftigers krijgen een extra lusje aangeboden, wij pauzeren al na 4 km in een dorpscafeetje onder de Heindonkse kerktoren. Wandelen vervolgens linea recta naar de watersportbaan Hazewinkel. Lopen lekker door het groen aan de kant van de fit-o-meter (voor de kenners). Ruilen de roeibaan in voor de winderige zeilvijver. JM stuurt ons onderaf de dijk door een graspad afgezoomd met bloeiend boerenwormkruid, prachtig is dit. Als we finaal toch de dijk op moeten krijgen we het gezelschap van Waaslander Lucien. Lang geleden dat we hem nog ontmoeten en dus vertelt hij honderduit over zijn wandelavonturen. Intussen stappen we door de Biezenweiden en even verder het Broek Denaeyer. Prachtige natuur is dit, een vrij nat gebied ook al zocht JM er de beste paden uit. Hij verrast ons wel met een strook die net uitgehakt is en waar we over de stoppels lopen, echt iets voor hem. Zo komen we bij visput Nooit Genoeg in Klein-Willebroek uit, onze volgende rustpost. Hebben nog ruim 7 km voor de boeg.

Lucien is ons te snel af, loopt een eindje voor ons uit over de Rupeldijk richting dito brug. We flaneren aan de overkant over de Boomse kade, onze verbazing uitsprekend over de stilte hier, geen dagjesmensen te bekennen. Een groen laantje stuurt ons weg van het water richting kapel en De Schorre. Babbelend met JM lopen we voorbij de hoofdingang en dan terug het domein in. Trappekes op om bij de delta te geraken, de laatste rustpost wenkt, de laatste bonnetjes worden ingewisseld. Nog twee kilometer tot de finish maar ze hebben een hoog waaw gehalte ! Beginnen er aan met een immens vergezicht over de groene omgeving. Dan wordt het even trapperig en technisch om een verdieping lager te geraken. Zand, glimmende berken en een enig doorkijkje op een plas krijgen we nog als uitsmijter mee. We zijn negen uur onderweg geweest tot Den Duvel maar hebben er weer van genoten. Annie & Willy kunnen dit alleen maar bevestigen, het was weer prima Jean-Marie !   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/010712...

 

 

 

19:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -t

27-06-12

23.06.2012 Les Guibolles Guibertines te Tangissart

De Vauban loopt bij het buiten rijden van Brussel ruim een kwartier vertraging op. Het zal toch niet waar zijn hé ! Als we de bus in Ottignies missen moeten we een uur wachten op het volgende boemeltreintje. Ik rep mij naar de bushalte. Rustig maar, zegt de chauffeur van de TEC, wij moeten wachten op de trein uit Brussel. Oef, kunnen ze bij De Lijn een lesje van leren. De vriendelijke man zet ons zowaar bij het startlokaal in Tangissart af, service dat krijg je steevast in Wallonië. We komen meteen Sabine & Freddy tegen, samen met nog twee andere wandelaars. Zij blijken mijn verslag van vorig jaar gelezen te hebben en ik heb ze nieuwsgierig gemaakt. Ik zeg er niet veel op maar voel mij toch vereert. Het doet mij deugd wat erkenning te krijgen dezer dagen en het moet gezegd, deze tocht was vorig jaar geniaal.

In het wat duistere zaaltje vliegt een zwaluw af en aan. Heeft hij er een nest of vindt ie de uitgang niet meer, wij weten het niet. Paul ‘de pakkeman’ is er ook, hij lijkt gehaast gaat er meteen vandoor. Na de koffie beginnen wij ook aan de opdracht. Moeten een steenweg omhoog tot we de weidse akkers in kunnen. Papavers zorgen voor kleur aan de rand van de veldweg, tussen het stilaan geel kleurend koren. Laten net als vorig jaar een kapelletje links liggen en duiken een eerste bos in. Onze bepijling krijgt het gezelschap van Adeps in een diepe holle weg. Hij stuurt ons opnieuw het plateau op. Wegeltjes liggen er verscholen tussen struiken en hoge netels. Ik ben maar wat blij toch nog in lange broek te lopen. De volgende holle weg dient zich aan. Het keienpad zet ons af bij een bruggetje onder de spoorbaan. Aan de overkant klimmen we meteen tot voorbij het stationnetje (lees perronnetje) van La Roche tot Salle Gaston Scaillet. Nauwelijks een meter vlak deze eerste 4500 meter ! De parkoersmeester spaart ons niet. Straten en kerkwegels sturen ons steeds weer op en neer. Elke hoogte laat ons genieten van prachtige vergezichten, het is dan ook stralend weer. Hebben net geen 7 km op de teller staan als we een eerste keer pauzeren in het kleine zaaltje van Sart-Messire-Guillaume, zo noemt het dorp. Wij begroeten er vele bekenden. Wandelend Mol is goed vertegenwoordigd met Jacqueline en Peter, die samen genieten van een terrasje en Chimay Bleu. Zij hebben een rondje voorsprong op ons.

Voorbij het lokale schoolfeest zet een tarmacje ons af bij riviertje La Thyle. Even verder wachten wat villa’s maar ook een stevig klimmende holle weg … kassei, schots en scheef. Wederom komen we op een plateau uit. Stappen langs wuivend koren en vervolgens jong bos parallel aan een drukke steenweg. Het krioelt er van de bosmieren. Drève des Deux Bois voert ons vervolgens langs kasten van villa’s terug naar La Thyle. En ja hoor … we gaan weer klimmen, tussen de bebouwing door een lange potige helling op. Zijn opnieuw in Sart bij de intussen al heel wat rustiger controlepost. We doen er opnieuw een terrasje alvorens de tweede lus aan te vatten. Maar eerst kan er een babbel af met ‘cowboy’ Luc en Jefke uit Balen. Hoorden we verhalen van wandelaars die fout liepen, wij hebben geen enkel probleem met de netjes tweetalige markeringen. Stappen nu het dorp uit richting prachtige vierkantshoeve en kapel op de heuvel. Even klimmen door een bos en vervolgens de weidse akkers in waar vlas subtiel groen en paars kleurt. Het tarmacje wordt ingeruild voor een ‘sentier touristique’. Een dreef aan de rand van een landgoed en dan de kassei op voor een paar kilometer, dwars door onmetelijke graanvelden, genietend van schitterende vergezichten. Een holle weg brengt ons weg van het plateau naar gehuchtje Suzeril. Moeten nu wat straten volgen en lopen prompt met een vijftal wandelaars fout. Eigen schuld, dikke bult, geven ook de twee stappers van Wallonia Namur ruiterlijk toe. Onze parkoersmeester is een deugniet. Op een zakdoek stuurt hij ons nog een paar keer op en neer, terug naar de hoeve van daarstraks. Voorbij het schoolfeest pauzeren we een laatste keer in Sart.

Deze keer loodsen de Guibolles ons langs steegjes en kerkwegels het dorp uit. Lopen door een bos richting hoge mast en weer een andere prachtige witte vierkantshoeve. Geen akkers meer deze keer maar nattig bos en prachtige holle paden. Een strookje kassei langs de bosrand loodst ons La Roche binnen. Genieten mogen we nog steeds, wandelend langs hoge sparren met een ondergroei van prachtige varens. Een wat technische afdaling, een laatste wegeltje, we zijn bij de laatste rustpost in La Roche.  Nemen de tijd voor een drankje alvorens aan de laatste 3 km te beginnen. Daarbij volgen we de spoorbaan richting Fleurus. Ons pad is dicht begroeit, het lijkt wel of we in de brousse wandelen, wel met een ondergrond van leisteen. Blijken weer bij La Thyle uit te komen. Aan de overkant van de spoorbaan wordt ons pad echt wel vettig, we waden zelfs even door het beekje bij de Moulin de Chevelipont. Krijgen nog een laatste hellend stukje in bos te verwerken alvorens de lange afzink over de kassei naar de kerk van Tangissart aan te vatten. Hebben nog ruim de tijd voor een wandelaarsdrankje samen met Jefke. Ik praat ook even na met iemand van de organisatie. Kan hem blijkbaar warm maken om uiterlijk binnen twee jaar een marathon te organiseren. Vrolijk stappen wij naar het perron in La Roche. Het was een leuke tocht, al moet ik toegeven dat ze niet het hoge niveau van vorig jaar haalde, daarom zat er te weinig La Thyle in.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/230612...

 

16:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -t

13-06-12

10.06.2012 A.W.S.V. Turnhout te Zevendonk

Bus 305 stroomt leeg bij halte Zevendonk, allemaal wandelaars. Om 09:00 blijken er trouwens al ruim 600 op pad te zijn, het is dus behoorlijk druk in de startzaal, waar een aantal afstanden ook nog eens rustpost hebben. Ook wij dienen eerst het lokale lusje te lopen. Begroeten eerst onze vrienden uit Waalwijk, hier aanwezig met een groep van 18 stappers. Moeten naar de overkant van de drukke steenweg die Turnhout met Geel en het verdere zuiden verbindt. Lopen daarna vrij snel tussen de paardenweiden, even verder een aanplant van kerstbomen. Het is zonnig, lekker wandelweer, zonder die vervelende wind van gisteren. De lus blijkt een afwisseling te zijn van brede zandpaden en rustige betonwegels, langs de Kleine en Grote Reesdijk. Een uurtje zijn we onderweg tot we terug bij de steenweg komen. De politie uw vriend zorgt er heel attent voor een veilige oversteek. Een dubbeldek bus schuilt onder de bomen, de Waterhoekstappers zijn op reis.

Wat meer bekende autochtonen in de zaal nu, Annie & Erna uit Hoogstraten, ‘mad’ Max en zijn Nicole ook. Blijkbaar zijn deze laatste nog niet goed wakker want ze verslikken zich tot twee keer toe bij de eerste splitsing. Het brengt ons aan het lachen. Voorbij het oude kerkhof gaan we deze keer rechtsaf. Moeten een tijdje een steenweg volgen tot hoeve De Bongerd. Dan wenkt het Militair Domein van de para’s uit Tielen. Heerlijk wandelen is het hier, zowat parallel de spoorbaan. Een deel van het terrein is opengewerkt, denkelijk om opnieuw poelen en heide te creëren. De eerste kikkers doen in elk geval reeds hun muzikale best. Een graspad loodst ons vervolgens door de sparrenbossen. Het geurt er heerlijk naar zomer. Loodsen liggen er verlaten bij, ook het leger moet besparen. Aan de overkant van ’t spoor klinken voortdurend knallen, is men denkelijk oorlogje aan het spelen. Bij wat ooit een treinperron was bloeit nu prachtig vingerhoedskruid in wit en roze. Menig fototoestel wordt in aanslag gebracht. Een laatste straatje, de rustpost bij het kamp wenkt. De wandelmeute heeft op het gras een heus terras geïnstalleerd. Iedereen geniet van de weldadige temperatuur. Wij uiteraard ook.

De extra lus voor de 30 km loodst ons voorbij kamp P. Gailly tot aan vakantiedomein De Hoge Rielen, dat we rechts laten liggen. Begroeten Jacqueline die een rondje voorsprong heeft en komt loslopen van de Megasloeber gisteren. Ze ziet er stralend uit, de kilometers hebben op haar duidelijk geen vat. Wij gaan een fietspad op dat ons door wei en akker loodst. Verlaten het voor zandpaden en even verder opnieuw fietspad bij gehucht Hoge Rielen. In een nattige bosstrook loodsen vlondertjes ons over de meest moerassige delen. Moeten dan het fietspad van daarstraks in omgekeerde richting doorworstelen. Voorbij de kazerne pauzeren we een laatste keer. Het is er al veel stiller dan daarstraks, de meeste wandelaars waren duidelijk vroeg uit de veren vandaag. Koning voetbal ter wille ?

De laatste etappe is voor mij zeer voorspelbaar maar daarom niet minder mooi. We wandelen eerst rond het kamp, al meteen in het groen. Gaan vervolgens een roestbruine gracht volgen zijn oevers weelderig van fiere varens voorzien. Heerlijke strook parkoers dit. Bij een betonweg gaat de 30 km nog eens zijn eigen weg. Lopen verhard door het landbouwland bij Winkel, her en der een hoeve of woonhuis. Pikken finaal de andere afstanden terug op en mogen met z’n allen het Winkelsbroek in. Heerlijk nat gebied dit, vijver met rietkraag, bruine gracht, varens … maar ook insecten. Linda haat de rotbeesten en schakelt een paar versnellingen hoger. Ik kan echt niet volgen, neem mijn eigen tempo aan en maak foto’s. Aan de smalle paadjes, krakkemikkige bruggetjes en zompige weilanden komt een einde. We kruisen zij die de 12 km wandelen op brede zandpaden. Waar de tarmac begint zijn we een kilometer van de finish verwijdert. Zoals gisteren hebben we net de tijd om een terrasje te doen Duvelke in de hand. Bij het station van Turnhout doen we dat nog eens over wachtend op de trein. Best aangename tocht gelopen vandaag en … de eerste regendruppels vallen pas als we in Berchem de trein verlaten !  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/100612...

21:10 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -t

10-04-12

07.04.2012 wsv Tervuren-Bos

Rupeldochter Minne maakt vandaag kennis met de Brusselse metro. Autochtoon Patrick loodst haar ondergronds door zijn stad naar de buitenwijken en meer bepaald het ‘chique’ Tervuren. Is intussen weer een paar jaar geleden dat wij er nog wandelden. Meteen bekend volk in de startschool startschool, zelfs de Sloebers zijn aanwezig en dus moest Wilfried vroeg ‘uit zijnen tram’. Wij kiezen vandaag voor 32 km die er 34,3 blijken te zijn, het mag een beetje meer zijn in deze omgeving. Moeten een lusje lopen van zo’n 6 kilometer en terugkeren naar de start. Klassiek langs de wijk met witte huizen, de heuvel op en dan naar Zoniën. Maar even door het bos deze keer, langs de Ravenstein golfterreinen. Ik neem even de tijd voor een babbel met Agnes & Willy, in een vorig leven nog dorpsgenoten geweest. Moeten wij toch  met z’n allen die drukke Tervurenlaan aflopen zeker. Niks voor Wilfried die het paadje onverhard aan de rand opzoekt. Onze voorzitter houdt niet van straten, zegt Jacq met gevoel voor nuance.

 

Een koffietje en we zijn weer weg. Terug het bergje op en dan linksaf door een wijk. Soldaat Stroboer Herman is er ook, zonder rugzak en dat is uitzonderlijk. Hij leest een parkoers als geen ander, weet wanneer hij zonder bepakking op pad kan. Draaien bij een kapel Zoniën in, meer bepaald het Kapucijnenbos. Licht golvend, wat spar maar vooral statige, nog winterse beuk. Daarom zijn we hier natuurlijk. Bij Terschuren verlaten we het bos en lopen linea recta naar die prachtige witte kerk met spitse toren die Duisburg markeert. Hebben er zowat 13 km opzitten. Komen we Martin tegen en dus moet er bijgepraat worden. Als trio vervolgen we onze weg, de Kriekenberg af. Schitterend wat we nu aangeboden krijgen. Prachtige holle wegen, weidse vergezichten naar het oosten gericht, ver verspreidde boerderijen met ‘dikke steaks’ in de sappige weilanden. Het hagelbuitje dat we op onze donder krijgen kan de pret niet bederven. Een laatste fenomenaal uitzicht over Bertem en verder, we duiken de vallei van de Voer in. Hossen achter het kruim van Assenede langs het idyllische waterloopje. Al loop ik dan te foeteren omwille van een weerbarstig fototoestel. Een korte, nijdige klim bij de kapel van Puttebos, de rustpost van Vossem wenkt.

 

Martin loopt gelijk door, wil de extra lus van de 50 km nog vol maken. Wij pauzeren en luisteren naar het gemor dat vanuit de ‘troepen’ opstijgt. Het wandelgild mist de bossen. Net als wij terug vertrekken komt ‘la bande à Claudy’ binnen, versterkt met Liliane & Jean. We gaan familiaal op de foto met Colette en Co, genietend van die warme Waalse sfeer. De klim naar het plateau kost meteen geen enkele moeite. De afdaling langs de holle weg met bosanemoon is een pareltje. Voorbij een prachtige kasteelhoeve wacht de volgende klim … en fikse hagelbui. Linda schuilt onder een brede den, we laten de medewandelaars uit Mortier gaan. We wandelen hoog en intussen droog door de Sterrebeeklaan en mogen vervolgens de villa’s van Moorselbos bewonderen. Nog wat straten en even zoeken naar de rustpost bij de kerk van Moorsel. We hebben nog een uurtje wandelen voor de boeg.

 

Moorsel laten we achter ons bij Voetweg 2, een lange omzwerving door pas bewerkte akkers. Stalen vogels zweven haast geluidloos over onze hoofden richting enige Brusselse luchthaven. Moeten weer het tarmac op en door wijken lopen. Het park van Tervuren krijgen we nauwelijks nog te aanschouwen. Als dieven lopen we er het hoekje af, zoals de parkoersbouwer het in gedachten had. Voorbij de fontein en dierenorkest moeten we nog even door de winkelstraat van Tervuren. Een teleurstellende tocht zit er op. Komt Herman vragen of hij met ons mag meerijden. We zijn met de trein, zeg ik. Er rijden geen trams meer is zijn repliek. Een medewandelaar vertelt van het incident eerder op de dag. Ik ga op zoek naar bussen richting Leuven. Komen naamgenoten Linda & Patrick (Halen) net binnen. Eerst een goeie pint drinken en dan brengen ze ons naar station Leuven, de schatten ! We nemen Herman op sleeptouw en komen samen vlot in Antwerpen aan. L’amitié par la marche, met z’n allen hebben we het nog eens in daden omgezet. Heerlijk toch !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070412... 

 

13:50 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -t

08-03-12

03.03.2012 Les Spiroux Trois-Ponts

Lindake moet node forfait geven. Sukkelde in het begin van de week met een geblokkeerde heup en last dus nog een extra dagje rust in. Ik begin aan een lange treinreis. Even onrust in Brussel-Noord, de trein richting Eupen heeft 15 minuten vertraging en mijn overstaptijd in Liège Guillemins bedraagt 18 minuten. Toch dut ik zalig in, het is nog vroeg. Onze bestuurder weet van wanten, heeft 10 minuten ingewonnen en zodoende kan ik rustig naar het juiste perron sloffen in Guillemins, samen met meerdere andere wandelaars. Het uurtje sporen richting Trois-Ponts is heerlijk want de trein volgt de vallei van een grillig riviertje richting Coo en verder. Ik heb vervoer besteld vanaf het station maar zal het niet nodig hebben. Brusselaar François (Susse) komt er een vriendin afhalen en ik mag natuurlijk mee. Bedankt mateke ! Bij het startlokaal kom ik Tilly en Jean-Pierre tegen. Het wordt haar eerste tocht na zes maanden vol kommer en kwel. Toch wel dapper van haar om in deze omgeving meteen een twintiger aan te pakken.

Na de koffie meteen op pad. Een heel ander parkoers dan vorig jaar had Peter mij verteld en dat blijkt van in de start te kloppen. Meteen een stevig klimmend tarmacje onder de zolen om voorbij de lokale kmo-zone te geraken. Vervolgens het sparrenbos in, langs en over een klaterend beekje, mooi zo. De hogere regionen bestaan uit weilanden en her en der een dorpje. Golvende tarmacjes loodsen ons naar Fosse-sur-Salm en de eerste rustpost na nauwelijks 4 km. Toch stop ik voor een koffie en die heerlijke ‘gosettes’ die deze club steeds in de aanbieding heeft. Ik kies voor een vulling van abrikoos dit jaar. Gesterkt stap ik verder door het dorp, hoger ook, langs mooie hoevetjes in bruine natuursteen, de Promenade des Anes volgend. Een ezelstocht dus ! Terug het bos in, al is dit soms relatief vanwege heel wat ‘kap’. Kom een tweede fotograaf tegen en informeer even. Blijkt Martijke te zijn en wat meer is, wij hebben denkelijk een tijd in hetzelfde dorp gewoond ! Ook de wandelwereld is klein. Samen met mijn Brusselse maatjes moeten we door een strookje brei ploeteren. Daarna klim ik,opnieuw alleen, zachtjes over een keienpad tussen statige den en spar. Het is mistig zo hoog in de heuvels. Croix Barbette – 545 m – lees ik op het bord. De afdaling volgt meteen, lang en strak. In de verte hoor ik de roep van vogels die ik absoluut niet kan thuisbrengen. Ik vermoed trekkers, zag ik hier vorig jaar geen groepen kraanvogels overvliegen ? Het lagere bos wordt mooier, groener ook dankzij het alomtegenwoordige mos langs klaterende mini beekjes. Ik kom bij een klein grijs kapelletje uit. Even verder bij een prachtig kasteel annex kerk in bruine natuursteen. Blijkt Le Domaine de Farnières te zijn. In zijn kelder kunnen we rusten in een knus zaaltje. Grappig ondertussen dat ik er iedereen ken, Tilly & JP, Jacqueline & Luc, twee stappers uit Wolvertem en Bergbeklimmerke uit Meerhout. Vlaanderen zendt zijn wandelaars uit, dus !

Ik ben de enige die nog de extra lus van ruim 8 km dient af te leggen. Doe mijn reputatie van hekkensluiter dus weer alle eer aan. Wandel door het arboretum van het domein en vervolgens letterlijk door een beek tot bij de splitsing. Door weilanden lopend en genietend van een prachtig doch mistig vergezicht stap ik naar de rand van Grand-Halleux. Loop even parallel met de spoorbaan en begin dan aan een ellenlange klim het bos in. Spar & den, een ondergroei van brem, rotsen overgroeid met felgroene mossen en …stilaan boort de zon zich door het dichte wolkendek. Al is het dan stevig wandelen, ik loop hier op mijn eentje toch echt wel te genieten. Wordt door een paar statige dreven geloodst, met wat akkerbouw midden in bos, het kasteel wenkt dra weer. Ben er nu moederziel alleen met de vriendelijke helpers die alles in gereedheid brengen voor morgen zondag. Blijf niet te lang zitten, heb nog twee uurtjes wandelen voor de boeg, kan nog net 17:00 halen. Moet terug langs het arboretum en door de beek. Een ros hondje komt uit de andere richting aanlopen. Sluipt schichtig langs mij heen, ik schenk er verder geen aandacht aan. Mag weer genieten van heerlijke panorama’s terwijl ik door weilanden naar een dorp met bruine huizen en hoeves wandel. Tussen de woonerven door stap ik richting volgend weiland. Een dame spreekt mij aan in iets dat voor Frans moet doorgaan. In het Nederlands gaat het veel vlotter. Of ik geen rossig hondje met rare oortjes gezien heb ? Oeps, ja natuurlijk maar ruim twee kilometer eerder bij het kasteel. Met rode blos op de wangen haast zij zich in de aangewezen richting. Blijkt dat het diertje op een elektrisch geladen draad van een weiland geplast had en … beladen met angst in omgekeerde richting aan het lopen was !

Ik vervolg mijn weg en mag nu door kaalslag halverwege een beboste heuvel een brede omtrekkende beweging maken rond Grand-Halleux, in het dal gelegen. Nu de zon haar best doet door de nevels te branden, krijg ik dus een fenomenaal uitzicht cadeau. Maar ik moet verder, stevig golvend parkoers loodst mij naar Dairomont, zowaar en gehucht van Vielsalm. Ik rust er even op een bankje bij een oorlogsmonument. Reken nog zo’n 2 à 3 km tot de laatste controlepost in Fosse en dat blijkt te kloppen. Moet een tweede keer het golvende tarmacje overwinnen tot bij de blauwe tent. Ik stop er niet, loop gelijk het dorp weer uit en mag, voorbij de laatste hoeve, genieten van magistrale vergezichten. Het tarmacje tussen weilanden loodst mij naar bossen en een keienpad. Ik zet de afdaling in naar de finish. Ben net op tijd binnen. Veel wandelaars zitten er niet meer, gelukkig wel Peter nog, hier door de locals Pietèr genoemd. Ik vraag hem een lift naar het station wat hij met plezier doet. Zo kan ik nog een ‘boulettes frites’ verorberen en een paar lekkere Vielsalm ‘soldaat’ maken. Om zes uur brengt mijn maatje mij naar het station. Ik krijg er het gezelschap van de Brusselse dame van deze morgen en een GR trekker uit Aarschot die node terug huiswaarts reist omdat ie geen slaapgelegenheid vindt.

Oh ja, het rossige hondje was er ook ter aankomst, netjes aangelijnd door zijn baasje en nog steeds de kluts kwijt. Zal hem maar Mr. Volt noemen …  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/030312...

21:11 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luik, -t

04-10-11

02.10.2011 Kruikenburg Ternat

Even verwarring bij het verlaten van de E40. Ternat ligt links van de afrit, de Marspijlen wijzen naar rechts. Het wordt snel duidelijk. De organisatie maakt gebruik van de ruime parking van een grootwarenhuis en heeft twee gemeentelijk pendelbusjes in dienst tot de startzaal. Zodoende kunnen zij het verkeer in de dorpskom wat inperken, een verstandige beslissing. We genieten van een koffietje in de oude sporthal en trekken ons in gang. Wandelen weg van het dorpscentrum langs de spoorbaan richting Brussel. Passeren geboorte boomgaard Groot-Reuken en lopen verder door golvende straatjes en wat veldwegen. De 12 km takt af richting Sint-Martens-Bodegem, de grotere afstanden zetten koers naar Sint-Ulriks-Kapelle. We hebben er 5,5 km opzitten, niks bijzonders eigenlijk, gewoon de golvende noordrand van het Pajotteland.

Voorbij de lokale voetbalterreinen stappen we een brede zandweg op die ons tussen weilanden en maïs richting E40 voert. Erop en erover, we zijn in Bruggeveld. Wandelen eerst door een prachtige dreef met kasteel op de achtergrond. Mogen vervolgens door een bosje klimmen over een echt brokkenpad, bouwpuin alom. Zetten dan koers richting een kasteel in aanbouw, links vermoed ik Asse, achter de bosjes. Wij moeten naar rechts een kasseiweg op die ons eerst afzet bij een klaterend beekje en een vervallen watermolen. Achter een vijver komt kasteel Nieuwermolen piepen, blijkbaar nog bewoond en dus niet te bezoeken. Een mooie, donkere, koele dreef loodst ons terug het domein uit. Dit was een prachtig stukje parkoers.  Moeten nu weer tarmac lopen onder een loden zon langs de Assestraat die ons terug over de E40 loodst. De tweede pauze in Kapelle dient zich aan na 12,7 km. Ik heb mijn dagje niet, adem moeilijk, de vochtige warmte speelt mij parten. Ik wurm een boterham naar binnen, doe wat krachten op.

Dit laatste bleek een juiste zet te zijn, de rest van de tocht zal ik mij beter voelen. Aan de overkant van de steenweg laat een kerkwegel ons genieten van een magistraal, diep ingesneden vergezicht. Heerlijk is dit. Wij wandelen de heuvel af, komen opnieuw in de bebouwing, Sint-Martens-Bodegem. De 30 km gaat er alleen vandoor. Dicht bij de dorpskerk wandelen we langs een witte muur het dorp uit, de weidse golvende akkers tegemoet. Veel valt er niet te beleven, we passeren een visvijver, wat oude hoeves, genieten van de aangeboden vergezichten. Met z’n vieren trotseren we de kilometers van deze lange lus (10 km) en de zomerse warmte. Het koppeltje uit Herne kom ik de laatste tijd zowat overal tegen, ken ze als stevige stappers, meestal op de 30 km. De witte kerk van Bodegem komt terug in zicht, daar moeten we ook naartoe, stappend tussen maïs en langs kerkwegels. Rusten doen we nog niet, hebben nog wat achterafjes en een steenweg te goed. Bij het station weet ik het weer, Castelhof en zijn binnenkoer worden onze laatste pauze, een mooie locatie.

Meteen na de pauze worden we verrast door een dot van een pad, stroomopwaarts bij een beekje. Passeren een opgeknapte hoeve bij een steenweg en vervolgen onze weg lommerrijk langs het water, de mooiste parkoersstrook van deze tocht. Gaan vervolgens een weidse akker rondden, voorbij een manege en de heuvel op langs paardenweiden. Net voor we terug gaan zakken een schitterende doorkijk op de monumentale witte kerk van Ternat, prominent aanwezig in de vlakte. De holle kasseiweg die we mogen volgen is er ook eentje om in te kaderen. Kruikenburg zorgt voor een prachtige finale. Met de kerk op de achtergrond lopen we een laatste lusje door de velden. De ijskar staat verstandig opgesteld waar de veldweg eindigt. Het is aanschuiven om aan het koude lekkers te geraken. Wij lopen door de heuvel af, over de eindstreep. Linda posteert twee stoelen uit de zon, ik zorg voor verDuvelt lekkers. In de zaal zit haast niemand, op het grasperk daar genieten we met z’n allen van een heuse zomeravond.

Het gemeentepersoneel stopt met werken om 16:15, wij moeten dus te voet naar ons karretje terug. Twee kilometer zeggen de helpers, in praktijk blijken het er ruim drie te zijn met een stevig stuk bergop als toemaatje. Toch een lach van oor tot oor bij Linda. De twee tochten zijn vlot en pijnloos verlopen, die is volgende week zeker weer paraat !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/021020...

 

 

20:31 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -t

27-06-11

26.06.2011 Kleitrappers Terhagen

Vandaag hebben wij een burentocht op het programma staan. We, inderdaad, want Lindake is nog eens van de partij. Had ik aanvankelijk gehoopt in Terhagen nog eens een 50 km te lopen, beide krakende knarren zullen het vandaag wijselijk bij 27 km en wat extraatjes houden. Een gezonde balans tussen emotie en verstand, zeg maar. Linda rijdt met de fiets naar de start, ik neem de bus. Moet daarvoor wel zo’n 3,5 km te voet lopen, een opwarmertje dus. We komen vrijwel gelijktijdig bij het clubhuis van de Kleitrappers aan. In de gelagzaal is het drukkend warm, wij genieten van ons koffietje in de achtertuin.

Traditiegetrouw mogen we meteen, aan de overkant van de drukke straat, het groen in. Jean-Marie heeft een compleet nieuw parkoers uit zijn hoge hoed getoverd en laat ons vanaf de eerste meters ruim genieten van een reeks kleiputten die de natuur terug in bezit genomen heeft. Jonge berk heerst hier. Een baksteenpad loodst ons naar het hoogste punt en prachtig uitzicht, dan volgt een pittige afdaling, trapperig ook. Het is heerlijk wandelen zo puur natuur, tussen jonge boompjes en open stroken met frisgroen gras. Een pittige klim, een laatste uitzicht, we verlaten het domein richting eerste rustpost na ruim 7 km genieten.

Na de koffie duiken we meteen domein De Schorre in. De mooiste stroken zijn voorzien van vlonders die de wandelaars tussen waterpartijen en door het riet sturen. Wandelen onderaf de Deltavlakte waar waaghalzen hun ding doen. Langs de lange trap van de hoofdingang lopen we het domein uit. Komen de parkoersmeester hemzelf tegen, die al van 04:00 op de fiets zit om het parkoers te controleren. Zo kennen we hem hé ! Moeten nu door een recente wijk lopen richting domein N, onze volgende groene strook. Jean-Marie heeft inderdaad met dezelfde domeinen een totaal ander parkoers uitgetekend. Wij vinden het prima. Het park van Boom komt nu aan bod. De beek die er dwars doorheen stroomt is aan één kant blijkbaar drooggelegd en toont alleen maar dikke lagen modder en afzetting. Voorbij het park lopen we de voetwegen in die dwars door akkers en woonwijken richting Reet gaan. In het dorpscentrum, voorbij een wijk met witte huizen ligt de tweede rustpost. Hebben er 12 km opzitten en nemen even de tijd voor een babbel met Stroboeren Ivo en Marleen.

Zij hebben er de lokale lus al opzitten en zodoende gaan we onder ons tweetjes verder op pad. Krijgen eerst een bosstrookje onder de sloffen geschoven, hoge varens ook. Daarna volgen fietspaden door de akkers en de retour loopt over groene paadjes tussen de woonwijken. De vijf kilometer zijn zo voorbij. Even wat bijtanken in de rustpost en we lopen door. Een viertal vrouwtjes blijken het spoor van het parkoers bijster, wij nemen er twee op sleeptouw. Lopen parallel met de heenweg over fietspaden terug richting park van Boom. Kunnen meteen aanduiden waar het daarstraks voor de dames fout ging. Ze liepen inderdaad naar links in het park waar het rechts moest zijn. Gelukkig kunnen ze er om lachen. Het park voert ons richting A12. Een kort stukje steenweg, een open vlakte waar de zon verschroeiend brand, een woonwijk, we zijn weer in De Schorre. De trap op en vervolgens het toertje op het hoogste punt van het domein met een prachtig uitzicht over Boom en verder.  De laatste rustpost wenkt.

De uitsmijter begint met nogmaals De Schorre, trappekes af, vlondertjes, zoals we het hier graag hebben. Jean-Marie zet ons af bij de Kapelstraat en we wandelen richting Rupeldijk. Zo ver gaan we echter niet, de Meester heeft nog ergens een paadje gevonden dat net uitgehakt lijkt te zijn. Moeten een bakstenen bruggetje onderdoor en wandelen dan weer op bekend terrein. Mogen nog een kilometertje of zo genieten van zanderige vlakte en blinkende berk. Stappen voorbij het ruime moeras en zo vrijwel recht het clubhuis binnen. Het is druk in de achtertuin maar we bemachtigen toch nog twee stoelen en …twee Duvelkes. Ons bekende wandelaars hebben er 50 km opzitten en glunderen, dit was een prachtig parkoers ook voor hen. Wij kunnen het alleen maar beamen, het nieuwe parkoers was echt een beauty, puur natuur. Ik hoor het de voorzitter zaliger nog zeggen – Jean-Marie ge zijt ne crack !! Voldaan rijden wij naar huis terug, niet in het minst omdat Lindake spelenderwijs de kilometerkes heeft verwerkt, ik heb het gevoeld aan lijf en leden !  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/26062011Te...

18:55 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -t

22-06-11

18.06.2011 Les Guibolles Guibertines in Tangissart

Een vereniging die ik nauwelijks ken, een startplaats die voor het eerst aangedaan wordt. Toch ken ik Tangissart als verste rustpost van Les Spartiates Gembloux in de winter. De omgeving van o.m. Villers-la-Ville lijkt mij heel wat te bieden te hebben en dus trek ik er naartoe. De trein in Berchem heeft 9 minuten vertraging wegens defect aan het materieel. Een doodgewone NMBS-dag dus. Geprangd in de smalle zeteltjes van de ‘Vauban’ geraak ik van Brussel-Noord in Ottignies. Een vriendelijke TEC chauffeur zet vier wandelaars af bij het startzaaltje onder de kerktoren van het dorp. Het obligate koffietje en ik ga er vandoor. Wordt openhartig ontvangen door een heuse stormwind. Tijd om op te warmen is er ook niet bij, mag meteen een stevige klim aanvatten op bonkige kassei. Eenmaal boven worden de langste afstanden meteen terug de vallei ingestuurd langs een krakkemikkig paadje. De beloning kan wel tellen. Jong nat bos, een slingerpaadje stroomopwaarts bij een helder beekje zoals je maar zelden meer ziet, prachtig. Weg van het water volgt een pittige klim. Loofbos en spar wisselen af, meestal met een ondergroei van helgroene varens. Lekker wandelen is dit. Kom bij een cafeetje uit aan de grens met Villers-la-Ville en Baisy-Thy, nog steeds midden het groen. Kies voor de Drève des 4 Chênes, een stevige klim langs de oude ommuring van een hoeve en denkelijk de restanten van het kasteel van Villers. Doorkijkjes tonen weidse akkers en weilanden bevolkt met een kudde Limousins. De ‘pater familias’ heeft er duidelijk zijn best gedaan, kroostrijk gezin blakend van de gezondheid. Kom een eerste keer bij een spoorlijn uit en mag meteen weer klimmen,trapperig. Even wat bewoning maar gauw weer het bos in, behoorlijk golvend. Hoog boven het volgende klaterende beekje en vervolgens dalend er naartoe, tot bij de Moulin de Chevelipont. Onze parkoersmeester schuwt de hindernissen niet. Een paar houten paletten zorgen voor houvast en droge voetjes als je over de beek stapt. Kom opnieuw bij de spoorlijn uit en krijg het gezelschap van een wandelaar uit Mortsel. Onze eerste commentaar is unaniem ‘subliem’. We hoeven nauwelijks uit het groen te komen tot de eerste rustpost in Salle Gaston Scaillet te La Roche en Brabant. Hebben er een kleine 9 prachtige kilometer opzitten.

Mijn maatje gaat er vandoor, is sneller dan ik. Weer wordt ik stormachtig ontvangen, genietend van een fantastisch uitzicht over bebouwde heuvels. Krijg vervolgens vlakke paden onder de sloffen, recht en zanderig tussen sparren en varens. Even een opening, een bietenveld. Als beloning een onwaarschijnlijk vergezicht in geel en groen, heerlijk. Wat gedruppel als ik een zachte boshelling afloop. Spar wordt stilaan loofbos, de eerste bebouwing komt er aan. Geen nood, onze parkoersmeester kent de streek als zijn broekzak en loodst mij langs paadjes en achterafjes, soms lijkt het wel bij mensen op den hof, door het dorp dat Sart-Messire-Guillaume blijkt te heten. Pauzeren doe ik er in een wat aftands zaaltje na ruim 15 kilometer heerlijk wandelplezier. Veel bekenden overigens van Langdorp (Robert) tot Oudenaarde (Mark en Yolande). Tot mijn verrassing ook clubmaatje Peter. Zij hebben allemaal een lus voorsprong op mij, traditie moet er zijn.

Op mijn eentje verder dus, langs de kerkhofmuur parallel aan een groene vallei. Villaatjes kijken dan, zeker een ruime kilometer lang. Gedaan met de pret, denk je dan, maar niks zal minder waar blijken te zijn. Een korte bosstrook zet mij af bij golvende akkers. De kilometersverre uitzichten zijn fenomenaal. Onweerskernen vormen zich als donkere, dreigende massa’s terwijl ik in de volle zon loop langs subtiel wuivend vlas. Een bonkig kasseitje onder kersenbomen, een heerlijke lommerrijke dreef tussen kasteeltuin en akkers. Sentier Touristique lees ik op het bordje dat mij dwars door tarwe en koren loodst. Even wat asfalt, ik zie letterlijk en figuurlijk de bui hangen. Bereik samen met het plenzende nat een mij bekende bosstrook. De weergoden gaan zo hevig te keer dat de regenjas aanmoet. Verlaat het groen bij een kapel en een prachtige witte herenhoeve. Ben slechts een paar straatjes verwijderd van de rustpost in Sart, waar ik toch als een verzopen haan aankom .

Neem in de intussen haast verlaten zaal de tijd voor een Juppeke en vertrek opnieuw de hemelse dreiging tegemoet. Loop voorbij de dorpskerk de heuvel af en krijg een uitzicht cadeau de Alpen waardig. Deze tocht blijft geniaal. Moet in het dal even een steenweg volgen om riviertje La Thyle over te geraken en mag vervolgens klimmen, dwars door een villawijk. Dreve des Deux Bois is er duidelijk voor de beter gegoede burger. Het gedruppel stopt als ik de bewoning verlaat. Mag nu een landbouwplateau op. Op zich niks speciaals ware het niet dat het spel van licht en wolken er een feeëriek schouwspel van maakt. In de verte een eenzaam kapelletje, maar tot daar moet ik niet. Zak naar de eerste huizen en even verder een steil pad af tot bij het beekje van deze morgen. Opnieuw is het genieten van fris groen, kleurloos helder water en ook wel wat modder aan de sloffen. En dat gaat zo maar door tot …20 meter van de finish. Onder de indruk van mijn wandeling stap ik de zaal binnen voor een trappist. Feliciteer de organisatoren met het geboden parkoers en de organisatie. Dacht ik wel dat deze streek wat te bieden had, de parkoersmeester maakte er een wandelfeest van. Knap gevarieerd ook met een halve tocht door de bossen en daarna de prachtige vergezichten vanuit weidse akkers. Heb maar één woord voor deze tocht, een topper is geboren ! In de trein droom ik gelukzalig na, het leven van de wandelaar kan toch verrassend mooi zijn !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/18062011Ta...

23:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -t

06-06-11

04.06.2011 Les Roteus Waibiens Thuin

Vorig jaar wandelde ik er een prachtig parkoers en dus wordt het Kruidvat ticket vandaag weer nuttig besteed. Heb de treinwagon tussen Antwerpen en Charleroi-Sud voor mij alleen, rustig reisje dus. Nog een kwartiertje ‘boemelen’ voorbij ondermeer de Abbaye d’Aulne en ik ben in Thuin, waar Mark ook van de trein stapt. Onder leiding van ervaren rotten Luk (Kessel-Lo) en Etienne (Nivelles) stapt de omvangrijke groep de brug van de Samber over en beginnen aan het opwarmertje …le Mur de Thuin ! Ai, dit valt mij tegen, ik verzuur al na de tweede haarspeldbocht. Zal het kalmaan moeten doen vandaag. Drink mijn koffietje keuvelend met Mark en dan gaan we elk onze eigen weg en afstand. Zodoende dender ik dus op mijn eentje de heuvel opnieuw af, over een bospaadje deze keer. In de benedenstad is het kasseitjes lopen door de vele ‘ruelles’ van de oude Quartiers. De eerste stempel op mijn kaart krijg ik al na amper 1450 meter. Loop natuurlijk gelijk door … in de verkeerde richting. Keer op mijn stappen terug en wandel langs een beekje opnieuw de stad in. Door de winkelstraat en vervolgens de kasseitjes van le Quartier du Rivage op tot bij de Samber. Schotbalken en sluis n° 5 loodsen mij over de twee armen van de rivier en zijn aangemeerde aken. Volg het trage water even stroomafwaarts richting groen en mag dan een eerste keer klimmen. Door het bos en over een steenwegje steeds hoger tot in de buurt van een prachtige kerk opgetrokken uit bruine natuursteen. Ga nu een hele tijd rond dartelen op het plateau, half bebouwd, half weiland, beetje bizarre omloop dit. Wandel op de heuvel tegenover de monumentale kerk en de stad liggend. De afdaling wordt ingezet. Een pad loopt er nauwelijks in deze bosstrook. Het is kwestie goed op te letten en de oranje stukjes tape aan takken en boompjes nauwlettend in het oog te houden. Een reeks trappen zetten mij af bij de Samber. Ga nu zijn loop stroomopwaarts volgen tot net voor de Ecluse de Lobbes. Het tarmacje voert mij een heuvel over en dan loop ik met rivier, trein- en oude trambedding mee tot in Lobbes. De eerste rustpost is zo’n typisch Waalse, gewoon een paar bankjes langs het water. Bij dit warme zomerse weer uiteraard best leuk. Zou bij regenweer toch wel op heel wat tandengeknars worden onthaalt vooral daar ik er 8,65 kilometer in één ruk heb opzitten.

Nadia heeft de lus van de 42 km in de kuiten en stoomt vrij snel weer door. Ik volg haar naar de andere oever van de Samber met uitzicht op La Collegiale. Lekker lommerrijk wandelen langs het water. Loop weg van de stroom voor een trage klim in het groen. Passeer een florissant boerenbedrijf met een grote melkveestapel en kalverenstal. Duik een bos in waarbij het smalle paadje mij naar een kabbelend beekje leidt. Kan kiezen, ofwel over een viertal stenen, ofwel over een smalle plank proberen droogvoets de overkant te bereiken. Ik kies voor het tweede met succes. Stap richting dorp door weidse korenvelden. Loop te foeteren want mijn twee setjes batterijen voor het fototoestel zijn nukkig, wordt behelpen en zuinig wezen. Stap door een stil dorp nu, Biercée, een mix van oudere, soms geleefde woningen en nieuwbouw. Weiland tot in het centrum ook en zelfs nog een kiosk, duidelijk pas heropgebouwd. Pauzeren en vooral bij drinken doe ik in het lokale schooltje. Trek verder met Nadia, eerst door een ‘zoenk’ in het landschap, vervolgens over de kim van de heuvel, langs tarmacjes binnen de bebouwing. Halen in de akkers twee Franstaligen bij en als viertal zetten we in gespreide slagorde de afdaling in naar de eerste rustpost van deze morgen.

Steeds weer is het bijtanken en flesjes met water vullen, het is heet vandaag. Mijn pauze duurt iets langer dan gepland en ik vertrek alleen onderaf de Jardins Suspendus en langs riviertje de Biesmelle. Ben wat teleurgesteld omdat ik lang een tarmac moet volgen tussen twee beboste heuvels, als ware het groene muren. Mag finaal toch het bos in voor een potige klim die mij afzet op een landbouwplateau, akkerland zover je zien kan. Vals plat voert mij naar het hoogste punt, de zon kent geen genade met mijn kletskop, dit is zwaar. Van het groepje achter mij nadert trouwens niemand geen meter. Iedereen loopt te kreunen denk ik, elk met zijn eigen bezig. Nochtans is het uitzicht hier immens. Terwijl ik tussen rijpend koren loop, geniet ik van het groene golvend land met moderne windmolens als wiekende achtergrond. Eindelijk wordt de afdaling naar het eerstvolgende dorp ingezet. Vanaf een beekje een korte klim naar St-Martin in Biesme-sous-Thuin, een stoel en een frisse pint zijn meer dan welkom.

Net buiten het dorp doemt een knots van een helling op. Neen, ik hoef hem niet op, mag naar links een tarmacje door bos en wei gaan volgen. Mooi stukje dit, een besloten vallei met spoorweg en her en der een fraaie woning, veelal in natuursteen opgetrokken. Moet over het erf van zo’n huis en dan komt ie der …een joekel van een klim, paar bochten, kort en krachtig. Kom zo in het bospark van de Muur van Thuin uit. De parkoersmeester zoekt een rustig paadje op dat zachtjes in dalende lijn tot een kruisbeeld (Calvaire) loopt. Ik verlaat het bos om te kunnen genieten van de prachtige tuinen die tegen de heuvel zijn opgebouwd. Nog enkele trappen, een sociale woonwijk, de finish wenkt. Gestoomd en gekookt kom ik de zaal binnen. Vermits de trein maar om de twee uur rijdt heb ik ruim de tijd om van een ‘assiette froide’ te genieten. Wandel dan samen met Jac & Mia richting bovenstad. Langs de trappen terug naar beneden, even een terrasje doen en dan richting station. Doe er zowaar een hazenslaapje tot een dronkenman met liefdesvredriet mij met zijn geroep terug in de wereld zet. De terugweg zetten wij als viertal in met Luk en een paar wandelaars uit het Mechelse. Was deze tocht vorig jaar echt prachtig, dit jaar krijgt zij van mij een gewone goed mee. Het kan niet alle dagen kermis zijn.

Voor zondag weet ik echt niet wat gedaan. De weersvoorspellingen zijn bar en boos voor het ganse land. Wijzig mijn plannen naar dichtbij huis in Mortsel. Om 06:30 loopt de wekker af, ik ben nog moe en het regent. Leg de snoodaard het zwijgen op en draai mij nog eens om. Neem een snipperdag vandaag …  

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/04062011Th...

  

21:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: henegouwen, -t

02-03-11

26.02.2011 Les Spiroux de Trois-Ponts

Het voortdurend wijzigende weerbericht doet mij deze week twee plannen maken. Westwaarts Terneuzen en oostwaarts Trois-Ponts. Het zal finaal deze laatste bestemming worden, sowieso mijn eerste gedacht. Ben verbaasd de enige wandelaar te zijn zowel in Berchem (weer geen Jef), in Brussel-Noord (geen Eddy & Liliane) en zelfs in Verviers-Centraal. Moet er de bus nemen voor een rit van terminus tot terminus of daaromtrent. Ben een uurtje onderweg, genietend van prachtige vergezichten langs Stavelot en het autocircuit van Francorchamps. Zeven reizigers zullen er opstappen waaronder blijkbaar twee wandelaars. Het wat sjofele manneke met paraplu blijkt de weg te kennen naar de startzaal. Vanaf het centrum en riviertje de Salm steeds rechtdoor zo’n twee kilometer lang, een zachte klim.

De voetbalkantine oogt ruim, luxueus naar Waalse normen. Een broodje en een koffie later, ga ik op stap. Volg de voornoemde steenweg nog even tot bij camping Site du Moulin. Ruil hem daar in voor een rustigere tarmac en de eerste knik in het parkoers. Op de top kan ik meteen genieten van een eerste schitterend, groen vergezicht, dat belooft ! Loop dorpje Basse-Bodeux binnen voor de eerste controlepost na 2,6 km. Een wat aftands schooltje met Waalse charme en ongedwongenheid. Stap gelijk door een joggende jongedame achterna. Ik zal ze snel uit het oog verliezen. De langere afstanden krijgen een stevige kuitenbijter onder de sloffen geschoven. Nog steeds tarmac eerst voorbij een mooie kerk opgetrokken in bruine natuursteen, vervolgens geflankeerd door immer glimmende berk. De vergezichten zijn in nevels gehuld maar toch oh zo mooi. Loop voorbij een kerkhof, door een strook donkere, dreigende spar en vervolgens boven een klaterend beekje het volgende dorp binnen. Blijkt Haute-Bodeux te zijn, nog mooier dan zijn Basse naamgenoot. Vrijwel alle gebouwen zijn hier opgetrokken in dezelfde bruine steen, van het hotel over de hoeves tot de kerk. Het straalt een gevoel van warmte uit, van gezelligheid ook. Ook dit dorp verlaat ik klimmend, steeds hoger nu door weilanden in de richting van Werbomont. Vrijwel op de top komt er een einde aan de verharding en mag ik echt de bossen in. Loop veelal over gras door brede gangen, hier ooit het bos ontnomen om een gasleiding te leggen. Heerlijk wandelen is het hier wel, in absolute rust en stilte. Passeer een klein kruisbeeld, la Croix des Trois Chênes, 390 meter boven de zeespiegel. Terug asfalt nu midden de bossen tot de rustpost van l’Ancienne Barrière ( km 7,6), een kleine taverne gelegen aan een kampeerterrein. Kom er niet uit of de uitbaters nu Vlamingen, Nederlanders of Duitstaligen zijn. Het lijkt er intussen wel een invasie van Vlamingen met Peter, Xavier, Jacqueline & Luc, Willy & Agnes, een paar Langdorpers, een wandelaar uit Bertem … Enkele Nederlanders zorgen zowaar voor een exotisch Limburgs accent.

De meesten hebben de lus van de 30km al in de kuiten en dus ben ik dra terug alleen op pad. Trapsgewijs zak ik, opnieuw door gasgangen wandelend, de heuvel af op grondgebied Stoumont. Krijg schitterende panorama’s aangeboden bij elk doorkijkje. Berk en den worden in de lager gelegen gedeelten vervangen door weiland. Een vrolijk klaterend beekje is mijn gezel, helgroene weelderige mossen zorgen voor kleur. Bij de eerste boerderij meteen de rustpost (km 11,6), Ferme Counasse in Chauveheid, met heerlijke, stevige koffiekoeken en hartige brokjes kaas in de aanbieding. Een korte babbel met de helpers en een wandelaar uit Montzen, ik moet er vandoor. Loop langs weer zo’n stemmig kerkje, de grootte van een kapel eigenlijk, en vervolgens op halve hoogte met een groene vallei mee. Linksom begin ik aan een ellenlange klim. Weer loopt een joggende deerne mij voorbij. Geen spek naar mijn bek, den ouwe is de heuvels niet meer gewend en houdt er een gezapig tempo op na. Het pad is trouwens ruim bezaaid met ‘spoorweg’ keien en noopt tot voorzichtigheid. Vanaf de top een magistraal uitzicht over beboste heuvels. Ik waad door een zee van brem, in alle stilte …of toch niet. Een vlucht vogels maakt grote cirkels boven mijn hoofd. Hun luid gesnater lijkt op overleg te wijzen. Het zijn duidelijk geen Belgen want na zo’n vijf minuutjes bereiken ze overeenstemming, maken het gekende V-teken en trekken verder in noordelijke richting. Ik mag verder wandelen in alle rust, over een plateau van hoofdzakelijk naaldbomen, van dwergjes tot stevig uit de kluiten gewassen, ranke figuren. Sommige delen zijn de laatste jaren blijkbaar gerooid en opnieuw aangepland. Bereik terug mijn steenweg van daarstraks en kom vergezeld van wat hemels gedruppel bij de Ancienne Barrière aan ( km 18,2).

De gelagzaal ligt er vrijwel verlaten bij. Zo krijg ik de tijd om een praatje te maken met de stempelaar die Yvan Lallemand blijkt te zijn. Een rustige, minzame, vriendelijke man die duidelijk blij is met de vele Vlaamse wandelaars en Gonny & Jos, zijn Nederlandse wandelmaatjes. Moet nu mijn poncho aan want het regent intussen pijpenstelen. Kan de eerstvolgende kilometers best beschrijven als ‘la corniche’. Loop op de rand van een immens sparrenbos met een vallei mee, de overkant ingepalmd door immer groene weilanden. Her en der een boerderij, verder niets dan puur natuur. De regen blijft gestaag naar beneden komen. De paden worden natter, mijn wandelbroek bruiner. Het parkoers blijft eigenlijk redelijk vlak en aangenaam, al werkt het neergutsende hemelwater wel stilaan op mijn zenuwen. Loop rond de bovenste bekkens van Coo tot bij een punt met de naam Panorama (430 meter hoog). Het uitzicht over Trois-Ponts en omstreken is er inderdaad fenomenaal. Ik geniet er best wel van, alle nattigheid ten spijt. Een vrij steile afdaling doe ik voetje voor voetje. Het keienpad is namelijk herschapen in een kleine beek. Eén pirouette later kan ik, nog steeds als tweevoeter, over vlakker terrein tot de laatste rustpost wandelen in het dorpje Brume. De ruimte waar ik kan pauzeren ademt ‘le temps jadis’ met kasten uit grootmoeders tijd. Gewoonweg schattig !

Ik heb nog 4 km voor de boeg. Bij het uitlopen van het dorp nog eens die schitterende panorama’s en dan wandel ik over brede grintwegen door het bos, stilaan de helling af. De minuten tikken weg, de tijd heeft haast. Passeer een riviertje en bereik dan de steenweg en de aankomst. Bereken dat ik geen tijd meer heb voor afmelding of drankje. Moet meteen de weg terug om alsnog de bus van 17:11 te halen. Bus en trein rijden hier namelijk maar om de twee uur. Ben een paar honderden meter ver als een camionette stopt. Blijkt de shuttle van de organisatoren te zijn en ik krijg een lift. Haal zo nog onverhoopt de trein van 16:49 en reis met Jacqueline en Luk tot Liège Guillemins. Kon ik vanmorgen van op de trein genieten van prachtige uitzichten over de Vesder, dan komt nu de vallei van de Amblève aan de beurt. In Luik scheiden onze wegen en ik reis half slapend door tot in Brussel. De trein naar Antwerpen zit tjokvol. Ik raak aan de babbel met een jonge deerne die er ook in Trois-Ponts al bij was. Zij blijkt een rasechte Antwerpse te zijn van wie de ouders naar Wallonië uitgeweken zijn, naar Haute-Bodeux om precies te zijn ! De rit naar de Koekenstad is zo voorbij. Ik neem afscheid van mijn reisgezellin, Taxi Linda wacht. Luk vroeg mij daarstraks of ik, ondanks de verre trip zou terug komen volgend jaar. Volmondig zie ik JA, Yvan en de zijnen boden ons een knappe en puik georganiseerde tocht aan vandaag.   

 FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/26022011Tr...

 

 

21:27 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: luik, -t

01-09-10

28.08.2010 A.W.S.V. Turnhout te Zevendonk

De Oxfam Trail Walkers zijn denkelijk zowat halverwege hun opdracht als ik mij door tram en bus naar de startplaats van de Tijltocht laat brengen. Bij zonnig en fris weer sta ik in Zevendonk vertrekkenklaar als daar een cowboyhoed binnengewandeld komt. Clubmaatje Luk heeft de eerste lus van de 50km al in de kuiten. Wij zullen de ganse verdere dag samen optrekken. Wandelen de lange Kapelweg uit richting Winkelsbroek. Puur natuur dus, heerlijk wandelen door nat gebied langs waterloopjes en dik met riet begroeide vijvers. Mijn wandelmaatje komt hier voor het eerst en spreekt zijn bewondering uit over het gebodene, het zal niet bij deze ene keer blijven. Gezellig keuvelend, wij blijken allebei beroepsmatig actief in de medische branche, zetten wij onze tocht verder door weilanden en maïsakkers. Bereiken de Grote Caliebeek, die we een heel eind mogen volgen, door bos en velden, tot de para-terreinen van Tielen. Donkere wolken pakken zich traag boven onze hoofden samen. Ja hoor, we redden het. Terwijl wij onze boterhammetjes aanspreken in de KLJ rustpost woedt buiten een heuse zondvloed.

 Zo’n tien minuutjes later keert het tij en kunnen we weer op pad al houdt Luk zijn regenvestje wel aan. Ik gok op zon. Wandelen langs het militaire domein, van dichtbij in de gaten gehouden door een af en aan rennende waakhond, richting Hoge Rielen. Een fietspad stuurt ons links van het domein. We duiken terug snel het onverhard in, door een bosje zelfs over net niet gladde vlonders. Onverhard betekent na de plensbui ook rond plassen laveren, maar de voetjes blijven droog. Een fietspad voert ons naar de splitsing van 40 en 50 km, ik neem afscheid van mijn maatje. Graspaden loodsen mij verder. Loop in een weidse boog om de Hoge Rielen heen, vanwaar een voortdurend gejoel opstijgt. Denkelijk de laatste stuiptrekkingen van het jonge volkje in vakantiestemming. Stap onder een lage brug door en dan Kasterlee binnen. Even verder de rustpost van fietscafé Pelleman. Kom er Theo, nog steeds zonder Hennie, tegen. Hij is erg stil, mist zijn spitsmuis denkelijk hard. Luk is ook gauw binnen, het extra lusje was nauwelijks meer dan één kilometer. De twee IJsetrippers dus terug verenigd en samen op pad.

 Wandelen nu richting Hoge Mouw, waar we naar mijn smaak te lang op het asfalt blijven lopen. Duiken dan toch het onverhard in richting St-Jozefkapel, grondgebied Kasterlee. Bij Weyenberg komen heel wat herinneringen in mij op. Ik vertel Luk, die nog vrij nieuw is in het gild, uitgebreid over mijn belevenissen in de Zwaluwstraat, die wij passeren. Monique en Roger knikken heftig van jààà als ik hen in café De Heide herinner aan die illustere tijden. Het cafeetje is trouwens subliem met zijn meubilair uit grootmoeders tijd. Wij genieten ervan en pauzeren met drankje en boterham op het terras. Wandelen daarna verder langs Floréal terug de bossen in, voorbij de watertoren tot Kapel OLV in ’t Zand, echt Kempisch dus. Moeten vervolgens nogal wat beton verteren dwars door weilanden en akkers in Klein Broek, de Grote Caliebeek nog eens dwarsend. De laatste rustpost, opnieuw bij de KLJ kondigt zich aan. Luk heeft nog steeds zijn regenvestje aan en mag het van mij vandaag niet meer uitdoen. Bijgeloof van de wandelaar.

 De laatste etappe begint letterlijk langs de spoorlijn die Tielen met Turnhout verbindt. Vervolgens duiken we het militaire domein in met zijn leegstand maar ook zijn open plekken in het bos waar de heide prachtig in bloei staat. Terug in de bewoonde wereld slagen we erin een pijl te missen en zodoende een extra 500 meter te lopen. Terug op het juiste pad zijn we zo bij het oude kerkhofje en de aankomst. Bij een Duvelke steekt Luk zijn bewondering en verwondering over het mooie parkoers niet onder stoelen of banken. En gelijk heeft ie, dit was een leuke, gevarieerde en erg groene tocht. En Wilfried …ik kan bevestigen dat de IJsetrippers er een gemotiveerde en getalenteerde afstandenstapper bij hebben. Welkom dus Luk in het gild van de ‘kilometervreters’ en bedankt voor de zeer gezellige dag …dit smaakt naar nog !  

FOTOREEKS

 http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100828Turn...

20:30 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -t

20-07-10

18.07.2010 Marktrotters te Tollembeek

De twee wagonnetjes richting Geraardsbergen vanuit Gent-St-Pieters zijn haast volledig volzet met wandelaars. In Zottegem komt daar nog een groepje vrij luidruchtige Westvlamingen bij. Nochtans moeten wij in Giesbaarge allemaal zo’n 35 minuten wachten op het boemeltje dat ons naar Tollembeek brengt. Het is dus een bonte bende die er richting start wandelt, zowat anderhalve kilometer verderop. Na de koffie passeer ik het eresaluut aan Urbain en komt clubmaatje Nestor net aangewandelt. Hij houdt het vandaag kort want het is ‘Tour de France’. Een eerste kerkwegel, een eerste straat, ik sta terug aan het station ! Wandel een eindje langs de spoorbaan, grofweg richting Galmaarden met de Bosberg op de achtergrond. Daar gaar het niet naartoe vandaag, wel over de Poefketse en de Regnierketse, golvend verhard en onverhard door het Pajottenlandse landschap met zijn aangename vergezichten in geel en groen, rijpende granen en opgroeiend maïs. In St-Pieters-kapelle dient er geklommen te worden door de Esbroekstraat. Boven wacht een schitterend panorama, die je het vele asfalt doet vergeten. Net voorbij het standbeeld van De Sjampetter de eerste rustpost na 8,6 km. Het is ver middag, de icetea is al op en boterhammen zijn nog nauwelijks verkrijgbaar. De Marktrotters lijken zich te verslikken in hun aantal bezoekers.

 Meteen na de rustpost mag ik letterlijk door het manshoge maïs lopen, een eerste keer dit jaar. Volg daarna een rustig tarmacje langs een diepe, ingemetselde gracht. Te midden weidse graanvelden klim ik opnieuw een verdieping hoger, wat steevast beloond wordt met schitterende vergezichten. Lijk op een duin te lopen met aan weerskanten akkers en weilanden als kleurrijke lappedekens. Door velden van erwten en vlas wandel ik over betonwegjes naar het volgende dorp, het franstalige Marcq. Heb er 14 km opzitten en drinken is een belangrijke bezigheid, het wordt erg warm. De langste afstand maakt hier een extra lus van zo’n 7 km.  Achterafjes leiden mij door een woonwijk van recente signatuur naar een steenweg. Aan de overkant worden meer percelen klaargemaakt voor bebouwing. Loop onder de Colruyt autostrade door en even verder hoog over de TGV spoorbaan. De Rue de Chievres en de Kandriesstraat, grondgebied Edingen/Enghien zijn ellenlange, saaie rechte lijnen door vrij vlak landbouwland. Alleen de blauwe brug over de spoorbaan brengt nog enig animo. Ben dan ook blij terug in Marcq en zijn rustpost te zijn. Wordt er verwelkomt door de Hopbelletjes Brothers, die de nodige calorietjes inslaan.

Veldwegjes sturen mij nu naar een mini valleitje en verder randje Enghien. Keer Wallonië de rug toe en kan onverhard en lekker golvend door ingesneden weilanden en akkers kuieren. Een leuk stukje parkoers na die saaie waalse lus. Soms krakkemikkige wegeltjes, een stukje steenweg, een nijdig hellingetje, het gaat in gestrekte draf naar Herne centrum. Even twijfels over de pijlen en dan met de Brothers tot de sporthal, voorbij riviertje de Mark en de St-Waldetrudismolen. Het allerlaatste pilsje verdwijnt er in mijn keelgat. Nog zo’n twee kilometer zonder geschiedenis voeren mij naar de aankomst. Tijd voor een laatste pintje met een Spitant en clubmaatje Luc en dan op naar het station. Over Enghien en Brussel-Zuid gaat de reis deze keer. Kijk met een beetje gemengde gevoelens terug op deze tocht. Het Pajottenland is altijd de moeite waard, zeer zeker, maar het vele beton was vandaag bij deze warmte mijn bondgenoot niet.

 Groot nieuws komt er uit Hemiksem waar de vrouw des huizes na lange afwezigheid nog eens twee dagen gewandeld heeft. Zaterdag 20km in Wolvertem, zondag 24 in Hingene. Helaas, de pootjes zijn dit niet meer gewend met een joekel van een blaar op de hiel tot gevolg. Maar ’t is een taaie, dat vrouwke van mij en waar een wil is, is een ...wandelweg !!  

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100718Toll...

20:27 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -t