30-10-17

29.10.2017 Section Marche de la Police de Jette

De herfst laat zich ‘s ochtends al goed gevoelen, het is behoorlijk fris als we naar en van de bus stappen. Het is nog geen kilometer stappen vanaf de Brusselse Charles Quint tot de sporthal van Ganshoren. De startlocatie is gewoonweg de cafetaria van het sportcentrum, wel mooi versiert voor Halloween maar absoluut zonder clubwerking ! Weg leuke Brusselse sfeer, één van de redenen waarom ik telkens weer uitkeek naar deze tocht. Weg ook het wandelen door de Brusselse parken van Dieleghem en Roi Baudouin. Gelukkig toont de tekening wel de Pajotse parochies Relegem en Kobbegem.

Wij op pad dus, langs de voetbal van Ganshoren en onderaf het Laarbeekbos. Onder de Brusselse ringweg door ook, le tout Bruxelles achter ons latend. Door de velden zakken naar de manège van Neerzellik. Leuke babbel onderweg met een triatlete die toevallig het parkoers oppikte. Even schrikken als een paard onderuit schuift. Dier en berijdster liggen op het tarmac. Het paard kruipt als eerste recht en stormt in paniek de heuvel op om daar tot rust te komen. De jonge ruiter gaat met een blik vol woede op zoek naar haar rijdier. Dit lijkt gelukkig goed af te lopen. Na 4 km de eerste pauze in de Relegemse Groenvink. Jan (Police de Bruxelles) en zijn dame zijn er van dienst. Even bijpraten en we vervolgen. Zoals we dat gewend zijn middels een lange, zachte klim door de akkers. Bieten en patatten worden stilaan gerooid. Andere velden kleuren geel : is dat nu koolzaad of gele mosterd, wij komen er niet uit. Witte en rode kolen ogen als ‘de bollen van Brussel’ zo groot. Passeren de hoeve met donjon en stappen de rustpost van Kobbegem binnen ‘chez les petites dames’. Veel bekend volk hier waaronder Jacqueline & Luc, Liliane & Jean ook.

 De marathon people lopen twee lokale lussen, wij doen er eentje van. De zon is stralend van de partij als we langs de witte kerk en het dorpsplein wandelen. Langs weides en akkers gaat het richting Assense Heerveld. We laten de bebouwing weer snel achter ons en lopen over vettige paden door de halfopen ruimte. Worden daarbij vergezeld van een pittig buitje. Het deert de loonwerkers op de akkers niet, de bieten moeten gerooid. In open veld komt de kerk van Kobbegem aan de einder tussen de bomen piepen. De 7,5 km zitten er snel op. Terug naar Relegem nu. Een pittige klim terwijl Ons Heer een flauwe regenboog spant. Prachtig uitzicht dat rijkt van het Atomium, over de basiliek van Koekelberg tot de flatgebouwen van Molenbeek. Hoogveld is de toepasselijke naam voor een kasseitje dat ons een verdieping lager brengt, in de stilte van de huisjes van Hamme (gehucht van Merchtem). Terug de velden in dan, een laatste heuveltje overwinnend tot de Groenvink. We nemen er de tijd voor een wandelaarsdrankje en babbel met ex-college Benny & zijn dame.

Hebben nog een tiental kilometer voor de boeg. Langs de Onderrichtstraat en de Oude Jetseweg richting Wemmel. Tussen de villa’s raken we met z’n allen het spoor van het parkoers bijster. Ik heb terreinkennis. Weet dat we bij de vijver en de witte hoeve steevast rechtsom gaan naar het kasseitje van Ronkel. Blijkt nu ook te kloppen. Bij het vroegere St-Michel duiken we een brousse in om een drukke baan te vermijden. Vanaf de brandweerkazerne bij het AZ-VUB mogen we genieten van het Laarbeekbos. Aanvankelijk wat volkstuintjes, daarna statige dreven langzaam zakkend naar het kasteel. Poelbos komt nu aan de beurt, een mix van bos en weilanden, lijkt meer op een groot park eigenlijk. Vervolgens keren en draaien om over de spoorweg te geraken en tot rustpost De Rivieren. Waren anderhalf uur onderweg voor 7,5 km ! De laatste loodjes dan, een klein halfuurtje huisjes kijken in de buik van Ganshoren.

We schuiven aan bij Jacqueline & Luc voor ons Duvelke. Verlaten stilletjes de sfeerloze zaal en stappen naar de Charles Quint voor onze bus richting Brussel Noord. Reis naar Hemiksem met een triest gevoel. Deze laatste tocht van de Police de Jette was zoals een overlijden zonder afscheid, zonder enige plechtigheid, droevig. We gaan jullie missen Brusselaars !

FOTOREEKS

19:42 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -g

16-05-17

11.05.2017 Streek GR Kempen tussen Herentals en Geel

Ik ben weer in Jeanneke-City deze ochtend. Even opletten bij het station want de GR5 en de Streek GR lopen ook hier even samen. Mijn te volgen route loopt langs de Kleine Nete en het Begijnhof tot de kapellekes op de heuvel. Het omgekeerde van dinsdag dus. Net voor de Toeristentoren dender ik terug de helling af en de steenweg over. Duik de bossen in naar … de boskapel. Opvallend hoe droog de grachten er ook hier bij liggen. Wandel door halfopen terrein langs weilanden vol boterbloempjes. Groepen schoolkinderen zijn blijkbaar op uitstap. Als de leraar vraagt opzij te gaan voor de wandelaar doen de Vlamingen dat netjes. Alleen de donkere exemplaren blijven tot twee keer toe voor mijn voeten lopen. De eerste keer blijf ik rustig, de tweede heeft meer pech. Wie niet horen wil moet voelen. Krijg geen commentaar en loop aan een gezwind tempo verder. Ben alweer een poosje de markeringen kwijt. In de volgende zanderige bosstrook blijk ik toch nog op het juiste pad te lopen. Nu het warmer wordt laten de kikkers zich ook gaan en kwaken er op los. Ik stoom maar door, immer gerade aus. Sta plots bij een kampeerterrein. Blijkt Korte Heide te noemen met aan de overkant van de baan Bobbejaanland. Vind een bankje bij een vijver voor de ‘casse croute’. Onwillekeurig mijmer ik over vervlogen tijden, de souvenirs aan fantast Fels komen terug. Het wandelgild heeft aan die tijd toch mooie dingen over gehouden.

Ik vervolg langs Villapark, dat doet wat zijn naam zegt : statige landhuizen met een parkje en ronde vijver in het midden. Het Boterpottenpad loodst mij naar de Papendijk. Loop nu lange rechte zandwegen door de stille Kempen tot bij de Kleine Nete. Geen markeringen meer bij de Schoorsebrug, de tekst wordt er bij gehaald. Snap wat er aan de hand is. Op een groen metalen paaltje hangt geen enkele aanduiding meer. Ik mag de oever van de rivier volgen, een graspad weelderig afgezoomd met bloeiende brem. Dan komt de Zeggendijk aan bod. Ellenlang rechtdoor lopen over een tarmacje een gracht volgend. Bij de gelijknamige windmolen neem ik mijn tweede pauze, de beentjes worden moe.

Slingertarmacjes langs hoeves en paardenweiden worden nu mijn deel tot de Bocholtse vaart. Bij Sas 9 stap ik naar de overkant en duik een smal graspad in. Halfopen terrein met her en der een woning ingepland. Bij het volgende tarmacje is het markeringen zoeken. Het lukt mij een hele tijd, vooral door achterom te kijken. In tegenovergestelde richting blijken de roodgele kleinoden wel regelmatig aanwezig. Tunneltje onder de ringweg door en dan gebeurt er wat te verwachten was. Ik ben het spoor bijster. Weet het Geelse station niet ver af en loop op het gevoel door stille straten verder. Bij een bushalte bevestigt de kaart mijn vermoeden, het station ligt één bocht verder. Pik warempel zelfs terug markeringen op. Eind goed, al goed dus en ik neem de eerste trein terug naar de Koekenstad. Nog even en het is weer weekend en kan ik met Linda op stap.    

18:54 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: streekgr kempen, -h, -g

30-01-17

29.01.2017 Padstappers Geraardsbergen

Het kan twee à drie jaar geleden zijn dat wij nog in Giesbaarge wandelden, eigenlijk een schande. Maar vandaag zijn we er zoals belooft aan Annieken & Chris. Vlot reisje trouwens over Brussel-Zuid met treintje om het uur. Een hele omwenteling tegen vroegere tijden. Druk in de ruime startzaal aan de Zakkaai uiteraard en we gaan maar snel op pad. Wandelen langs de Dender tot een eerste fantasierijk klimmetje tot een brug. Welkom bij de Padstappers ! Wandelen rustig tarmac tot de Baronie van Boelare en dan dwars door de golvende akkers en langs de spoorbaan naar het dorp waar onze Ket met West-Vlaamse roots zijnen ’t onzent heeft, Schendelbeke. Dwars door het stille dorp en bij de volgende Denderbrug pikken we clubmaatje Ghislaine en haar compagnie op. Stappen samen langs de Gaverplas richting Onkerzele. Net als de term ‘te veel béton’ valt stuurt Kurt ons een kerkwegel in. De commentaren verstommen, lekker vettige klim tussen tuintjes en weilanden. We komen met bemodderde schoenen in rustpost Speeldoos aan.

Weten perfect wat komen gaat. Opnieuw een vettige klim tot de kerk van Onkerzele. Even bijpraten met Roland & Claire en dan de open ruimte in, golvend met vooruitzicht op donker bos. Maar eerst stevig en lang glijdend klimmen tussen weilanden, een eerste keer happen naar adem. Even pauze in het Raspaillebos met zijn vele bramen en dan parallel aan het kasseitje de laatste loodjes van de Bosberg tot ons nemen. Linea recta duiken we terug naar beneden, stappen als het kan, schaatsen als het moet. In de open ruimte prachtige vergezichten. Nog wat Onkerzielse straatjes, oud- en nieuwbouw. De pauze in de Speeldoos komt er niks te vroeg ! We wensen Chantal en Jack veel plezier als zij aan deze lus beginnen.

Een tweede keer de potige klim naar de dorpskerk en even verder gaan de langere afstanden hun eigen weg. Wordt een verdomd stevige omzwerving, een mix van tarmac en modder, geen meter vlak. In Atembeke verslikken we ons even in het parkoers. De pijl hing dan ook bij wandelknooppunt 13 ! Krijgen we de beruchte Muur niet echt te zien, in feite beklimmen we hem vele keren en langs alle kanten. Bij Sint-Adriaan zit deze beproeving er eindelijk op. Dwars door het park in rotvaart naar beneden, naar het Koetshuis en neerploffend op schaarse twee vrije stoelen. Dit was zware kost mannekes!

Worden verblijd bij de immer goedlachse begroeting van Sabine & Freddy. Helaas brengen zij deze keer ook slecht nieuws. De peetvader van alle wandelfotografen, ons aller Claude Tixhon blijkt met spoed in het ziekenhuis te zijn opgenomen. Hetgeen zij vertellen wijst op een ernstige aandoening. Wij worden er stil van. Moeten in feite nog 13 km stappen en het is intussen 15:00. De moed ontbreekt ons even en we beslissen de 5,3 km naar de finish te lopen.    

Uitbollen denk je dan, maar dan ken je Kurt niet ! Van het Abtenhuis door steentjessteegje Boker tot de markt, dat is rustig. De Korendries is andere koek. In schuifjes beklimmen we nog maar eens een Muur. Ik foeter op mijn gastheer, deze twee ‘pannenkoeken’ zijn het zware werk niet meer gewoon. De langere afstanden gaan van ons weg. Wij rondden een grasveld … met een laatste modderige klim. Vanaf Overboelare donderen we terug naar de Dender. Genieten samen met Ghislaine van een eerste Duvelke. Hans & Chris hebben Martin mee op sleeptouw genomen. De aangrenzende tafel is bezet met IJsetrippers. Het wordt zo algauw na 18:00 als we de zaal verlaten. Ik kijk Martin vragend aan. Ja hij neemt ons mee tot Antwerpen-Zuid waardoor wij wel twee uur vroeger thuis zijn dan verwacht. Nogmaals hartelijk dank makker. Kurt en kornuiten, het was een leuk weerzien en … net als Annieken & Chris, die ons een makkelijk parkoers voorspelden, zijn jullie de vossenstreken nog niet verleerd. Tot groot jolijt van het wandelgild natuurlijk. Intussen blijven onze gedachten uitgaan naar die onfortuinlijke Claude – l’amitié par la marche cher ami, plus que jamais !

FOTOREEKS

20:31 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oost-vlaanderen, -g

02-06-16

28.05.2016 wsc Langdorp te Gelrode

De Vlaamse Spoorweg Maatschappij rijdt feilloos volgens het boekje. Vandaag beginnen we in Aarschot aan ons wandelweekend. Waar is de tijd dat de Pinguins mij voor het eerst naar Gelrode loodsten, nieuwsgierig als ik toen was naar een onbekende omgeving. Nu is het al bijna routine de steenweg richting Leuven op en dan door de prachtige holle weg Papenakker genaamd. We pikken er de eerste pijlen op die ons over frisgroen begroeid duin sturen. De Dievenvoetweg stuurt ons … inderdaad op een diefje tot het ingetogen kerkje van Gelrode en de statlocatie. 30 km zetten we op het menu vandaag, samen met Annieken en Chris.

Onze ‘groene kikker’ dartelt in het rond, loopt af en aan fototoestel in aanslag, Oma Kodak in actie. Linda en Chris stappen samen en ik volg wat verder, ook al om nota’s te nemen. Klassiek meteen langs de Moedermeule en daar het mooie Hageland voorbij nieuwsgierige kalveren en  nog groene fruitgaarden. Onder de A2 door en een krakkemikkig paadje in stijgende lijn, mij onbekend. We bereiken het plateau grondgebied Holsbeek en lopen geruime tijd parallel met de valleien genietend van zonnige, zwoele vergezichten. Op en neer nu door donkere holle wegen dan de befaamde Sint-Jobsweg op en stilaan dalen naar de kerk van Nieuwrode en de klassieke rustpost De Losting.

Chris moet er vandoor, sportief wandelend, wij nemen ruim de tijd voor een babbel met Sabine & Freddy. We gaan hen achterna over de kasseitjes van Grootveld. Een holle weg ook met een veelheid aan frisgroene varens, de Sint-Jansberg op. Pinot Noir, één van de vele wijnakkers hier in de omgeving. Zakken naar een graanvlakte, het Houwaartsgat. Kapel ter ere van Sint-Jozef-onder-de-Linden en Krissie (Lint) wordt onze gezel. We trekken de natte bossen in rondom het kasteel van Horst. Heerlijk wandelen is het. Heuveltje op tot de kerk van Sint-Pieters-Rode en de rustpost ‘bij Roger’. Veel bekend volk hier, de dapperen van de 50 km. Ook een mokkende Chris want ergens fout gelopen en uit zijn ritme.

Krissie achterna voor een lokale lus. Volgen een pas gemaaid graspad, geleidelijk klimmend waar de 30 km er alleen vandoor gaat. Tot helemaal bovenaan de Galgenberg en genietend van een weliswaar mistig vergezicht. Willy & Marij lopen voor ons uit. We gaan wat kasseitjes dokkeren om terug een verdiepingetje lager te geraken bij de twee pauze ‘chez Roger’. Voorzien ons voorbeeldig van zedig vocht en trekken verder richting Geestmolen. Wandelen door halfopen terrein, verhard en onverhard in het gezelschap van Hobohem Linda, ook al sportief wandelend. Een heel pittige klim, kort en krachtig en we stappen richting Panoramastraat, die zijn naam niet gestolen heeft. Vervolgen door het hoge gras en een strookje fietspad, de Bennenberg af. Langs een aanplant van coniferen tot De Losting.

Sportieve Linda kan zich slechts 7 minuten pauze veroorloven, wij nemen het breed. Kraaikant is een stevige klim tot de Sint-Jobsweg. Al heb ik wat hinder in het hoofd vanwege het drukkend klimaat, ik steek op elke helling een tandje bij, gewoon goesting. Stappen door akkerland, wat we een strookje echt letterlijk dienen te nemen. Dan weer zachtjes klimmen langs de A2 – Linda laat hare zot zijn kuren uitwerken. Onder de snelweg door, een laatste strookje steenweg, een laatste strookje veldweg … en toen was er Duvel.

De commentaren aan de finish zijn unaniem lovend. Linda, de schat, biedt ons een lift aan tot het Schoonselhof. Kunnen wij uitbollen per 2 pk tot in Hemiksem en zijn een uurtje vroeger thuis dan voorzien. Bedankt meid, daar drinken we nog wel eens ene op !   

FOTOREEKS

 

20:54 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -g

18-02-16

16.02.2016 Euraudax te Gent

Eindelijk wordt er stralend weer voorspeld. Ik waag het er op een dagje vakantie te nemen, de Euraudax van Gwy en zijn maatjes was vorig jaar toch zo mooi ! Mijn treinreis vanaf ’t Antwerpse Zuid tot Gent-Dampoort is zo voorbij. Heb dan ook het gezelschap van Linda & Kim, de Hobohemmers. Om 10:00 gaan wij aan de koffie, de stations cafetaria loopt druppelsgewijs vol. Met meer dan 70 zullen we de 25 km vol maken. Tot mijn verbazing zijn ook Diane & Rudy van de partij.

We starten in uptempo over het plein van de Vooruit naar het Groot Begijnhof van Sint-Amandsberg. Er volgt een pracht van een oud kerkhof en vervolgens volkstuintjes onderaf een spoorbaan. Meteen een sterke start dus. De reeds wat gerekte bende stapt stevig door de Gentstraat tot de basiliek en bedevaartsoord van Oostakker. Kort lusje rondom de bidweg en een eerste pauze, we zijn een uurtje onderweg. Langs straten met beloftevolle namen zoals Zingemkouter en Lijnmolen stappen we in een half uurtje tot waterrecreatie Rozebroeken. Hoog tijd om de schoofzak aan te spreken, klokslag 12:30.

We zetten onze weg verder door het gelijknamige park richting Gentbrugge. Pikken er een oude Schelde-arm op ruim begroeit met wuivend gelig riet. Terug richting stad nu langs een spoorbaan en gele flatgebouwen. Ik begrijp dat we in Gent-Zuid zijn. Onze kopman houdt van tempo, ik moet een tandje bijsteken om bij de voorwacht te blijven. Neem geen tijd voor nota’s, wel voor foto’s en goed rondkijken. Zeker in de Pieter Vanderdonck doorgang waar de ‘miekes’ lonkend hun koopwaar ten toon spreiden. De langgerekte bende stapt stevig door de winkelstraten tot Sint-Michiels en de Korenlei. Wat een prachtig uitzicht over de zonovergoten historische stad heb je hier ! Dit is genieten. Nog wat keren en draaien door smalle straten met tingelende trams. Gwy biedt ons zowaar een terrasje aan onder de toren van Sint-Baafs. We rekken het even langer dan gepland want het is hier zalig in het zonnetje.

De laatste etappe loodst ons voorbij het Justitiepaleis en langs de waterpartij en platanen van Coupure Rechts. Krijg onderweg regelmatig tekst en uitleg van Linda, de meest Aantwaarpse van alle Gentenoaren. We duiken een begijnhofje in met prachtig wit gekalkte muren.

Toen merkte ik dat Prinsenhof de naam was van de straat.

De straat waarin je woonde, de straat met jouw gelaat.

Ooh, ooh Rosanne (het zal mij de komende dagen niet meer loslaten)

Binnenwegjes langs Bachtenwalle en de omgeving van het Gravensteen. Afsluiten doen we langs de oevers van de vele waterpartijen die Gent rijk is. Vond ik de eerste helft minder geslaagd dan vorig jaar, de omzwerving door de binnenstad daar kan ik eindeloos van genieten ! Bedankt Gwy en zijn maatjes en tot volgend jaar, hetzij bij de Ghemalco Arena of misschien wel voor een heuse Wallydax …    

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/16022016Gent

21:43 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -g

06-01-16

03.01.2016 Beekakkers te Gierle

 Ik verkies de trein boven de bus naar Turnhout. We krijgen er het gezelschap van Luk (Kessel-Lo) die samen met ‘zijn’ Jacqueline knooppunten aan het lopen is net over de grens bij Goirle. Kwartiertje bus en we zijn in de overvolle startzaal van Gierle. Zo vroeg in het jaar komen de klassiekers bij elkeen aan bod ook al wegens een klein aanbod aan leuke tochten. Na de vele Nieuwjaarswensen trekken we ons op gang voor een lokale lus van 8,6 km. Achterafjes en vervolgens tarmacjes langs weide en hooiland dat mooi groen staat. De hoofdschotel betreft hier bos Grotenhout met zijn prachtige ven. Geen witte reiger te bespeuren dit jaar la lopen we vrijwel rond de volledige plas. Een paar prachtige dreven en we mogen weer door de landelijke Kempen wandelen gevolgd door de woonkern van Gierle. Kwamen we clubmaatje Peter tegen vanmorgen, nu zijn (Ko)Jack & Chantal aan de beurt met hun respectievelijke echtelieden. We hebben wat om over na te kaarten zoals ingewijden weten. Het reilen en zeilen van een wandelclub durft al eens over hobbelige paden te lopen.

Even pauze en daar gaan we weer langs windmolen In Stormen Sterk uit 1837 en nu netjes gerestaureerd. Ouder dan mijn grootmoeder mijmert Linda. Straatjes sturen ons naar de wijk Hemeldonk en zijn kerststal met levend vee. Veel valt er niet te tellen, twee schaapjes, kalveren en een ezel. Zandpaden komen nu aan bod. Flaneren door dreven in een halfopen landschap langs vervellende platanen. Poeyleheide, dan weten we de rustpost vlakbij. Veel te druk en te warm in het aftandse zaaltje en dus doen we een terrasje uit de wind. Perfect mogelijk deze winter die er nog geen is. Traditiegetrouw hebben we een lusje van ruim 5 km voor de boeg. Wat chalets en vervallen woonwagens in de bossen gesierd met rododendrons in de knop. Halfopen terrein langs een zeugenhouderij en dan terug de bossen in. Slingeren ons een weg over knoestige paden en rustige tarmacjes terug naar de nu al wat kalmere rustpost. Toch houden we het bij een tweede terrasje en wat bijpraten met onder meer Kathy en Hans.  

Een kleine negen kilometer nog tot de finish. We beginnen er aan heerlijk slingerend door de sparrenbossen. Geen watermolen op de AA voor ons dit jaar maar rechttoe rechtaan naar de steenweg die vanaf Tielen en Lichtaart komt. Aan de overkant voert een tarmacje ons tegendraads voorbij diegenen die een kortere afstand lopen. Bij Kwakkels gaan we er weer vandoor, landelijk en op ons eentje zo lijkt het wel. Het fietspad slingert zich in ruime bochten door de Witte Beemden en Gewad. Heel in de verte de vier IJsetrippers, Fabian en zijn maatje uit Peruwelz, Kathy & Hans. Ook achter ons komen nog enkele dapperen aanzetten in ver gespreide slagorde. Strookjes donkere AA en dan zetten we koers naar de finish. Zitten Jack & Chantal plots op de hielen, zij hadden zin in een extraatje. Sluiten het weekend af met een Duvelke en reizen vlotjes terug naar de Koekenstad. Solden en koopweekend zorgen er voor een afgeladen volle bus, een bonte bende van alle kleuren en leeftijden. Ik heb nog een paar dagjes vakantie te goed om Beneluxwandelen wat bij te werken in functie van 2016. Zie dat best wel zitten … twee dagen uitslapen.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/03012016Gierle

21:35 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -g

03-06-15

30.05.2015 wsc Langdorp te Gelrode

Vandaag reizen we nog eens met de trein. Vanaf Antwerpen-Centraal is Patje Kloek onze gezel. Is nauwelijks meer dan een halfuurtje tot Aarschot …als er niks fout loopt. Tussen Booischot en Begijnendijk rijden we echter stapvoets omdat een onverlaat een bareel in winkelhaak gereden heeft. Neen, de vertragingen zijn niet altijd de schuld van de NMBS.  Een aantal wandelaars laten zich afhalen door de organisatie, wij hebben met dank aan Google Maps een extraatje van drie kilometer voorzien. Jefke muist er alleen vanonder, heeft nog een ander lusje op zijn stafkaarten ontdekt. De Papenakkerstraat blijkt een pracht van een donkere, diepliggende holle weg te zijn en onze eerste klim van de dag. We staan inderdaad binnen het halfuur in de zeer bekende startzaal te Gelrode. Het is er redelijk stil.

Patje vat zijn looptraining aan, wij wandelen aan een rustig tempo de heuvel op richting A2. Onder de snelweg door en dan verder door granenakkers afgezoomd met prachtige klaprozen. Het parkoers golft zachtjes, vanaf elke heuveltop mogen we genieten van fraaie vergezichten over het Hageland. Lopen langs Kraaikant onder meer door een donker paadje dat we niet kennen en zakken dan naar Nieuwrode en rustpost De Losting. Kunnen er ons een geïmproviseerd terras veroorloven, het is heerlijk lenteweer.

Vertrekken in een andere richting dan we gewend zijn, de Bennenberg op en de drukke steenweg over. Onverharde paden loodsen ons door het groen. Bij Grootveld gaan we een prachtig kasseitje op, holle weg met weelderige knalgroene varens aan beide kanten, heerlijk ! Donkere holle wegen en zelfs vlondertjes gaan we lopen rondom de Sint-Jansberg tot het Houwaarts Gat. Door de open velden nu tot de kerkwegels van Sint-Denijs Houwaart, stemmig kerkje met een rommelmarkt in zijn tuin. Het kleuterschooltje er net naast dopen wij om tot ‘bij Irène en Roger’ onze tweede rustpost van de dag. Opvallend hoeveel nieuwe stroken wij al liepen vandaag !

De lokale lus zetten we in bij wat hemelse dreiging. Lopen dan ook nog eens fout bij een doorsteekje tussen huizen. Correctie dus en dan het veld in richting Walenbos. Ik weet dat het hier erg nattig kan liggen maar dit jaar blijken alle paden er goed begaanbaar. Bij Motbroek verlaten we het bos, ruilen het in voor wat tarmac en graspaden langs graanakkers. Weer is het genieten van prachtige vergezichten. Bij de kapel OLV Roeselberg wordt de afdaling ingezet. Er wacht nog een strook Walenbos, leuke paden langs rossige waterloopjes. Veel ijzer in het grondwater waarschijnlijk. Nattige paden zijn beter begaanbaar gemaakt door het aanbrengen van stukjes boomstronken die echter op hun beurt wel eens glad kunnen zijn. We zijn algauw vijf kwartier onderweg voor nauwelijks 5,7 km. Ik jen er Roger wat mee maar je hoort ons niet klagen want dit is een prachtig parkoers.

Terug naar Nieuwrode nu. Langs weilanden en een bosrand over tarmac tot een drukke steenweg. Aan de overkant wachten vers gemaaide graspaden langs de waterkant. Ze zetten ons af bij het kasteel van Horst (de Rode Ridder). De parkoersmeester laat ons de burcht van alle kanten bewonderen en trekt dan weg langs waterloopje De Losting. Weer heerlijk flaneren door bos en wei. We denken alleen te wandelen maar worden plots ingehaald door Carine & Dirk. Lang geleden dat we die nog gezien hebben en keuvelend lopen we samen tot Nieuwrode, hebben heel wat te vertellen.

We posteren ons weer op ons terrasje van deze ochtend en slaan een praatje met een koppeltje met duidelijk Brusselse roots. We trekken alleen verder voor onze laatste etappe. Stilaan weer de heuvel op, stevig klimmend door een prachtige, donkere holle weg. Hebben nog een omzwerving door de akkers te goed tot de A2. ’t Hellegat laat ons nog eens genieten van een prachtige holle weg en dan wandelen we langs appelen en peren in wording. De laatste paar kilometer zijn nog behoorlijk pittig, bergop langs Klarenbos en stevig dalend langs de Groenenweg. C & D zijn ons dan al lang weer voorbij gestoven.

In de zaal zitten Hennie & Theo ons op te wachten, onze meisjes lijken wel twee zussen zo hartelijk gaan ze met elkaar om. De broertjes De Keyser worden ook onze tafelgenoten. We zijn het er allen over eens … dit was weer eens een schitterend parkoers vandaag. Van waar blijven zij toch al die nieuwe paden halen ? Een goede verstandhouding met Natuurpunt blijkt te helpen. Tja, we zijn weer eens bij de laatsten om de zaal te verlaten. Zullen pas om 21:00 thuis zijn. Het was genieten met een grote G. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/30052015Gelrode    

 

21:22 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -g

19-03-15

15.03.2015 Florastappers te Gentbrugge

Linda komt op zaterdagavond met het idee onze zondagse planning volledig om te gooien. Startlocatie Gentbrugge ligt op nauwelijks 3,5 km van station Gent-Dampoort, vanuit Antwerpen elke halfuur bereikbaar. Moeten er een drietal keer de weg vragen alvorens in het Nederlands antwoord te krijgen. De Dendermondse Steenweg en aangelanden blijkt een ruime, hoofdzakelijk Turkse, winkelstraat te zijn. Het valt ons intussen op dat bus 3 regelmatig voorbij rijdt. De startzaal blijkt aan zijn eindpunt te liggen, net onder de befaamde brug met zijn trajectcontrole !  Ik heb mijn huiswerk wel echt niet goed gemaakt gisterenavond !

In de ruime zaal meteen veel bekenden, Lut & Luk, Tiny & Danny, Oma Kodak en Chris. Onze eerste honderden meter langs een groene plas en een bosje stappen we met die van Giesbaarge. Zij stappen slechts de 14 km, trekken nog naar Waasmunster wij gaan stoer op weg voor de 30 km. Bij een druilerig zwerk wandelen we door een villawijk richting natuur. Krijgen een fraai uitzicht over moerassen bij Koningsdonk en stappen over wat ik vermoed een oude Scheldearm te zijn om een steenweg te volgen voorbij een kasteel. Bereiken aldus Heusden en stappen door zijn centrum richting schooltje De Klaver voor de eerste rustpost na 4,6 km. Lopen gelijk door richting Hooiwegel en over een tarmacje naar de Sint-Annaplas. Wandelen rond zowat de helft van het ruime water, randje E17, tot een klein bootshuis en de volgende pauze. Hebben nu toch al 8 km op de teller staan en versterken dus de innerlijke mens.

De langere afstanden gaan er meteen hun eigen gang, over een tarmacje tussen autobaan en vijver. Dan de brug over en richting Damvallei, eerst een volgend meer rondend. Heerlijk wandelen in het groen langs de Handmeerswegel en zijn vlonders dan naar het Kattepad in open veld. Een eerste keer kort ploeteren, verder volgt een heus modderbad. We zakken een paar honderd meter diep weg in gitzwarte brij. Zetten voorzichtig de voeten daar waar onze voorgangers putten maakten, de vingers fijntjes tussen de pinnekes van draad of rond dunne takken geklemd. We komen er lachend en als tweevoeters doorheen, schoenen herschapen in zwarte vormloze massa’s. Aan de overkant van de autobaan ligt De Meerskant op grondgebied Laarne. We mogen wat bekomen van de emoties langs de Lagen Heirweg die ons afzet in paardenmelkerij ’t Kattenheye, onze volgende rustpost.

Zijn intussen in onze nopjes met én parkoers, én markering én ruime schare familiale helpersteams. Een heuse meevaller deze tocht tot nog toe. Kunnen kiezen uit een korte of een lange lus richting kasteel van Laarne en houden het door tijdsgebrek bij kort. Koeweglos door de weilanden liepen we al eerder. Kunnen in het volgende bosje de modder handig ontwijken. Keren op onze stappen terug over goed begaanbare paden en wegen tussen winterse akkers en weilanden. Eén keertje ontbindt de parkoersmeester nog zijn duivels, enkele meters hobbelig slijkpad slechts. We slaan de tweede rust bij de paardjes over, is slechts 4,6 km terug tot in Heusden.

De Lagen Heirweg stuurt ons naar het bosrijke Laarzenpad. What’s in a name, alhoewel, vlonders behoeden ons voor het ergste nat in dit natuurgebied met bosjes en hooiland, In De Hauw genaamd. We verlaten het natuurlijke groen voor weilanden bij Trotlos. Pikken er kortere afstanden op. De parkoersmeester heeft iets leuks in petto, kerkwegels dwars door Heusden, waaronder de lange Boswegel tussen huizen en ommuurde tuinen. Lopen wij graag als afwisseling en stappen dan ook vrolijk De Klaver binnen voor onze laatste pauze. Etienne, de facteur van Nukerke zit er zowaar. Ik vraag hem hoe het gaat en krijg het guitige antwoord ‘oep z’n pitjes meniere’. Hij mag dan wat trager geworden zijn, toch loopt ie nog fier rechtop als een ‘jeune premier’.

 Om Heusden te verlaten speelt onze gastheer opnieuw met de vele kerkwegels. Leuk zolang ze niet geuren naar veelvuldige passages van huisdieren. Dan volgt opnieuw de steenweg van deze ochtend en een leuk ommetje langs moeras en rivier, een woning met herinneringen aan sluisdraaiers ook. Bij Coninxdonck, randje Melle duiken we de moerassige natuur in en komen verderop bij een geboortebos uit. Mooi en kunstig van aanleg. Een kasseitje en een fietspad van recente signatuur loodsen ons naar volkstuintjes en een speeltuin, de befaamde brug als achtergrond dienst doende. Over een leuke houten brug overwinnen we een laatste moeras … en dan wacht den Duvel.

Om 18:00 nemen we bus 3 en zijn binnen de 10 minuten bij station Dampoort. 20 minuutjes later gaat de trein naar Antwerpen … om bij Beervelde midden de velden halt te houden ! Er staat een auto op het spoor weet de begeleidster te melden. Het volgende wat wij horen is een jonge deerne die naar mam belt met de boodschap dat de trein al drie kwartier stil staat ! Natuur en Duvel hebben ons allebei een heerlijk tukkie bezorgd ! Komen met een uur vertraging om 21:00 in Hemiksem aan. Niet getreurd echter, wie wandelden een prachtige tocht vandaag, een nieuwe bladzijde in ons toch al behoorlijk gevuld dagboek. Zeker weten dat deze tocht de volgende jaren terug op ons programma zal staan !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/15032015Gentbrugge

     

 

 

 

21:14 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -g

12-02-15

10.02.2015 Euraudax Gent

Probeer dit jaar elke maand twee midweekse wandelingen mee te pikken. Deze maand moest het vroeg gebeuren daar mijn collega onder het heelkundig mes moet. Na Langdorp vorige week komt de uitnodiging van Gwy en kompanen mij dus heel goed gelegen. Beetje vervelende treinverbindingen en dus zijn de Rupelstappers Linda, Kim & ikzelf al omstreeks 10:00 bij de gastheer op appel. De vaste groep valt druppelsgewijs het kleine stationsbuffet van Dampoort binnen. Tot mijn verrassing zijn ook Alfred (Bornem) en Johny Walker van de partij. Met 62 gaan we op pad en Polleke zag dat het goed was …

Gwy neemt ons op sleeptouw door zijn nieuwe heimat, straatje in straatje uit, langs menige waterpartij, het is allemaal te veel om op te noemen. Ik onthou Sint-Jacobs & de Vrijdagsmarkt. Een straat waarvan de naam veranderd is in ‘Lieve Kleine Piranha’ ook. Een tram dokkert voorbij, blijkt als eindbestemming Moscou te hebben. Wist niet dat we zo dicht bij onze vriend ‘Poetin’ waren (hi,hi). Bij de Korenlei wijst Gwy ons het kleinste huisje van Gent aan. Dan volgen in snel tempo de Oude Vismijn en het Gravensteen, we stappen naar ’t Rabot en een voormalig kloostergebouw. Hof Ten Walle ligt langs een gracht met gelige wilgen. We verlaten stilaan de stad richting oude industriële zone. Ik jen Gwy wat, had hij niet geschreven dat we 12 km van dattum gingen krijgen ? Nu ben je er dus wel zegt ie, verhaal halend. Keuvelend met Clement loop ik midden in de groep over een fietspad langs een lange muur tot de vaart Gent – Brugge. We kunnen pauzeren in De Boei na net geen twee uur echt wandelplezier.

Het druppelt even als we opnieuw vertrekken maar het hemelse nat is van korte duur. Mogen nu het groene Gent verkennen langs Bourgoyen & Ossemeersen. Vlonders loodsen ons door overstroomt gebied richting beter begaanbaar. Schitterend is dit natuurgebied met zijn immense plassen en waterhuishouding van planten en dieren. Een leuke afwisseling in ons parkoers van de dag overigens ook. Even als een troep konijnen een drukke verkeersader dwarsen, we bereiken de watersportbaan. Onvermijdelijk worden dan herinneringen aan Joost opgehaald, veel te vroeg van ons heen gegaan maar zeker niet vergeten. Voorbij AZ Jan Palfijn wacht de tweede rust, gebouw bij de Cercle Nautique de Gand !

Hebben nog een klein uurtje wandelen voor de boeg, wat gaat de dag snel als ie boeiend is ! Enkele straten loodsen ons naar de Coupure Links, we vervolgen er onze weg langs de waterkant. Bewoners en passanten kijken toch wel verbaast op naar deze groep jachtige stappers. Bij de Ketelpoort gaan we echt langs het water lopen, over een houten staketsel achteraf geurende restaurants maar ook vervallen bedrijven. Een paar shopping straatjes met hun onvermijdelijke ‘madammen’ nog en een sociale woonzone, de spoorbaan komt in zicht. Een drankje bemachtigen bij aankomst lukt mijn niet, de dame achter de toog is de toeloop niet gewend. De trein op naar Antwerpen dan maar samen met Linda (Hoboken). Een dikke proficiat aan Gwy en zijn kompanen voor deze heerlijke tocht, hier kom ik graag volgend jaar weer !

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/10022015Gent

 

 

21:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -g

06-01-15

05.01.2015 Beekakkers te Gierle

Geen andere wandelaars op de eerste trein naar Turnhout deze ochtend. Daar komt snel verandering in als wij de bus richting Herentals opwachten. Autochtoon Jules is er natuurlijk maar ook ‘Rendier’ uit het verre Eindhoven en nog een klad anderen die wij niet kennen. Ook in de startzaal te Gierle lopen wij vele bekenden tegen het lijf voor de eerste Nieuwjaarswensen. Zelfs Sabine & Freddy komen uit het West-Vlaamse Ingelmunster afgezakt, beducht voor de Pamelse modderbaden.

Het parkoers bestaat traditiegetrouw uit een korte en een lange lus. Wij hollen onze West-Vlaamse gasten achterna door weidse zonovergoten landerijen. Trekken vervolgens domeinbos Grotenhout binnen. Bij een plas speuren we naar de witte reiger die Denise & Patrick voor ons zagen. Ja hoor, de knappe blanke knaap staat er weg in een hoekje te vissen. We lopen zowat ¾ rond het water en mogen dan genieten van prachtige dreven afgezoomd met spar en beuk. Her en der liggen nog plukken sneeuw. Na de boszone gaan we betonbaantjes lopen bij Lozijde. Aanvankelijk langs hoeves, dichter bij het dorpscentrum door stille straatjes van een villawijk. De eerste 8,6 km zitten er op, tijd voor een heerlijke dampende kom soep. Kwaliteit, hetgeen we hier aangeboden krijgen !

Er valt wat ijswater uit het grijze zwerk als we terug op pad gaan en … net als onze voorganger uit Bladel een pijl missen en onverrichterzake rechtsomkeer moeten maken. Ik had nochtans beter moeten weten, was duidelijk niet bij de les. Onder een boog van beukenhaag stappen we een villawijk binnen om deze even later in te ruilen voor de Kempense polder. De 30 km krijgt een ruim extraatje van fietspaden langs riviertje de AA, duidelijk aangezwollen na de regen van de laatste dagen. De Mazelhoeve is de start van meer bebouwing, langs Kwakkels gaat het richting OLV kapel en de fabriek van IJsboerke. De overkant van de steenweg noemt ook hier Loozijde, maar met dubbele ‘o’ deze keer. De betonbaantjes zetten ons af bij de Tielense watermolen op de AA. Een paar grote hoeves en we duiken de sparrenbossen in met hun chalets en caravans. De meesten hebben duidelijk betere tijden gekend. Heel wat stormschade kunnen we ook opmeten, afgebroken kruinen van sparren,  stronken soms meer dan een arm dik. Pauzeren doen we een tweede keer, letterlijk onder zeil op de Poeyelheide. Yvonne & Albert (Borgerhout) zijn er onze gezellen.

We stappen elk aan onze eigen snelheid, maken het korte lusje door de bossen aan de rand van Poederlee en Tielen vol. Mossen zorgen er voor een helgroene kleur. Verkenshoek lees ik op een bord in de open ruimte. Blijkt te kloppen wan de boerderij is een zeugenbedrijf. We pauzeren een laatste keer in Poeyel. Hebben nog een kleine 8 km voor de boeg. Eerst langs de voetbalterreinen van Gierle en dan door de sparrenbossen. In de bewoonde wereld zondert de 30 km zich weer even af voor een ommetje langs kmo-zone Brulens en landelijk beton. De ganse groep komt weer samen en wandelt gezellig over lange rechte zandpaden door de halfopen ruimte tot de kerststal van Hemeldonk, met echte ossen en ezel. De schaapjes hebben hun eigen stal. Lopen het dorp binnen en maken een ommetje langs de prachtig gerestaureerde windmolen In Stormen Sterk. Ons wandeldagje zit er op, we genieten van Duvel en andere geneugten met onze vrienden uit Borgerhout. Om 17:45 gaat de bus, twee uur later staan we alweer in de Hemiksemse huiskamer. De eerste werkweek van 2015 wenkt …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/04012015Gierle 

 

22:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -g

02-05-14

26.04.2014 Scherpenheuveltocht van de Bosgeuzen

Een blik op het openbaar vervoer en zijn aanbod van dit weekend dwingt ons de wandelplannen te wijzigen. Het is lang geleden en we hebben er beiden zin in, lopen een deel van de Scherpenheuveltocht die de Bosgeuzen elk jaar inrichten. Met de trein tot Bouwel duurt nauwelijks een halfuur vanaf Antwerpen-Berchem, zelfs met omleiding. Dus zijn we nog maar een uurtje weg van thuis als we naar de start wandelen, gelegen in een cafeetje onderaf de autobaan bij Grobbendonk. Tonia, Eddy & gezellen zijn dan al onderweg.

Na de koffie maken ook wij rechtsomkeer terug voorbij De Lindekens en dan de bosstrookjes in van de Kempense Heuvelrug, zand en sparren dus. Aan de overkant van de spoorlijn even wat tarmac maar vervolgens een graspad aan de bosrand, een GR route volgend. De landelijke omgeving verderop geurt nadrukkelijk naar ‘beer’, de boer is druk in de weer. Bij de Kapelstraat blijken we intussen al in Herenthout aanbeland te zijn. We gaan er de steenweg volgen richting waterachtige grens van Noorderwijk & Morkhoven. Waden nu door akkers met koren in de aren al was het al juni. De natuur doet gek dit jaar. Na een kleine twee uur wandelen pauzeren we een eerste keer in het Schedelhof, letterlijk te nemen want een museum van dierlijke schedels. Toch wel iets speciaals dit.

We vervolgen onze weg langs paardenweiden. Bertheide noemen de tarmacjes die we doorkruisen tot een waterzuivering. Opvallend toch hoe de paardenbloem nu al uitgebloeid is en in de witte pluisbol staat. Langs velden met opschietende gewassen  stappen we richting een landdijk. De Spoorwegstraat is intussen een fietspad tussen bomenrijen geworden. Bij het opsnuiven van nog meer landelijke geuren kiezen we voor de Neerstraat en verderop de Oude Zoerlebaan. Rechtdoor tarmacjes waar Linda het even moeilijk mee heeft want ze zit in een dipje. De verlossing van café De Lindeboom in Zoerle-Parwijs komt dan ook niks te vroeg. Koffie zwart, bestel ik aan de toog. Kan niet anders meneer zegt de garçon, wij hebben geen witte …

Na de zwarte stappen we door het dorp richting café De Kruk en dan het fietspad richting Herselt op tot even voorbij de Nete en De Snepkens. Een breed grintpad stuurt ons rechttoe naar Het Rot en de bewoning van Herselt. Door hooiland dat net wordt binnen gehaald gaat het dan naar de Kapittelberg. Betonbaantjes loodsen ons verder naar Vorstheide en zijn bossen, Varenwinkel ook. Het bekende natte stukje en we zijn bij de kerk van Wolfsdonk. Het cafeetje van de oude uitbaatster staat er te verkommeren, wij doen even verderop een terrasje.

De laatste etappe begint met een afwisseling van bewoning en sparrenbosjes. Even een eerste heuvel op en we mogen chalets bewonderen. Testeltse kerkwegen loodsen ons naar zijn centrum. Het zwerk wordt grijs als we de zandstenen dorpskerk rechts laten liggen. Moeten spoorbaan en Demer over om richting Spellehut te stappen. Duiken er een holle, klimmende weg in naar de Wezelbaan en nog meer buitenverblijven. Bij een open plek komt de basiliek in zicht. Wij weten dat het hier, tussen Zichem en Keiberg nog behoorlijk ‘potig’ kan zijn. De parkoersbouwer spaart ons echter, het is vrij makkelijk lopen tot het centrum van Scherpenheuvel. Even langs de befaamde ‘kraampjes’ en we kunnen uitrusten in de binnenkoer van De Pelgrim.

Onze terugreis verloopt niet vlekkeloos. De bus heeft net te veel vertraging om in Diest de trein te halen. We pikken dan maar een frietje mee. Reizen met de trein doen we over Aarschot, Leuven en Mechelen, een omleiding waarvan ze in Antwerpen geen flauw benul hadden ! Tja, we leven in de eeuw van de communicatie …

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/260420...

19-02-14

16/02/2014 Bavostappers te Geel-Bel

Ondanks de vermoeidheid van mijn tweede zesdaagse op rij zich nog laat gevoelen maak ik Linda toch zachtjes om 07:30 wakker. Martin verwacht ons in Geel-Bel. Op de autobaan spelen we een paar keer haasje-over, nemen ook een verschillende afrit en parkeren aan weerszijden van de startzaal. Zo zijn we hé ! Ondanks twee verschillende startplaatsen is het behoorlijk druk in de zaal. De Wilskens vormen ons ontvangstcomité. Na de koffie en de knuffel aan wandelmama Jeanneke gaan we op pad. Beginnen met een lokaal lusje van een kleine 7 km. Het voert ons voorbij de stemmige dorpskerk richting Bruul. Het landschap varieert van halfopen met weilanden tot paden midden de statige sparren. Even wat villa’s kijken ook nadat een omvangrijke groep joggers ons vrolijk lachend voorbij gelopen zijn. Een breed zandpad loodst ons langs opengemaakt terrein. Sparren moeten plaatsmaken voor het herstellen van stuifduinen, lezen we op het infobord. Dwars door de volgende bosstrook komen we bij het geïmproviseerde parkeerterrein en de intussen bomvolle zaal. Kunnen nog net een plaatsje bemachtigen om even te pauzeren.

Lopen nu de andere kant op, dwars door de stoppels van geoogst maïs. Een kort heuveltje op, koning spar domineert weer. Voorbij een jeugdhuis wacht opnieuw de open ruimte. Gaan zwerven door de Netevallei richting Scherpenbergen en De Hutten. Bekend terrein dit. Aan de overkant van een steenweg even wat ploeteren door zwarte smurrie. Pauzeren doen wij in de voetbalkantine van De Zonnekloppers. Gaan vervolgens toeren rond het Meerhoutse centrum. Landelijk langs Gebergte, zo vlak als een pannenkoek overigens, en door het nog jonge Fabiolabos (1991). Komen bij voetbalterreinen uit en stappen door een recente woonwijk stilaan richting Volkshuis en volgende rustpost. Onderweg kijken we verbaasd naar een grasveld vol margrietjes, half februari nota bene. De rustpost zit overvol en het is er veel te warm. We doen zowaar een terrasje in de blakende zon !

Hebben ook hier een lokaal lusje voor de boeg. Een kasseitje voert ons naar de Prinskensmolen en even verder een moderne watertoren. We lopen wat landelijke achterafjes, zelfs door een korte holle weg. Vanaf het kerkhof pikken we opnieuw de nieuwe wijk van daarstraks op en dan gaat het linea recta terug naar het Volkshuis. Gerda en Mon komen er, in ’s zondagse outfit, een pintje drinken. Waar is de tijd dat wij samen Waalse en andere Olat tochten onveilig maakten. Jammer toch dat zij er de brui aan gegeven hebben. Wij hebben nog een uurtje stappen voor de boeg. Achterafjes voeren ons terug naar de Grote Nete en het, inmiddels gesloten, café bij de watermolen. We duiken terug de bestoppelde maïsvelden in. Een breed halfverhard pad voert een laatste keer naar de Nete. Wij verlaten het water voor een donker sparrenbos. Een pad in de open ruimte en langs een gracht ligt er dan weer vettig bij. Kan Martin meteen zijn nieuwe sloffen ‘dopen’. Het is overigens heerlijk wandelen door het niemandsland van weilanden onder een heerlijk zonnetje. Er wacht nog een laatste strook spar en dan kan den Duvel aangesproken worden. Ook Eddy Wils trakteert zijn gasten op een rondje.

En dan is het weer tijd om, bij een prachtige zonsondergang, ons karretje op te zoeken. We zijn de laatste op de wei. Bij de rotonde van Geel Punt is het even zoeken naar de juiste insteek richting Antwerpen. Verder verloopt onze reis vlekkeloos. Hebben weer een leuke dag achter de rug, een aangenaam weerzien bij de Bavostappers ook. Volgende week trekken we denkelijk naar Kathy & Hans in Deinze en zijn prachtige Leie vallei. Tot dan …  

 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/160220...

20:53 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -g

03-04-13

31.03.2013 Heidetochten te Gooik

Er heeft een vinnige discussie plaats bij het busstation van Brussel-Zuid. Ervaren ‘openbaar vervoer’ wandelaars spellen er een neofiet de les i.v.m. bereikbaarheid en opzoekmogelijkheden. Sommigen spitsen stilzwijgend de oren, leren zo weer wat bij. Tja, wij zijn een groep apart, zij die met trein en bus het ganse land afdweilen om de wandelkilometers vol te maken. Een heus ‘niche’ publiek.

Bij ‘de Drie Hamers’ hoog boven Gooik loopt de bus leeg, een tiental stappers kent de weg naar zaal Familia intussen uit het hoofd. We gaan nog eens van het Pajottenland genieten vandaag. Nemen de tijd voor koffie, de ochtend is vrieskoud. Kiezen voor de 36 km met mogelijke variante en gaan op pad. Een tegelpaadje door de akkers voert opwaarts. Een opwarmertje voor wat na de eerste splitsing de ‘afstanden’ wandelaars wacht zijnde de Hutselenberg. Linda heeft het even lastig met het laatste en tevens steilste stuk. Rustiger wegels loodsen ons naar de Saffelberg en zijn kapel.  Daarna komt een pittige afdaling tot een beekje dat we even gaan volgen. In de verte ontwaren we de kerk van één van de Lennikse dorpskernen. Het parkoers golft lekker op en neer. Vanaf de Hallebaan zien we de Kesterse torens voor ons uit liggen. Wij duiken opnieuw en verdieping lager tot de Kwakenbeek, hebben er ons extra lusje opzitten. Stappen even mee met kortere afstanden door weilanden en akkers, met ex-werkmakker Ronny en vrouwtje Marina ook (Ibis Puurs). Moeten langs de Stevenistenkapel dwars door Leerbeek tot de eerste rustpost. In het ruim beklante zaaltje zijn we echt wel aan verpozen toe na 9400 meter wandelplezier.

Bij het buitenkomen een splitsing als een drietand. Wij kiezen correct voor de Kattestraat, een lange, trage klim tot een kerkhof. Met een fantasietje van de parkoersmeester steken we de Ninoofse Steenweg over en vervolgen onze route door stevig golvende weilanden. De mastodont van Sint-Pieters-Leeuw laten we daarbij achter ons liggen. Terug in het dal vervolgen we onze weg langs wegenwerken en vervolgens over brede paden die op oude trambeddingen lijken. Ze zetten ons af in de rustpost Oetingen na 15700 meter. We begroeten er een bekende Brusselaar voor een aangenaam ‘klappeke’. Mogen meteen weer de bolle akkers in. Ze voeren ons langs een oude kapel over half kassei, half gras richting De Motte (Herfeningen). Tarmacjes laten ons zwerven door een vallei bij Raseveld en de Hondsbergstraat. Hof Terhagen blijkt net 100 jaar ouder te zijn dan Linda. Een pittige klim voert er ons langs. Stilaan naderen we Kester en onze volgende rustpost. Zijn intussen al 23600 meter gevorderd. Hebben wat van de zon kunnen genieten en in de valleien onder de wind kunnen lopen. Denkelijk wordt het ooit eens lente.

Meteen na de pauze is het weer klimmen geblazen. De Voetberg deze keer, die ons afzet in weids akkerland aan de voet van de Kesterse Berg. We splitsen weg hoog boven een moerassige vallei. Komen even verder Willy & Mary tegen die informeren naar ontbrekende ‘linken’ tussen hun fotosite en Beneluxwandelen. Zal wat nazicht vragen de komende dagen. Het parkoers wordt nu, zoals ons verteld door zijn bouwer, echt wel pittig. We klimmen langs het motorcross terrein naar een zendmast. Duiken terug naar beneden om … inderdaad meteen weer te klimmen langs een slingerpad. Linda foetert, mist nu toch wel haar wandelstok. Toch bereikt ze voor mij het 186 meter boven de zeespiegel gelegen kruisbeeld. In een rotvaart dendert ze terug naar beneden, langs een kruisweg en een slingerend tarmacje tot de rustpost in Leerbeek. We komen er Katty en Hans tegen, die natuurlijk weer vrolijk op weg zijn voor hun volgende 50 km ervaring.

Met de busuren in het hoofd beslissen wij ook Jacqueline niet te volgen en met de kortere route terug naar Gooik te wandelen. Stappen letterlijk door een maïsveld en kiezen telkens voor ‘natuur’, althans ik toch. Slaag er maar nipt in de voetjes droog te houden. Een laatste klim voert ons naar de bewoonde wereld. We kunnen rustig uitbollen tot de finish. Vele wandelvrienden om een babbelke mee te doen en een heerlijk Duvelke, meer moet dat voor ons echt niet zijn. We reizen tot Antwerpen in het gezelschap van Jacqueline, kunnen we nog wat nieuwtjes uitwisselen. Morgen heb ik opnieuw afgesproken met Martin in St-Agatha-Rode.   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/310320...

12-01-13

06.01.2013 Beekakkers te Gierle

Heb in Berchem station nog net de tijd om met Jefke Nieuwjaarswensen uit te wisselen. Hij neemt de trein naar Landen, wij moeten ons reppen voor de eerste Turnhouter. Het is nog donker als we in Tielen afstappen. Hebben van Jef geleerd de 4 km tot Gierle te stappen, rechttoe, rechtaan over de Gierlebaan, voorbij ’t IJsboerke. We komen er de eerste wandelaars al tegen. Er is wat beweging in de startzaal, maar echt druk kan je het niet noemen. Wel wordt er heel wat af gezoend, het nieuwe jaar ter wille.

We gaan op pad voor onze ruime dertiger. Door villawijken, die stilaan overgaan in meer landelijk gebied met verspreidde hoeves, het vee loeiend op stal. Domeinbos Grotenhout, dat herken ik van een eerdere passage hier, toen in de sneeuw en idyllisch. Ook nu is het lekker wandelen over veelal brede paden in moerassig gebied. We mogen genieten van een prachtig rustig ven goed beklant met watervogels. Lopen er in een weidse boog omheen tot Rooien. Verlaten er waterpartij en bos, ruilen het opnieuw in voor het landelijke. De 30 km krijgt een extraatje aangeboden. Aanvankelijk over een fietspad richting Turnhout, op de terugweg over onverhard langs weilanden. Stappend over een kerkwegel dwarsen we wandelaars van andere afstanden, hoog tijd voor koffie na 8,8 km wandelplezier.

We komen er bevriende wandelaars uit het Waasland tegen (Jan & …), je kan ze overal verwachten. Langs weer andere straatjes en wegels verlaten we opnieuw Gierle. Brem staat in bloei, merels en vinken fluiten er vrolijk op los, af en toe priemt de zon door het grijze wolkendek. De lente is in aantocht, al is het dan pas 06 Januari ! De 30 km verlaat de drukte van de kortere afstanden. Over stille tarmacjes en fietspaden gaan we slingeren langs rosse beken en rivier de AA ter hoogte van Gewad. Bij Kwakkels wordt het terrein even onverhard en dus modderig. Kapel OLV van Bijstand ligt al op grondgebied Tielen. We moeten er de inmiddels drukke steenweg over en landelijk onze weg vervolgen tot voorbij de watermolen op de AA. Duiken even verder het bos in met zijn, dikwijls verloederde, chalets. Slingeren ons een weggetje over de Poeyelheide tot de rustpost bij de KLJ. Zijn intussen al ruim 17 km ver, de knietjes knikken.

Het terrasje heeft ons deugd gedaan, monter vatten we het lokale lusje van 5,4 km aan. Het voert ons door bos en halfopen terrein in een ruime boog door Walravens en Poeyelheide. Het is er rustig, we kunnen lekker genieten van het groene Kempenland. Nog 7,5 km hebben we voor de boeg alvorens de finish te bereiken. Aanvankelijk voeren brede zandpaden ons door het bronsgroen eikenhout. Vervolgens passeren we bedrijvenzone Brulens en gaan dan een breed zandpad op langs weilanden, immer gerade aus. Alle afstanden komen terug samen bij de uit kluiten gewassen kerststal Hemeldonk. Even een kijkje nemen achter de houten schutting, de laatste loodjes nu. Gewoonweg straten lopen tot het centrum van Gierle, voorbij molen in de steigers ‘In Stormen Sterk’. Het is rustig in de zaal waar de meesten zicht te goed doen aan boerenfrikadellen met krieken. Wij houden het bij ons klassiek Duvelke, thuis wacht de choucroute garnie ! Nemen op de terugweg de bus tot Herentals en dan de trein tot Berchem. Zo’n uurtje later kan de vertering beginnen, gezeten voor het peeceetje … om 23:00 gaat ook oma op internet, moet ik klaar zijn met mijn huiswerk.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/060113...

 

13:50 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -g

31-10-12

28.10.2012 Walking Activities Gilze

Wij hadden er al veel goeds over horen vertellen en toch kostte het mij enige overredingskracht om Linda zover te krijgen. We rijden vanmorgen naar Gilze, bij Tilburg, zijn nauwelijks 50 minuutjes onderweg. Geen bordjes naar de startzaal en dus rij ik op een rotonde pardoes fout. Meer dan 5 minuutjes verliezen wij niet. Schrijven ons in de donkere feestzaal De Heuvel in voor de 30 km. Meer durft Linda niet aan, de knieën zijn balorig. Bestuderen de routebeschrijving en vinden de eerste rustpost pas na 22 km. Even navragen bij de organisatie leert ons dat de wagenrusten niet staan aangegeven maar er wel degelijk zijn zo ongeveer na elke 6 à 7 km. Gerustgesteld gaan we op pad.

Hein uit Bladel is onze enige bekende. Wij zullen samen het eerste uurtje volmaken waarna onze wegen scheiden. Koning Winter heeft deze nacht voor een stevig ijslaagje op de auto’s gezorgd. Het is dan ook nog ochtendlijk fris maar ook prachtig zonnig als we ons op gang trekken. Lopen vrij snel de stille gemeente uit langs hoeves met opvallend veel kalveren. Typisch voor de streek, zegt Hein. Volgen een tarmacje dat Alphensebaan noemt door weilanden richting bos. De Chaamse bossen, daar is het waar we hoopten naartoe te wandelen. Aanvankelijk stappen we langs zijn rand met uitzicht op de Tilburgse torens een eind verderop. We dringen dan toch het hout binnen over slingerpaadjes langs sparren, een open strook met rustende heide ook. Bij een groot meer met zandstrand zijn we plots alleen. Hein is er al lang vandoor en onze medewandelaars blijken allemaal af te slaan op de 20 km. Door halfopen landschap lopen wij dan maar alleen verder, langs een parkoers van paarden cross country ook. Even twijfels bij een grote baan, moeten door een klaphek en dan richting een tiental hoeves. Van een wagenrust is intussen nog geen sprake en we zijn toch al zo’n kleine twee uur onderweg. Posteren ons dan maar op een bankje in de zon en spreken de meegebrachte boterhammetjes aan. Volgens de parkoersbeschrijving zijn we 9,3 km gevorderd.

We trekken verder over een fietspad langs de Rielsebaan. Een Nederlands trio neemt onze plaatsen op het bankje in. Verlaten de steenweg voor een zandweg die langs d’n Ballast loopt, een visvijver midden de akkers. Het volgende fietspad is een strook van het Bels Lijntje, een oude spoorbaan. Delen het met enkele wielertoeristen. Na zo’n kleine 12 km gaat de 40 km van ons weg. Net op dat punt ligt de eerste wagenrust. Een paar bankjes en een bekertje warme drank, meer stelt het niet voor. Voor ons eigenlijk voldoende, als we maar even de beentjes kunnen tot rust laten komen. We duiken meteen weer het bos in, lopen langs de hoge draad van een militair domein. Doet een beetje aan Woensdrecht denken, zegt Linda. Bos wordt bosrand, zandweg wordt tarmac. We lopen rond Landgoed De Hoevens richting Looneind. Klinkerstraatjes voeren er ons langs boerderijen en fraai kleurende eikenbomen zonder vruchten. Opvallend toch dat er dit jaar nauwelijks eikels zijn. De Oude Rielsebaan is een kasseitje dat ons afzet bij de N260, de drukke baan van daarstraks. Even Alphense villaatjes kijken nu aan de overkant bij Reitheinig. We worden terug naar het meer van daarstraks gevoerd en … de tweede beker koffie na 6 km ! Rustposten zullen elkaar nu inderdaad snel opvolgen.

Gelaafd stappen we naar ’t Zand, de grote plas van daarstraks. We wandelen er één lange zijde langs om dan terug de bossen op te zoeken. Heerlijk wandelen is het hier in peis en vree. Aanvankelijk over een breed graspad tussen sparren, vervolgens over een zandweg en dan een tegelpad waar ook fietsers gebruik van maken. De ondergroei van bramen en varens maakt stilaan plaats voor pijpenstrootje, al fraai geel van kleur. Nauwelijks 4 km na de laatste koffie wacht de rust in Camping Buitenlust. Toch maken wij er gebruik van om even wat langer de beentjes te strekken.

Al is het er dan nog zo druk beklant met wandelaars, toch stappen we spoedig weer alleen door de sparrenbossen,merkwaardig. Een uitgekapt terrein blijkt een heus paddo’s paradijs te zijn. Elke stronk telt tientallen exemplaren, de meesten al op hun retour. Berk neemt bijwijlen de overhand op spar maar echt magistraal zijn de hoge gele grassen. Ook dankzij het lage zonlicht lijken wij door een zee te waden, een fascinerend schouwspel. Wij lopen echt wel te genieten. Een lange, rechte, lommerrijke en dus koelere dreef loodst ons het bos uit, de weilanden tegemoet. De hemel is staalblauw, doorspekt met hoge witte wolken. Zweefvliegtuigen worden naar hogere regionen getrokken. Wat een heerlijke namiddag ! De laatste rust bij de boer slaan we over, de finish is slechts twee kilometer verder. Mogen toch nog even op de foto, een leuke souvenir. Langs dezelfde boerderij met kalveren als vanmorgen lopen we Gilze terug binnen. De zaal ligt er haast verlaten bij. Toch blijven wij er bij ‘nat en straf’ even nagenieten van een prachtige tocht. De catering niet te na gesproken haalde Walking Activities moeiteloos het niveau van Olat, Waalwijk en ander Noord-Brabants moois. Dit smaakt naar nog …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/281012...

19:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -g

06-06-12

02.06.2012 wsc Langdorp te Gelrode

Gisteren serveerden de geniale recruteerders van de Belgische spoorwegen mij binnen het halfuur af. Ik bleek een te gesloten persoonlijkheid te zijn om treinreizigers te woord te staan. Na een loopbaan van 30 jaar binnen klantendiensten voor mij heus een leerrijke ervaring. Begrijp nu pas goed waarom de NMBS zo geroemd wordt voor haar klantvriendelijke service.

Maar het is intussen weer zaterdag en dus gaan wij wandelen. Reizen met de trein jawel, al valt het mij vandaag een beetje zwaar. We komen zowaar op tijd in Aarschot aan in het gezelschap van ondermeer ons aller Herman. Zijn met te veel voor de pendeldienst van onze gastheren (een dame) en beslissen de drie kilometer tot de start in Gelrode als opwarmertje te gebruiken. Krijgen al een prachtige holle weg cadeau bij de Liedeberg. Bereiken de startzaal samen met ‘pakkeman’ Paul en even later clubmaatje ‘cowboy’ Luc. Toch vertrekken we naar goede gewoonte onder ons tweetjes. Mogen meteen klimmen langs Panhof, de eerste holle weg van het parkoers ook. Lopen op het eerste plateau parallel met de A2. Klaprozen zorgen voor kleur, de graanakkers lijken wel om te zoenen. Bij Hellegat duiken we onder de snelweg door. Vervolgen aan de overkant onze weg door het hoge gras, treintje spelend over de smalle wandelpaadjes. Passeren de lokale voetbalvelden, genieten van het heerlijke vergezicht hoog boven Nieuwrode en beginnen dan aan onze afdaling naar het dorp toe. Een diepe holle weg, even vlak langs de St-Jobsweg en dan echt de vallei in voorbij een zee van margrieten en nog eens papavers. Prachtig toch dat eerste uurtje stappen tot de rustpost.

Na de koffie lopen we een hele tijd vlak. Maken langs de Bennenbergweg en rijpend koren een ommetje rond het dorp en zetten dan koers naar de Panoramastraat, klimmen dus. Even parallel met de vallei lopen nu, lekker hoog en genietend van prachtige, bosrijke vergezichten. Dan een steile duik langs een pad van ijzerzandsteen. Oude, verweerde tarmacjes loodsen ons vervolgens door weiland. Het bospad na de splitsing wordt droog gehouden door haksel, Winge & Losting noemt het natuurgebied waar we mogen van genieten. Vanaf de Geestmolen lopen we net niet St-Pieters-Rode binnen. Een volgende holle weg stuurt ons terug een landbouwplateau op. Rijpend koren heeft er zijn typische geur, heerlijk ! Finaal duiken we de Rodeberg af tot de rust onder de kerktoren van Kortrijk-Dutsel. Als een verre schaduw volgt ‘cowboy’ ons, met zo’n kwartiertje vertraging. We houden een gezellige babbel, wisselen nieuwtjes uit maar stappen dat doen we elk op onszelf, typisch toch voor afstanden wandelaars. Wij voelen er ons goed bij.

Moeten opnieuw de Rodeberg op om daarna over weer een ander plateau met zijn geurend koren te wandelen. De bossen houden we als aangename groene horizon deze keer. Duiken via ondermeer een fantasietje over gras richting kasteel van Horst, een must voor deze tocht. Voorbij het prachtige gebouw en de schattige jonkies op het water stappen we de kasteelbossen in. Heerlijk flaneren is het hier langs dreven en grachten met een pracht aan fiere varens ook. Komen het bos uit bij Terheide en moeten een zachte heuvel over om opnieuw in Nieuwrode te geraken. Strookjes holle weg zoals we het graag hebben. Onverwacht komen we bekend volk tegen. Hennie waagt zich voorzichtig aan een klein tochtje terwijl Theo stoer als immer de 50 km loopt. We beslissen als trio de laatste kilometers vol te maken, hebben ook zo veel te vertellen, zelfs zonder op de kast te zitten.

Nieuwrode raak je alleen maar klimmend uit en dat is deze keer niet anders. We passen ons tempo aan de Kleine Smurf aan. Genieten op de top van de heuvel nog een laatste keer van het magistrale vergezicht. Gezellig keuvelend gaat het dan door de akkers richting A2. Duiken onder de snelweg door, passeren het dierenkerkhof en stappen het Kloesebos binnen. Genieten samen nog lekker van het groen en wandelen door een paar straatjes finaal tot de finish. Hmm, nu een koel Duvelke en onze dag is weer geslaagd. Kom Jefke daar binnen, hij moet natuurlijk het nieuwe gerstenat dat hier aangeboden wordt proeven, is niet voor niks een ‘biersteker’. Gelaafd stappen we samen de drie kilometer terug naar het station van Aarschot, reizen gezellig tot Antwerpen-Berchem. Hebben weer een leuke en zonnige wandeldag achter de rug.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/020612...

15:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -g

22-05-12

17.05.2012 Les Goé-Lands

Voor Linda wordt het een ontdekking, ik was er vorig jaar voor het eerst en overweldigd door het prachtige parkoers. Vanaf Brussel-Noord krijgen we het gezelschap van Eddy (fotograaf) en Liliane, vanaf Verviers ook van Marc uit de Brusselse rand en nog een paar andere wandelaars. In het spiksplinternieuwe stationnetje van Dolhain-Gileppe worden we opgewacht door de organisatie. Vijf minuutjes later staan we al bij de startzaal, service is geen ijdel woord bij de Goé-Lands ! Ik vind op de parkoerstekening geen enkele dorpsnaam. Wordt een dagje bos wandelen zeg ik tegen Linda.

We steken met z’n allen meteen de Gileppe over en stapen voorbij de dorpskerk van Goé de weidse ruimte in. Het is pittig klimmen tussen weilanden met lui grazende koeien en de voor de streek typische meidoornhagen, door menig kantelpoortje ook. De eerste stempelpost volgt al na 2,8 km in een manege. Wij lopen gelijk door. Steeds hoger gaat de tocht, over nu bijwijlen vettige paadjes in het groen. De doorkijkjes geven ons een schitterend uitzicht over de streek met de witte kerk van Limbourg prominent aanwezig. Wij wandelen een heel andere richting uit. Ik herken stroken van vorig jaar, er wacht ons een steile afdaling. Voetje voor voetje gaat het nu van kei tot kei ook tot in het dal bij een beekje. We volgen een fietspad tot de volgende klim zich aandient. Water stroomt er als een beekje naar beneden, ik puf naar boven, berggeit Linda is duidelijk de betere van de groep. Een brede asfaltweg zet ons af bij het stuwmeer van de Gileppe. Een schraal zonnetje houdt er ons gezelschap. Is de ideale plaats voor een koffietje op een terras na toch wel pittige 7 km.

We wandelen vervolgens rond het stuwmeer over een rustig tarmacje. Kortere afstanden verlaten ons langs pittige klimmetjes. Wij lopen lange tijd over de vlakke weg. Ik heb het nodig, het lijkt mijn dagje niet te zijn. Hebben het intussen niet makkelijk met de markering van de route, is nogal dun en soms onoordeelkundig aangebracht. We redden het nochtans vlot. Aan het andere uiteinde van het meer mogen ook wij weer klimmen. Nog dieper de bossen in over een smal paadje afgezoomd met ‘klokkebeezen’. Brede lanen voeren ons steeds verder tussen het frisse groen van beuk en ander loof, soms wat spar ook. De rustpost (km 11,5) wordt een tentje en wat bankjes in bos. Meer dan voldoende voor ons. Een babbeltje later zijn we weer op pad. De N620 is vals plat. Vreemde markering bij een kruispunt, ‘aller’ en ‘retour’ gaan er beiden linksaf. We snappen er niks van en volgen met vraagtekens in de ogen de tarmac bergaf, een paar klaterende beekjes passerend. Bij de volgende dwarsweg wordt  ons veel duidelijk. We komen hier inderdaad twee keer, moeten de eerste maal naar rechts. We gaan weer klimmen over een kiezelpad langs spar en loofbomen door het bos van Escherbach (Fonds Meyer). De zon verwarmd onze bezwete koppetjes, een koekoek geeft de maat. Pfff er lijkt geen einde te komen aan dit lange pad in het groen, aan zijn zachte helling al evenmin. Mooi is het natuurlijk wel en genieten van de frisgroene natuur doen we zeker. Zelfs de immer donkergroene naaldbomen hebben nu helgroene uiteinden als waren het kleine vingertjes. Bij de Route d’ Eupen staat het volgende tentje (km 16,7). Wij genieten er van het lekkere zonnetje tot een frisse wind ons verder jaagt.

Hoog in het landschap lopen wij nu over een vlak, nattig keienpad. Donkere spar en frisgroen loof wisselen elkaar voortdurend af. De ondergroei bestaat uit mossen en hoog opschietende grassen. De 42 km verlaat ons. Een korte klim later komen ze er alweer bij, zei het voor hen vele kilometers verder. Ontwaren we daar geen bekende wandelaars tussen de bomen ? Ja hoor, onze naamgenoten uit Halen zijn ook de beentjes komen strekken. Wij wandelen een stukje parkoers samen. Moeten door een moerassige strook, zoekend hoe de voetjes droog te houden. Daarna volgt een heuse hindernissenpiste. Duidelijk geen puin geruimd na het kappen van bomen. We slaan er ons  zonder kleer- of andere scheuren doorheen en komen bij een klein stenen gebouwtje uit dat dienst doet als rustpost (km 21,9). Onze maatjes lopen door, zij hebben nog een extraatje voor de boeg. Zo ook Jacqueline, Milleke Mol en Bornemse Annemarie. Arboretum Mefferscheid blijkt een galerij te zijn van boomkunst. Er zijn echt leuke dingetjes bij zoals een didactische boom met blootgelegd wortelnetwerk en uitleg over boomsappen en hun weg naar boven. Langs een heus vlonderpad bereiken we een steenweg die we een paar kilometer gaan volgen. Bereiken zo het ‘aller – retour’ punt van deze morgen en denderen in het gezelschap van de Wilskes opnieuw het tarmacje af. Naar links gaat de reis nu bij het volgende kruispunt. We mogen heerlijk flaneren over een breed bospad, vrijwel de hele tijd in dalende lijn. Bij het laatste tentje (km 27,6) komen we Jac & Mia tegen, vrolijk als altijd.

Een korte babbel later vatten we de finale aan. Een smal bospaadje voert ons middels enkele haarspeldbochten terug naar de vallei en zijn steenweg. De parkoersmeester heeft nog een extraatje in petto. Mogen een laatste keer klimmen, eerst trapperig daarna door een gemaaid hooiland. Kunnen we nog eens genieten van dat magistrale uitzicht over deze groene streek en de kerk van Limbourg. Duiken opnieuw de vallei in, de finish wenkt. In het vrolijke gezelschap van onze naamgenootjes maken we een paar wandelaarsdrankjes ‘soldaat’. Het is tijd om afscheid te nemen, ook van clubmaatje Ghislaine. We worden terug naar het station gebracht, waarvoor onze dank. Vlekkeloos en volgens het spoorboekje reizen we terug voldaan naar huis. Nochtans één veel gehoorde opmerking vandaag – te veel bos, te weinig vergezichten. Ook wandelaars blijken met duidelijk omlijnde verwachtingen naar hun afspraken te vertrekken.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/170512...

15:50 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luik, -g

14-12-11

11.12.2011 De Duintrappers te Ghyvelde

Alhoewel Kareltje ons gisteren even aan het twijfelen bracht, blijven we toch bij mijn eerste ‘gedacht’ en rijden de verre rit naar Frans-Vlaanderen voor een ‘grenzeloze’ tocht aan weerszijden de Schreve. Na een vlotte rit van zo’n anderhalf uur parkeren we ons karretje bij de imposante dorpskerk. Hebben we het vermoeden hier weinig bekenden te zullen ontmoeten, niks zal minder waar blijken te zijn. Nog voor we parkeren hebben we ‘Merêt’ Mon en Gerda al begroet, zij zijn op clubuitstap. In de zaal de Keizer van het Heuvelland, die ons gewoontegetrouw van de laatste wandelnieuwtjes uit de regio voorziet. Wij zijn al warm voor de nieuwste roodgele streekroute, Gilbert !

Het parkoers dat start vanuit een knappe, moderne zaal, blijkt uit drie lussen te bestaan. Wij beginnen met de langste van ruim 15 km. Na een kwartier zijn we toch al 200 meter gevorderd ! Jo en Marie-Louise logeren in Nieuwpoort, Jeroen en Kristel zijn op ontdekkingsreis, zelfs club- en gouwgenoot Jakke en zijn dametje tekenen present. Wij kennen hier warempel meer wandelaars dan als we in onze eigen omgeving lopen ! Eindelijk, daar gaan we dan, langs de kerk richting les Dunes Fossiles. Mogen nog niet door het zanderige domein met zijn kleurige mossen. Lopen er langs tussen de duintjes en kampeerterreinen. Bij café Les Trois Chasseurs bereiken we België (Adinkerke). Even verder bij een Franse en Belgische vlag, eendrachtig wapperend, nog een kleine zaak, Au Retour de la Chasse, de eerste rustpost. Hebben nauwelijks vier kilometer op de teller staan en lopen dus meteen door. Komen Rudy en Rik (Bornem) uit de andere richting aanlopen ! Zij startten in Adinkerke, op een kleine kilometer van het station. Goedkoop reizen deze maand dankzij de ‘shopping’ ticketten van de NMBS. Een korte babbel en we lopen natuurdomein Cabour binnen. Zanderig en met bomen in de grilligste vormen, veel konijnenholen en oorlgosbunkers ook. Stilaan naderen we de autobaan met het vele vrachtvervoer richting Calais en Engeland. Wij keren het de rug toe, alsmede de weidse polders aan de overkant. Lopen Adinkerke binnen, met zijn tabakswinkels voor de Engelse toerist. Steken een bruggetje over een kanaal over en gaan pauzeren na 8 km. Hoog tijd ook voor een vlotte babbel met helper Gérard.

José, Paul en Monique lopen een eindje voor ons tijdens de terugweg. Tot de Retour du Chasseur wandelen we over een tarmacje tussen polder en Cabour. Daarna mogen we onverhard op, eerst langs het vergeelde loof van asperges, vervolgens dwars door les Dunes Fossiles. Samen met Pifke’s wandelteam stappen we tot de startzaal, waar onze wegen uiteen gaan. Willy en Mary zijn onze volgende bekenden, wat is dat toch vandaag, de fine fleur van wandelend Vlaanderen doet het op z’n Frans! Hebben nu een lus van 8,6 km voor de boeg waarvan we perfect weten wat er ons te wachten staat. Lopen Ghyvelde uit, recht de polder in bij de Chemin des Watergangs. Een brug voert ons over de autobaan die naar Calais loopt, alhoewel. Zie ik daar langs de kant geen bord staan met de melding ‘Pas-de-Calais’, verdacht ! Met uitzicht op Kassel- en Catsberg moeten wij de zeer ruime akkers in. Her en der een boerderij of een camping, verder hebben wind en waterzon vrij spel. Een leuk stukje langs de Ringsloot voert ons tenslotte terug onder de autoweg door en verder tot in het dorp met zijn kleine straatjes en bijwijlen dito oude huisjes.

Een laatste babbel met ‘de Jakke’ en kennissen uit Deinze, we hebben nog één lus vol te maken, willen graag voor donker binnen zijn. Is eigenlijk de enige lus die we niet kennen van een vroegere wandeling hier. De parkoersbouwer stuurt ons gehucht Le Meul’hoeck in. Rond een grote vijver zijn tientallen identieke witte huisjes gebouwd, van zeer recente signatuur. Wij lopen een grote rechthoek waarvan de eerste twee zijden uit tarmac bestaan. Daarna volgt onverhard langs weilanden om tenslotte te eindigen met het golvende terrein van lage duintjes. De finish wenkt. De zaal is al bijna verlaten. Wij houden het ben één Grimbergen en vatten de lange terugweg aan. Het is inmiddels al donker. Linda doet een hazenslaapje terwijl ik mijn aandacht nodig heb in het erg drukke verkeer. Hebben weer, het vierde op rij al, leuk weekend samen er opzitten. Lindake is er vlotjes doorheen gestapt al geven de knoken de tweede dag wel aan dat de limiet bereikt is. Woensdag denkelijk opnieuw GR in de buurt van Mons, als de weergoden mij gunstig gestemd zijn. Het laatste weekend voor Kerstmis staan Capelle-a/d-IJsel en Kontich op het voorlopige programma. Tot dan …   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/111220...

20:23 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, -g

09-08-11

07.08.2011 Kempische Wandeldagen Olat tussen Geldrop en Mierlo

Geen treinen vandaag wel koning auto want Linda gaat mee op stap. Ik heb min of meer afgesproken met de beide Peters ergens tussen 08:30 en 09:00 van start te gaan. Onze Eindhover is op post, de snelle Belg is al gaan vliegen. Als drietal gaan we dus op pad, zo ongeveer de omgekeerde weg van gisterenmiddag langs het kasteel van Geldrop en de binnenstad. Wandelen een eindje langs de Dommel, gezellig keuvelend en kiezen dan voor brede bospaden die ons over de A67 zullen leiden. Bij de splitsing twijfelt Peter even en kiest dan toch voluit voor zijn Belgische gasten en de 35 km. ’t Is nen echte hé ! Met nog een Belgisch duo uit Zonnebeke in onze buurt lopen we een eindje langs de snelweg en vervolgens het halfopen landbouwgebied in. Het eerste stukje Strabrechtse Heide toont ons een kudde schapen. Mogen het nattere Klein Dommeldal in met zijn weelderige plantengroei van ondermeer in zaad staande grassen.  Komen tot mijn verassing weer in Heeze uit en meer bepaald in Rul en zijn prachtige hoevebouw. Even verder de eerste wagenrust (al is ie dan als II genummerd). Olat’s hoffotograaf Noud houdt ons tot hier op de fiets gezelschap, daarna roept de plicht hem ergens anders op het parkoers.

Na de koffie en onder een heuse hemelse dreiging laat Adje ons genieten van heerlijke graspaadjes kronkelend rond de Kleine Dommel. Even een bosstrook, de echte Strabrechtse heide komt in zicht. We prijzen ons gelukkig dat het niet te warm is, want duiken nu echt wel het open terrein in. Kilometerslang en zo ver je kijken kan, heide in bloei, hoge grassen, een uitzonderlijke pracht. Adje stuurt ons rond een groot ven, wat het oog nog meer afwisseling bezorgd, de wandeling nog aangenamer maakt. Peter merkt het terecht op, het spel van witte stapelwolken accentueert het landschap en laat het tot zijn volle recht komen. Ook Linda is in haar nopjes terwijl ze dapper mee door het zand baggert en over de grindpaadjes stapt. Wij genieten ! In de verte de communicatietoren bij Mierlo en de flatgebouwen van Geldrop, nu nog niet aan ons besteed. Vanaf een langgerekt ven pikken we opnieuw de bossen van spar en zomereik op samen met de kortere afstanden. Het werd een lange etappe tot de tweede rustpost maar ook oh zo mooi, dit wilden we echt wel weer eens meemaken.

Wij vormen al de achterhoede bij de wagenrust, en toch hebben we ruim de tijd om te eten en te verpozen. De 25 en 35 km mogen meteen terug de hei op. Ad heeft nog iets voor ons in petto. Peter vertelt van een grote brand zowat een jaar geleden en daar gaan we naartoe. Beklijvend, dat is het best passende woord voor hetgeen we het eerste halfuur meemaken. Zwart geblakerde boomstammen en gronden, een troosteloze aanblik. Je hoort geen vogel niks, kan alleen maar machteloos naar de vuurschade kijken. Als Ad ons door een bosje van verkoolde berkenstammen stuurt krijg ik koude rillingen over de rug. De dood is hier haast tastbaar en toch … mossen, grassen en sommige planten steken al terug de kop op, één jaar na datum. Aan de voet van verkoolde berken vormen zich twijgjes die al fraai in groen blad staan. De natuur krijg je zomaar niet klein, als een feniks verrijst ze uit haar as, hier zelfs letterlijk. Opgelucht lopen we dan ook opnieuw de groene sparrenbossen in, al zijn we toch danig onder de indruk. Aan de overkant van de snelweg moeten we even wat steenweg lopen. Voorbij een groot preiveld duiken we Sang en Goorkens in, nat gebied met weelderige plantengroei. Deze maakt plaats voor velden van maïs, patat en spruitjes. Langs de Goorloop komen we Mierlo binnen, de rustpost wenkt.

Het terras is volzet met wandelaars en fietsers, het is binnen ook best wel aangenaam en we pauzeren weer voldoende ruim, hebben nog zo’n 8 km voor de boeg. Wandelen voorbij de dorpskerk de bossen in. Mogen nu flaneren over brede zandpaden. Passeren de droog liggende Lis- en Molenvennen. Een paar straatjes nog en onze allerlaatste rustpost in het bos bij het Wolfsven. We praten er een beetje bij met Ad, de begeestering klinkt in zijn stem. Ze vertaalde zich ook drie dagen lang in zijn prachtige parkoersen.  Hebben nog drie kilometer voor de boeg, hoofdzakelijk breed zandpad om echt ‘op zijn ’s zondags’ over te flaneren. Het terras van Schonmoeder is nog goed bezet. Hennie valt Linda in de armen, zijn echte maatjes die twee. We maken er nog een gezellige boel van met onze Nederlandse vrienden en clubmaatje Peter. Bij afscheid worden afspraken gemaakt voor volgende week want dan zijn we met z’n allen weer in Berg & Terblijt. Maar eerst mogen we nog nagenieten. Olat zette hier weer een prachtprestatie neer. De verzorging is er altijd prima en parkoersmeester Ad heeft mij weer eens begeesterd met als absolute hoogtepunten de lus die de 35 km naar Heeze maakte en natuurlijk de Strabrechtse heide en hoe hij ons duidelijk maakte wat er met die schone natuur zoal mis kan gaan. Knap werk en ik ben blij er weer eens bij geweest te zijn.

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070820...

 

17:04 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -g

06.08.2011 Kempische Wandeldagen Olat tussen Geldrop en Heeze

Zelfde oefening als gisteren deze ochtend met het verschil dat Linda mij naar Berchem station brengt. Vanwaar ik mijn reis kan verder zetten, zoals dat zo mooi in NMBS jargon heet. Ben dus opnieuw rond 09:30 bij Schonmoeder en ga  vrijwel meteen van start voor mijn tweede Kempendag. Het is licht bewolkt tot zonnig, reeds warm eigenlijk. Wandelaars die de 80 of 110 km lopen hebben bij de camping een rustpost alvorens met de dagjeswandelaars mee te wandelen. Het valt mij op dat de meesten er afgepeigerd uit zien, de nacht lijkt zwaar geweest te zijn.

Eens te meer vertrek ik richting Kleine Dommel over het rode fietspad. Moet een heel eind rechtdoor en vervolgens door een bedrijvenzone tot een drukke steenweg. Aan de overkant wacht het landelijke groen. Ik pik aan bij Dré Janssens en zijn maatje die uiteraard de 110 km lopen. We raken aan de babbel maar omdat ik regelmatig stop om foto’s of notities te maken speel ik ze weer kwijt. Grappig ondertussen hoe een boer zijn melkmachine tot bij de koeien in de wei brengt. De dames staan mooi in een kransje hun beurt af te wachten. Een behoorlijk grote groep wandelaars rept zich door het halfopen landschap van bosstrookjes, wei- en akkerland, langgevelhoeves ook. Adje heeft een graspad onderaf de autobaan gevonden, zelfs mensen die in de buurt wonen schijnen dit pad niet te kennen. De eerste rustpost is druk, erg druk, iedereen praat met iedereen, het is er oergezellig bij een bakje koffie. Ik vind het heerlijk er weer bij te zijn.

Meteen na de rust wacht de brug over de A2 en aan de overkant de Groote Heide. De splitsing is een drietand, 15 - 25 en 35 km gaan elk hun eigen weg. De 35 km wandelaars krijgen een smal bospad langs een diepe gracht onder de sloffen geschoven. Heerlijk lopen is dit, rechttoe, rechtaan. Het parkoers zal de eerste kilometers afwisselen van brede zandpaden langs weilanden tot smalle paadjes door het hoge gras midden het bronsgroen eikenhout. Al loop ik dan niet lekker door de drukkende warmte, prachtig vind ik het hier wel en het wordt steeds mooier. Rondom een vennetje het eerste paars van de dag dankzij bloeiende heide. Weilanden staan vol gele bloemen, een heus tapijt zo ver het oogt reikt. Dichter bij de autobaan wordt de omgeving meer en meer open. Ik wandel door het hoge gras, langs heide en berken met hagelwitte basten. De ondergrond wordt zanderig, ik mag al eens baggeren. Een uitgestrekte plas is haast dichtgegroeid met helgroene planten. Schitterend is dit, puur natuur, ik loop te genieten ondanks koning auto toch wel de rust verstoort. Loop het domein uit en kom bij de tweede wagenrust aan. Het lijkt er even op dat ik alleen ben maar drie kranige dames en een man vallen ook aan op de vlaai. Zij lopen de 110 km en lijken veel frisser dan ik. Hou mij gedeinsd, ben een beetje beschaamd want veel jonger dan zij.

De innerlijke mens is versterkt, ik trek opnieuw het bos in, van pijl tot pijl, eerst over een fietspad vervolgens over zandpaden. Blijkt nog een deel van de Groote Heide te zijn. Bij een camping pik ik de 25 km lopers terug op. Samen wandelen we naar een steenweg en wat hoeves. Het Schaverspad loodst mij onverhard door metershoog maïs en naar de woonkern van Heeze. Wat straatjes lopen tot het centrum en de rustpost net voorbij riviertje de Groote AA. Herr Stahl en zijn Belgische stamgasten bevolken zoals gewoonlijk het terras. Ik neem ook een ruime pauze, zweet als een rund vandaag. Ga weer in mijn eentje op pad. Loop het dorp uit, de Herbertusbossen in. Passeer over een idyllisch bruggetje de Grote AA en zet dan koers over een kasseitje naar het lokale kasteel. De 35 km wandelt rond de slotgracht en voorbij de historische ijskelder, een heuvel tussen de sparren. Het regent even lichtjes als ik terug onder de bomen loop, de bui is zo weer over. Strabrechtse Heide lees ik op het bord, vandaag blijven we in zijn bosrijke gedeelte lopen. Krijg prachtige kaboutershuisjes te zien langs het pad, toch wel erg vroeg dit jaar. Mijn gezelschap bestaat uit een rustig grazend reetje in de verte en dichterbij veel vogels waaronder reigers en piepende roofvogels. Ga een fietspad op dat mij over de Rielloop en de Kleine Dommel leidt. Sta zo terug in Heeze bij Rul en vervoeg de 25 km. Wandel de woonzone uit en ruil ze in voor akkers en volkstuintjes, daarna weer bos. Dit blijkt echter een woonzone te zijn voor zeer gegoede burgers, kasten van villa’s staan hier in het groen. De laatste rustpost blijkt verplaatst te zijn t.o.v. de routebeschrijving. Olat plaatst ten overvloede markeringen om alle wandelaars in goede banen te leiden. Pauzeer dus een laatste keer bij Loek en de dametjes, drinken is erg belangrijk vandaag.

Loop bij De Barrier meteen na de rust onder de A67 door, ben in Geldrop. Ad stuurt mij de wei in richting Dommel. Een prachtig pad langs het water brengt mij in de binnenstad. Bewonder er fraaie burgerhuizen, loop door een meer recente wijk en langs een opgeknapte oude weverij. Wandel dwars door het landgoed van kasteel Geldrop en mag afsluiten met een extraaatje langs het water, pad dat haast overgroeid is met roze orchis. Dag twee zit er op en ik ben netjes voor 17:00 ter aankomst. Peter H. is net op weg naar huis, met de fiets en zonder lekke banden vandaag (lees zijn verslag). Terwijl ik van de Affligem geniet komr ook clubmaatje Peter (Mol) aangestapt, hij loopt hier voor het eerst mee en knikt, ja dit vindt hij best wel mooi. Achter Roland Weyers aan rep ik mij naar het station, met tussenstop bij AH. Ik mis deze keer mijn aansluiting in Tilburg niet, ben een slimme ezel. Gezeten op een bankje in station Rosendaal kijk ik naar een heuse stortbui die het land overspoeld. We zijn aan iets ontsnapt vandaag. Nog één dag te gaan.

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/060820...

 

17:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -g

05.08.2011 Kempische Wandeldagen Olat tussen Geldrop en Nuenen

Na een sabbatjaartje teken ik dit jaar weer present bij Adje’s zomers wandelfeest. Zomers, nou ja, dat moet je er dezer dagen effe zelf bij dromen. Eens temeer is van vanmorgen mistig en dus grijs. Heb een heel reis voor de boeg met niet minder dan vier treinritten over Antwerpen, Roosendaal en Tilburg. En toch verloopt de ganse trip klokvast en volgens het boekje. De routepijlen die Olat vanaf het Geldropse station hebben opgehangen volgens een lichtjes afwijkende weg t.o.v. Google Maps. Voordeel is echter dat je langs het stadscentrum en de prachtige donkere basiliek loopt. Het fietspad over de Kleine Dommel loodst mij naar startzaal Schonmoeder. Inschrijven, bonnetjes kopen en daar ga ik dan, het is intussen al 09:30 en wil mijn 35 km graag afhaspelen voor 17:00 – ook volgens het boekje, dat van Olat dan.

De Duitse ‘sokkenman’ stelt net zijn kraam op, ik heb er nauwelijks oog voor. Passeer de Olat campingplaats, die mij dunner bezet lijkt dan vorige jaren en stap vervolgens langs weilanden en bosjes richting kanaal. Heb oog voor de vele witte lelies aan de overkant tegen de oever aangroeiend. Kajakkers banen zich met forse slagen een weg over het rimpelloze wateroppervlak. Een man geeft voor een viertal vrouwtjes de kadans aan. Raak aan de babbel met een koppel uit Merêt (Meerhout) die ook vaste klant zijn bij Olat. Gulbergen en zijn privaat bosterrein, daar gaat het naartoe. Het slingerende wandelpad lijkt uit het mos gegraven, ligt enkele centimer lager dan de groene grond. Randje golfterreinen gaat de tocht en vervolgens de spoorbaan over. Volg enkele honderden meter een breed zandpad met weids vergezicht over ...weilanden en duik vervolgens opnieuw de bossen in. Uitgestrooide houtsnippers zorgen voor een droge ondergrond. Ik slinger mij een baantje tot de eerste rustpost, naar aloud Olat recept met een grote moor op het gasvuur en hete oploskoffie. Kom hier 4 Schorrestappers uit Boom tegen onder aanvoering van voorzitter Jos.  Lukt mij in België niet ze te ontmoeten, hier dus wel. Adje staat in het midden van de open ruimte als schouwde hij de troepen. Glimlach op het gelaat, hij ziet dat het goed is.

Muis er weer alleen vanonder. Passeer een ven dat er half droog bij ligt, nog steeds niet voldoende grondwater zo blijkt. Schoutse vennen noemt het hier overigens. De 15 km verlaat mij, omringd door meerdere 25 km lopers stap ik evenwijdig met de autobaan en weldra middels een brug er over. Pik aan de overkant de Oude Postbaan op, zand en stroken verhard langs boerderijen en weilanden. Draai de Papenvoortse Heide op met laantjes naar vennen genoemd, al krijg ik deze laatsten niet te zien. Bij erg laag staand maïs, voor de tijd van het jaar, gaat de 35 km er alleen vandoor. Begin aan een lange wandeling door de bossen. Een donkergroen vennetje is prachtig omringd met paars opbloeiende heide, heerlijk. Weet een paar wandelaars achter mij. Door het late uur vrees ik de pijlophalers en drijf mij tempo een beetje op. Kan zodoende uit de greep van de achteropkomenden blijven. Luchten kleuren donker, ik hoop het droog te houden. Kom geen hond tegen terwijl ik zandpad na zandpad uitloop.

Loop het bos uit bij het Wiriegenhof, een typische brabantse langgevelhoeve. Enkele hoeves verder loop ik weer alleen langs bos en wei. Krijg de rustpost in het vizier, een tentje opgesteld aan de kant van de weg. Bankje erbij, net genoeg om even een pauze te nemen en de innerlijke mens te versterken. Heb er 17 km opzitten. Mijn achtervolgers blijken een koppeltje wandelaars te zijn. Ben hen ergens dankbaar dat zij onwetend voor mijn tempo gezorgd hebben. Ik loop zodoende netjes binnen de geplande tijden.

Wandel na de rust Lieshout binnen bij de Deensehoek. Komt dra bij een vaart uit die ik volg tot sluis V. Plezierboten van allerlei slag varen er af en aan. Duik Ruweeuwsels binnen, een nat gebiedje met varens langs weerskanten de graspaden. Vervolg mij weg tussen bos en maïs, een reetje komt even poolshoogte nemen en verdwijnt weer in het struikgewas. Stap naar Rullen en doorkruis het gehuchtje. Weindelenbeemd toont wat zijn naam zegt, nat gebied met populieren bepland. Wissel nu verhard en onverhard af tot molen Roosdonck omgeven door metershoge zonnebloemen, Nuenen, het Van Goghdorp komt in zicht. Traditiegetrouw wandel ik door het park en dit keer ook langs het Van Gogh kerkje en zo naar het centrum. Op het terras van café Schafrath zijn beroemdste bezoeker, goed omringd ...Frans Staal ! Hij trakteert mij gul op een lekkere La Trappe, dit kan ik niet weigeren ! Blijf zodoende ruim een half uur terrassen. De zon is van de partij als ik mij omstreeks 15:15 weer op gang trek. In de Nuenense straten slaan mijn voorgangers aan het twijfelen, keren op hun stappen terug. Ik loop koppig door en blijk gelijk te krijgen, pik Olats gele kleinoden moeiteloos weer op. Gesterkt door de schuimige vitamientjes gaat het met gezwinde pas door de achterafjes van de gemeente, ondermeer langs de Molvense Erven. Loop voorbij een recreatieve plas, op twee kinderen na helemaal verlaten. Moet de spoorbaan over en vervolgens een kasseitje op, voorbij een kapelletje gewijd aan Sint-Antonius. Steenweg op nu tot een dubbele watermolen in zicht komt, de Collse molen op de Kleine Dommel, tevens de laatste rustpost.

Heb nogal wat tijd verloren over die laatste 5,4 km, ben ik moe of had Adje zijn zevenmijlslaarzen aan ?  Nog vier kilometer voor de boeg en ik verheug mij al op het natuurgbied langs de Dommel. Eerst wat weiland en dan het echte werk. De lome rivier kronkelt zich vrijwel roerloos door de rietkragen. Het water staat haast gelijk met de oevers. De wandelaar glijdt geluidloos over het zompige pad. Af en toe zakt ie even in de brij, een Olat wandeling voltooien met propere schoenen dat kan en mag niet. Genieten is dit wel van de pure schoonheid van het water en de weelderige plantengroei erlangs. Een strook kanaal nu, langs de kant van de witte lelies en dan terug naar grachten en vettige paadjes. Knap toch die finale ! Ben zeven minuutjes over tijd binnen. Snel wat vocht opnemen en dan naar het station, treintje komt zo. Wip nog even binnen bij AH zodat ook de nadorst kan weggespoeld worden. Mis in Tilburg mijn aansluiting van één minuutje, ook wel omdat ik onaandachtig ben. Ben zodoende 6 minuten te laat in Roosendaal en krijg daar een wachttijd van 55 minuten voor aan de wandelbroek gesmeerd. Het is dan ook al 21:45 als ik thuiskom. Een hapje eten, Linda informeren over het gebeuren en bedtijd ... morgen dag twee.  

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/050820...

17:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -g

06-06-11

02.06.2011 Les Goe-lands te Goë

Ik heb heerlijk geslapen op de trein tussen Brussel-Noord en Ans. Ben dus net op tijd wakker om te genieten van het prachtige traject dat de NMBS zijn reizigers cadeau doet tussen Luik en Verviers. Xavier en een man van de kuststreek stappen er ook over op het boemeltje dat ons zal afzetten in het stationnetje van Dolhain-Gileppe. Nou ja station, twee assestroken doen er dienst als perrons. Was ik van plan te voet tot de startplaats in Goë te wandelen, er staan twee auto’s klaar voor zes wandelaars. Prima organisatie dus. In de startzaal is het ‘volle bak’ dit is duidelijk ‘the place to be’ voor de wandelaars op deze Hemelvaartsdag. Na de koffie maak ik mij snel uit de voeten, geen extraatje te bespeuren op de parkoerstekening vandaag.

Het is zonnig en warm als ik de voetbalkantine verlaat. De kortere afstanden wandelen meteen naar rechts, de langere naar links. Veel tijd om de spieren los te gooien krijg ik niet, mag meteen een eerste klimmetje in bos aanvatten. Het eerste prachtige uitzicht dient zich aan. Aan de overkant van de vallei ligt de prachtige witstenen kerk van Limbourg te pronken als op een piëdestal te midden het groen. Gewoonweg schitterend dit. Laat meteen het dorp achter mij en begin aan de tweede klim tussen hagen van meidoorn recht de weilanden in. Het landschap lijkt heel sterk op het Land van Herve. Een golvend pad loodst mij naar Baelen. In deze gemeente wacht mij een stevige kuitenbijter, brede betonbaan voorbij een kapel en steeds hoger naar een boerenerf. Even zoeken naar markering en ‘vort met de bok’ genietend van panorama’s haast 360° rond, heerlijk. Kapelletjes zijn hier nauwelijks te vinden wel van die prachtige smeedijzeren kruisbeelden, dikwijls versiert met kunstbloemen en dergelijke. Ik loop verder op de kim van de heuvel tot in Mazarinen waar de eerste rustpost zich bevindt bij een loods na 6,5 km genieten. Neem de tijd voor een colaatje, want koffie is er niet.

Wandel verder op het hoogste punt van de streek tot in Membach. Begin bij Overoth aan een lange, zachte afdaling door de weilanden, nog steeds langs hagen van meidoorn. Een man spreekt mij aan, blijkt Mark uit Wezembeek te zijn. Neem dankbaar zijn open doekje over onze blogs in ontvangst en gezellig keuvelend lopen wij door tot de rustpost van St-Quirin (11,7 km), een tentje bij de Vesder. Mark trekt verder op de 20 km, ik blijf nog wat kletsen met clubmaatjes en Vero & Robert, gezelligheid is weer troef vandaag. Op mijn eentje stap ik de bossen in, spar met een ondergroei van helgroene varens. Escherbach – Fonds Meyer, lees ik op het bord. Het puur natuur pad loodst mij, zachtjes klimmend rond de beboste heuvel. Waar spar loof wordt krijgt de zon meer ruimte om door te dringen en is het echt zomers genieten. Twee wandelaars twijfelen bij de splitsing, zij kiezen voor 42. Het knaagt een beetje maar ik heb niet de tijd om hen te volgen, ga node op de 30 km. Ik blijf heerlijk genieten van de lommerrijke bossen, lekker wandelen is dit. Een dalende weg brengt mij terug bij de twintigers en samen lopen wij naar de derde rustpost, tenten en bankjes in het bos na ruim 18 km. Het is er erg druk want ook de 12 km houdt hier halte. Het grote voordeel van deze tentrusten wordt nog maar eens benadrukt. Je hoeft geen bebouwde kom in en kan dieper het groen binnendringen wat de kwaliteit van de parkoersen zeer ten goede komt.

De Wilskes en Jacqueline stomen voorbij, ik volg hen even later. Daal nu recht door het bos af naar het glinsterende water, het stuwmeer van de Gileppe. Een asfaltbaantje loodst de wandelaars, in het lommer van het bos, rond de plas tot aan de eigenlijke ‘barrage’ waar de mastodont van een leeuw dreigend uitkijkt over zijn omgeving. Moet de trap af en zet mijn weg verder langs het beekje weg van de stuwmuur. Passeer een vijver en loop over een dijkje onderaf het bos verder tot een ‘carrière’ ofte steengroeve waar de volgende rustpost is neergepoot (22,7 km). Het is er broeierig heet zo zonder beschutting tegen de ‘koperen ploert’. Meteen na de rustpost krijgen de langste afstanden een extraatje. Een korte klim voert mij tot de bosrand. Gewoon rechtdoor nu met een schitterend uitzicht over Goë in de vallei en de kerk van Limbourg even verderop. Voorbij de hoeve La Pierresse mag ik stevig klimmen, voorbij enkele weilanden en steeds dieper het bos in. De parkoersmeester heeft een extraatje in petto. Een smalle doorgang in het groen en vervolgens een erg technische, lange en steile afdaling over een pad met losliggende keien. Voetje voor voetje schuifel ik naar beneden. Hier merk ik dat mijn rechterpoot niet naar behoren functioneert, kan er niet echt vol op steunen vanwege de ongelijke ondergrond. Ben al tevreden als tweevoeter onderaf te geraken. Een breed bospad zal mij geleidelijk terug hoger brengen. Het woud geurt heerlijk warm en zoet. De markeringen zijn hier dun gezaaid. Ik heb blijkbaar een goede neus, loop foutloos tot de laatste rustpost, wat niet van iedereen gezegd kon worden. Medewandelaars grommen, zijn een heel eind om gelopen. Al’ neûre barake, lees ik op het bordje van het lommerhuizeke, de zwarte kiosk dus, in het Nederlands vertaald.

Ik heb hier de keuze tussen 4 km (30) en 5,5 km (42). Mijn klok leert mij dat ik voor de kortste afstand moet gaan, treintje wacht niet … Wandel over een breed pad het bos uit en terug voorbij hoeve La Pierresse. Geniet nogmaals van het fraaie uitzicht en duik de vallei in. Pik de andere afstanden op en wandel over een dijkje, denkelijk een oude spoor- of trambaan, in het groen. Wordt nog verwend met een schitterend uitzicht over het dorpscentrum van Goë en zijn grijze kerkje, dat komt piepen tussen de meidoornheggen. Uitbollen doe ik dwars door het dorp en over de Gileppe tot de nog steeds druk beklante zaal. Heb nog net de tijd voor een Scotch van ’t vat, keuvelend met Miel en Peter. We worden netjes terug aan het stationnetje afgezet. Mijn terugreis verloopt vlekkeloos. Kan aan Linda vertellen wat voor een parel van een tocht ik vandaag wandelde. Weet het echt wel zeker, volgend jaar ben ik er weer bij.   

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/02062011Goe

 

 

 

 

21:14 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luik, -g

20-04-11

17.04.2011 Padstappers Geraardsbergen

Ik laat Lindake rustig slapen vanochtend, wandel op mijn gemakje tot het Schoonselhof voor tram 24. Na een rustig ritje tot Gent-Sint-Pieters is het tijd voor een Panos koffietje. Kijk verbaasd op het perron waar de trein naar Geraardsbergen op me wacht. Marina staat hier warempel de Gentse lucht te bezoedelen ! René kijkt mij met lachende oogjes aan vanachter het treinraampje, Diepenbeek is op stap. De rit naar Giesbaarge is zo voorbij, we hebben dan ook heel wat herinneringen op te halen uit de tijd van toen, uit de Lichtaartse oude doos zeg maar. In de ruime startzaal en zijn drukte scheiden onze wegen, we hebben andere wandelafstanden in gedachten. Was plezierig die twee goedlachse Glimburgers nog eens tegen het lijf te lopen.

 

Kurt en gezellen loodsen ons vrij snel het groen in, na een laag tunneltje tussen de vele spoorbanen. De omvangrijke groep wandelaars flaneert even later over de Denderdijk richting Overboelare, tot ergernis van de fietsers die hun zondags tochtje danig verstoort zien. In het eerstvolgende dorpje mogen de afstanden van 22 en meer zich afzonderen. Oef, eindelijk wat rustiger lopen. Kurt doet zijn reputatie eer aan, stuurt ons over smalle paadjes tussen weilanden. De prikkeldraad doet wat ie moet doen …prikken. Een golvend stukje steenweg, dwars door grasland (ook een klassiek gegeven hier) en het onvermijdelijke kasseitje. In de verte ligt de Muur, nog in nevels gehuld. Alle wandelaars komen weer samen en vormen een lang lint op het smalle pad tussen bos en bolle, pas bewerkte akkers. Uit de kerktoren weerklink geklepper. Mijnheer pastoor heeft de wijn klaarstaan en nodigt uit. Over een hobbelig kasseitje en langs twee lieve paarden stap ik naar de eerste rustpost in Goeferdinge (7,5 km). Een makkie, deze eerste etappe. René en Marina vervoegen mij even later op het geïmproviseerde terras, net als ‘de hondjes’ uit Torhout, zonder bouvier Mieke deze keer.

 

Ik moet er vandoor voor de extra lus die 32 en 42 km hier maken. De zachtjes klimmende Elzenstraat zet mij af in weilanden en akkers. Reisduiven scheren laag tussen hoge populieren. Noordoostenwind weet ik van mijn vader zaliger die zelf melker was, en de nevels natuurlijk. Loop op mijn dooie eentje over paadjes door weilanden en populierenbosjes. Af en toe een strookje tarmac, over een nog steeds lichtlopend parkoers. Moet door het nog slapende Zarlardinge en dan terug voorbij de paardjes, heb er 14 km opzitten. Even een slok drinken en daar gaan we weer, met de stoet mee. Kurt stuurt ons over pas gemaaide achterafjes, het droge gras geurt als het beste hooi. Volgen nu de vallei van een beekje, bij het verlaten van het water een tegelpad door de akkers, tot de kerk van Overboelare. Terug de Dender over langs de Majoor Van Lierdebrug en dan …Boelarebos, ik weet, het is gedaan met het lichtgolvende. Inderdaad, de 4x4 wordt aangezet voor een pittige klim door het bos, genietend van de boshyacinten die de wandelaars in geuren en kleuren verwennen. Hé,hé, het kantoorzweet druipt van mijn verdoemenis als ik de top bereik. We duiken vrijwel meteen terug een bos in van spar en later loofbomen. Kurt ontbindt nu echt zijn duivels. Geen metertje vlak komt er nog aan te pas daar in Hoog Buizemont. De pittige achterafjes bezorgen ons wel schitterende vergezichten over het lager gelegen land, heerlijk. Ik ben vandaag trouwens niet zo goed bij de les. Liep al een paar keer bijna een splitsing mis en deze keer is het raak. Wordt teruggeroepen door zij die net achter mij komen, waarvoor mijn dank. Het is warm als ik een bankje in het lommer zoek bij de rustpost van school De Drempel. Heeft zijn naam trouwens niet gestolen en gunt ons een pracht van een vergezicht.

 

Heb slechts 10 km meer voor de boeg en vraag mij af hoe Kurt ons naar de Muur gaat leiden. Het antwoord komt er meteen na de rust. Van hoog in de heuvel stuurt de snoodaard ons door een trapperig natuurgebiedje tot dicht bij de Giesbaargse kerk en Vesten. Haakse bocht en we beginnen eraan, eerst trappen en dan de kasseitjes tot aan de befaamde kapel. Was het leuk Marina ? Een paar honderden meter en een splitsing verder, het Smelterijwegje dat ons afzet te midden de akkers en met een schitterend uitzicht over de Bosberg, het Raspaillebos en meer van dat fraais. Maar we draaien richting Onkerzele en mogen weer klimmen tussen weiland en later langs woningen. Langs de rand van een populierenbosje komen we bij een kasteel uit. De aangeboden karnemelk is geen spek voor mijn bek. Vrolijk en genietend van nog meer paars tapijt daal ik tot de parkvijver om meteen weer de volledige klim te overwinnen. De steenweg over en dan langs de Sint-Adriaanstraat naar de Vesten en de Markt. Het is terrasjesweer, toeristen en wandelaars verdringen er zich tot groot genoegen van de cafébazen. Vul mijn drankvoorraad aan bij een winkelier die stomverbaasd luistert naar de afstanden die wij zoal wandelen. Niks voor mij, zegt hij, zich over het  ronde buikje wrijvend. Ik steek de Dender over bij het sas en wip de laatste rustpost binnen. Korte babbel met Patje, die ook letterlijk niet meer uit de voeten kan. Hij kijkt maar sip en ik kan hem begrijpen. Kop op kerel, het kan alleen maar beter gaan ! Vanaf de Grotestraatbrug heeft Kurt nog een plaagstootje gepland. Een vinnig kasseitje loodst ons terug naar de markt, het volgende zet ons af bij de Wijngaardbrug over de Dender. Dokkerend tussen Wichelse Schooiers vervolg ik mijn weg langs het Kartuizerklooster. Wijk dan van het parkoers af, voltooi de laatste honderden meters langs de brug over de spoorbaan niet meer, treintje komt zo.

 

Korte babbel met één van de broertjes uit Heestert, nummer twee ligt ook in de lappenmand met …voetproblemen ! Wat scheelt er toch aan al die wandelaars de laatste weken, allemaal stukken AAN hun voeten ! Het is rustig op het dieseltreintje richting Gent, geen studenten deze week vanwege de Paasvakantie. Ik ben weer  best tevreden de Padstappers nog eens bezocht te hebben. Kreeg vandaag twee parkoersen aangeboden voor de prijs van één. De eerste helft haast vlak en landelijk, de tweede helft zoals ik het hier verwacht. Goed werk dus weer van deze club waarbij Marina opmerkte dat alles draaide als een goed geoliede machine. Toch vraag ik mij af of Kurt tevreden was vandaag. Er hing nauwelijks stof aan onze wandelschoenen en van modder was helemaal geen sprake. Om in te kaderen met de vermelding ‘hoogst uitzonderlijke Giesbaargse tocht’ dus ! 

FOTOREEKS

  https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/17042011Ge...

22:53 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oost-vlaanderen, -g

30-03-11

27.03.2011 Heidetochten Gooik

Vanaf station Vilvoorde krijg ik het gezelschap van Eddy & Liliane, ook zij zijn vaste klanten in ‘Guuk’. Ik pik uit de ruime keuze van afstanden de 35 km op. Merk een extraatje van 1700 meter in de eerste etappe en besluit dit bij te lopen. Ben verbaasd bij de splitsing net voorbij volkshuis De Cam. De 42 km die ik even wil volgen buigt af naar links waar ik rechts verwachtte. Mijn verwondering zal in de tijd gemeten alleen maar toenemen. Ik volg een groene vallei westwaarts, waar ik de eerste rustpost noordwaarts verwacht. Leuk wandelen is het intussen wel. De parkoersmeester stuurt mij regelmatig een helling op zodat ik kan genieten van prachtige, zonovergoten panorama’s. Voorbij het bordje Strijland komen de eerste kasseitjes aan de beurt met ondermeer de Kelenberg, voorbij een hoeve gedateerd 1908. Dacht ik dus in Lombeek uit te komen, mijn eerste rustpost wordt Neigem. Bekijk de, overigens duidelijke, parkoerstekening nog eens in detail. Inderdaad, de vernuftige parkoersbouwer heeft zijn wandelaars in twee richtingen weggestuurd, zodoende de groep spreidend over de volledige driehoek gevormd door Gooik, Lombeek en Neigem. Ik heb mij mooi in mijn eigen fantasietje verslikt. Heidetochten doet mij dingen doen waar zelfs Wilfried niet in slaagt. Maar ik geef het niet op, vergelijk afstanden en lussen tot ik aan 36 km kom, pitbull als ik ben. Zal vandaag dankbaar gebruik maken van de heen en weertjes tussen Neigem en Lombeek.

Volg dus nu 42 1x richting Neigembos. Blijf over slingerpaadjes onderaf de beboste heuvel lopen, genietend van een zee van anemoontjes, prachtig. Volgt een eerste stevige klim tot de wit geschilderde Woestijnkapel. Dit was een echte kuitenbijter. Mag meteen terug steil naar beneden en dan steenweg Drie Egypten op. Tussen de drommen wielertoeristen door bewonder ik het mooie Pajotse land met zijn pas bewerkte akkers. Weg van de steenweg nu en een trage klim in de velden tot afspanning Den Haas. Hier pik ik andere afstanden op en mag een brede grintweg op het plateau volgen. Wij lopen naar de finish, vertelt een koppeltje mij. Ben ik nu weer fout ? Gelukkig niet, een splitsing brengt soelaas. Loop moederziel alleen naar de eerstvolgende bebouwing. Heb het lastig, de rechtervoet protesteert. Hou het tempo gezapig als ik kerkwegjes uit kassei en tegels opmag tot het centrum van Lombeek. Pauzeren doe ik onder de kerktoren in het gezelschap van Willy & Mary.

Hier sla ik een lokale lus over en pik de 35 km op zoals oorspronkelijk gepland. Mag meteen weer klimmen over kasseitjes en asfalt naar de Hertboommolen beter gekend als de molen van kapitein Zeppos. Krijg nu een schitterend vergezicht cadeau richting Ninove, het Vlaamse land ligt er nevelig bij. Duik Berchembos in, trapperig naar beneden genietend van bermen vol anemoontjes. Het parkoers wordt nu echt wel pittig, even geen meter vlak meer. Tarmacje omhoog en een heuse ruime U in de volgende bosstrook. Hé,hé, stevige kost dit ! Mag uitbollen tussen weiland en van op de Ninoofse Nellekensberg eens temeer genieten van die heerlijke vergezichten. Een korte nijdige klim langs de bosrand, dit is Neigembos. Zachtjes dalen nu tussen statige beuken en duizenden anemonen, afgewisseld met wat speenkruid en het groen van ontluikende hyacintenblad. Elke bank en elke liggende boomstam is er ingepalmd als picknickplaats. De lente is in ’t land, de mens herleeft. Ik verlaat het bos en zet koers naar de Kapel van Bevingen, weet de rustpost van Neigem dichtbij. Enkele honderden meter door open veld en ik ben er. Het gaat in de kuiten zitten, zo’n pittige Pajotten etappe !

Krijg van Eddy mee dat de lokale lus hier best meevalt. Twee splitsingen verder steek ik een steenweg over en wandel blijkbaar richting Lieferinge. Passeer een watermolen en kasteel en volg even een waterloopje. Dan is het opnieuw klimmen geblazen over bonkige kassei, recht de akkers in. Wordt trouwens een ruime lus door boerenland, zonder enige bebouwing en met Meerbeke als verste punt. Lichtgolvend, zo kan je het terrein best omschrijven. Ik volg enige tijd een beekje, loop door een strookje bos, de bomen overwoekerd met klimop tot het naambord Lieferinge en 50 meter verder Neigem. Vreemd hoe dat Vlaamse land soms verdeeld is. Ben dus voor de derde en laatste keer in de Oostvlaamse rustpost. Neem ruim de tijd voor een pintje en ga weer op pad. Loop dezelfde weg van daarstraks met dien verstande dat de anemoontjes nu met open vizier genieten van warme zonnestralen, waar ze daarstraks nog zedig gesloten waren. Passeer Jean, Liliane en Danny. We maken een typisch Brussels grapje bij het aanschouwen van witte schapen die zwarte lammeren blijken voortgebracht te hebben. Moet terug de klim naar de Woestijnkapel overwinnen. Menig wandelaar stopt bij het bord ‘hoeveijs’, ik loop door. Kort voor de top van de heuvel, waar de weg ingebed ligt tussen twee groen dijken, een heuse verkeersknoop. Wandelaars, fietsers, ruiters en koning auto, allen wringen ze zich in twee richtingen een weggetje. Het gebeurt opvallend hoffelijk en met aandacht voor mekaars mogelijkheden. Een verademing toch in deze knotsgekke en ook wel hardvochtige 21e eeuw. Mag opnieuw de velden in en bereik langs een heel andere weg opnieuw afspanning Den Haas. Berendruk is het hier nu, terrasjesweer. Ga terug het brede grintpad op met het immense vergezicht. Koeien bevolken nu het malse grasland. Ik meen in de verte, tussen de bomen, het kasteel van Gaasbeek te ontwaren. Moet de andere kant uit. Nog even een golvend wegeltje als liep je op een richel trotseren en dan zet ik de lange afdaling naar het Gooikse centrum in. In feite een aanloop naar de laatste heuvel van De Cam tot de fraaie dorpskerk en zaal Familia. Clubmaatje Ghislaine heeft blijkbaar ‘compasse’ met mij en trakteert meteen op een Duvelke. En of ie smaakte !!

Gesterkt door het Breendonkse vuurwater wandel ik naar de bushalte, één klimmende kilometer buiten het dorp. Danny biedt mij een lift aan maar ik ga er niet op in. Heb meer kansen op een trein naar Antwerpen in Brussel-Zuid dan in Vilvoorde, beste vriend. Echt rusten kan ik in de overvolle trein trouwens niet, idem dito met de bus naar huis. Mijn botten kraken toch wel een beetje als ik bij Lindake in de sofa ga zitten. Kijk toch met een tevreden gevoel terug op de Camtocht van vandaag. Was echt een voorbeeld van hoe een eenvoudig parkoers echt wonderlijk mooi kan zijn. Met dank aan het team van Heidetochten …en ook wel aan de weergoden.  

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/27032011Go...

22:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaams-brabant, -g

16-02-11

13.02.2011 Les Sans Soucis de Ghlin

In Hemiksem belooft het een zonnige dag te worden. Ten zuiden van Brussel neemt het grijs echter de bovenhand. Plots een reeks auto’s met knipperlichten aan …file en in de verte blauwe zwaailichten. Een kwartiertje later passeren we de plaats des onheils. Het dak van wat ooit een auto was is door de brandweer afgezaagd en naast het voertuig dat dwars over de rijstroken staat, gelegd. Wij huiveren, willen niet weten wat zich hier heeft afgespeeld. De orde van de dag neemt met de kilometers terug de bovenhand. Vlotjes gaat het richting Mons en uitrit 24. We vinden meteen een parkeerplaats binnen het domein waar de startzaal ligt, met dank aan een vroege vogel die al huiswaarts keert.

Inschrijven, een koffietje nuttigen, we gaan op pad. Nauwelijks bekenden in de zaal trouwens, alleen een viertal uit Kester komen ons begroeten. Een eerste kasseitje zet ons af bij de welbekende brug over het kanaal. Daarna mogen we opnieuw dokkeren in de buurt van Mouligneau. Anders dan we gewend zijn stappen we richting verlaten en vervallen station van Ghlin. Vervolgen onze weg over een vettig paadje door de velden. Links de terrils van de Borinage en industrieterreinen, jong en oud. Rechts akkers en jong bos, daar gaat de tocht ook naartoe. Er wacht een lange, trage klim door het nattige bos. Het hoger gelegen deel is droger en beter bewandelbaar. Den, berk en bruine varens vormen ons decor. Waar we een nattig graspad in moeten hebben die van Kester zo hun eigen idee. Denkelijk vinden zij het hier zo mooi dat ze zich een eigenzinnig extraatje veroorloven. Door natte dreven wandelen we vrolijk naar de eerste rustpost. Ronde Maison moet je letterlijk nemen daar in het boshuis van Erbisoeul. Xavier en een koppeltje uit Oudenaarde zijn er onze tafelmaatjes.

De 30km maakt er een ruime extra lus richting Baudour. We mogen, haast op ons eentje, genieten van kilometerslange dreven door het jonge bos. Heerlijk wandelen is het hier,nattig ook zodat we rondom de plassen laveren om de voetjes droog te houden. Bij een watertoren komen we het bos uit. Wandelen langs zijn rand richting Cerabel en het dorpscentrum. Even voorbij de zwarte kerk ligt het parc communal en de rustpost in het maison du Jogging. Blijkbaar hebben de lopers heel wat calorietjes verbruikt. Ze worden snel aangevuld met Kriek, Rochefort en Chimay. Wij houden het bij een colaatje en een boterham, zijn nauwelijks halfweg onze inspanning. Samen met en koppeltje uit Peruwelz vatten we de terugweg aan. Voorbij het kerkhof voert een verweert kasseibaantje ons terug het bos in richting Les 6 Chemins, een klaverblad van wandelpaden. Weer mogen wij uitgebreid genieten van berk, spar, bramen en enkele vennetjes. Ondanks het grijze weer zijn we in onze nopjes. We keren dus terug naar het intussen haast verlaten Ronde Maison. Even een incident met een Vlaamse wandelaar die nog persé en ondanks het late uur op de 30km wil vertrekken. Hij zal het er op wagen zonder afpijling en later sportief toegeven dat hij zich toch wat in de starttijden verslikt had. Een beetje uit mijn humeur vat ik de terugweg aan. Hij loodst ons door Erbisoeul om even na het station en een ruim meer terug resoluut voor het bos en zijn zanderige paden te kiezen. Een dame komt uit de andere richting met een ezel aan de leiband. Het dier bekijkt ons argwanend en we lopen door zonder aai. Komen het winterse, bruin ogende loofbos pas uit voor de laatste rustpost in het cafeetje Mouligneau. Ware het niet van de jonge uitbaters, je zou denken dat de tijd hier bij de houten banken is blijven stilstaan. Wij hebben er een lusje van 2,7 km voor de boeg. Heel eenvoudig getekend maar daarom niet minder mooi. De heuvel op door het bos en terugkeren langs laantjes met een ondergroei van rododendrons voorbij een kasteeltje dat nu dienst doet als kantoorgebouw. Een kasseitje zet ons af in het cafeetje. We pauzeren kort en zetten vervolgens koers naar de finish. Eerst langs een weiland met bruine runderen die hun uiterlijk ontleenden aan de ‘ossekop sturen’ in de fietswereld. Daarna langs het Foret du Bois Brulé. Even twijfels omdat er duidelijk pijlen afgetrokken zijn. Wij lopen verder ons baserend op de snippers rond de nietjes in de bomen ! Doen dat perfect en pikken de draad terug op bij een bakstenen spoorwegbrug. Onderaf het spoor lopen we naar de bewoonde wereld. Een kasseitje zet ons af bij de brug over het kanaal, waterloop die we even zullen volgen. Nog een paar straten en onze tocht zit er op. Bij een heerlijke Chimay Blue (of twee) genieten we na van een prachtige, bosrijke tocht. Sans Soucis liet ons weer eens een wandelhoogdag beleven. Met een gelukzalig gevoel rijden we langs overvolle autowegen terug naar Hemiksem. Linda verkondigt er een blijde boodschap. Het gaat steeds beter met de ‘eendenpoot’, staat er volgend weekend niet ergens een Olat tocht op het programma ? Vindt zij ideaal om over te stappen op de 40 km. Hoor ik daar vogeltjes fluiten ? Er klinkt in elk geval muziek in mijn oren. Houdoe dus en tot volgende week vanuit Middelbeers. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/13022011Gh...

21:03 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: henegouwen, -g

30-03-10

28.03.2010 Heidetochten Gooik

Ik ga een uurtje vroeger slapen dan gewoonlijk en zo wordt de kortste nacht van het jaar voor mij maar heel gewoontjes. Sta om 6 uur al op perron 9 in Berchem. Geen Linkeroever dit jaar maar Gooik, op uitdrukkelijke vraag van een paar kennissen aldaar. In Vilvoorde krijg ik het gezelschap van Liliane & Eddy. Zij kennen in ‘de Midi’ de weg naar de bushalte, handig meegenomen. Een Spitant zal zich bij ons voegen voor de rit tot aan de rotonde met de drie hamers, symbool van Gooik. Onderweg hebben we even het gezelschap van een wandeldame die met haar club op busuitstap naar Ieper vertrekt.

Het is net geen 8:30 als ik mij op gang trek langs de prachtige dorpskerk en de heuvel af voorbij De Cam. Trek de weilanden in over smalle paadjes een eerste valleitje door. Lomberg noemt de eerste zachte helling die mij afzet aan de voet van de Kesterse heuvel. Onze parkoersmeester houdt het opvallend vlak en stuurt mij over lichtgolvende paadjes rond de hoge mast. Ik kan intussen genieten van prachtige Pajotse vergezichten met her en der een dorpje en zijn kerktoren. Bij Paddenbroek pikken we opnieuw de kortere afstanden op en koersen gezamenlijk over een oude trambedding richting Leerbeek. Het vroegere station doet nu dienst als busstalling voor De Lijn. Even verder de eerste rustpost na ruim 7 fraaie, zonovergoten kilometer.

Bij de koffie nog een babbel met mijn Humbeekse gezellen en dan ga ik er weer vandoor. Een lange rechte weg stuurt mij het dorp uit langs een oude kerk en hoeve ’t Verbrand Hof. Zodra de afstanden tot 20km aftakken ben ik moederziel alleen. Wandel langs ondermeer een holle weg parallel met een groene vallei. De mast van Sint-Pieters-Leeuw is mijn baken in het landschap. Een grote witte vierkantshoeve doemt op, deze herken ik van vroegere tochten in de streek. Ik wandel door de akkers richting Elingen. Blijf toch een eind weg van de dorpskern en duik tussen St-Kwintens- Lennik en Elingen de weidse, zacht dalende ruimte in. Moet enkele honderden meter de paden delen met mountainbikers. Eentje verliest zijn vestje en autosleutels in een afdaling, hij rijdt niets vermoedend door. Ik laat een collega fietser stoppen en geef hem de verloren voorwerpen mee. Ben toch blij als ik de ‘stalen paarden’ kan verlaten en op mijn eentje verder lopen richting Gaasbeek. Krijg een eerste uitzicht op het machtige kasteel cadeau en ga vervolgens in het dorp, in de schaduw van het zwarte kerkje rusten na 14 km wandelplezier.

Vanuit het dorp gaat het richting kasteel over vlakke wegen. Onderaf het prachtige gebouw en het heuveltje met wijnranken gaat het richting St-Laureins-Berchem. In omgekeerde richting pijlen van KWB-Falos. Zo kruis ik drie Kleitrappers die deze tocht lopen vanuit Vlezenbeek, ook de wandelwereld is klein. Voorbij het prachtige kerkje van St-Laureins mag ik uiteraard genieten van het schitterende uitzicht over de moerassige vallei bij Oudenaken en zijn kerk met groenkoperen toren. Voor het eerst dit jaar in de akkers de typische ophoging van pas geplante patatten. Over asfalt wandel ik vervolgens van Oudenaken-beneden naar Oudenaken-boven. Uit een gitzwarte hemel vallen gelukkig slechts enkele regendruppels, de naam bui niet waardig. Wandel de Pelikaanberg over en stap, nog steeds over asfalt naar het volgende valleitje. De ellenlange Donkerstraat is ‘zo plat as ne pannenkoek’, enkel de Geynsberg verheft zich even in het landschap. Voorbij een boerderij even wat onverhard en vlondertjes langs een beekje en dan hupsakee terug het asfalt op zacht hellend voorbij Hof Ter Mols. De eerste zwaluwen houden een woeste vliegshow boven de akkers. Ik weet het nu wel zeker, het is lente ! Loop intussen eigenlijk wel een beetje te morren. Deze etappe wordt zo stilaan saai. Ik ben dan ook blij als de laatste honderden meters voor de rustpost terug wat onverhard zijn en met een prachtig zicht op Pepingen met zijn kerkje als op een piëdestal. Pauzeren doe ik na ruim 22km in de loods van fruitzaak Kestergat.

Twijfel of ik het extra lusje van 4km wel zal volmaken al heb ik er ruim de tijd voor. Op karakter begin ik er wel aan. De parkoersmeester loodst mij eerst door een grote fruitgaard, de boompjes in de knop. Vervolgens dwarsen we de steenweg en ontrolt er zich voor mijn ogen een pracht van een panorama met diepliggende vallei. Daar gaat het ook naartoe. Mag er een eindje meelopen met een beekje om vervolgens terug de heuvel op te klimmen en genietend van hetzelfde uitzicht op Pepingen terug te gaan rusten. Dit was leuk, in ben opnieuw verzoend met het parkoers. En het wordt nog beter. Vanaf Kestergat duik ik de vallei in over een dot van een kasseiweg. Sommige wandelaars kiezen voor de betonnen boord. In mij komt de Flandrien boven en ik dokker vrolijk over de ‘kinderkopjes’ wel een kilometer lang. Krijg er warempel een ‘boost’ van ! De langere afstanden gaan rechtsop een veldweg in, letterlijk. Maken een weidse halve cirkel rond de jonge gewassen. Vervolgens doemt Elingen weer op. Ik laat het dorp rechts liggen en wandel opnieuw de velden in voor een lange afdaling naar Gaasbeek. Het kasteel ligt weer prominent te pronken op zijn heuvel. Rechts is het groenige kerkje van Oudenaken een lilliputter t.o.v. de mast van St-Pieters-Leeuw, een bizar zicht. Tientallen bosduiven vluchten van een pas bemeste akker weg als ik er aan kom. Hun vieruurtje is danig verstoord. Storen doe ik mij even verder ook. De paletten waar niemand wou overlopen tijdens de wintertocht vanuit Elingen liggen nog steeds in het weiland. Splitsingsborden zijn al evenmin weggenomen. Gelukkig zijn de tekstblaren wel verdwenen. Ik vind zelfs nog een wandelpijl. Slordig jongens, een wandelorganisatie hoort zijn parkoers netjes achter te laten ! Een laatste kasseitje zet mij terug af in Gaasbeek voor de laatste pauze, ik heb nog 8 km voor de boeg. Voel mij moe maar het zal mij wel lukken tijdig de finish te bereiken.

Onze parkoersmeester stuurt mij een heuveltje op om meteen weer te zakken naar een beekje. Veldpaadjes loodsen mij naar de steenweg die ik even volg. In navolging van twee Kadees stap ik links de velden in. Moet een lange trage helling op tegen een stevige wind in, die stofwolken veroorzaakt. Daarna duik ik naar het centrum van St-Kwintens-Lennik en wijk Zwartenbroek, inderdaad huizen gebouwd in het moeras. Even een strookje papperige grond en vervolgens een asfaltje op voorbij boerderijen. Een dikke fox komt woest uit een stal gespurt. Ik maak een dreigende beweging en hij vlucht in één vloeiende spurt terug het erf op. Van achter de afspanning zet hij vervolgens een grote bek op. Ik moet lachen met zijn vertoning. Er wacht mij nog één hellingetje, kort en krachtig naar de kapel van de Saffelberg. Als beloning mag ik een laatste keer genieten van een prachtig uitzicht van de Brusselse torens tot St-Pieters-Leeuw. Moet de steenweg over en dan deelt de parkoersmeester zijn laatste plaagstoot uit, het vals plat van de Kerkhofstraat. Ik geef mijn iet gewonnen, ga er niet bij liggen maar dender de Tuuverkasj (wat wil dat zeggen ?) naar beneden tot de finish. Ben toch wel blij binnen te zijn.

Drink samen met Padstapper Danny en zijn vrouwtje een lekker Duvelke (of twee). Wilfried en Nathalie willen er nog eentje bij doen maar ik heb er de tijd niet meer voor …busje komt zo. Samen met onze Namurois reis ik terug naar Brussel. Het dametje van deze morgen komt ook net terug van haar busreis. Ze kijkt beteuterd, heeft een valpartij gemaakt en denkelijk een rib gebroken. Ik heb met haar te doen als ze in de schaduw van ziekenhuis Erasmus Anderlecht afstapt. Neem in Brussel afscheid van mijn reisgezel en spoor voorspoedig terug naar huis. Al was deze ‘light version’ denkelijk niet de mooiste tocht die ik ooit vanuit Gooik liep, toch had ze voldoende inhoud om mij een aangename wandeldag te bezorgen. Heb ook begrepen dat Kester later dit jaar een ‘heavy version’ wordt. We zullen onze beentjes al maar insmeren zeker ?!

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

20:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -g

03-02-10

31.01.2010 Padstappers Geraardsbergen

Mijn illustere voorvader bleek een buitenverblijf te hebben ‘en province’. Hij was er blijkbaar een gekend figuur want de lokale bevolking heeft zelfs een wandeltocht naar hem genoemd. Als geboren en getogen Brusselaar trek ik daar uiteraard naartoe. Eindstation Geraardsbergen, meldt de treinbegeleidster door de luidsprekers, het aanwezige treinpersoneel wenst alle wandelaars een aangename dag. De charmante dame komt ons persoonlijk uitgeleide doen bij de middendeur van het tweeledig motorstel, een geste die door de stappers ten zeerste wordt gewaardeerd. De sfeer zit dan ook al goed in de groep van zo’n 20 à 30 wandelaars als wij de groene pijlen naar de Zakkaai volgen. Ik schuifel behoedzaam over het spekgladde parkeerterrein de ruime startzaal binnen, net op tijd om Davy Moerman aan de tocht te zien beginnen. Verder nauwelijks bekenden in de zaal en na de plichtplegingen trek ik mij meteen op gang. Heb mijn koffie al op van in het Gentse Sint-Pietersstation.

Het opwarmertje loodst ons langs de Dender, zonovergoten, het wordt vast een mooie dag. De weg naar Overboelare wordt voor ons Over Boelare want een stevige kuitenbijter. De langere afstanden gaan er vandoor voor een extra lusje. Vanaf het bosje op de top van de heuvel krijgen we een eerste prachtige uitzicht cadeau over de lichtjes benevelde en besneeuwde Vlaamse Ardennen, prachtig. We stappen richting Parochiebos, Deux-Acren en de taalgrens. Kronkelpaadjes loodsen ons door het mini woudje en vervolgens terug de helling af randje weiland. Kiezen nu resoluut voor de vlakte en een leuk eenmanspaadje langs de spoorbaan. Vervoegen verderop de kortere afstanden en lopen gezamenlijk tot de eerste rustpost in schooltje Den Drempel te Hoog Buizemont (7,2 km). Ik wandelde een kleine anderhalf uur over de afstand, deels te wijten aan gladde strookjes, deels aan het nagenieten van de tocht van gisteren.

Vrij snel na de rustpost lopen we terug door het groene Vlaamse land. Het volledig stuk gereden pad dat de afstandlopers onder de sloffen krijgen is een mix van water en ijs. Winter in Vlaanderen. Een pittig klimmend tarmacje afgezoomd met bizar geknotte bomen voert ons tot randje Onkerzele. We keren vrij snel het prachtige uitzicht op de Bosberg de rug toe en wandelen voorbij hoeve Ten Blyckmeersch de andere afstanden terug tegemoet. Samen gaan we spelevaren op de flanken van de befaamde Muur. Vanaf afspanning Belle-Vue (dit laatste letterlijk te nemen) kiest Kurt voor de kortste weg tussen twee punten. We denderen de helling af tot in de nauwe, wat verloederde straatjes van het Vlaamse stadje. Op de markt is de rustpost (12 km) voorzien in het café/clubhuis. Het is er veel te druk en ik beslis door te lopen. Mijn vermoeden klopte, we krijgen meteen ‘de plat de résistance’ aangeboden. In twee schuifjes wandelen we de Muur op. Menig wandelaar hapt naar adem al vind ik de Kloefstraat nog zo geen kwaaie klant. Lopen zowat driekwart rond de top en duiken vervolgens terug de weidse vlakte in aan de Onkerzeelse kant. De dooi zet langzaam in en glad ijs wordt gladde modder, de Padstappers doen hun naam eer aan. Randje Atembeke begint de 32 km aan een extra lusje. Kerkwegels loodsen ons door het dorpje naar Hazendans. Stevig golvende akkers en weilanden randje Bosberg zullen inderdaad wel een uitgelezen ravotterrein zijn voor de langoren uit de buurt. Ik krijg ze echter niet te zien. Moederziel alleen zet ik mijn weg verder, genietend van het schitterende, heuvelende landschap dat zich voor mijn ogen ontrolt. Intussen is het wel opletten waar je de voetjes zet. Ondanks wat pirouettes blijf ik gelukkig het ganse traject een tweevoeter. Pik de andere afstanden terug op voor het klimmetje naar de Onkerzeelse kerk. Een korte afdaling zet mij af in schooltje De Speeldoos, waar ik op een stoel neerplof. Heb in één ruk 12 km gelopen en dat voel je bij de Padstappers!

Mijn pauze duurt dan ook wat langer dan gewoonlijk. Heb nu een lus van ruim 8 km voor de boeg. Gelukkig een makkie. Met uitzicht op het buitenverblijf van die andere Brusselaar, JPD wandel ik naar domein De Gavers. Even ploeteren om op het terrein te geraken en dan in een weidse boog om de bevroren vijvers heen. Geen joelende kinderen en dagjestoeristen vandaag, alleen maar een joggende enkeling en wat watervogels. Met stevige tred zet ik door langs een strookje Dender en vervolgens richting Hoogvorst en Helix. Lichtgolvend terrein voert mij terug naar Onkerzele en mijn laatste rustpost. Tijd voor een pintje, een babbeltje met welbekende Sloebers en ik begin aan de laatste etappe. Hoog in de velden, boven Schendelbeke en de Dender zet ik koers naar het Geraardsbergse centrum. De lama-weide ligt er besneeuwd en verlaten bij. Vanaf winkelcentrum Denderland loop ik terug op de flanken van de Muur. Natuurlijk maakt Kurt er een spelletje van ‘en op en neer, en nog een keer’. Kinderen kraaien van de pret op de gladde stukjes en willen ook gerust nog een keer naar boven. Behoedzaam laat ik mij zakken tot de straatjes die naar het abdijpark leiden. Het gratis jeneverke smaakt, leuk initiatief van onze gastheren. De afdaling naar de Dender wordt ingezet en langs zijn oever wandelen we terug naar de Zakkaai en het einde van de tocht.

Ik heb nog net de tijd voor een ‘donkere’ en een babbel met Danny en zijn vrouwke. Komen Annieken en Chris binnenvallen. Nog efkes een woordeke placeren en moet er vandoor …treintje komt zo. De terugreis naar Hemiksem verloopt voorspoedig en ik kan Linda vertellen van een leuk weerzien met Kurt & Co. Een zeer aangename wintertocht inclusief hun kenmerkende prima organisatie. Na deze fijne dag kan ik best begrijpen dat ons Brussels Manneke hier vroeger graag te gast is geweest.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

21:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oost-vlaanderen, -g

04-01-10

03.01.2010 Beekakkers Beerse te Gierle

Ik ga morgen wandelen op voorwaarde dat het vannacht niet sneeuwt, zegt Linda op zaterdagavond. Helaas, als ik om 06:00 ‘mijnen bol’ buitensteek ligt er zo’n vijf centimeter van het witte goedje in onze straat. Ik heb een lange busreis voor de boeg. Vraag aan de chauffeur in de Vosselaarse Dennendreef of hij mij de halte van Gierle-dorp wil aanwijzen. Volgt de drie anderen maar zegt hij. Blijken een wandelaar uit Turnhout, Bruggeling Xavier en Stroboer Herman te zijn. Echt wel een bont gezelschap. Samen stappen we naar de startzaal bij een temperatuur van -3°C.

Neem de tijd voor een kop koffie en begin aan de opdracht. Stille achterafjes leiden ons naar de velden rondom Gierle. Het Kempens land ligt onder een laagje van een paar centimeter sneeuw en wordt overspoeld door een stralende zon, opkomend in een staalheldere hemel. Ja, het is koud maar tegelijk ook prachtig winters. De asfaltwegjes liggen er dan wel bepoederd bij maar glad zijn ze gelukkig niet. Domeinbos Grotenhout, lees ik op het naambord en meteen dient de eerste prachtige dreef zich aan. We kunnen ten volle genieten van prachtige laantjes getekend langs diepliggende, rossige en snelvliedende beekjes. Lopen in een weidse boog rond een grote bevroren plas. Eén hoekje open water is er nog en daar houdt een hele groep wilde eenden zich stilletjes en verkleumd op. Ik geniet volop van de prachtige natuur in winters kleedje, van de rust en de stilte ook. We ruilen het domeinbos in voor weidse velden vanaf het Biekenshof. Schitterend toch het spel van licht dat de zon speelt met de witte vlakte. Een idyllisch bruggetje loodst ons over een riviertje (de AA ?), het pad stuurt ons steeds dieper de akkers in. Waar de eerste boerderijen opdoemen blijkt ook de rustpost in de Texas Ranch te liggen. Ik heb er 8,970 kilometer opzitten in net een anderhalf uur lopen. Juist gemeten is mijn conclusie.

Nip in de aftandse gelagzaal van mijn koffietje. Net als ik op het punt sta terug te vertrekken maakt ook Louis uit Wechelderzande aanstalten op pad te gaan. Was zijn plan de 25 km, hij gaat met mij mee de 30km op. Is ook lang geleden dat wij nog eens samen keuvelden. Door velden en bosjes bereiken we de voetbalterreinen van KFC De Kempen (het vroegere Tielen) en even verder de mooie kapel van OLV Van Bijstand. Diep verscholen in een winterjas meen ik een bekend Limburgs geluid te herkennen. Inderdaad, Marina komt vanuit het verre Diepenbeek hier wandelen ! Ventje René is in de thuisgemeente de maandagtocht aan het uitpijlen. Een korte babbel en ik ga er vandoor. Na wat Tielense straatjes kom ik in bekend gebied met de CW Ranch en de watermolen op rivier de AA. Open landschappen en sparrenbossen lossen elkaar af. De laatste kilometer naar de rustpost loopt over een slingerpad dat er bepaald glad bijligt. Voorzichtigheid is de moeder van de knokenwinkel ! Op de Poeyelheide bereiken we de rustpost bij de KLJ. Heb er intussen 16,290 km opzitten en ben in mijn nopjes met het geboden parkoers en landschap.

Voor de grotere afstanden heeft de parkoersmeester hier een extra lusje voorzien van 5,4 km. De laantjes in de bossen zijn een lust voor het oog. Vooral waar veel kreupelhout staat heeft het geheel een feeëriek uitzicht. Ik geniet mateloos van de winterse pracht die de natuur ons vandaag cadeau geeft. Heb tijd zat en beslis dus het lusje een tweede keer te lopen. Elk laantje oogt weer anders, dan weer stoer en robuust met hoge bomen, dan frêle en fijn als van kant met zonovergoten kreupelhout. Krijg er maar niet genoeg van. Ik pauzeer een derde en laatste keer bij de KLJ en zet dan aan voor mijn laatste 8,740 meter. Voorbij de voetbalterreinen van Gierle gaan we heerlijk slingeren over een bruingekleurd eenmanspaadje. Een bredere laan zet ons af in het dorp. Dwars door bedrijvenzone Brulens stappend bereiken we de andere kant van het dorp. De 30km mag nog alleen op pad door akkers en weilanden die afgezoomd zijn met bomen en struikgewas. De paden liggen er soms wat moeilijk bij wegens bevroren na de passage van mountainbikers. De stilaan ondergaande zon kleurt hele delen van de natuur met een oranje gloed. Ik blijf maar genieten van deze winterse pracht. Waar ik de kortere afstanden oppik lopen we het landelijke uit en de bewoning binnen. Langs wijk Hemeldonk stappen we naar het Gierlese centrum, voorbij de verweerde molen met opschrift In Stormen Sterk.

Heb nog een klein halfuurtje de tijd voor een drankje (Duvel) en een paar koffiekoeken. Dol nog wat met Max en Annie (Hoogstraten) en dan is het tijd voor de bus. Neem Herman terug op sleeptouw. Vreemd, ik zag hem van de ganse dag niet op het parkoers. Keuvelend reizen we samen terug naar Antwerpen. De goed bezette bus wordt een overvolle tent vanaf shopping center Wijnegem. Jonge grut van allerlei pluimage verdringt zich voor een plaatsje, de gsm in aanslag. Gelukkig valt hun volume aan decibels nog mee, Herman slaagt er zelfs in een hazenslaapje te ‘tukken’. Op de Rooseveltplaats neem ik afscheid van hem en zoek bus 1 op die mij in Hemiksem afzet. Het was jaren geleden dat ik Gierle nog aandeed. Al was het dan vandaag mijn plan B wegens onbereikbaarheid van Kwaadmechelen, ik ben zeer tevreden over mijn keuze. De Beekakkers, geholpen door de weergoden, schotelden ons een prachtig parkoers voor en …perfect juist opgemeten, ik kon er mijn klok op elke lus gelijk zetten. Het is dan ook met een voldaan gevoel dat ik het eerste wandelweekend van 2010 uitstap. Bedankt Kempenzonen, dit smaakte naar nog.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

23:16 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, -g

19-10-09

17.10.2009 Heidetochten en Padstappers vanuit Gooik

Bij het binnenrijden van Gooik krijgen we verrassend vroeg een parkeerplaats aangewezen. Zijn nog redelijk ver van startzaal De Cam. Krijgen er meteen een woordje uitleg bij. Pas vorige woensdag werd duidelijk dat de toegang tot de zaal niet tijdig uit de werken zou komen. Heidetochten zocht en vond gelukkig een alternatief met parochiezaal Familia nauwelijks 200 meter verder. Het zal je toch maar overkomen als organisator !

We wandelen langs de prachtige Sint-Niklaaskerk tot voorbij De Cam en zijn bestratingswerken. Net om de hoek begint een gestage klim recht de Pajotse velden in. Grotendeels het Woestijnpad volgend worden de uitzichten over de frisse, zonnige omgeving steeds weidser, in zoverre verdort maïs het de wandelaar toelaat rond te kijken. Voorbij café Den Haas op grondgebied Roosdaal bereiken we de kim van de heuvel. Links ligt de toren van Kester, rechts de weidse vlakte richting Ninove. Dit is een best leuke, spierverwarmende start. Het Neigembos doemt op en daar gaat het natuurlijk naartoe. We gaan opnieuw dalen door de ruime pluk loofbos. De lattekesbodem in de holle weg ligt wat ongelukkig. Treden zijn net iets te lang voor één stap en nogal kort voor twee. We hobbelen ons dus een weggetje naar de vallei voorbij de Kapel van Bevingen, grondgebied Ninove. Aan de overkant van de steenweg wacht het kalende vlakke akkerland van Schoneveld. Wat hemelse druppels komen moeilijk doen maar zijn niet talrijk genoeg om de pret te bederven. Een kasseitje voert ons het centrum van Lieferinge in en de eerste rustpost in buurthuis Kasseide (9,2 km). Onder diegenen die vanuit Viane komen ook Scheldestapper Chris en onze Nestor. Zij natuurlijk op de 50km waar wij voor 40 gaan.

Vanaf de rustpost aardig wat kassei. Eerst de klim van Kasseide en vervolgens de vlakke weg van Opperstebos. De Gooikse Bergstraat voert ons nog een verdieping hoger voorbij wat bewoning en een kapel zonder naam. Wij zijn in Vollezele. De Molenstraat is er een werf. Waar wij het droog houden, regent het blijkbaar stevig in de vallei en verder weg naar het zuiden. We zijn blijkbaar op het juiste moment op de juiste plaats. Kerkwegels voeren ons naar de lager gelegen rustpost randje dorpscentrum. We hebben er 13,6 km opzitten. Ontmoeten er ondermeer Jeannine en Etienne de Facteur. Ze houden zich kranig nu Jan er niet meer bij is.

Kerkwegels loodsen ons Vollezele uit. We wandelen over rustige tarmacjes zowat halve hoogte de heuvel van de Congoberg, op zijn zuidflank a.h.w.. Opnieuw redelijk wat asfalt en een voortdurende hemelse dreiging. Plu’s gaan steeds weer open en dicht. Ook bij Liliane en Jean die net voor ons uit lopen. We draaien weg van de Congoberg en dwarsen de Oulstberg met redelijk wat golvingen tot gevolg. Finaal duiken we de vlakte in. Het parkoers wordt Kurtiaans, dwars door velden met groenbemesting en verderop bieten. De oogst van deze laatsten is trouwens al volop aan de gang. Na onze omzwerving door de akkers stappen we Galmaarden binnen voor de derde rustpost in St-Catherina na 21,6 km. Het kleine reftertje zit afgeladen vol. We vinden toch nog een hoekje om ons poepje even te laten rusten en een babbeltje te slaan met Willy & Marij. Komt Krist daar binnenstormen. Die heeft slechts één etappe meer te gaan ! Zal de 50km afleggen in zo’n 7 uur. De redenen? In Rekkem wacht een pittige Picon en een Franco met pit !

De terugweg vatten we aan langs de deels gerestaureerde kerk van Galmaarden, die eerder afbrandde door het toedoen van onvoorzichtige jongeren. Even kunnen we genieten van riviertje de Mark en zijn vallei met de typische geur van populierblad. Voorbij de watermolen stappen we opnieuw de golvende akkers in langs Nemerkendries. Genietend van de Pajotse vergezichten komt stilaan de kerktoren van Vollezele terug in zicht. We hebben er 28 km opzitten. Chris en Nestor kruisen ons hier opnieuw, samen met vele anderen die terug naar Viane moeten.

Wij zetten koers richting kasteel Steenhout. We wandelen over de holle tarmacjes die ons rond het domein voeren terug de vlakte in richting Denderwindeke. Lopend over slingerwegjes tussen maïs, weilanden en populieren, worden we afgezet bij een fietspad. Dit voert ons ‘linea recta’ terug naar Lieferinge voor onze laatste pauze na 32,8 km. Tijd voor een pintje en dan met verse moed terug het kasseitje van Kasseide op. Hoog in de heuvels en bij een weldoend zonnetje zetten we met een tiental wandelaars koers door de velden richting Strijland. Daar mogen we door het, deels bebouwde, Hoezenbroek. Onder flink gedruppel glijden we door de enige modderstrook van de dag. Passeren een weiland met een kudde longhorns. Hetgeen hier voor voetweg doorgaat is een heuse kuitenbreker met bonkig liggende kassei. Die zijn er door OLH vast van ver ingegooid en hij is daarna zeker nooit meer komen kijken ! De Koekoekstraat loodst ons door Gooik en voorbij het gemeentehuis wenkt de kerk en de aankomst.

Al is het dan ruim 17:30, de laatste zijn wij zeker niet. Zelfs Annieken en Chris liepen blijkbaar nog achter ons. We verbroederen uiteraard gezellig met onze twee Everbeekse sloebers en zijn net niet diegenen die het licht moeten uitdoen. Vanaf Ternat wordt het behoorlijk druk op de E40. Zitten midden de Anderlecht supporters. Net voor de Brusselse ring zijn we bevrijd van de voetbalgekte en kunnen rustig terug naar Hemiksem rijden. Kijken terug op een leuke tocht. Nogal wat verhard ? Ons stoorde het helemaal niet, wij hebben genoten van het mooie golvende Pajottenland. Vinden het wel jammer dat deze tocht volgend jaar naar zondag verhuist, dag waarop er veel meer concurrerende afstandstochten zijn. Het zal dan weer moeilijk kiezen worden.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

23:06 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -g

11-08-09

07.08.2009 OLAT te Geldrop

Hemiksem, vrijdagmorgen 06:30, 4 treinritten van variabele lengte en duur scheiden mij van mijn bestemming. Zo’n drie uur later daal ik de trappen af van Geldrop-station en bemerkt meteen een eerste geel bordje. Olat verzorgt zoals steeds zijn wandelaars opperbest. De Stationsstraat voert ons naar het centrum en de donkere basiliek. Van hieraf ken ik de weg naar Schoonmoeders, al volg ik netjes de aanduidingen van onze gastheren. Het is erg stil in de startzaal en aanpalende kantine, te stil eigenlijk voor zo’n mooie organisatie. Ben nog ruim op tijd om voor de 35 km in te schrijven en een terrasje te doen met een kop koffie.

Klokslag 10:00 begin ik aan de opdracht. Wandel voorbij het druk bezette campeerterrein en zo meteen het groen in, weg van het stadje. Het is al behoorlijk warm als ik over het lommerrijk pad langs de vaart op snelheid kom. Heb er zin in. Bij het golfterrein en de netjes gesaneerde afvalberg van Gulbergen worden we over zandpaden de bossen ingestuurd. Hier ligt een eerste privéterrein waar baankapitein Adje het over had toen we hem laatstleden ontmoetten. We wandelen het bos uit richting Schoutse vennen, het spoor over en langs de weidse vergezichten van weilanden. Even verder de eerste rustpost na 5,1 aangename kilometer. Traditiegetrouw staan twee grote moren te pruttelen op de gasvuren, de koffie is heet en smaakt.

Een wandelaar uit Delft is net als ik aan de late kant. Wij zullen de ganse dag in mekaars buurt blijven lopen. De volgende paden loodsen ons randje autobaan langs bosrand en weilanden. Na de brug over de drukte wandelen we richting boerderijen en melkvee tot de Papenvoortse Heide. De bossen geuren heerlijk zomers, de weinige wandelaars zijn stil, dit is echt genieten. Waar de 35km alleen op pad gaat blijven we met z’n tweetjes over, mijn gelegenheidsmaatje uit Delft en ik. We houden er een lekker tempo op na. Een autootje komt behoedzaam naast mij rijden. Blijkt Adje te zijn die de pijlophaler komt afzetten. Oh jij bent het, zegt hij lachend, maak je maar geen zorgen, we halen je niet in. De Delftenaar loopt wat verder rechts weg. Ik kom op hetzelfde punt bij een prachtig ven...met een pijl naar links ! De vogel is natuurlijk gevlogen, kan hem niet meer terugroepen. Trek alleen verder steeds dieper het bos in. Wat is het hier heerlijk en rustig, op mijn ukkie loop ik hier echt te genieten van peis en vree. Zelfs de vogeltjes vinden het te warm om te fluiten, ik hoor hooguit wat zacht gepiep. En natuurlijk gebeurt het dan. Ik loop te dagdromen en mis pijl 75. Hooguit een paar honderd meter verder besef ik mijn vergissing en keer terug naar het rechte pad. Ben terug alert en een tikkeltje onrustig waardoor ik een paar keer aan het weifelen ga. Bereik toch veilig en wel de tweede rustpost, bemand door mij zeer bekende grapjassen. Vertel hen van de verloren zoon. Als de pijlophaler ook aankomt maak ik met toch echt wel zorgen, kan er verder weinig aan doen. Gelukkig komt onze Delftenaar, weliswaar uit een heel andere richting ook aanwandelen. Een hele geruststelling toch.

Een bakje koffie en ik ga weer op pad. Het terrein wordt halfopen. Ik begroet een familie ezels die loom de tweevoeter komen begroeten. Langs typische langgevelige boerderijen wandel ik naar Sluis V. Hier ligt een stukje natter bos, opvallend droger dan bij vorige gelegenheden, maar toch nog dicht bewoond met insekten die mij blijkbaar een lekker stuk vinden. Randje maïsvelden gaat het verder richting Rullen. Het is warm op de tarmac, populieren wijzen op vochtigere ondergrond. Ik stap op mijn dooie eentje dapper door richting Weindelenbeemd en Broek. Ik krijg dorst, heb te weinig gedronken, een beginnersfoutje en dat voor iemand die al tien jaar wandelt ! Een smal paadje langs een beek komt mij bekend voor. Even verderop staat de prachtige De Roosdonckmolen, randje Nuenen, de rustpost wenkt. Nog een paar parkjes en ik wandel door het stadscentrum waar straatnamen en versieringen aan schilder Van Gogh gewijdt zijn. In café Schafrath smaken de broodjes met kaas overheerlijk. Ik zondig er met een La Trappe van ’t vat, het is net of er een engeltje op mijn tong plast.

Franske gaat er vandoor, busje komt zo. Ik volg even later maar als een echte wandelaar, te voet ! Een voetgangers- en fietstunneltje voert ons richting scholengemeenschappen. Paadjes loodsen ons langs waterpartijen het stadje uit. We wandelen vervolgens door het dorp Eeneind en zo naar de spoorbaan. Hier gaan we een kasseitje op en tussen de berenklauw door richting kleine bedrijvenzone op zoek naar puur natuur. En die krijgen we, uitvoerig en uitbundig in de Dommelvallei. Echte Olatpaadjes mogen we nu bewandelen, een beetje vettig maar doenbaar. De Colse watermolen wordt onze laatste rustpost. De laatste bonnetjes worden geruild tegen water en Aadrank. Water, dat hangt er intussen ook boven onze hoofden. Het wordt grijs en in de verte klinkt gerommel. Hopelijk houden wij het droog. Het Hertog Hendrikpad stuurt ons terug het groen in, over brede graspaden. We mogen vervolgens heerlijk slingeren langs die prachtige Dommel, temidden een oase van groen. Meestal liggen de paden hier erg nattig, ja zelfs overstroomt, vandaag is het geheel goed begaanbaar. Ik geniet mateloos van dit prachtig stuk natuur. Bereik opnieuw het kanaal van deze morgen en loop stilaan terug naar de finish. Net voor de spoorbrug linksaf en ik volg het fietspad ... om terug bij het kanaal uit te komen ! Tweede poging dan maar, dit keer met de routebeschrijving in aanslag. Er blijkt inderdaad een pijl weg te zijn, heb een kilometertje omgelopen. Ik pik nu wel het parkoers op achterom de woningen en zo naar het prachtige pad langs een beek. Vrees door dit extraatje mijn vroege trein te zullen missen. Druk dan maar mijn tempo om meer van de omgeving te genieten. Sta plots aan de camping, de vroege trein kan nog ! Storm dan ook rond 17:15 de zaal binnen. Snel een wandelaarsdrankje, een babbel met Rendier en weg ben ik. Als een TGV naar het station waar ik zo’n vijf minuutjes voor het boemeltje naar Eindhoven aankom, zwetend als ... een rendier !

De vier treinritten terug verlopen vlekkeloos. Ik zit zalig na te genieten. De combinatie NS & Olat hebben mij een prachtige wandeldag geleverd. Moe maar tevreden plof ik thuis in mijn luie zetel. Werd er vandaag aan herinnert waarom Olat zo zijn onvoorwaardelijke fans heeft. Steeds prachtige parkoersen, een prima verzorging en in feite spotgoedkoop wandelen, zelfs naar belgische normen.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/0...

21:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -g