23-07-14

20.07.2014 De Toekers te Neerlinter

Een lieve medewerkster wacht ons op bij het aftandse station van Tienen. Er is nauwelijks iets verandert sinds ik hier voor het eerst kwam … zo’n 50 jaar geleden ! Ja, de roots van mijn ouders liggen hier, ik haal dan ook wat jeugdsentiment op tijdens het ritje tot de parochiezaal van Neerlinter. Het is er stil, te stil eigenlijk, maar wat wil je bij deze drukkende atmosfeer en wandelaar onvriendelijke weersvoorspellingen. Maar wij zijn paraat, gaan er weer voor ruim bemeten 30 km tegenaan. Paar jaar geleden trouwens dat we in de streek nog present tekenden, toen in Glabbeek aan de overkant van de steenweg Tienen – Diest.

De startplaats van vandaag heeft trouwens de twijfelachtige eer dat ik er ooit mijn eerste wandelpijl miste en de foute richting uit liep ! Niet vandaag dus want ik ben attent. Kerkwegels sturen ons … richting kerk en dan de weidse akkers in, langs peren, maïs en bieten. Heerlijke vergezichten overigens over het vruchtbare land. Er komen toch wel een paar straten aan te pas, een bosrand ook tot de volgende wegels en onze eerste keer pauze in Stok, geboorteplaats van mijn moeder. Kortenaken staat er op het naamsbord maar ik dacht dat dit vroeger een gehucht van Hoeleden was.

We hebben vanaf dit ‘terras’ twee lussen te goed. Spreken de parkoersbouwer tegen en gaan eerst voor 2x vanwege de langste afstand. Duiken de fruitgaarden in, appelen en peren, goed beladen bomen trouwens. Komen schuin op de splitsing in de Bredestraat uit die ons richting Ransberg voert. Even een graspad langs nog meer peren en dan over verwildert terrein, randje Heibos. Terug tarmac nu, bij een bewolkte hemel en in de absolute stilte, één hond niet te na gesproken. Prachtig pad langs een graanakker afgezoomd met frêle klaprozen, rozerood. Het Heibos wordt een feest op de terugweg. Heerlijk wandelen is het door zijn wat koelere laantjes. Linda legt er duchtig de pees op, is in haar element, ik klamp aan. Open terrein noemt Helstraat. Ze golft mee met het landschap tot de rustpost in Stok. Intussen kwamen we al Xavier en Luk tegen, tijdens de pauze ook Jacqueline. Weinig bekend volk vandaag maar wel de kwaliteit van zij die wij lachend ‘de heilige drievuldigheid’ dopen, voor de gelegenheid !

Het tweede lokale lusje van zo’n 5 km heeft weinig om het lijf. De heuvel af met een prachtig vergezicht tot wijk Herrebeek. Langdurig huisjes kijken dan tot de volgende veldweg. Vanaf de Paardenbeek met twijfels terug de helling op en weer binnen in Stok. Een bard met gitaar en zachte stem vermaakt er de medemens. Nog twee uur te gaan. De lucht wordt loodgrijs, we vrezen onweer. Stappen opnieuw door de fruitgaard van lus 1 (eigenlijk 2) en draaien dan weg richting Drieslinter. Hoog in de heuvel kunnen we genieten van prachtige vergezichten op het zuiden gericht. Gaan lekker kasseitjes dokkeren door de akkers. Keizerrijk noemt het hier, dankzij de oogsten van de boer zeker ! Bij een café gaat het een steenweg af voorbij een kapel, beetje saai. Dan terug een graspad op dwars door de akkers, op en neer. Stevig stukje dit, begeleid door wat hemels gedruppel. Linda draait de gashendel volledig open. Ik geef toe, zij is de sterkste vandaag. We pikken kortere afstanden op bij de Heirweg en denderen allen samen Drieslinter binnen en de laatste rustpost. Ook hier vinden wij het veel te stil.

Achter de huizen beginnen we aan onze laatste etappe. Iets voorbij Veldweg mogen we richting groen. Er wacht een prachtige strook door de natuur van de Grote Gete en langs de waterloop, stroomopwaarts. Mooie finale voor deze tocht alhoewel … We wandelen toch naar Neerlinter … stevig bergop vanaf het water tot de zaal. Zal wel Tiense humor zijn … Tot slot een leuke babbel met onze chauffeuse, van harte bedankt Toekertjes, hebben een leuke uitstap gemaakt naar een toch niet zo evidente startlocatie. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/200720... 

  

21:28 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -n

07-11-12

04.11.2012 wsv Schelle te Niel

Ben ik drie dagen alleen op stap geweest, vandaag is Linda eindelijk terug van de partij. Het scheelt hem een hele slok in mijn wandelbeleving, is altijd zalig als mijn maatje meeloopt. Was gisteren trouwens niet echt alleen maar onder leiding van mentor Wilfried op verkenning voor de Zoniëntocht later deze maand. Na een miezerig natte ochtend mochten we er in de namiddag genieten van een stralend weertje op het plateau tussen Eizer en Huldenberg. Een mens kikkert er van op, van die paar uurtjes zonneschijn.

Maar terug tot de orde van de dag. Al had het gekund, we nemen de bus niet vandaag, rijden de enkele kilometer met koning auto tot de startzaal en krijgen zowaar nog een plaatsje toegewezen op de speelplaats van de startschool. Wat een luxe ! Meteen heel wat bekend volk trouwens met Marleen & Mark, gehaast om uit de startblokken te schieten en het busvolk onder leiding van Jefke en Rudy ‘de facteur’. Het wordt onze eerste Schelse tocht van het post-André tijdperk en we zijn dus benieuwd naar hetgeen de nieuwe gastheer zoal uit zijn mouw gaat schudden. We lopen Niel meteen uit, zoeken de Schelse Laarhofstraat op. De verwaarloosde oude spoorbaan richting watertoren wordt ons eerste mooie stukje. De oude dwarsliggers zijn spekglad van eerdere neerslag, we opteren voor de keien deze keer. Een paar straatjes loodsen ons naar de rustpost van ‘Jef Sneus’ in de Veldstraat. Gaan er even verbaal dollen, echt pauzeren is er na 3 km nog niet bij. Mogen bij visput De Karper het domein Walenhoek in. Deze door de natuur herwonnen oude kleiputten vervelen nooit, het is er altijd heerlijk wandelen. Ik raak aan de praat met een koppeltje Hollandse Stroboeren die foto’s nemen. Neen, zij publiceren niet maar kijken wel elke zondag klokslag 23:00 op Beneluxwandelen naar de laatste reportages. Ze geven zelfs mee dat Claude Tixhon bij hun favorieten hoort. Ik sta versteld, ben toch ook wel een beetje fier en vertel hen wie ik ben en wat ik samen met Wilfried doe. Vrolijk zet ik een tussenspurt in tot bij Linda die doorgelopen was en vertel haar wat mij net overkomen is. Heerlijk toch, die wandelwereld ! We verlaten de pracht van de Walenhoek, gaan pauzeren onder de grauwe kerk van ’t Hellegat.

Na de koffie stuurt de parkoersmeester ons door een groene gang richting Noeveren. Hier kan hij zijn kunnen bewijzen en doet dat ook magistraal. Niet gewoonweg steenwegjes lopen zoals dat soms gebeurt. Niks daarvan, we gaan keren en draaien door de steegjes van lage werkmanshuisjes uit vervlogen tijden. Uitgebreid genieten van steenbakkers erfgoed ook in ’t Geleeg. Zelfs aan de overkant van de steenweg vindt hij nog groen en doorgangen onder bakstenen bruggetjes om ons aan de achterkant van station Boom af te zetten. Wij zijn verbaasd, aangenaam verrast door de wendingen van het parkoers. De langste afstand moet nu de A12 over in de Boomse bebouwing. Een achterafje loodst ons langs een diepliggend, verlaten voetbalakker en door een zandvlakte. Schommelei, De Schorre is nabij. Langs de visput stappen we het domein binnen, net na twee parkoersbewakers op de fiets die vragen of alles naar wens verloopt. Ja hoor, alles in orde ! Een rood grintpad loodst ons langs berken geel in blad. We stappen hoog boven de vijvers langs de Delta en wandelen bij Kleine Steylen het domein uit, het landelijke tegemoet. Helaas vinden de weergoden het de hoogste tijd om ons van het nodige vocht te voorzien. Het is knokken tegen de elementen in het open terrein tot de rustpost van café Nieuw Park. Gelukkig bleef de aangekondigde stormwind achterwege, hadden we alleen maar last van het nat.

Meteen na de koffie mogen we Bos N binnen. Een graspad en vervolgens slingeren over smalle paadjes tussen hoofdzakelijk berk. Even verwarring bij een pijl rechtdoor en een lint naar rechts. Papiersnippers op de grond houden ons op het juiste spoor, we missen het ommetje van een paar honderden meter niet ! Van het bos gaat het naar het park. Volgen het waterloopje door het Boomse groen langs mastodonten van beuken tot ook deze strook weer achter de rug is. Het regent intussen al een poosje niet meer, het zwerk klaart uit, dit komt vast goed voor de rest van de tocht. Pikken de 21 km terug op als we het rode fietspad langs ‘den ijzeren weg’ volgen. De parkoersmeester laat ons op handen en voeten een berm beklimmen en vervolgens over een kasseitje door de Walenhoek dokkeren. Ook hier voert berk de boventoon. Wij vermaken ons opperbest, stappen vrolijk de rustpost van ’t Hellegat een tweede keer binnen. Schuiven aan bij Jefke en Kim voor een babbel.

Jef gaat er alleen vandoor, wil de bus van 16:00 halen. Samen met Kim vormen wij een gezapig wandeltrio. Een intussen tot stevig aangewakkerde wind jaagt de wolken weg en tovert een stralend zonnetje tevoorschijn. Kim haalt zowaar zijn zonnebril boven. We stappen even langs de Rupeldijk en zetten dan koers naar centrum Niel en zijn grote kermis. Morgen is het hier jaarmarkt, een gebeuren dat nog echt leeft in deze gemeenschap. We proberen het verdere parkoers te raden en worden daarbij vakkundig een paar keer door onze gastheer op het verkeerde been gezet. Stappen richting rusthuis, ook de plaats waar Linda ooit haar eerste schreeuw liet. Kiezen dan voor een breed en nat pad tussen weilanden richting Niels Broek. Een zompig graspad loodst ons verrassend terug de Rupeldijk op. Niet voor lang echter, de finale wordt wat hij moet zijn … een beetje sadistisch. We duiken nu echt het Broek in. Het pad is nog begaanbaar al reikt de gitzwarte modder toch wel een vijftal centimeter hoog. We schaatsen er ons doorheen en bereiken opnieuw en nog steeds als tweevoeters de weilanden. Nog enkele hectometer en deze tocht zit er op. Clubmaat Roland, hier voor het eerst van de partij, vat ze als volgt samen ‘ik heb mij hier voor geen meter verveeld’. Ook wij die de streek al meerdere malen doorkruist hebben konden de nieuwbakken parkoersmeester gerust stellen – dit was een magistrale tocht … alleen spijtig dat den Duvel zo rap op was (ha,ha,ha).   

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/041112...

20:24 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -n

10-04-12

08.04.2012 Globetrotters Hageland te Nieuwrode

Vanaf station Lier krijgen wij het gezelschap van Octaaf. Wij zijn dus niet op weg naar Poperinge maar wel naar Nieuwrode bij Aarschot, daartoe aangespoord door de weergoden. Een korte busrit vanaf station Aarschot, de charmante busbestuurster wenst de wandelaars een aangename dag. We begroeten enkele bekenden in de startzaal en gaan op pad … om meteen al fout te lopen. Een vriendelijke parkeerwachter brengt ons op het juiste pad … een stevige klim langs witte bloesems. Moeten vervolgens een ruime lus lopen rond vers bewerkte akkers, aardbeiplanten ook, onderaf autobaan A2. Vluchten weg van drie wandelaarsters die snotterend hun meningsverschillen aan het uitvechten zijn. Zalig Pasen, bedenk ik bitter. Wandelen onder de snelweg door en aan de andere kant er nog een eind langs, genietend van een prachtig uitzicht over Gelrode en verder. Zuur geurende fruitbomen, een holle weg, de klassieke rustpost in het dorp wenkt.

 

Gaan nu twee lussen wandelen en beginnen met eentje van 12 km. In het gezelschap van Sporton en Genebos zoeken we een eerste keer de Eikelberg op. Eigen Weg, lijkt mij een goede naam voor de eerste klim. Op de kim van het beboste duin zetten we onze weg verder, tussen pril groen en nog winters ogende bodem. Moeten naar de Moedermeule en zijn kasseiklim. Annie & Willy (Kessel-Heide) zijn al op de terugweg. Even bij babbelen en we vervolgen onze route. Duiken onderaf de heuvels tot Waterloos. Flupke Bonyns vliegt ons vrolijk voorbij, die is fit vandaag ! Voorbij een fruitgaard wandelen we onderaf de Wijngaardberg. Een strookje Finse piste, langs aspergevelden ook. Moeten omhoog bij het beeld van het Heilig Hart. Dit is de makkelijke kant ! De afdaling valt mij tegen. Heb last van eksterogen aan beide kleine tenen, is even op ‘slecht karakter’. Bij het uitzicht op de kerk van Wezemaal ligt ons keerpunt. Wij blijven meestal onderaf de Wijngaardberg,nu parallel de A2. Even mogen we klimmen, om dalend te genieten van … druivenranken. Stappen door een jong berkenbos en vervolgens de open ruimte in, weg van koning auto. Langs fruitgaarden, het zoveelste prachtige vergezicht ook, lopen we terug naar de Moedermeule. Dokkeren de kasseitjes af en de rustpost van Gelrode binnen.

 

Een korte babbel met Yvan ‘le terrible’, we rusten bij Vosselaar Wiske & Mon. Pakken nu de lus van 8 km aan. Weer de Eikelberg op en vervolgens in de tegengestelde richting het jonge bos in. Een hol tarmacje brengt ons van de Liederberg naar een vijver. Asfalt wordt na enkele honderden meter geruild voor heerlijke paadjes onverhard. Door het Kloesebos lopen we een zeer ruime lus rond de plassen. Pikken vervolgens het parkoers van de eerste etappe op en wandelen Gelrode een laatste keer binnen. Hebben er onze naamgenoten te pakken die uiteraard zeer verbaast zijn ons hier aan te treffen. Na de koffie zet Klavertje Vier zich in beweging richting finish. De Donkerstraat is een potige klim waar we toch lekker in groep tempo maken. En dan … langs de A2 lopen we mijlen te ver rechtdoor. Volgens Patrick was ik, als koploper, verblind door ‘de billekes’ voor mij. Mmm … hij blijkt ook een ‘kenner’ te zijn ! Bekende Brusselaars zijn nog verder doorgelopen, we keren in groep terug. Moeten deemoedig toegeven niet opgelet te hebben. Lopen onder de A2 door en gaan dan klimmen het plateau op. Panoramaweg noemt het hier en dat is meer dan terecht. Het uitzicht over de groene vallei en zijn dorpjes is magistraal. Onze parkoersmeester heeft er nog zin in. Vanaf de Sint-Jobsweg heeft hij nog een parel van een donkere holle weg in petto en dan duiken we …recht naar den Duvel.

 

Eentje kunnen we er nog gezellig samen met z’n vieren soldaat maken en dan wacht de bus. We kijken terug op een heerlijke wandeldag, zonnig en met een schitterend parkoers. Kijken wel zorgelijk naar het weerbericht voor morgen, ‘to walk or not to walk, that’s the question’.     

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/080412...

13:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -n

23-11-11

20.11.2011 OLAT te Nijnsel

Lindake is er helemaal klaar voor, de roep van Olat en Adje is ook voor haar vandaag onweerstaanbaar. We missen het Olat bordje bij de Vresselse Weg, moeten rechtsomkeer maken, maar het komt goed. Rijden samen met Rudy (Arendonk) en Erik Dikken + vrouwtje (WS78) de ruime parking op bij de Vresselse Hut. In de gezellige zaal komen we ook nog Leo (Weelde) en de Wilskes tegen. Eens temeer schoon volk om van Adje’s hoogstandjes te komen genieten. Bij vrieskou trekken we ons op gang, lachend, zijn al helemaal ondergedompeld in die typische sfeer van Olat’s wintertochten. Een streepje weiland, het eerste bosje wenkt. We slingeren ons een weggetje tussen berk en rosse varens tot bij een riviertje dat breed door het landschap meandert. De Dommel zal Peter H. ons later vertellen. Eens het bos uit wordt het tarmacjes lopen langs die typische breedgevel Brabantse hoeves, steevast met luiken beschildert in groen en wit. Veel valt er eigenlijk niet te beleven tot de eerste koffiepost na een kleine zes kilometer. We pauzeren even op een bankje voor een bakje bij een lekkere Olat boterham.

Vertrekken over een graspad langs een gracht, typisch voor Ad dit. Passeren een bomenkwekerij en stappen als onder een groene erehaag De Mosbulten binnen. Een door runderen kort gehouden grasdijk voert ons door en plassengebied. Een grote zilverreiger zoekt rustiger oorden op. Prachtig dit ! De 40 km gaat er alleen vandoor over enkele ‘bumps’ door het bos. We dwarsen een steenweg en trekken dan het open land in, mistbanken en de doorbrekende zon zorgen voor een leuk schouwspel van licht en kleur. Een sluisje loodst ons over de Zuidwillemsvaart en dan stappen we Ruweeuwsels binnen. Hé, dit ken ik van de driedaagse, meer bepaald de dag van Nuenen ! Lopen door het natte gebied. Ad heeft zo zijn eigen invulling van het begrip wandelpad en laat ons horden lopen in het bos. Een brede zandweg langs bebouwing voert ons vervolgens naar de twee koffiewagen. We lopen zo’n 10 minuutjes achter de Bavostappers aan. Kijken regelmatig achterom of we Martin niet zien aankomen, maar voorlopig niemand te zien.

Langs de Deense Hoek zoeken we opnieuw de vaart op. Gaan deze nu over ruime afstand volgen tot bij de Bavaria brouwerij die subtiel geurt naar warm graan. Driekwart langs een rotonde en vervolgens trekken we de polder in. Lange rechte lanen afgezoomd met canadabomen voeren ons langs lege weilanden naar het volgende dorp dat Beek & Donk blijkt te zijn. In de luxueuze kantine van Sparta ’25 laten we ons de snert smaken. Trekken weer verder langs een beek, eerst nog voorbij prachtig kleurende bomen, vervolgens door open grasland. Komen weer bij de vaart uit die we, verdoken in het groen een eind gaan volgen. Wat nu volgt is een afwisseling van bospaden en veldwegen. Een grachtje drijft vol kroos, moet erg gezond water zijn. Er groeien warempel netels op ons pad en dit eind november ! Waar loofbos overgaat in spar wordt de ondergroei van varens vervangen door reeds gelig ogend pijpenstrootje, heerlijk mooi. Schaapsdijk nu, lange rechte wegen tussen weilanden en ingezaaid hooiland. Her en der een boerderij, melkvee. In de verte, rechts van ons ligt een dorp. Denkelijk gaat de route die richting uit, Ad laat ons nog genieten van de volgende bosstrook. Het is er muisstil, je hoort enkel het ritselende blad onder je wandelschoen. Wij vinden het heerlijk zo met z’n tweetjes. Opvallend trouwens hoe vlot Linda loopt, ik moet mijn beste beentjes voorzetten om te volgen. Bij een beekje lopen we een dorp in, Mariahout. Er staat een man met zonnebril op te zwaaien. Onze Peter H. natuurlijk en in de rustpost zit zowaar Martin op zijn gemakje op ons te wachten. Die blijkt ons voorbij gestoomd te zijn bij de voetbalkantine.

We hebben nog zo’n 14 km voor de boeg, die we lekker samen met onze Ollandse maatjes gaan lopen. Vanuit de rustpost zag ik een wandelaarster met rode jas aan een pijl staan morrelen. Ik sla er verder geen acht op. Ad loodst ons langs een prachtig stuk heide bij een langgerekte plas. Even verder volgen we de Boeksche waterloop en wandelen voor de helft rond een enorme kwekerij van aardbeiplanten. Passeren Loek, die wat moeizaam door het zand baggert en duiken de bossen in. Martin verwondert zich over een sparrenbos dat voor de helft uitgekapt is en waarbij men ‘de boel’ niet heeft opgeruimd. Bij de soeppost aangekomen zijn de helpers wel al aan het opruimen. We worden nog wel netjes bediend met warme dranken, het bankje klappen Martin en Linda voor ons terug open. Het moet zowat 15:30 zijn als we terug vertrekken, de Vresselse bossen in.

De lucht voelt plots frisser en vochtiger aan, binnen enkele minuten wandelen we in dichte mist. Een splitsing die ons het bos uitstuurt en dan …geen pijlen meer. Linda en Martin lopen voorop. Samen met Peter bekijk ik de routebeschrijving. We lopen toch juist, wat is dat nou ? Met z’n vieren houden we een korte krijgsraad. Peter wil terugkeren, ik twijfel, het is nog een kleine negen kilometer tot de finish. Martin en Linda zijn gedecideerd, we lopen de route met de tekst in de hand uit, basta ! Martin neemt de leiding en Linda assisteert waar nodig. Ik ben na enkele honderden meter al gerustgesteld, onze Roosendaaler blijkt een ervaren padvinder en spoorzoeker te zijn. Gezwind loopt het duo voor ons uit, met stevige tred door bos en veld. Opvallend hoe makkelijk Linda het tempo van de drie bonken volgt, die heeft een superdag ! Lopen langs de plas van de Moerkuilen en verslikken ons bijna in de route voorbij een kapelletje. Deden de pijlophalers voor ons ook want ze zijn er eentje vergeten. Blauwe paaltjes volgen is het advies van Linda. Een man met hond die uit de tegengestelde richting komt bevestigt wat wij al wisten. De ‘pijlenpakkers’ lopen een eindje voor ons. We wandelen, op advies van de vriendelijke man, even langs de Dommel en vervolgens richting steenweg tot de laatste rust.

Kunnen het niet laten er ons ongenoegen te ventileren. Worden er op gewezen dat we het noodnummer hadden moeten bellen, wat natuurlijk ook waar is. Doen dat dan maar, rijkelijk laat natuurlijk. Het wordt nu stilaan echt donker en we moeten nog zo’n 4 kilometer door bossen en langs plassen stappen. Martin jaagt het ritme de hoogte in, wil hier zo gauw mogelijk weg. De kans om ondermeer over boomwortels te struikelen is met het invallend duister veel te groot. Maar we vechten er ons zonder leerscheuren doorheen, zelfs een donkere strook spar kan ons niet temmen. Zo’n twee kilometer voor de finish komen we twee andere pijlophalers met de fiets tegen. Zij geven ons de ruimte en de geelzwarte kleinoden brengen ons feilloos binnen. Maakten wij ons zorgen over de Bavostappers die nog achterop kwamen, denkelijk liepen zij vanaf de laatste splitsing de kortere, wel nog bepijlde route tot de finish. Ik praat het incident even door met Ad. De helpers maakten de fout niet even binnen te stappen bij de caférust, dan hadden ze meteen kunnen vaststellen dat er nog lopers van de 40 km aanwezig waren. Ook waren zij een halfuurtje te vroeg op pad gegaan. Ja, en hadden wij maar meteen het noodnummer opgeroepen hé. Nu ja, eind goed, al goed, de La Trappe smaakte en wij hebben weer een fijne wandeldag achter de rug. Genoten van het lopen en van elkaar zoals John dat placht te zeggen. Afspraak in Bladel Adje !!

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/201120...

   

 

    

23:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -n

09-11-11

06.11.2011 wsv Schelle te Niel

In het kader van de Nielse Jaarmarkt organiseert André en zijn team de Octaaftocht. Voor ons een thuismatch want nog geen vijf kilometer van de deur tot het startlokaal. Om acht uur roept mijn sprekende klok mij tot de levenden, zij staat al in de startblokken. We stappen een ruim uur later het startzaaltje binnen samen met de busreizigers, Gentenaren maar ook Stroboeren Yvo, Marleen en Jefke. Nu deze laatste met pensioen is kan hij weer op zaterdag en zondag wandelen. In tegenstelling tot de laatste weken oogt het zwerk grauw vandaag, mistig en guur. We laten het niet aan ons hart komen. Stappen meteen de weilanden in waar een keuterboerke zijn koe nog met de hand melk, een schattig spektakel en de man geniet van de aandacht die de wandelaars hem schenken. André verrast ook meteen met een toertje door het Niels Broek. Anders dan anders moeten we deze keer de Rupeldijk niet op maar mogen door het natte gebied over vettige, net begaanbare paadjes lopen, heerlijk. Een kort strookje dijk voor de afwisseling, ingekleurd met geel blad. We duiken weer onderaf langs een waterloopje en voorbij het veldritparkoers richting park van het Nielse rust- en verzorgingstehuis. De parkoersmeester loodst ons langs de nog stille kermisattracties en vervolgens langs een fietspad richting Hellegat. Grappig hoe we tot twee keer toe onder de steenweg doorlopen, onderlangs bakstenen bruggetjes. We pauzeren een eerste keer in de parochiezaal van Hellegat, een Boomse deelgemeente.

Na de koffie wandelen we langs straatjes met kleine werkmanshuisjes en mogen vervolgens door de restanten van steenbakkerijen op grondgebied Noeveren. Dit is echt de Rupelstreek ! Waar we verwachten wat straten te moeten lopen vond André nog een groen achterafje. De natuur, met veel berk, neemt stilaan terug bezit van verlaten industrieterreinen. Vrijwel zonder beton onder de sloffen kunnen we tot aan het station van Boom wandelen en verder tot de A12. Aan dit parkoers moeten uren en dagen zoekwerk opgesoupeerd zijn ! De 28 km gaat zijn eigen weg, de A12 over en door wijk Putteveld richting Schorre. We komen er met andere tochten al zo dikwijls en dus beperkt de parkoersbouwer onze omzwerving door het domein tot een kort klimmetje. Gaan nu wat kuieren over eenmanspaadjes tussen weilanden door. Ik kan mij verduiveld haast niet meer oriënteren, Linda lijkt beter te weten waar we zijn. Pauzeren doen we in café Nieuw Park. Jefke gaat er net vandoor even later gevolgd door het trio Daniel, Michel en Gwy.

Eens te meer beperkt André het stratenwerk. Hij neemt ons mee voor een hele omzwerving door Kleiput N, nu een leuke bosstrook geworden met opnieuw veel glimmende berk. Ook hier lopen wij graag door. Het volgende groen wordt het Park van Boom. We flaneren er langs het waterloopje dat bedekt ligt met bladeren, een gele rivier dus. Bij de Boomse Heilig Hartkerk verlaten we het park, steken de A12 over en pikken het fietspad langs de spoorbaan op. Het Hobohem trio zit er op een bankje. De trouwe viervoeter begint van de oude dag te weten en heeft al eens meer behoefte aan een pauze. Gezellig keuvelend wandelen we samen naar de rustpost Hellegat waar de verbroedering met het Doetjes-team verder wordt gezet. Toch vertrekken we opnieuw als duo, een kasseiweg op die ons een laatste keer bij het spoor afzet. In het weekend rijden er geen treinen tussen Antwerpen en Boom en dus kunnen we langs ‘den ijzeren weg’ wandelen. Vangen een eerste glimp op van wat ons te wachten staat …de Nielse kleiputten. Heerlijk wordt dit, wandelen over paadjes tussen de putten die nu evenveel vijvers geworden zijn, meestal begroeid met prachtige rietkragen. Dit is genieten met een grote G ! Krijgen een vreemd schouwspel in het vizier. Gwy loopt als altijd gearmd met blinde Michel maar …Wijze Doet loopt met het bovenlichaam helemaal krom ! Het duo heeft ook helemaal geen tempo meer. Ben gevallen, zegt Guy en mijn rug doet pijn. Hobohem Linda laat hem bij haar inhaken en zo lopen ze verder. Ook wij zetten onze tocht verder, weten Gwy in goede handen maar zijn er toch niet helemaal gerust in. Ze verachteren snel en veel te ver naar mijn goesting.

We wandelen de pracht van de kleiputten uit naar onze laatste rustpost. Zien er Linda en Gwy enerzijds, Michel en Daniel anderzijds ook binnenkomen en zijn gerustgesteld. Moeten nog zo’n 2500 meter uitlopen door Niel en Schelle. In de zaal wordt Andre druk omringd door zijn gasten.  Hij wordt bedolven onder de felicitaties, zowel van zijn eigen clubmensen, streekgenoten zoals wij als van Gentenaars die met verstomming geslagen zijn. Zij hadden op stafkaarten geen streepje groen kunnen ontwaren en zijn er hier over een afstand van 28 km nauwelijks uit geweest ! Ook ‘Euraudax’ Kim die in Niel woont heeft genoten en …bijgeleerd voor zijn volgende tochten. Daniel rijdt naar de laatste rustpost om zijn maatjes op te pikken. Wij hebben nagenoten bij een paar Duvelkes, het is tijd om huiswaarts te keren. We glunderen, parkoersmeester André en zijn uitstekend team helpers bij de rustposten hebben ons een heerlijke wandeldag bezorgd. Dit smaakt naar nog meer …   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/061120...

21:44 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, -n

01-08-11

30.07.2011 De Heikabouters te Niel-bij-As

Wor godde van ’t wiekend nor toe? Elke vrijdagavond stellen mijn maatjes in Berchem station mij dezelfde vraag. Niel-bij-As, wor ligt da jong ? Daar woon ik, zegt een derde man tot onze verbazing. Bus 11 vanaf Genk station, voegt hij er aan toe. Moet ik effe natrekken want mijn plan bestond eruit bus 8 te nemen tot het twee kilometer verder gelegen As en dan een opwarmertje te lopen. Mijn adviseur blijkt gelijk te hebben. Bus 11 rijdt wel maar om de twee uur op zaterdag maar stopt bij de ingang van de startzaal, super de luxe dus.

Vier wandelaars stappen er van de bus en de startzaal ligt er ook nogal verlaten bij, een veeg teken ? Ik laat het niet aan mijn hart komen, evenmin als de donkere luchten, ook daar zijn we deze ‘zomer’ al aan gewend geraakt. Samen met de kleinste afstanden begint de 30 km met een extraatje langs de lokale voetbalvelden. Nationale Park Hoge Kempen lees ik bij de bosrand. Wat is het stil in het bronsgroen eikenhout! Geen zuchtje wind, nauwelijks een piepende vogel, je voetstappen worden gedempt door de zachte ondergrond. Ik ruil het bos in voor een dreef tussen manshoog maïs. Wandel vervolgens langs weilanden richting steeds luider klinkende muziek. Achter de volgende bosstrook, op grondgebied Opglabbeek, ligt een jeugdkamp en daar komt de herrie vandaan. Ik blijf nog een tijdje in golvend bos wandelen. Een mij onbekend wandelaar van wsv Schelle blijft een poosje in mijn buurt hangen. Zijn we allebei vrij ver van huis. Verlaat even het groen om langs een imposante Mariagrot te wandelen. Even maar en ik zoek opnieuw weiland, maïs en verderop het bos op. Passeer een paar meren, verscholen in het groen. Denkelijk oude grind- of zandputten. De eerste heide komt in bloei, kleurrijk. Aan het einde van het Heiderbos wenkt de rustpost bij Sint-Sebastiaan te As. Heb er tien kilometer opzitten en kan aan de lokroep van een stuk Limburgse vlaai niet weerstaan.

Deze 30 km zit trouwens eenvoudig in mekaar, drie etappes van 10 kilometer met telkens een pauze bij Sint-Sebastiaan, poepsimpel dus. Onder een dreigende hemel vertrek ik voor mijn tweede etappe. Snel komen de terrils van de Zwartbergse mijn in zicht. Het wordt even miezerig als ik over de gitzwarte mijngrond wandel waar de spierwitte bast van berken en vele gele bloempjes voor kleur zorgen. Vandaag geen beklimming van de afvalbergen, ik wandel eerst langs een gracht haast dichtgegroeid met lisdodde. Het vlakke open terrein is een heus bloementapijt, erg mooi. De oude heuvels zijn ofwel met berk of met gras begroeid. Het heeft zodoende iets van Alpenweiden. Keer de puisten finaal de rug toe en stap over kiezelige ondergrond het bos binnen. Berk, zomereik, een ondergroei van kers en verderop ranke, metershoge spar. Een strookje maïs en hoog gras zet mij terug af in de bewoonde wereld. Pauzeer een tweede en laatste keer bij Sint-Sebastiaan en maak een praatje met mij bekende wandelaars. Onderwerp : de Dodentocht en heel wat vragen van twee jongedames die dit jaar hun eerste poging gaan wagen.

Begin toch op mijn eentje aan de laatste 10 kilometer. Moet eerst door gemeente As, langs watermolen ’t Mieleke en de dorpskerk opgetrokken in meerdere kleuren baksteen. Het extraatje van de langste afstand stuurt mij naar het Kolenspoor, een oude spoorlijn. Ik volg deze verborgen in het groen. Loop er van weg om de grote baan naar Genk te dwarsen. Het halfopen terrein onder hoogspanningsmasten oogt rood van het gras in bloei. Duik vervolgens opnieuw een bosstrook in, met een prachtige ondergroei van varens, als een zee van frisgroen. Een laatste open strook kleurt geel van duizenden bloempjes. Ik passeer het stationnetje van Asch, waar het kolentreintje vertrekt. Nog wat keren en draaien en mijn kilometertjes zitten weer in de kuiten. Heb ruim de tijd om een Duvelke te drinken (prijs € 1.50 aub !). Rij met dezelfde mensen als vanmorgen terug naar Genk en over Hasselt terug naar huis. Was dit best wel een mooie natuurtocht, ik miste vandaag sfeer, beleving, het gulle Limburg. Het was stil in Niel, erg stil …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/30072011Ni...

22:49 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgisch-limburg, -n

19-05-10

16.05.2010 Les Crayas du Thiry Nismes

Linda kent ‘hare zot’ en laat hem maar zijn gangen gaan. Zo sta ik voor mijn vierde wandeldag op rij al om 05:30 op perron 9 van Berchem-Station, klaar voor de verste trip. Een wat aftandse rode trein voert mij in net geen twee uur over Brussel tot Charleroi-Sud. Je zou een lamme k… krijgen van het lange zitten op de vrij harde banken. Moet nu een halfuurtje wachten tot het dieseltje zich in beweging zet richting Walcourt en Couvin. Het wordt een leuke trip in een haast leeg stel langs de vallei van de Heure tot het mistige Philippeville en verder. Voorzitter Daniel is ‘fidèle au poste’ bij het station van Mariembourg, ik ben zijn enige gast. Ik ken hem al meerdere jaren en het is dus een hartelijk weerzien met deze goedlachse, beminnelijke man, die meteen informeert waar Linda dan gebleven is.

De startzaal ziet …blauw van de wandelaars. Die van Kester zijn met 56 busreizigers nadrukkelijk aanwezig. De lucht breekt open als ik vertrek, het zonnetje blaast de laatste nevels weg. Op het leuke paadje in het groen, stroomopwaarts bij het vrolijk kabbelend riviertje, wandel ik van het ene naar het andere groepje Pajotten tot in Pétigny. Daniel oordeelt er dat de opwarming langs genoeg geduurd heeft en stuurt ons trapperig een hele verdieping hoger. Even een knik terug naar het dorp en dan resoluut een tarmacje op. Een klim waar geen einde lijkt aan te komen stuurt ons het dorp uit, de natuur in en met prachtige vergezichten over beboste heuvels als premie. Na een bosstrookje wacht een afdaling richting Couvin. Met z’n allen genieten we van de prachtige uitzichten. De rustpost na zo’n kleine zes kilometer sla ik over. De twee oudere mensen kunnen vanuit hun garage onmogelijk de toevloed aan wandelaars de baas. Ik heb gelukkig een flesje cola in mijn rugzakje zitten. Een welgekomen slok en vort met de bok !

Ik wandel het stadje uit tot de buurt van een grijze kapel en mag terug het bos in. Opnieuw stroomopwaarts langs een beekje gaat de reis. Het pad blijft redelijk vlak en begaanbaar tot Daniel zijn duivels ontbindt en ons haast loodrecht de heuvel opstuurt. Van een pad kan je hier nauwelijks meer spreken. Aanvankelijk lijkt het eerder een beekje bezaait met losse leisteen, later een zelf te bedenken piste tussen struiken en jonge bomen. Ik hou de pijlen angstvallig in het oog om niet te verdwalen in deze overigens prachtige natuur. Probeer ook mijn hartslag en ademhaling op peil te houden en moet toch, net als iedereen rondom mij, even halt houden. Ja jongens, dit is echt wel zware kost ! In het zweet mijns aanschijns bereik ik een bebost plateau en mag (oef) weer wat vlakke paden bewandelen. Geniet van de uitzichten over diep ingesneden, dicht beboste heuvels, geen huis te zien. Draai een tarmacje op dat mij, behoorlijk golvend, naar de volgende rustpost zal voeren, een hutje in het bos na 11,5 km. Ik snak naar een bankje en een pauze. Zit Peter daar stralend als altijd van zijn boterhammetjes te genieten. Die komt hier uitwandelen van de 75 in Masbourg gisteren. Je bent jong en je wil wat …

Peter heeft uiteraard een lus voorsprong op mij en zodoende zet ik alleen mijn weg verder. Bij een soms dreigende hemel loop ik te genieten van het immense bos en zijn rust. Een stevige afdaling zet mij af bij het stuwmeer dat Couvin en omstreken van drinkbaar water moet voorzien. Drie minuscule beekjes blijken voor de bevoorrading te zorgen zijnde, le Ry de l’Ermitage, le Ry de Rome en le Ry des Serpents. Tijdens de volledige rondgang van het meer zal ik ze alle drie te zien krijgen. Wandel ik meestal langs het water over een tarmacje afgezoomd met paardenbloemen in bloei en glimmende berken, één klimmetje zorgt voor een onwaarschijnlijk mooi uitzichtpunt over het water, heerlijk. Zowat halverwege de omtrekkende beweging rond het meer pauzeer ik even bij een tentje dat de organisatie heeft neergezet. Een drietal van Egmont Zottegem raast als een tgv voorbij. Na alle Ry bezocht te hebben wandel ik terug de onmetelijke bossen in, aanvankelijk over een verweerd tarmacje, later over een keienpad terug hoger de heuvels in. Op het hoogste niveau wordt de weg terug vlak en kuier ik aan een rustig tempo door de frisgroene bossen tot de hut van daarstraks. Het is hier nu erg stil, de helpers zitten haast door hun voorraad eten en drinken heen.

Ik pauzeer maar even en trek verder, zowat in de voetsporen van Brigitte & Arobase. Krijg een afwisseling van verhard en onverhard onder de sloffen geschoven. Dan weer sparrenbos dan weer loofbomen, her en der wat kaalslag en nieuwe aanplantingen. Daniel heeft na Taille Gaye nog een verassing in petto …een afdaling en wat voor eentje. Weer stelt het pad niet veel voor, eerder een twee voeten brede mosstrook tussen lage planten en slingerend tussen sparren. Hoe verder we zakken, hoe steiler de bedoening wordt. Het gaat nu werkelijk voetje voor voetje tot een bredere weg, een heuse plaagstoot van die duivelse parkoersbouwer. Prachtig is het wel en we worden afgezet bij een natte strook waar kleine wilde orchideeën bloeien. Iedereen natuurlijk vol bewondering voor de frêle paarse bloempjes. Brede paden voeren ons vervolgens verder de vallei in tot de laatste rust op grondgebied Petigny. De helpers zitten in wat denkelijk ooit een washok gebouwd op het riviertje geweest is. Zij zijn echter droog gelegd. Ook Egmont Zottegem kwam hier voorbij met zo’n 115 wandelaars, de dranken voorraad is er dan ook uitgeput.

Het maakt mij niets uit. Ik pak meteen de laatste 2.7 km aan die mij eerst door een paar dorpsstraatjes en achterafjes naar de vallei voert. Samen met een koppel uit Boortmeerbeek wandel ik op halve hoogte parallel met een onzichtbare waterloop. Wij mogen genieten van werkelijk magistrale hoogstam boomgaarden in volle bloei, een feestelijk gezicht en waardige afsluiter van deze tocht. Eén straatje rest er mij tot de finish. Ik sluit mijn wandeling af met een paar Super des Fagnes in gezelschap van Peter en Truienaren Maria & Roger. Een geboren en getogen Nismesois brengt mij terug naar Mariembourg. Afgeladen volle treinen voeren naar Charleroi en Antwerpen. Studenten met pak en zak trekken terug naar hun ‘kot’, de chiro van …Zottegem reist hongerig huiswaarts na een overlevingsweekend, een bonte bende zondagse toeristen vervolledigd de groep. Moe maar tevreden ben ik als Linda mij omstreeks 20:15 oppikt in Berchem, ik heb het hem weer gelapt. Eén dagje werken slechts en dan …een midweekse dertiger waar ik goede herinneringen aan bewaar. Wandelen …ik krijg er nooit genoeg van !

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100516Nismes

21:19 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -n

21-12-09

19.12.2009 Namur Illuminé door Wallonia

Mijn vertrouwen in het NMBS personeel staat gelijk met de buitentemperaturen, beneden het vriespunt. De minimale vertraging tijdens mijn dagelijks traject bedroeg deze week 30 minuten. Ik waag het dus niet te gokken op tijdigheid van de eerste Amsterdammer en speel op veilig met de namiddagtocht van Wallonia. Vertrek voor de zekerheid een uurtje te vroeg. De bus naar Antwerpen en de trein naar Brussel zitten proppensvol cadeautjesjagers en Kerstmarkt fanaten. Gelukkig is het rustiger op het traject Brussel – Namen. Ben zowaar klokvast bij aankomst in La Capitale de Wallonie. Wandel op mijn gemakje naar de startzaal in Salzinnes zo’n kilometertje verder. Wordt er hartelijk begroet door meerdere helpers, reeds in volle ornaat. Les premiers sont déjà partis, vous pouvez y aller ! Zoals steeds draagt deze club zijn bezoekers een warm hart toe.

Ik schrijf in en ga gelijk op pad, had mijn koffie al op in Brussel-Noord. Het valt meteen op hoe weinig sneeuw er hier ligt in vergelijking met Brussel en Antwerpen. Toch is het opletten geblazen want de paden liggen er bijwijlen glad bij. Kan ik meteen mijn nieuwe schoeisel op dit terrein uittesten. Zij doorstaan de proef met glans. Ik wordt meteen naar de Samber gestuurd en mag over smalle sluisbruggen naar de overkant. Stap terug richting Naamse centrum langs de gekanaliseerde rivier. Even een ommetje door een heuvelend park met vijver en vervolgens stap ik voorbij l’ Arsenal. Na de universiteitsgebouwen komen de gezellige smalle winkelstraatjes aan de beurt. De kasseitjes zijn opvallend bedekt met lopers in alle kleuren, paars, zwart en rood. De rode loper zet mij af bij de zaterdagmarkt waar de marktkramers net …opkramen. Het is ijzig koud terwijl ik mij verder spoed door de Naamse straten. Na 4,2 km de eerste rustpost in Ecole Notre Dame. Ik vind dit te vroeg om te stoppen en stoom gewoon door. Voorbij het theatergebouw is het volgende plein omgetoverd tot kerstmarkt. Blijkbaar ben ik ook hiervoor te vroeg want er is nauwelijks activiteit. Wordt door onwaarschijnlijk slecht liggende kasseitjes gestuurd. Nochtans ligt er een pracht van een hotel/restaurant in deze bizarre buurt. De geur van ‘scampis à l’ail’ prikkelt er mijn neus en smaakpapillen. Dra volgt de brug over de spoorbaan. Ik loop de parkoers controleur op de hielen. Laat de man terug wat afstand nemen. Nu volgt, alleen voor de 20km wandelaars, een meer dan stevige klim. In schuifjes gaat het tot het uitzichtpunt van ‘Le Grand Feu de Bouge’. Op 21/02 worden op 7 heuvels rond Namur grote vuren ontstoken. Vanaf dit van Bouge kan je ze dan allemaal zien en mag je een wens doen, zo wil het de legende. Adeps organiseert hier die dag trouwens een tocht. Bots op een bordje ‘après controle’ al heb ik die nog niet gezien. Blijkt dat een snoodaard het plakkaatje rond de paal gedraaid heeft. Onze controleur herstelt het euvel. Rechtover de kerk van Ste-Rita ligt het kleine, knusse rustzaaltje (10,1 km). Tijd voor koffie en een broodje.

In tegenstelling tot wat ik mij van vorige edities herinner denderen we deze keer meteen terug de helling af. De Rue de Balart daalt tot 10% scherp. Maar eerst even genieten van het fantastische uitzicht dat je van hierboven hebt. Het weer is intussen zonnig, voelt helemaal niet koud aan al is het dan -7°C. In het dal lopen we mits een passerel evenwijdig de spoorbaan de Maas over. Zetten koers langs de rechteroever van de stroom, stroomopwaarts en voorbij de samenvloeiing met de Samber. Een prachtig uitzichtpunt is dit met de Citadelle in volle glorie. De parkoersmeester loodst ons even door de winkelstraat van Jambes en vervolgens de gelijknamige ‘pont’ over. Ik begin te snappen wat de bedoeling is. Was de naam van de laatste rustpost niet Citadelle ? En inderdaad, de deugniet stuurt ons naar de Samber en vervolgens de kasseitjes op. Uit ervaring weet ik dat het onderste gedeelte er krakkemikkig bijligt. Is nu even niet zichtbaar vanwege het laagje sneeuw. Waag er mij, net als de andere wandelaars, niet op en loop over het onverharde randje, de stevige helling op. Met wat keren en draaien komen we aan de Maaskant uit en klimmen verder tot Terra Nova, de laatste rustpost. De aangegeven 3,7 km leken mij heel wat langer. Maakt niks uit want dit is een mooie tocht, ook overdag.

Weer sla ik de rustpost over en loop gelijk door. Wordt nu de catacomben, onderaardse gangen ingestuurd. Zijn niet gemaakt naar de maat van grote jongens en ‘kop in kas’ kruip ik er haast doorheen. Prachtig is dit strookje ook wel weer. De tunneltjes gaan in stijgende lijn en zetten ons of op de Esplanade. Aan de overkant van de vallei liggen de noordelijke akkers en weilanden er opvallend groen bij. Het blijkt hier dus wel degelijk nauwelijks gesneeuwd te hebben de laatste dagen. Tarmacjes sturen ons naar de top van de helling voorbij de Chateau de Namur. Jong en minder jong laat zich met sleeën van de hellingen afglijden, eerder over bevroren gras dan wit poeder, maar dat kan duidelijk de pret niet drukken. De afdaling wordt ingezet voorbij Chapelle Ste-Therese. Doorkijkjes laten genieten van een roos kleurende avondlijke lucht over de vallei van de Samber. Een bosstrook brengt ons een verdieping lager. Randje hoofdweg volgen wij diens haarspeldbochten, netjes achter de vangrails lopend. Zo bereiken we de Naamse straatjes in de vallei. Voetpaden zijn kasseitjes. Een laatste straat door het universitaire centrum, de twintig kilometer zitten erop. Tijd voor een Chimay Blue.

Ik ben nog wat te vroeg voor de geplande treinrit en besluit de 4 km bij te lopen. Het is intussen donker en voorzichtigheid bij het wandelen is nu geboden. Net als ik bij de sluis komt vaart een schip binnen, altijd een leuk gezicht. De oever van de Samber met zijn zachte verlichting heeft iets idyllisch van Parijs. Na het ommetje door het park en voorbij l’Arsenal kom ik weer bij de kasseitjes uit. Een tweede Chimay Blue kan nog net, een mens leeft beter niet op één been. Het korte wandelingetje naar het station en vervolgens een warempel voorspoedige terugreis naar Brussel en Antwerpen. In het Centraal station merk ik dat de treinen komende uit Amsterdam meer dan een uur vertraging hebben. Was het mannelijke intuïtie vanmorgen ? Kom tevreden terug thuis, ook overdag blijkt deze Namur Illuminé de moeite waard.

 FOTOREEKS

http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/1...

23:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -n

22-07-09

18.07.2009 K.B.G. op stap door Nukerke

Al zijn de weersvoorspellingen dan nog zo somber, het ochtendblauw kan Linda overtuigen mee een bezoekje te brengen aan de ‘facteur van Nukerke’. Opa wijst ons persoonlijk een parkeerplaatsje aan. Opvallend hoe hij elk plekje van zijn dorp, tot op ‘den hof’ van zijn medebewoners toe, kan en mag benutten. Wat een charisma heeft die man nog op zijn gezegende leeftijd ! Het is redelijk stil in de startzaal en toch zijn er al heel wat wandelaars onderweg. Etienne presenteert ook vandaag zijn beproeft recept. Een grote toer van ruim 20 km en twee kleinere van 6 en 7 km, respectievelijk verhard en onverhard.

Uiteraard beginnen wij met de langste afstand. Langs het stemmige kerkje en Potaarde klimmen we zachtjes het dorp uit. De eerste vergezichten ontrollen zich voor onze ogen. Het is bewolkt, winderig en fris, eigenlijk helemaal geen zomers weer, wel goed wandelweer. Holand noemt het eerste afdalingetje en Zeitje het rustig tarmacje langs een valleitje. Aan de overkant tekent het Muziekbos zich af en komt het kerktorentje van Louise-Marie tussen de bomen piepen. Allemaal ronkende namen voor de ervaren stapper. Het stukje langs de steenweg Oudenaarde – Ronse gunt ons een blik over de andere kant van de vallei tot Ruien. Wij duiken terug de velden in bij Turkije. Een leuk eenmanspaadje stuurt ons terug een verdieping lager, netels stimuleren er de bloedsomloop van de verraste wandelaar. Een laatste klimmetje en dan de klassieke rustpost in schooltje De Kleine Reus. We hebben er 6,3 welbekende kilometer opzitten. Konden al ruim genieten van het prachtige landschap der Vlaamse Ardennen.

Veel bekend volk hier, allen met een lus voorsprong op ons, traditiegetrouw. Het extraatje stuurt ons langs een holle weg hoog de velden in naar de naamloze witte molen. Volgen er even de steenweg richting Louise-Marie. Bij Ten Abele gaat het weer bergafwaarts, een aanloop naar een stukje Spichtenberg en vervolgens linksaf een onooglijk paadje in. Het avontuurlijke kan beginnen. Je kan nauwelijks van een pad spreken langs waar Opa ons richting bosje en beek stuurt. Prachtig is het wel, schilderachtig eigenlijk. Een buitje verstoort even de pret als we tussen bos en maïs waden. Moeten vervolgens zowaar door een gemetst tunneltje samen met het smalle beekje, haast op handen en voeten. De twee volgende poortjes daar kan geen koe onderdoor, zelfs Linda steekt er met kop en schouders bovenuit. Na het weiland verdrinkt Minne haast in het groene maïs. We beleven dolle pret, vragen ons af hoe Etienne dit weer gevonden heeft. Het is een grandioos stukje parkoers. Bakkerbos zijn golvende wegen door weilanden met niks dan paarden. We rusten een tweede keer op het koertje van De Kleine Reus na 13,2 prachtige wandel kilometer.

Stappen na de koffie opnieuw de velden in. Langere rechten stukken sturen ons door het golvende landbouwgebied. De Mellinkstraat zet ons af achter de spoorbaan en aan de voet van de Taaienberg. Hem echt beklimmen doen we niet, op halve hoogte lopen we parallel met de vallei die Etikhove herbergt. Krijgen een prachtig uitzicht op Oudenaarde cadeau. De heuvel aan de overkant lijkt op een bolle buik, rijp van maïs en geelkleurende granen. Het haantje van Nukerke priemt er bovenuit, al was hij wakend over zijn kippetjes … de wandelaars. Een schat van een kerkwegel stuurt ons naar beneden het dorp in tot bij het oude station. Krijgen meteen de Mussestraat onder de sloffen geschoven. Een dame ‘parkeert’ …ja dit is een stevige, lange klim tot bij bottelarij Straal. De Zakstraat stuurt ons tenslotte speels kronkelend door het landschap. Op de heuvel tekent de kerk van Nukerke zich af, onze eerste 20 km zitten er op. Het was anders dan anders en keigoed.

Nu wacht het lusje onverhard. Opnieuw sturen kerkwegels ons naar de top van de heuvel. Deze keer echter steken we meteen de steenweg Oudenaarde – Ronse over. De Smisstraat en de daaropvolgende wegels storten ons de vallei in langs rijpend koren en voorbij Goed Ten Broecke. Puur natuur, had Opa beloofd, en het is inderdaad heerlijk wandelen. We stappen een dorpskerk voorbij, blijkt Zulzeke te zijn. Etienne stuurt ons meteen naar de bosrand, goed beschut tegen de zon. Het pad in Elenebos is verraderlijk want steeds zachtjes klimmend. Je voelt het vals plat aan de kuiten, maar merkt het verder nauwelijks. Kort en krachtig klimmen we plots weer tot in de velden. Lopen vrijwel rechtdoor terug naar de steenweg en naar de startzaal. Hadden even onze twijfels en de parkoerstekening toont dat wij een hoekje Kortekeer gemist hebben. Het enige dubieuze punt in een overigens prima gepijlde tocht.

Hebben nog 6km voor de boeg. Allemaal verhard zeggen bekenden. Weten wij, kennen Etienne zijn strategie en waarderen die. Duiken meteen de Kortekeer af en staan in bewondering voor het weidse vlakke landschap bezaaid met her en der een kerktoren. Vergeten erbij dat we over asfalt lopen, genieten gewoon van de prachtige omgeving. Net voor Melden en de Rotelenberg ligt ons keerpunt. Gedaan met vlakke wegen, lekker roetsjen wordt het, op en neer. Hoog boven ons komt het kerktorentje van Nukerke tussen de bomen piepen. De Elsstraat is eigenlijk de zijkant van de Kortekeer. Berggeit plaatst een laatste tussenspurt, ik moet mij gewonnen geven. Sleep mij naar boven om uit te bollen over het laatste vlakke kerkwegeltje tot de aankomst. Hoog tijd voor een wandelaarsdrankje. Kan terecht Opa feliciteren met een fantastisch parkoers en een prima organisatie, wij hebben echt genoten vandaag.

We sluiten de wandeldag af met een babbel bij Jeaninne en Denise. Terwijl ik dit schrijf moet ik weer denken aan Jan die vandaag 61 jaar zou geworden zijn …het noodlot heeft er anders over beslist…

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

20:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -n

25-06-09

24.06.2009 MESA te Neufchateau

Ondanks ik in de medische industrie tewerkgesteld ben slaat ook bij ons de economische crisis ongenadig en hard toe. De bestellingen draaien op een laag pitje en mijn bazin vindt het dus goed dat ik drie dagen vakantie neem. Het is intussen al zes jaar geleden dat ik nog eens aan de MESA deelnam, de honger is dus groot. Linda ziet de verwachte drukte echt niet zitten en dus ga ik alleen op pad. Dag één is een nagelnieuwe etappe met aankomst in Neufchateau, tevens startplaats voor zij die ‘la boucle’ lopen. Het is zo’n twee uur rijden over Brussel en Namen maar dat en het vroege opstaan heb ik voor deze topper best over. Ietsje na achten draai ik van de autobaan af, nog zes kilometer. Ze zullen eindeloos lang duren vanwege een monsteropstopping, veroorzaakt door de bussen die uit de verschillende kampen hierheen komen. Een parkeerplaats zoeken neemt ook nog eens een kwartier in beslag en de inschrijfformaliteiten eveneens. Zo komt het dat ik pas om negen uur kan starten. Zal ‘gaz’ moeten geven want heb aan Linda beloofd tegen 17:00 thuis te zijn zodat zij naar de fitness kan rijden.

We zijn meteen het mini stadje uit, wandelen voorbij een riviertje meteen de koele bossen in. Ook dit jaar houdt het leger een charme offensief en wandelen kinderen van lagere scholen de Mini Mesa mee (16km). Moet mij een weg banen door het gewriemel van het jonge volkje om wat ruimte te krijgen. Het bos wordt geruild voor halfopen terrein met weilanden en hooivelden. Ferme du Bois d’Ospau ( 450 m hoog), lees ik op het bordje. We klimmen nog een beetje hoger tot op het plateau. Krijgen er prachtige vergezichten over de half beboste heuvels aangeboden. Door het open terrein is het hierna verrassend vlak wandelen, de eerste vijf kilometer zijn een makkie. Voorbij het dorpje Nolinfaing ligt de eerste bevoorrading (6 km). Neem een half litertje water en een koekje in ontvangst en vervolg mijn weg. Heb blijkbaar een hele meute ingehaald want in een bosstrookje ontstaat zowaar een file, mijn tweede al vandaag. Dacht ik na het afsplitsen van de Mini zowat alleen te zijn dan is niets minder waar. Het blijft behoorlijk druk op het parkoers. Haal Gerda, Mon en Miel in. Blijf even grappend bij hen hangen en ga er weer vandoor. Volgens Miel zet mijn Linda de patatten om 17:00 op tafel ! Elk bosklimmetje voert ons steevast naar schitterende panorama’s, wandelen is hier echt genieten. Hoog boven het dorp Suxy ligt de tweede bevoorrading (12 km). Ik hou er even halt bij clubmaatje Ghislaine.

Er volgt een steile, verharde afdeling naar het dorp met allemaal witte huisjes. Het oogt prachtig bij deze zonnige dag. Steken riviertje La Vierre over. Militaire Politie waakt over onze veiligheid bij het oversteken van het minste stukje steenweg. Dit is een wel heel sterk punt in deze organisatie, nog steeds. Vanaf een Lourdesgrot onze eerste echt stevige klim van de dag, na zo’n 13 wandelkilometer. De verharde kuitenbijter gaat over in losliggende leisteen, menigeen trapt op de adem. Wat verder komen de wandelaars van ‘la ligne’ ons vanuit Florenville vervoegen. Het is nu echt ‘vollen bak’, een drukte van belang en dat zal zo duren tot ‘de grote rust’ na zo’n 18km. Het is zoeken naar een plaatsje om de stilaan vermoeide beentjes even wat rust te gunnen. In de bonte bende natuurlijk vele bekenden. Zo kom ik ondermeer Lydia (Leopoldsburg) tegen en René Smets, die vertelt dat het eerste deel van ‘la ligne’ behoorlijk pittig was.

Na de pauze wandelen we verder langs een steenweg die nu net de Meir tijdens een koopjesdag lijkt. Het parkoers wordt pittiger. Eerst een steile afdaling met prachtig uitzicht op de kleurrijke tegenoverliggende heuvel, vervolgens een stevige bosklim. We duiken vrijwel meteen terug naar een riviertje en duiken is wel het juiste woord. Tussen metershoge sparren ligt iets wat men hier een pad noemt met een percentage van ver boven de 20. Het is uitkijken voor boomwortels verscholen in het dikke tapijt van afgestorven naalden en mossen. De ganse meute kom veilig in het dal aan. We gaan de vallei van het watertje over meerdere kilometer volgen, genietend van puur natuur. Net als er een dorpje in het vizier komt een scherpe bocht naar rechts. Een joekel van een klim, die velen niet in één keer kunnen overwinnen. Ik heb bewondering voor een blinde dame die aan de arm van haar man stevig in het ritme blijft, je moet het maar doen. Op de top een prachtig uitzicht uiteraard en onze volgende drankpost. Nijmeegse Iris blijkt ook van de partij te zijn, is echt wel haar ding hier. Hoe pittiger hoe prettiger, zie je ze denken.

Het dorpje in de achtergrond blijkt Straimont te zijn. We wandelen er over stevig golvende paden rondom. Het pad op het volgende plateau bestaat uitsluitend uit losliggende keien, een spoorbaan waardig. Voetmassage dus zo rond de 25ste kilometer. We zakken naar het dorpje Grapfontaine, haast meer letters dan woningen, en krijgen uitzicht op de volgende te nemen hindernis, een zandpad dat vrij steil lijkt. In praktijk valt dat nog best mee en ook deze hindernis wordt gezwind genomen. Bij de volgende afdaling komt rechts om het hoekje Neufchateau piepen. We hebben het gehad denk je dan …mis poes. Om het bordje van de dertigste kilometer te bereiken moet er nog één keer stevig geklommen worden, de knoken kraken. Nu is het echt over, de laatste afdaling zet ons af bij het lokale meer, in de vorm van een halve maan. Terwijl we de buitenkant aflopen zorgen acht jonge muzikanten, gezeten in waterfietsen voor een aanstekelijk Dixiedeuntje. Toch blijft het stil in de groep rondom mij, zon en hellingen hebben deze eerste dag blijkbaar al hun tol geëist.

Finishen doen we letterlijk op een Geniebrug. Ik haal ook mijn stempeltje op bij Mme La Permanent en dan is het tijd voor een drankje. La Confrérie du Tcheste, serveert het lokale bruintje en dat laat zich best smaken. Nog even wat nababbelen met bekenden waaronder Nestor en Annemarie en dan …de laatste, steile klim naar de auto. Even een bericht naar Linda sturen …het wordt zeker 18:00 schat. Nagenietend van een prachtige tocht rijd ik vlotjes tot …de Brusselse ring bij Wezembeek. Pas anderhalf uur later kan ik de E19 opdraaien …potdicht zat dat ding vanwege een ongeval ! Zodoende kom ik pas om 19:00 thuis, onze ganse avondplanning is volledig naar ‘de genou’. Niks aan te doen, morgen vertrek ik wat vroeger, speel op veilig.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

20:22 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luxemburg, -n

24-02-09

21.02.2009 Les Marcheurs du XII de Marcinelle te Nalinnes

Tot mijn verbazing kiest Linda voor Nalinnes. Ze kent deze tocht niet en blijkbaar jeukt het na een weekje gedwongen afwezigheid uit het wandelcircuit. Vanaf Petit-Roeulx wordt het erg mistig maar we kennen de weg richting Charleroi en Philippeville vrijwel uit het hoofd. Het is behoorlijk druk rond en in de startzaal. De parkoerstekening oogt uitnodigend en zonder de mijn van Bois de Cazier, waar de tocht naar genoemd is, aan te doen. We wandelen zuidwaarts vandaag.

Door wat stille straatjes stappen we het nog slapende dorp uit richting bossen. Een uitstekend begin. Een lange afdaling met haarspeldbochten en over rotsige paden leidt ons naar ‘le Pont Roch’ over riviertje de Heure. En dat we daalden zullen we geweten hebben! Het gaat meteen steil omhoog. Achter elke bocht volgt een nog pittiger stuk. Menig wandelaar ‘parkeert’, wij geraken vlot en doserend boven. Meteen bereiken we ook de eerste rust (5 km) in het wat aftandse ‘local VTT’ te Beignée. Op het dorpsplein weerklinken karnaval deuntjes, de plaatselijke Gilles maken zich klaar voor hun jaarlijkse feest.

Meteen na de rustpost en de splitsing mogen we opnieuw dalen. Linda protesteert omdat ik deze tocht aangekondigd had als redelijk makkelijk. Een kasteeltje bovenaan de heuvel achter ons latend, stappen we Ham-sur-Heure binnen. Het uit grijze natuursteen opgetrokken Château Communal is werkelijk schitterend. Mogen meteen weer klimmen langs Le Montant (hoe kan het anders) om een verdieping hoger La Malaise te bereiken, maar wij zijn nog fris! Wandelen nu hoog boven de vallei door open veld. Jammer dat de mist onze zichtbaarheid enigszins beperkt. Een diesellocomotief stampt zich een weg langs de Heure, vermoedelijk richting Thuin en/of Couvin. Wandelen Cour-sur-Heure binnen na zo’n 10km en pikken er Annie & Chris op die er net een extra lusje hebben opzitten. Vermits zij de 50km wandelen en wij de 42km vormen wij de rest van de dag dus een kwartet.

Na de koffie wandelen we het dorp uit met, hoe kan het anders, een klein klimmetje weg van een immens hoevecomplex. De Rue de Thuillies jaagt ons de golvende, nog verlaten, akkers in. Nu het zonnetje zich een weg brandt door de mistsluiers, worden de vergezichten weids en prachtig. Helemaal in de verte een kerktoren en daar gaat het naartoe. We stappen Thuillies binnen over een kasseitje bij de Ruisseau du Cuessis. Worden meteen geconfronteerd met een prachtige natuurstenen hoeve en dito herenhuis. Hier was ooit of misschien nog steeds rijkdom dankzij intense akkerbouw. We wandelen over het dorpsplein en wat kerkwegels naar een onwaarschijnlijke rustpost (km 17,2). Bernard Tevel blijkt onze gast te zijn in een onooglijk maar wel net huisje. Je valt er meteen met de deur in huis. Een piepkleine eetkamer staat halfvol met kindertuig. Er is nog net plaats voor een tafel en een paar stoelen. Linda vraagt naar het toilet. Blijkt achter een gordijn in de keuken te zijn! Dit is Wallonië op zijn charmants. De vriendelijkheid van de bewoners krijg je er trouwens gratis bovenop.

We verlaten Thuillies vrij snel en trekken gezellig keuvelend opnieuw de weidse velden in. Opvallend hoe de langere afstanden ook hier weer bevolkt zijn door overwegend Vlaamse wandelaars. Bij La Houzée passeren we nog zo’n schitterende vierkantshoeve. Nog steeds bewoond maar toch in verval, jammer. We zetten koers naar Marbaix-la-Tour waar de dames de rustpost in de lokale voetbalkantine vermoeden. De patron kijkt verbaasd op als zij binnen komen en ze sluipen stilletjes terug naar buiten. Een kilometertje verder rusten we bij de Familie Debonte, in de hall van een moderner woning (km 24,6). Niemand die er zich aan stoort, alle wandelaars lopen te genieten.

Een laatste veldstrook, het Bois de Marbaix wenkt. Een heerlijk laantje, een zachte, slingerende afdaling. Een paar trappen die niet berekend zijn op ‘korte pootjes’ brengen ons bij een lieflijk boogbruggetje over de Heure. Heerlijk romantisch, zucht Annie. Maar …what goes down must come op en een korte krachtige klim brengt ons in Jamioulx waar we pauzeren na 31,4 km. Tijd nu om het wat rustiger aan te doen. Vanaf het lokale stationnetje mogen we door de vallei van de Heure kuieren. Zijn de eerste paden langs het groenig kleurende water breed en goed begaanbaar, daar komt gauw verandering in. Een erg rotsig eenmanswegeltje lijkt bijwijlen meer op en bergbeekje. Water dat over rotspartijen de heuvel afkomt verzadigt de ondergrond. Prachtig is het hier uiteraard wel. Plots blijkt dat we terug aan de voet van l’Hublette staan, onze kuitenbijter van deze morgen. Ik moet toegeven dat deze tweede passage mij minder vlot afgaat dan de eerste. De laatste rustpost in Beignée komt er dan ook net op tijd (km 35,2).

De carnavalstoet is intussen voorbij, confetti ligt overal net als platgetrapte sinaasappels, de Gilles ter wille. Wij mogen opnieuw een valleitje opzoeken. Wandelen vermoedelijk hetzelfde bos van vanmorgen binnen. We zullen een paar kilometer door een echt schitterende vallei stappen. Beide heuvelruggen zijn nog donker, winters bebost. De laagste strook is nat en dus groen. Het beekje kabbelt langs de rand van het groen stilletjes verder. Wij volgen een paadje stroomopwaarts, dan weer gelijk met het water, dan weer een paar meter hoger, genietend van dit verrukkelijk biotoop. Een laatste, beetje vettige klim. De straten van Nalinnes-Haies baden in de zon. Het is nu gewoon kwestie van koers te zetten naar de finish. We arriveren ruim voor 17:00 en dus op tijd voor Mr. et Mme. Les Permanents. Genietend van ons wandelaarsdrankje keuvelen we na met de vele bekenden. Les XII de Marcinelle hebben voor een heerlijke wandeling gezorgd. Het zijn dus tevreden Vlamingen die opnieuw het Noorden opzoeken. Morgen is het NWD.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

20:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: henegouwen, -n

14-01-09

11.01.2009 Les Spitants de Namur

Het weerbericht voor zondag oogt clementer en dus waagt Linda zich aan een pittiger tochtje tot mijn groot jolijt. Onder een winterzonnetje rijden wij op een drafje naar de Waalse Capitale. Parkeerwachters loodsen ons door universitaire gebouwen naar een behoorlijk glad parkeerterrein één hoog. Een paar straatjes verder, langs de Samber ligt startzaal Arsenal, een pracht van een locatie, ruim en met houten balken in de zoldering. De parkoerstekening toont bekende rustposten. La Marlagne en La Plante hebben geen geheimen meer voor de geroutineerde Wallonië wandelaars.

Herentalse Wandelclub, onder leiding van de VWF Voorzitter, zijn hier met de bus, Wandelclub Langdorp doet het modaler en met de trein. Shopping tickets zijn ‘hot’ in de wandelsport! We stappen meteen middels een brugje over de Samber en zetten te midden sneeuw en ijs koers richting La Citadelle, het thema van deze tocht. De rivier ligt stevig ingebed tussen twee hoge muren en ik vind zulks iets hebben. Een groep aalscholvers weten hun staarten handig als roer te gebruiken en duiken beurtelings pijlsnel in het donkere water op zoek naar een vlugge hap. De eerste lange helling kondigt zich aan. We moeten tot helemaal boven klimmen. Het gaat in schuifjes, dan weer besneeuwde paden, dan weer vrijgemaakt asfalt. Is eens wat anders dan de Kempen Mr. Wouters en kompanen! Ook voor Linda is het zwoegen, de motor is nog niet helemaal warm. Het laatste klimmetje naar de Esplanade noemt Sentier des Amoureux, wat voor velen niet de enige reden is om met een rood aanlopend gelaat boven te komen! Intussen kunnen we wel genieten van prachtige uitzichten over de stad, zijn prachtige gebouwen en zijn rivieren met achterliggend witte, heuvelende velden en donkere rotspartijen. Een heerlijke start van een veelbelovende tocht.

Na 4.1 km kunnen we al een eerste keer rusten in een klein, vernieuwd en erg net zaaltje op de Citadelle. We bemachtigen nog net twee stoelen voor het aanstormende Kempense geweld. Lang blijven we niet zitten, we hebben nog een hele klus voor de boeg. Kunnen we niet door de gewelfde gangen wandelen wegens ‘te glad’, het ommetje dwars door de bouwsels van Espace St-Pierre is zeker niet te versmaden. Aan de Maaskant dalen we het kasseitje af twee haarspeldbochten diep. Dan worden de langere afstanden terug omhoog gestuurd over smalle besneeuwde paadjes. Stevig tochtje hoor! Terwijl we ons opnieuw naar de Esplanade slepen haalt Yvan ons in. Hij zal geruime tijd onze guitige gezel blijven. Samen zetten we koers door de bossen hoog boven La Plante en Wepion. Bij de splitsing van 21 en 30km krijgen we een prachtig uitzicht over een diep ingesneden vallei cadeau. Ik herken de afdaling langs de wei met bomen vol maretak, van eerdere tochten vanuit Wepion. En …’what goes down, must come up’. Een stevige klim, kort maar krachtig zet ons af in het culturele centrum La Marlagne, meer bepaald de grote zaal ervan. We hebben er 12,5 stevige kilometer opzitten. Franco & Krist vertrekken net op de extra lus met een ‘jullie volgen wel’.

Een koffietje later beginnen we aan een lusje van 6,9 km. Een stil straatje leidt ons terug naar de bossen. We volgen er een smal paadje halve hoogte in de heuvels als was het een besneeuwde richel. Heerlijk dus en het mooiste moet nog komen. We worden afgezet aan de rand van een dik ondergesneeuwde open ruimte en mogen eerst tot op redelijke hoogte vals plat volgen. De daarop volgende afdaling biedt ons een uniek uitzicht over de stad en verder, geniaal is dit. Vanaf de eerste huizen mogen we opnieuw klimmen tot aan een watertoren. Een staalblauwe hemel, het zonnetje schijnt, het ondergesneeuwde landschap, wat is dit een prachtige tocht ! Intussen parelen er zweetdruppels op onze voorhoofden, ook dat is minstens een paar weken geleden. Haast ongemerkt stappen we terug door straatjes en La Marlagne binnen. Yvan bestelt ‘deux coca lourds et un coca light’. De dame aan de toog verstaat hem wonderwel.

We weten dat we nu het zwaarste gehad hebben. In dalende lijn gaat het langs de Fonds des Chênes, een kronkelde asfaltweg in de bossen en langs een trits bevroren vijvers. We bereiken zo de Maas die we zullen volgen tot in La Plante. De stroom ligt bezaaid met ijsschotsen die grillig over elkaar schuiven als had er een aardbeving plaatsgevonden. Ik zie zo de rivierboten met stampende diesels zich met brute kracht een weg banen door de bevroren watermassa. Ook grappig zijn eenden en ganzen die zich proberen recht te houden op de ijsmassa. De vogelkontjes gaan meer dan hen lief is tegen de bevroren vlakte terwijl zij zich naar het uitgeworpen brood waggelen. We rusten een laatste keer in de Salle Bayard van La Maison de la Jeunesse, hebben nog een halfuurtje wandelen voor de boeg.

Een kort klappeke met Krist en we gaan er vandoor. Mogen de Maas volgen, een paar keer wisselend van oever, ter hoogte van Jambes. Opvallend veel wandelaars, geoefende of zondagse, hebben hun fototoestel in aanslag, van gsm tot telelens. Ja het is hier echt wandelhoogdag. Stappen tot aan de samenvloeiing met de Samber en mogen even de stad in, genietend van prachtige gebouwen en stille kasseitjes. Zo komt er een einde aan een werkelijk schitterende tocht. In het gezelschap van Eddy (de fotograaf), zijn vrouwtje, een dametje die wij ‘Madame la Juge’ noemen en De Peter, genieten we na met een Chimay Blue of twee. Vele wandelvrienden komen even gedag zeggen, op weg naar hun shopping-trein. Wij zullen niet de laatste zijn om de zaal te verlaten, daar zorgt Peter vandaag wel voor. Linda’s snoetje glimt als we terug naar de auto wandelen. Ja, deze tocht was vast het eerste hoogtepunt van het wandeljaar. Dit dankzij een werkelijk schitterend parkoers en de hulp van de winterse weergoden. We kunnen er weer een werkweekje tegen en dan …denkelijk een weekend Nederland met Zwijndrecht en Lage Mierde.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

22:15 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -n

12-11-08

09.11.2008 wsv Schelle te Niel

Ik heb een ellendige nacht achter de rug. De feestende Chirojeugd liet het ganse dorp tot ruim 02:00 ‘meegenieten’ van veel te luide muziek. Tot overmaat van ramp werd ik dan nog geplaagd door krampen in de beide dijbenen. Nagenieten van een Wallonia tocht. Een mens zou voor minder met een ochtendhumeur uit bed komen. Als ik de eetkamer binnenstrompel zit mijn vrouwke al vrolijk de fotoreportage van gisteren te bewerken, je zou er jaloers van worden! Vandaag wandelen we dicht bij huis, de auto kan op stal blijven. Van wsv Schelle hebben we de Octaaftocht nog niet bewandelt en daar gaan we dus vandaag iets aan doen. Van thuis tot de startplaats is net geen 5km, een opwarmertje dus. Het is er erg rustig, te rustig eigenlijk. De concurrentie is dan ook moordend dezer dagen met het Vlaanderen Wandelt initiatief.

Een koffietje en we gaan er tegenaan. Wandelen meteen naar de Rupeldijk en voorbij het Tolhuis, grondgebied Schelle. Verlaten het water en stappen verder langs de Laardijk waar vrolijk beschilderde nestkastjes zijn opgehangen. Voorbij de Laarkapel is het straatjes lopen en wat achterafjes rond de spoorlijn die Antwerpen met Boom en Puurs verbindt. Bij het station van Niel wandelen we een eindje over een vervallen spoorbaan, de houten dwarsliggers spekglad en de keien rollend onder je voeten. Enkel voor wakkere geesten dus. Na 7km rusten we in een lokale school. Even een babbel met The Hobohem Family en we trekken verder. Wat nu volgt is de reden waarom we aan deze tocht deelnemen …de visputten van Niel. Bij De Karper duiken we het domein in. Oude kleiputten zijn vijvers geworden, het geheel een pracht van een natuurdomein. Watervogels dobberen over de vele plassen, de zon geeft de vele rietkragen een gouden glans. Dit is werkelijk schitterend wandelgebied en de parkoersbouwer gunt het ons uitgebreid, elk paadje, elk strookje tussen vijvers wordt aangedaan. Dit is heerlijk wandelen! Bonkige zwarte bewoners houden afstand, zij worden liefst niet gestoord. Een korte babbel met Freddy, die hier ook een thuismatch speelt en we trekken verder. Na een uurtje genieten van rust en schoonheid gaan we pauzeren in ’t Hellegat, onder de kerktoren, hartje Rupelstreek en zijn steenbakkerijen.

We vervolgen onze tocht langs het veld van voetbalclub Apollo Nielse en gaan de kasseiweg op langs de Walenhoek. Wandelen heen en weer langs dezelfde spoorlijn als daarstraks. Een kort duikje langs de vijvers en een groene strook achter huizen door zorgen voor evenveel intermezzo’s. De parkoersbouwer stuurt de 28 km over een braakliggend terrein richting Boom City en de rustpost van café De Wandeling. We hebben er 18km opzitten. Van hieraf wandelen we de A12 over en recht het park van Boom binnen. Deze strook, met waterloopje in het midden hoort bij elke tocht in de omgeving. Het is er trouwens opvallend stil ondanks het leuke herfstweer. Terug de A12 over nu en voorbij het station van Boom. Naar Noeveren gaat de reis, voorbij de stille getuigen van een ooit florerende baksteen industrie. Men is hier intussen aan het renoveren en restaureren, en zo hoort het ook, vinden wij. Rusten doen wij een laatste keer in Hellegat.

De laatste 5 km zullen nog heel wat in petto blijken te hebben. We beginnen eraan kuierend over de Rupeldijk. Worden vervolgens langs wijkjes met kleine werkmans huisjes geleid en langs de betoncentrale van CBR. Het geheel geeft een goed idee van de Rupelstreek vroeger en nu. In Niel is het kermis want morgen jaarmarkt. Er loopt veel volk rond maar de attracties zijn schaars bezet, het is crisis mijnheer! Nog een laatste parkje rond het lokale rusthuis en met uitzicht op het cyclocross parkoers waar dinsdag de vedettes op afkomen. Een rustige, aangename tocht zit er op. Genietend van een Duvelke babbelen we wat na met Kim en dan wordt de terugweg aangevat. Hebben er een kleine 40 kilometer opzitten als we thuis komen. Het hoeft niet altijd ver weg te zijn, ook wandelen in je eigen buurt kan best prettig en mooi zijn.

FOTOREEKS 

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

14:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -n

05-10-08

09.08.2008 Dommeltrippers Neerpelt

Linda ziet de heuveltjes bij de Franse grens echt niet zitten en dus kiezen we voor Noord-Limburg. In Neerpelt zijn we nog geen van beiden geweest, maar we kennen Lommel en Achel, verwachten er dus wel wat van. De parkeerplaatsen bij de Damsheide zijn schaars als wij aankomen. Een vroege vogel, die al terug vertrokken is, biedt ons de nodige ruimte op zo’n honderd meter van het zaaltje. Meer moet dat voor een wandelaar echt niet zijn. Veel bekenden zullen we hier vandaag wel niet tegenkomen al is de eerste meteen een Antwerpenaar, Ranstuil Joske uit Deurne. De parkoerstekening toont veel minder groen dan verwacht, we zien wel.

Beginnen doen we over het fietspad langs een spoorbaan. Kruisen meteen zij die hun tocht al volbracht hebben. Bij een origineel houten bankje wenken de eerste bosstrookjes. Verderop het onvermijdelijke maïs. We ervaren eens te meer dat Limburg zeker geen gebrek heeft aan fietspaden. Een villawijkje in het groen, stille straten rond kapel en kerk. Hm, niet veel soeps tot dusver. De straatnaam ‘de Congo’ brengt mij aan het lachen. Ligt deze streek dan toch in ‘de Limburg’ ? Krijgen terug onverhard door weilanden en akkers onder de sloffen geschoven. Twee piepjonge poesjes komen hun knuffel halen. Een kerselarendreef, nog een wijkje, we rusten een eerste keer na 7,250 matige kilometer. Zit Bruggeling Xavier hier warempel al van een Leffe te genieten. Dourbes was voor hem ook te moeilijk bereikbaar en dus komt hij hier zijn kilometerkes ‘draaien’. Knappe lus, zegt hij, en vertrekt voor zijn tweede rondje.

Vermits dit ook onze planning is zijn we zeer benieuwd naar wat komen gaat. Krijgen meteen een fraai bospad gevolgd door meer onverhard tussen patatten en maïs. Plots een hoogstaande rivier, blijkt de Dommel te zijn. Net verderop een pracht van een open ruimte, het Hageven/Plateaux, een grensoverschrijdend natuurgebied. Middenin een ruime zandvlakte met vennetjes in wording, verderop overgaand in meer steppe-achtig terrein. Dus toch ‘de Congo’ ? Het is behoorlijk warm en wij vinden het best leuk onder knoestige sparren te kunnen blijven wandelen. Zijn hier vrijwel alleen en het is echt genieten. We mogen het afgeplagde gebied oversteken en lopen plots tussen hoge riet. Moerassig gebied al houden wij de voetjes droog en even verder kruisen we opnieuw onze Dommelrivier. Dezelfde rust van daarstraks wordt een tweede keer bereikt. We hebben er 15 kilometer opzitten. Komt Jef Claes daar aangewandeld, van voor Sint-Juttemis niet meer gezien. Hij is nu op prepensioen en staat inderdaad niet meer zo scherp als toen hij nog werkmens was.

Alhoewel ik echt niet lekker loop vandaag, het is eerder voortslepen, zullen we de prachtige lus toch een tweede keer wandelen. Het blijft genieten van een schitterende natuur. Bedoeling is blijkbaar heide en vennen terug in ere te herstellen. Het middenstuk lijkt er nu nog een beetje desolaat bij, alhoewel het allemaal zeker niet onaardig oogt. Stoppen een derde en laatste keer bij KSJ Grote Heide en vatten de terugweg aan. Krijgen meteen van die heerlijke slingerpaadjes door het bronsgroene eikenhout aangeboden. Dit is echt ons ding wel. Even een paar straten waar men elkaar aftroeft met ‘de dikste villa’ en dan eindeloos de bossen in. Zalig genieten is dit, je vergeet er alle vermoeidheid bij. Maar er komt uiteraard een einde aan. Een laatste strook maïs, het fietspad langs de spoorbaan, we hebben er zo’n 30 kilometer opzitten.

Het is nog maar 16:30 als we de aankomst bereiken en toch zitten we hier vrijwel alleen in het gezelschap van twee voetbalteams. Wie zei daar dat de Limburgers altijd de laatste zijn, hier is iedereen al naar huis! Ondanks het weifelende begin kijken we terug op een leuke tocht. Hebben weer een wit vlekje op onze wandelkaart ingekleurd en het was tot ons genoegen. Terwijl we naar onze auto wandelen komt de Jef ook binnen. Rustig aan gedaan zegt hij …was gisteren be-duvel-d !! Lachend vatten we de terugweg aan, morgen staat onze wandelthuis op het programma.

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

14:27 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgisch-limburg, -n

30-09-08

15.03.2008 WS78 te Nijmegen

De drie Romeinse werkdagen zitten in de kleren. Niet zozeer omdat er stevig gearbeid werd maar wel vanwege de korte nachten. Toch komt ik vlotjes en vroeg het bed uit. We kijken allebei uit naar de tocht van Iris, tevens de WS’78 finale voor deze winter. Bij rustig weer rijden we kalmpjes naar het oosten. Vier snelheidsboetes binnen de drie maanden, het wordt te gortig. Gastheer Henk loodst ons het ruime parkeerterrein van de universiteit binnen. Inschrijftafel en cafetaria bevinden zich bovenaan de trap van een modern Gymnasion, zijn deze treden een voorbode ? De Belgische bierkaart is in elk geval motiverend, het natje achteraf zal zeker smaken!

Naar goede gewoonte vertrekken we een kwartiertje achter de meute waarin we ondermeer Peter VDM en H & T herkenden. Die zien we straks nog wel. Meteen na de start kruisen we al heel wat wandelaars. Hier blijkt een tweede wandeltocht aan de gang te zijn, tevens met witte pijlen maar zonder stempel. Stappen het Heumense bos binnen, leuke, vlakke slingerpaden. Een kruisbeeld onderweg nodigt uit tot een schietgebedje. Genietend van de vele zangvogels krijgen we een open stukje zandvlakte aangeboden, kwestie van op temperatuur te komen. In de verte doen schutters hun ding, verder kunnen we genieten van de rust. Het eerste prachtige stuk met heide en winterse grassen dient zich aan. Voorbij Jachtslot “De Mookerheide” wordt het parkoers langzaam maar zeker golvend. Tussen Heumense en Mookerschans nog meer trappekes, niet gemaakt voor ‘korte pootjes’. Vergapen ons aan een specht die onverstoorbaar zijn drilboor aan het werk zet. Het is nog behoorlijk druk als we na ruim 11 km de soeppost bereiken. Iris waakt er over haar kudde, zo’n 472 wandelaars dik.

In het gezelschap van een Grashoeker, wiens naam ik moet schuldig blijven, trekken we Natuurpark Zandberg binnen. Je wil niet weten waaruit deze heuvel is opgebouwd, zegt onze gezel. Ook voor ons is dit duidelijk. Rendier vertoeft in charmant gezelschap en is dus opvallend stil vandaag. We krijgen een paar stevige hellingen voorgeschoteld en de beloning is navenant …De Mookerheide. Stevig golvend heidelandschap, zanderige paden die wij zo maar mogen doorkruisen. In de verte de kerk van Cuyck en de Maas (toch niet de Rijn zoals een medewandelaar zei?). Deze ‘moment suprème” sluiten we af met de beklimming van ‘’een muur’ in bos. Blijkt de St-Jansberg te zijn en het woord ‘berg’ is hier echt wel van toepassing. We bekijken elkaar. Dit is Iris zoals wij ze kennen van Vilt en de Waalse tochten. Nochtans gaat het lopen ons heel vlot, Berggeit heeft een superdag en ik …ik ben gewoon goed genoeg om haar te volgen. Het parkoers wordt nu wat rustiger terwijl we weilanden en bosjes afwisselen. Vlak wordt het echter allerminst en stilaan rapen wij ‘lijken’ op, nog zo vroeg op de dag. Bij het nemen van de zoveelste helling zien we op de kim allemaal kleine ukjes dansen. Het blijken onze medewandelaars te zijn waarvan wij er een hele groep inhalen boven op het plateau. De prachtige vergezichten over het licht mistige landbouwland, daar genieten wij van. Lopen H & T en ook Peter voorbij, aan Berggeit is geen houden aan vandaag! Het Groesbeekse bos is een vlakker stukje parkoers, de grote rust in het dorp nadert. Met een kleine 23 km in de benen is het hoog tijd voor de boterhammetjes. Lopen wij uitstekend vandaag, toch laat het Iris parkoers de spieren in rusttoestand nagenieten. Stevige wandelkost hoor dit parkoers!

Verder lopen doen we over de Panoramaberg en weer gaat er eentje als een speer vandoor. Peter vindt het verstandiger zijn eigen tempo te lopen, ik probeer in haar kielzog te blijven. Smalle paadjes loodsen ons langs de golfterreinen Rijk van Nijmegen. Het gaat weer crescendo naar de Hooge Klaef, die zijn naam niet gestolen heeft. Aan weerszijden van de duin een schitterend groen panorama. Eentje ervan zullen we vrolijk doorkruisen. In het volgende bos heerst een echte kaalslag. Meefietsende parkoersbewaker slingert zich door het gevallen hout. Ook voor hem is dit niet altijd evident. Het volgende bord zegt waar Linda op wachtte : Gelderse Poort – De Duivelsberg. We beklimmen hem een eerste maal langs de makkelijkste zijde. De trapjes afdaling is dan weer technisch. De volgende prachtige holle bosweg omhoog, ronduit schitterend. We gaan nu slingeren hoog op de beboste helling. Jongens wat is dit mooi en toch nog winters en bruin! Plots een stevige afdaling, een bruggetje over en dan …een tiental wandelaars staan bijna stil. Schuifelen voetje voor voetje een heuse muur op, kreunend, zuchtend en hijgend. Eéntje loopt dartel naar boven, vier mannen durven het aan haar te proberen volgen. Dit is een helling om eerbiedig U tegen te zeggen. Zo eentje die naar je toekomt terwijl je aan hoogte wint. Even verder ligt de koffiepost. Zowat de helft van de aanwezige wandelaars lijken pasgekookte kreeften. Een blondine die ik kent van Vilt heeft een bijna paarse kleur. Deze acht kilometer waren prachtig maar hebben velen pijn gedaan. Ook Hennie heeft een meer dan gezonde blos op de wangen. Haar klokje klept iets minder dan wij van haar gewend zijn. Er volgt nog wat, zegt een man plagend, ik woon hier, voegt ie er aan toe.

We vertrekken terug richting bovenrand snoodaard van zo-even. Terwijl we Henri, zonder hoedje, en Coos op de gevoelige plaat leggen, schuifelt ‘Jezus’ Bartels voorbij. Glazige ogen, die is even niet meer van deze wereld! En Iris weet van geen ophouden. De volgende afdaling brengt mij op bekend terrein. Dit is Berg & Dal, hier erg letterlijk te nemen. Bij het zoveelste trapje zucht een dame ‘oh néé!’, we kunnen er nog om lachen. Stappen Heerlijkheid Beek binnen. Wij vermoeden dat vele wandelaars het eerste woord eerder een vorm van sadisme zullen gevonden hebben. Ook bij Coos lijken ons de beste pijlen verschoten. Voorbij de tennisclub, waar wij ooit met De Lat gestart zijn, krijgen we warempel vlakke boswegen aangeboden. Zouden we het zwaarste gehad hebben ? Een open plek met rennende honden en dan …Jeezes, een reeks trappen recht naar onze wandelhemel, als dat maar goed komt! Net niet verzuurd bereik ik de top. Berggeit bekijkt mij lachend, die is vandaag niet stuk te krijgen! Even uitblazen op vlakke paden tot de fruitpost met echt wel een appeltje voor de dorst.

Hebben we het nu gehad ? Vergeet het maar, zak eens lekker door en beklim dan de laatste trapjes! Iris jaagt de laatste ‘jus’ uit onze getergde ledematen. Dwars door Heilig Landstichting is het straatjes vals plat lopen terwijl we ons vergapen aan de villa’s. En dan mogen we eindelijk dalen tot voorbij de sportvelden en door een parkje. De finish … die ligt bovenaan de allerlaatste trap! We zoeken twee stoelen en laten de blonde Leffe aanrukken, die hebben we nu wel verdiend! Het terrein en Iris kennende hadden we steile verwachtingen naar deze tocht. Onze gastvrouw heeft ze helemaal waargemaakt. Met de verstandige opbouw en de 978 meter in stijgende lijn kon je jezelf als wandelaar hier terdege testen. Voor ons werd het een geslaagd examen en Iris …die krijgt van ons de Grootste Onderscheiding. Alleen heeft ze ons al die tijd al iets op de mouw gespeld. Zij noemt helemaal niet van Limburg maar …von Trapp!!!

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

21:12 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ws78, gelderland, -n

18-09-08

02.11.2007 K.B.G. Nukerke

We zijn nog wat stram van de Andense genoegens van gisteren. Toch moeten we al vroeg het bed uit. Zullen kortgeknipt aan de start verschijnen in het Nukerke van facteur Etienne. Hij loodst ons hoogst persoonlijk naar een parkeerplaatsje op de speelplaats van het lokale schooltje. Bij het binnenkomen van de zaal bekijk ik meteen de duidelijke parkoerstekening. Drie lussen krijgen we aangeboden, eentje van 21,1km, een tweede van 7,5 km en klein broertje van 4,5km.

Na de nodige formaliteiten vervuld te hebben en het obligate koffietje starten we met de 7,5km. Meteen de drukke baan Oudenaarde-Ronse over en het Koppenbergbos in. Niet voor lang echter. Een vlakke asfaltbaan brengt ons aan de voet van de Rotelenberg. Men is er nog de restanten van de gisteren gehouden cyclocross aan het opruimen. We blijven door het vlakke land lopen met uitzicht op de Vlaamse heuvels. Her en der verspreid liggen oudere boerderijtjes. Koolzaad in bloei brengt ook hier als enige wat kleur in de grauwe dag. We beklimmen de Kortekeer tot de steenweg en een kerkwegel brengt ons terug naar de startzaal …achter de kerk. Tot onze verbazing een betonlus dus, de wandelaars van de kortere afstanden ter wille, moet kunnen.

De lus van 21,1km vertrekt langs de Zakstraat in de richting van Etikhove. Het parkoers is nog steeds verhard maar wel veel minder vlak. De ons onbekende Stationsberg wordt ons eerste kasseitje …bergaf. In de weilanden heel wat paardenbloem in pluisjes. Dit is de maand november anno 2007! Samen met een tiental wandelaars lopen we Etikhove binnen en vinden geen pijlen meer. Ik keer als eerste op mijn stappen terug. Twee pijlen en een lint naar rechts bij de spoorbaan waren blijkbaar onvoldoende! Als kiekens zonder kop achter elkaar aanlopen, hoe is het godsmogelijk! Het stukje onverhard langs het spoor gaat terug over in beton. De lange trage helling van het Bakkerbos (zonder bomen) zet ons af in de rustpost van ‘de kleine reus’. Toch wat veel beton vandaag, vinden we. Misschien ook wel best zo want modder heeft hier in de streek wel degelijk een plakkerige betekenis.

De extra etappe van 7,5km stuurt ons langs een holle weg en over onverhard naar een fraaie, naamloze molen. We naderen Louise-Marie maar lopen niet zo ver door. Bij café ‘t Wit Paard keren we op onze stappen terug. Het stukje parkoers dat nu volgt is Etienne op z’n best. We moeten eerst over een stalen afsluitdraad stappen (was een openbaar pad, zei Etienne ons later). Terabele, Terbeke, lekker pittige bosstrookjes en dito asfaltwegels wisselen elkaar af. Een bankje met uitzicht over het mistige heuvelland is te verleidelijk, we bouwen een extra rustpost in. Even verder volgt een modderstrook, gelukkig met onderliggende kassei. Moet zowat de eerste keer zijn dat Linda de kinderkopjes een leuke ondergrond vind. Deze etappe blijft pittig tot en met het Bakkerbos. Ja dit was een lusje zoals we het graag hebben, eentje met karakter.

De weg naar de aankomst wordt aangevat via Ter Hole, onderaan de heuvels. Op de kim wandelaars als dansende poppetjes. Daar gaan wij dus ook naartoe. Lopen door de sombere, kale velden tot Holand, een stevige klim. Etienne stuurt ons zijn dorp door en gunt ons als finale nog een krakkemikkige kerkwegel. Bekijken mekaar bij het binnenkomen. Het is genoeg geweest voor vandaag, we laten de 4,5km voor wat ze is. Genieten op het gemakje van een paar Ename’s en vatten de terugweg aan. Deze tocht was zeker niet de mooiste die Etienne al uit zijn trukendoos gehaald heeft, daarvoor zat er te veel verhard in. Maar niet getreurd, het was een wintertocht toch en we hebben kunnen genieten van de mistige Vlaamse landschappen. Daarbij, het is morgen nog altijd maar zaterdag, we hebben dus nog twee wandeldagen tegoed.

FOTOREEKS

http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/0...

20:53 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -n

19-08-08

08.04.2007 Globetrotters Hageland te Nieuwrode

Voor het tweede luik van onze Brabantse triptiek kunnen we lekker uitslapen. Het is niet eens een uurtje autorijden tot het startdorpje net bezuiden Aarschot. De startzaal roept bij geen van ons beiden herinneringen op …en wij die dachten in deze streek zowat alles te kennen! Het ziet er blauw van de Schaffense Vossen, moeten even overal ons ‘woordeke placeren’. Geraken na een half uurtje tateren dan toch weg.

Het is meteen goed raak. Van rustig opwarmen hebben de Globetrotters blijkbaar nog nooit gehoord. Ze sturen ons onmiddellijk de velden in en een stevige helling op. Menigeen trapt meteen op de adem, wij genieten al na van onze zaterdagse uitstap. Maar we worden ook beloond voor onze inspanningen. Bij dit prachtige weer is het uitzicht over Nieuwrode, met zijn pittoreske kerktoren, en de bosrijke omgeving erachter, uniek. We blijven even op het duin lopen en zakken dan zachtjes voorbij het voetbalveld van RC Nieuwrode richting A2 en de velden er omheen. Duiken onder de autobaan door en kunnen genieten van een schitterend uitzicht (nog één!) over Gelrode, de Moedermeule en de bossen richting Aarschot. Een pracht van een holle weg en een veldweg door in bloei staande fruitgaarden zetten ons af in de lokale parochiezaal. De eerste 6,4km konden ons bekoren. Ook hier natuurlijk weer veel bekend volk, Jeannine, Tony en de Jef, om er maar een paar te noemen. Genieten buiten van een kopje koffie. Blijkbaar maken we hier twee lussen. Met slechts één controlepost 30km aanbieden, moet kunnen. Zijn toch benieuwd hoe de Globetrotters dit aanpakken.

Lopen langs de Gelrodense kerk, opgetrokken in ijzerzandsteen en de Eikelberg op. Jonge bomen, de bloemetjes en de eerste bijtjes, heerlijk is dit. 30 eerste maal stuurt ons de Gelroodsestraat in, een lange rechte, zacht hellende asfaltweg randje vijver. Asfalt hier ? Niet voor lang, rechtsaf duiken we een echt schitterend jong bos in, pril groen en nog bruinig winters wisselen mekaar voortdurend af. Heerlijk wandelen is het hier. Bereiken het Kloesebos, echt vlak wordt deze lus nooit. De laatste honderden meters zijn dezelfde als daarstraks maar dat deert ons echt niet. Dit was een fraaie lus. Tijd voor een boterhammetje en een babbel met Lydie van de Leopoldstappers. Zij hoopt dit jaar voor de 24ste keer de MESA te stappen, klassedametje hoor!

Terug naar de kerk en de Eikelberg, die we nu oversteken. Tot onze verassing staan we randje Aarschot. Volgen even Nieuwland om dan de velden in te duiken. Bij feestzaal Postiljon bereiken we de Demer. Heerlijk flanerend over zijn dijk richting Betekom, genieten we van het stralende weer. Aan de overkant veel fietsers, boven ons de vliegtuigen die de landing naar Zaventem inzetten. Een kort stukje steenweg en dan de beemden in , onze parkoersmeester kent zijn vak. We staan plots weer voor de Eikenberg waar we schijnbaar omheen zullen lopen. Mis poes! Net achter een bocht, door een poortje en dan …eikel! roept Linda lachend. De helling op, voorbij de Mariagrot, het lijkt wel een muur. Hijgend en puffend komen we boven. Mogen als beloning over de beboste duin wandelen met aan beide zijden een prachtig uitzicht over twee valleien, schitterend is dit. Een technische afdaling, een paar straatjes …een laatste keer de rust in Gelrode.

We missen nog een klassiek stukje parkoers en daar gaat het nu heen, recht naar de Moedermeule. Een strookje kassei en dan de prachtige holle asfaltweg op, recht naar de fruitgaarden. De bloesems geuren al heerlijk zurig. Maken een hele lus over het zachtjes glooiend plateau, duiken dan de A2 onderdoor. What goes down must come up …daar ligt recht vooruit de stevige kuitenbijter van het Hellegat. Onwillekeurig delen we elk om beurt een speldenprik uit. Ons tempo gaat gestaag de hoogte in, geen van beiden wil zich gewonnen geven. De laatste meters bergop worden zowaar al spurtend afgelegd. Wie is er de winnaar, geen idee. Hijgen en schateren doen we wel door elkaar tijdens de korte afdaling. Die oude knarren dachten even dat ze nog prille veulens waren! Mogen nu een heel eind de St-Jobsweg volgen tot aan de Panoramastraat, die haar naam niet gestolen heeft. Een laatste keer genieten van het heerlijke vergezicht over dit zalig stukje Brabantse heuveltjes. De parkoersmeester zet ons af op enkele honderden meter van de startzaal om dan …nog even tot halverwege de heuvel te klimmen. Om het af te leren, zullen we maar zeggen.

Toch wel moe van deze stevige dertiger komen we een vrij verlaten zaal binnen. Globetrotters we zijn blij jullie nog eens een bezoekje gebracht te hebben. Dit was een mooie tocht, de extra dimensie met de Demerlus een succes. Die meer dan 1.800 deelnemers hebben jullie echt wel verdiend. Onze ouwe liefde is alvast niet geroest, de waakvlam terug een vuurtje geworden.

21:06 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -n

08-07-08

08.01.2006 De Heuvellandstappers te Nieuwkerke

Na onze schitterende ervaring van gisteren twijfelen we even of we naar Tilburg of Nieuwkerke zouden gaan. Finaal kiezen we voor onze vriendjes van ‘tegen de Schreve’. Het wordt een voorspoedige rit tot onze routeplanner en een wegomleiding ons een ommetje laten maken door het centrum van Wervik. Na een korte gedwongen siteseeing aldaar vinden we de juiste weg naar Waasten (Warneton) en rijden over Mesen naar Nieuwkerke. De marspijlen hangen er erg dun en het is dus even zoeken naar de startzaal. We bereiken ’t Seultje rond 10:30 en er heerst een drukte van belang. Een snelle koffie, een blik op het parkoers en weg zijn wij. Over een lekker golvend betonparkoers lopen we richting Wulfergem. Links in de mist doemt de imposante Kemmelberg een eerste maal op, rechts ligt het vlakke Frans-Vlaanderen. Het valt ons op dat er in de grachten en ook op sommige velden nog een respectabele hoeveelheid sneeuw ligt. Na zo’n vijftal kilometer bereiken we terug Nieuwkerke mits een stevig klimmetje. De parkoersmeester heeft nog een leuk ommetje in petto. Eerst over een richelsmalle kerkwegel die onder een bruggetje overgaat in een heuse modderroetsjbaan. We bereiken de eerste rust ‘in de bosgeus’ dan ook als slijkduivels. Het zaaltje is véél te klein voor al die wandelaars en dus drinken we ons koffietje op een bankje buiten, wij zijn échte nietwaar! We vertrekken weer dwars door het dorp, op zo’n 100meter van de startzaal, deze maal richting Dranouter. Als we de grote baan moeten dwarsen zien we veel wandelaars linksaf slaan waar de pijlen rechtdoor wijzen. Wij dus “gerade aus’ achternageroepen door een dame dat er ‘stiff viel modder’ ligt. Wij zijn échten en zetten door, het valt best mee. Het eerstvolgende uur zal het lichtjes regenen en de stemming zit er bij ons niet te best in. Stilletjes stappen we verder, ofwel over golvende asfaltwegen, ofwel door stevige modderstroken. Zo bereiken we na 15,4km een eerste maal het Capeldiviehof . Hier staat een prachtige oude houtstoof inclusief witte tegels die nu warm aanvoelen. Verder een hele reeks oude houten meubelen, de specialiteit van de ‘heer des huizes’. Peter (uit Mol) en Anne-Marie (uit Marke) vallen hier ook binnen. Een vast wandelkoppeltje in de maak ? De 30km maakt hier een extra lus van zo’n 9 ruime kilometer en begint met ... modderstroken. Enkele golvingen verder stappen we Frans-Vlaanderen binnen. Een paar Heuvellandstappers met de auto vragen wat we doen. Als we zeggen 30 is voor hen alles OK. We stappen nu richting Bailleul (Belle in het Westvlaams) en zijn nog nooit zo dicht bij de prachtige torens geweest. We draaien van de stad weg en mogen een lange vlakke asseweg helemaal aflopen. In de verte zien we medewandelaars een heuvel overwinnen. Wij hebben zo’n voorgevoel ... en inderdaad, dit wordt de ‘moment suprème’ van deze tocht. Wat in de zomer zomaar een stevige helling is van zo’n 150m en met zeker 20% stijgingspercentage is herschapen in een ware modderpoel, blubber tot aan je enkels. Als we 1/3 overwonnen hebben hoor ik mijn naam roepen. Wie zou dat zijn – volgens Linda een onvervalste ‘toebaksstem’. En inderdaad, Stefaan staat daar met die brave ploeteraars te lachen. Linda’s humeur is dat van een plots opstijgend onweer, donder en bliksem incluis. Ze prikt zich aan een stevige doorn die zich dwars door haar velletje werkt – er kan een stevige vloek af. Maar éénmaal boven gekomen en met schoenen als stevige klompen schateren we van het lachen. Shit zeg, dat was even hels. Er volgt een lange afdaling langs het asfalt tot op het Caldiviehof. We ploffen er op onze stoelen. Ondanks dat het reeds 16:00 is komen er nog tal van wandelaars binnen. Er restten ons nog een kleine 5km tot de aankomst, helemaal over asfaltwegen en onderaf onze ‘moment suprème’ van daarstraks. Net voor de aankomst komen we Martine en Stefaan nog tegen voor het traditionele Nieuwjaarshandje en –zoentje. Zij hebben er ook de 30km opzitten, Martine is blijkbaar aan het trainen voor de Kempentochten. Lachend komen we ’t Seultje binnen en botsen meteen op ... Schorrestappers uit Boom. Moeten daarvoor zo ver rijden! Zij vinden de Picon blijkbaar lekker, wij verkiezen een paar dubbele Ename’s. We maken nog even een ommetje over Westouter voor een heerlijke stoofschotel van rijst, groenten en geitenkaas en de weg naar Hemiksem wordt terug aangevat. Onze eerste tocht voor de Bergprijs zit erop. Het werd een best aangename winterwandeling. In april staan we hier terug voor de onvolprezen Kemmeltocht, niet te missen voor wie deze bult écht wil verkennen en overwinnen. Volgende week kunnen we naar Embourg of Berneau voor de openers van de Belgische lange afstand. Maar Linda vindt Breda (Wiego) en Lage Mierde (Olat) ook wel een best leuke combinatie en wie ben ik om dat tegen te spreken!

20:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -n

22-06-08

30.07.2005 De Heikabouters te Niel-bij-As

Wij hadden het Limburgse wandellandschap wat links laten liggen vanwege ‘te veel geweest’ maar de verslagen van René en John scherpten onze honger terug aan. Neem daarbij dat wij beiden in een ‘vorig’ wandelleven zeer mooie midweektochten hadden gestapt bij de Heikabouters en dus lag onze keuze voor de hand : Niel-bij-As here we come! Bij aankomst worden we meteen netjes opgevangen door drie parkeerwachters die alle bolides netjes op rijtjes plaatsen in een ruim bemeten weiland dat als parking dienstdoet. Het is er nog net niet nat genoeg om te slippen. Blijkbaar heeft het hier deze nacht van 3:00 tot 5:00 hevig geregend maar nu is het mooi weer alhoewel het frisjes aanvoelt.

Rond 10:30 vertrekken we voor de 30km en na een paar straten stappen we het bos in langs slingerende paadjes waar net plaats genoeg is om niet door de plassen te moeten lopen. Eerst passeren we een maïsveld waar we tot onze verassing een aar zien met wel vier kolven op. Voorwaar zeer vruchtbare Kempengrond ! Her en der bemerken we ook de eerste in bloei staande heideplantjes. Na 6,3 ruim gemeten kilometers komen we het bos uit voor een eerste rustpost bij ‘de dappere vriend’.

De tweede lus begint met vrij open landschap en we stappen tussen het wuivend koren. In de verte ontwaren we een paar mijnterrils van wat nu Groot-Genk is. Wanneer we terug het bos induiken wordt het parkoers meer golvend. De ondergroei, die daarstraks vooral uit grassen bestond is nu vervangen door prachtige varens. Zodra de langere afstanden afsplitsen krijgen we meer beton onder de wandelslof en we stappen langs een heuse Mariagrot met aan de ingang een levensgrote engel die de weg wijst naar het heiligdom. Zijn onze Limburgse vrienden nog zo devoot ? De lus eindigt met een prachtige heidestrook waarin ook een respectabel aantal jeneverbesstruiken staan. We hebben er 14 kilometer opzitten en het stukje taart gaat er gewillig in.

We groeten een paar bekenden en vertrekken voor de lus van de 30km. Dit wordt het mooiste stuk van de tocht. We duiken een bos in met immense sparren, ik schat ze zeker tot 30 meter hoog. De afwisseling van zon en donkere wolken bezorgd ons een schitterend lichtspel. We worden tevens vergast op een heuse plensbui die gelukkig maar een 10-tal minuutjes duurt. Bij het uitkomen van het bos staan we oog in oog met de terril van Waterschei (vertelt René mij achteraf). Deze is al prachtig bebost en ligt daar uitnodigend om beklommen te worden maar langs een breed kiezelig pad draaien we terug de andere kant op. We zijn hier randje Opglabbeek, zijn hier toch al meerdere keren geweest en toch kennen we dit bos niet. Langs prachtige paden vervolgen we onze weg. Het is hier zo rustig dat er zelfs een paddenstoel midden op het wandelpad groeit. Het blijft verder droog en na 23 kilometer staan we terug aan de rust ‘bij de jeneverbes’. Johan ‘Heikneuter’ zit hier rustig zijn soepje uit te lepelen en we geraken uiteraard aan de babbel.

Het begint terug te regenen maar toch vertrekken we voor de laatste loodjes en dit was niet onze beste beslissing van de dag. We dwarsen de dorpskom van As bij een heuse stortbui. De regen spat tegen onze kuiten op. Er kan nog net één fotootje van het stemmige kerkje van As af. Gelukkig krijgen we snel terug een stukje bos met een kort nijdig hellinkje en stopt het met regenen. We mogen een stukje, net aangelegde, Finse piste bewandelen en Linda denkt blijkbaar dat dit enkel voor formule1-wandelaars is want het tempo gaat met een ruk de hoogte in. Johan en ik sjokken al babbelend zo’n 10 meter achter haar aan. We steken nog een paar keer de grote baan over. Straten en mooie onverharde paden wisselen mekaar af tot we de aankomst bereiken onder een stralend zonnetje.

We kunnen rustig buiten van onze welverdiende Westmalle genieten al babbelend met de andere late binnenkomers. Het is een leuk weerzien met Jackie, Fons en de andere bekenden. Als René en Marina (die we voor het eerst ontmoeten) zich ook nog bij ons groepje voegen kan het natuurlijk niet anders dan dat wij de tent sluiten. Als allerlaatste verlaten wij de parking en rijden tevreden terug naar Hemiksem want dit was weer eens een pracht van een tocht en de Heikabouters verdienen terecht een pluim voor hun prima organisatie en knap parkoers.

22:49 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgisch-limburg, -n

02.07.2005 wtc Nieuwpoort

Wij waren van plan naar Ellezelles te trekken voor de 50km maar Linda was de ganse week een beetje ziekjes en dus besloten we wijselijk wat langer te slapen en ergens een 30km mee te pikken. Het was wat moeilijk kiezen tussen Maasmechelen, Torhout en Nieuwpoort maar finaal besloten we toch nog eens naar zee te rijden. Onderweg opvallend weinig verkeer en donker maar droog weer ... tot in Jabbeke vanaf waar een miezerige regen ons gezelschap komt houden tot in Nieuwpoort.

De startzaal ligt binnen scholengemeenschap Vierboete die haar 150-jarig bestaan viert, hartje Nieuwpoort. De deelnemers komen uit zowat het hele land, opvallend en natuurlijk vanwege de verlofperiode. Het eerste stukje van 4,2km brengt ons naar Nieuwpoort-bad en is nauwelijks meer dan huisjes kijken. Langs de achterkant van de Yachthaven West-Diep, het Mauritspark en het welbekende Floreal, bereiken we de controle.

De 30km stapt hier een bijkomende lus. De parkoersbouwer leidt ons vakkundig over asfaltwegen langs de duinen tot aan Ter Yde en we keren langs de dijk terug. Hier zijn een reeks beeldjes van éne Monique Mol uit Beauvoorde neergezet en die zijn best leuk. Ondanks de soms dreigende lucht komen we droog terug aan op de eerste controlepost en hebben er 9,3km opzitten.

We vertrekken terug langs de dijk richting Ijzermonding en wandelen de rivier af tot aan de vismijn. Op het water een veelheid van zeilbootjes die vertrekken voor een wedstrijd op zee. Er zijn zelfs Russische waterratten bij en het is een leuk schouwspel om ze allemaal te zien voorbij dobberen. Onderweg komen we ook Ronny en Marina van Ibis Puurs tegen want deze club is hier met de bus. Na 13,5km zitten we terug in de startzaal.

De tweede lus vertrekt door het stadje, waarbij de markt vakkundig wordt ontweken, richting kanaal Nieuwpoort-Diksmuide dat we even volgen. Hier blijkt een soort kompetitie met allerlei behendigheidsproeven aan de gang te zijn. Bij nader toezien op de paarse trainingspakken blijken het de spelers van voetbalclub Anderlecht te zijn die hier een sessie teambuilding volgen. We stappen door het domein Koolhof, een vroegere zandwinning nu omgetoverd tot visvijver, en volgen een eindje het fietspad Frontzate tot in Ramskapelle. We hebben er bij controlepost ‘dorpshuis ‘d oude schole’ 19,6km opzitten.

De lus,enkel voor de 30km weggelegd, leidt ons door de desolate polder echter vrijwel zonder de roemruchte patatten maar wel met alle andere gewassen die een boer zoal teelt tot en met vlas toe. We keren terug naar Ramskapelle over de Frontzate en een eenzame asfaltweg. Hier een schouwspel dat ons hartelijk aan het lachen brengt. We zien zowaar een koe die een stier probeert te bespringen ! Zal wel een geëmancipeerde koe geweest zijn. Onze stier stelt echter vlug orde op zaken en toont hoe het echt moet. Emancipaatje neemt hiermee blijkbaar voldoening en begint rustig te grazen.

Rest ons de terugweg naar de start over 6,2 km en het minste stuk van de ganse tocht. Een laatste maal Frontzate en dan over meer dan één kilometer een redelijk drukke baan, ‘immer gerade aus’. Dwars door een industriezone, een ommetje langs een vijftal sluizen ‘ganzenpoot’ genaamd, een groet aan Koning Albert op zijn koninklijk paard, nog wat straten lopen en dit was het voor vandaag.

Conklusie : een echte asfalttocht maar in tegenstelling tot Den Haan eerder deze week, hebben wij én de duinen, én de zee én de polders gezien, dus mopperen we niet. De kilometertjes zitten in de benen en morgen is het zondag en dus weer wandeldag.

22:30 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -n

20-06-08

15.05.2005 Les Crayas du Thiry te Nismes

Gisterenavond stuurde Linda een smsje naar voorzitter Daniel : “garcon, deux Fagnes et du beau temps svp”. Het antwoord kwam onmiddellijk : “trois Fagnes et du beaux temps”! Na anderhalf uur rijden over Brussel, Charleroi en Philippeville staan we in Nismes aan de inschrijftafel om 10u30. De dame merkt fijntjes op dat de 30km maar tot 10u00 mag starten, maar ik antwoord dat wij dit met Daniel hebben geregeld. Ibis – Puurs is hier met de bus en ik maak een praatje met ex-werkmakker Ronny en zijn vrouwtje Marina. Ik vertel hen dat de parkoersen hier echt niet zwaar zijn. Ik had beter gezwegen !

Om 10u50 starten we, bij stralend weer, voor helaas slechts 27km.. Tot onze teleurstelling vinden we geen bijkomend lusje in het parkoers om boven de 30km uit te geraken. We lopen meteen door het centrummetje van Nismes, langs de kerk, het kasteel en door het kasteelpark. Dra volgt de eerste pittige helling gevolgd door een eerste prachtig vergezicht en de controle in een jagershut na 2,730 km. We vervolgen onze weg door de velden, op het plateau en langs de obligate Fondry des Chiens, een niet te missen rotsformatie met diepe kloven. Wie hier nooit geweest is moet er zeker in afdalen, het is echt speciaal. Na 6,300 km volgt reeds de tweede controle in een garage (we zijn in Wallonië nietwaar). Hier komen we ondermeer Peter uit Mol en Miriam van de Spitants tegen die de marathon stappen en er reeds 22km hebben opzitten. Volgens hen zijn de kilometers kort en vrij makkelijk.

Daniël en zijn ploeg loodsen ons, na het verlaten van de 12km door enkele rotspartijen en een, tamelijk vettige, veldweg met prachtig zicht op de bossen en een steengroeve, richting Olloy. Hij vermijdt aldus de drukke steenweg tussen Nismes en Olloy. Na 11,000 km hebben we controle in een oud spoorwegstation, waar nu een petanqueclub haar toevlucht heeft gezocht.

De 20km verlaat ons hier en we maken een ommetje door Olloy. Krijgen een stevige helling onder de wandelschoen geschoven naar een oorlogsmonument. Dalen meteen terug naar een riviertje om vervolgens stevig te klimmen door een bos naar de volgende controlepost (16,120 km). De 20 km vervoegd ons voor even en we klimmen verder tot helemaal bovenaan de helling. Nu wandelen we over een bebost plateau en eindigen met een steile afdaling, inclusief prachtig zicht op Nismes, in de vallei, en de heuvels erachter. In de verte horen we de scherpe fluit van de stoomtrein van Mariembourg. We zijn terug in de garage na 22,020 km. Het is nog maar 14u30 – we hadden slechts 3u30 nodig voor deze afstand en besluiten dus de resterende 18,340 km van de marathon er nog bij te nemen.

Even een stukje drukke weg, een paar splitsingen en daar trekt de 42km alleen verder door een golvend open landschap. Plots scherp rechts naar beneden. Hier was ooit een pad, nu lijkt het de brousse wel. Met de plantengroei tot halfweg onze kuiten dalen we behoedzaam af tot aan een riviertje. Dit mogen wij tot twee keer toe doorwaden, er is geen ontkomen aan! We have big fun ! We lopen langzaam weg van Petigny en klimmen zowat 3 km lang tegen de helling op. Linda zegt dat ‘ze er echt goesting in heeft’ en spurt als een gazelle door het hoge gras. Ik sleep mijn 91 kg achter haar aan en loop inwendig te sakkeren over mijn ‘domme’ beslissing. Na 6,860 km komen we bij een jagershut en de vermoedelijke controle maar deze is al opgedoekt. Vort met de geit dus maar! We komen het bos niet meer uit, maar gelukkig is het gedaan met klimmen. Plots zien we een meertje. Dit blijkt de barrage du Ry de Rome te zijn, een heus meer dat als een inktvis zijn tentakels uitspreidt in het woud. We rusten hier even op een bankje, omdat ik toch effe op adem moet komen. Zalig is het hier bij deze zachte temperatuur en de zon die op het rustige water speelt. We vervolgen onze weg over een goed begaanbaar pad een paar meter hoger dan de rivier. Na een tijdje mogen we terug een paar klimmetjes verorberen en bereiken de laatste controle, die uiteraard ook gesloten is. Wij dus verder. We zijn 3km van Petigny verwijderd en dalen vrij steil naar het dorpje. Bij het uitkomen van het bos krijgen we een adembenemend vergezicht cadeau. Niets dan beboste heuvels met hier en daar enkele huizen. In Petigny staat boven de voordeur van menig huis het beroep van de inwoner beschreven in het Waals met een tekening erbij. Het zijn allemaal identieke blauwe borden, zoals oude straatnamen, en het is leuk ze te ontcijferen.

Van hieruit is de aankomst hooguit een paar kilometer ver, een vlak pad langs het water. Maar ... dit is zonder Daniël gerekend ... we laten het pad rechts liggen en gaan rechtdoor ... de heuvels in langs een straatje dat ‘Maria van de Goede Hoop’ noemt en ik aanroep haar dan ook aan de voet van de helling. Ik moet twee keer even stoppen wegens op mijn adem getrapt en Linda wacht mij boven lachend op. Nu krijgen we een heel lang recht stuk door een prachtig loofbos. Op het einde worden we beloond met een schitterend zicht op de kerk en het kasteel van Nismes. Nog even een stekelige, zeer technische, afdaling en we staan weer in het centrum. Deze 18km kostte ons 3u30, met slechts één pauze van 5 minuten.

Daniël schatert als hij ons ziet binnenkomen en maakt golvende bewegingen met zijn hand als hij het parkoers beschrijft. Mensen wat smaakt die Fagnes heerlijk na een ganse namiddag stappen zonder ook maar één druppel drinken. Wij feliciteren Daniël voor zijn knap, vernieuwd parkoers, eten even iets in het dorp en rijden zeer voldaan naar huis. Onderweg zit Linda voor haar uit te staren. Ik vraagt wat er is en ze antwoord ‘ik ben aan het nagenieten’. Ja, ja, denk ik, mijn vrouwtje had haar dagje ... dat voel ik aan mijn spieren en knoken! In september staan we hier terug, zeker weten, maar wij proberen wel iets vroeger dan 11u00 te vertrekken voor de 40km.

Het is intussen voorbij 23u00 en wij gaan langzaamaan slapen want morgen volgt Boeschepe en ... de Catsberg. Groetjes,

22:32 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -n