21-08-17

20.08.2017 De Lachende Klomp te Kruibeke

Dicht bij huis wandelen heeft zo zijn voordelen. Ik sta pas om 08:15 op en neem de overzet naar Bazel van 09:15, een kilometertje lopen. Minne is in geen velden of wegen te bespeuren, is denkelijk ‘midden in de nacht’ vertrokken. Heb een eerste oversteek van de potpolder voor de boeg, zo’n twee kilometer tot het kasteel van Wissekerke en de Bazelse rustpost ‘chez Lucien’. Kom onderweg Geertrui tegen die helaas nog steeds geen goed nieuws heeft over de gezondheidstoestand van Jantje Pijp. Ik word er stil van, mijn eigen ‘problemen’ verzinken in het niet bij hetgeen hen overkomt.

Mijn planning voor vandaag blijkt fout te zijn. Dacht van de rustpost 4,7 km te kunnen lopen tot de start/aankomst maar niks blijkt minder waar. Blijkt de aanlooproute naar Bazel te zijn. Weet niet goed wat te beginnen en besluit toch maar eerst de lus over Rupelmonde te wandelen, goed voor 10 km. Terug van waar ik gekomen ben dus over het kasseitje van de Verkortingsdijk. Een heel grote reiger zit zich te pluizen op een tak midden het moeras, een prachtig gezicht. Mag genieten van de vele vergezichten over de Scheldevlakte ook. Van Umicore in Hoboken over de watertoren van Heimisse tot de scheve kerktoren van Schelle. Bij een mini kapelletje aan een boom rechtsaf. De slingerende kasseiweg is mijn favoriet in deze omgeving. Voor de Sigmawerken was dit het Wase bos van Wallers, hotsende, botsende ruwe kinderkopjes. Nu is alles netjes aangelegd en zitten de kasseitjes tussen twee strookjes beton geprangd. Toch is het leuk wandelen langs waterloopjes en moerassen met een veelheid aan kleurrijke bloempjes. Doorkijkje tot de sluis van Wintam, ik bereik Rupelmonde. Keerpunt bij de getijdenmolen die ik voor het eerst in werking zie. Dan de kunstmatige landdijk van Sigma op wederom genietend van de zonnige vergezichten. Patje Kloek haalt mij in en we vervolledigen de lus samen. Wat verwilderde slingerpaadjes in het groen, de kasteeldreef langs het gitzwarte water en de bewondering voor het prachtige waterkasteel van Wissekerke. We zijn weer ‘chez Lucien’.

Patje zet het op een lopen, wil een bepaald uur de nieuwe waterbus naar Antwerpen halen. Ik babbel wat bij met Linda & Charles en hun nieuwbakken wandelmaatjes Marleen en Angelo. Trek mij toch alleen terug op gang, terug naar Wissekerke en weer een ander kasseitje van de potpolder. Zonder dat ik het besef komt de ‘moment suprème’ er aan. Stap door de Elzenbroekbosjes tot de Kruibeekse kreken. Draai Umicore de rug toe bij een inloop van de Schelde. Dit is overstromingsgebied. Heerlijk zwerven nu over een dijkje hoog boven achtergelaten slib en een pracht van een kreek. Puur natuur en genieten van het weelderige groen, schitterend biotoop. Dan opnieuw de landdijk op, die van Rupelmonde tot in Kruibeke voert. Gewoon linea recta maar het uitzicht over natuur en industrie dat tot Burcht en Antwerpen-Zuid rijkt is onbetaalbaar ! De eerste straat sinds lang voert mij naar rustpost ’t Schuurke. Lijkt zo uit de tijd van onze voorouders te zijn geplukt. Ik doe er en Duvels terrasje midden de gezellige drukte.

Nog een ruim uur wandelen voor de boeg tot de officiële aankomst. Er dreigt weer onweer als ik richting veer loop, maar het is loos alarm. Mag de Scheldedijk op en dra doet de 30 km haar eigen ding. Drukke steenweg over en langs de transportbanden van een kleiwinning. Dokkerend over kasseien dan richting polder. Tarmacjes voeren mij langs weilanden met ruisende populieren en wuivend maïs richting centrum van Kruibeke. Groen intermezzo in het Hof In Kerck Hoeck. De meet is in zicht. De organisatie neemt in dank mijn inschrijving aan ook al is het dan reeds 15:30. Doe nog een terrasje op de speelplaats van de school alvorens mijn terugweg naar Bazel aan te vatten.

Enkele straatjes zetten mij af bij weer een andere landdijk die stilaan overgaat in een tarmacje afgezoomd met manshoog maïs. Komt er een dametje aangewandeld uit omgekeerde richting. Waar de aankomst dan wel is ? Pijlen blijken al weggehaald te zijn zo rond 16:30, ik stuur haar terug de centrale dijk op met advies richting kerk te lopen. Zelf heb ik geen enkel probleem. Stap netjes de pijlen volgend tot de statige dreef bij de kapel van Kemphoek en dan langs het rusthuis aan de overkant van de steenweg. Dwars een plantsoentje met uitgedroogde vijver, passeer de mooie kerk en het dorpsplein van Bazel, loop door het park van kasteel Wissekerke, het officiële gedeelte van mijn tocht zit er op.

Heb nog twee kilometer kasseitjes door de potpolder te gaan. Op het pleintje voor de aanmeerplaats van het veer is warempel een toeristisch terrasje geïmproviseerd. Ik laat mij niet smeken, een laatste wandelaarsdrankje lust ik wel. Bootje komt zo, ik zit stilletjes te genieten. Vind deze tocht elk jaar leuk maar de versie anno 2017 … die was MAGISTRAAL !

 FOTOREEKS

 

19:38 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oost-vlaanderen, -k

16-08-17

15.08.2017 Ochtendgloren Kapelle-op-den-Bos

 

Tot mijn verbazing ben ik al om 06:00 wakker, zei het dan ‘van den dikke pis’. Blijf dan maar ‘op’ en vertrek samen met Linda richting wandeltocht. Rijgt Minne de laatste tijd de streekmarathons aan elkaar, ik heb nauwelijks aan tochten deelgenomen. Doe wel elke dag mijn wandelingetje, soms van thuis naar de startlocatie en terug. Kwaaltjes allerhande, fysisch en mentaal, remmen mij af. Maar vandaag ben ik dus nog eens op post. We vertrekken richting Antwerpen-Centraal bij zonneschijn. Van op de trein naar Mechelen zien we het zwerk echter loodgrijs worden, er is onweer voorspeld. Stappen met een ongewild ommetje tot startzaal De Plekpot. Van Ochtendgloren valt niets meer te bespeuren, het regent er ‘ouwe wijven’. We wachten een kwartiertje maar er zit niets anders op, volgen clubmaatje Roger bij stromend water onderaf de spoorwegberm. Glijden ons vervolgens een weggetje langs courgettenvelden, paardenweiden e.a. tot een andere spoorbaan. Zijn in Ramsdonk en stappen langs de plaatselijke bidweg en Mariagrot tot de pauze in café Bocht Tien.  Natter dan nat nippen we er aan ons koffietje. Patje Kloek stormt binnen in t-shirt en lopersshortje, het weer heeft geen vat op deze kerel.

Het zwerk klaart uit, het trio trekt zich terug op gang om als aalscholvers stilaan op te drogen. In de verte nog wat hemels gerommel, wij genieten van een deugddoend zonnetje. Terug de velden in langs maïs en koebeesten. Paar plukjes bos ook en reeds danig in het bruine blad staande populieren en kastanjes. Bereiken het centrum van Kapelle-op-den-Bos en zijn kerk met merkwaardige kroontoren. Enkele straatjes lopen, een strookje zeekanaal en De Plekpot wenkt. Kunnen er een terrasje doen met onder meer Arlette & Ronny, die wijselijk in het droge vertrokken.

Zijn zowat halverwege de opdracht en hebben nog twee lokale lussen voor de boeg. De eerste voert ons langs het kanaal richting Tisselt en dan de akkers in langs benaamde voetwegen. De vroege patat is al geoogst, maïs staat er bebaard bij. Grondgebied Leest met in de verte zowel de Mechelse Romboutstoren als de brug van Tisselt en de Boomse Jodentoren. Echt wel leuke vergezichten voor de kenner. Tot op de draad versleten kasseitje nu langs bloemkoolvelden, Puurs is niet gek ver weg. Aardig lusje toch weer en tijd voor wat nat en straf, een eerste babbel met Nestor ook.

Het beste komt oep ’t leste ! Onder de spoorbaan door de Vlierdoncklosgatweg in. Het wordt drukkend, de volgende onweerszone is aangekondigd voor 17:00. Oxdonk noemt het hier en op deze doorgang hoopten wij. Worden dus op onze wenken bediend grondgebied Hombeek en Zemst. Wat tarmacjes ja maar ook (natte) veldwegen langs akkers en het Bos-van-AA. Leuke dreef en dan een bepaald vettig stuk onderaf een heuvel. Keren op onze stappen terug langs een woonkern en de Bemdekenslosgatweg. Piepjonge snaakjes leren er voor motorcrosser onder het toeziend oog van hun vaders. Prachtige afsluiter deze lus en heerlijk nagenieten op het terras met Nestor, onze treinmaatjes uit Lokeren en warempel Globetrotters Lut & Luc op doorreis ! Ik informeer even, deze tocht gaat ook volgend jaar nog door, denkelijk op een andere datum. Laat ons hopen bij het Ochtendgloren …

18:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaams-brabant, -k

22-05-17

18.05.2017 GR12 van Rivierenhof naar Kessel-Statie

Ik heb de smaak van het GR wandelen terug te pakken. Vandaag loop ik een stukje van nummer 12 zoals ik al deed in oktober 2010 ! Stap bij het Rivierenhof van de bus en pik meteen de eerste rood-witte markering op. Bij een miezerig weertje wandel ik door het prachtige park, langs laantjes van statige beuk, slingerpaadjes tussen bloeiende rododendrons en waterpartijen. Jonge konijntjes dartelen over een grasperk bij riviertje ’t Schijn. Ik verlaat park en stad langs de korfbalterreinen van Catba. Betonpaadjes die er nog maar een paar jaar liggen loodsen mij langs volkstuintjes en moerassige watertjes. Moet nog een drukke baan over en wandel dan naar de rust van Fort 2. Een kwartslag rond deze waters en ik volg een landelijk pad richting Wommelgem. Een groene specht vlucht schichtig weg de beschutting van de bomen in. Is mijn tweede exemplaar al binnen de twee dagen tijd. Vanaf Ternesse loop ik de woonkern van Wommelgem binnen. Bij het kerkhof zijn de markeringen niet optimaal, eentje wijst zelfs in de verkeerde richting. Maar ik ken er de weg naar de imposante kerk. Om de bewoning terug te verlaten is de markering wel perfect, al is het dan door recente wijken. Wandel opnieuw door de groene Kempen, ontluikend maïs en weilanden, een klein bosje zelfs. Hoog in de bomen een dartel eekhoorntje dat vliegensvlug tegen een berk opklimt. Er wacht mij een prachtige, deels natte bosstrook, Zevenbergen. Fluitenkruid zoomt  weelderig de paden af, in een weiland een zee van boterbloempjes. Ik passeer het gelijknamige kasteel en stap langs zijn dreef naar het centrum van Ranst. Hoog tijd voor een pauze en een boterham.

Kerkwegels loodsen mij de dorpskern weer uit, de Donkere Weg stuurt mij de landerijen in. Vroegere serres zijn omgebouwd tot staanplaats voor een paar honderd caravans. Een tarmacje stuurt mij langs een grote plantage fruitbomen. De autobaan is niet ver af maar toch is zijn geluid getemperd. Maas & Moor noemt het hier. Ik stap door een kort strookje beukenbos en mag dan warempel zo maar over de links & greens van een golfterrein lopen. Is blijkbaar een openbare weg. Ben ik overdonderd door het gebodene, inclusief kasteel? Feit is dat ik niet meer op de markeringen let en mijn eigengereide weg ga langs een prachtige dreef van gewone en rode beuk. Bij een kerkwegel zit ik terug op het juiste spoor, kan pauzeren bij de kerk van Broechem.

Het is opletten om de volgende juiste kerkwegel te vinden. Deze keer ben ik echter voorbereid en ken enkele regels van de tekst uit het hoofd. Buiten het dorp meteen graspaden en ik wandel letterlijk tussen de perelaars. Er lijken mij vrij weinig vruchtjes op de bomen te hangen. Amaai onze portemonnee in de herfst ! Kom aan bij de kerk van Emblem. Ben snel het dorp weer uit en wordt over het Netekanaal en de Kleine Nete geloodst. Mag flaneren langs de oever van de bruine rivier en neem er een fruitpauze. Nog een vijftal kilometer te gaan. Loop weg van het water over groene tarmacjes in Vogelzang en dit laatste is vandaag letterlijk te nemen. Mag dan heerlijk flaneren op de Kesselse Heide. Zanderige paden, berk en spar, prachtige open plekken met rustende heide, heerlijk. Aan de overkant van een drukke spoorbaan stap ik langs het fort van Kessel en dan gaat het linea recta naar het station. Weet er twee cafeetjes waar ze wandelaarsdrankjes serveren. Zit er gans alleen op een terras, treintje komt zo …

FOTOREEKS

22:24 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gr12, -r, -k

13-01-17

11.01.2017 Land Van Rhode te Kwatrecht

Het regent zachtjes als ik in Gent-St-Pieters het boemeltje pak richting Mechelen. Is niet anders drie haltes verder bij de assepiste, alias perron, van Kwatrecht. Rep mij langs een bedrijvenzone naar de starthokjes. De zaaltjes zijn inderdaad best te vergelijken met afgeleefde achterkeukens.

Dan maar snel op pad na een korte groet aan de immer gehaaste Fillie (Hoboken). Zoeken snel de open vlakte op, winderig en nat. Stukje steenweg (richting Aalst) en dan het landelijk tarmac op. Hoog boven de spoorbaan even onverhard en dus modderig. Dan door een bedrijvenzone en langs Mariagaard, onder meer een sportschool. Langs een fietspad de brug over de E40 bij afrit Wetteren en opnieuw landelijk tarmac. Stappen langs kerkwegels het centrum van Gijzenzele binnen en de veel te kleine rustpost.

Ik pik er Rudy (Hove) op voor een lus van 7 km. Het stopt gelukkig met regenen als we door modderige kouters lopen richting Aelmoeseneiebos. Vrij jong bos met heel wat beekjes, de nodige modderstroken en vlondertjes. Deze laatste zijn soms niet meer dan één plank of stukjes ronde boomstammen. Toch heel leuk deze vettige zwerftocht. Bij Landskouter wordt het parkoers zowaar golvend. We ‘beklimmen’ Stuivenberg en keren letterlijk door akkers en langs een knuppelpaadje terug naar Gijzenzele. Diane & Rudy tekenen present. We wonen nauwelijks een paar kilometer uit elkaar maar ontmoeten doen we alleen maar tijdens wandeltochten.

Ik neem afscheid van Rudy (Hove) want wil persé de trein van 14:25 naar Gent halen en hij reist over Mechelen. Vanaf de Gijzenzeelse kerk en zijn wegels krijgen we een mooi uitzicht over het glooiende landschap, verstoort door de immer drukke E40. Vinkenslag noemt ons Mellense pad dat naar en over een spoorbaan leidt. De hemelsluizen gaan even open, niet meer als een restantje van deze ochtend. Lopen door een gehuchtje en mogen dan blubberen onderaf een spoorbaan. Kwatrechtwegel is dan weer een leuk pad door een bosje langs een brede gracht. Loodst ons langs een waterkasteel. Nog een pas aangelegde dreef, tevens graspad en ik bereik de achterkant van het station. Heb nog 10 minuten de tijd tot de trein … die zelf 6 minuten vertraging heeft. Tochtje van 21 km met twee gezichten. Net genoeg om een frisse neus te halen. Morgen trek ik oostwaarts naar Tervant (Paal) hopende dat de aangekondigde storm pas ’s avonds over het land raast.   

FOTOREEKS

 

16:32 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -k, -w

08-11-16

05.11.2016 Pompoenstappers te Kasterlee

Jules & Willy staan met twee auto’s paraat aan het station van Tielen. Is net voldoende voor de 8 wandelaars die van de trein stappen. Tijdens het ritje naar Kasterlee informeer ik bij Jules naar diens gezondheid. Ik ben als en oude tafel, reageert hij gevat, het blad is nog goed maar de poten zijn versleten. Algemene hilariteit natuurlijk. Wij vallen de startlocatie binnen samen met busreizigers uit het verre Tielt, Watewy is op stap.

Het parkoers bestaat uit een korte lus van 7 km en het grotere werk van 18 km. Wij beginnen met de kleine etappe. Lopen dwars door het centrum richting Heesakkers. Geen Peter te bespeuren. Krijgen vervolgens een afwisseling van bosstrookjes en riante villa’s onder de schoenzolen geschoven. Doorkruisen de gehuchten Oosteneind en Houtum. Een grindpad door weilanden loodst ons naar de Nete. Heerlijk flaneren langs het water mag hier natuurlijk niet ontbreken. Voorbij een vistrap en stuw verlaten we het water en wandelen richting Keeses Molen, al jaren zonder wieken. Onderaf het Kabouterbos keren we terug naar de startzaal.

Bijbabbelen met vele bekenden waaronder Jantje en zijn Geertrui en terug op pad. Langs de Masereeldijk het zanderige Kempense bos in. Hoge Mouw zegt het naambord en dan weten we het wel, dit wordt een etappe met pit. Heerlijk genieten intussen van het veelkleurige herfstig blad met 50 tinten geel en rood. Bij FC Mastentop (heel toepasselijke naam) verlaten we het bos en gaan rusten in een tot zaal omgetoverde schuur. Komt clubmaatje Ghislaine binnenwaaien, ze wandelt hier voor het eerst !

We vervolgen als trio onze weg recht het Koningsbos in langs een mooie holle weg. De grotere afstanden gaan hun eigen weg en zoeken landelijk beton op. Hukkelbergen en dan het Sint-Lutgardispad. Gezellig keuvelend bereiken we een volgend gehucht en gaan pauzeren bij AC Lichtaart. Hebben nog 6 km voor de boeg. Er staat een stevige wind als we ons weer op gang trekken. Smalle Broeken noemt ons terrein. Halfopen wordt algauw weer bos in zijn mooiste herfstpraal. We huppelen door Rulheyde en opnieuw de Hoge Mouw. Mmm, dat Duvelke hebben we heus wel verdiend ! Ghislaine neemt afscheid en Willy brengt ons terug naar het station. Hij blijkt 30 jaar directeur geweest te zijn van het rusthuis in … Hemiksem. Wat kan de wereld toch klein zijn ! 

FOTOREEKS

 

19:40 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, -k

25-08-16

21.08.2016 De Lachende Klomp te Kruibeke

Regen voor acht uren blijft niet duren. Dat hopen wij althans als we samen met een ander Hemiksems koppel de veerboot richting Bazel nemen.  Aan de overkant meteen een wandelpijl naar links, wat we hoopten. Kunnen meteen langs de Schelde door de potpolder wandelen, door de groots opgevatte werken ook richting Rupelmonde. Langs een vijver lopend krijgen we een schitterend uitzicht over de kleurrijke polder en zijn weilanden tot ver voorbij Hoboken en Burcht. Na zo’n drie kwartier de eerste pauze in Rupelmonde, waar een schare helpers de eerste wandelaars zit op te wachten. Korte babbel met Ides die ook al vroeg van de partij is.

Het regent als we langs de kerk in de steigers en de getijdenmolen de Scheldedijk opzoeken.  Voorbij de scheepswerf gaat het richting Steendorp. Verlaten het water ‘trapkes op’ en keren zowat op onze stappen weer over een eenmanspaadje door de akkers hoog boven een vijver. Regen & zonneschijn, ’t is kermis in d’Helle. Bij de tweede pauze botsen we op Denise, Patrick en Mark. Even bijpraten en info uitwisselen over de nieuwste fratsen van Google. We wachten tot de ergste regen voorbij is en gaan weer op pad. Rondden de getijdenmolen en het enige flatgebouw van Rupelmonde en gaan een landdijk op. Deze zet ons of op de kasseitjes van de Kleine Gaanweg. Vervolgens door de dreef langs de gracht tot kasteel Wissekerke. Zo tot bij kassier Lucien in Bazel, er zijn zo van die zekerheden in het leven.

Wij lopen dus a-typisch vandaag. De tocht start namelijk in Kruibeke en daar gaan wij nu pas naartoe. Opnieuw door het park van het prachtige kasteel Wissekerke, langs de stemmige kerk en zijn terrasjes in Bazel centrum en vervolgens het verdoken Knuffelpad opzoekend. Gaan polderen langs de drukke steenweg en even verder de Boerenstraat. Toch valt het ons op dat de parkoersmeester meer graspaadjes in zijn omloop verweven heeft dan andere jaren. Mooi zo. Pauze en tijd nemen om in te schrijven in een toch wel goed beklante startlocatie. Lopen vervolgens het eerste lusje rond Kruibeke. Het merkwaardige Hof in de Kerckhoeck en vervolgens langs de prachtig nieuw aangelegde potpolder tot het kasteeltje van de Broeders van Liefde. Wij spotten er zowaar een witte reiger, onze tweede al vandaag. Stappen door een verwilderd bosje en zoeken dan de Scheldedijk op ter hoogte van Titan en Umicore (Hoboken) aan de overkant. Keren bij een dreigend zwerk terug over een landdijk naar de startlocatie. Tijd voor een Omerke.

Opnieuw laten we een stevige bui overwaaien en trekken ons op gang voor de laatste loodjes. Dwars door een wijk van recente signatuur en dan de landdijk in de potpolder op. Magistraal uitzicht opnieuw, zuidwaarts deze keer.  De weilanden en waterpartijen kleuren geel en paars van duizenden bloemen, de eerste populieren gaan in het bruine blad. Langs sporthal Dulpop sluiten we de tocht af. Slokje drinken bij Lucien en dan stappen we de laatste paar kilometer over het kasseitje tot de veer.  Was weer ‘top’ bij de Lachende Klomp vandaag.

FOTOREEKS

 

21:40 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -k

18-08-16

13.08.2016 Wandelclub Postiljon te Kalken

Ben wat moeizaam door mijn eerste halve werkweek gesukkeld maar wil toch gaan wandelen. Het zware hoofd wat ontspanning gunnen. Linda had het uitgestippeld, via Antwerpen-Zuid, Lokeren en Zele is het een makkie tot Kalken. Liepen deze tocht enkele jaren geleden en vonden ze toen best wel aangenaam.

De 30 km bestaat uit 2 keer 8 km en 2 keer zeven kilometer met pauzes in Wetteren en Laarne. Daar gaan we dan ! Paar straten en dan over betonbaantjes de beemden in. De maïsoogst zal geen overweldigend succes zijn dit jaar. De langere afstanden krijgen een prachtig graspad onder de sloffen geschoven langs een gracht met brede rietkraag. We vervolgen met weilanden en populieren. Onderaf een waterloop, de Schelde denk ik, gaat over een weg van steenslag lastig lopend richting imposante kerk van Wetteren. We laten ze links liggen om de eerste rustpost op te zoeken.

Als we terug vertrekken botsen we op Rik (Bornem) maar ook Cecile & Luk, alias Cowboy. Deze twee zullen zowat de ganse dag met ons stuivertje wisselen op het parkoers. De tweede etappe stuurt ons even het jaagpad op en dan duiken we onderaf voor de groene Ham. Parallel met het water langs populier en weilanden tot een kasteelmuur die we volgen weg van het nat. In de velden veel kleur want bloementeelt, denkelijk voor de bollen. Bij het Wolvestraatje maken 19 en 30 km een ommetje. Ik twijfel want mijn lieskwetsuur komt terug opzetten. Ik waag het er op door een bosje met overvloedig veel varens. Dan wordt het parkoers landelijk tot het Prullenbos. Patattenveld langs de Kouterwegel en pauze op de binnenkoer van een school.

Ik haak af en laat Linda alleen het lusje in Laarne langs onder meer het plaatselijke kasteel afhaspelen. Was een leuke ervaring wist ze na afloop te vertellen. Mijn pijnstiller lijkt zijn werk naar behoren te doen en we stappen samen de tocht uit. Wat achterafjes, een heel toepasselijke Bochtenwegel en dan beton tot een pracht van een sobere Mariakapel. Lut, Luk en Martin (Brugsche Globetrotters) worden onze gezellen. We hebben veel te vertellen en de kilometers zijn zo voorbij.

Hebben ruim de tijd voor ons Duvelke en het nagenieten van een mooie tocht. De buschauffeur blijkt van het verstrooide type. Ik moet haast voor het voertuig springen om hem te doen stoppen. Traag vordert hij met een haast lege bus tot station Zele. We missen de trein van 5 minuten. Laten het niet aan ons hart komen maar doen een terrasje onder de Zeelse kerktoren. Verder verloopt de reis voorspoedig. Morgen is het weer wandeldag.

FOTOREEKS

 

21:34 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -k

12-03-16

06.03.2016 Club '76 te Kessel

De treinbegeleider wenst de wandelaars een fijne dag, klasse van die man. We zijn met zeker 30 stappers op weg naar de parochiezaal net achter de kerk van Kessel-station. Er heerst een drukte van belang en we komen vele bekenden tegen tot een koppel uit het Oudenaardse toe. Daar gaan we dan, voor onze klassieke dertiger, autochtonen Annie & Willy achterna. Een paar straten langs het spoor en dan feestelijk en waarvoor we gekomen zijn : de Kesselse Heide. Heerlijk wandelen langs knoestige spar en sierlijke berk, prachtige open plekken met rustige heide. Een schitterende opener ! Aan de overkant van het spoor een extra strook bos tot het Kesselse Fort. Rondgang langs het water en zijn luid misbaar makende Canadese ganzen, de eerste pauze in een bekend schooltje wenkt.

Gezelschap van Jef ‘sneus’ en even later Jean-Pierre (wsv Schelle). We gaan er vandoor maatjes, hebben nog maar 8 km op de teller staan. Voetweg noemt de straat die ons naar bos en wei voert. Krijgen een eerste buitje te verwerken, een vettig strookje grasland ook. Het landelijk beton tussen kale maïsakkers laat ons kennis maken met de eerste kieviten – de lente is in’t land !  Legebaan, die volgen wij op grondgebied Nijlen. Nog een paar jonge bosstroken maar vooral landelijk tarmac richting Bevel. Stevige haast 10 km tot de leuke volkse kroeg van Rozenland. De dames des huize serveren er heerlijke verse groentesoep en wij laten ons niet smeken. Annie & Willy hebben het gezelschap gekregen van Sir Gerard, die lefgozer van de Duintrappers. Ook hij is in zijn nopjes in de Stille Kempen.

We laten een stevige plensbui aan ons voorbij gaan en vervolgen onze route langs achterafjes door slaapdorp Bevel. Voorbij chirolokalen en landelijk tarmac wacht de Grote Nete. Zijn allebei fan van het zwerven langs de sierlijk kronkelende bruine rivier. Mogen hier dan ook nog genieten van uitzichten over fraaie kastelen en hun hoeves. Van een pittig hagelbuitje ook …Stukje steenweg, jong bos met veel klimop en een stevige plensbui bij RVT Sint-Jozef. Kletsnat bereiken we het centrum van Kessel en de laatste pauze. Kunnen we bijkletsen met clubmaatjes Christine & Noël.

Nog een uurtje te gaan. De Kapelweg loodst ons naar een wild bos en lekker wat zwarte smurrie. Extraatje voor de 30 km langs een prachtige dreef en een bijkomend bosstrookje. Blijkt Soldatenbos te noemen. Een paar drukke wegen, even ploeteren door de smurrie en dan wacht nog meer bos, de bekende Kromme Ham. De parkoersbouwer houdt het overwegend bij tarmac, denkelijk wegens onbegaanbaar. We kunnen nog net Kris Haesenbosch en zijn gezinnetje uitwuiven alvorens van ons Duvelke te genieten.

Moeten al snel naar de trein en de terugweg naar Heimisse. Hebben een heel leuk wandelweekend achter de rug met plaatsen waar we zelden komen. Meer moet dat niet zijn.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/06032016Kessel

22:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -k

25-08-15

23.08.2015 De Lachende Klomp te Kruibeke

Deze ochtend voelen de beentjes wat stram aan als we naar veerboot Jan Van Eyck stappen. Ben toch vastbesloten mijn wandelzesdaagse vol te maken. Euver ’t woater stappen we langs de prachtige landdijk recht naar Bazel en kassier Lucien die onze startkaarten heeft. Een service die we ieder jaar krijgen van De Lachende Klomp, waarvoor onze dank. Beginnen meteen met ‘den grote toer’ van 9,3 km. Door de donkere dreef naar het kasteel van Wissekerke en dan onderaf langs een gracht richting Temse. Pikken de Kleine Gaanweg op, prachtig opnieuw aangelegd met kasseitjes en een betonrand. Worden naar de overkant van de landdijk gestuurd en kunnen genieten in het groen. Anders dan anders pikken we een kronkelend graspad op aan de boord van een kreek. Prachtig stuk parkoers dit. Terug de dijk op dan tot in Rupelmonde. Keerpunt bij de getijdenmolen en dan langs een rivierboot op het droge en het enige hoge flatgebouw in het dorp. Een tarmacje loodst ons hoog rond die prachtige Rupelmondse kreek en dan gaan we kasseitjes lopen in het groen. Hier wandelen we echt graag, onbekend bij velen maar een prachtig gebied. Terug de brede dijk op en aan de overkant langs het zoveelste kasseitje terug naar rustpost Bazel. Net iets meer dan anderhalf uur onderweg.

Babbeltje met collega’s wandelaars en op pad voor een tweede lusje van 4,9 km. We gaan de Verkortingsdijk op tot de kasseitjes van de Lange Gaanweg. Prachtig uitzicht heb je hier, het overstromingsgebied van de Schelde met aan de overkant Umicore (Hoboken) en de watertorens van Hemiksem. Het is net zo warm als gisteren maar er staat een stevige, lauwe wind. Kan ik beter tegen. Bij een plas draaien we een ons onbekend graspad op. Weer eens een heerlijk, lommerrijk biotoopje. De kasseitjes van daarstraks in omgekeerde richting, trappekes op en af over de dijk. We zijn weer bij de rustpost Bazel.

Hebben 5,6 km voor de boeg tot Kruibeke. Stappen door het kasteelpark en langs de imposante kerk en zijn rondom liggende horecazaakjes. Opletten aan de overkant van de steenweg om het parkje niet voorbij te lopen. Door een wijk van recente signatuur en dan over het Knuffelpad, een eenmanspaadje aan de rand van de (maïs)polder. Wat villaatjes kijken en we steken de drukke baan over bij Kemphoek. Pas gegoten asfalt loodst ons door gerooide patattenvelden tot de bewoning van Kruibeke. We draaien nog even weg om de brede landdijk te bewandelen tot de Oude Veerweg en zijn meteen ter aankomst.

Nemen een pauze op de speelplaats, hebben nog 10,6 kilometer voor de boeg. Moeten de lange, rechte Nieuwe Kerkstraat door en vervolgens over tarmac langs metershoog maïs. Rechts ligt een mooi kasseitje en dat krijgen we onder de sloffen geschoven. Lopen met de transportbanden van de kleiwinning mee naar de steenweg. Aan de overkant een leuk paadje tussen het hoge riet en netels die zo groot zijn als ik, epo netels denk ik lachend. De parkoersmeester loodst ons langs een paar mooie plassen tussen domein van de broeders en de Schelde. Pauzeren doen we in een aftands zaaltje in het dorp.

Het zwerk wordt donker als we een laatste keer op pad gaan. Duiken meteen weer de polderpaden in. Stappen een tarmacje tussen de Schelde en de langgerekte Kruibeekse kreek. Ruilen voor kassei en betonrand van de Nieuwe Gaanweg, langs nog meer plassen en prachtige natuur. Nu de infrastructuurwerken  bijna afgelopen zijn en de natuur terug terrein wint is dit een heus wandelparadijs waar steeds meer paadjes bij komen. Bij het kapelletje van Kemphoek naderen we de finish. Door de prachtige donkere dreef tot de school waar Lucien zijn geld zit te tellen. We zijn net op tijd binnen om aan een stevige plensbui te ontsnappen. Na regen komt zonneschijn en we raken droog tot bij de veerboot en thuis. De Lachende Klomp zorgde voor een schitterende afsluiter van mijn zesdaagse. Volgende week komt die andere grootmeester in actie … die lefgozer in Schelle ! 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/23082015Kruibeke

22:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -k

21-07-15

19.07.2015 Kadodders te Keerbergen

Wij hebben de rijke mogelijkheden van De Lijn vanuit Mechelen ontdekt en maken er dankbaar gebruik van. Is slechts een uurtje reizen voor ons over Boom. De wandelaars vullen de bus richting Keerbergen deze ochtend onder leiding van Rik (Bornem), de schaarse andere reizigers kijken verbaasd. Veel volk in de startzaal ook met een opvallende delegatie IJsetrippers. Keerbergen, je associeert het met villawijken in het groen, het zal ons benieuwen wat we vandaag voorgeschoteld krijgen.

Bij een druilerig weertje gaan we klokslag 10:00 op pad. Langs wijkje ’t Voorbroek pikken we de groene voetwegen 65 & 67 op tot tennisvelden. Dan komen ze aan de beurt … de kasten van villa’s tussen spar en ander groen. Voetweg 51 stuurt ons de weilanden in. Bij nog wat hemels gedruppel pikken we de ‘geschoren’ Dijledijk op. De kerktoren van Haacht vormt de prominente achtergrond. Bij de schattige Oude Hansbrug gaan de langere afstanden hun eigen weg. We stappen een stukje antitankgracht (WO II) en vervolgens door akkers en bosjes tot centrum Haacht. Moeten er lachen bij een deerne die wat te nadrukkelijk haar rondingen aan de kerkgangers toont. Mijnheer pastoor heeft hier een leuke job ! Langs Kleine Appel moeten we wat straatjes lopen richting Dijlevallei en maïsvelden. Bij Koekelberg terug landelijk beton tot de rustpost. Sieke & Willy zijn van dienst. Hebben pech, zegt zij. De gisteren vers gemaakte soep is op één nacht zuur geworden. Zijn de Hondsdagen volgens Linda. Ik voel mij wat slapjes en geniet van een grote smos, echt wel waar voor zijn geld.

Gesterkt gaan we weer op pad. De 30 km krijgt een leuk extraatje aangeboden over de dijken die met de Dijle mee door het open landschap slingeren, een heerlijk vergezicht. We duiken even met de andere afstanden mee de akkers in en lopen langs een langgerekte poel terug naar de rivier. Nog een kort strook Dijle en dan langs een graanakker (spelt ?) richting bos en langgerekte kroosrijke plas. Verdorie, wat is dit een mooi parkoers ! We lopen Rijmenam binnen en de rustpost op de speelplaats van een school. Het is hier al Schelle wat de klok slaat. Superwandelaar Rudy met zijn nieuwste Thudinie t-shirt en een hele horde van WSV. Gezelligheid troef dus. Tot onze verbazing vallen ook Kathy & Hans binnen, zeer te spreken over het parkoers.

Naar goede gewoonte hebben wij een lus achterstand op de meesten. Begeleid door wat hemels gedruppel gaan we opnieuw de Dijledijk op in Mechelse richting. Verlaten de fraaie waterkant en stappen langs een visvijver en verder een kasseitje naar centrum Hever. De 30 km maakt een extraatje aan de overkant van de spoorweg. Linda zag er krieken hangen, rood met blozende wangen en dus proeven we er enkele van. Terug aan de overkant van den ijzeren weg wacht voetweg 36. Was ik benieuwd naar hetgeen de parkoersmeester hier uit zijn mouw ging schudden, ik ben stomverbaasd. We wandelen een heerlijke aaneenschakeling van bos, bosrand, weiland en een kroosrijke beek tot aan de rand van de Rijmenamse bebouwing. Wat was dit een schitterende etappe van bijna 9 km, een heuse ontdekking !

Hebben nog een uurtje wandelen voor de boeg. Lopen langs de Kiekshamlei de wat rommelige villawijk van Rijmenam in. Heeft niets van het kraaknette en dure van Keerbergen dat we deze ochtend mochten bewonderen, deze Zeeptwijk. Dan komt de kronkelende Dijle weer aan bod, de overkant t.o.v. eerder vandaag gelopen. De zon strooit prachtig met licht over goudgele akkers, dorre dijken en immer groene sparren. Fantastisch is dit vergezicht nog bijgetekend door zachtjes zakkende stalen vogels in de verte. We verlaten het water, duiken een sparrenbos in. Krijgen nu afwisselend bosjes en open ruimtes met hoog geel gras onder de sloffen geschoven. Natuurpunt op zijn best. Dat gaat zo door tot een paar honderd meter van de finishlijn. Op het terras zitten Geertrui & Jan (pijp). Even later voegen ook clubmaatjes Christine & Noël zich bij ons. Allen zijn ze het met ons eens, dit was een prachtig parkoers, een heerlijke wandeldag. Wij moeten er vandoor maatjes, busje komt zo. Een vlotte reis naar Hemiksem, een goede ‘kouwe plat’ en dan is het tijd om gelukzalig te dromen. Maandag bouw ik een rustdag in en dinsdag trekken we naar Ruisbroek-Sauvegarde. Tot dan.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/19072015Keerbergen

  

20:25 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -k

11-09-14

07.09.2014 Witloofstappers Kampenhout

Wegens succes herhaalt. Ons tweede bezoek aan de Witloofstappers dit jaar. Vanaf Mechelen reist Rik (Bornem) met ons mee. We zijn net op tijd voor de bus aan Haacht station en de vriendelijke chauffeur wijst ons de juiste afstaphalte aan. Ruime sporthal, prima voorzieningen in natjes en droogjes, duidelijke parkoerstekeningen met uitleg. Hier draagt men de gasten een warm hart toe ! De 36 km behelst ondermeer twee opeenvolgende 9km. Ik merk een verkorting op, Linda’s kwetsuur ter wille, beslissen doen we onderweg wel.

Een paar straatjes om op te warmen en dan volgt al een eerste graspad door het maïs. Anders dan gisteren wurmt de zon zich reeds door de hoge nevels, het wordt een prachtige dag. Opvallend veel spinnen- en stofraggen in hagen en groen, de herfst doet duidelijk haar intrede, zei het dan als ‘été Indien’. Opvallend hoe alle wegels hier een naam hebben. Klarenbemt loodst ons langs een gracht richting Claermansweideweg, letterlijk te nemen tussen bosrand en paardenweiden. Een eerste bosje zet ons af in Kampelaar en zijn centrale rustpost na 5,4km. Veel IJsetrippers hier waaronder een huppelend konijntje. Blijkt Nathalie te zijn, niet mee op buitenlandse uitstap wegens werkverplichtingen. Ze straalt, heeft haar zinnen gezet op nog eens een langere afstand, nu ‘de oude’ er niet bij is. Grappend met Den Tast stappen we even samen,  ze heeft een ruime lus voorsprong. We lopen het halfopen, intussen zonnig terrein op van de Lauterwegel. Dra mogen we het Steentjesbos in. Is dezer dagen een gevaarlijk avontuur want eikels ploffen er voortdurend rakelings langs je ‘verdoemenis’, het lijkt wel machinevuur. We komen er ongeschonden doorheen. Aan afstand inkorten denkt Linda al lang niet meer. We lopen achter Tast zijn IML-clubje aan langs patattenvelden naar een strookje steenweg. Aan de overkant Kobesbos en een strook maïs. Bij het naambord Berg wat kasseitjes, we zijn in Vlaams-Brabant. Heidevoetweg, Kattemansbos en Frijselveldweg, allemaal leuke paadjes die ons terug naar Het Laerehof in Kampelaar voeren. De teller staat al op 15 km.

We komen er Chris (Heidetochten) tegen, even later ook zijn Annieken, nat bezweet en in fuchsia voor de verandering. Zij wandelen of lopen terug richting aankomst, wij hebben onze tweede etappe van negen kilometer voor de boeg. Eerst wat keren en draaien rond de kasseitjes van Hoogheide. Dan in lange rechte lijn onverhard langs de bosrand en een diepliggende heldere beek. Een slingerend tarmacje loodst ons vervolgens voorbij het centrum van Kampenhout. Ik herken de omgeving van eerder dit jaar. De parkoersmeester doet ons een heerlijke omzwerving door het Hellebos cadeau, te beginnen met dat lekkere natte Hellestraatje. Langs de bosrand keren we terug richting dorp. Grote grijze vogels strekken de poten, hunkerend naar begane grond. Een laatste zanderige veldweg, de Rusthuiswegel, we kunnen pauzeren in een moderne zaal met uitzicht op kerk en prachtige oude villa met glazen patio.

Bij het uitlopen van de gemeente maakt een oudere man een foto van ons. Komt op zijn Facebook pagina onder de titel ‘wandelaars in mijn straat’. Grappig ! Langs de ‘hokjes’ in opbouw van de eerstvolgende veldweg zetten we koers naar de voetbalvelden van SK Kampelaar. Er net achter begint het Rotbos, nattig en mooi. Voorbij de ezels van Kampenhoeve halfopen langs de Hasseltbemde en dan terug het Rotbos in. Nog wat maïs en we zijn voor de derde en laatste keer te gast in het nog steeds goed beklante Laerehof. Hebben nog ruim 7 km te goed.

Aanvankelijk nogal wat straten, eerst in aanleg dan echt wel tarmac. Voetweg 94 in Boortmeerbeek is een hele brede onverharde boulevard tussen twee muren van maïs. Na een prachtige oude hoeve met gracht volgt het Liesbethbos. Meteen een mooie finale waar we Brusselaar Stefan, krijger van vele oorlogen, tegenkomen. Op een sukkeldrafje vandaag want het was gisteren ‘fête de la bière à Bruxelles’ ! De Haakweg loodst ons langs een laatste beek terug naar de menselijke aanwezigheid. Onze Duvelkes smaken we samen met Hobohem en werkmaatje Ronald. Met een meer dan tevreden gevoel keren we terug naar Heimisse. De Witloofstappers zijn echt wel onze ontdekking van het jaar, met dank aan Ronald. Jonge vereniging sluit meteen aan bij de top … beter kan ik het niet verwoorden.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070920...

 

21:14 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -k

22-08-14

17.06.2014 De Lachende Klomp te Kruibeke

Om 8:15 vaart de Jan Van Eyck ons naar de overkant van de Schelde. Een lieflijk kasseitje midden de weilanden en waterpartijen voert ons naar de Verkortingsdijk en kasteel Wissekerke. Er staat een auto met Ollandse nummerplaat maar zijn eigenaar is gevlogen. We stappen tot de controlepost ‘bij Lucien’ en bellen Martin op, die een paar minuutjes later komt aanlopen. Onze jaarlijkse tocht ‘euver ’t woater’ kan beginnen.

Ik stel voor meteen het laatste deel van de tocht tot de startlocatie in Kruibeke te stappen. Zo lijkt het of wij laten vertrekkers zijn voor de 30 km. Een paar stille straten voeren ons terug naar het overstromingsgebied van de Schelde. Er staat veel wind op de landdijk vandaag. Ook opvallend veel kroos op de stille waters in het natte gebied. We volgen de kasseitjes van de Lange Gaanweg en worden terug naar de drukke steenweg gevoerd. Aan zijn overkant wacht de klassieke Boerenstraat. De parkoersmeester zet zijn beste beentje voor en stuurt ons langs het maïs en over graspaden tot bijna centrum Kruibeke. Mooi eerste uurtje wandelen tot onze eerste pauze. De startzaal zit overvol, het is er broeierig warm, wij doen een terrasje bij ons broodje worst.

Lopen opnieuw naar de landdijk bij zuur weer voor de lokale lus. Stappen voorbij het veer naar Hoboken en dan langs een strookje natte polder en prachtig her aangelegde vijvers onderaf het kasteeltje van de Broeders van Liefde. Wandelen klassiek door het Hofje van de Kerck Hoeck terug richting start. Weer een leuk opgebouwd lusje met dank aan onze parkoersmeester.

Gegeseld door een strakke zuidwester stappen we nog maar eens over de landdijk pal op de wind. We knokken ons een weg tot Kemphoek en duiken dan de achterlanden aan de overkant van de steenweg in. Dwars door een Bazelse wijk van recente signatuur gaat het naar het dorpscentrum, het kasteel Wissekerke en zijn Duiventoren. Martin is de laatste tijd tuk op terrasjes en zijn aanbod kunnen wij natuurlijk niet afslaan. Zien het breed met een Rodenbach Grand Cru (Linda), Barbar (Martin) en Hopus (ikke). Drie kwartier genieten onder de parasol zijn zo voorbij.

Langs de Verkortingsdijk gaat het terug richting landdijk in de polder. Knokken tegen de elementen dus, stormachtig. We duiken naar die prachtige Blauwe Gaanweg die zich naar een langgerekte vijver kronkelt, mijn favoriet pad in deze omgeving. Voorbij het flatgebouw stappen we langs de Galgentoren en de getijdenmolen van Rupelmonde tot de rustpost. Nemen de tijd voor een natje en een droogje alvorens ook hier een lus aan te vatten. Vreesden we de kwaliteit hier even, er is geen enkele reden voor onze onrust. Voorbij monumentale kerk en recente wijk wacht een leuk eenmanspad tussen diepliggende waterpartij en hoger gelegen akkers (voetweg 10). Het voert ons naar Steendorp en zijn wielerwedstrjd. Trappekes af, wat bebouwing en we stappen de Scheldedijk op. Rondden een paar scheepswerven. Stappen voorbij de Westhinder en de wulps gebeeldhouwde deerne. Pauzeren een laatste keer als denkelijk allerlaatste bij de Ju Jitsu in Rupelmonde. De helpers zijn een vrolijke bende, het is goed toeven bij hen.

We nemen afscheid en koersen door stille straten voorbij ondermeer De Visitatie, wat een oud klooster moet geweest zijn. De kasseitjes van de Kleine Gaanweg komen nu aan bod. Knap toch hoe dit mooie gebied na infrastructuurwerken opnieuw wandelaar en fietser vriendelijk is aangelegd ! We worden zoals het hoort langs de gracht naar het kasteel Wissekerke geloodst en dan kunnen we een tweede bezoek aan De Duiventoren niet negeren. Een laatste Duvel of Hopus, het is tijd om huiswaarts te keren. Spreken met Martin of voor Schelle binnen twee weken. Eens temeer was Kruibeke een meer dan waardige afsluiter van het Halfoogst weekend, ondanks de druilerige tegenwerking van de weergoden.

Thuis gekomen blijkt de computer het niet meer te doen. We vrezen een ‘overleden’ harde schijf. Desgevraagd maakt de winkelbediende Linda op maandag duidelijk dat ons geheugen met twee ‘fiches’ dient verbonden te worden met ons gestel. Onze ‘beste vriend’ is meteen weer paraat voor 0,00 €. We zijn weer wat wijzer geworden …  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/170820...

 

20:38 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -k

12-04-14

05.04.2014 Pompoenstappers Kasterlee

Na het kappersbezoek reppen we ons oostwaarts. Ons autootje rijdt opnieuw haast geluidloos nu de band met fout vervangen is, geen schudden en beven meer. Krijgen centrum Kasterlee een parkeerplaats aangeboden op een braakliggend terrein dicht bij de startlocatie. Hans & Kathy zijn al onderweg voor hun extra lus van de marathon. In de startzaal nog meer bekenden met Tiny & Dany, Rudy de postbode en zowaar cowboy Luk. Deze laatste op praktijkles voor een cursus wandel initiator. Heb ik in een vorig leven ook nog gedaan samen met Jules, onze gastheer van vandaag. Heb er helaas nooit iets mee aangevangen.

Gezien het nog redelijk vroege uur kiezen we voor 35 km en moeten zodoende onze vrienden uit Deinze achterna. Aan de overkant van de steenweg naar Geel wandelen we voorbij de lokale voetbalhelden richting Oosteneind. Lopen langs bosjes en weilanden meestal onverhard tot bij de Nete die we een tijdje volgen. Keren terug naar centrum Kasterlee langs Keeses molen die blijkbaar maar niet gerestaureerd geraakt. Onderaf het Kabouterbos gaat het dan terug naar de startzaal. Hebben een leuk opwarmertje van 5 km gelopen. Tot onze niet geringe verbazing voert Colette een team van een zestal Waalse wandelaars aan met zelfs ‘pater fotographe’ Claude in de rangen. Het doet ons echt plezier ze hier te mogen begroeten.

Door stille Kastelse straten volgen we hen richting nieuwe expresweg ten noorden van de gemeente. Langs pril groen stappen we voorbij een KMO zone en dra volgt de eerste bosstrook bij Hazenberg. We lopen hier haast moederziel alleen. In de wijk Lage Rielen wordt een paartje dat 50 jaar getrouwd is bloemrijk gevierd, leuk toch ! Onverharde paden slingeren ons langs weilanden waar de paardenbloem in alle glorie floreert. De eerste patatten steken ook in de bewerkte akkers. Bij Hoge Rielen wacht de tweede pauze bij een voetbalterreintje. Hebben er een kleine 13 km opzitten.

De zon breekt door de wolken als we een fietspad opgaan dat voorbij een moeras overgaat in onverhard. Onbekend terrein voor ons, dit uitgestrekte landelijke gebied doorsneden met grachtjes. Tot bij ‘Volkers’, daar weet ik het plots, we lopen het omgekeerde Sniederspad richting Grote Caliebeek en de kazerne van ‘onze jongens’ in Tielen. Prachtig stukje overigens, deze strook langs de beek en even verder visvijvers. Wandelen achterom de Gailly kazerne richting jonge, moerassige bos en zijn vlonders met ‘kiekendraad’ overspannen. Nog een strook door de velden en we zijn weer bij de rustpost van Hoge Rielen. Jefke zit er van een Duvelke te genieten. Hij loopt een alternatief parkoers richting Tielen station.

Betonbaantjes loodsen ons nu rondom het Tielense vakantie domein richting Rielenkapel en gehucht Zandhoef. We stappen richting dezelfde expresweg van daarstraks … die we ook meteen weer achter ons laten. Langs een moestuin in wording stappen we de bossen van Rulheyde binnen. Er wacht ons dat prachtige paadje langs een diep ingesneden beek. Dacht Linda eerst aan inkorten ze heeft weer moed gevat en we blijven op het voorgeschreven 35 km parkoers. Brede zand- en grintpaden worden nu ons deel tot we weer in de bewoonde wereld aankomen van ’t Goor en zijn rustpost bij de Lindekeshoeve.

Hebben nog een kleine 5 km voor de boeg. Deze wordt opgevuld door die typisch Kempense bossen. Beetje heuvelend deze keer met afwisseling tussen naaldbomen en statige beuk. De drukke baan is hier ondertunnelt en dus ploeteren we ons een weggetje over zijn zanderige rug. Dra komt de scholengemeenschap in zicht en wacht ook voor ons … den Duvel. Even een hilarisch moment als een wandelaar prompt van zijn stoel valt. Heeft duidelijk wat te veel van het sterke vocht genoten. Wandelaars helpen hem naar huis waar hij zal kunnen recupereren. Bij de laatsten zoeken ook wij ons karretje weer op. Het was nog maar eens lekker wandelen bij Jules en de Pompoenen, bedankt voor de goede zorgen.  

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/050420...

 

20:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -k

16-11-13

09.11.2013 Pompoenstappers Kasterlee

Het starten van het regenseizoen en het weerbericht voor vandaag zijn duidelijk, we zoeken zandgrond op. Jules en zijn Pompoenen zijn dan welgekomen gastheren (en dames uiteraard). We denken er klaarblijkelijk niet alleen zo over. In de startzaal ontmoeten we heel wat wandelaars die eerder Wallonië aandoen. Annie & Willy, Diane & Rudy, om er maar een paar te noemen. Ik ben ook weer vereerd mijn wandelmamma Jeanneke een tedere knuffel te kunnen geven. Wat ziet ze er weer piekfijn uit ! We gaan op pad, meteen de zanderige bossen in, langs kabouterkes die ook de Peetersen uit Beringen de weg wijzen. Stappen door de werf die voor de omsluiting van Kasterlee zal moeten instaan. Krijgen het gezelschap van Jerome, de nieuwe Antwerpenaar. Trekken samen op tot de eerste rustpost. Jules en zijn parkoersbouwers loodsen ons langs het prachtige pad met diepe gracht, van hieruit voorlangs het domein van Tielen. Dan volgen vlakke stroken van de Hoge Mouw tot we het centrum van Lichtaart bereiken. Wij pauzeren in het prachtig vernieuwde Ligahof, Jerome stoomt door.

 

Hebben een lokale lus van 6,8 km voor de boeg. Langs Kattenhagen zoeken we opnieuw het Kempense bronsgroen op. Een graspad afgezoomd met rododendrons zet ons af bij een fietspad. Spar voert uiteraard de boventoon, zelf letterlijk. Onderliggend zorgt loofblad voor een zee van kleur, groen, geel tot nadrukkelijk rood. We stappen voorbij de Floréal en gaan aan de overkant van een steenweg een golvend pad op langs de bosrand, met steeds villa’s in zicht. Het terrein dat zeer bekend is bij deelnemers aan heroïsche honderden van weleer. Diane & Rudy worden onze gezellen tot de rust. Kunnen we wat bijpraten over ondermeer de perikelen van Kriske, het ga je steeds beter maatje ! In het Ligahof komen we bekenden uit het Waasland tegen die er 250 km Compostella hebben opzitten. We luisteren met rode oortjes naar hun kleurrijke verhalen.

Ondanks een open hiel stel ik Linda voor de lus een tweede keer te lopen. We willen toch zo graag die 30 km ! Zo gezegd zo gedaan. Een pleister op de wonde en we stappen vlot langs het Hofke van Bayot terug naar de Sint-Rochusstraat en de nu haast verlaten rustpost. Duiken na het drankje een donker dennenbos in dat snel overgaat naar heldere spar. Het Corneliuspad voert langs de gelijknamige kapel. Even wat huisjes lopen in gehucht Goor en dan volgen holle wegen. De Pompoenen vermijden de natste gedeelten. Bij een breed zandpad pikken we kortere afstanden op. Met z’n allen stappen we de bebouwing bij Koningshof binnen en even verder de rustpost van Lindekeshoeve. Hebben er nog een uurtje wandelplezier voor de boeg.

Mijn nieuwe schoenen blijven marteltuigen maar ik geef mij niet gewonnen, plooien zullen ze ! Langs Viertjens gaat het terug naar bos, met beuk nadrukkelijk aanwezig deze keer. Het wordt stilaan donker als wij zachte hellingen overwinnen, een paar open zandvlaktes ook. Moeten opnieuw voorbij de werf en dan door de stevige kost van Kabouterpad. De zachte regen deert ons nauwelijks. We weten het innerlijke nat nabij. Afsluiten doen we met onze vrienden Waaslanders, Mia & Jac en … de Witte Madam. Hebben een leuke en droge dag achter de rug. Morgen proberen we het nog eens.  

 

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/091120...

 

21:40 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -k

08-11-13

01.11.2013 Mondpaco Kwaadmechelen

Ook in ons wandelmenu houden wij van variatie. Daarom heb ik met Allerheiligen dit jaar niet Wuustwezel maar Kwaadmechelen op het programma gezet. Het treinaanbod is mij wegens weekendwerken niet geheel duidelijk. Wij opteren dus voor Koning Auto. Drie kwartiertjes doen we er over, door-to-door. Uiteraard komen we hier veel bekenden tegen gaande van Dominique, parkoersmeester van de Grashoppers, over de steeds vrolijke Glimburgers René & Marina, tot Eddy Broos, sturend Meester van het VWF. Het parkoers valt uiteen in een korte en een lange lus. Wij zijn het oneens met de parkoersbouwer, opteren voor kort eerst. Voorbij het reeds aardig bebloemde kerkhof kiezen we dus eerst voor 2x, iets wat zich wat verder nog eens zal herhalen. We stappen naar en langs het Albertkanaal, waar ganzen en eenden op hun ontbijt zitten te wachten. Neen, wij zijn niet van dienst vandaag voor het eendjes voeren ! De tarmacjes van Genebemde voeren ons richting grintpaden weg van het water. We gaan flaneren in het groen tussen weilanden en vele rustig grazende paardjes. Veel wandelaars komen wij niet tegen. Stappen terug de bewoonde wereld binnen bij een wijk met gele huisjes. Hebben er bij de koffie 6,750 km opzitten.

 

Gesterkt beginnen we aan de tweede, langere lus. Lopen nog eens even langs het Albertkanaal maar deze keer in oostelijke richting. De zon is intussen van de partij terwijl we richting blauwe brug en industrie wandelen. We zoeken een fietspad op aan de bosrand. Duiken vervolgens smalle paadjes is tussen geel en groen, de herfst in al zijn kleurenpracht. Berreke (VOS) wordt een tijdje onze gezel voor een vrolijke babbel. Voorbij de toch wel imposante, strakke pastorij van Ham zijn we weer in de bewoonde wereld. Rustpost Kristoffelheem kennen wij al jaren. Nemen de tijd voor een goedlachse babbel met Annie en Willy (Kessel). Zij volgen wel slaafs de kronkels van de parkoersbouwer. Wij hebben een ruime lus van 9,2 km nog te goed. Een kerkwegel stuurt ons door het stille dorpscentrum. Bij Geneberg siert een lamp ter ere van de mijnwerkers de rotonde. Dra lopen we weer bospaadjes. Onze gastheren zorgen voor afwisseling, bos, wei & maïs, al dan niet geoogst, deze laatste. Een kronkelend beekje, knisperende bladeren onder de schoenzolen. Zo hebben we het graag voor een herfsttocht in volle glorie. Het bos is hier niet eindeloos, even moeten we over het rode fietspad naar de volgende groen zone. Langs de bosrand pikken we de achterkomers op tot pastorij en rustpost. We hebben nog een uurtje wandelen voor de boeg. De zaal loopt dan ook stilaan leeg.

 

Gaan weer een fietspad op tot we het kleurrijke bos en zijn paadjes mogen opzoeken, beetje ‘bumpy’ deze strook van het parkoers, heerlijke slingerwegjes ook. Vermoeidheid laat zich bij mij gevoelen. Je wordt ouder papa, zou Hennie zeggen. Aan de overkant van de steenweg wacht sparrenbos met een ondergroei van kleurend loof. Ooit stonden hier blijkbaar heel wat weekendhuisjes. Enkele de verweerde afspanningen blijven nog over, een paar ruïnes niet te na gesproken. We lopen naar De Zille, recht naar Den Duvel. De Provinciale Wandeldag ter wille staan er enkele jongeren te kwelen op het podium, voor een haast lege zaal. Het leven van een charmezanger kan hard zijn ! Krijgen een domper op een leuke dag als we vernemen dat Jos (Schaffen) ernstig ziek is. Onze gedachten zijn bij jou makker en de mooie tijden die we samen beleefden.    

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/011120...

21:39 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgisch-limburg, -k

21-08-13

18.08.2013 De Lachende Klomp te Kruibeke

Wechelderzande droeg eigenlijk onze voorkeur weg vandaag. Helaas beslisten de weergoden er anders over. Hoe verder naar het oosten, hoe meer water zij voorzagen. De kust was geen alternatief daar we het drukke avondlijke verkeer vreesden na het ultralange weekend. En dus vielen we terug op onze vertrouwde zomertocht ‘euver ’t woater’ in Kruibeke. Jan Van Eyck noemt onze overzetboot van ’t Callebeek al enkele jaren. We volgen aan de overkant de omleiding door de infrastructuurwerken van ’t Scheld. Pikken de eerste pijlen van De Lachende Klomp op bij de vernieuwde kasseitjes van de Lange Gaanweg, hier een landdijk door moerassig gebied. Bij de volgende kunstmatige landdijk moeten we ‘trappekes op’. Aan de overkant wuivende wandelaars, warempel Willy & Mary. We weten, hier ligt een lus van een kleine 10 km en die vatten we dus eerst aan. Het blijft droog zolang we de dijk volgen tot Rupelmonde. Onze parkoersmeester verrast met een aardig lusje langs de dorpsrand, voorbij ondermeer een oude scheepswerf. Willy uit Mortsel stormt ons voorbij, heeft BBQ verplichtingen deze namiddag. We stappen hoog in de polder rond een prachtige plas. Het wordt een natte ‘bedoening’ met enkele vlagen hemels water en een flesje water aangeboden door de organisatie. Terug onderaf blijkt een oud, verweert kasseitje heraangelegd te zijn met nieuwe kinderkopjes. Het pad slingert zich een weggetje door een schitterend groen en drassig biotoop, mijn favoriete strook in deze omgeving. De 30 km mag ze helemaal uitlopen tot de Lange Gaanweg, die we dus voor een tweede keer bewandelen vandaag. Rusten doen we in Sint-Joris Bazel bij kassier Lucien. Heel wat bekenden hier en toch wel aardig wat wandelaars ondanks de druilerige ochtend.

Met versterkte innerlijke mens vatten we de volgende 10 km aan. Lopen eerst een klein lusje van 2100 meter. Door een prachtige dreef tot de kapel van Kempenhoek en dan langs een achterafje terug tot de rustpost, die we nu natuurlijk overslaan. Overvloedig hemels vocht wordt er ons deel. We passeren de Duiventoren en het kasteel van Wissekerke. Er komt blauw in de lucht, het wordt vast een fijne namiddag. Voorbij de prachtige dorpskerk van Bazel en aan de overkant van de steenweg gaan we met z’n allen lekker in de fout. Zeker 20 wandelaars moeten op hun stappen terugkeren. Toch ook gezellig zo in groep merkt een snoodaard op die wel juist liep. Wij stappen door de parken van nieuwbouw, over het knuffelpad. Moeten wat huisjes kijken en een strookje steenweg volgen tot de volgende landdijk. Krijgen een uitkijkje over de Schelde en de industrie van Hoboken. In Kruibeke gaan we wat straatjes lopen om de kilometers vol te maken. Met regen en zonneschijn, ’t is kermis in ‘d helle! In de startzaal aangekomen heeft Linda grote honger. Ze geniet van een extra grote ‘smos’ vers gemaakt en ruim bemeten, waar voor zijn geld.

Hebben vele wandelaars er hun tocht opzitten, wij hebben nog zo’n 14 km voor de boeg tot Hemiksem. De eerste vier kilometer loodsen ons langs het Hof in de Kerck Hoeck en door het domein van de Broeders van Liefde. Net daarna hebben vandalen de pijltjes verwijdert, de parkoersbewaker is er als de kippen bij en zorgt voor herstel. We zoeken opnieuw de Scheldedijk op en lopen terug naar Kruibeke voorbij de overzet. Pauzeren kort in ’t Schuurke 42, een ons onbekend zaaltje. Dan duiken we opnieuw het overstromingsgebied van de Schelde in. Gepekte keien vormen lange tijd onze gaanweg net onder de Scheldedijk. Het uitzicht over het rijke, groene gebied met zijn talrijke vennetjes is schitterend. Kerktorens van Kruibeke en Bazel priemen door de bomen. Waar de 11 km de finish opzoekt stappen wij opnieuw de Gaanweg en zijn kasseitjes op. Verderop een fietspad, nog een zandweg, we zijn weer terug in Bazel. Kassier Lucien is al verdwenen, die heeft ’t Oud Zot. Zijn clubgenootjes hebben nog een paar koude Duvelkes in de aanbieding. Onze clubmaatjes uit Etterbeek zijn er, net als in Landelies ook weer. Kan ik gezellig tweetalig babbelen en jeugdherinneringen ophalen. De helpers ruimen de zaal op, onze clubgenoten zetten koers naar Kruibeke, wij naar de veerboot, een laatste keer over de Lange Gaanweg. Zijn om 18:00 thuis terugkijkend op drie prachtige tochten gelopen tijdens dit lange weekend. Wat kan het leven toch eenvoudig mooi zijn !   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/18Augu...

21:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -k

10-04-13

06.04.2013 Pompoenstappers Kasterlee

Het lijkt wel de zoete inval in het SMIK te Kasterlee. Het zaaltje in de school zit aardig vol met ons bekende afstandenwandelaars. De miskleun van Tervuren vorig jaar lijkt bij velen sporen nagelaten te hebben. Zelfs onze Peter tekent present, is helemaal vanuit Mol met de fiets gekomen. Straks nog een duik in het Zilvermeer en zijn triatlon is compleet ! De meesten hebben uiteraard een lusje voorsprong op ons, zijn na een ruime boslus weer in de startzaal aangekomen.

Wij gaan dus inderdaad alleen op pad, beperken ons vandaag tot 34 km. Het lusje door het Kabouterbos zal voor ons dus net geen 5 km lang zijn. Moeten vaststellen dat er in dit land nog steeds geld genoeg blijkt te zijn om de natuur te verminken ten voordele van koning auto. Stappen letterlijk door een zanderige werf, waar het nu gelukkig stil is. Dra worden spar en nog meer zand ons deel. Ik heb een paar slapeloze nachten achter de rug en zal dit hier cash betalen. Door toedoen van de vele luchtwortels speel ik een eerste keer voor paus, gelukkig zonder verdere averij. Het was een gecontroleerde landing. Na een klein uurtje genieten staan we dus terug in De Mast waar we nog meer kunnen bijpraten met weer andere bekenden die kortere afstanden stappen en dus ook later vertrekken.

Maar we moeten er weer vandoor. De Masereeldijk stuurt ons richting gehucht Houtum. Moeten even wat straatjes lopen tot aan Nete en een pracht van een recent aangelegde vistrap. Aan zijn overkant wacht de Oude Molsedijk & de Breevensdijk. Vrij snel weer brede zandwegen door halfopen landschap, weilanden en bosjes. Linda heeft er zin in en houdt het tempo strak als we via Beekhoek en Ten Aard richting kanaal lopen. Nog steeds in de frisse ochtend stappen we een eind over de dijk tot het leuke chalet van de Geelse kajakclub. Voor het eerst in onze wandel analen dat wij hier pauzeren. Lijkt ons ideaal gelegen voor leuke wandeltochten.

Een poosje na Katty en Hans trekken ook wij ons weer op gang. Verlaten vrijwel onmiddellijk het kanaal en zoeken wat asfaltwegen op die langs verspreidde hoeves, akker- en weiland voeren. De landelijke geur is bijwijlen indringend, de boer hij beerde voort. De Hooibeeksedijk is dan weer een prachtige dreef met platanen die er ondanks het gure weer in hun nakie bijstaan. Even volgen we een kasseitje bij Heide en dan wacht het uitzicht op een prachtig ven. Een aanplanting van berk luidt de ingang van het Prinsenpark in, welbekend van ‘de bospoeper’. Jules en zijn maatjes laten ons lekker zwerven door het bos tot aan een rustpost bestaande uit een paar ruime en verwarmde tenten. Prima verzorging tijdens deze tocht.

We trekken, misschien wel als laatste, verder voor een ruime lus. Ze stuurt ons naar de Europalaan en langs Belgonucleaire. Hoog geel pijpenstrootje kleurt dominant de omgeving. Weer gaan wij zwerven door het winterse bos. Langs de bosrand ook, een gracht volgend en met uitzicht over weidse weilanden. Terug in het Prinsenpark passeren we eerst een rechthoekige vijver, heel wat gekapte bomen ook. De laatste honderden meters tot de tentrust zijn identiek aan daarstraks. We zijn haast alleen nu, zei het met de Jef uit Balen. Twijfelen even tussen kort of lang naar de laatste rustpost. Wordt kort omdat we anders in tijdsnood komen tot de geplande busrit.

Jules stuurt ons een laatste keer door het Prinsenpark, langs een pracht van een waterplas ook. Daarna komen we in halfopen terrein terecht met nog steeds kale akkers. Toch begint de bewerking van het land langzamerhand, net zoals de zon zich door de grijze massa priemt en een licht warmtegevoel geeft. Wij vinden het intussen heerlijk wandelen over de Kempense zandpaden tot de Kleine Nete. Mogen even langs de oever van de bruine rivier kuieren alvorens de laatste pauze in Oosteneinde op te zoeken. In de ruime zaal, denkelijk van een hoeve, komen we Peter Vander Meijs tegen. De laatste drie kilometer kunnen we dus lekker als trio wandelen, door een laatste pluk bos en langs Waaiberg. Het venijn heeft Jules voor de staart gelaten, een pittig klimmetje in de Hoge Mauw.

Ik zal de dag trouwens eindigen zoals ik hem begon, eerbiedig de grond kussend ! Linda is even boos van het schrikken, maar we kunnen er algauw om lachen. Het was weer eens een gecontroleerde landing. Ons lokaal biertje genieten we met nog meer gezellen zijnde Peter, Charles & Linda Hobohem. Moeten na één glas afscheid nemen, busje komt zo. Reizen vlotjes en voldaan terug naar Hemiksem. Het was een tijdje geleden dat we De Pompoenen nog een bezoekje brachten, we hebben er genoten van een prachtige en prima georganiseerde tocht.   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/060420...

 

 

19:45 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -k

12-12-12

08.12.2012 Wandelende Noordzeeboys Knokke

Net zoals Gwy houden wij de aanbiedingen van de NMBS in de gaten. Voor nog geen  € 10.00 per wandelaar reizen wij dit weekend naar de kust. Vandaag staat Knokke op ons programma, morgen Oostduinkerke. Wanneer de dageraad eindelijk aanbreekt oogt het landschap winters. Maar de zon is paraat, komt als een oranje vuurbal boven de horizon piepen. Een tiental wandelaars reppen zich van het station, langs groene Marspijlen, richting sportterreinen en startzaal van de Wandelende Noordzeeboys. Ook wij kennen intussen de route uit het hoofd. Het is nog rustig, we ontwaren geen bekenden en gaan na de koffie meteen op pad. Achterafjes van Vogelzang loodsen ons naar datgene waar Knokke beroemd (of berucht) voor is, witte villa’s en wilgenlaantjes. Ik noteer als straatnaam Magere Schorre, bij het golfterrein van Zoute. We mogen er een eerste bosstrookje in waar klimop welig tiert. Daarna volgen weer achterafjes tot de eerste rustpost in het schooltje van Oosthoek na 5,7 km.

Ook hier is het eigenlijk stilletjes. Zou de winterse prik veel wandelaars afschrikken ? Wij zijn in eerste instantie alleen op de lus van de 21 km. Passeren het statige Pavillon du Zoute en gaan even verder een fietspad op dat door de velden snijdt. In de verte liggen de Zwinbosjes, zij staan vandaag niet op het wandelmenu. Evenmin als het nog verder gelegen Cadzand trouwens. Zijn verbaasd nog tonnen gerooide bieten langs de kant te zien liggen.  Merk ook al de ganse dag bordjes op van de Hazegras wandeling, ook nu weer als we echt de velden intrekken. Met een grote onverharde boog trekken we rond een waterzuiveringstation. Met evenveel bogen rond de vele immense plassen ook. Gelukkig is dit hier zandgrond en dus nog redelijk begaanbaar. Ruilen de kale velden in voor een kasseibaantje dat ons terug in de bewoonde wereld brengt. De Paulusstraat, daar ligt de rustpost van Oosthoek die we een tweede keer aandoen. Het lijkt er deze keer wel een reünie van BVW (Bekende Vlaamse Wandelaars) ! Sabine & Freddy zijn op stap met de West-Vlaamse broertjes. Uit het verre Langdorp komen Irene en Roger afgezakt. De Padstappers zijn op bus-doorreis naar Gent by Night. Gwy heeft natuurlijk de trein genomen vanaf ‘zijn’ Gent.

Vanwege de vele plassen besluiten we de lokale lus geen twee keer te lopen maar vanuit de start een extraatje aan onze uitstap de breien. We wandelen dus terug de klimop van het Koningsbos binnen en ruilen het vrij snel in voor villa’s, wilgen en tegelpaden. Bij het Braambessenpad krijgen de langere afstanden een extraatje aangeboden langs een mini golfterrein. Daarna zoeken we de dijk van Het Zoute op. De Noordzee ligt er rimpelloos bij, de lucht is staalblauw, in de verte wenken de havenkranen en windmolens van Zeebrugge. Als dit niet genieten is ! We sloffen naar de laatste rustpost in het hartje van Knokke. Nemen er de tijd voor een hartige hap. Er resten ons een kleine vier kilometer villaatjes kijken tot de finish. Ik maak er gebruik van om kennis te maken met Tiny & Dany die recent toegetreden zijn tot het gild van de wandelfotografen. Welkom beste vrienden !

In de startzaal genieten we allebei van een blondje en gaan weer op pad. Nathalie & Wilfried zullen onze plaatsen aan tafel innemen. Oeps, geen pijlen meer, wat doen we ? Die twee van Hemiksem hebben het zo niet begrepen, ze gaan op pad zonder, even testen of het korte termijn geheugen ondanks de gevorderde leeftijd nog intact is. Het moet gezegd, we trekken ons, voortdurend overleggend, perfect uit de slag en dit 4,5 km lang. Twijfelen doen we slechts één keer bij een t-kruispunt. We stralen als we opnieuw pijlen krijgen bij een splitsing, wir haben es wieder geschaft ! Vanaf de Dominikanenkerk en over de dijk lopen we een stukje parkoers een tweede keer tot de nu haast verlaten rustpost. Beslissen niet meer tot de start te gaan. Langs de winkelstraten is de weg tot het station ongeveer even ver. We zijn er net op tijd voor de trein een uur vroeger dan gepland. Reizen met een gelukzalig gevoel terug naar Hemiksem. Het was een stralend mooie dag vandaag, een leuke tocht en voor het avontuur zorgden we zelf. Meer moet dat echt niet zijn.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/081212...

19:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlanderen, -k

21-08-12

19.08.2012 De Lachende Klomp te Kruibeke

Het tropische weertje noopt ons tot het bedenken van een eigen wandelprogramma. Met Half Oogst vertrekken we van thuis langs de vele parken die Antwerpen rijk is richting Rubensmarkt, hartje stad. Langs het Hobokense Fort VIII, het Kielpark, Middelheim en andere Brilschans stappen we tot Berchem station. Meteen al goed voor 20 km. De Pelikaanstraat, de Keyserlei en de Meir voeren ons tot Brabo’s Grote Markt waar de kramers uitgedost in Rubens kostuums hun waren aanprijzen. Linda laat er mij een Vliegende Schotel proeven. Het echt Aantwaarps gebak gaat er letterlijk in als zoete koek. Oep het Sint-Jansvliet doen we een terrasje. Ik kies voor een Seef biertje, terug opgevist uit het oude vat. Het koele gerstenat smaakt overheerlijk. We nemen de bus terug naar huis, zoeken er beschutting tegen de hitte.

Zaterdag reizen we naar zee. Gaan de etappe van Oostende naar Blankenberge nog eens overdoen. Deze keer langs de GR5A en door de bossen van Vosseslag tot Wenduine. Kiezen daar aangekomen voor het strand. Wordt baggeren door het losse zand want het is hoog tij. Geen zuchtje wind is er, de golven zijn niet meer dan een schuimkraagje, helaas niet zo fris als op een pint. We puffen, zuchten, blazen, zijn blij de relatieve koelte van de Blankenbergse dijk te kunnen opzoeken. Schrijven de kranten later van een topweekend aan zee, terrassen en strand zijn hooguit voor drievierden gevuld. Wij wachten op de trein bij een lekkere Brugse Zot op het terras bij het station. Bij het overstappen in Gent worden we overvallen door de binnenlandse hittegolf. Gelukkig heeft de trein airco. Wij krijgen er het gezelschap van een Stafford, 13 jaar oud en allemans vriend. Overlikt en overknuffeld stappen we in Berchem uit de trein. Pff, niet te doen die Belgische zomer.

Reizen zit er zondag niet in. Om 7:30 is het in Hemiksem al 27 °C. Een kwartiertje later nemen we de veerboot naar het Oostvlaamse Bazel. Een wandelaar uit Wilrijk en zijn jonge sheepdog zijn ons gezelschap. Ook deze hond blijkt een knuffelbeertje te zijn. Zoals we gehoopt hadden pikken we aan de overkant van de Schelde na een kilometertje al wandelpijlen op van De Lachende Klomp. Is meer dan waarschijnlijk de lus van de 30 km. Hier in de polder wordt al jaren gewerkt aan een overstromingsgebied. We wandelen over brede zandpaden, getrokken door vrachtwagens in het groen. Nog geen voetstappen te zien, enkel de pootjes van watervogels die in de vele plassen hun habitat gevonden hebben. Monter stappen we richting Rupelmonde, dorp dat we bereiken bij de Westhinder en de Schelde. Langs de Getijdenmolen en de imposante kerk lopen we door de nog slapende gemeenschap. Pauzeren kort en de man met hond haalt ons in. Samen stappen we over het kasseitje van de Kleine Gaanweg terug richting Bazel. Door een dreef met gracht en langs villaatjes gaat het tot waterkasteel Wissekerke. Via de volgende donkere dreef bereiken we de rustpost. Kassier Lucien heeft er onze startkaarten en attentie klaar liggen. Was ons zo beloofd na een telefoontje naar de Klomp vorige vrijdag, waarvoor onze hartelijke dank.

We moeten nu dus naar startplaats Kruibeke. Duiken meteen terug de polder in en kiezen er voor de Lange Gaanweg. Van hieruit heb je een uitzicht op de rechteroever van de Schelde, reikend van Interescaut (Schelle) tot Umicore (Hoboken). Ondanks een zuchtje wind is het heet terwijl wij over de kasseitjes dokkeren. Voorlopig kan ik beter dan Linda tegen de warmte. We stappen over een aangelegde wal naar de steenweg die Bazel met Kruibeke verbindt. De parkoersmeester loodst ons langs achterafjes tussen bewoning en polder door. Mijn tempo zakt, de hitte eist zijn tol. Ben blij dat de ruim zes kilometer achter de rug zijn. We kiezen voor een lommerrijk plekje op de speelplaats van de startschool. Drinken is nu de eerste bekommernis, bruiswater en cola. Al is het dan al over elven, er zijn nauwelijks wandelaars aanwezig. De meesten hebben er dan nog hun kilometers al opzitten. Ik recupereer slecht. Mijn zuurstoftank geeft alarmsignalen, verbruik groter dan toevoer ! Ik beslis wijselijk onze uitstap in te korten, zei het met tegenzin.

De lus rond Kruibeke wordt dus overgeslagen, we keren met de 13 km terug naar Bazel. Lopen trouwens moederziel alleen op het parkoers. Achterafjes sturen ons naar het polderlandschap, weilanden en maïsvelden. Bij een hoeve gaan we in de fout. Moeten op onze stappen terugkeren. Zullen niet de enigen blijken te zijn. Smalle veldwegels loodsen ons naar de Boerenstraat en zo terug tot bij de steenweg van daarstraks. Lopen achterom door een villawijk tot het mooie centrum van Bazel. Nog even een extra lusje langs het waterkasteel, we hebben het gehad voor vandaag. Doen een terrasje in het gezelschap van Stroboeren Jefke en Herman, Duvelke bij de hand. Rond 14:30 trekken we ons terug op gang richting veerboot. Hoopten op wat lommer in de Verkortingsdijk maar niks blijkt minder waar. De populieren staan al vrij kaal in het blad. We sloffen door het zand en over de tarmac, niet te doen dat weer ! Thuis gekomen ploffen we in onze zetels, die 27 kilometer waren meer dan genoeg vandaag.   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/190821...

19:30 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: oost-vlaanderen, -k

15-03-12

11.03.2012 De Duintrappers te Koksijde (Sint-Idesbald)

Wij hebben onze manier van reizen een beetje aangepast. De eerste bus naar Antwerpen is te laat en dus rijden we met de auto tot station Berchem. Door de haast wekelijkse toename van wegenwerken blijkt dit geen sinecure te zijn. Toch zijn we ook vandaag netjes op tijd voor de Oostende van 06:40. Het is erg druk in Gent Sint Pieters, waar we ook vandaag overstappen. We reizen samen met Gwy verder, in Lichtervelde komt Bruggeling Michel er nog bij. We kijken verrast op in de omgeving van Diksmuide. Hectaren weiland staan er onder water, kilometerslang. Al is Gwy dan een ervaren rat wat openbaar vervoer betreft, toch steken we hem vandaag de loef af. In station Koksijde nemen we met z’n allen bus 69 en staan 6 minuutjes later al in Kerkepanne. Eerlijkheid gebied dat ook wij deze mogelijkheid pas gisterenavond ontdekt hadden dankzij de websites van De Lijn en ons aller NMBS.

Ook vandaag tekenen Sabine & Freddy present, alsmede een koppeltje uit Mortsel dat wij al lange tijd niet meer ontmoet hadden. Zoals altijd gaan we alleen op stap. Passeren de Antwerpse Home Mathilde Schroyens. Krijgen het eerste duintje rul zand te verwerken en gaan vervolgens door achterafjes en stille straatjes wat villaatjes kijken. Een strookje Houtsaegerduinen zet ons af op de Koninklijke baan. We gaan verrassend richting oude centrum van De Panne, langs de Markt en het administratieve centrum. De eerste 5 km tot rustpost De Boare waren dus huisjes en winkeltjes kijken. Drie keer zullen we deze donkere stadszaal trouwens aandoen. Een eerste lus voert ons naar het Calmeynbos. Zijn lanen en paadjes voeren ons naar de oude Watertoren. We vervolgen onze tocht over het Artiestenpad en Duinzoom Oosthoek. Wandelen dus tussen zandbergen en de polder. Even trappekes op, een beetje zandbak, de Vlaamse gaai lacht. Voorbij het zwembad houdt de parkoersmeester het rustig, de dertigers lopen intussen al een tijdje alleen. Tussen bosjes en woningen door, lopen we om de Oosthoekduinen heen tot bij de J-club. Even zand baggeren nu om bij centrum De Nachtegaal te geraken. Het is terrasjesweer. Sabine & Freddy laten zich niet smeken, snoeten naar het warme licht gericht. Gwy en Michel slaan aan het Kloefferen. Wij lopen door, nog even wat kassei een paar straatjes, voorbij de imposante kerk ligt De Boare.

Tot onze verrassing enkele Vossen uit Schaffen in de zaal, zij zijn op busreis. Trouwgetuige Ludo is er natuurlijk ook bij, kunnen we elkaar nog eens een beetje plagen ! Maar wij moeten verder, de grote lus aanpakken. Le moment suprème is aangebroken. Nog even wat villa’s en dan, Krakeelduinen staat er op het bord. Weg van het uitkijkpunt gaat het over een graspad tussen duinenvegetatie die zo venijnig kan prikken aan armen en benen. Krijgen deze keer de ezels die er in het wild leven niet te zien, daarvoor is het denkelijk te druk. Gras wordt zand, zand, zand … lichtgewicht Linda geeft de cadans aan, ik sleep mijn (over)gewicht achter haar aan. Het is zwoegen, zweet druppelt van de aangezichten. Plots …pijl wijst rechtdoor, de linten naar links. Eagles Eye Minne heeft het natuurlijk door. Ik roep een paar voorgangers terug. Plaats de pijl terug in de juiste richting, het elastiek lag er gewoon naast, een plagerij dus. Krijg een spontane dank U van een medewandelaar, toch wel leuk. Even geen markeringen meer maar wij weten het wel. Gewoon de paaltjes met gele koppen volgen. Een wandelaar met plooifiets beklaagt zich inmiddels zijn beslissing, is dubbel zwoegen natuurlijk. Maar mooi dat het hier is tussen die hoge zandduinen, schitterend ! Bij Le Valon d’Or is het terrasjesweer. Bernard en Nadine (STIB) zien dat anders en gaan er met hun maatjes dineren.

Net als alle andere wandelaars genieten wij langer dan gewoonlijk van de weldadige zon, het lijkt wel zomer. Wandelen, daarvoor zijn we gekomen. Dwars door het kampeerterrein loopt een stevig golvend tarmacje. Het geheel heeft iets mediterraans. We bereiken ’t Zeitje, haast rimpelloos, oplichtend blauw van kleur. Het is hoog water, een brede band van aangespoelde schelpen knispert onder onze wandelsloffen. Het is windstil, zonnig, we flaneren genietend tussen de groep wandelaars tot bij de eerste bebouwing van De Panne. Rood betegelde paden voeren ons tussen de vele vakantieverblijven van recente signatuur door. Een laatste pauze in De Boare, de combinatie van de heuvels gisteren en het zand vandaag laat zich bij ons allebei gevoelen. Nog een klein uurtje voor de boeg. De parkoersmeester stuurt ons naar het standbeeld van Albert I, een must natuurlijk, en vervolgens de dijk op. Het is er berendruk en opletten met de vele go-carts en dergelijke. We mogen een tweede keer het strand op en langs de waterlijn tot in Sint-Idesbald. Eerst door de winkelstraat, het water in de mond van het uitgestalde lekkers. Vervolgens langs woonwijkjes en natuurlijk wegenwerken. We sluiten deze prachtige tocht af met een klein stukje Noorderduinen, zand dus.

Hebben nog net de tijd voor een Picon en een Grimbergen, een praatje met enkele Vossen ook. We zijn nu al met z’n ‘vuvven’ die bus 69 nemen. De drie treinwagons zijn te krap berekend voor de vele studenten die terug richting ‘kot’ trekken. Vanaf Gent wordt het rustiger, zodat wij een uiltje kunnen vangen. Kijken terug op een schitterend wandelweekend, een stevige combinatie ook. Oh ja … na drie keer proberen hebben we de ideale omleiding naar Berchem Station gevonden …   

 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/110312...

 

21:23 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: west-vlaanderen, -k

28-01-12

22.01.2012 Wandelende Noordzeeboys Knokke

Arendonk (Bladel) – 80 % regenkans en 5 Beaufort

Knokke – 20% regenkans en 6 Beaufort

Linda houdt meer van wind dan van regen en dus wordt het bezoek aan Adje geruild tegen een ‘shopping’ dagje in Knokke. Op de trein tussen Antwerpen en Gent hebben we een gezellige babbel met de begeleidster. Het kind is al van 03:00 in touw en houdt zich wakker door bij te kletsen. Charmant vonden wij het.

De trein Genk – Knokke zit vanaf Sint-Pieters afgeladen vol wandelaars. Ik schat dat zo’n honderd toeristen zonder frigobox in gespreide slagorde richting startzaal wandelen.  Daar worden wij ontvangen door de tappersploeg uit Brugge, joviaal en grappend als altijd. Verder voert ‘groen’ de boventoon, La Godasse Oupeye blijkt spoorslags op clubuitstap te zijn. We houden onze koffiepauze kort, willen persé de 32 km volmaken en het is al ruim over tienen. Trekken ons op gang langs een winkelpleintje en het Vlaamspad. Dra komen de, meestal witte, villa’s aan bod. We flaneren over laantjes afgezoomd met gekortwiekte knotwilgen. Lopen recht naar de zeedijk. Met de wind in ’t g.. gaat het richting duintjes en wuivend helmgras fraai gekleurd in geel en groen. Heel leuk is dit. De meeste afstanden mogen een ommetje maken door het begroeide achterland, lekker lopend over schelpenpaadjes. Hebben er een uurtje wandelen opzitten bij de klassieke tentrust, een wigwam die druk beklant is.

Na de pauze blijkt de zon in volle glorie onze gezel te zijn. Gaan een tegelpad op langs het strand met prachtig uitzicht over ’t Zeitje en zijn onstuimig schuimende golfkoppen. Nog steeds met ‘le vent en poupe’ gaat het richting Vliegend Konijn. Even knokken tegen het gierende geweld nu om het Zwin te ronden. Zijn blij een wat rustigere omgeving te kunnen opzoeken in de Zwinbosjes. Rechtover een parkeerterrein, in een natte weide, een tiental ooievaars op zoek naar lekkers. Ze vliegen verschrikt op en glijden als gestroomlijnde straalvliegtuigen op de sterke luchtstromingen. De 32 km gaat zijn eigen weg over de Internationale dijk (1832), zeg maar onderaf het Zwin. Bij De Witte Koksmuts een strookje asfalt en dan even omhoog. Mogen genieten, hoog en droog van het magistrale uitzicht over het Zwin en het binnenstromende water van het hoge tij. Schitterend is dit. Even geselt het vliegende zand onze snoeten en nek, we duiken strandpaviljoen De Zeemeeuw binnen. Geert en zijn vrouwtje doen er zich te goed aan lekkers. Wij volgen hun voorbeeld en bestellen een bord erwtensoep. Moeten even geduld oefenen maar worden beloond met een stevige portie zoete snert, heerlijk !

Met een flink gevulde maag lopen we door Cadzand-Bad en vervolgens vanaf het Sashuis langs een kanaal. Aan de overkant bouwen de Nederlanders een nieuwe stad, een immense werf is het. Over een schelpenpad lopen we randje Willem Leopoldpolder (1873) richting Retranchement. We pauzeren er in Buurthuis d’Ouwe Schôôle. Weten dat nu het zwaarste stuk komt. Stappen de bebouwde wereld uit over een fietspad, recht de winderige polder in. Voorbij een paar hoeves wacht het kasseitje van de Graaf Jansdijk. We dokkeren over de kinderkopjes, langs lager gelegen vissershuisjes, immer gerade aus, zeker twee kilometer lang. Linda’s geduld raakt op, ze wordt ‘een beuzz met vlooi-e’ wordt pissig van wind en kassei. Oef, we hebben het gehaald ! Het eerstvolgende tarmacje zet ons meteen af bij de laatste rustpost. Even pauzeren en op adem komen, zijn netjes binnen de vooropgestelde tijden.

De laatste etappe laat ons ‘le tout Knok’ bewonderen. Lanen en paadjes zijn steevast afgezoomd met knotwilgen. Villa’s zijn gebouwd onder het motto, groot, groter, grootst. In elke straat parkeermeters, kassa, kassa, al geldt dit vandaag duidelijk niet, geen vierwieler te bespeuren. Een paar bosjes met veel klimop zorgen voor afwisseling. Stilaan maken de kasteelheren plaats voor de woningen van het gewone volk. De finish komt in zicht. Met een geur van pannenkoeken in de neus genieten wij van een paar blonde Leffe van ’t vat. Wandelende Noordzeeboys verzorgen hun gasten uitgebreid. Treinen en bussen sluiten netjes aan, telkens met een kwartiertje wachttijd tussenin. Binnen de drie uur staan we weer in Hemiksem. Uit de reportage van Dirk Heylen kan ik opmaken dat Bladel van regen gespaard bleef. Het knaagt toch wel een beetje …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/220120...

     

21:56 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -k

04-01-12

31.12.2011 Kreketrekkers Kortemark

‘Tis tied ta tud tis’ – zelden een zo toepasselijke naam gelezen voor een wandeltocht. Het weerbericht stuurt ons westwaarts. We reizen met bus en trein vandaag. Lijken vanaf Antwerpen-Centraal wel alleen op pad in de vroege ochtend. Vanaf Gent Sint Pieters moeten we onze mening echter herzien. Een ganse horde neemt met ons de trein richting De Panne. Wij delen een coupé met de vrolijk babbelende Gwy die ons weer inwijdt in de laatste nieuwtjes uit wandelland. Een stoet van 30 à 40 wandelaars loopt in Kortemark van het station over de Markt tot zaal De Kouter. Gelukkig is deze ruim bemeten. Vrijwel elke tafel is er bezet, van een succes gesproken !

We verlaten de klassiekers en meezingers van een top 1000, die uit de luidsprekers schallen, we zijn hier om te wandelen. Rustige straten en achterafjes loodsen ons richting Koutermolen. Er valt een klein beetje hemelvocht, al met al niet de moeite om over te spreken. We stappen stilaan door meer open terrein, vooral weilanden, al eens een pluk sparrenbos. De bewoning is echter nooit veraf tot de eerste rustpost na 5,8 km in het Edewallehof. Net er voor blijkt een straat de grens te zijn tussen twee gemeenten, links Handzame, rechts Ichtegem. We hebben tijd zat, laten ons de koffie smaken.

Hebben een extra lusje voor de boeg dat ons eerst langs een bosje loodst en vervolgens over een wegeltje midden de geurende preivelden. Zijn in Zarren (Werken). Landelijke asfaltbaantjes sturen ons langs boerderijen, een slordig geoogste wortelenakker ook. En molshoop blijkt Ruidenberg te noemen. Stilaan wenkt het Edewallehof weer. Het is er nu al wat stiller, ook al na de noen. Net als wij terug vertrekken komt Mark aangestapt met zijn vriendin. Drie maanden na het inplanten van een heupprothese waagt hij zich al opnieuw aan 17 km. Knap toch ! Prei en geoogste knolselder krijgen we te zien in de Lauwstraat. Bij de eerste huizen van Handzame centrum, stuurt de parkoersmeester ons nog eens weg voor een extra lusje door de velden. We moeten aan onze kilometertjes geraken.

Weer een ruime rustpost overigens. Kom er moeder en dochter Persoone tegen met de kleinkinderen. Hortensia met de pols in de plaaster, pootje gelapt door een stoel ! Van Freddy geen spoor. Een laatste slok, nog een zevental kilometer voor de boeg. Het parkoers loodst ons over een beek en de spoorbaan een zachte glooiing op. We lopen vervolgens over de kam, genietend van het geboden vergezicht. Buurtweg Speyeweg loodst ons door de weilanden terug naar ‘den ijzeren weg’. Parallel ermee wandelen we tot voorbij het station van Kortemark. Er wacht ons een prachtige afsluiter met en toertje rond de vijvers in aanleg van het bufferbekken van de Spanjaardbeek. Langs de Markt en het kerkhof stappen we naar de finish. Geen Duvel maar wel Hapkin hier, om vier uur wandelen we terug naar het station. In Gent Sint Pieters lopen we vertraging op vanwege een politionele interventie op de trein. Iemand die te diep in het glas gekeken had, horen we vertellen. Hierdoor weg bus ‘oep ’t Zuid’ maar gelukkig nog een paar alternatieven van op de AntwerpseLeien.

Lindake zorgt voor een lekker reveillon maaltijd en we gaan niet te laat naar bed. Hebben morgen wandelplannen !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/311220...

20:50 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -k

21-12-11

18.12.2011 De Kleitrappers te Kontich

De weersvoorspelling is ook voor vandaag niet schitterend. Wij houden het dus bij onze onmiddellijke omgeving en lekker uitslapen. Ik neem dit wel erg letterlijk. Sta op rond 06:00 voor een menselijke behoefte. Ben verbaasd Linda al in de keuken aan te treffen. Loos mijn ballast en kruip terug onder de wol. Het is al dag als ik terug wakker wordt, 09:00 hoog tijd om op te staan. Linda vraagt mij verbaasd waarom ik om 08:00 terug in bed kroop. Was daarnet met mijn slaapkop dus twee uur ‘abuus’ en Minneke die zei maar niks, niet begrijpend !

Het is tien minuutjes rijden tot centrum Kontich, het klimaat is zuur, winderig ook. Wij vluchten de startzaal in en komen er Jefke tegen die er al 8 km heeft opzitten, vertrokken van in Berchem. Twee korte buitjes gehad onderweg zegt ie en hij gaat er vandoor. Het parkoers heeft te lijden van het noodweer. Jean-Marie is genoodzaakt zo’n 4 km natuur uit de eerste etappe te snijden. Jammer natuurlijk, maar als hij dat al beslist moet het echt wel erg zijn. De maximale afstand wordt zodoende 24 km en daar gaan we voor. Krijgen eerst een lusje van 4,4 km onder de sloffen geschoven. Kontich oud en nieuw zal Jean-Marie het noemen en dat klopt ook wel. Wandelen door het oude dorpscentrum vanaf de monumentale kerk. Een fietspad loodst ons vervolgens tussen de bebouwde rand en de weilanden door. Een eerste wijk van recente signatuur stuurt ons naar sportvelden en vervolgens stappen we rond het kerkhof. Splinternieuw en luxueus is het laatste wijkje dat we doorkruisen vergezelt van een fikse portie hagelbolletjes.

Na de koffie stappen we door een parkje richting steenweg naar Edegem en Mortsel. Moeten deze, veilig over een achterliggend fietspad, een heel eind volgen tot de wijk Buizegem. Het park en vijver van de Romeinse Put komen aan de beurt. Vervolgens zoeken we het fietspad langs de drukke spoorlijn Antwerpen – Brussel op. Dit brengt ons naar Hove en de rustpost in een lokale school. Onze eerste 10 km zitten er op. De extra lus van 7 km stuurt ons vrij snel de weilanden in. JM zorgt voor een ommetje langs de stenen molen van de Boechoutse Conijnsberg. Een pracht van een winterse dreef loodst ons tussen molen en kasteel door naar een volgende spoorweg, deze komende van Lier. Langs de Spoorweglei lopen we Boechout binnen, even gebruik makend van een pad over ‘mensen hunnen hof’. Het Pastoorsleike doet zijn naam alle eer aan, een kerkwegel dus. Wandelen voorbij de hypermoderne OLV-kerk en vervolgens langs voetbalterreinen. Even ploeteren nu over een pad door weilanden. Van bewolking is intussen geen sprake meer, we wandelen in de volle zon terug naar de Hovense rustpost.

Hebben nog 7 km voor de boeg. De Voetkantveldweg loodst ons Hove uit. We stappen naar en door het fraaie bospark van Weyninckhoven. Berken glimmen in het zonlicht. Paden bestaan of uit grint of uit modder, het nat aan de voetjes valt allemaal nog best mee. Moet opnieuw onder de spoorweg door en er een eind langs lopen. Zoeken een veldweg op die ons terug in Kontich afzet meer bepaald aan de Antwerpse Steenweg. JM toont zich van zijn galantste kant. Linten wijzen de te volgen route, hoog en droog boven een vettige holle weg. De laatste pluk parkoers bestaat uit het park van kasteel Altena, met zijn waterpartijen en rododendrons. We bereiken net op tijd de finish om Nathalie en Wilfried uit te wuiven. Bij ons Duvelke raken we aan de babbel met een koppeltje dat goed op de hoogte is van het reilen en zeilen bij wijlen wandelmee.be. Het blijft een dankbaar onderwerp en we kunnen nog steeds lachen met de vele fratsen die we er meemaakten.

We nemen afscheid van onze gesprekspartners en van kassier Kim natuurlijk. Viel goed mee JM, dat nieuwe lusje tussen Hove en Boechout. We hebben een fijne zondag achter de rug en …vallen zowaar gelijk in slaap in onze luie zetel. Nog een weekje opboksen richting jaarafsluiting bij de baas en dan is het Kerstmis, denkelijk met tochtjes in Opglabbeek, Puurs en Dommelen of Koksijde. Tot dan …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/181220...

 

  

 

 

21:23 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -k

07-09-11

04.09.2011 Buurtkomitee 'De Meere' te Kessel

Zondagmorgen 7 uur, het regent pijpenstelen en mijn bovenbenen willen echt niet. Na acht uur klaart het op, zegt Linda en ze brengt mij naar Berchem-station. Met drie reizen we gezellig keuvelend naar Kessel-station, Jefke, Gerard (de wandelaar uit Oostduinkerke heeft een naam gekregen) en ikzelf. Ook Stroboer Mathieu blijkt op de trein te zitten. Ontzetting bij inschrijving – de 30 km is niet gepijld vanwege het aangekondigde slechte weer ! Nooit gehoord dat een wandeltocht doorgaat ongeacht de weersomstandigheden, Mijnheer de Voorzitter ! Ik wandel straks door tot Lier, zegt Jef gedecideerd. Ik plan een 20 + 12. Gerard aanhoort het allemaal met een monkellach, die heeft al andere wandelwatertjes doorzwommen !

We vertrekken in gespreide slagorde langs het fort van Kessel. Er heeft straks een veldrit plaats. Campers komen van heinde en verre aangereden, moeten staangeld betalen, territoria worden afgebakend. Ik wandel even langs de spoorbaan tot Kessel-station, moet aan de overkant zijn. Vrij snel dient de eerste strook nat maar goed begaanbaar bos zich aan. Op grondgebied Emblem steek ik de Kleine Nete over en vervolg mijn weg onderaf de dijk. De regenjas moet aan, Linda’s weersvoorspelling blijkt niet Bijbelvast. Ruil de Nete in voor de kanaaldijk die ik zal volgen tot de rustpost bij visserclub Sasvrienden. Leken mij kort deze eerste 5,2 km. Ik loop dan ook gelijk door. Zoek opnieuw de Kleine Nete op en zijn oevers van roze orchis. De regenjas mag uit, de zon komt stilaan piepen tussen de grijze massa. Grintpaden voeren mij weg van de rivier. Voorbij restaurant ’t Steentje kan het feest beginnen … de Kesselse Heide. Heerlijk wandelen is het hier tussen het jonge groen van berk en naaldbomen. Opvallend veel inktzwammen ook, lijken wel patatjes. De eerste 7 à 8 km lopen 20 en 12 gelijk. Neen, dit doe ik geen twee keer, al is het dan best mooi. Zal straks ook naar Lier wandelen, langs de GR route vanaf Kessel-station. Na de ruime lus door de heide volgt een betonpad in het groen, onder kalende populieren ook. Tweede rustpost De Beemden dient zich aan. Ik heb er 10,8 km opzitten, hoog tijd voor koffie en een boterham dus.

Breng Gerard en Jefke op de hoogte van mijn plannen. We zien straks wel, gaan elk ons weegs. Stap opnieuw de Netedijk op en kronkel onder een fragiel zonnetje met de rivier mee door het Kempenland. Geniet echt wel van deze wandeling. Verlaat het water voor de Vogelzangstraat (Nijlen). Ben weer op weg naar de Kesselse Heide. Ben verrast door de vele dorre planten midden de jonge eikenbomen. Bij de volgende woonwijk spreekt een dame op de fiets mij aan. Of ik haar niet herken, wij liepen ooit samen in Diest. Moet tot mijn schaamte bekennen dat het bij een vage herinnering blijft. Wij nemen afscheid bij rustpunt Breugelhoeve na een korte gezellige babbel. Opnieuw loop ik door, er resten mij slechts een viertal kilometer. Zet door bos en wei koers naar de spoorbaan. Volg deze een tijdje zonder nog pijlen te zien. Stoor mij aan het luide gekwetter van de omroeper met dienst bij de veldrit. Mag terug achter pijlen aanlopen door het natte bos, tussen twee grachten. Passeer ook een prachtig stukje bloeiende heide. Aan de overkant van ’t spoor wacht een ondergroei van rosse varens, mooi allemaal. Nog een paar straten, de finish wenkt. Zoek een bankje buiten het kleine startzaaltje maar toch beschut voor wat hemels gedruppel. Hier stond tot vannacht een tentje, helaas weggeblazen door een hevig onweer.

Het is nog maar 13:30, ik geniet van een Duvelke en een babbel met Jefke. We hebben elk ons plan om naar Lier te wandelen. Gerard is in geen velden meer te bekennen. Ik stap voorbij Kessel-station en even verder de bossen in. Loop er op een akelig gegeven. Een pas gepland kruis herdenkt een twintigjarige jongeman. De witte linten in de boom laat geen interpretatie toe … ik blijf even staan en slik, heb hier geen woorden voor. Ik wandel een beetje beduusd verder door het groen van de Kromme Ham en de Steenbeemden. Mag vervolgens een laatste keer de Kleine Nete volgen tot een jachthaventje en tenslotte het kanaal. Mijn bovenbenen herinneren mij aan de Gilbertiaanse inspanningen van gisteren maar mijn hersenen willen van geen wijken weten, befehl ist befehl, these shoes are made for walking ! Vanaf de spoorwegbruggen loop ik recht naar het station van Lier. Zal niet ver van de beoogde 30 km gestapt hebben vandaag. Het is goed geweest, een paar dagjes kantoren en dan wenkt GR5A weer, tot dan …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/040920...

23:19 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -k

06-04-11

03.04.2011 Heuvellandstappers te Kemmel

Bij het station van Kortrijk staat een klein fortuin aan fietsmateriaal. Een moderne profploeg blijkt te bestaan uit twee reuze camions, een viertal volgwagens en een paar camionetten. Op dit vroege uur zijn enkel de helpers van Team Saxo op de been en druk in de weer. Ik neem de trein naar Ieper. In het Heuvelland is op zondagochtend geen openbaar vervoer, zelfs een taxi valt er niet te bespeuren. Mijn tocht start dus aan het station, ken de weg naar Kemmel uit het hoofd. Wandel Dikkebussteenweg af tot even voorbij een oude watertoren. Kan dan de velden in richting Dikkebusvijver. Nevelslierten sieren de akkers nog. Het heeft hier denkelijk vannacht geregend maar nu is het droog en koel. Voorbij de plas kom ik op de Vierstraat uit, de Kemmelberg is als imposante achtergrond nadrukkelijk aanwezig. Ik kies deze keer niet voor de Molenstraat maar loop de helling op tot bij de Kriekstraat. Kom meerdere militaire kerkhofjes met hun witte kruisen en zerkjes tegen. Kemmel n°1 French Cemetery, Suffolk Cemetery, Godezonne Farm Cemetery enz. Mijn keuze voor de Kriekstraat blijkt een voltreffer te zijn. Krijg een werkelijk schitterend uitzicht cadeau van op de kim met de volledige heuvelrij tot de mast van de Catsberg. Dorpjes als Kemmel en Loker vullen de valleien op. Even later slingert de Nieuwstraat zich voorbij Kemmel Chateau tot de Kemmelse kerk. Ik ben ruim anderhalf uur onderweg geweest tot de startzaal.

Twijfel bij het obligate koffietje en broodje gehakt welke afstand te lopen. Kies uiteindelijk voor 21km, mijn weerbarstige rechtersoldaat, de deugnieterij van parkoersmeester Gilbert en de belbus om de twee uur indachtig. Loop Kemmel uit langs zijn donkere kerkje en de Lettenberg op. De langere afstanden krijgen al meteen een extra opwarmertje, bekroont met een schitterend uitzicht over Kemmel en veel verder, een mistig uitzicht. Duik het graspad af, loop voorbij camping Ypra, en krijg vervolgens van Gilbert een ‘tour d’ horizon’ cadeau. Draai rond de Lettenberg met fantastische uitzichten tot Ieper, denkelijk Poperinge en tenslotte de Rodeberg, heerlijk. Dan begint het echte werk, een eerste trapperige beklimming van de Kemmelberg. Menig wandelaar hapt naar adem. Bij het Franse monument, net onder de top mogen we weer dalen lang Kemmelweg en Kleine Kemmelweg om …meteen de volgende trappen aan te pakken tot …het Franse Monument ! Een typische ‘schurkenstreek’ van Gilbert, die hier denkelijk ergens achter een boom staat te grinniken. Randje kasseiweg (23 % !) duiken we met z’n allen naar het Ossuarium en lager de akkers in. Nog maar eens kunnen we genieten van een fantastisch uitzicht over Loker en de Rodeberg. Mannekes, dit is en blijft mijn lievelingstreek ! Linksom nu en golvend over het tarmacje langs de Monteberg. Een fietster rijdt een Reynaertstapster bijna uit haar sloffen, even commotie en een beetje bitse commentaar, al zijn de plooien snel terug glad gestreken. Gilbert maakt dankbaar gebruik van de vele recente graspaden van domein Kemmelberg. Schitterend gewoonweg hoe wij de westelijke heuvelkant kunnen afdalen over een graspad afgezoomd met meidoorn in pril blad en vele bloesems. Op naar Dranouter en de eerste rustpost na ruim 7 fantastische kilometer.

Het zaaltje zit overvol en het is er ‘vree’ warm. Ik ben de eerste die buiten op het muurtje plaatsneem en krijg heel snel meerdere volgelingen. Muis er terug vanonder achterlangs bij het Folkmuseum, in de verte wenken Hille en Belle. Daar gaat het deze keer niet naartoe. De Victoriastraat loodst ons door de festivalweide in de vallei en dan keren we op onze stappen terug. Een tarmacje loodst ons tussen de Monteberg en de heuvel met kerktoren van Nieuwkerken door. De langere afstanden moeten ook naar dit dorp, ik loop gewoon door, ook als de 16 km langs de wijngaarden van de Monteberg mag klimmen. Krijg in open veld een verrassend vlakke etappe onder de sloffen geschoven die mij tot randje Wulfergem zal voeren. Het is verdorie warm, de melkwitte lucht maakt stilaan plaats voor een blauwe hemel, zonnestralen doen het kantoorzweet bij beekjes van mijn ‘verdoemenis’ lopen. Een korte klim wordt nog maar eens bekroond met een prachtig uitzicht over Wijtschate, Mesen en het vlakke Frans-Vlaanderen. Ik loop naar Gremmerslinde en de rustpost aan de voet van de Kemmel. Pfff, ondanks het vlakke toch tijd voor een lekkere koele pils. Korte babbel ook met Freddy & Sabine. Afspraak volgend weekend in Elouges & Anhée vrienden !

De derde etappe voert mij tot bij jeugdherberg De Lork en vervolgens door een strookje jonge berk. Gilbert laat mij herinneren waar ik ben, op de Kemmel-berg en klimmen zal ik, helemaal tot de Belvedère, proestend en blazend. Passeer nog eens het Franse monument en mag dan zakken naar de Lettingestraat. Loop zodoende op de zuidflank van de berg en dat is pas echt feest. Het uitzicht over ‘le plat pays’ is adembenemend. Dichterbij zijn de afwisseling van wijnranken, bosjes en weilanden met duizenden geel bloeiende paardenbloemen een heus festijn. Zou Jacques Brel hier gestaan hebben toen hij zijn liedje bedacht, vraag ik mij af ? Passend in omschrijving en schoonheid is het hier zeer zeker. Al voel ik mij dan niet super fit, ik geniet mateloos van deze zacht glooiende etappe met zijn onwaarschijnlijk mooie uitzichten. Moet bij Wulfergem terug het heuveltje op, het omgekeerde parkoers van de GR128 enkele weken geleden en zo terug naar Gremmerslinde. Wat nog overblijft is het kilometertje dwars door het Warandepark en zijn duizenden anemoontjes. Op den Dries zit mijn tocht er op. Ik heb nog ruim de tijd tot de belbus. Vanuit een volkscafeetje klinken bekende stemmen. Ga knus en genietend van een Duvelke naar Vlaanderens Mooiste kijken. Zie de ‘one man show’ van Der Fabian mislukken op De Muur en vervolgens ‘onze jongens’ hun troefkaarten uitspelen. Spanning tot de laatste meters en luid gejuich als Nick het werk afmaakt.

De belbus is netjes op tijd en zorgt nog voor een heerlijke siteseeing langs ondermeer Loker en zelfs het Ieperse historische centrum. In Kortrijk dezelfde wagens als vanmorgen, alleen nu met heel wat meer volk op de been en persmuskieten met de camera’s in aanslag. Ik sla het gebeuren met een monkellachje gade. Reis met een voldaan gevoel naar Hemiksem terug. Ik was er na een jaar afwezigheid terug bij in Kemmel en heb genoten van de ‘light version’ die Gilbert dit jaar uitgetekend had. Ben toch wel bezorgd om mijn ‘mankepoot’ het gaat de foute richting uit.         

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/03042011Ke...

18:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: west-vlaanderen, -k

25-01-11

23.01.2011 Wandelende Noordzee Boys Knokke

We schrikken allebei op net voor het binnenrijden van de Jan De Vostunnel. Een zwarte bestelwagen staat dwars over de weg, snuit in de vangrail. Brokstukken liggen verspreid over de beide rijvakken. Verlichting heeft ie niet meer, de batterij ligt als ‘spare part’ op de rijweg. We komen er behoedzaam langs, twee automobilisten zijn al gestopt, er wordt druk getelefoneerd. De expresweg is haast verlaten deze grauwe ochtend. Rijden nauwelijks meer dan een uur tot Knokke waar we even moeten zoeken naar de startzaal …die we eigenlijk perfect wisten liggen. Ook ‘aan ’t zeitje’ is het mistig, regenachtig en guur. De koffie in het goed beklante startzaaltje smaakt. Maar …er moet gewandeld worden.

Samen met Brugse Lut & Luk lopen we de eerste paar kilometer door straatjes met immer wit geschilderde villa’s en rijtjes knotwilgen. Onze maatjes houden het bij 15 km, steken straks nog de voetjes onder tafel. Wij gaan uiteraard voor ‘de volle pot’. Mogen even door wat Zwinbosjes kuieren en vervolgens opnieuw villa’s bemonsteren langs stille straten en achterafjes zoals het Zeeuwspad. Een tweede bosje volgroeid met klimop loodst ons naar de klassieke rustpost in het schooltje. Freddy & Sabine halen ons in en lopen meteen door. Merkwaardig genoeg zullen we ze van de ganse dag niet meer zien, als waren ze verzwolgen door de mist. Annemarie uit Bornem zal wel een hele tijd in onze buurt lopen. Zij heeft duidelijk terug de conditie te pakken, de knie is hersteld.

Na de koffie volgt voor de 32km eerst het tarmacje van Zevenkote naar de polders en vervolgens de lange kasseiweg van de Graaf Jansdijk. Enkele fraaie lage huisjes, net opgeschilderd, trekken onze aandacht. De polder oogt verder triest zo in de mist gehuld. Op de Retranchementstraat mogen we veilig op het fietspad lopen, door meidoorn gescheiden van koning auto. Ondanks het gure weer toch ook wel wat fietsers op pad. We hebben er 13 km opzitten bij de tweede rustpost in Dorpshuis d’Ouwe Schôôle. Tijd voor een gezellig babbel met Annemarie, die blijkt een overbuur te zijn van een ex-collega van mij. Nu volgt een korte etappe naar Cadzand-aan-Zee. Een verpozing na het vele beton van de eerste parkoershelft. Nu mogen we heerlijk flaneren over schelpenpaadjes langs kanaaltjes en uitkijken over het verzopen land. Bij Wielingen stappen we de duinen in en even verder ligt de derde rustpost in een strandpaviljoen. Superdoet en Wijze Doet wandelen vandaag in het gezelschap van Michel, een blinde jongeman uit Brugge. L’Amitié par la Marche is ook voor hen geen ijdel begrip en daar hebben wij veel waardering voor.

Klimmen even de duinen in om te genieten van het magistrale uitzicht over de Zwinmonding, die er vandaag verrassend droog bijligt. Horen of zien merkwaardig genoeg ook geen vogels. Bemerken alleen maar enkele grenspalen tussen de beide Lage Landen. Lopen onderaf het domein over de ellenlange Internationale Dijk, die Zwin van polder scheidt door middel van een dijk en een gracht. Rechtover de eigenlijke ingang van het Zwin staan de weilanden blank. Daar is dus wel heel wat activiteit van meeuwen, scholeksters, ja zelf een winterharde ooievaar ! We mogen nu de Zwinduinen in, dicht begroeit en met paadjes bestaande uit schelpenzand, voetvriendelijk. Passeren naar goede gewoonte het ‘Vliegend Konijn’ en mogen dan de dijk op. Regen komt hier de pret verstoren. Zijn blij de tentrust te bereiken na 25,5 km om even in het droge te pauzeren.

Na de koffie hebben we nog een kleine zeven kilometer voor de boeg. Mogen een laatste keer een prachtige lus lopen door de Zwinduinen, ronduit schitterend dit, ondanks het miezerige weer. Gaan dan opnieuw de dijk op met zijn villas van drie hoog. Vanaf de Zoutedijk duiken we de binnenstad in. Nog ruim anderhalve kilometer te gaan van kasten van villas tot gewone werkmanshuisjes. De lokale voetbalploeg staat 2-0 aan de winst als we er voorbij lopen naar onze eindstreep. Tijd voor een lekkere blonde Leffe van ’t vat. Een 11 maanden oude Border Collie vindt Linda een meer dan geschikte speelkameraad. We nemen lachend afscheid van hem en zijn baasjes. Keren over een drukke expresweg naar Hemiksem terug. Al kennen we deze tocht en zijn parkoers haast uit het hoofd, telkens weer komen wij er met plezier terug. Zij geeft ons namelijk een volledig overzicht van de kustbiotopen, villas, polder en die prachtige Zwinmonding, altijd de moeite waard.

FOTOREEKS 

http://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/23012011Kno...

 

 

 

13:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: west-vlaanderen, -k

04-01-11

02.01.2011 Blijf Jong Genebos te Kwaadmechelen

Morgen Kwaadmechelen zegt Linda op zaterdagavond, die heeft er duidelijk zin in. Dus komen we om 06:00 uit en bed en rijden vlotjes, bij Herentals door mistbanken, tot de Limburgse gemeente. Het parkeerterrein ligt er, op zijn zachts gezegd, ijzig bij. Het pad naar de startzaal ook. Linda neemt twee wandelstokken mee, die wil ze vandaag uitproberen. In de zaal meteen veel bekenden. Irma, Frans en Godelieve zitten aan te koffie. Nijlense Annie & Willy staan al in de startblokken, Yvan uit Landen komt op zijn dooie gemakje binnengesloft. We zijn al meteen in de goede stemming.

Linda’s optimisme wordt een eerste keer getemperd door een niet af te stellen wandelstok, een tweede keer door de staat van de asfaltwegen. Bij opkomende zon zijn deze herschapen in echte schaatsbanen en daar heeft mijn vrouwtje een broertje aan dood. Ze schuifelt dan ook super behoedzaam richting Hulst en Genendijk. Yvan houdt ons even gezelschap voor een babbel en gaat er dan vandoor. We zijn maar wat blij de bossen rond ’t stort te mogen intrekken en eindelijk een beetje normaal te kunnen lopen. Kortom we doen ruim 1h45 over nauwelijks 8 kilometer tot de eerste rustpost in Genendijk. Een bonte bende bestaande uit ondermeer Alfred (Bornem), onze Peter, Paul (Grashoppers), Erwin en zijn vrouwtje (Hechtel) ontvangen Linda met open armen. Hen volgen is geen optie.

Terwijl de Witte Petten en Martin de lus van de 42 km aanvatten besluiten wij wijselijk in te korten tot 32 km. Bij volle zon moeten we nog even het ijs op tot onderaf de Kepkensberg. Dan mogen we gelukkig genieten van een ruime slinger door de bossen van ’t stort. Kan Linda eindelijk wat tempo maken en de verkrampte spieren losgooien. Aan de overkant van het bos gaan we een fietspad op, parallel een spoorbaan. De bel van de overweg doet overuren, rinkelt er de heel tijd vrolijk op los. Er is nochtans in de verste verte geen trein te bekennen, alleen maar een stoet wandelaars die een verscheidenheid aan afstanden wandelen. Bij een blauwe brug steken we behoedzaam het Albertkanaal over. Een paar minder fortuinlijke gezellen maken hardhandig kennis met de bevroren ondergrond, gelukkig zonder erg. Aan de overkant mogen we terug de dichte sparren- en berkenbossen in, heerlijk wandelen dus. De tweede 8 km tot rustpost De Zille worden dan ook in een meer fatsoenlijke tijd afgelegd.

De innerlijke mens wordt versterkt want nu wacht een lus van zowat 10 km. Achter de Kwaadmechelse kerk met spitse toren duiken we vrij snel de velden in. Makkelijk lopen volgens clubmaat Jakke ‘op voorwaarde dat je gaz geeft’. Zo kennen we hem, als steeds supersonisch door het parkoers …jakkerend. Maar ergens heeft ie wel gelijk. Een paar straatjes loodsen ons naar de kanaalbrug van Gerhoeven en vervolgens de velden in. De dooi heeft hier al ruim zijn werk gedaan en de prachtige dreven hebben hun bruine kleur hernomen. Het blijft wel opletten voor ijsplekken en /of modderige stroken. Natuurgebied De Rammelaars lijkt deze zone tussen Kwaadmechelen en Olmen te noemen. Het is er heerlijk lopen langs paden en dreven tussen meestal nog witte weilanden bij een heldere, zonnig hemel. Uiteindelijk komen we bij het jaagpad van een bevroren kanaal terecht en moeten dit zeker meer dan een kilometer volgen. Gelukkig opnieuw goed begaanbaar. Terug dezelfde brug over en dan de droogste plekjes van de paar straten opzoeken. De laatste pauze in De Zille wenkt. Hennie voegt zich bij ons terwijl Theo nog de lus waar wij van komen gaat verorberen. Kunnen de twee dametjes na lange tijd nog eens bijpraten en kan Hennie haar favoriete bezigheid nog eens op mij uitproberen …iemand op de kast jagen!

De korte (6,3 km) laatste etappe is trouwens een pareltje. We mogen uitgebreid genieten van nog half besneeuwde bossen. De heerlijke slingerpaadjes golven op en neer door de prachtige winterse natuur, schitterend ! De brug over het Albertkanaal luidt de laatste kilometer in, onze tocht zit er op. Eén na één komen toch wel vermoeide wandelaars binnen. Zelfs stoere bonken als Martin en Theo voelen het ijzige parkoers aan hun stevige ledematen knagen. Als we de zaal verlaten blijkt het even geregend te hebben. Gelukkig was het erg plaatselijk en liggen de wegen er even verderop goed berijdbaar bij. Wij maken een ongewild ommetje langs de terreinen van Tessenderlo Chemie maar raken toch op de autobaan. Vlotjes gaat het naar Hemiksem. De kop is er weer eens af, het eerste wandelweekend is voorbij. Nu terug een weekje naar de baas en dan …terug de hort op natuurlijk, denkelijk in Berneau en Weelde. Tot dan.  

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/02012011Kwa...

 

13:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgisch-limburg, -k

15-11-10

14.11.2010 Wandelclub Ahoy te Kessel-Lo

De dag begint met de NMBS op haar best. Het loket in Berchem is potdicht gesloten en de ticket automaat buiten dienst. Gelukkig kan je in België nog een kaartje op de trein kopen. Ondanks het vroege uur (7:00) stroomt het station vol met erg stille tieners. Uitgefeest op het Gentse I love Techno. De meesten zijn al weg als ik op het boemeltje richting Leuven stap. Een uurtje later kom ik aan in de kletsnatte universiteitsstad. De voorspellingen zijn dan ook bar en boos. Overstromingen alom en regen tot de middag, daarna opklaringen uit het zuidoosten. Onder hemels gedruppel huppel (Peter !) ik naar de startlocatie in Kessel-Lo, een kleine 3 kilometer verder. Luc en Jacqueline gaan er net vandoor, allebei onder moeders paraplu. Het is erg stil in het zaaltje, zelfs de volle bus wandelaars uit Aalter laten zich nauwelijks horen. Het natte herfstweer weegt op de stemming, zo blijkt.

In tegenstelling tot donderdag in Mechelen trek ik nu wel de poncho aan die Lindake eerder deze week voor mij kocht. Hij zal de eerste uren zijn degelijkheid bewijzen, het hemelwater loopt grotendeels van mij af, raakt mijn kleren letterlijk niet. De 35 km blijkt te bestaan uit twee lussen, eentje van 5,6 en eentje van 29,7 km. Het opwarmertje loodst mij langs enkele achterafjes tot het Provinciale Domein van Kessel-Lo. Voor de tweede keer in een paar maanden tijd mag ik hier een kletsnat rondje lopen. Ondanks het hemels gedruppel best wel een aangenaam parkoers waarbij ik oog heb voor de vele mooie bomen, waaronder platanen en treurwilgen, en de immer kwakende ganzen. Nog even een ommetje door de Abdij van Vlierbeek en ik ben terug bij de start.

Babbel er wat bij met Opwijker François en zijn vrouwtje, geniet van een lekker warme koffie en trek mij terug op gang …met poncho. De achterafjes die mij de bewoning uitloodsen ken ik goed van mijn eerdere GR passage, al loop ik ze nu dan in omgekeerde richting. Bijgevolg mag ik ook de vele trappen op van de Kesselse Berg. Hijgend en puffend til ik mij tot boven de rotsen uit ijzerzandsteen. Vergezichten over de A2 en de Leuvense binnenstad zijn beneveld, wazig. Ik volg een koppeltje het Begijnenbos in. We blijven redelijk lang op de kim van de heuvel lopen rondom het beruchte Zounk. Bij de wandelboom stappen we het bos uit voor een ommetje over het landbouw plateau. De gestaag neervallende regen is niet echt storend omdat én de hoeveelheid schappelijk is én er geen wind staat om de wangen te geselen. Mag terug het bos opzoeken na een ploeterpartijtje langs een weiland. Wordt een lange, trage afdaling van de heuvel over een lieflijk kasseitje. Het water komt letterlijk bij beken woest uit de beplantingen gestroomd. Kan toch de voetjes droog houden tot in het dal, waar ik mij verder haast tussen de bebouwing van Holsbeek. Bruine kroeg Het Kwadraat wordt mijn volgende koffiepost na een etappe van 7,5 km. We zijn er met slechts een tiental wandelaars die het aandurven de afstanden van 22km en meer aan te pakken vandaag.

Het water valt met bakken uit de lucht als ik de vallei in moet voor een ommetje voorbij het voetbalterrein van Holsbeek en terug met een prachtig uitzicht over de beboste Oostbrabantse heuvels als geschenk. Een pas aangelegde pijpleiding zorgt voor bruine modderschoenen. Ik kom bij een holle weg en twijfel even welke richting uit. Volg de geïmproviseerde beek die uit de heuvel komt stroomopwaarts en dat blijkt een juiste gok te zijn. Laveer tussen snelvliedend water en brokken (zand)steen door tot de top van de heuvel. In het beukenbos wordt een blokhutje mijn derde rustpost. We zitten met z’n allen droog onder zeil. Ik berg er trouwens mijn poncho op. De hemel lijkt uitgeklaard, ik geloof in een droge namiddag. Samen met het Aalsters wandelteam onder commando van Lucia, glijd ik een helling af. We raken allemaal als tweevoeters beneden, al was het bijwijlen erg nipt om niet de grond te kussen. Kom zo in Dutselhoek uit, passeer het gehuchtje en stap terug de velden in. Eens te meer komt een lichtbruine massa aan hoge snelheid uit de hoger liggende velden gestroomd. Mag over eerder vettig onverhard en een kasseistrookje de opstekende wind trotseren in open veld. Klim zoetjesaan door een fraaie holle weg richting plateau van Speelberg. Nu de lucht uitklaart worden de vergezichten er magistraal. Ondanks een stilaan pijnlijke rechterpoot geniet ik toch wel van deze tocht. Bij restaurant ‘Het Bed van Napoleon’ kom ik terug in de bebouwingen en gaat het over tarmacjes in schuifjes een verdieping lager. Voetweg 31 zorgt nog even voor een onverharde klim langs verdort maïs, Lindenbos stuurt mij terug naar de vallei. De kerk van Linden komt piepen, nog één kerkwegel en ik kan gaan rusten in de plaatselijke voetbalkantine na een stevige maar prachtige etappe van 8,5 km.

Tot mijn verbazing zitten Jacqueline en Luc hier nog al zijn ze vertrekkenklaar, de dorst gelaafd. Hun plaats wordt ingenomen door de Hopbelletjes Brothers, die mij uitvoerig briefen over de wateroverlast op het thuisfront in Steenhuffel. Zij blijken een lusje voorsprong te hebben op mij en ik trekkebeen dus alleen en tegen beter weten in naar buiten voor het extra lusje. Nog even een babbel met clubmaat Nestor die ook in de lappenmand blijkt te liggen, stressfractuur. De IJsetrippers kunnen blijkbaar hun beste beentje niet meer voorzetten dezer dagen! Kwart voor drie begin ik aan de vijf volgende kilometer. Loop daarbij Linden uit richting Tempelberg. Lucia’s groepje wijst mij daarbij de weg. Zij lopen enkele honderden meter voor mij uit. Zachtjes mank ik de heuvel op. Steek de Diestersteenweg over bij de drankautomaat waar ik op een zonnige zomerzondag Hugo Bonijns leerde kennen, samen hunkerend naar koel vocht. Ik blijf klimmen over rustige tarmacjes tot ik een prachtig uitzicht cadeau krijg over Linden, de heuvelzone tot de Abdij van Vlierbeek, de finish wenkt stilaan. Maar eerst nog een pracht van een afdaling over een lieflijk kasseitje dat de bodem vormt van een holle weg. Raar maar waar, rechterpoot is beter bestand tegen de ‘kinderkopjes’ dan tegen het vlakke asfalt. Het Rozenpad stuurt mij langs tuintjes en wat weiland terug naar het Lindense centrum. Ben iets meer dan een uur onderweg geweest. Kom zodoende net op tijd in de kantine aan om Sven Nijs met een verschroeiende demarrage naar zijn zoveelste veldritzege te zien rijden. Nou ja rijden …zwemmen met de fiets aan de hand.

Even genieten van een wandelaarsdrankje, heb nog vier kilometer voor de boeg. Mag terug klimmen in het Lindenbos, op de top genietend van een laatste prachtig vergezicht. Dwars door een villawijk gaat het vervolgens tot een kasseitje mij afzet in het veld. De Sneppenstraat blijkt ellenlang te zijn maar prachtig gelegen. Ze voert mij hoog evenwijdig met een groene vallei terug naar Kessel-Lo. Eens de afdaling ingezet is de finish meteen bereikt. Het is al donker als ik de streep passeer. Luc presenteert mij een laatste drankje voor vandaag. Weet ook te vertellen dat deze vereniging ermee ophoudt wegens te weinig verjonging binnen het helpersteam. Jammer want deze tocht was echt een beauty met zijn heerlijke afwisseling van bossen en weidse vergezichten. Lekker pittig ook alhoewel toch ook weer niet echt zwaar. Het is dus een beetje weemoedig dat ik terug naar het station trekkebeen. Die voet baart mij trouwens zorgen, kan geen stap meer pijnloos zetten. Besef dat ik vandaag met gezond verstand op een laag pitje gewandeld heb. Kan mij de ganse week verzorgen, zit dan toch voor mijn peeceetje op mijn l…. k…     

FOTOREEKS 

http://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/14112010Kes...

21:26 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaams-brabant, -k

11-02-10

11.02.2010 Wandelend Paal te Koersel

Ik heb de afstand tussen Heusden-Station en de Gildestraat in Koersel wat onderschat. Stap er net 50 minuutjes over, dus ruim 5 kilometer. Een opwarmertje en dat heb ik wel nodig want de lokale thermometer geeft om 09:00 nog steeds maar minus 2°C aan. In de startzaal natuurlijk meteen heel wat bekenden. Hilde & Benny met alleen maar slecht nieuws, kop op mensen en de moed niet opgeven. Jef Claes zit dan weer gelukzalig te glimlachen, is maar wat blij dat hij voor een paar jaar de Noorderlaan vaarwel zei. En zo ben ik het ganse zaaltje door aan het lopen, overal een woordeke placerent. Het is dan ook al ruim over tien uur als ik aan de eerste lus van het parkoers begin. Drie lussen kan ik hier wandelen vandaag voor een totaal van 27 km.

Na een paar gladde straatjes, een mengeling van sneeuw en ijs, duik ik de Koerselse bossen in. Bij voortdurende lichte sneeuwval wandel ik over brede lanen, smalle eenmanspaadjes en al wat er tussenin ligt, te midden het bronsgroene eikenhout. De geelgroene fluopijlen steken duidelijk af tegen de witte ondergrond, net of er overal in het bos lichtjes hangen. In de verte het voordurende geratel en geknal van ‘onze jongens’ op oefening. We zijn nog vroeg in het nieuwe budgetjaar, Mr. De Crem heeft nog centen. Voorbij een spiksplinternieuw fit-o-meter parkoers verlaat ik even de bossen en wandel voorbij de kapel van het Koersels Fonteintje, een lokaal bedevaartsoord dat er bij deze winterse koude verlaten bijligt. De volgende bospaadjes voeren mij voorbij het recreatiedomein De Watersnip. Ontwaar even verder zowaar een vijftal everzwijnen die wel opschrikken van mijn plotse opduiken maar het toch niet op een lopen zetten. De diertjes zitten trouwens veilig aan de andere kant van een afspanning. Nog een paar straatjes loodsen mij voorbij een miniatuur museum, zowel qua eigen oppervlakte als in het tentoongestelde. Een laatste bosstrook brengt diegenen die zoals ik 10km lopen terug samen met de 7 km. Een mix van woonzones en bosstrookjes voert ons terug naar de startplaats. Mijn eerste aangename lus zit er op.

Even de innerlijke mens versterken en ik ga er weer vandoor. Lus B stuurt mij over brede lanen door weer een andere bosstrook met een afwisseling van berk en spar. Ik wandel tussen het militair domein aan mijn linkerkant en de mijnterril van Beringen aan mijn rechterkant. Wel wat vervelend ondertussen, die keien die voortdurend onder mijn schoenen wegrollen. Maak een bocht van 180 graden en stap tussen de terril en de Helderbeek, die haar naam waardig draagt, door. Opvallend trouwens hoe de mijnheuvel al dicht begroeit is met metershoge, frêle berken. Hun witte bast zorgt voor een helder landschap. En zie, terwijl ik over smalle paadjes de mijnsite verlaat komt ook de zon mij even gezelschap houden. Is nogal wat vrolijker dan die grijze kille ochtend! Lang kan ik er echter niet van genieten, de lucht wordt snel weer donker en dreigend. In de straatjes naar de finish merk ik wel dat de dooi zijn intrede heeft gedaan. Het zwart van asfalt neemt er terug de bovenhand. Toch blijft het voorzichtig en aandachtig wandelen vanwege de vele ijsplekken. Het is nog geen 14:00 als ik geniet van een Diesterse Gilden. Reken uit dat ik nog ruim de tijd heb om ook de verharde 7 km erbij te nemen. Krijg nog een stevige zoen van Voske Maggie en zoals gebruikelijk een koekje voor onderweg. De kortste lus voert mij door bijwijlen gladde Koerselse straatjes. De kerkwegels in het centrum zijn mijn enige afleiding. Maar ik was gewaarschuwd, beschouw het dan ook eerder als een doorgedreven training.

Stap een laatste keer het zaaltje van de schuttersgilde binnen. Heb nog net de tijd voor een Duvelke en zet dan terug koers naar het station. De NMBS brengt mij feilloos en met het respecteren van de uren uit het spoorboekje terug naar Hemiksem. Ik heb er weer eens een aangename wandeldag opzitten met twee prachtige boslussen in een winters kleedje gestoken. Eén dagje werken scheidt mij slechts van het weekend …dan kan ik weer op pad voor nog meer kilometer door de Lage Landen. Tot dan.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

22:39 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgisch-limburg, -k

25-08-09

23.08.2009 De Lachende Klomp te Kruibeke

Om 08:00 trekken wij de voordeur achter ons dicht. Het is nog muisstil in de Karel Debackerstraat maar voor ons komt het bootje zo ... Om 08:15 brengt de veer ons naar de overkant, naar Oost-Vlaanderen. We volgen er een viertal kilometer de Schelde stroomafwaarts en dragen er zorg voor niet voor de voeten van de wandelaars te lopen die in omgekeerde richting stappen. Binnen het uur staan we in de ruime startzaal van De Lachende Klomp, vrijwel onder de kerktoren van Kruibeke. De Stroboeren wandelen hier gratis vandaag en dus zetten we onze namen bij op het lijstje. Joske Van Thillo staat natuurlijk als eerste vermeld, onvermoeibaar die rakker ! De parkoerstekening oogt prachtig, we wandelen tot in Rupelmonde vandaag en zo zie ik het graag. Dat de 30km een 10 + 20 is door de startzaal stoort ons allerminst. Is eigenlijk logisch als je de omgeving een beetje kent.

Meteen na de start duiken we het natuurgebied in dat al enkele jaren omgewoeld wordt door grote infrastructuurwerken. Nochtans blijft het een leuke omgeving als in het weekend de motoren van zware machines even niet brullen. We wandelen over het brede zandpad in zuidelijke richting tot we Kruibeke uit zijn. Steken vervolgens terug de steenweg over en gaan polderen. De parkoersmeester stuurt ons door achterafjes tussen het onvermijdelijke maïs tot de eerste rustpost na 4,2 km in de Reynaertschool. We gaan er nog even aan de koffie. Moeten nu effe huisjes kijken maar niet voor lang. Een lieflijk kasseitje slingert zich door het groene landschap en dat weet deze bevlogen parkoersmeester dus. Het leuke paadje zet ons terug af bij de steenweg en nu gaat het in gestrekte draf naar de Schelde ter hoogte van het veer naar Hoboken. Bij ‘het Groene Water’ hebben De Lachende Klompen een waterbedeling voorzien. De startzaal ligt slechts 1500 meter verder en wij stomen dus door. Hebben er daar 9,7 leuke kilometer opzitten.

Zoeken meteen weer het brede zandpad op maar deze keer in noordelijke richting tot bij de waterbedeling. Gaan vervolgens de smalle paadjes langs de majestueuze Schelde stroomopwaarts volgen. Het asfalt heeft helaas zijn weg gevonden in het groene achterland. Populieren aan de overkant kleuren geel of zijn al bladloos, herfst bij 30 °C. De overkant van de stroom is een grote industriezone met ‘de zilveren’ ofte de fabrieken van Umicore. Het geheel is een vreemde mengeling van natuur en menselijke aanwezigheid. We wandelen de dijk af voor één van de mooiste stukjes van het parkoers, de Bazelse kreken. Een dijkje afgezoomd met vlierbes loodst ons langs meerdere waterpartijen. Het water staat erg laag, het is een droge zomer. Ook de Babierbeek is nauwelijks meer dan een modderige delta. Een lieflijk kasseitje zet ons af in de Kemphoek. We zijn in Bazel. Een heerlijke donkere dreef leidt ons voorbij het voetbalterrein tot de rustpost na 16,2 km.

De extra lus stuurt ons door het tweede deel van de koele dreef richting dorpscentrum. Bij het kasteel van Wissekerke kiezen we voor het fietspad richting Kallebeek. Het veer heeft er net een overtochtje opzitten en tientallen fietsers komen het dorp ingereden. Deze oever van de Schelde is erg in trek. Ik weet wat er komen gaat. Net voorbij het beboste, natte gedeelte draaien wij rechtsom, het kasseitje op. Voor mij het tweede hoogtepunt van de dag. We slingeren langs de bosrand. De open ruimte reikt tot de torens van Hemiksem en Schelle : de watertoren, de St-Bernardus abdij en Elektrabel (Interescaut). Heerlijk wandelen is het hier in alle rust. We gaan een brede grasdijk op randje Schelde en zetten koers naar ‘de Oude Scheepswerf’ en Rupelmonde. Lopen door het leuke dorp met zijn watermolen en prachtige kerk. De terrasjes zitten er overvol, ijsjes zijn het favoriete snoepje. We wandelen strak door langs de smalle straatjes terug het dorp uit. Moeten door het zoveelste gedeelde van de werf en dan het kasseitje op van de Kleine Gaanweg. Deze zet ons af bij de prachtige, lommerrijke kasteeldreef langs het inktzwarte water. Nog een paar straatjes huisjes kijken. De lange en mooie lus van 9 km zit er op.

Ondanks het nog vroege uur is het erg stilletjes in de rustpost. Denkelijk vrezen de meeste wandelaars de hitte, wij zijn natuurlijk gek genoeg om voor de volle afstand te gaan. De parkoersmeester gunt ons nog het ommetje langs het prachtige waterkasteel van Wissekerke en vervolgens zetten wij koers naar de Boerenstraat en de polder. Zoals wij van onze gastheer gewend geraakt zijn, beperkt hij het asfalt tot het strikte minimum. Veldwegen en paadjes loodsen ons terug naar het Kruibeekse centrum. Nieuwe wijken breiden de dorpskern verder uit en daar moeten we even door. Ploffen allebei op een stoel in de lommerte ...meer dan hoogtijd voor een koele Duvel ...of twee.

Eindigt de wandeltocht hier, ons wacht nog een extraatje, tot grote bewondering van Willy en zijn dame. We zoeken een laatste maal het brede zandpad op en de Scheldedijk. Een heerlijke lauwe wind houdt er ons gezelschap. Bij de veerpont pikken we nog een terrasje mee, de innerlijke mens dient versterkt te worden. Een lekkere schotel later stappen we de boot op samen met een hele horde fietsers. Zijn rond 20:15 terug thuis. Eens temeer Lachen onze Klompen. Al was het dan eigenlijk wel te warm voor een doorgedreven inspanning, wij hebben genoten van een prachtige wandeling, die heus wel het predikaat ‘topper’ verdient. Dit dankzij een parkoersmeester die echt wel ‘alles geeft’ om zijn gasten te verwennen en de zeer uitgebreide catering in startzaal en rustposten. Knap werk Waaslanders, wij keren zeker weer.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

21:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oost-vlaanderen, -k