30-07-17

30.07.2017 Dauwstappers Edegem

Ik zet voor Linda de fietsroute uit naar Fort 5 in Edegem. Deze is eigenlijk dezelfde als wat ik te voet loop op weg naar die prachtige wekelijkse markt in Mortsel. Ik beslis hetzelfde te doen, kwestie van ons beider wandeladministratie in orde te houden. Plan van de start richting Centraal Station te lopen en verder zien we wel wat de liezen toelaten. Groot is mijn verbazing als ik in Wilrijk bij Fort 7 pijltjes zie hangen en wandelaars zie lopen. Mmm, zou een optie kunnen zijn. Ik negeer het parkoers en stap de geplande 8 km over de Krijgsbaan en langs de oefenvelden van De Ratten, ook wel den Beirschot genoemd. Kom uiteraard bekend volk tegen waaronder het nieuw samengestelde Hobohem team, is altijd grappen.

Neem in de startlocatie de tijd voor een smoske, op bestelling gemaakt, en monster het parkoers. Ik kan inderdaad meteen terug richting Hoboken met een 5,6 km tot de eerste rustpost. Aanvankelijk wat villa’s kijken tot het tunneltje onder de E19. Dan langs volkstuintjes en langs de plas van Fort 6. Weg uit het groen voorbij studentenhome Drie Eiken en een erg stil park (bruin is met vakantie) naar het winkelhart van Wilrijk zijnde De Bist. Ik corrigeer onderweg een paar pijlen die door snoodaards verdraaid zijn. Beroepsmisvorming denk ik dan. Linea recta naar het viaduct over de A12 nu. Den Boomse steenweg over en door wat recente wijken, dun bepijld, tot rustpost De Meyvis, de visserskantine van Fort 7. 

Het is er druk en dus pauzeer ik op een rustig bankje wat verderop en langs het water. Doe ik graag, langs de plassen van de Antwerpse Forten kuieren en er even blijven zitten. Waar het parkoers het water verlaat draai ik rechts weg. Ben bij de Wilrijkse kinderboerderij en zijn kudde Duroc varkens. Mijn klassieke weg naar huis langs Moerelei en stille Hemiksemse straten. Heb er zo’n kleine 20 km opzitten en mijn liezen zeggen dat het genoeg geweest is. Oh ja, ik ontsnap ook netjes aan twee stevige plensbuien … mannelijke intuïtie zeker … Ook geen foto’s van dit parkoers want was niet de oorspronkelijke planning en dus geen toestel in de rugzak.

20:03 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: antwerpen, -e

27-07-16

24.07.2016 Dauwstappers Edegem

Was de afspraak met Martin oorspronkelijk de 35 km in Mollem. Mijn kwetsuur besliste er anders over. Linda spreekt met ons maatje af om 10:00 in Edegem, ik zal een paar uur later ter plaatse zijn voor een kortere afstand. Leer zodoende het traject van bus 32 kennen, Linda is natuurlijk onderweg met de fiets.

Opnieuw twijfel ik tussen 10 of 12 km, kies voor de langste afstand met één rustpost. Leuke start langs een mij onbekend bosje, vrij technisch. Toch speelt de ega van de Jakke het klaar er met de fiets doorheen te ploeteren, grote witte koptelefoon om de oren. We stappen richting Hof Ter Linden in Edegem en door dorpspark Centrum. Helaas komen er dan wat straten aan te pas. We weten : de Romeinse Put is een leuk park met waterpartijen maar ligt afgelegen. Hetgeen volgt is voor mij nieuw. Ommetje rond en over de 4 vak spoorbaan bij Bahnhof Hove. Pauzeren doen we in het Groene Schooltje net voorbij de stemmige Hovense kerk. Pff, 6,7 km en het is heet, ik ben blij dat ik zit.

Geen Linda of Martin te bekennen, die hier nochtans drie keer komen en ik loop om mijn gemakje door. Langs het fietspad hoog boven de spoorbaan, dan wat achterafjes. Bij verkeerslichten verslik ik mij in het parkoers. De twee dames achterop lijken verliefd op mijn rode loopsloefen en volgen gedwee. Dat zullen ze 5,5 km lang doen wat ook mijn snelheid weze ! Ik keer ‘ne kier weere’ en volg nu netjes de pijlen over het kasseitje van Mussenburg. Nog even huisjes kijken en we stappen Fort V binnen. Heerlijke omzwerving langs het water en zelfs letterlijk door de gebouwen met witgekalkte gewelven. Mijn tempo stokt enigszins, het getergde been wordt moe. Maar daar is de finish van een geslaagde tocht en … den Duvel. Wij degusteren er een paar met Martin, Bea & Jerome, allen Nederlandse maatjes. De vrouw van de lokale voorzitter blikt een oude buur van Linda geweest te zijn en dus … sluiten wij de tent ! 1500 meter uitlopen tot Sint-Augustinus en bus 33. Doe nog wat terreinkennis op en dan is het hoog tijd voor een pilletje en een ruime pauze … 

19:21 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -e

19-01-16

17.01.2016 OLAT te Eindhoven

Linda haakt deze vroege ochtend af met maagklachten en dus ijl ik om 05:30 stilletjes alleen door Hemiksem richting Schoonselhof. Beetje zenuwachtig toch wel want zal de Amsterdammer tijdig voorbij de grondverzakking in Kontich geraken ? Zeven minuutjes vertraging heeft ie slechts en mijn wachttijd in het donkere, haast doodse station van Dordrecht wordt gereduceerd tot een kwartiertje. Ben ik nog blij om ook ! Het licht komt in de lucht als de Venlo opnieuw over de Merwede raast. Het water heeft 50 tinten grijs bij de verschijnende dageraad, een prachtig gezicht. Net als Aarschot gisteren is ook Tilburg bepoederd. Maar verderop naar Eindhoven het groene land. Op een vijver ontwaar ik een pracht van een witte reiger … ben blijkbaar klaarwakker. Mijn gastheer en gids van de dag staat te wachten onderaan de station trap. Naar goede oude gewoonte is de begroeting hartelijk. We stappen vrolijk taterend door de universiteitscampus en al meteen langs de Dommel. Aan de stadsrand ligt een prachtig atletiekstadionnetje en daar verwelkomt Olat ons vandaag. Er heerst een drukte van belang ook al zijn de stoere krijgers van de 40 km al lang vertrokken.

Na de koffie trekken ook wij ons op gang voor een kleine 30 km, de verwachtingen hoog gespannen. We starten meteen in het groen, strookje Dommel en dan rond de Karpendonkse Plas en een veelheid aan watervogels. Tunneltje met prachtige graffiti onderdoor, voorbij een drukke spoorbaan ook. We zijn in Tongerlé, waar Peter zijn korte broekjes versleet. Even wat straten langs het spoor en vervolgens een konijntjespad langs een immense elektriciteitscentrale. Nog geen 5 km in de kuiten en we kunnen alweer aan de koffie en de heerlijke Olat ‘bammetjes’. Nemen ruim de tijd om met Hennie bij te kletsen, is ook alweer zo lang geleden dat wij haar nog zagen.

Vanaf de Collse watermolen weten wij een prachtig pad langs de Dommel lopen. Pikken het ook op onder het motto ‘hoe vettiger, hoe prettiger’. Maar helaas, het mag vandaag niet zijn. Verderop staat het pad onder water en moeten we even door een weide ploeteren en omlopen langs het tarmacje van de Zeggenweg. Als Olat een parkoers omlegt moet het echt wel onbegaanbaar zijn ! Bij de Hulsterbrug bereike we op grondgebied Geldrop. Pure nostalgie voor zij die hier vroeger de Olat driedaagse gelopen hebben en  daar hoor ik bij. Het doet me wat opnieuw langs een diepe gracht te mogen dijken, over het graspad naar de Kleine Dommel. Langs de sportterreinen die ook dienst deden als camping tot bij Café Schonmoeder, de sporthal en startplaats van die legendarische driedaagsen.

Zijn 9 km ver en Peter is akkoord meteen door te lopen. We maken een ommetje door een verwilderd bosje met veel klimop en stappen door de tuinen van het Geldropse kasteel. Fraai zicht op de statige kerk met twee torens, langs een marktplein met mooie gebouwen en dan komt de Dommel weer uitgebreid aan bod. Gek hoe ik hier een thuiswedstrijd lijk te lopen. Peter overlaad mij met weetjes en terreinkennis. We doorspekken de gesprekken met herinneringen, zelfs Erik Fels komt aan bod ! Weg van het water enkele straten en een prachtige, statige dreef die ons richting autobaan loodst. De 40 km moet erover, wij blijven er even langs lopen en duiken dan de sparrenbossen in. Heerlijk zwerven in het groen nu met plots de Coeveringse Heide, een prachtige open strook waar de twee afstanden terug samen komen. We blijven slingeren door de bossen tot de tweede wagenrust. Koffie en boterham in het gezelschap van onder meer Lutgarde & Erwin, geflankeerd door Jan Kampman en zijn dametje. Dankzij Peter ken ik er weer een toffe Benelux reporter bij.

We lopen dieper de bossen in, richting communicatietoren van Mierlo (juist Peter ?). Aan de overkant van een drukke weg camping Roompot en een lange kaarsrechte zandweg door de Luchense Heide. Bij een waterzuivering verlaten we eventjes het bos om het kanaal van daarstraks terug over te steken. Duiken meteen weer het groen in voor een strookje bultig parkoers en dan een pad uitgetekend in een privé terrein. Slingeren langs de rand van een immense groene heuvel, een vroegere vuilnisbelt. Even later een zandweg aan de overkant van een spoorlijn en langs een bosrand. Voor de zoveelste keer vandaag heb ik een ‘flashback’ en toets af met Peter of en hoe we hier ooit liepen. Echt leuk is dit ! Laatste bevoorrading en dat is steevast de soeppost van Olat. We laten ons niet smeken, tasten meteen toe daar op de Repelingse Heide. Hebben nog een ruim uur wandelen voor de boeg.

Al heb ik een goede dag, begin de inspanningen en het vroege opstaan uur toch te voelen. Laat niks merken aan mijn kompaan en stap fluks door … weg van de eerste pijl ! Correctie en we zijn weer op het rechte pad. Wandelen langs een mooie plas (Enode, zegt Peter) en blijken in Nuenen te zijn, jet Van Gogh dorp. Stilaan open terrein en langs de bebouwing van Wetteneind. Drukke weg oversteken en we passeren een unieke dubbele watermolen die geprangd zit tussen twee gebouwen, allen prima onderhouden en zwart van kleur. Duiken even verderop een breed zandpad in dat ons naar een moerassig bos leidt. Opnieuw worden de natste partijen ons onthouden. Gaan wij met propere schoenen een Olat wandeling beëindigen? Neen dus, zou echt zonde zijn. Voorbij een gigantische waterzuiveringscentrale wacht de Dommel alweer. Onze gastheren hebben nog een leuk paadje gevonden … door een beekje en gitzwarte blubber. Mijn rechtervoet pardoes in de smurrie ik schater haast van het lachen. Nauwelijks de natuur uit staan we alweer bij de sporthal … en kan het feest beginnen. Mr. Acier zit als een koning prominent centraal en trakteert meteen op La Trappe van ’t vat. Even de aanwezige Belgen (Zottemie e.a.) begroeten en ik nestel mij tussen de Ollanders. Is bij Olat nooit anders geweest.  

Maar het wordt weer donker en hoog tijd om huiswaarts te keren. Theo (met het hoedje) en Peter begeleiden mij naar het station. Mijn terugreis verloopt vlekkeloos zei het half slaperig in overvolle treinen. Hennie en Frans hebben Linda al op de hoogte gebracht dat ik het goed maak, foto’s en facebook weet je wel. Ik heb bij thuiskomst heel wat te vertellen over het parkoers en de vele ook nieuwe mensen die ik ontmoet heb. Val dan als een blok in slaap, heb morgen gelukkig een dagje vrij. Dank je Peter en alle Noord-Brabantse vrienden voor weer eens een geweldige Olat-dag.   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/17012016Eindhoven    

21:26 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -e

28-07-15

26.07.2015 Dauwstappers Edegem

Zaterdag geven we forfait, bakken hemelwater dat is niet meer aan ons besteedt. Linda leest een boek van wel 300 bladzijden uit, ik pruts wat aan websites en pik het rechtstreekse verslag van de laatste bergrit in de Tour de France mee. Leuke wedstrijd maar ook de waanzin van (dronken) ‘supporters op Alpe d’ Huez. ’s Avonds meldt Martin zich en dus plannen we voor zondag een triootje. De Dauwstappers gunnen ons niet meer dan 25 km. Gezien de starthangar slechts 8 km  van huis uit is plan ik dapper een 40 km. Bij lekker fris en zonnig weer wandelen we langs het Mastenbos, de Antwerpse openlucht wielerbaan en Fort VI tot de verzamelplaats. Stroboeren zijn ruim vertegenwoordigd, Martin heeft zijn koffie al op. Sabine & Freddy tekenen tot onze verrassing ook weer present.

We gooien de voorgeschreven opdracht om, beginnen met een kleine lokale lus van zo’n 5 km. Villaatjes kijken tot het tunneltje onder de E19. Wij lopen dus even terug van waar we kwamen. Dan langs de rand van de autoweg door het groen van Landschapspark Zuidrand tot de fabrieken van Rizla, grondgebied Wilrijk. Een allegaartje vervolgens van straten en plantsoentjes langs onder meer ziekenhuis Sint-Augustinus. Een opwarmertje dus.

Na de koffie in de startzaal het echte werk. Heerlijk zwerven door Fort V met zelfs schildpadden op het water. Langs de Edegemse serviceflats dan tot Hof Ter Linden. Het kasteeldomein is sinds kort opengesteld voor het grote publiek en dus een leuk extraatje. Langs de majestueuze kasteeldreef vervolgens richting kerk en dorpscentrum, tijd voor een bammetje en een terrasje. Dwars door het centrum en zijn winkels nu tot de basiliek die Edegem rijk is. Hier werd onder meer Leo Tindemans begraven, weet Linda. De parkoersbouwer weet van wanten, pikt elk groen strookje op dat hij te pakken kan krijgen. Buurtparkje Windhoek, een prachtige dreef langs de spoorbaan tot station Oude God en dan wenkt Fort IV achter het gemeentehuis van Mortsel. Onze gastheer beperkt zich niet tot de paden langs het water maar laat ons ook van de veelheid aan gebouwen genieten. Verklarende teksten vallen bij Martin zeer in de smaak. Een leerrijke en mooie etappe die eindigt op het terras van een cafeetje midden een woonwijk.

Even een pittig gesprekje tussen Nicole Stroboer en onze Nederlandse gast, ze zijn beiden rad van tong. We gaan weer op pad voorbij Villa Mathilde uit 1916 en stappen rond het zeer uitgestrekte psychiatrische centrum Sint-Amadeus. De spoorbanen die Antwerpen met Lier & Brussel verbinden zijn nooit ver weg. Kuieren even door de wulpse natuur van Klein Zwitserland en passeren geklasseerde hoeve Bieseghem. Snijden vervolgens dwars door Mortsel langs zijn groene long zijnde een oude spoordijk, nu een oase van rust. De eerste regendruppels vallen uit het intussen grijze zwerk. Besprenkeld door ‘muggepis’ doorkruisen we de laatste straten tot Den Duvel.

Martin biedt ons een lift aan tot de A12 die we dankbaar aanvaarden. Krijgsbaan en Krijgslaan lopen parallel denken wij en zodoende moeten we maar 4 km meer per 2pk tot thuis. Foute inschatting want de twee straten blijken lichtjes van elkaar weg te lopen. Een uurtje stappen dus bij druilerig weer en met het aanhoudende gebonk van Tomorrowland op de achtergrond. Omstreeks 18:00 zitten onze 40 km er helemaal op. Ik had een heel sterke dag vandaag, wat zo’n rustdag al niet vermag. We kijken tevreden terug op toch weer een leuke tocht aan de Antwerpse rand. Verdient best wel meer dan 900 wandelaars. Volgende week plannen we een andere beauty op zaterdag zijnde Vosberg – Rumst. Zondag kiezen we voor onbekend en dichtbij een station in Wespelaar – Tildonk. Tot dan …

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/26072015Edegem

 

 

20:54 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -e

19-05-15

17.05.2015 Zennetrotters te Elewijt

Zaterdag bezoeken we kapster Marina, gevestigd tussen het Deurnese sportpaleis en de Bredabaan. Linda heeft een idee. Zou dit ver van het Rivierenhof zijn ? Neen dus en we zijn al om 08:00 op pad. Fietspad in het groen tot de Stenenbrug en we duiken het prachtige park rond de Schijnbeek in. Pikken er de verbindings-GR tussen routes 12 en 5A op. Een heuse parkentocht van ruim 28 km lopen we, met als onderbrekingen de schitterende wijk Zuremborg en wat huisjes kijken in Hoboken. Omstreeks 14:00 zijn we terug thuis. Het was een grijze, wat miezerige dag maar een heel leuke wandeling die voor herhaling vatbaar is.

Voor zondag plan ik Elewijt wegens erg lang geleden. De website van De Lijn geeft nog steeds geen kik maar ik vind een alternatief bij Google Maps –knop Openbaar Vervoer. Glasheldere routebeschrijving zowaar met indien gewenst nog wat kaartjes erbij. Moeten twee keer overstappen in Boom en Mechelen en hebben daar telkens 6 minuten de tijd voor. De bussen rijden echt volgens het boekje en binnen de twee uur zijn we ter bestemming. Net op tijd om clubmaatjes Viviane & Danny ter begroeten die al in de startblokken zitten. Drie lange etappes staan er op het programma, respectievelijk 9,5 – 8,6 en 10,1 km. Stevige kost dus.

Beginnen erg matig met één dreefje en dan een reeks stille straten tot een tunneltje onder de E19. De fraaie Steendreef die herken ik van eerder gelopen GR. Hij leidt ons voorbij een kasteel waar Rubens nog zou verbleven hebben. Dan stappen we voorbij een hoeve de weidse akkers in richting kronkelende Zenne. Even maar langs het water en terug een lange rechte zandweg tot station Eppegem. De 30 km steekt weer een drukke steenweg over en een rustig tarmacje wordt gedeeld met de fietsende medemens. In de verte de ‘frietketels’ van Verbrande Brug. Linksaf nu door een alleraardigst biotoopje langs de diepliggende Zenne. De achterkant van winkels aan ene kant, rijen populieren aan de andere kant. Net voor Vilvoorde keren we op onze stappen terug langs de andere oever, een jaag- en fietspad. Prachtig uitzicht over het water met de witte kerktoren van Eppegem als baken. Zo ver moeten we niet  terug lopen. Steken bij Hoge Buizen de verkeersader over en lopen Houtem binnen voor onze eerste pauze. Improviseren een terrasje bij cafeetje met zaaltje De Kring.

Komt Jefke aangewandeld. Hij heeft de tweede etappe al in de kuiten en doet er onheilspellend negatief over. Toch willen we het zelf meemaken, zo zijn we nu eenmaal ! Stappen een stuk Damstraat richting Peutie en duiken dan de weidse akkers in. Het grindpad wordt tarmac langs de Grensstraat, ons toertje rond de ruime legerbasis van Peutie. Een moderne metalen brug loodst ons over de Woluwelaan. Je hebt er een mooi uitzicht over de woontorens van Brussel. Lopen nu de Perkstraat in door de Vilvoordse wijk Faubourg. Ben op zowat één kilometer van mijn werkplek. Net voor het station slaan we rechtsaf en wandelen onderaf de spoorbaan. De pas gegoten betonnen muurtjes zijn versierd met schitterende graffiti aangepast aan de omgeving : treinen, vliegtuigen, planten en dieren zijn afgebeeld. We passeren dan ook de grote tuinbouwschool. Terug de weidse velden in, een tweede brug over de Woluwelaan en dan in gestrekte draf naar Houtem. Nog een leuk ommetje langs moeilijk begaanbare voetwegen. Hoog tijd voor onze tweede pauze. Spreken Jefke en Den Tast tegen, vonden deze lus helemaal niet slecht. Zeer aanvaardbaar voor deze omgeving.

Nog 10 kilometer voor de boeg. Lopen langs een witte wijk puur natuur tegemoet. Schitterend dit Houtemsebos met zijn smalle paadjes, open plek met een zee van boterbloemen, vlonders door natter gebied ook. De Boektsesteenweg loodst ons dan over de E19 en de 30 km gaat er weer vandoor. We zijn intussen op grondgebied Perk en stappen een lange rechte weg langs enkele hoeves, graanvelden en bloeiend koolzaad. In de verte landen de grijze vogels op Zaventem. Steenweg oversteken een bosje en opnieuw akkers. Het volgende boslaantje geurt heerlijk naar daslook. Snijsselsbosweg en Hoofdbos, dit kennen we van Kampenhoutse tochten. Genieten van een schitterende, donkere dreef in beukenbos die we inruilen voor een aanplant van populieren. Zijn opnieuw in de bewoonde wereld. Elewijt lijkt erg uitgestrekt want het duurt een hele poos voor we de startkantine terug bereiken. Hebben een halfuurtje voor ons Duvelke en dan begint de terugreis.

Binnen de twee uur staan we in de Hemiksemse woonkamer met glunderende snoeten. We hebben een schitterende wandelvierdaagse achter de rug. Heel leuke parkoersen gelopen en met haast perfecte ondersteuning van De Lijn. We hopen het volgend weekend over te doen in Ossendrecht en Heverlee, met een eigen creatie op maandag. Tot dan …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/17052015Elewijt

21:39 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -e

30-07-14

27.07.2014 Dauwstappers Edegem

Voor het eerst 35 km vanuit Edegem, daar hebben we wel oren naar. Roger & Monique kondigen hun komst aan en die zijn bij ons toch bekend als wandelende fijnproevers. Negen km met de auto en we parkeren op het plein bij Hangar 27 & Fort 5. Even wat bijpraten met dorpsgenoten en we gaan op pad. Tegendraads t.o.v. het voorstel gemaakt door de parkoersmeester want zo zijn we. Beginnen met de kleine lus van 5,4 km die als afsluiter bedoeld was. Een prachtige laan met majestueuze kastanjebomen en dan villaatjes kijken op grondgebied Wilrijk. Voorbij Sint-Augustinus een eerste parkje met grintpad. Dan moeten we naar de overkant van een drukke steenweg en voorbij het fabriek van Rizla, sigarettenblaadjes. Hier wacht een pracht van een groen pad dat parallel loopt met de E19. Je zou het niet verwachten zo’n mooie natuur net naast een snelweg. Een tunneltje loodst ons onder het geraas door. Nog één straatje villa’s en we zijn opgewarmd, zowel letterlijk als figuurlijk.

Meer bekend volk in de startzaal deze keer met Patje Stroboer, Hobohem Linda & Charles, Borgerhouters Albert & Yvonne. Elkeen gaat zijn eigen weg, loopt zijn eigen afstand. We wandelen opnieuw onder de kastanjebomen richting Mortsel. Weten wat komen gaat, de prachtige groene dijk die dwars door de gemeente loopt. Heerlijk wandelen over meerdere kilometer tot Klein-Zwitserland en nog meer groen. Schitterend is dit en over de volle lengte gebruikt door onze gastheer. Een strookje langs de spoorbaan nu, de uitvalsijzers van Antwerpen. Snel terug het woeste groen in. Paden zijn getrokken met de bosmaaier tot de volgende spoorbaan. Langs Sint-Amedeus gaat het dan richting station Mortsel. Nog een strookje spoorbaan, een wat oudere residentiële wijk en we bereiken rustpost ’t Centrum. Er staan al 13 km op de wandelteller.

Er wacht nu een opdracht van net geen 11 km. We vrezen de warmte. Voorbij de kruising met de vorige lus lopen we opnieuw Klein-Zwitserland in. Bij de volgende straat komen we twee dames tegen die fout gelopen zijn. Ze waarschuwen ons dat er verderop geen pijlen meer te vinden zijn en keren op onze aanwijzing op hun stappen terug. Bij een supermarkt komen we inderdaad in de problemen. Een telefoontje naar het noodnummer brengt soelaas. Moeten een kiezelwegje in dat naar een pad tussen spoor en tuinen leidt. Brengen de parkoersmeester op de hoogte van de verdwenen markering. Bewoners die in hun tuin dineren bekijken ons met donkere blik. We denken de pijlendieven te kennen. Stappen lachend en grappend het paadje af tot station Mortsel Liersesteenweg. Duiken dan woonwijken in waar de pijlen erg hoog zijn opgehangen. Zal zeker zijn reden hebben. Onze gastheer rijdt voorbij met de fiets. Gaat verderop in Boechout het parkoers controleren. Vreest schade want er is een muziekfestival aan de gang. Klasse hoor, de service van deze man. We wandelen door een parkje en vervolgens middels een tunneltje onder een spoorbaan door. Passeren het kampeerterrein van de muziekliefhebbers. Het is er rustig en gemoedelijk. Moeten nu de open ruimte in, door akkers en weilanden. De Koperen Ploert kent met ons geen genade, pfff dit is zwaar. Het is zo een moment waarop je jezelf afvraagt waar je in godsnaam mee bezig bent. We stappen in een brede, zonovergoten boog rond het Fort van Borsbeek. Dokkeren over een kasseitje en grintpaden verder. Komen bij een boerderij uit waar Charles ooit stopte voor een ijsje. Ondanks stil protest van Linda ben ik niet te verwurmen. Drie heerlijke bollen vanille ijs zorgen voor mijn koeling. De vliegen die uit de hete stallen komen neem ik er voor lief bij.

Nog een kilometertje rechtdoor over beton door het maïs tot rustpost Cantincrode, die wij uiteraard overslaan. Een drukke baan loodst ons over nog meer sporen. We duiken het lommer in bij kasteel Cantecroy en even verder wacht Fort 4. Onze gastheer toont zijn klasse. Laat ons genieten van verweerde gebouwen en de paadjes rond de vijvers. We lopen vervolgens letterlijk over het station Oude God, hoog en veilig en volgen nog meer dreven langs ‘den ijzeren weg’ die hier naar Mechelen & Brussel loopt. Wandelen door de nieuwe wijk Windhoek en het parkje met dezelfde naam. Mussenberglei is een lommerrijk kasseitje dat ons geleidelijk naar de basiliek van Edegem voert. Een paar hete straten en we kunnen een laatste keer pauzeren. Hebben nog een uurtje stappen voor de boeg.

Krijgen het gezelschap van Hugo (Kleitrapper uit Mortsel). Bespreken de toch wel als neerwaarts ervaren evolutie van deze vereniging terwijl we genieten van het prachtige park van Hof ter Linden, recent open gesteld voor het brede publiek. Doorkruisen vervolgens de moderne gebouwen van een rustoord alvorens Fort 5 op te zoeken. Een laatste keer zorgt onze parkoersmeester voor een heerlijke omzwerving door de verweerde gebouwen en de heerlijke wandelpaden langs het water. We vergeten er onze vermoeidheid bij. Onze gastheer bereikt met ons de finishlijn. We feliciteren hem heel terecht met de prachtige prestatie die hij hier vandaag heeft neergezet. Er kan nog net een terrasje af met onze lievelingsdrank. Met Albert, Yvonne en Hugo sluiten we de zaak. Zijn net voor een plensbui veilig in ons karretje. Zijn het eens, deze tocht is een heuse aanrader die ongeacht de gewandelde afstand heel veel te bieden heeft. Men zegge het voort …      

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/270714...

19:56 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -e

22-01-14

19.01.2014 OLAT te Esch

We kregen vrijdagavond een e-mail. Of we de koosnaam Nederbelgen nog wel waard waren ? We nemen vanochtend de uitdaging aan, zetten over Breda en Tilburg koers naar het ons onbekende dorp Esch. Ligt net ten noorden van Boxtel en Adje blaast er verzamelen, kan dus niet fout gaan. Het is even zoeken, wegens gebrek aan naamborden, om het dorpscentrum te vinden, langs ondermeer een on-Ollandse brokkenweg door bos. Parkeerwachters wijzen ons de weg naar een weiland achter nieuwbouw. Het startzaaltje valt wat klein uit voor de toeloop. Ons aller Hennie pikt ons zo uit de meute. Ze ziet er wat pips, bleekjes uit, vergeet zelfs mij op de kast te jagen. Wandelen lukt nog niet maar ze is onder het volk en ook dat is belangrijk in haar genezingsproces. Martin laat nog even op zich wachten. Heeft vast zoete dromen denken wij dan.

Toch slagen we er in om als trio op pad te gaan, achter een vrij grote groep Waalwijkers aan. In de frisse morgen lopen we langs natte akkers richting Eikenhorst. Een fietspad zet ons af bij een winters ogend bos met een ondergroei van rododendrons. Ook de eerste waterpartijtjes komen er aan te pas. We stappen door een parklandschap, langs een kasteeltje. Hier is of was rijkdom. Olat bedenkt een leuk plaatsje voor de eerste wagenrust. Boterhammetjes eten in een mooie dreef.

Gesterkt gaan we weer op pad langs prachtig wisselende laantjes, dan weer breed met loofbomen, ook wel donkere spar. Ze zetten ons af bij de immer drukke spoorbaan en recreatieve plas De Lange Spier. We rondden het water verhard terwijl een waterzonnetje door het zwerk komt piepen. Camping Dennenoord wordt onze tweede rustpost. Niet te doen vanwege de immense drukte, we lopen gelijk door. Ad stuurt bij Tongeren de langere afstanden de AAbroeken in. Lekkere zompig grasland langs de Kleine AA. Aan de overkant van een steenweg lonkt iets heel anders … de Kampina ! Aanvankelijk wandelen we er over brede zandpaden dwars door de sparrenbossen. Stilaan wordt onze ondergrond ook groen van korte grassen en mossen. Martin verlaat ons, wil de 40 km lopen, wij gaan voor 30 km. Stappen recht naar de open ruimte en een zee van droog pijpenstrootje, met her en der een eenzame grillige naaldboom. De stilte is er oorverdovend, wij genieten van dit wonderlijke paradijs. Lopen door naar stilaan meer bebost bij het Belversven en riviertje de Rosep. Adje laat ons nog wat rond hossen door de Oisterwijckse bossen alvorens een derde rustpost aan te bieden. De Posthoorn heeft verse snert in de aanbieding en daar kunnen we niet aan weerstaan. Hij smaakt overheerlijk maar stelt onze spijsvertering toch wel op de proef. Dirk (Nijlen) komt trouwens tot dezelfde conclusie, vindt zijn ritme niet terug.

Innerlijk voldaan stappen we verder langs de Nemelaerweg, weer de pure natuur in, wit en groen tegemoet. Een prachtige, haast dichtgegroeide beek, vinden we geweldig. Merkwaardig ook hoe ons pad dwars over de spoorbaan loopt. Langs het gemaal stappen we een eerste keer over de Essche stroom, een vrij brede rivier die aan de Dommel doet denken. We maken een zeer gesmaakt ommetje rond kasteel Nemelaer om dan echt de Essche Stroom op te zoeken. Adje plaagt ons even met een tunneltje voor dwergjes, kop in kas dus, zelfs voor Linda. Schitterend toch, al die variatie in één tocht, zeg ik tegen Leo (Poppel). We verlaten het water, samen met de wandelaars van de 20 km. Moeten dwars door een ingezaaide akker en zoeken vervolgens brede zandwegen op. Weilanden en plantenkwekerijen (buxus) lossen elkaar af. Stilaan komt de menselijke aanwezigheid weer op ons af. Zandwegen naar vogels genoemd herbergen tientallen chalets, blijkbaar toch vaste bewoning. Ook hier vindt Olat een leuk hoekje voor de soeppost. Linda’s maag kan het nog niet aan, ik laat mij niet pramen.

De laatste etappe lopen we met Nicole (Wils). Een leuk dijkje langs een beekje dwars door de akkers. De onverharde Esschebaan en nog een strookje langs de stroom. We zijn voor ons doen erg vroeg binnen. Botsen op Peter Heesakkers en Noud wiens uitgaansvergunning blijkbaar erg kort is. Een korte babbel en ze gaan er vandoor. Komt François de l’Acier daar aan, een man van Staal ! Hij daagde ons uit en tekent netjes present. Het doet ons zo’n plezier de ouwe gabber terug te zien in ‘good shape’, daar moet op geklonken worden ! Binnen de tien minuten zwelt ons drietal aan tot een groep van meer dan 10 wandelaars. Hij kan het nog, het wandelvolkje aan hem binden. Linda & ik moeten en zullen een Duvel drinken, hij weet hoe zijn maatjes te verwennen. Met spijt nemen we afscheid van het groepje, hebben nog een uurtje rijden voor de boeg. Op de terugweg moet ik toch wel even slikken, wat was dit weer een mooie dag. Olat is steeds pure verwennerij naar parkoers en naar sfeer, naar kameraadschap onder de wandelaars. Daarom zijn wij nog steeds Nederbelgen Frans. Graag tot ergens te velde en tussen pot en pint.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/190120...

 

21:26 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -e

31-07-13

28.07.2013 Everbeekse Wandeltochten

Onze reis wordt ter hoogte van Ninove wat verlengd. Er heeft vandaag een naTour criterium plaats. Eén omleggingspijl is er aangebracht en verder zoek je het zelf maar uit. Ik volg braafjes iemand die blijkbaar de omgeving goed kent, kom netjes op de route naar Geraardsbergen en Brakel uit. Vanaf Giesbaarge stuurt een slingerwegje ons de heuvel op tot Everbeek-Boven … wij moeten Beneden zijn, in de tuin bij Annieken en Chris. Het is er stil en nog frisjes rond 09:00, beetje te rustig naar onze smaak.

Gezien het nog vroege uur kiezen we voor de36 kmdie er net als bij de beenhouwer een beetje meer zullen zijn. Vertrekken achter een groepje Sint-Jansstappers (Essen) langs de Terkleppebeek. Stappen het golvende land in met de toren vanLa Houppeop de achtergrond. De veldwegen liggen er nattig bij, het maïs is in stroken neergeslagen, de stengels echt gebroken. Het eerste graan is geoogst, gele stoppels zorgen voor extra kleur in het groene land. We lopen een rondje dat ons terug naar de kerk brengt. Net er voor draaien we weg genietend, over een smal paadje langs het water. Waar de beek ondergronds gaat vervolgen wij onze weg over een eenmanspad langs weilanden afgeboord met ‘pinnekesdraad’. Een klimmetje en we zijn in Zarlardinge voor onze eerste pauze na6 km. Krijgen er het gezelschap van het koppeltje Kreketrekkers die we ook gisteren al ontmoetten in Wintam.

We volgen hen het dorp uit, lopend langs weilanden met luid loeiende koeien. Zoals we het hier gewend zijn is het parkoers geen meter vlak, what goes down must go up, denkt men in Everbeek. We bedanken voor het glaasje botermelk, vervolgen onze weg door een bosje, klimmend. Stappen boven Everbeek-Beneden, maar zijn nog niet in Everbeek-Boven. Nadat de kleinere afstanden ons verlaten hebben, volgen we een GR pad letterlijk door het metershoge maïs. Samen met onze Westvlaamse vrienden keuvelen we ons een gezellig weggetje door het golvende land tot het stemmige witte kerkje van Parike. De tweede pauze komt er aan na12,614 kilometer, precies.

We versterken de innerlijke mens want nu volgt er een etappe van7,7 km, meteen de langste voor vandaag. Mogen meteen weer klimmen, eerst langs een tarmacje, vervolgens over een pittig strookje onverhard. Als is de temperatuur nog clement, we trappen toch lichtjes op onze adem. Volgen een eindje een steenweg, hoog en droog, genietend van prachtige vergezichten. Bij Plankkouter gaat het opnieuw een verdieping lager. Slingeren ons vervolgens een weggetje door het rijpend graan, langs een grachtje ook. Op een straathoek staat ie dan … de befaamde Roman wagen. De stoere tapper van dienst is gul. Ook Linda zwicht voor de koele blonde Ename, in een glas zoals het hoort. Ik raak er aan de babbel met een verraste Franstalige wandelaar, die de maker van het glas blijkt te zijn. Maar zijn inhoud is wel degelijk Vlaams meesterschap ! De wandelaar blijkt reporter Pastissou te zijn, een heel aangenaam man. Wij volgen hem na het glas. Calorietjes te koop denken ze in Everbeek, en we mogen ze meteen verbruiken langs de bepaald stekelige Bergstraat. Bij Fayte gaan 18 en36 kmhun eigen weg, terug een vallei in. Waar zou de volgende rustpost nu liggen, beneden of boven. De parkoersmeester laat ons in het ongewisse. Een veldwegje stuurt ons terug omhoog, meteen volgt een afdaling door een bosstrookje. Dan een bepaald technisch en vettig pad, recht naar de hemel … hier Everbeek-Boven genaamd. Hoog tijd voor onze volgende pauze onder zeil. We hebben een twintiger in de kuiten, het heeft al deugd gedaan !

De langste afstanden (36 – 42) krijgen een extraatje aangeboden. We genieten eerst van het prachtige vergezicht, duiken dan een smal paadje in, inclusief vlondertjes en modderstrookjes.  De parkoersmeester gaat stoeien met de omgeving van Hoogbos, steeds weer volgt achter elke relatieve pauze een pittig klimmetje. Dan weer door akkerland, dan weer door bosstrookjes, op adem komen is er nauwelijks bij. Onderaf de bossen van Everbeek wacht een lieflijk kasseitje in het lommer. In de verte wenken molen en kerk van Opbrakel. Het is behoorlijk warm als we het tarmacje opzoeken dat ons langs de traag wentelende wieken naar de rustpost loodst. Helpers hebben het zaaltje al opgeruimd, zijn verrast door de vele late wandelaars. We worden wel allen vriendelijk van het nodige vocht voorzien, niks te mopperen dus.

Langs de Zureveldweg en Hameidries kabbelt onze wandelweg zich aanvankelijk rustig een weggetje parallel de vallei. Dan vindt onze gastheer het welletjes. Eerst langs de bosrand en dan dwars door de statige beuken van het Brakelbos stuurt het valse plat ons terug een verdieping hoger. Heerlijk en koel wandelen uiteraard tussen de mastodonten, wel stevig en lang uitgesponnen kuitenwerk. Even zakken langs een prachtige, brede dreef, we zoeken het meer technische werk op van een pad dat tevens dienst doet als spelonk om het water uit het hoger gelegen akkerland naar de vallei te voeren. Opletten dus waar je de voetjes neerzet om niet onderuit te gaan. Opnieuw warmer waar we het rijpende graan opzoeken. De36 kmkrijgt een verkorting langs een rij populieren voorgeschoteld en stapt nog eens door het maïs, letterlijk opnieuw, Linda verdwijnt er haast in. Klokslag 16:30 bereiken we de laatste rustpost en we zijn er heus niet alleen. Zullen zeker geen kilometers tekort komen vandaag.

Ben benieuwd naar wat nog komen gaat, we lijken al zowat alle bekende en minder bekende terrein gehad te hebben vandaag. Een smal paadje langs nog eens ‘pinnekesdraad’, het volgende strookje maïs, we denderen de helling af van E-Boven naar E-Beneden. Daar wacht de Terkleppebeek weer. Heerlijk hoe we hier door het bos langs het waterloopje mogen meegaan. Vanaf Terbeken wacht het open terrein opnieuw, het is intussen behoorlijk heet geworden. Uitbollen over het vlakke terrein is er dus niet bij, de ‘koperen ploert’ maakt ook van dit laatste stukje hard labeur. Net voor 17:30 ploffen we in onze stoelen in de Everbeekse boomgaard. Gastheer Chris kent zijn volk, de koele blondjes worden meteen geserveerd. Overspoelt door leuke deuntjes van de twee muzikanten zitten we gezellig te kletsen. Tja, op beneluxwandelen zal vanavond staan ‘we waren te gast bij Annieken en Chris’, lacht onze gastheer. Het is inderdaad al 20:00 als we ons karretje opzoeken. Thuis gekomen komt van eten maken niks meer in huis, we kiezen allebei unaniem voor ‘luie waave frut’. Wandeltochten Everbeek, het blijft een speciale dag, genieten in de hoogste graad. Bedankt beste vrienden en vooral … doe zo voort !

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/280720...

 

  

 

 

 

22:24 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oost-vlaanderen, -e

01-08-12

29.07.2012 Everbeekse Wandeltochten

Het Oostvlaamse openbaar vervoer wordt elk jaar weer een stukje wandelaar onvriendelijker. Buslijn 78 rijdt nu in het weekend helemaal niet meer tussen Geraardsbergen en Everbeek. De belbus houdt er een ‘grasse matinée’ op na. De auto moet dus van stal willen we bij Annieken en Kris een fatsoenlijke afstand wandelen. Voor Linda is het intussen al zowat een maand geleden dat ze nog ‘onder de mensen’ kwam. Twijfels dus of we voor 30 of 36 km gaan.

Er staat een frisse wind als we ons op gang trekken vanaf de tuin van buurthuis Cordenuit. De langere afstanden gaan meteen hun eigen weg. Zodoende wandelen wij om 09:00 al meteen gans alleen de eerste heuvel op, langs patattenvelden over patattenpaden. Ondanks de regenzomer liggen de veldwegen er inderdaad hard en oneffen bij. Tussen maïs en biet hijsen wij ons naar een hoger niveau, de toren van La Houppe vormt een baken in het landschap. Op een tarmacje kruisen we de kortere afstanden, 6, 9 en 12 km. Wat later pikken we de andere wandelaars op. Kerkwegels loodsen ons door Everbeek. De Burgstraat wordt een lange klim van Everbeek-Beneden naar Everbeek-Boven. We halen een man met wandelstok in, blijkt ons aller JP (van Claire) te zijn, voor zijn doen op een sukkeldrafje. Hij blijft maar in het hoekje staan waar de klappen vallen, sukkelt nu weer met de schouder. Met de hem kenmerkende wilskracht blijft hij echter op pad, we hebben met hem te doen.

Doen samen een terrasje bij de eerste rustpost in Everbeek-Boven. Moeten nu onze afstand kiezen en Linda gaat, naar mijn smaak overmoedig, voor de 36 km. Krijgen meteen prachtige vergezichten cadeau. Moeten oplettend wandelen, onze parkoersbouwer moet zowat de Keizer van de splitsingen zijn. Na 10 km hebben we er zeker al vijf gehad. De Roman bierkar komt voor ons wat te vroeg. We lopen gelijk door de Everbeekse beukenbossen in. Ik wandel zowat de omgekeerde route van een eerder gelopen GR avontuur. Kleine vettige strookjes worden gezwind overwonnen. Bij De Livieren gaat de 36 km zijn eigen weg. Twijfels bij de ingang van het bos, rechtdoor of niet ? We wagen het er op en de gok blijkt juist te zijn. We pikken vrij snel terug roodwitte pijlen op. In het koele bos gaat de lange kaarsrechte dreef geniepig bergop, vals plat. De 42 kilometer sluit weer aan als we bijna in Ter Bosse zijn, op de taalgrens overigens. Opvallend hoe canadabomen nu al geel in het blad staan, ja zelfs hun bladeren al verliezen. Een tarmacje loodst ons door bebouwing naar de voet van La Houppe/d’Hoppe. Klimmen nu over een smal paadje aan de rand van een weiland en met vanaf de top een schitterend vergezicht als bekroning. De afdaling doen we in het Brakelbos, technisch en met een heel eigen invulling van het begrip wandelpad. Een wat oudere dame loopt zodoende ongewild een extraatje. Brakelbos wordt uitgebreid verkend, op en neer, beetje modderig ook, prachtig. Voorbij chalet Gerard moeten we het tarmac op tot de steenweg die Brakel met Ronse verbindt. Hier heeft Everbeek letterlijk zijn tent opgeslagen. Onze tweede pauze meteen na 16 ruim gemeten kilometers.

Brugse Lut & Luc zijn ook van de partij, zij natuurlijk voor de ‘volle pot’ van net geen 44 km. Onder een hemelse dreiging zetten we ons terug in beweging, de steenweg even in Brakelse richting volgend. Bij Laaistok kiezen we opnieuw voor onverhard, dalend richting bos. Bij een GR wandelboom even een avontuurlijk stukje met trappen en vlondertjes. Het stevig golvend parkoers voert naar een lange bosdreef, bergaf tot de maïsvelden. We wandelen nu een tijdje parallel met de Brakelse vallei, genietend van zonovergoten vergezichten. Bij café Rozenhof stuurt een veldweg ons nog een verdieping lager. Een kerkwegel aan de overkant van de steenweg, rustpost Opbrakel is welkom na 23 km wandelgenot. Na de boterham mogen we traditiegetrouw langs de prachtige witte molen wandelen. Zijn wieken wentelen vrolijk in de wind. De strook parkoers die nu volgt ligt mij meestal minder. Vandaag zal het echter best meevallen. Stevig klimmen weer bij Hoogbos en vervolgens over wat men in Wallonië ‘campagnard et boisé’ zou noemen. Een hele leuke afwisseling van akkers, weilanden en stroken nat bos. Ik herken de volgende klim, die langs een witte villa loopt. Genietend van nog maar eens een magistraal vergezicht vervolgen wij onze weg langs Fayte richting Kaashoeve. Linda laat zich de aangeboden karnemelk smaken, ik ben niet zo’n ‘melkmuil’. De afdaling naar de prachtige witte kerk van Parike wordt ingezet. In het dorp heeft een wielerwedstrijd voor Aspiranten plaats. Het jonge grut, tussen 12 en 14 jaar, rijdt hier rond met materiaal dat een bom eurootjes moet kosten. Nu de koersbenen nog …

Het is erg stil in de plaatselijke school, onze laatste rustpost, te stil vinden ook Lut & Luc. We gaan er weer vandoor, hebben nog ruim een uur te wandelen. De kilometertjes beginnen toch wel te wegen, het stevig golvende parkoers eist zijn tol. Moeten de steenweg volgen tot nagenoeg de top. Duiken dan letterlijk een weiland binnen en volgen een paadje van zwarte grond, ons onbekend. De volgende klim voert naar Gelategem en de weg naar ‘Giesbaarge’. Reeds de ganse dag houdt onze parkoersmeester de stroken tarmac kort, waarvoor onze dank natuurlijk. Hij is trouwens niet te beroerd voor een beetje avontuur. Door het maïs wandelen nemen we voor de tweede keer vandaag letterlijk. We verdrinken haast in het hoog opgeschoten groen. Er volgt weer een strook nattig bos en vervolgens akkers en weiland. Ik herken plots het pad waar een koe zich voor een paar maanden door de draad van haar weiland wurmde om mij voor te lopen naar de kerk van Zarlardinge. De omheining is intussen inderdaad versterkt, geen beest dat probeert bij ons in de buurt te komen. Een kort strookje door het dorp en dan wordt de finale afdaling naar de Everbeekse …beek ingezet. Langs het waterloopje stappen we naar het tuinfeest. Feest is het in de Everbeekse boomgaa     rd inderdaad altijd, barbecue en met een muzikaal duo dat het beste van zichzelf geeft.

Ik zoek Kris op en wens hem proficiat. Het parkoers was weer eens prachtig vandaag met als uitschieter de verrassende tekening op en rond d’Hoppe. Brugge, Hemiksem en Everbeek verbroederen gezellig met een Ename in de hand. Waren de weergoden tot dan toe clement, er lijkt verandering in te komen. Als we ons karretje opzoeken is het toch al 19:00, ook dat is wandelen in Everbeek ! Het is ruim over achten als wij terug in Heimisse aankomen, moe maar met een goed gevoel, zoals Linda dat verwoord. Beneluxwandelen zal toch even tot morgen moeten wachten …   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/290712...

19:37 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -e

30-05-12

28.05.2012 De Doetjes te Eksaarde

Wijze Doet Gwy is ons éénmans ontvangstcomité in het schooltje van Eksaarde Dam. Met de eerste bus vanuit Lokeren richting Zelzate zijn wij al voor 09:00 ter plaatse. Het belooft weer een warme dag te worden. Is intussen een traditie geworden deze Oxfam tocht met zijn twee lussen vanuit het basisschooltje. Ik ben er al voor het derde jaar op rij, voor Linda wordt het een kennismaking. We beginnen met het lusje van 11 km. Het is echt benauwend in de stille Eksaardse straatjes, reeds 20 °C, geen zuchtje wind, haast geen zuurstof in de lucht. Gelukkig mogen we snel het fietspad en de bebouwing verlaten, het eerste lommerrijke strookje bewandelen bij de lokale voetbalterreinen. Onze geelzwarte markeringen vermengen zich met het oranje van de Smokkelaars, tocht die gisteren gelopen werd. Even voorbij de dorpskerk mogen we langs Moervaartveer de weilanden in. Moeten even halt houden voor doorgaand lokaal verkeer. De boerin en haar dochtertje drijven met zachte hand een grote kudde melkkoeien naar de malse weide. Hooiland geurt zomers, we stappen naar wat wij kennen als een prachtig stukje natuur zijnde de Moervaart. Helemaal alleen wandelen we langs het water. Er valt heel wat te beleven voor ons geoefende oog. Jonge waterkiekens dartelen over het nat. Een fuut heeft zijn ontbijt te pakken, hij schrokt het zilveren visje gulzig naar binnen. Een immense karper beweegt loom net onder het wateroppervlak. De visser tuurt naar zijn dobber, moeder de vrouw zit onder een andere parasol met een turf van een leesboek. Tot Sinaaibrug volgen we het water en moeten dan even de steenweg op, over het fietspad onder geknotte wilg. Mogen al snel een prachtige eikendreef bewandelen. In de verte, onder prachtige rode beuk staat de Kruiskapel. Daar wacht onder zeil de eerste rustpost. We genieten er van ons koffietje midden het typische dialect van Kwartels en andere Wakkers.

Het is maar een kort stukje meer tot de basisschool. We volgen de Liniewegel door een mozaïeklandschap, zoals ik op het infobord lees. Een afwisseling van bosstrookjes en weilanden of akkers met ontluikend maïs. Wandelen zodoende langs Den Boterhoek en een prachtige verscholen vijver bij de voetbalterreinen. Nemen de tijd voor een koffietje en nog een babbel met gastheer Gwy. Moeten nu de andere kant op, achter de cafeetjes en restaurants door richting Zuidlede. Halfverhard zijn de paden hier. Ze voeren ons langs een gracht met dichte plantengroei. Fiets-Doet Gino bewaakt er zijn parkoers. Zo ver je zien kan  akkers, hooiland en weides, onderbroken door bosjes populieren. Stappen voorbij de Olenthoeve met grote veestapel. Even naar de overkant van het water, de honden des huizes zijn er niet echt tuk op bezoekers. Het is algauw een uurtje stappen door het polderlandschap tot bij de aanplant van fruitbomen. Even verder ligt de rustpost, een gezellig terras bij de fruitboer. Super Doet Daniël nipt aan zijn koffietje, schuift bij voor een babbel met zijn gasten.

Ik pik een tekstblad op, de extra lus door domein Puyenbroeck mag niet bepijld worden. Ken de route min of meer uit het hoofd. Stappen het domein binnen bij het zwembad. Wij vinden het er verrassend stil, zou de crisis hier ook toeslaan ? Wandelen langs de lommerrijke Putjeshoekdam en zijn hoge populieren. Vervolgens voorbij het dierenpark, volières met hoofdzakelijk duivenrassen die we nog nooit ergens gezien hebben. Leerrijk en leuk om naar te kijken. Stappen onder de pergola door van het bloemenpark, nu vooral gekenmerkt door kunstig geknipte haagplanten. Wijzen een wat verloren lopende medewandelaar de weg naar de Zuidlede en het pad door het Siesmeersbos. Ook Linda is in haar nopjes als we de bochtige waterloop mogen volgen. Prachtig stuk parkoers dit dwars door het domein. Vele fietsers denken er ook zo over en nopen ons tot attent stappen. Langs de Puidonkdreef verlaten we het domein en gaan een laatste keer pauzeren bij de fruitboer aan de Stenenbrug.

Nog een kleine vijf kilometer, zegt een medewandelaar. Meteen terug puur natuur ook. We gaan de Zuidlede volgen. Berenklauw schiet hoog op langs de rand van ons stoffig pad. Weidse weilanden zijn een zee van geel, boterbloemen. We slingeren mee met het water, langs zijn oevers begroeit met opschietend riet. Bredere plassen zijn een oase van gele plomp. Linda bedekt de frêle schouders tegen het sterke zonlicht, de koperen ploert brand er inderdaad op los. Stappen voorbij de hoeve bij Elbos, verlaten even de waterkant maar mogen er al snel weer naartoe. Het smalle graspaadje langs de populieren is een heerlijkheid. Stilaan duikt de steenweg voor ons op, het einde van deze heerlijke tocht nadert. Hoog tijd voor een Duvelke, gezellig keuvelend onder het afdak van de speelplaats. Een vrolijke babbel met Fredje Persoone, het is stilaan tijd voor de bus. Op de trein komt de drukte van de zeegangers stilaan op gang. Menig wit wintervelletje heeft er een rood kleurtje gekregen. Bij Berchem station is het broeierig heet. Wij reppen ons naar de auto en de koelte van thuis … Bedankt Doetjes voor de heerlijke tocht en …tot volgend jaar.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/280512...

21:40 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -e

18-04-12

15.04.2012 De Grenslopers te Eersel

De auto wordt nog eens van stal gehaald deze zondagochtend, zal ons binnen het uur ter bestemming brengen. Regen vergezelt ons tot Herentals maar dan klaart de lucht uit. Wegenwerken bemoeilijken onze route, een parkeerplaats vinden langs de Postelse Dijk kost ook wat zoekwerk. Geen nood, we zijn goed op tijd vertrokken vandaag. Nippen aan ons koffietje in de gezellige gelagzaal van café De Smokkelaar, geen bekenden te bespeuren. Of toch, Arendonske Anne & Rudy worden een tijdje onze gezellen. Aan de overkant van de steenweg duiken we meteen de Kempense bossen in. Passeren Yvonne, uit regio Rotterdam, en wandelen richting E314. Het terrein wordt halfopen, begroeit met heide en grillige gevormde sparren. Het gekrijs van wel honderden kokmeeuwen verstoort de rust. Zij vormen een broedkolonie op een ruim ven met dicht begroeide oevers. Na een uurtje stappen bereiken we de wagenrust van Pannegoor. De Grenslopers hebben echt de mooiste en best uitgeruste wagenrust die wij kennen, er is zowat alles verkrijgbaar. Helpers zijn nog bezig met het opzetten van tenten, er hangt regen in de lucht. Wij genieten intussen bij een bakje van de gezelligheid, de meeste bankjes zijn bezet met vrolijk pratende wandelaars.

Een parkoerstekening leert mij dat wij drie lussen dienen te lopen vanaf deze rustpost om aan onze beoogde 35 km te geraken. Wij wijzigen de volgorde die de parkoersmeester voor ogen had. Kiezen lus 2 van ruim 11km eerst te lopen. Zijn meteen alleen weg, zien geen mens meer. Spar en berk voeren de boventoon in de zanderige omgeving. Wit pijpenstrootje en plukken heide vullen de open plekken. Het is even opletten als wij een kronkelend fietspad op moeten. Mountainbikers houden er een rotvaart op na. Een donker sparrenbos toont zijn ondergroei van donkergroene jonkies, petrolkleur, zegt Linda. Mogen nog wat bmx-en tot we verrassend het bos uitkomen bij enkele huizen. Zijn bij het Hof van Heden in Witrijt. Laten snel de bewoonde wereld weer achter ons. Langs een ‘patattenveld’ gaat het terug richting puur natuur. Bij een open plek loopt Yvonne in omgekeerde richting, wij snappen het even niet. Na en kleine twee uur wandelen in peis en vree, bereiken we opnieuw de wagenrust bij de vijver. De zon doet moeite om ons op te warmen, in zoverre wij dat nog nodig hebben na de lange inspanning.

We pakken na de pauze lus 1 aan, zo’n 7.5 km lang. Even worden we vergezeld van hemels gedruppel. Was niet meer dan een plaagstoot. Mogen de open ruimte in, wat jonge berk, vooral heide en droge gele grassen. Stroken heide lijken niet zo lang geleden platgebrand te zijn, ongeval of bewust, geen idee. Jong groen overwint er toch al terug geleidelijk de schade. Bij het Dalemstroompje kiezen we terug voor bos. Een ‘bumpy’ strook parkoers midden donkergroen van spar en frisser groen van naaldbomen die in de winter hun naalden blijken te verliezen, we zien er honderden van. De ondergrond varieert van betonnen fietspad, over zanderige stroken tot een heus felgroen mospad. De parkoersmeester laat ons mee genieten van zijn terreinkennis. Langs hetzelfde open terrein als daarstraks bereiken we opnieuw de wagenrust. Het is intussen een stuk in de namiddag en al heel wat rustiger.

Wij hebben, net als Yvonne trouwens, nog een laatste lusje van 6,5 km te goed. Passeren langs een sparrenbos dat flink uitgedund wordt. Denkelijk probeert men hier meer heide te creëren. Langs de bosrand lopend hebben we uitzicht over enkele alleenstaande hoeves en vredig grazend melkvee. Moeten dan terug de zanderige paden op om dieper in het bos te dringen, deze keer met een ondergroei van ‘klokkebeezen’ fris in het jonge blad. Bij de Postelseweg een grintpad op, de vijver en de laatste pauze zij niet ver meer weg. Zijn er nu de enige twee wandelaars. We blijven maar even, hebben nog een halfuurtje lopen voor de boeg. De parkoersmeester laat ons een laatste keer genieten van de heide. Bospaden voeren ons vervolgens, onder de steeds luider wordende herrie van auto- of motocross, richting finish. Hoog tijd voor iets nat en straf. Ze schenken er warempel Duvel …onze dag kan niet meer stuk ! We liepen deze tocht voor het eerst, de Grenslopers bewezen eens te meer klasbakken te zijn. Bedankt lieve mensen, we hebben genoten van een heerlijke wandeldag, eenvoudig en steengoed.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/150412...

20:15 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noord-brabant, -e

01-03-12

26.02.2012 OLAT te Esbeek

Adje hoedt zijn schapen vandaag, wij zijn er maar wat graag bij. Is trouwens slechts een uurtje autorijden tot het ons voorheen onbekende dorp Esbeek, gelegen tussen Tilburg en Bels, in de streek van Hilver. Zijn erg vroeg vandaag, hebben in december onze les geleerd. Kunnen zodoende nog in het dorp parkeren en dan de overvolle startzaal in. ‘invalide’ Hennie wordt door iedereen geknuffeld, Theo ziet het lijdzaam aan. Uiteraard laat ik mij evenmin onbetuigd … en wordt naar goede gewoonte met een goedbedoeld, splijtende zinnetje door de Witte Pet meteen ‘de kast opgejaagd’. Sfeer jongens, sfeer ! Wij laten de meute eerst vertrekken, gaan tien minuutjes later ook op pad. Het is nog behoorlijk druk op het parkoers als we het dorpscentrum ruilen voor die typische langgevelhoeves waar Noord-Brabant borg voor staat. Dan zoekt Ad de natuur op. Meer bepaald de Rovertse Heide en Landgoed De Utrecht. Lange rechte, goed begaanbare, onverharde paden midden het winterse terrein. Immer groene spar moet voor kleur zorgen, een eerste ven doet er niet voor onder. Een opvallend ruime delegatie van Waalwijk ’82 kleurt het wandelgild blauw. Reeds na goed 4 km de eerste wagenrust. Naar goede Olatse gewoonte warme dranken en lekkere boterhammen ‘à volonté’. We babbelen even bij met Hein uit Bladel. Hij is sneller dan wij weer op pad, het vrouwtje moet een plasje doen … dat doet ze stilletjes in het groen.

Puur natuur, daar heeft Ad een patent op. We hebben nu een strook van 7 km voor de boeg waarbij we geen huis of toch nauwelijks zullen tegenkomen. Zowat alles wat je hier kan verwachten komt aan bod. Een strookje heide en gelige winterse grassen, rododendrons, prachtige vennetjes, grachten die de paden afzomen. Eén strook wordt denkelijk nooit bewandeld, het helgroene mos ligt er als een dik natuurlijk tapijt bij, schitterend gewoon ! We passeren een oorlogsgraf lopen langs de bosrand voorbij rustend grasland, café De Grens in Poppel wenkt. Hoog tijd om even een pauze in te lassen koffietje bij de hand. Leuk oud cafeetje overigens, de muren nog bezet met houtwerk en een oude houten toog. We verlaten de kortere afstanden, trekken aanvankelijk de kale akkers in. Een omleiding stuurt ons over een breed zandpad langs geoogste, geurende spar. Gevederde vrienden houden ons gezelschap, blije suskewieten, driftig tokkelende spechten, rauw krassende kraaien. Nieuwkerk blijkt de omgeving met wat bewoning te noemen. Waar de 40 km even parallel loopt met de 30 km hebben we wat twijfels. Komen goed terecht op een fietspad en stappen stilaan naar bekend terrein. Bij een kapel weet ik het heel zeker, hier kwam Leo vanuit Poppel en Weelde langs met zijn midweektochten. Grappig intussen hoe een Nederbelg zijn wagen laadt, de Nederlandse nummerplaat gemaskeerd door een Belgische. Bij domein Ooievaarsnest worden we ingehaald door Martin. We zullen uiteraard de rest van de toch samen vol maken. Prachtige bossen zijn dit overigens, doorspekt met natte plekken die we ook kennen van de tochten uit Tilburg. Bij de gebouwen van Ooievaar (Alphen) gaan we rusten, als koningen. Genieten zalig van koffie en heerlijke rozijnenkoek met vulling van zoete kersen, lekker !!

We trekken verder langs een weiland, over een paar vlonders en door het natte gebied De Hoevens. In de verte de torens van Tilburg. Zouden we, zeg ik tegen Martin. Natuurlijk laat Ad de kans niet liggen. We mogen door de immense open ruimte van de Regte Heide. Schitterend gebied gewoon met hoge gele, winterse grassen, her en der een grillig gevormde boom, een paar vennetjes en voorhistorische begraafplaatsen (tumuli). We worden ook nog beloond met een lekker zonnetje dat net nu door de bewolking komt piepen. Schitterend is dit, Ad laat ons echt weer eens genieten ! Verlaten het prachtige gebied en moeten een eindje tussen weiland en steenweg tarmac lopen. Het lijkt over Bels te regenen maar wij houden het droog. Laten ons niet van de sokken rijden als we de drukke baan oversteken. Volgen even verder het voorbeeld van de Wilskes en doen een terrasje bij Campingboerderij Breehees. Hebben nog ruim twee uur wandelgenot voor de boeg. Een kasseitje loodst ons tussen velden en bossen door, langs grachten ook. Lange rechte paden zoals we wel meer meemaken in Nederland. Leuk stukje tussendoor waar jonge dennetjes flink gedijen onder hoge ranke sparren. Bij een veld een kwalijk riekende gracht. Zou de boer hier geloosd hebben ? We haasten ons weg, dieper de bossen in, waar onze reukorganen wel verwend worden. Na een uurtje lekker doorstappen terug wat bebouwing in bos. Bij het Jagershuis wacht de laatste wagenrust. Onze smaakpapillen worden er verwend. Hebben een ruime keuze uit soep, boterhammen en nog steeds die lekkere kersencake. Wij houden het hartig, Martin is eerder een zoetebek, kan zijn Limburgse roots niet verstoppen.

Met een goed gevulde maag beginnen we aan onze laatste etappe die naar Gorp & Roovert voert. Eerst wat laantjes in bosrijke omgeving. Vervolgens rond een pracht van een langgerekt ven waar wij de ruimte delen met kleine zwarte runderen. Het lijken wel beertjes. Het natte gebied wordt uiteindelijk geruild voor lanen in bos, zandpaden. Het is nu kwestie de tocht uit te lopen binnen de toegemeten tijd. Lopen net na vijven aan bij de feestzaal onder de kerktoren. Net op tijd ook om Noud en Peter uit te wuiven. Tot onze aangename verrassing ook Anneke en Rudy uit Arendonk. Yvonne uit het Nederlandse Zwijndrecht schuift bij. We laten ons de wandelaarsdrankjes smaken. Kletsen wat bij met Adje die een zeer frisse indruk nalaat ondanks een recente heelkundige ingreep. Sterke kerel en …hij zorgde ervoor dat we pijlen vonden tot de finish deze keer ! Tja, we sloten de tent als laatste wandelaars, onze reputatie nietwaar … 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/260212...

   

21:23 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -e

11-10-11

09.10.2011 Sint-Jansstappers Wildert-Essen

De retourtickets naar Wildert vliegen aan een ongewoon ritme de deur uit aan het loket van Antwerpen-Centraal. De spoorwegenbediende kijkt mij vertwijfelt aan. Met z’n allen naar de wandeltocht, leg ik haar uit. Ze knikt begrijpend met de glimlach. Ik vind toch nog een rustig plaatsje in het boemeltreintje om van mijn Starbucks koffie te genieten. In het zog van de Stroboer met vossenstaart (aan de pet) rep ik mij naar de startzaal onder de Wildertse kerktoren. Druk, jongens, druk, niet minder dan vier bussen wandelaars komen haast gelijktijdig toe, Langdorp, Beernem, Roeselare en de Padstappers. Verderop zal blijken dat ook Aalter en Heestert in groten getale vertegenwoordigd zijn.

Snel kieper ik nog een koffietje achterover en ga op pad. Voorbij de kerk stuurt het rode tegelpad mij de weilanden en akkers in, passeer daarbij een paar keer een riviertje. Veel meer dan verspreidde hoeves en grote kuddes melkvee valt er deze grijze ochtend niet te beleven. Voorbij een voetbalveld een strookje onverhard om vervolgens langs de spoorbaan Heikant binnen te lopen. Een ommetje door een stille wijk, de eerste pauze komt er aan na 6,1 km. Vrijwel onmiddellijk na de rustpost gaat de 34 km er alleen vandoor, langs een villawijk in het groen. Ik dokker vervolgens over het kasseitje bij de Kiekenhoeve en  wandel samen met de voorzitter van WIEGO langs een prachtige beukendreef en een strookje bos. De man uit Breda is pakken sneller dan ik, loopt zo van mij weg. Passeer de Quarantaine Stallen langs de spoorbaan, zij hebben hun oorspronkelijke functie al lang verloren. Blijken nu een taverne en rommelmarkt te herbergen. Bij een grenspaal ook een wandelboom verwijzend naar ondermeer de GR5. Hollandsedreef wordt mijn eerste lange rechte pad, een brede zandweg. Mariabaan, bij de eerste bocht van 90° is een tarmacje. Heb een weids overzicht van weilanden met her en der een hoeve. Ouwerveldweg, een fietspad en Noordeneind, lange stille rechte wegen voeren mij terug naar de bewoonde en bebouwde wereld. De rustpost café Bostella in Essenhoek na 14,4 km.

Binnen zijn zowel de temperatuur als het gekakel niet te harden, ik doe een terrasje. Je bent denkelijk de laatste loper van de 34 km zegt de dame aan de stempelcontrole. Vanuit het startlokaal werden 47 deelnemers gemeld en jij bent … de 48ste! Eén straatje na de rust loop ik weer door open veld. Er scheren warempel nog enkele zwaluwen over de akkers. Mag het asfaltbaantje inruilen voor onverhard, eerst letterlijk door het maïs, vervolgens haast zwalpend rond weilanden. De hemelsluizen glijden langzaam open en laten een miezerig goedje over mijn kletskop glijden, bah wandelen is soms toch niet zo leuk. Ik zet op mijn dooie eentje door, op slecht karakter zeg maar. Sluit aan bij wandelaars die kortere afstanden lopen en stap met hen door een smal dreefje langs weilanden. Heyveld noemt het hier. De toren van een klooster komt tussen de bomen piepen, ik weet nog van vroeger, daar ligt denkelijk de rustpost. Raak toch nog danig in de war. Een wandelpijl wijst naar rechts een  laantje in. Twintig meter verder stuurt een ‘heen’ bord de wandelaar naar links, ‘terug’ is dan naar rechts. Gezien de tijd die ik onderweg ben voor 6 km kan dit niet kloppen. Ik volg mijn gevoel en kies voor ‘terug’, kom zo inderdaad na ongeveer 1:20 stappen bij de rustpost uit. Vraag uitleg aan de kassier van dienst maar die weet ook niet meer dan dat er een bruggetje verdwenen was op het parkoers en de tekening dus in allerijl op vrijdag gewijzigd werd. Een wandelaar zou wel gemeld hebben al 26 i.p.v. 20 km op zij teller te hebben. Ik raak er niet wijs uit.

Nathalie, Wilfried en hun Sloeber maatjes vallen ook binnen. Ook zij zien er een beetje als verzopen eenden uit, net als ik. Korte babbel en ik vertrek weer, heb nog een uurtje langer te lopen dan zij. Een prachtige dreef voert mij weg van het college/klooster en ook van de ‘heen’ en ‘terug’ markeringen. Ik snap er nog steeds niets van. Mag nu uitgebreid kennis maken met buitenhuisjes (chalets) neergepoot in de Essense bossen. Velen lijken permanent bewoond te zijn. Ben blij in bos te lopen want het hemelwater valt intussen gestaag neer op moeder aarde. Volg bij een splitsing netjes de 34 km aanwijzingen, nog steeds zonder ‘heen’ of ‘terug’. Loop door enkele wijkjes Heikant binnen en land bij de laatste rustpost. Heb trek in een Duvelke, tijd genoeg tot de beoogde trein. Vraag nog eens om uitleg betreffende het parkoers, ook hier moet men mij het antwoord schuldig blijven. Loop door een paar straten richting spoorbaan. Het regent niet meer, dat is dus meegenomen. Even nog stap ik langs veld en wei om tenslotte bij de Wildertse Duintjes aan te komen. Onze parkoersmeester houdt het mooiste voor het laatst, wil dat we met een positieve indruk afscheid nemen van zijn tocht. En heerlijk wandelen is dit inderdaad. De bospaden liggen er rossig bij, haast lichtgevend van de gevallen naalden. Rododendron en meerdere soorten paddenstoelen en zwammen zijn in overvloed aanwezig. Krijg van die lekkere slingerpaadjes onder de sloffen geschoven, licht golvend ook nog, echt mijn ding. Een open plek met heide geeft het geheel een apart cachet. Ja deze veldentocht eindigt toch wel in schoonheid.

Passeer het station op weg naar de finish, heb nog tijd voor een wandelaarsdrankje. Confronteer nog eens een bestuurslid met mijn ‘heen’ en ‘terug’ verhaal. Oeps, zegt de man, dat is waar ook ! Jullie van de 34 km kwamen uit een andere richting op het vermaledijde punt, die markeringen waren helemaal niet voor jullie bedoeld maar voor de wandelaars van 18 en 25 km ! Het verhaal van het bruggetje dat vrijdags voor de tocht door gemeentepersoneel werd afgebroken blijkt te kloppen. Bij de ‘last minute’ parkoers wijziging werd één detail over het hoofd gezien. Ach ja, zijn van die dingen die af en toe wel eens gebeuren …de wandelaar blijft aldus wakker en alert. Tot woensdag maar weer, dan loop ik mijn voorlaatste etappe van GR5A van Aalst naar Baasrode.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/091020...

16:04 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -e

01-08-11

31.07.2011 Everbeekse Wandeltochten

De Lijn rationaliseert haar aanbod. Geen bus meer op zondagochtend tussen Geraardsbergen en Everbeek. De wandelaar laat zich zo vlug niet kisten, ik spreek mijn 2pk aan. Over Goeferdinge en Zarlardinge is het een uurtje wandelen tot de tuin waar ik wezen moet. Vanaf Zarlardinge kan ik trouwens marspijlen volgen. Menig verbaasd wandelaar snapt niet waarom die ene kerel in omgekeerde richting loopt. Ik geniet van hun blikken vol ongeloof. Ons immer uitbundige Annie vormt samen met minzame Kris het klassieke ontvangstcomité. Snel de laatste nieuwtjes uitwisselen, zij is een erg gesolliciteerde Madam vandaag.

Speciaal is deze startplaats anders wel, het lijkt wel het grote tuinfeest van Mijnheer Pastoor zo onder de kerktoren. Na de koffie trek ik mij op gang achter een stoet Zaventemse Parkvrienden. Niet meteen mijn beste moment uitgekozen want het wordt treintje lopen over een eenmanspaadje langs een helder beekje. Het hellende pad is wat breder, ik kan schakelen en door het hoge gras de gewone wandelaars achter mij laten. Ben dus in Zarlardinge aan de kerk. Mag meteen weer tussen de weilanden verdwijnen, de helling terug af. Deze keer in het gezelschap van Roal Benti, opnieuw aan een gezapig tempootje. Tussen het maïs kan de kraan terug open, de snelheid van uitvoering opgedreven. De lange stoet bonte wandelaars krijgt nu een bosstrookje aangeboden en vervolgens moeten we met z’n allen de steenweg op tot Everbeek-Boven. Langs de Molenweg steil naar beneden, de eerste rustpost in Parike wenkt.

Ik neem de tijd voor een boterham, begroet enkele bekenden en ga weer op pad. Passeer de prachtige witte dorpskerk en mag dan aan een lange, zachte klim door de weilanden en akkers beginnen. De parkoersmeester loodst ons over een bol weiland richting Kaashoeve. Een eerste schitterend uitzicht over het groene land krijgen we er cadeau bij. Ook het glaasje karnemelk is gratis. De meesten laten het zich smaken, is helaas niet mijn ding. De splitsingen van afstanden (om de zes kilometer in Everbeek !) volgen elkaar nu snel op. Eerst duik ik bij Fayte de groene vallei in. Mag vrijwel meteen weer klimmen tussen maïs en richting bosstrook. Achterom kijkend een prachtig uitzicht over een eenzaam wit huis, haast verscholen in het groen. Eenmanspaadjes loodsen mij verder de helling op. Mag er genieten van fraaie uitzichten ten allen kanten. Een strookje steenweg, veldwegen in open akkerland, een paar kerkwegels, de tweede rustpost wenkt. Everbeek heeft een grote tent neergepoot onder de kerktoren van Bovenkwartier. Aan alles kan je merken dat deze vereniging een goed geoliede machine is. Ik amuseer mij dan ook.

Net als ik weer vertrek komt clubmaatje Peter afgestapt, die heeft natuurlijk een ruime voorsprong op mij. We spreken af aan de aankomst. Onze parkoersmeester heeft nu helemaal de smaak te pakken. Een duik de vallei in, letterlijk een gang door volwassen maïs en hoog gras. Langs de rand van een ingezaaid veld, kerkwegels die nog nauwelijks bewandeld worden, ik krijg het allemaal onder de sloffen geschoven. Mag tussendoor nog eens genieten van het prachtige uitzicht met de kerk van Parike als mikpunt. Dit is lekker wandelen ! Een paar automobilisten vragen mij de weg, eentje naar de start …eentje naar Sint-Pieters-Leeuw !! Geef wat aanwijzingen op het gevoel en hoop dat ze juist zijn. Moet een klein lusje lopen om de kuiten te tergen, steenwegje af en meteen onverhard paadje terug de heuvel op. Onze parkoersmeester houdt duidelijk niet van vlak ! De Bossen van Everbeek komen nu een eerste keer aan bod. Steil naar beneden over een blarenpad. Opletten dat je de bocht niet mist en bij een oudere woning, netjes opgewerkt, een kasseibaantje op. In de verte de witte molen en de kerktoren van Opbrakel. Daar gaat het ook naartoe maar wel met een ommetje over een lommerrijk fietspad. Hé, efkes vlakke weg !

Tijd voor een pintje, van ’t vat jongens, zelfs op de kleinere rustposten ‘steken’ er drie vaten ! Verlaat Opbrakel langs d’Oude Pastorij en stap terug door weilanden en akkers. De mast van La Houppe staat te pronken, geen spek voor onze bek vandaag. Wel lekker is de Ename die we gratis aangeboden krijgen, geen wandelaar die er ook maar aan denkt hier zonder proeven voorbij te lopen. Opvallend trouwens hoe groot de groep afstandenlopers hier is, goed beklant hoor die 30+. De vitamientjes zijn binnen, met gedecideerde tred stap ik richting Everbeekse bossen. Een heerlijk paadje kronkelt zich langs prachtige,statige beuken zachtjes de heuvel op. De dreef die ik ken van vorige edities wordt deze keer dalend bewandeld. Nog een korte klim door een droogstaande beek, ben blijkbaar op de Poerensberg. Koers nu rechttoe rechtaan voorbij de voetbalterreinen (geen rustpost dit jaar) tot aan de witte tent onder de kerktoren. Al is het dan wat later op de middag, er zitten nog aardig wat wandelaars. Het weer is dan ook verbeterd met de uren, de namiddag is effenaf zonnig te noemen.

Ik laat Everbeek-Boven achter mij, ga weer de smalle paadjes door wei en veld opzoeken. Het uitzicht, nu in zuidelijke richting is bijwijlen overweldigend. Loop weer eens letterlijk tussen rijen maïs en graan, soms verdwijn je volledig tussen het hoge groen. De afdaling wordt sneller aangevat dan ik verwachte, ik ben in Nieuwpoort zowaar. Mag verder door de vallei wandelen tot onze gastheer het welletjes vindt. Nog even de laatste jus uit de kuiten persen voor een laatste klimmetje. Velen genieten verderop van het bekertje leidingwater alsof het champagne was. Ik stoom door, de kerk van Everbeek-beneden komt in zicht, mijn zondagse wandeling zit er op. De tuin zit nog afgeladen vol vrolijk taterende wandelaars, barbecue en tap vinden gretige afnemers. Ik kan helaas niet lang blijven, busje komt zo. Heb toch nog even de tijd om een Brussels klappeke te doen met JPD, een mens moet op de hoogte blijven van het reilen en zeilen in de wandelwereld !

Reis over Geraardsbergen en Gent-Sint-Pieters met een gelukzalig gevoel terug naar ons Lindake. Everbeek heeft weer eens het beste van zichzelf gegeven en dat is heel wat. Een heerlijk parkoers met pit en elk jaar weer verrassend anders. En dan die extraatjes die het hem doen, kleine attenties onderweg en natuurlijk het tuinfeest achteraf, gezelligheid troef. Tot volgend jaar Annieken, Kris, parkoersmeester en schare trouwe helpers. En bedankt voor de goede zorgen.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/31072011Ev...

22:52 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oost-vlaanderen, -e

15-06-11

13.06.2011 De Doetjes te Eksaarde

Bel van bij het Lokerse station wandelmama Jeanneke op. Heb toch wel met haar te doen nu ze door een valpartij aan een schouderprothese toe is. Klinkt ze even flauwtjes, ze verdappert meteen. Ik laat mij niet kisten, zegt ze letterlijk, wil zo snel mogelijk opnieuw gaan wandelen. Ben gerustgesteld, zo ken ik haar en wil ik haar ook horen. Mijn wandeltocht draag ik vandaag aan haar spoedig herstel op, weet dat zij het Doetjesparkoers zeer zou waarderen.

Ik verwachtte je, zegt Gwy, doelend op de bus die net voorbij het schooltje van de Eksaardse Dam reed. Vorig jaar serveerde Superdoet hier een schitterend parkoers en dat wil ik dit jaar dus nog maar al te graag eens overdoen. Klets wat bij met Hobohem Linda & Charles en ga op pad voor mijn eerste lusje. Een prachtige dreef, die tevens dienst doet als fietspad, loodst mij door de gemeente. Hij gaat over in een kiezelweg langs de Moervaartmeersen. De Moervaart, die mag ik nu enkele kilometer lang volgen. Vissers doen hier blijkbaar dag en nacht hun ding, hebben tentjes opgesteld langs de waterkant. Heerlijk wandelen is het hier, in het groen langs de oever. Jong grut spurt over het nat, futen, wilde eenden en waterkiekens. Ik wandel  moederziel alleen, lijk wel een GR te lopen. Gino op de fiets sluipt stilletjes langs mij heen. Ik schrik mij haast een beroerte … zou ik dan toch en slecht geweten hebben ? Wandel weg van het water en volg even een steenweg, veilig op het fietspad achter de boompjes. Stap vervolgens door prachtige dreven, over brede kiezelige paden. Links onder een enorme rode beuk ontwaar ik de rustpost. Met een ommetje loop ik er naartoe. Kan pauzeren in de schaduw van de Kruiskapel na 7,7 km wandelplezier. Veel bekenden om mee te keuvelen overigens, Schellenaar Freddy en zijn dame maar ook Marina & René uit het verre Diepenbeek.

Mijn pauze valt dan ook wat langer uit dan gepland. Ga alleen weer op pad langs de vijver van Den Boterhoek en door Natuurreservaat De Linie. Een pas gemaaid graspad loodst mij rond twee gitzwarte vijvers. Daniel op de fiets vergezelt mij naar het startschooltje, de eerste lus zit er op. Even de innerlijke mens versterken en daar ga ik weer. De Zuidlede gaat nu uitgebreid aan bod komen. Eerst een paar prachtige vijvers met dichte begroeiing van gele plomp. Vervolgens een paadje in het groen met netels en distels van ruim anderhalve meter hoog. Het water van de vaart oogt bijwijlen zwart. Weg van het water weilanden met bloeiende grassen en sloom herkauwende runderen. Onder hemels gedruppel verlaat ik de prachtige waterkant  en stap langs een steenweg tot de rustpost ‘bij de boer’. Net na onze vrolijke Glimburgers begin ook ik er aan de extra lus. Ze voert mij naar domein Puyenbroeck. Superdoet heeft voor een tekst gezorgd op Hollandse leest geschoeid, er kan in het domein namelijk niet gepijld worden. Ik laat het toeristische deel met zwembad snel achter mij en kies voor Putjeshoekdam, een prachtig laantje van hoge, ranke populieren. Daniel loodst zijn gasten dit jaar langs vele volières van Belgische hoenen, er zitten stevige kleppers tussen. Vervolgens loop ik samen met M & R door de pergola en het prachtige bloemenpark van het domein. De parkoersmeester vergezelt ons op de fiets. Een buitje motregen komt even de pret verstoren, al is het gelukkig van korte duur. Terugkeren doen we langs die prachtige, donkere Zuidlede. We pauzeren een laatste keer ‘bij de boer’.

Langs een perenplantage verlaten we het boerenerf en zetten als drietal de laatste etappe in. Marina geeft een voor mij verrassend pittig tempo aan. René en ikzelf lopen te kwetteren, het fototoestel in aanslag. We stappen nu het open terrein in bij Elbos en volgen hierbij de loop van stilstaand water, met een centimeters dikke groene krooslaag. De grijze lucht heeft plaats gemaakt voor een weldadig zonnetje. Dit loopt lekker. Na een laatste uurtje puur natuur komen we bij de restaurantjes aan de Dam uit. Ik stop bij de bushalte, neem afscheid van mijn Diepenbeekse maatjes, hen wachten de pannenkoeken. Ik zit gelukkig in de trein als tussen Lokeren en St-Niklaas een stevige regenbui het Wase land begiet. In Antwerpen-Zuid schijnt nog steeds de zon. Busje komt zo …mijn wandeldriedaagse zit er weer eens op. Denkelijk pik ik woensdag de GR5A terug op tussen Watervliet en Hoeke.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/13062011Ek...

 

 

22:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oost-vlaanderen, -e

12-04-11

09.04.2011 Les Sans Soucis te Elouges

Wij afstandenwandelaars kunnen tegen een stootje, of zijn we een beetje gek ? Ik hink vanmorgen vroeg naar het Schoonselhof. Een nieuwe startplaats van Les Sans Soucis, die wil ik voor geen geld missen. Neem mij wel voor zeker niet boven de 30km te wandelen. Moet het noodlot niet te fel willen tarten. Het wordt een lange, rustige treinreis, voetjes op de bank, tot in Thulin, haast tegen de Franse grens aan. Een viertal wandelaars laten zich afhalen, ik begeef mij te voet naar het drie kilometer verder gelegen Elouges. De chauffeur blijkt een beminnelijk man, hij rijdt een extra ritje speciaal voor mij en pikt mij op in de nabijheid van een windmolenpark. Klasse hoor ! Het is behoorlijk druk in het kleine dorpje, bussen rijden af en aan. Cracks Wolvertem zijn al vertrekkenklaar, een bus uit Messancy stopt net en het lokaaltje in de plaatselijk school kleurt rood en wit, Vier op Een Rij Zedelgem. Zo kan ik nog eens een woordje wisselen met Wim Verhelst en Kastaar, lijkt al een eeuwigheid geleden.

Ik bestudeer het parkoersplan aandachtig. De 23,6 km zijn wat kort maar zie, in Roisin ligt een extra lusje voor de 60 kilometer lopers. Kom ik mooi uit op 30,5 km. Ja Davy, ik doe het dus weer hé ! Verlaat de speelplaats langs een deurtje en kom in een kerkwegel uit. Nog meer bekend volk, Trip-Trap Kumtich is op uitstap met een grote groep allemaal netjes in bijtjeskleuren. Onze gastheren uit Ghlin zijn duidelijk populair bij het Vlaamse wandelvolk en ik weet dat zulks verdient is. Maar ik moet er vandoor. Een korte klim brengt mij bij voetbalterreinen en de Ravel 98. Krijg meteen een fantastisch uitzicht cadeau over het vlakke akkerland en een windmolenpark. Het is heerlijk weer, de vlakte nog lichtjes beneveld, de windmolens draaien haast geluidloos hun rondjes. Wat is dit prachtig ! Na 1900 meter de eerste controle …bij en in een windmolen ! Het dametje dat de stempels uitdeelt zit verscholen achter een parasol en bij een elektrisch vuurtje, schone stroom. Knappe vondst van onze gastheren deze controle. Menigeen houdt even halt om de binnenkant van de molen te bekijken, ik stoom door. Mag de weidse akkers in, patatten op een roe. We klimmen zachtjes, vals plat eigenlijk, naar het volgende dorpje. Een kerkwegel zet ons af op het ruime marktplein van Audregnies. De rustpost is schattig, zo typisch Waals. In een klein huisje zijn een drietal kamertjes vrijgemaakt en een toog voorzien. Daarmee moet het hele gild, alle afstanden, het dus doen. Vlaamse dames schudden meewarig het hoofd, echte Wallonië kenners genieten. Ik loop het plein met zijn bloeiende Japanse kerselaars over tot bij een bakkerij. De winkelruimte bestaat uit enkele verplaatsbare houten schragen en vormt een eenheid met het kleine atelier. Vijftig jaar terug in de tijd, zegt iemand uit Zedelgem. Loop voorbij een kerkje waar Mijnheer Pastoor blijkbaar maar om de paar weken de mis leest. Krijg een uniek doorkijkje cadeau over een riviertje dat wegloopt tussen pakhuizen. Mannekes, wat een voltreffer is deze nieuwe startplaats toch ! Zelden zoveel leuke dingetjes beleeft over een afstand van nauwelijks 5 kilometer.

Ik loop met wat Zedelgemmers het dorp uit, een paadje in de akkers omhoog. Even opletten waar je de voetjes neerzet hier want het niveauverschil tussen het midden en de randen van de haast dichtgegroeide weg is belangrijk. Boven gekomen ga ik weer de Ravel op. Het wordt warm, de pullover mag in de rugzak. De natuur krijgt heel snel kleur, het frisgroene schittert in de zon. Ik geniet, ook even later als ik een keienpad op mag bij een veld bloeiend koolzaad. Herken de omgeving van vorige tochten die in Blaugies of Angre van start gingen. Hoog boven de weilanden zet ik koers naar le Caillou-qui-Bique. Deze bosstrook is werkelijk een prachtig stuk natuur. In de vallei slingert de Honnelle, anemoontjes en boshyacinten zorgen voor een bed van kleur tegen de heuvelflank op. Stevige rotsblokken zijn dik bemost. Ik passeer Brigitte (met kar) en Arobase. Encore dix jours zegt ze, duidend op haar vertrek naar Compostela. Dappere dame hoor, heb ik veel bewondering voor. Tijd voor een terrasje nu, bij het schattige Chalet du Garde en omgeven door wandelend Zedelgem. Ik vertel Wim van mijn extraatje, al ben ik dan ongerust. Er komt net een man van de lus terug met de melding dat er pijlen ontbreken. Koppige ezel vertrekt toch, ben gewaarschuwd, tel dus voor twee en heel aandachtig.

Een bruggetje brengt mij naar de overkant van die lieflijke Honnelle en dan mag ik klimmen voorbij boerderijtjes de nog kale akkers in. Liep hier ooit een etappe dwars door de velden naar het eerste Franse dorp waarvan de kerktoren zich aan de einder aftekent. Loop deze keer recht naar Angreau en dan kan het feest beginnen. Onze parkoersmeester ontbindt zijn duivels. Zal enkele kilometers lang geen vlakke weg meer tegen komen of toch nauwelijks. Telkens weer stuurt hij mij een valleitje in aan de overkant van het dorp, om er evenzeer meteen weer uit weg te klimmen. Een haast onooglijke doorgang tussen weilanden is perfect bewegwijzerd. Zou mijn voorganger zich hier verslikt hebben ? Ik blijf op mijn hoede. Loop zo in korte nijdige lusjes van de ene kant van het dorp naar de andere, kilometers makend ‘in een zakdoek’. Mag finaal, na een korte drinkpauze, een plateau op met schitterend uitzicht over de windmolens en Le Caillou. Pittige afdaling nu van wei naar het bos met duizenden anemoontjes en de Honnelle. Loop een stukje langs het water voor de tweede keer, heerlijk wandelen tot La Maison du Garde. Zit hier nu alleen met de waard op het terras. Ik verlies stilaan tijd op mijn optimistische schema. Geen nood, er is elk uur een trein naar Brussel.

Een korte, nijdige klim voert mij weg van het boswachtershuis. Loop vervolgens een heel eind een leuk slingerpaadje tussen het prille groen. Bij het verlaten van het bos, trekken de grotere afstanden richting La Douce France, de 25 km keert zowat op haar stappen terug. Een klim verder blijkt het einde van hun lange lus te liggen en zijn we terug verenigd. Ik mag terug het bos in, een lange rechte laan dwars door de bovenste verdieping van Le Caillou. Ben hier alleen en loop te genieten van de vele zangers in het prille groen, heerlijk. Waar ik het bos verlaat weer eens dat prachtige uitzicht over het weidse land en zijn windmolenpark (Parc des éoliens de Dour-Quievrain). Een achterafje zet mij af bij de kerk van Onnezies. Even verder een toren, overblijfsel van een kasteel en een vervallen boerderij. De ietwat wereldvreemde bewoner houdt er op zijn eentje rommelmarkt en vertelt mij ‘ceci est le bout du monde’. Dan is het einde van de wereld wel heel mooi kaats ik terug en loop door. Mag opnieuw het plateau op, snuivend van landelijke geuren en genietend van het magistrale landschap. Les Sans Soucis hebben nog een leuke rustpost in petto, l’Abbaye des Rocs, een artisanaal brouwereitje in Montignies-sur-Roc. En Zedelgem zag dat het goed was.

Ik geniet van mijn biertje gezellig keuvelend met een koppeltje Florastappers en begin aan de laatste loodjes. Onze parkoersmeester is echt wel een deugniet. Twee scherpe afdalingen, waarvan eentje met kassei en tussenin een stevige klim, serveert hij ons. Zal niet moeten plassen van het geestrijk vocht, het water stroomt bij beekjes uit mijn poriën. Even temporiseren nu, op het vlakke tarmacje door een vallei. Voorbij een spoorwegbrug en verdoken kapel dan langs een muur de heuvel op tot het pleintje van Audregnies voor het laatste stempeltje. Ik loop meteen door, heb nog ruim 4 km voor de boeg. Deze zal ik volmaken op een Ravel, bijwijlen wandelend tussen hoge bermen, dan weer in volle zon midden de akkers. Een baantje rosse kassei voert mij naar het dorp. We zijn met z’n drieën die zich verslikken in de laatste bocht naar het voetbalterrein. Keren op onze stappen terug en wandelen door dezelfde wegel als vanmorgen over de finishlijn. Duim omhoog naar Rik en zijn vrouwtje, wat was dit weer eens een pracht van een tocht ! Sabine & Freddy vallen ook binnen, een lach van oor tot oor …genoten !

Krijg gezelschap van Xavier naar het station. De chauffeur zet ons netjes op tijd af voor de trein. Heb een kwartiertje tijd in Brussel-Zuid om over te stappen op de Amsterdammer. Helaas …hij is afgeschaft, taxi Linda zal een halfuurtje  later dan gepland moeten uitrukken.      

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/09042011El...

 

15:25 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: henegouwen, -e

23-03-11

19.03.2011 Les Batteurs de Cuir te Evrehailles

Reis tot mijn verrassing als eenzame wandelaar van Antwerpen-Berchem over Brussel-Noord tot Yvoir. Geen andere stapper te bespeuren tot de trein in het Maasstadje zijn deuren opengooit. Het lijken wel mieren die uit de grond gekropen komen. Met 17 ‘marcheurs’ wringen we ons in vier klaarstaande wagens. Ik lijk de enige Vlaming te zijn, herken alleen ‘Mme La Juge’ en de man met het witte haar en dito snor uit Landenne. Het gedateerde dorpszaaltje blijkt wat te zijn opgeknapt. Ik sla er een babbeltje met een vinnige, joviale wandelaar uit Mortsel, wiens naam ik jullie schuldig moet blijven. Allebei zullen we de 30km wandelen, hij een straat en meer voor mij, aan een veel hoger tempo.

Ik start door de dubbele straat met de vele mooie huizen opgetrokken uit grijze natuursteen. Loop aldus naar een kasteelhoeve, het weiland afgezoomd met nog kale bomen weelderig versiert met maretak. Een prachtig begin. Wandel aldus het dorp uit, de weidse, golvende akkers tegemoet. De informatie die ik had van onze weermannen is duidelijk niet van toepassing op Wallonië. Het is grauw, fris met vallende mistdruppels. Leeuwerikjes en hun vrolijk gezang hoog in de lucht zijn het enige wat aan lente doet denken. De eerste runderen bevolken een wei, het eerste dorp komt in zicht. Opnieuw een beauty in die egale grijze kleur, van de kerk tot burgerhuizen oud en nieuw. Eerste stempeltje in Awagne, zo noemt het stille dorpje, stoppen doe ik er nauwelijks, heb nog maar 4,5 km op de teller staan.

Bij het verlaten van het dorp gaat de 12 km van de andere afstanden weg. Ik mag een stilletjes dalende assepiste op midden de stevig golvende weilanden. Kom dra in een bos uit, de drassige ondergrond vermengd met losliggende keien. Een niveautje hoger wandel ik langs de bosrand. Nou ja wandelen, het smalle pad ligt er papperig bij, het gaat van kwaad naar erger. Vorder heel voorzichtig, bijwijlen met een paar vingertjes tussen de prikkels van de weidedraad. Kan het kunst- en vliegwerk tot een minimum beperken en mag dan het plateau op. Langzaam klaart de mist op, worden de groene vergezichten weidser. Carrière de Leffe (privé) maakt het bord mij diets. De wandelaars mogen door een ‘tourniquet’ het domein van de cementfabriek op om Sentier Ste-Anne te vervoegen. Een pracht van een eenmanspaadje loodst mij door het prille groen richting vallei, schitterend. Krijg uitzicht op wat ik vermoed een klooster te zijn. Langs zijn ommuring daal ik tot in de vallei, langs de Abbaye de Leffe dus, want zo noemt mijn ‘klooster’. Hier loodst een ruime voetgangersbrug mij de Maas over en mag ik aan de overkant met de stroom mee langs een steenweg. Een pracht van een achterafje loodst mij Bouvignes binnen. Wandelend tussen oude muren krijg ik een schitterend uitzicht op de dorpskerk en hoog erboven een ruïne cadeau, heerlijk.

Tweede rustpost dus in Vieux Bouvignes na vrijwel 11 km. Een man uit het Truiense zit er alleen aan tafel. Vreemd, ik heb hem nog nooit zonder zijn vrouwtje gezien. Ga even mijn licht opsteken. Krijg het koud als hij mij vertelt dat ze net overleden is ! Ik wens je veel sterkte beste man … en blijven wandelen hé, het is een gezonde therapie. Zoals dat in het leven gaat, moet ook ik nu voort. Duik middels een minuscuul tunneltje onder de spoorbaan door en vervolg mijn weg langs de Maas. Niet voor lang echter, voorbij een kerkhof komt wat ik verwachte, een lange klim. Deze is vrij makkelijk voor Maas toestanden, met lang uitgesponnen haarspeldbochten gaat het door het bos naar de top. Het plateau is één weidse akker. Ik loop over een betonweg langs zijn rand tot het volgende bosstrookje. Hier duikt de 21 km terug de vallei in, ik moet links de bebossing volgen. Een beetje gladde, trapperige klim noopt mij tot even viervoeter spelen. Ik puf en zucht, ben het zwaardere werk niet meer gewend. Ben weer op het plateau en mag genieten van fantastische panorama’s. Bij een ‘gîte à la ferme’ spelen een paar Nederlandstalige kinderen, verder zie ik niemand. Loop nu een paar kilometers lang gans alleen door golvende, nog onbegraasde, weilanden en akkers met prille graan. Eén schitterende, imposante hoeve rechts van mij, verder niets behalve dan het gezang van leeuwerikjes. Zo heb ik het graag. Stilaan komt een kerktoren in zicht, de eerste hoeve kondigt een dorp aan dat Sommière zal blijken te zijn. Stille straatjes loodsen mij langs pachthoven en, hoe kan het anders, grijze kerk tot de rust in een modern zaaltje.  Ben aan kilometer 18, mijn keerpunt. Zoals ik meestal doe in Wallonië opteer ik ook hier voor een Juppeke en een cervelaatworst. Deze geurt naar look en smaakt zout. Opvallend hoe elke streek zijn eigen invulling geeft aan dit toch wel klassieke stukje charcuterie.

Intussen vallen vele bekenden binnen, op de retour van de marathon die hen tot Falaën bracht. Danny (Strombeek), Jean en Liliane (Anderlecht), Claude & Colette met hun maatjes. Ik breng ze aan het lachen met mijn verhalen over Maassluis, voor hen toch echt wel een andere wereld. Vertrek ondanks alles toch weer alleen. Moet een steenweg op, vechtend tegen een zure wind. Waar blijft die lentedag toch ? Passeer een paar imposante hoeves die omgebouwd zijn tot stoeterij. Van op de rand van dit plateau eens te meer een fantastisch, zei het mistig, panorama. Het tarmacje daalt stevig tot de weg naar de ruïne Crève-Coeur. Een buschauffeur verslikt zich in een scherpe bocht. Het achtereind van zijn voertuig raakt vast te zitten tegen de grond, een paar wielen draaien in het ijle. Ik wacht niet op de afloop van dit verhaal, er staat volk genoeg bij. Vervolg dus mijn weg tot net voor de ruïne en duik dan in slingers en trappekes over onverhard de vallei in. Beetje technisch dit, maar ik bereik als tweevoeter de kerk van Bouvignes en even verder de rustpost van daarstraks (22, 3 km). Claude en Colette komen na mij binnen en vertellen over een fantastisch uitzicht vanaf de Crève-Coeur. Ben blijkbaar iets te overhaast geweest.

De spanning stijgt in de groep, deze tocht is elk jaar weer letterlijk opgebouwd naar hetzelfde hoogtepunt. Maar eerst mogen we rustig kuieren langs de imposante Maas. Moet toch weer even slikken bij de vele knuffels die neergelegd zijn bij de foto’s van twee jongetjes die hier voor een paar jaar verdronken. Wandel voorbij een langwerpig eiland te midden de stroom richting barrage. Krijg een fantastisch, nu zonovergoten zicht op massieve grijswitte, loodrechte rotsen met bovenaan ook al grijze bebouwing …daar ligt ie dan, de Poilvache ! Bij het kerkje van Houx duik ik een steegje in. Het pad wordt meteen onverhard en ik mag klimmen langs een diepliggend, haast uitgedroogd beekje. Deze kant van de beklimming duurt wat langer, is makkelijker dan de noordkant en ook wel groener deze tijd van het jaar. In een rustig tempo klim ik metertje voor metertje steeds hoger, foto’s zijn strategische rustpunten al probeer ik te vermijden echt stil te staan. Bij de top Brigitte & Arobase, Peter, Willy en Mary, die al op de terugweg richting aankomst zijn. De klok tikt de minuten genadeloos weg. Ik geniet van het schitterende uitzicht, drankje in de hand, maar hou het kort. Korte babbel met Limburgse Mia, daar ga ik weer. Vals plat loodst mij tot bovenaan de heuvel en door de weilanden zet ik koers naar het dorp. Plof op een stoel in het zaaltje bij een paar Ijsetrippers, heb nog tijd voor een drankje. Serge brengt ons terug naar het station van Yvoir. Service voor de treinreiziger is bij onze Waalse gastheren steeds in het aanbod begrepen, waarvoor mijn oprechte dank. Mijn lange terugreis kan beginnen. Naar goede gewoonte lopen we wat vertraging op en mis ik mijn verbinding in Brussel-Noord. Geen nood echter, een smsje naar ‘taxi Linda’ met vermelding van het juiste uur van aankomst in Berchem. De 21ste eeuw is niet voor niets deze van de communicatie. Ik kijk terug op een prachtige tocht, een ‘light’ versie toch van deze klassieker. Morgen komt een heel andere omgeving aan de beurt. Ook bij het wandelen doet verandering van spijs eten. 

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/19032011Ev...

  

23:29 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: namen, -e

04-08-10

31.07.2010 Le Coq d'Or Ecaussinnes

Het stationsplein doet dienst als parkeerterrein voor de wandeltocht van vandaag. Zo’n tweehonderd meter verder, La Maison du Peuple. We zijn in Di Rupo land, waar elke gemeente zijn volkshuis heeft. Het gebouw en de zaal hebben iets afgeleefds, maar zijn reuze functioneel. Davy gaat er als een haasje vandoor, die wil zijn 45 kilometer nog vol maken. Ik drink eerst mijn koffietje dat smaakt als ‘recuit’ en begin dan aan een gezapiger 35 km. Van mijn vorig aantreden hier herinner ik mij alleen een onweer op het eind, niks dus. Ben benieuwd naar wat komen gaat. Het papiertje met tussenafstanden geeft aan dat we naar Braine-le-Comte trekken en dat zie ik best zitten. Bij een drukkende atmosfeer wandel ik de drie kilometer door Ecaussinnes, van nieuw naar oud, langs kerkwegels en gevlagde gevels. C’est la fête au village ! De rust van Ecole Odenat Bouton, naam van zijn oprichter blijkbaar, sla ik over. Neem wel mijn stempeltje uiteraard, tot meerdere eer en glorie van Mr. Le Permanent ter aankomst.

 Meteen na de eerste controle duik ik het groen in. Wat eerst een slingerpaadje is door een verwilderd bosstrookje wordt algauw een kaarsrechte oude spoorbaan. Kilometerslang zal ik dit biotoopje volgen. Is vergelijkbaar met wat Kleitrapper Jean-Marie ons in Rumst serveert. Huizen worden van langsom schaarser en maken plaats voor, soms bolle, akkers. De baan moet al wel heel lang niet meer in gebruik zijn want de naam op een verlaten stationsgebouw is helemaal afgebladderd, ik kan er niets meer van maken. Mag finaal het spoor verlaten en duik een besloten groen valleitje in. Even maar, dra volgt een klim naar het eerstvolgende dorp. Ik blijk de Val de la Senette te verlaten en koers te zetten langs boeren pachthoven naar de kern van Henripont. Met een ommetje laat de parkoersmeester ons in de verte de raffinaderij van Feluy en de toren van het hellend vlak van Ronquières zien. Heb er 7,5 km opzitten en neem mijn tijd voor een drankje op de speelplaats van het kleine dorpsschooltje.

 Mag na de pauze nog wat hoger klimmen en het dorp uitlopen. Opvallend aan deze tocht : gele pijlen voor de juiste richting, rode voor de foute richting. Soms verwarrend met de ook al roodoranje tape van de FFBMP. De Sentier du Pont du Jour (een mond vol) stuurt mij het loofbos in. De 30km moet tussenin een eindje drukke baan volgen maar ook prachtige baantjes in het bos. Verlaat de bosstrook voor de Sentier de la Voie du Tram. Inderdaad mijn volgende spoorbaan en weer een paar kilometers lang. Ik vind het best aangenaam want zo vermijd ik de bebouwing en krijg er nog leuke doorkijkjes cadeau bovenop. Zit aan 11,4 km bij de volgende rustpost, de kantine van een visvijver in Braine-le-Comte. Kwam ik tot nog toe weinig bekenden tegen, hier is het de zoete inval. De vroege vogels van de 45km vallen als prijsduiven om ter snelst binnen. Roger & Monique, Jacqueline & Luc, het halve Doetjesteam Daniel & Clement enz enz.

 Toch hou ik mijn pauze kort, heb nog heel wat voor de boeg. Sentier de la Chapelle à Fourmis, wordt mijn volgende paadje. Kreeg ze niet te zien, die Mierenkapel ! Wel haal ik de Doetjes in en blijven we even samen voor een babbel en een zwans. Wandel een halve verdieping hoger de golvende akkers in tot een spoorwegbrug. Hoog boven ‘den ijzeren weg’ loop ik een parallel tarmacje, de Rue d’Ascotte tot in Hennuyères en de volgende caférust na zo’n 17 km. Het is mooi, warm weer, de omgeving is licht golvend en aangenaam, mij hoor je niet mopperen. Tot mijn niet geringe verbazing valt Martin binnen. Die had ik hier niet verwacht ! Uiteraard lopen wij de tocht samen uit, benieuwd als ik ben naar zijn verhalen over ondermeer Apeldoorn en Nijmegen. We hebben trouwens meteen een etappe van 9 km voor de boeg, altijd leuker met z’n tweetjes dan alleen. Ruim 3 km zullen we nu in de bebouwing blijven lopen over golvend, open terrein. Meteen na de waterpost mogen we gelukkig de bossen in. Heerlijk wandelen is het hier. Komen het bos pas uit bij …la Voie du Tram en genietend van de vergezichten koersen we terug naar de visvijver. Nog ruim 8 km tot de finish.

 Het is even opletten om de steegjes tussen de nieuwbouw te vinden. Martin kent het terrein echter en loodst er mij feilloos doorheen. Daarna volgt opnieuw een bosstrook met een tarmacje aangetast door de tand des tijds en de strijd verliezend tegen de oprukkende natuur. Het klimt ook even pittig, ik moet schakelen. Tarmacjes loodsen ons verder door de bolle velden. We genieten van echt schitterende vergezichten over het landbouwland. Dit is een knappe tocht ! Bereiken bij een eerste kasteel het centrum van Ecaussinnes. Wandelen tussen twee, vervuilde, beekjes door en passeren de restanten van le Moulin Brûlé, ooit een watermolen geweest. Op de Place des Comtes een laatste rustpost aan de voet van een haast dreigend, donkergrijs kasteel dat hoog boven ons uittorent. Even een ‘Juppeke’ en dan de laatste paar kilometer langs de beekjes, een tweede watermolen en het meertje net voor de finish.

 Samen met Martin, Jacqueline en Luk geniet ik van een paar lokale aanraders Ultra genaamd. Ze zijn bijna zwart van kleur, een beetje als Engelse Stout en tikken bij mij aan. Het station is niet ver, ik neem afscheid van Martin en reis met Jacqueline tot in Antwerpen. Kijk terug op een hele leuke tocht die heel wat afwisseling bood en waar de tarmacjes niet stoorden dankzij de prachtige vergezichten. Denkelijk zal ik mijn tweede doorgang in Ecaussinnes beter onthouden dan de eerste …   

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100731Ecau...

20:41 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: henegouwen, -e

28-07-10

25.07.2010 Everbeekse Wandeltochten

Daags na mijn avontuurlijke tocht in Leval ben ik weer op pad. Heb een enkele reis van ruim vier uur voor de boeg tot bij Annieken & Chris in Everbeek. Zal mijn aantal wandelkilometers dus node moeten beperken vandaag. Reis toch met plezier naar mijn vrienden aldaar. Wordt er in de tuin van Mijnheer Pastoor hartelijk begroet. Er zijn trouwens heel wat clubmaatjes van de partij onder aanvoering van voorzitter Wilfried, die net als ik op weduwschap stapt. Sorry mannekes ik moet er vandoor, wil die 32km toch volmaken voor de bus van 17:30.

 Je gaat naar Flobecq, geeft Annie mij nog mee. Voorbij de dorpskerk van Everbeek-beneden zoek ik algauw de veldwegen op, golvend en met een immense mast als baken. Steeds hoger gaat de reis over het tarmacje van Hemelrijk. De uitzichten worden steeds prachtgier, groener, weidser naarmate de klim vordert. Op de top even stilstaan om te genieten en dan naar beneden denderen naar vlakke baantjes met grappige namen als Ter Kleppe of Tiep-Tiap. De pauze is gauw over, er moet weer geklommen worden, tergend langzaam de heuvel op. Het eenmanspaadje boven zorgt voor een heuse wandelfile van soms hijgende wandelaars. Ik kom op bekender terrein, besef dat de eerste rust de voetbalkantine is van Everbeek-boven. Het is aanschuiven bij de drankenbedeling en dus spreek ik het restant van mijn meegebracht vocht aan, gezeten onder de grote tent (6.5 km).

 Ik hou mijn pauze kort, loop een beetje tegen de tijd vandaag. Ben vrijwel alleen als ik de Poerensberg bewandel en even later een wegel aan de bosrand. Duik in het bos langs een droogstaande, diepe greppel. Moet wat zijn als het water uit de velden hier naar beneden komt gedonderd! Een compleet zinloos hek en dan een pracht van een brede beukendreef, lichtjes stijgend, heerlijk ! Voorbij wat picknicktafels verlaat ik het bos en krijg een fantastisch, zwaar heuvelend landschap aangeboden, wat een pracht! Zelf volg ik Bois/Ten Bossche hoog boven en parallel met de vallei. Tweetalig naambord inderdaad, denkelijk al grondgebied Flobecq/Vloesberg. Een lange vrij scherpe afdaling over een betonwegje loodst mij voorbij een kudde limousins. Daarna klimmen over een bolle graanakker en de steenweg op, steeds bergop. Denkelijk de flanken van La Houppe. De rustpost is gevestigd in het Ecole des Collines te Queneau (13,1 km), dat schooltje heeft zijn naam niet gestolen!

 En het kan nog hoger! Een smal tarmacje brengt mij tot boven op de berg. Krijg een prachtig uitzicht cadeau over een groen amfitheater, een weiland als een trechter. Mag dan een holle bosweg in, de wanden bestaande uit donkergeel zand. Passeer één van de torens boven op de heuvel, even een vlakke weg en dan terug de duik naar beneden, langs weer andere zandstenen wanden. Steek behoedzaam de drukke steenweg over en duikel het Brakelbos binnen. Beuken en bramen voeren er de boventoon. Bruggetjes loodsen mij over een slingerend beekje. Heerlijk wandelen is het hier. Kom het bos uit om dwars door de akkers verder te wandelen, steeds maar op en neer, genietend van de immense vergezichten. Een haast dichtgegroeide wegel stuurt mij de vallei in, een tarmacje zet mij meteen terug een verdieping hoger af. Kom bij het voetbalterrein van Opbrakel uit en even verder de rustpost, onder de kerktoren ( 20,6 km). Ben ruim binnen mijn vooropgezette tijdsgrenzen en beslis wat langer te pauzeren. Het parkoers is niet bepaald licht te noemen.

 En het feest gaat gewoon door. Loop het dorp uit en passeer de witte Verrebeekmolen. Trek weer de velden in en wandel dra al op de hoogte van de kerktoren. De parkoersmeester speelt hier trouwens een vreemd spelletje. Binnen de paar kilometer kom ik niet minder dan drie splitsingen tegen. De verschillende afstanden komen af en aan, leuk om pijlen moet dit zijn! In het bos een stevige klim over verweerde kassei en dan …is er Roman! Ik laat mij het blondje smaken en ga er snel weer vandoor. In de verte komt het witte kerkje van Parike piepen. Ik duik de helling af, loop vlakke paden door het hoge maïs en een ommetje door het dorp. De Ename is op, roept Jeroen mij toe. Een gewone pint is ook goed, kaats ik terug. V… zegt hij lachend en stapt met zijn Kristel in een gezwinde tred verder. Mijn pintje drink ik in het gezelschap van de Hopbelletjes Brothers. We wandelen ook een eindje samen over een tarmacje de heuvel op, voorbij de Kaashoeve. Wij stoppen er niet, waar de brouwer was moet de melkboer niet meer zijn. Ik neemt afscheid van de Opwijkers met een ‘tot zondag in Lebbeke’, zij hebben nog een extraatje te goed. Geniet hier op het duin van twee schitterende groene panorama’s en begin dan aan mijn afdaling naar Everbeek-beneden. Stop voor een slok bij de waterpost en koers vervolgens over veldwegeltjes tot de kerk. Heb nog een kwartier tot de bus en ga dus meteen naar de halte. Het leven van de reiziger met het openbaar vervoer kan hard zijn! Tot zit ik met een lach van oor tot oor op de bus. Heb vandaag genoten van een prachtige, groene en pittige tocht. Het beste in mijn drie jaar deelname aan de Everbeekse Wandeltochten …ze zijn er zoals de wijn uit een goed jaar.   

FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100725Ever...

21:11 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -e

27-05-10

24.05.2010 De Doetjes te Eksaarde

Vandaag wandel ik wat men in Wallonië een ‘marche pirate’ noemt, zijnde een tocht die niet in enige officiële kalender verschijnt. Ik neem zelden deel aan zulke tochten maar voor de Doetjes maak ik graag een uitzondering. Superdoet (Daniël), Pelgrimdoet (Clement), Wijzedoet (Gwy) en Nieuwedoet (Gino) zijn stuk voor stuk doorwinterde ‘federatiestappers’ en sinds het Wandelmee avontuur ‘amis par la marche’ geworden, vandaar. Mijn reis verloopt aanvankelijk onder een slecht gesternte. Volgens de website van De Lijn gaat de bus Lokeren – Zelzate om 08u50, ter plaatse blijkt dit 9u35 te zijn. De lijn-it-ers hebben blijkbaar nog nooit van Sinksenmaandag als feestdag gehoord. Ik interpelleer de chauffeur van een belbus die voor het stationsgebouw staat. Hij blijkt een kerel met een gouden hart te zijn. Ik herstel de fout van mijn werkgever, zegt hij en brengt mij gelijk tot voor de deur van het startlokaal. Ik beloon zijn klasse met een extraatje voor straks, als zijn dienst er op zit. Ja beste lezer, ze bestaan nog, de service minded Vlamingen !

Gwy stelt mij voor aan een dame die met de rug naar mij staat. Blijkt Zottemie Katrien te zijn die er al een fietstocht van anderhalf uur heeft opzitten. Zij haalt het in haar hoofd om in een ‘shopping’ outfit en op goudkleurige sandaaltjes mee te lopen. Doet haar naam en reputatie dus weer eens alle eer aan vandaag ! Het parkoers bestaat uit twee lussen en wij beginnen met de kleinste, zo’n 11 km lang. Stille straatjes loodsen ons langs voetbalterreinen en het kerkgebouw Eksaarde uit. Na de splitsing met de 7 km loodst een betonnen populierendreefje ons de weilanden in tot aan de Moervaart. Een eerste hoogtepunt van deze tocht, het pad te midden het groen langs deze waterweg. Jonge grut, waaronder een paar futen, vermaken ons vanop het nat. De zon glinstert in het stille water. Heerlijk wandelen is dit. Vanaf de Sinaaibrug volgen we even een fietspad, netjes door een lage haag afgescheiden van de rijweg. Mogen vervolgens aan de overkant van de steenweg een paar prachtige dreven doorwandelen tot de Kruiskapel waar de Doetjes een lommerijke tentenrust hebben geïnstalleerd. Het is er best gezellig en ik blijf wat zitten babbelen met Fredje Persoone en zijn dame.

Katrien sluit aan bij een paar Kwartels en ik ga alleen op pad. Een slingerbaantje door halfopen terrein stuurt mij langs De Boterhoek en terug naar de voetbal terreinen. Het is nauwelijks meer dan twee kilometer tot de startlocatie. Ik heb er een leuke lus opzitten. Katrien houdt de tocht voor bekeken, moet nog wat bekomen van een cava-feestje gisteren. Ik vertrek voor mijn tweede lus, ruim 16 km lang. Ga kilometerslang een grintpad volgen langs een gracht. Etbos noemt het hier. Langs weerszijden van het water loopt een pad. Daniel draagt goed zorg voor zijn gasten en zorgt dat we lommerrijk kunnen wandelen. Kom nauwelijks een mens tegen. Kan uitgebreid genieten van zon & zachte wind, de weidse vergezichten over de akkers en weilanden en de groene begroeiing van het stille water. Het duurt erg lang voor ik nog eens een bocht kan lopen. Die komt er bij rietkragen en aanplantingen van perelaars met vruchtjes als jonge knoppen. Ik loop dwars door de boomgaard tot de rustpost ‘bij de boer’ waar Clement gastheer is.

Lucien maakt er mij attent op dat ik een plannetje dien te vragen voor de extra lus van de 27 km. Blijkt dat in domein Puyenbroeck niet mag gepijld worden. De tekening is vrij duidelijk. Loop een steenwegje af tot een ruim parkeerterrein en dan tussen de accomodaties van het domein door. Putjeshoekdam blijkt een pracht van een populierendreef te zijn, lichtjes verhoogd tusen moerassig gebied. Ik volg de dreef tot een betonnen gaanderij die begroeit is met trossen blauwe bloemen als waren het overrijpe druiven. De terugweg volgt de Zuidlededam, een absoluut hoogtepunt van deze tocht. Lommerrijk slingert het pad zich langs de vaart. Op het water menige kroost eenden en ganzen, het jonge grut netjes in het gelid tussen vader en moeder – schoolslag als het ware. Vertedert geniet ik van de schoonheid die moeder natuur mij hier cadeau doet. Moet wel mijn aandacht erbij houden met de vele fietsers die genieten van hun zomerse uitstap. Een eenvoudig rekensommetje leert mij dat ik wat tijd overheb. Besluit dus in de cafetaria van het domein een pintje te drinken en het lusje een tweede keer te lopen. Geniet intens van mijn extra 3,5 km.

Loop vervolgens het domein uit terug naar de boerderij voor een babbeltje met Clement. De laatste etappe voert mij over de Stenenbrug en weg van het domein langs de Zuidlede. Kende ik tot nog toe grote happen uit het parkoers door hier eerder gelopen tochten, dit stukje is nieuw wandelvoer. En of het mooi is ! Stevig doorlopend over een stoffig zandwegje, bijwijlen in de volle zon, passeer ik opgroeiende berenklauw. Tussen oude rietstengels krijg ik prachtige zichten over de waterweg waar gele plomp welig tiert. Helemaal in de verte komt de suikerfabriek van Moerbeke-Waas piepen. Wat is dit weer een prachtig stuk parkoers, ik loop te genieten. Daniel heeft nog een prachtig groen dijkje in petto, lommerrijk waar het waterloopje door een bosje stroomt. Uiteindelijk daagt de steenweg op en zit mijn wandeldag er op. Kan even nakaarten met Willy & Mary en dan ...busje komt zo. Samen met Willy Baeken en zijn dame laat ik mij naar Lokeren voeren. Wij zijn het volmondig met elkaar eens ...dit was een supertocht. Klein maar fijn, Superdoet en zijn kompanen legden ons vandaag heus wel in de wandelwatten. Afspraak volgend jaar op Sinksenmaandag ?

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.be/nederbelgenopstap/20100524Eksa...

10:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: oost-vlaanderen, -e

22-03-10

20.03.2010 Les Batteurs de Cuir te Evrehailles

Jefke leeft met een klok in de buik, hij heeft nog nooit zijn trein naar een wandeltocht gemist. Ook vanmorgen is hij netjes op tijd en reizen we samen gezellig keuvelend over Brussel naar Yvoir. Was ik van plan de vier kilometer lange klim naar de Rue du Sto te voet af te leggen, er is nog net één plaatsje in de klaarstaande auto’s. Kan dus mee gemotoriseerd naar boven. Het mij als aftands bekende zaaltje heeft een opknapbeurt gekregen en oogt veel helderder, luchtiger, ruimer. Best wel leuk. Jef vertrekt vrij snel, hij wil de 40 km nog volmaken en toch tijdig terug naar Antwerpen afzakken. Ik ben te traag voor al dat stapgeweld en kies voor een rustiger 30km. We spreken af samen terug te keren naar het station van Yvoir om 16:30.

Bij winderig maar droog weer stap ik het dorp uit op het plateau langs de Rue Jauviat, volgens Jef de kortste weg naar Yvoir. Tussen de bewoning door de eerste prachtige vergezichten over de Maasvallei enerzijds en een steengroeve aan de andere kant. Het straatje loopt dood en gaat over in een bospad. Gestaag daal ik het dal in over het bijwijlen gladde mospad tot de eerste huizen van Yvoir. De laatste paar honderd meter zijn trapperig en behoorlijk steil. Wandel over riviertje de Bocq tot de eerste rustpost na 3,7 km. Veel te vroeg om te pauzeren en ik loop gelijk door. Noordwaarts gaat de reis nu, langs de spoorbaan richting Rochers de Fidevoye. Een tunneltje gebouwd voor dwergen stuurt mij naar de andere kant van ‘den ijzeren weg’ en langs de Maas. De lome stroom heeft een merkwaardige diepgroene kleur. Het begint druilerig te regenen, bergbeklimmers wachten geduldig tot de bui over is om aan hun hobby te beginnen. Met vlotte tred over het vlakke lopend, geniet ik van de prachtige omgeving met zijn beboste rotsen, her en der een kasteeltje bewonderd. Een kloostertoren en eilandjes in de Maas kondigen Godinne aan en de tweede rustpost na 8,9 km. Tijd voor een koffietje. Krist komen binnen lopen, die is al op de terugweg. Heeft zijn zevenmijlslaarzen uit de kast gehaald ter voorbereiding van Welkenraedt volgende week. Hij werk gauw een colaatje naar binnen en zoeft er weer vandoor.

Krist beloofde mij vuurwerk tijdens het vervolg van het parkoers en dat zal ik dra merken. Een tweede dwergentunnel loodst mij opnieuw onder de spoorbaan door. Begin met een klim het dorp uit. Rechts een weiland met oude hoogstam, hun kruinen vrijwel dichtgegroeid met maretak, werkelijk prachtig is dit. De langere afstanden gaan linksop bij een Chapelle St-Roch, het echte feest kan beginnen. Het eerstvolgende tarmacje doet mij de plaatselijke Ste-Dorothée aanroepen. Ben dat steilere werk niet meer gewend en zoek de kleinste versnelling op mijn 4x4. Draai het bos in voor minder steile werk maar er lijkt geen einde aan de klim te komen. Zwetend uit al mijn poriën bedenk ik dat dit mijn vagevuur is en dat zo meteen St-Pieter met zijn sleutelbos zal staan zwaaien. Niks van dit alles echter. Het pad wordt vlakker, de ondergroei van helgroene mossen vervangen door half vergane bruine varens. Chêne à l’image staat er bij een pracht van een eik met ver uitgewaaierde takken. Ja, hier kan je wel het één en ander bij fantaseren. Dromen zijn bedrog, ik stap naarstig verder, stilaan terug de heuvel af naar een pracht van een vallei. De eerste straat noemt heel toepasselijk ‘sous les bois’ Het eerstvolgende pad mocht best ‘dans la boue’ noemen. Ploeterend en glijdend raak ik er doorheen en wandel tot bij het schooltje in Mont. Een afdakje doet er dienst als rustpost, ik heb er 13,6 km opzitten.

Het lijkt wel of ik hier een thuismatch speel. Ken alle, vlaamse, wandelgoden die hier rond de tafel zitten. Van Xavier tot Luc (Leuven), van Jean-Pierre (Puurs) tot Viking, ze zijn er allemaal. Enkel het vrouwelijk schoon laat het een beetje afweten. Geen Jacqueline en uiteraard evenmin Tilly of Linda. Het lijkt wel ‘venten ondereen’ vandaag. Geen 40 km dus voor mij vandaag en ik keer in het zog van Xavier op mijn stappen terug. Passeer een merkwaardige kerk zonder dak of toren. Links van de weg een diepe kloof, ‘le trou de l’église, 78 meter diep. De regen heeft intussen plaatsgemaakt voor een stralend zonnetje. Ik zwoeg mij de volgende steile klim op, rechttoe rechtaan. Wordt beloond met een onwaarschijnlijk mooi uitzicht over felgroene weilanden en donkere sparrenbossen. Vermoed dat het dorpje verderop Maillen is en recht vooruit het ziekenhuis van Mont-Godinne. Zet de afdaling in langs de bosrand over een pad afgezoomd met verwilderde hagen. Even een stukje asfalt en ik wandel dwars door de universitaire campus. Nog even een strookje bos en ik duik terug de Maasvallei in. Er hangt een verstikkende rookwolk. Is er eentje aan de overkant ‘zijn schoonmoeder’ aan het opstoken. Moet vast een kreng geweest zijn, bedenk ik met binnenpretjes. Ook het Maaswater wordt opgevrolijkt door het zich spiegelend zonnetje. Drukdoende ganzenparen zorgen voor het klankspel. Licht en klank dus voor de genietende wandelaar. Ik loop vrolijk de rustpost van Godinne een tweede keer binnen na 18,9 km. Jefke zit mij warempel al op de hielen, die heeft er al 9 km meer opzitten. Ik zweet toch wel een beetje zegt hij verontschuldigend. Er is aan die kerel de laatste tijd weer geen houden aan.

Ik vertrek eerst, ben hier duidelijk de traagste vandaag. Mag terug het tunneltje onderdoor en langs het weiland met de maretak aan een volgende stevige klim beginnen. Hoe vettiger, hoe prettiger deze keer. Luc stoort er zich niet aan en komt voorbij geraasd. JP haalt mij in helemaal bovenaan de helling bij een prachtige vierkantshoeve waar wij bij vorige edities al eens rust hadden. Voorbij de steengroeve wacht een lange afdaling terug het Maasdal in. Samen met Luc, JP en Jefke vorm ik en los/vast viertal. Bij het bereiken van de eerste huizen deelt de parkoersbouwer nog een plaagstoot uit. Even pittig klimmen en vervolgens de duik naar de rustpost. Mijn maatjes storten zich met ware doodsverachting de diepte in. Het is mij wat te glibberig en als een Houten Klaas bereik ik even later ook het schooltje in Yvoir. Nog een kleine 7 kilometer te gaan. Uiteraard vertrekt ‘de slak’ opnieuw eerst. Ik zoek terug de Maas op voor een lange rechte lijn zuidwaarts richting Houx. Het venijn van deze etappe zit hem in zijn staart. Onze Poggio noemt vandaag Poilvache. De parkoersmeester kent geen genade. Hij kiest voor het onverharde pad dat in één ruk naar de top leidt. Menig wandelaar voor mij last tijdens de beklimming één of meerdere korte pauzes in. Ik niet …ik maak strategische foto’s ! Ben toch blij als ik de top bereik. ‘ah la vache’ zeg ik tegen de lachende helpers, een Waalse uitdrukking voor ‘verdomd zwaar’.

Ik blijf even staan om te genieten van het fantastische panorama met diep onder ons de Maas en zijn eilandjes, omringd door metershoge heuvels en verderop golvende akkers. Vanaf de Forteresse uit de XIII eeuw stuurt een tarmacje ons nog een ietsje hoger de heuvel op. Dra komt de kerktoren van Evrehailles over de kim piepen. Het is nu uitbollen naar het dorp met z’n vele huizen in grijze of bruine natuursteen. Stap rond de klok van vieren het zaaltje binnen, goedbevolkt met o.m. de buswandelaars uit Langdorp. Ik voeg mij bij Xavier, Alfred en Lou. Even later vallen ook mijn makkers van onderweg binnen. Wij vertellen Luc van ons plan om de eerste vier kilometer van het parkoers opnieuw af te leggen richting station van Yvoir. Ook hij ziet dat wel zitten en dus gaan we als drietal op pad. We zijn ruim op tijd voor de trein van 17:28. De NMBS zet ons feilloos af in Brussel-Noord en Antwerpen. Luc koos in Ottignies al voor de binnenweg naar Leuven. Neem afscheid van Jefke, we hebben elk andere plannen morgen. Kan terugkijken op een prachtige tocht, een heerlijke combinatie van de Maasvallei en de zware klimmen in de heuvels er rond. Ben dan ook heel tevreden nog eens naar hier te zijn afgezakt. Het zal zeker niet de laatste keer geweest zijn.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

23:03 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -e

17-02-10

14.02.2010 Halfoogstvrienden te Elingen

Aan het station van Halle geen afhaalwagen te bekennen. Ik laat Linda naar de organisatie bellen. De chauffeur heeft een tiental minuutjes vertraging wegens het laattijdig aankomen van een vorige trein. Zelfs tijdens het weekend is de NMBS dus blijkbaar klokvast …te laat. De parochiezaal in Elingen was niet beschikbaar wegens verbouwingen, zegt chauffeur Patrick, we starten vanuit een schuur. Het blijkt een donker hol te zijn waarvan de open zijden afgeschermd zijn met plastic. Het was hier -5°C vanmorgen, zeggen de verkleumde helpers. Dit samen met een volledig opgebroken dorpscentrum door grootse wegenwerken vormt een toch wel merkwaardig startdecor van deze tocht. De Halfoogstvrienden doen hun reputatie van avontuurlijk te zijn weer eens alle eer aan, al zijn zij vandaag dan ook eerder het lijdend voorwerp. Wij kozen voor een natuurtocht en minder accommodatie, lees ik op het briefje dat het bestuur bij de uitgang van de ‘zaal’ heeft opgehangen. Ik heb er alle begrip voor. Ben intussen wel nieuwsgierig naar wat de dag zo nogal brengen gaat.

Het parkoers duikt meteen de stevig golvende Pajotten akkers in. Het is koud en mistig, ik zet er meteen stevig de pas in, kwestie van mezelf warm te lopen. De eerste echte hindernis bestaat uit een hard aangevroren en oneffen, al is dit laatste zacht uitgedrukt, weiland. Waar plassen hadden kunnen staan heeft de organisatie houten paletten neergelegd. Alle wandelaars lopen er netjes rond, beducht voor gladheid. Het groepje waarin ik loop moet er onwillekeurig om lachen. Jammer toch van het vele werk. De steenweg verderop voert ons tussen de mast van Sint-Pieters-Leeuw en Gaasbeek door. Voorbij de grote witte hoeve – Hof Ter Rammeken – volgt de eerste helling naar de rustpost in Sint-Laureins-Berchem. Eerst konden we nog genieten van een prachtig panorama over een bevroren moeras en daarachter de kerk van Oudenaken met zijn kenmerkende groene ‘muts’. De warmte van de parochiezaal na de eerste 4,9 km is welkom. Ik maak er een babbel met Ijsetripper Luc die sprekend op Freddy van wsv Schelle lijkt. Dankzij de clubkledij weet ik wie wie is.

Langs het stemmige dorpskerkje van Berchem begin ik aan een ruime lus van meer 15 km. Het gaat in gestrekte draf richting kasteel van Gaasbeek. De besneeuwde panorama’s onderweg zijn zo weggelopen uit schilderijen van Brueghel. De rijk gevulde tafel en de kriekenlambik moet je er wel even zelf bij dromen. Ik loop onderaf de wijngaardranken en vervolgens een spekglad hellingetje op, een ommetje rond het imposante bouwwerk. Wandel vervolgens door het bospark van het kasteel tot afspanning Oud-Gaasbeek. Even wat asfalt en vervolgens het groen in randje bossen van Groenenberg. Op grondgebied Sint-Martens-Lennik volg ik geruime tijd het Pedemolenpad door akkers en weilanden. Lichte sneeuwval en mist beperken er enigszins de zichtbaarheid. Fazanten en everzwijntjes blijken ook neerhofdieren te zijn. De ‘natuur’ rustpost na 12,9 km ligt onderaf het kasteel Groenenberg. Ondanks het hemelse nat posteer ik mij even op een bankje buiten de tent. Luc stapt gedecideerd door.Door het kasteelpark (met rododendrons Martin !) zet ik mijn tocht verder. Het eerstvolgende tarmacje zet ons af bij Vijfhoek (Vlezenbeek) waar we resoluut voor de velden kiezen langs de Hemelrijkstraat. Lopen hier in feite parallel en boven een valleitje waarvan het waterloopje denkelijk ondergronds is gedoken. De langere afstanden gaan hun eigen weg door de canadabosjes en akkers van Hogebossen om een paar straatjes verder opnieuw de Vijfhoek aan te doen. Over de Postweg (randje bossen van Gaasbeek) en de Oude Postweg gaat het tenslotte in gestrekte draf terug naar de rustpost in Berchem. Het is ‘halven dans’ voor de marathonlopers zoals ik.

Blijf wat langer plakken dan gewoonlijk want kom er veel bekenden tegen. Marktrotter Willy en zijn vrouwtje, ben altijd blij als zij er weer eens bij zijn, een bekende uit Mortsel wiens naam ik niet ken, uiteraard Luc en tenslotte clubmaatje Ghislaine. Toch ga ik er opnieuw alleen vandoor, ben de enige van dit groepje op de grotere afstand. Mag nu de prachtige vallei induiken richting kerk van Oudenaken en vervolgens over een eenmanspaadje het beekje volgen tot Berchem-Beneden. Althans zo zouden ze dat in Everbeek noemen. Nu wacht mij een plaagstoot van de parkoersmeester. Een korte, pittige helling en weiland op, om meteen terug naar het beekje te zakken. Kwestie van de fysiek even te testen ! Ik puf toch wel als ik opnieuw de Hemelrijkstraat bereik. Bij steeds feller neerkomende sneeuw zoek ik de Zuunbeek op, die ik een eindje mag volgen. Aan de overkant stuurt een tarmacje mij door het verlaten land. Wordt er aangesproken door een koppel die uit de andere richting komen. Zij raden mij ten stelligste af door te lopen vanwege een loslopende rottweiler die moeilijk doet tegen de voorbijgangers. Vermits ook zij op hun stappen terugkeren en in Oudenaken (mijn volgende rustpost) wonen, neem ik het zekere voor het onzekere en loop keuvelend met hen mee. Wandel aldus identiek dezelfde route langs de Zuunbeek en terug tot het bord met de splitsing van de 32 km. Pik hier de draad terug op tot de rustpost die ik rond 14:45 bereik. Twee jongen helpers denken er net aan de deur te sluiten maar bieden mij vriendelijk toch nog een drankje aan. Ik reken zowat twee kilometer meer gelopen te hebben dan gepland.

Op mijn dooie eentje zet ik nu koers over tarmacjes tot randje Breedhout. Hier duiken we de weilanden in. Een pad is er nauwelijks, de parkoersmeester laat zijn fantasie de vrije loop. Metalen platen doen dienst als bruggetjes waar je over beekjes dient te huppelen. Vlak houdt onze gastheer het niet. Hij stuurt ons de vallei uit dwars over een boerenerf en vervolgens terug naar beneden. Ik volg daarna geruime tijd de beek dwars door oneffen weilanden. Probeer tempo te maken wat helemaal niet lukt op deze harde, bonkige ondergrond van putten en bulten. Sla mijn voeten meermaals om en loop te foeteren. Nochtans is dit een prachtige parkoersstrook. Een paar straatjes voeren mij finaal naar de laatste rustpost in Pepingen. Ik heb nog zo’n 7 km voor de boeg, reken rond 17:15 de aankomst bereiken. Bar en boos, zo zou Martin het weer beschrijven als ik terug buiten kom. Sneeuwvlokken treken een heus gordijn op. Ik twijfel of ik nog wel voor de volle afstand ga. Karakter haalt het van wijsheid en ik koers de velden voorbij de Oude Trambrug in voor de volle afstand. Bovenaan een helling wordt ik er uitgebreid voor beloond. Een brede vallei, wit van de sneeuw, strekt zich voor mij uit. Aan de overkant het Jagershof, een immense witte hoeve en één rood bewegend stipje, de wandelaar die een paar minuten voor mij vertrok. Uniek is dit prachtige winterse zicht, ik hap naar adem van puur genot en volg ‘de rooie’ door het schitterende landschap. Langzaam daalt de avond over het winterse Pajottenland. Het parkoers wordt vlakker, heb geen idee of ik over asfalt of onverhard loop. Het sneeuwtapijt hoopt zich terug stilaan op. Bij een paar bankjes draai ik rechtsom en vervolgens links de velden in. De kerk van Elingen verschijnt aan de einder. Nog een paar kilometer en ik bereik de finish.

Chauffeur Patrick is nog steeds paraat en gunt mij de tijd voor een lekkere Rochefort. Behoudens de helpers is de ruimte haast verlaten. Net voor de bus die ik plande te nemen, rijdt mijn gastheer mij terug naar het station van Halle. Zodoende kan ik een vroegere trein nemen en een halfuur vroeger thuis zijn. Mijmer onderweg dat ‘die van Bellingen’ mij toch weer een aangename wandeldag bezorgd hebben. Jong en dynamisch, een tikkeltje ondeugend en avontuurlijk, helemaal mijn ding de organisaties van de Halfoogstvrienden. Hun volgende tocht vanuit Bellingen staat dan ook met stip op mijn verlanglijstje.

 FOTOS zijn helaas van mijn computer gevallen !!

22:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaams-brabant, -e

09-02-10

06.02.2010 Les Spartiates te Ernage

Van Antwerpen-Berchem naar Brussel-Noord reis ik met Herman, Marleen en Tony. Het tweede deel van de reis naar Gembloux en Ernage maak ik vol met een Voske uit Vosselaar wiens naam ik niet ken. Uiteraard is ‘de Max’ ons dankbaar onderwerp van gesprek. De helper van Les Spartiates is zo vriendelijk de rit vanaf het station twee keer te maken zodat wij extra vroeg aan de start verschijnen. Sympathieke mensen daar op de grens van le Brabant Wallon en la province de Namur. Na de koffie trek ik mij op gang bij een heldere hemel en frisse, net vorstvrije temperaturen. Een kort ommetje door de velden en vervolgens wandel ik door de nieuwbouw van het stille dorpje. Aan de overkant trek ik de weidse akkers in, rondkijkend over weidse vergezichten zet ik rechttoe, rechtaan koers naar de eerste rustpost in La Forge te Perbais. Heb nog geen 4 kilometer op de teller staan en stoom dus gelijk door. Maak een leuke babbel met een Vlaams koppel die ook de marathon lopen. Vanaf Chastre loop ik hetzelfde strookje parkoers als voor een paar weken bij de Guibolles. Wandel hoog boven de kronkelende rivier l’Orne tot in Blanmont. In zaaltje Patria ligt de tweede rustpost, heb er bijna 7 kilometer opzitten en pauzeer voor een koffietje. Een wandelaar maakt zich druk want zal wegens foutlopen slechts de helft van de geplande 50km afleggen. Helpers willen hem per auto terug op het parkoers brengen maar hij weigert dit categoriek en stapt meteen terug het zaaltje uit.

Ik ben meteen gewaarschuwd en alert voor de rest van de dag, kan foutlopen missen als kiespijn. Stap net als voor een paar weken langs het Fortis Training Complex en de l’Orne richting plateau van Alvaux. Zal aan de overkant van de vallei de Ry de Corbais volgen tot de Tour des Sarrazins en zijn kampeerterrein. Even verder pikken wij het mooiste deel van de rivier op en wandelen in omgekeerde richting door de tunneltjes . Dit is een prachtig stukje parkoers. Voor mij blijft een dame aan bramen hangen en kust de nattige bodem, gelukkig zonder erg. Pauzeren doe ik opnieuw na 12,5 km in een schooltje te Hévillers. Maak er een babbel met Eddy (fotograaf) en zijn vrouwtje. Zoek vervolgens de bonkige kasseiweg op voorbij de verscholen Chateau et Tour de Bierbais. Een stevige voetmassage verder wenken opnieuw de weidse, golvende akkers. Bij een holle weg verlaten de wandelaars van de 27km ons en ik loop rechtdoor …de modderpaden tegemoet. Het wordt even akkeren en ook wel sakkeren, tot de enkels door de vettige landbouwgrond ploeterend grondgebied Court-St-Etienne. De zon schittert in een blauwe hemel, het wordt echt wel warm, heb te veel laagjes om het lijf, zweetdruppels parelen op mijn voorhoofd. Heerlijk natuurlijk. De lange veldlus wordt onderbroken door een strook sparrenbos. Er voorbij een kapel en prachtige immense vierkantshoeve. Ik ben blijkbaar in Sart. Doorkruis het dorp langs kerkwegels en kom in een veel sterker heuvelend gebied terecht. In het dal stroomt La Thyle. Volg het water en de spoorbaan tot voorbij het stationnetje van La Roche. Eén heuveltje later ligt de rustpost in een lokaal van ‘jeu de boules’.

Het wemelt hier van de bekenden, de meesten Vlamingen van Waregem over Geraardsbergen tot Hechtel. Ook Jefke komt binnen vallen en stoomt haast meteen door, die heeft er zin in. Het extra lusje van de 42 km voert mij hoog boven de vallei van La Thyle en een dorpje gekenmerkt door zijn kerktoren. Ik mag de bossen in voor een pittig stukje parkoers tot de Moulin de Chevelipont, mijn keerpunt. De 50 km trekt nog verder weg richting Villers-la-Ville. Aan de overkant van de weg een stevige klim in bos en vervolgens een lange afdaling over de kasseitjes van Tangissart, het kerkje van daarnet. Terug de baan over dan en een korte klim richting rustpost ‘jeu de boules’. Blijkbaar werden de pijlen op dit laatste stukje gesubtiliseerd en door helpers vervangen met A4-blaren. Waalse improvisatie die ik zeer kan smaken. Vat de volgende etappe aan samen met Xavier. Dwarsen een laatste keer de vallei van La Thyle en zijn bijriviertjes en klimmen vervolgens door hetzelfde bos als daarstraks tot op het plateau. Geen asfaltbaantjes deze keer maar zorgvuldig uitgezochte eenmanspaadjes, soms holle wegjes, leiden ons naar een pracht van een witte hoeve met donjon in het midden van de gebouwen. Langs zijn meidoornhaag zetten we koers naar de volledig open ruimte met een vergezicht van bijna de volledige 360°. Lopen hier duidelijk op het hoogste punt van de streek, genietend bij nog steeds prachtig weer. Een betonbaantje gaat over in een holle weg tot aan riviertje La Houssière. Een korte klim verder ligt de rustpost van Hévillers na 33,3 km.

Het is er al behoorlijk stil, de zaal half opgeruimd. Toch neem ik de tijd voor een Juppeke en een klappeke met de Westvlaamse wandelbroertjes en Jean & Liliane, die tot de foutlopers behoren en aan hun extra lusje bezig zijn. Zo halen ook zij vandaag 42 km, de wandelfreaks ! Ik wandel het dorpje uit en krijg een klim te verteren die makkelijker is als hij er van ver uitzag. Herken vanaf de brug over de spoorbaan de omgeving van de Moulin al Poudre. Loop terug naar Blanmont over hetzelfde leuke pad als voor twee weken. Stempeltje nemen en wegwezen, langs kerkwegels het dorp uit. Er wacht terug een veldetappe tot de Ry d’Almez en even verder de rustpost van Perbais. Stoom ook hier gelijk door voor de laatste 2,5 km. Dezelfde veldweg als vanmorgen maar dan in omgekeerde richting. Ben nog voor 17:00 terug in de zaal en regel het transport naar het station voor mezelf en Tony. Na het genieten van een bruintje brengt dezelfde beminnelijke man als vanmorgen ons terug naar Gembloux. Net bij het station komt Jefke aangewandeld. Gewoontegetrouw keerde hij te voet terug. Met z’n drietjes vatten wij de terugreis aan. In Brussel gaan mijn maatjes nog een Duvelke soldaat maken, ik neem de eerste trein naar Antwerpen. Ben al van voor 05:00 mijn bed uit, het is welletjes geweest. Zo op mijn eentje kijk ik terug op een leuke zonnige dag en een aangename tocht. De beste ooit vanuit Gembloux volgens Jefke en dat werd bevestigd door menig tevreden wandelaar, waarvan niet minder dan 200 op de 50km, een succes.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

20:44 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -e

12-10-09

10.10.2009 Wandelclub Koekelare te Eernegem

Mijn collega geveld door een plotse griepaanval, de weergoden tot tranen toe bewogen, de geplande midweektocht in Borkel valt zowel letterlijk als figuurlijk in het water. Het uitkiezen van de zaterdagtocht vergt ook al kennis van geavanceerde kansberekening. De oostelijke landshelft valt opnieuw in het water. Linda verzoekt om haar geplaagde voetjes wat te sparen in het vooruitzicht van onze zondagse plannen. Mijn geoefend speurdersoog valt op Eernegem. Ligt dat niet in de buurt van Zedelgem, waar wij al leuke tochten liepen ? We wagen het erop.

De eerste omleiding om Zwijnaarde te vermijden, daar hebben we geen moeite mee, gebruik makend van de R4. De tweede om Loppem is al minder evident. Mijn copiloot blijkt echter klaarwakker en loodst ons feilloos over Zuidwege en Aartrijke naar de plaats van bestemming, de Chimay-tocht van wandelclub Koekelare. De parkoerstekening wijst in een andere richting dan ik gehoopt had. We zijn op wandel en laten de tocht op ons afkomen. Achterafjes sturen ons door het kletsnatte Eernegem. Mountainbikers zijn slijkduivels, opvallend veel fietsende dames overigens. De langere afstanden mogen de velden in voor een weidse boog rond het dorp. Een kasteeldreef zorgt voor enige afwisseling. De zon komt voorzichtig piepen, zoals we gegokt en gehoopt hadden. We worden een kaarsrecht grintpad opgestuurd waar we onze vtt-vrienden opnieuw tegenkomen. De steenweg richting rustpost wordt versierd met een pracht van een regenboog, van einder tot einder, heerlijk mooi. Pauzeren en koffie slurpen doen we in een loods, soms grinnikend met de voor ons vreemde klanken van het Westvlaamse taaltje.

De parkoersbouwer stuurt ons Eernegem uit langs een diep ingesneden beekje en rond de plaatselijke visvijver. Weilanden en kale doorregende akkers voeren ons naar de 4 km verder gelegen Hoeve Neyens en onze tweede stop. Aan de overkant van de drukke steenweg ligt een prachtige dubbele dreef. We blijven langs de bosrand lopen in het groen. Het Rozendaalpad doorkruist meerdere keren ons parkoers. Zodra de 30km alleen op pad gaat volgen vooral stille betonwegen door de weilanden richting Ichtegem. Het dorp zelf doorkruisen we middels vele kerkwegels. Nog een stukje steenweg en we pauzeren een tweede keer in de hoeve. Komen onze naamgenoten uit Halen binnenvallen! Wij zullen niet de laatste zijn vandaag, in de discipline van laatvertrekkers zijn zij onze (leer)meesters.

Een babbel later beginnen we aan de derde etappe. Langs de gerestaureerde Rozendaalhoeve stappen we opnieuw de velden in. Passeren onderweg nog een kasteeltje en wandelen opnieuw het grintpad, de groene G2, op. Voorbij een parkje, grenzend aan de vijver van daarstraks, stappen we Eernegem binnen. Even verder ligt Loods Vierstraete, onze eerste en laatste rustpost. De laatste drie kilometer tot de aankomst vullen we op met een bedrijvenzone van recente datum en woonwijken van dezelfde signatuur. Het beste houden we voor het laatste …een paar heerlijke Chimay Blue. In een poging om Loppem te vermijden maken we een veel te weidse bocht richting E403. Toch zijn we vroeg terug thuis vandaag. Linda’s voetjes hebben stand gehouden. De tocht …ach ja, wie geeft wat hij heeft is waard dat hij leeft.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

22:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: west-vlaanderen, -e

29-07-09

26.07.2009 Everbeekse Wandeltochten

We krijgen een parkeerplaatsje aangewezen in het weiland juist naast de starttuin. Zijn dan ook ruim anderhalf uur vroeger dan vorig jaar. Annieken & Chris vormen natuurlijk ons ontvangstcomité en wensen ons uitgebreid een aangename tocht toe. Everbeek-Beneden laten we na een paar straatjes al achter ons. Hobbelen door het maïs en weilanden de licht glooiende heuvel op, zuidwaarts. Al gaan alleen de langere afstanden deze richting uit, toch is ons groepje vrij omvangrijk. Veel huizen komen we aanvankelijk niet tegen. We tellen haast meer nauwelijks onderhouden kapelletjes dan woningen. Wat ons, op Waals grondgebied komende, wel opvalt zijn prachtig opgeknapte fermettes, gebouwd rond een knusse binnenplaats, dikwijls nog met kassei en het onvermijdelijke smeedijzeren hek. Zou Chris hier zijn werkterrein hebben ? Ghoy is een lang uitgerokken dorp met een heel kleine kern. Een zaaltje achter het dorpcafé wordt onze eerste rust na een kleine acht kilometer met pit.

We komen er ondermeer Lucien, Krist en hun echtgenotes tegen, allen uiteraard met een rondje voorsprong op ons. Het lusje richting Ogy wordt ons warm aanbevolen. Moeten we dus zeker doen. We duiken meteen weer de akkers in met zijn weidse vergezichten. Aan het geruis van auto’s te horen vermoed ik de Colruyt autostrade niet heel ver af. Net voor Ogy wandelen we een pad in dat denkelijk vroeger een spoorbaan geweest is. De zwarte ondergrond wijst in die richting. De aangekondigde modderstroken vallen best mee. Ze zijn slechts een paar tientallen meter lang en nog net ‘te doen’. Het pad vormt wel een prachtig groen biotoop zo tussen de akkers en weilanden. Wij genieten van de fraaie kilometers. Bij het bordje Ghoy draaien we terug het asfalt op en zetten koers naar het dorpscentrum en zijn rustpost. Hebben er ruim 14 km opzitten.

We verlaten het Franstalige landsgedeelte klimmend. Eerst over een tarmacje, vervolgens langs een kerkwegel tussen het maïs door. De lucht draait van blauw naar melkachtig wit. Hopelijk blijft het droog want ik heb geen regengerief meegenomen. Hobbelen vrolijk, althans ik toch, over een vlak kasseitje tot een grote boerderij. Quasi over het erf beginnen we aan de volgende klim dwars door gemaaide akkers. Het parkoers danst stevig op en neer door landbouwgebied. Passeren een eenzaam cafeetje ‘in de koning van Engeland – bij den absjaar’. Een voorlopig laatste heuvel stuurt ons langs een dorpskerkhof en dito kerk tot de rustpost in Zarlardinge na 21 km. We krijgen er Brugs gezelschap met José, Paul en even later ook Monique.

Net na de rust krijgen we kans op een proevertje van brouwerij Roman. Wij vinden het nog te vroeg voor geestrijk vocht en bedanken vriendelijk. Leuke eenmanspaadjes sturen ons tussen weilanden de helling af. De onvermijdelijke doorgang van maïsvelden volgt er meteen op. Weer gaan de langere afstanden hun eigen weg over het Walmkebrandpad. Ik noem deze strook parkoers Everbeek-Midden. We wandelen inderdaad op halve hoogte door de groene heuvels, vlak is het er allerminst. Over boerenerven klimmen we stilaan de heuvel op. Kunnen op de top genieten van een schitterend vergezicht met Parike op de voorgrond. We blijven maar op en neer dansen door het groene landschap, er lijkt geen einde aan te komen. De afdaling van de Kalenberg zal ons finaal de rustpost van Parike laten bereiken (bijna 28 km). Het is intussen behoorlijk warm geworden, al is het niet zo erg als vorig jaar. Toch dient onze vochtvoorraad meer bijgevuld dan we meestal gewend zijn. Het is intussen al over drieën en we hebben nog zo’n 16km voor de boeg. Zijn wij dan zo traag vandaag ?

We wandelen nu voorbij het prachtige witte kerkje van Parike en mogen vervolgens stevig klimmen. Worden uiteraard voor onze inspanningen beloond met een heerlijk vergezicht. Bij een kaashoeve wordt gratis karnemelk uitgedeeld. Is niet mijn ding, maar Linda laat zich niet smeken. Fayte laat ons een tijdje door de vlakte stappen, een steenweg in aanleg wordt de zoveelste klim. We bereiken de koelte van de Everbeekse bossen. Een kasseitje stuurt er ons terug de vlakte in. Wandelen verder langs een witte molen en een lommerrijk fietspad. Nog wat warme straatjes en de rustpost van Brakel ligt binnen stapafstand (34,6 km). Ondanks het late uur zitten hier zeker nog wel 20 wandelaars. We gaan met z’n allen heel laat de finish bereiken vandaag.

We lopen terug achterlangs bij de witte molen, over paadjes langs bietenakkers. Het golvende parkoers zet ons af bij het Livierenbos. Een lange kaarsrechte dreef is heerlijk koel maar ook … vals plat. Toch blijven we stevig tempo lopen, genietend van dit heerlijk stukje parkoers. Een klimmetje stuurt ons over een uitgespoeld pad terug de velden en het maïs in. Wandelaars rondom ons beginnen steeds meer commentaar te hebben op de aangeduide afstanden. Maar niet getreurd, de Roekensberg zet ons af bij de laatste rustpost, nog vier kilometer te gaan. Vanaf de voetbalkantine gaan we helemaal de heuvel op, een laatste keer genietend van het uitzicht over Parike en omgeving. Een eenmanspaadje door wei en akker stuurt ons terug bergaf richting Everbeek. Een drietal jonge snaken bijten zich vast in Linda’s spoor, hierbij aangepord door hun nog jonge vaders. Waar de weg breder wordt wisselen wij een paar woorden. Ik drijf het tempo geleidelijk maar gevoelig de hoogte in. Ons vijftal heeft het moeilijk maar geeft zich zomaar niet gewonnen. Ik neem nog wat foto’s van de prachtige omgeving en …zet een tweede aanval op. Onze vijftal begeeft zwijgend, we lopen zo van hen weg. Zij hebben ons tempo zo’n twee kilometer vol gehouden. De twee ouwe knarren hebben zo hun binnenpretjes. We lopen de helling helemaal af. In de vallei volgen we een klein beekje tot het dorpscentrum van Everbeek-Beneden.

Klokslag 18:30 bereiken we de finish. Annieken ontfermt zich meteen over onze wandelboekjes, Chris zorgt voor voldoende gerstenat. Het is reuze gezellig in de zonovergoten boomgaard. Met tegenzin en behoorlijk gelaafd zoeken we dan ook pas rond 20:30 ons karretje op. Hier zou je honderd jaar worden …als je niet vergeet te ademen! Waren wij vorig jaar al overtuigd, Everbeek bracht ons dit jaar de bevestiging. Deze marathon heeft alles om een klassieker te worden, een leuk parkoers, een unieke sfeer aan de aankomst en …kilometers zoals Annieken haar ventje … met een baard (ha,ha,ha) !!

FOTOREEKS

 http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

22:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -e

17-06-09

14.06.2009 met De Grenslopers van Eindhoven naar Luyksgestel

De koffie wordt om acht uur geserveerd ten huize Heesakkers. Mijn copilote loodst ons feilloos en net op tijd door de nog slapende Lichtstad tot in de schaduw van het PSV stadion. Voeren we sinds ons vertrek in Antwerpen dreigende wolken mee, de buienradar stelt ons gerust, de nattigheid drijft noordwaarts van Eindhoven. Onder leiding van onze gids is het slechts vijf minuutjes wandelen tot het NS station, tevens inschrijfbureau voor onze tocht vandaag. Peter verduidelijkt meteen dat de Dommel een groene noord-zuid as trekt dwars door de stad. Daar gaan we dus volop van genieten, van het ene parkje naar het volgende plantsoen lopend. Ondertussen legt onze gastheer, aan de hand van de stedelijke bouwwerken, uit dat Eindhoven eigenlijk een recente stad is, ontstaan uit het samenvoegen van vijf gemeentes zowat een eeuw geleden. Wij waren hier nog niet eerder en zijn echt wel in onze nopjes. Het vele groen langs het water en de verhalen van Peter zorgen samen voor een boeiend begin van onze tocht. We verlaten de stad bij de Genneper Molen en het historische dorp, klein Bokrijk zeg maar. Gwy moet hier vele uurtjes gesleten hebben al die jaren toen hij hier verbleef om zijn boterham te verdienen. Ook buiten de stad blijven we de Dommel volgen. Helaas begint het steeds feller te regenen, maar voorlopig deert het hemelnat ons niet te veel. Linda en Peter helpen met vereende krachten en aanmoedigingen een taaie rakker van 84 jaar over een sloot. Blijkt de oprichter van De Grenslopers te zijn, die nog steeds zijn beste beentjes voorzet. Na ruim gemeten 9 km de eerste rustpost onder de brug over de autobaan bij Gestelsbroek (Veldhoven). We komen er niets te kort, warme drank, fruit, hardgekookte eieren, koek en snoepjes, allemaal in de prijs begrepen en erg op prijs gesteld. Linda’s snoet glimt, we hebben echt genoten van deze verrassende eerste etappe.

De regen valt gestaag neer als we onze weg verder zetten langs een bedrijvenzone. Het alziend oog van Peter maakt ons attent op eikenprocessie rupsen. We blijven ver genoeg uit de buurt van de vervelende mormels. Steken de Dommel over bij de OLVbrug en zetten koers door de velden. Het water valt nu echt met bakken uit de lucht. Kan ik mijn nieuwe regenjas testen die Linda deze week kocht. We wandelen Waalre binnen langs het mooie Willibrorduskerkje en het stemmige marktplein. Zetten vervolgens o.m. langs het kerkpad met beukenhaag koers naar de “brink” bij Loon, rustpost tijdens de Samenloop. Even verder ligt de tweede stopplaats in café Volmolen (km 16). We zijn even stil ter nagedachtenis van Marcella, die hier naar de eeuwige wandeling vertrok. Het houdt even op met regenen. Net als toen stappen we na de koffie verder dwars door de camping en door het weelderige groen bij de Dommel. Net als gisteren worden we er aangevallen door venijnig, steekgraag gespuis. We slaan er ons letterlijk doorheen. Terwijl we stilaan meer open terrein opzoeken geeft een koekoek van katoen. Afstelling klopt niet helemaal meer, verzucht Peter. We wandelen door enkele dreven langs helgroen hooiland om de Riethovense bossen te bereiken. De regen neemt opnieuw in hevigheid toe, de regenjassen en plu’s worden opnieuw tevoorschijn gehaald. Gelukkig genieten we op de slingerpaadjes door het groen wat meer beschutting. Café De Sleutel in Riethoven wordt onze derde stop na ongeveer 22 km.

Gelukkig zal het van hieraf verder droog blijven, ja de zon komt er later zelfs door. Een paar stille, natte straten om het dorp te verlaten en dan gladde, zanderige paden door halfopen terrein. Bosjes en aanplantingen van maïs en patatten wisselen elkaar voordurend af. Voorbij een grote rotonde gaan we een fietspad op richting klinkerstraten en villa’s van Bergeyk. Hebben er ruim 29km opzitten bij de laatste wagenrust. Tijd voor een drankje en een eitje, we zijn gesterkt voor de laatste loodjes. Het zonnetje is intussen volop gaan schijnen. We doorlopen nog een paar plukken bos, inclusief het nemen van enkele horden en wandelen vervolgens door het dorp. Een fietspad voert ons terug naar open veld en het laatste graspad. In de verte is de stompe kerktoren van Luyksgestel al in zicht. We kunnen de bus van 17:00 nog halen, zegt Senior en hij ‘steekt een tandje bij’. Het wordt een langgerekte eindspurt door de stille dorpsstraatjes, waarbij onze jongere benen nog nauwelijks het ritme aankunnen. Die ouwe rakkers zijn heus niet te onderschatten! Wat er ook van zei, Peter loodst ons tijdig binnen om nog te kunnen trakteren op een lekkere La Trappe.

Het is slechts vijf minuutjes wandelen tot de bushalte …busje is trouwens netjes op tijd. Het lijkt wel een touring car met bewakingscamera’s en een zoetgevooisde vrouwenstem die de haltes aankondigt. Peter voorziet ons van tekst en uitleg bij elk dorp waar we passeren. Bergeyk, Westerhoven, Dommelen, Aalst, we hebben er overal inderdaad al gewandeld. Toch wel merkwaardig hoe dikwijls wij hier in de streek al waren. Het moet gezegd, het is hier heerlijk toeven. Terug in Eindhoven gekomen wijst Peter ons aan waar Gwy zijn Hollandse dagen sleet. We gaan ook nog even Annemie gedag zeggen. Kunnen helaas niet lang bij onze charmante gastheren blijven …het huiswerk voor beneluxwandelen wacht. Op aangeven van Peter volgen we even de bordjes Venlo, wegens wegenwerken. Zetten dan koers naar Antwerpen langs multicultureel Eindhoven aan de kerken te zien. We ontwaren ondermeer een moskee en orthodoxe kerk van recente datum. Bij Veldhoven, onze rustpost van vanmorgen, draaien we de autobaan op en rijden bij prachtig weer terug naar ‘Bels’. Hebben dit weekend weer twee witte Noord-Brabantse vlekjes ingekleurd. Peter, nogmaals bedankt voor de fijne dag. Het was heel leuk voor ons er zo’n boeiend verteller bij te hebben. Met veel plezier tot bij een volgende gelegenheid daar in jou habitat.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

20:57 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: noord-brabant, -l, -e

24-03-09

21.03.2009 Batteurs de Cuir te Evrehailles

Al enkele jaren declameert Linda dat ze de Poilvache enkel wil wandelen bij droge klimatologische omstandigheden. Laat het nu toch al een weekje stralend weer zijn zeker! Haar ochtendhumeurtje rond 05:40 neem ik er graag bij. Het ruime uurtje autorijden blijft de weerbarstige knie netjes verpakt in een ijszak. Een mens moet er wat voor doen …voor zijn sportieve prestaties! Vele bekenden gaan al op pad als wij nog een parkeerplaatsje zoeken in het stille dorpje. Waaslander Daniel valt samen met ons binnen. Zijn vaste maatje is er niet bij. Heeft kennis gemaakt met de minder vriendelijke karaktertrekken van zijn viervoeter. We wensen je een voorspoedig herstel Clement.

De parkoerstekening is overduidelijk. Ruim 39 km zullen ons naar Crupet brengen en weer terug. We hebben de boodschap begrepen, dit wordt een tocht met pit. Het is zonnig maar behoorlijk fris als we samen met een buslading ‘Rapides Limpertsberg’ Evrehailles verlaten. Voorbij een prachtige, rustieke kasteelhoeve duiken we de weidse velden in. Het zacht golvende, nog kale akkerland voert richting Purnode. Een kasseitje stuurt ons voorbij Brasserie du Bocq, asfalt zet ons nog lager in de vallei af. Een eerste pittig maar nog steeds dalend strookje onverhard en dan rustig genieten van vrijwel vlakke bospaden tot … Waar de trein uit de heuvel komt gedenderd wacht een heuse muur. Opgewarmd of niet, deze joekel neem je niet zomaar in één keer. Hijgend en puffend komen we boven, althans dat denken we. Vals plat voert ons verder het bos in, in het gezelschap van twee Kleitrappers. Waar twee parkoerslussen elkaar raken nog meer bekend gezelschap. Anny en Chris hebben zo’n halfuurtje voorsprong op ons. Een klim verder, langs grazende en gravende varkens, bereiken we Dorinne. Behoudens de wandelaars is er geen mens te bekennen. De binnenkoer van Cercle St-Fiacre is zonovergoten en we pauzeren er gezeten op een bankje. Stevige kost deze eerste 8,5 km.

We klimmen het dorp weer uit tot een bord met de veelbetekenende 13%. Wij mogen over onverhard het dal in …vroege starters zwoegen zich een weg naar boven. En dat laten ze je nu al zien ja ! We mogen nu, stilletjes dalen ruim genieten van een zonovergoten bosstrook, de jonge bomen gehuld als in een waas van pril groen. Voorbij de spoorbaan en riviertje de Bocq wandelen we de vallei uit. Het dametje van Sans Soucis voor ons heeft vuurrode kaken. Pas la même chose que Baudour, zeg ik lachend. Het bospad, vals plat, lijkt eindeloos, makkelijk twee kilometer lang. Het is kwestie je inspanning te doseren om zonder averij boven te komen. Eddy staat ons op te wachten, als steeds fototoestel in aanslag. Samen met hem en vrouwtje Liliane wandelen we tot de wagenrust of beter tentrust (km 15,3). Bij de ruim twintig pauzerende stappers voert het Nederlands ruim de boventoon. Hier zit dan ook schoon volk uit ondermeer Lauwe, Zwevegem, Strombeek en Kruibeke bij elkaar. De helpers zien dat het goed is. Beaucoup de monde sur le marathon, zeggen ze veelbetekenend.

De lus naar Crupet wordt ons als prachtig aangekondigd en daar twijfelen wij zeker niet aan. Het eerste groene valleitje bij Flaya, dat we dwarsen is niet meer dan een opwarmertje. Dra volgt een bijwijlen potige afdaling tussen de metershoge meidoorn richting kerkje van Crupet. De doorkijkjes over het dorp en achterliggende heuvels zijn werkelijk schitterend. Voorbij het dorpspleintje met die huizen in typische grijze natuursteen, dalen we verder tot de Bocq en Les Ramiers. Veel tijd om te pauzeren krijgen we niet. Een tarmacje stuurt ons meteen stroomopwaarts bij een klaterend beekje. Het water stort zich in een rotvaart de vallei in, ons klimtempo is een ietsje minder. Zoals Krist ons verwittigde, een helling waar geen eind lijkt aan te komen. Net onder de top duiken we opnieuw het bos in. Even wat dalen en dan opnieuw een lange strook vals plat tot de tentrust in Durnal (km 22,9). Ligt de tent al tegen de vlakte, een drankje gezeten op een bankje in de zon is voor ons meer dan voldoende.

De volgende vallei dient zich aan en ook deze gaan wij dwarsen. Dalen doen we over onverhard, de helling van 13% ligt ons te jennen in de open ruimte voor ons. Vanaf de Bocq en het verlaten stationnetje van Dorinne-Durnal is het zover. Een paar haarspeldbochten en vervolgens recht …naar de hemel, zijnde een bankje in Dorinne (km 27,1) . Het duo uit Zwevegem is aan extra calorietjes toe en laat zich het schuimend vocht smaken, wij houden het bij een zuinig colaatje. Wandelen het dorp uit en de weidse velden in. Na al het geweld van de vorige etappes kunnen de spieren wat ontspannen, het terrein klimt heel clement. Een motoren en squads parkoers blijkt ons te kruisen. De gemotoriseerde dames en heren zijn absoluut hoffelijk en minderen vaart in de buurt van de wandelaars. Een vriendelijke bonjour hoort er ook telkens bij. Wij waarderen hun sportiviteit ten zeerste. Voorbij een ezel dromend van vrouwelijk schoon bereiken we Awagne. Dit is een werkelijk schitterend dorpje, alle huisjes en de kerk opgetrokken in grijze natuursteen. Een plaatsje om verliefd op te worden! Rusten doen we in het kleine schoolgebouwtje, na Annie & Chris uitgewuifd te hebben. Hebben nog ruim 8 km voor de boeg.

Zijn meteen het dorp weer uit en duiken en waarlijk schattig smal en groen valleitje in. Ook hier veel meidoorn langs ons pad. Bij het bord 12% verlaten we een tarmacje en duiken het bos in, onverhard is veel prettiger wandelen. Stilaan komt de Maas in zicht, die zich statig door de vallei slingert. Wij lopen een einde vlak en dus parallel met de stroom tot bij het kerkje van Houx. Het feest kan beginnen ! Langs een half uitgedroogd riviertje hijst het pad zich slingerend door jong bos. Deze klim lijkt ons minder zwaar dan de herinneringen aan vorige jaren. Prachtig is dit uiteraard wel en lang genoeg bergop eveneens. De opeenvolging van hellingen begint bij mij toch te wegen. Berggeit voelt zich blijkbaar nog steeds in haar sas en geeft schijnbaar moeiteloos het tempo aan. Een kort stukje tarmac en we stappen de ruïnes van Poilvache binnen. Het uitzicht over de Maas bij Anhée is van hierboven overweldigend. Nemen dan ook de tijd om even te genieten. Als zestal, met Wilfried & Nathalie, Anny & Chris, vatten we spelend en grappend de laatste paar kilometer aan. Gek genoeg ga ik nog wat tempo maken op deze strook vals plat. De vrouwtjes persen er elk om beurten plagend een spurtje uit. Als een jolige bende vallen we rond 17:20 het zaaltje binnen. Mr. Le Permanent is al gaan vliegen maar dat deert ons allerminst.

Na het nuttigen van een paar lokale bruintjes sluiten we zowat het gebeuren. Toch wel een beetje moe maar uitermate voldaan keren we terug naar het vlakke land. De Poilvache heeft zijn naam weer alle eer aangedaan. En voor morgen heb ik nog een snood plannetje …

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

21:06 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -e

10-02-09

08.02.2009 Halfoogstvrienden te Elingen

De Noorderkempen en Meerle zouden ons opnieuw door hetzelfde gebied loodsen als de tocht van gisteren (alhoewel) en dus kiezen we voor plan B, het Pajottenland. Vanaf Vlezenbeek reeds de eerste marspijlen en toch moeten we in Oudenaken even onze terreinkennis aanspreken. Parkeren is in het onooglijke dorpje ook al geen sinecure, maar de organisatie heeft de nodige voorzieningen getroffen en het valt dus best mee. De busreizigers van Vos Schaffen hebben zich al uit de voeten gemaakt, het kleine zaaltje zit voor driekwart vol. De consumptieprijzen vallen ons eerder tegen, wandelaarvriendelijk zijn ze niet echt. Met hooggespannen verwachtingen gaan we op pad. Net buiten de zaal komen we een bekend koppel uit Herne tegen. Was erg lang geleden en onze kennis blijkt een zwaar ongeval gehad te hebben. Even proberen hen een hart onder de riem te steken, blij dat jullie er toch weer bij zijn!

We wandelen meteen de golvende Pajotse velden in richting Lennikse deelgemeenten. Draaien links weg de steenweg over en terug de kale, verlaten akkers in. Een prachtige, enorme witte vierkantshoeve trekt onze aandacht. Er net voorbij een eerste wat steviger helling. Rondkijkend bemerken we meerdere kerktorens, de bakens van dorpjes die lijken uitgestrooid te zijn over het golvende land. De immense mast van St-Pieters-Leeuw heeft de kop nog in de mist. Lopen Pepingen binnen langs een geboorteboomgaard, een wel erg origineel idee. In de rustpost komen we clubmaatje Bruno tegen die op z’n eentje de 20km afhaspelt.

Net na de pauze een eerste keuzemogelijkheid natuur/verhard. Het strookje natuur beperkt zicht tot een akkerrand. Even verder bij Neerkouter een tweede keuze en deze keer zal het wel goed raak zijn. Uiteraard kiezen wij steevast voor natuur en dat wordt het hier dan ook. In feite zullen we een paar kilometer door een valleitje waden en dat laatste is het juiste woord. De weilanden liggen er zompig tot nat bij. Onze parkoersbouwers hebben met roodwitte linten de te volgen weg afgebakend, al was het een cyclocross. In de natste stroken hebben ze op meerdere plaatsen paletten gelegd zodat je zonder doorweekte voetjes Oudenaken kan bereiken. Voor ‘korte pootjes’ is het soms wel kantje boordje, maar iedereen die in onze buurt wandelt raakt er veilig doorheen. Het toppunt is een houten bruggetje, aangelegd om over een gevelde mastodont van een populier te klauteren. Eén dame blijft verstijft van schrik boven staan : ‘ik verzet geen poot meer’ zegt ze met Antwaarps accent. Manlief helpt haar naar beneden midden de ontstane hilariteit. We lopen verder door het zonovergoten privé domein en met de mast van Leeuw als baken. Nog een laatste strookje langs een diep ingesneden, kronkelend beekje en de tentrust dient zich aan. Hier veel sfeer, iedereen vond die kleine vijf kilometer echt prachtig.

Doordat ik een foto neem ontspint er zich een gesprek over waar deze gepubliceerd wordt. Meerdere wandelaars wisselen spontaan informatie uit over de Wandelgazette en Beneluxwandelen en spreken er hun appreciatie over uit. Ik ben toch wel fier te kunnen zeggen dat ik deel uitmaak van deze verslaggevers. We trekken verder langs ‘puur natuur’, zijnde een klimmetje door ‘den boer zijnen akker’. We wandelen door het landelijke Oudenaken en langs een charmant beekje richting St-Laureins. Onze parkoersmeester heeft nog een pittig heuveltje onverhard in petto en vervolgens trekken we terug de velden in. Prachtige vergezichten reikend tot de Brusselse hoogbouw laten ons genieten. De 34km krijgt een extraatje aangeboden dat echter niet veel bijbrengt aan de kwaliteit van het parkoers. Met z’n allen rusten we in het schooltje van St-Laureins-Berchem.

De grotere afstanden hebben hier een lusje van 4,5 km te goed. Het begint prachtig met de afdaling naar de moerasstrook net achter de kerk van Oudenaken. Daarna trekken we de weidse velden in richting Elingen. Net voor het dorp keren we terug richting Berchem. Voor ons een pracht van een panorama. Links op een beboste heuvel het kasteel van Gaasbeek. Rechts de kleine groene kerktoren van Oudenaken gechaperonneerd door de enorme mast van St-Pieters-Leeuw, een contrast om nooit meer te vergeten. Groepen kauwkes zoeken hoog in de bomen hun slaapplaatsen op. Het zijn luidruchtige bendes. We pauzeren een laatste keer in het nu stille zaaltje van Berchem. Zijn zeer te spreken over deze tocht. Nog zo’n 9 km te gaan.

Langs het stemmige dorpskerkje gaat het nu richting bos van Gaasbeek. Met een schitterend uitzicht over Lennik duiken we de heuvel af tot voorbij het kasteel dat magistraal ligt te schitteren op zijn heuvel. De kasseitjes van de Donkerstraat voeren ons terug naar de Pajotse velden. Wij krijgen nog een ruime extra lus aangeboden randje St-Kwintens-Lennik. Het wordt al laat als we de eerste huizen van Elingen bereiken. Besluiten het kilometertje langs de Zwarte Molen niet meer te lopen maar rechtstreeks de aankomst op te zoeken. Het is er al erg stilletjes. Bestellen een Duivelsbier (€ 2,50) en krijgen bij het afmelden elk een bricpak ‘drinkbaar kraantjeswater’ aangeboden, van een contrast gesproken ! Kijken tevreden terug op een hele leuke tocht. Een rustige aanloop, een avontuurlijk, gedurfd en schitterend middenstuk, en opnieuw een rustige uitloper. Ja, die van Bellingen weten hoe hun klanten te verwennen. Toch de consumptieprijzen even herzien jongens en dan is het perfect!

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/0...

18:14 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vlaams-brabant, -e

05-10-08

27.09.2008 De Leren Tram Eijsden

Bij de KNBLO zijn ze er niet uitgeraakt. Was de maximale afstand nu 35 of 40km ? Afhankelijk van de pagina die je raadpleegde op hun website kwam je andere informatie tegen. Het deert ons niet. Deze tocht stond al een aantal jaren op mijn verlanglijstje en vandaag zou het er eindelijk van komen, ongeacht de afstand. Het weer is bijwijlen erg mistig onderweg. Toch bereiken we de startplaats vlotjes over Luik en vervolgens richting Maastricht. Parkeerwachters loodsen ons vakkundig naar een weiland, hier staat ons karretje veilig. De tafels in de startzaal zijn origineel versierd. Spiksplinternieuwe wandelschoenen met prachtige bloemstukken erin, knap gedaan. Onze eerste bekende is meteen een enorme verrassing, WS Henkie overvalt Linda haast. Hij deed er twee uur en een omleiding over om helemaal naar Limburg te komen. Het is uiteraard een leuk weerzien. De maximale afstand blijkt intussen inderdaad 35 km te zijn met oerdegelijke Hollandse etappes tussen de 8 en de 10 km.

Het zonnetje komt al voorzichtig piepen als we langs het lokale gemeentehuis vertrekken. Het is nog behoorlijk fris aan de blote billetjes! We lopen vrij snel door weilanden over verharde en onverharde paden. Vergezichten worden ons enigszins ontnomen door hardnekkige mistbanken. Opvallend veel kruisbeelden langs ons wandelparkoers, her en der ook wel een kapelletje, toch typisch voor deze streek. We stappen rond Oost-Maarland en even verder een heel eind over graspaden randje autobaan. Richting Rijckholt en verderop Gronsveld gaat de reis. Het parkoers blijft tot onze verbazing erg vlak. Kuierend door weilanden en fruitgaarden, afgezoomd met typische meidoorn, wandelen we tussen twee heuvelrijen door. De eerste 10km leggen wij af in exact 90 minuten. Zouden wij nu plots hardlopers geworden zijn ? Door onoplettendheid missen we haast de rustpost maar worden vriendelijk teruggefloten door medewandelaars, waarvoor onze dank.

Afgaand op de parkoerstekening verwacht ik erg veel van de tweede etappe, een lus Gronsveld-Gronsveld. En inderdaad, meteen na het verlaten van de kortere afstanden duiken we het groen binnen van een nauwere vallei. Hier ligt het Savelsbos, ons welbekend van de Heuvelland4daagse. Het is heerlijk stappen zo in de rustgevende groene omgeving. Dwarsen een valleitje en moeten vervolgens het dal uitklimmen, een nogal trapperige bedoening. Trappen doen we zelf ook …op onze adem. Hé,hé dit was pittig! Boven op het duin wandelen we richting Cadier & Keer. De spitse beboste heuvel aan de overkant lijkt mij de Sint-Pietersberg te zijn, aan de overkant zou dus het Belgische Kanne moeten liggen. Vanuit het dorp brengt een holle asfaltweg ons terug een verdieping lager. We mogen daarna genieten van heerlijk slingerende bospaden. Het enige doorkijkje schenkt ons meteen een uniek uitzicht over én de St-Pietersberg én Maastricht, zonovergoten. Wat een prachtige lus! Stilaan bereiken we opnieuw de vallei. Een laantje tussen weilanden met hoogstam fruitbomen brengt ons terug naar Gronsveld, we hebben er 18 km opzitten.

De langste afstand blijft maar even bij zijn kleinere broertjes en gaat er bij De Heeg (wijk van Maastricht) alleen vandoor. Tussen autobaan en woonwijken loopt een fietspad in het groen en dat gaan we volgen. Recht vooruit de economische activiteit van de stad. Na het oversteken van de brug over de autobaan moeten we dwars door een zone van auto-winkels. Hierna volgen wijken en parken. We vergapen ons aan de bomen in felle herfsttooi. Vooral het donkere paarse vinden wij wonderlijk. Bereiken zo ‘het Gouvernement aan de Maas’ (provinciegebouw), een bombastisch, modern kasteel. Er net voorbij begint het natuurgebied De Kleine Weerd. Jammer genoeg mogen wij er niet in maar blijven erlangs lopen over een fietspad. Wandelen zo tussen autobaan en Maas richting jachthaven van de Pietersplas en het kasteel van Hoogenweerth, dat hoog boven de vallei op een rots uittorent. We moeten nog een kleiner industriegebiedje door en dan in gestrekte draf door de velden recht naar Oost-Maarland. Hoeveel kilometer we tijdens deze etappe gewoon rechtdoor gelopen hebben, weten we niet met zekerheid. We houden het bij het weinig zeggende meerdere. Het is intussen aardig warm geworden en we ploffen dan ook op onze stoelen bij de rustpost, als was het een zomers terras.

Er resten ons 7 km tot de finish. We zijn zo het dorp uit en stappen het groen in van de Eijsder Beemden, zonder twijfel het hoogtepunt van deze tocht. Beginnen met een ommetje langs een immens meer dat ons aan Overmere in België doet denken. Hierna volgen slingerpaadjes langs kleinere en ook groenere plassen. Op de achtergrond steeds die prachtige beboste heuvels. Bereiken zo de Maas en zullen de stroom een paar kilometer volgend, kuierend over een graspad. Heerlijk is dit. Er wordt ook een aardig mondje Frans gepraat door de wandelaars rondom ons en plots bemerken we een grenspaal. Zijn dus nog eens Nederbelgen vandaag! Vrij grazende runderen en paarden gunnen ons geen blik waardig en wij stappen vrolijk door. De zon glinstert over het Maaswater, watervogels houden feest op de plassen, dit is een schitterend stuk natuur. Verlaten deze pracht om nog even door Eijsden te kuieren tot de aankomst. Het stukje straat voor de startzaal is verkeersvrij gemaakt en wij kunnen terrassen bij een lekkere Belgische trappist. Na vader Henk komt nu zoon Erik te voorschijn, uiteraard samen met Iris. Lang geleden dat we hen nog ontmoet hadden, dus kan er en korte babbel af. Uiteraard geven we rendez-vous voor de WS opener volgende week in Rhenen.

Nog even een babbel met autochtoon Jac en dan is het tijd om huiswaarts te keren. Het wordt trouwens te fris om verder te terrassen. Was deze tocht te ongelijk om van een topper te spreken toch hebben wij ons geamuseerd. De Leren Tram was ons al meerdere keren aanbevolen, wij vonden de uitstap zeker de moeite waard.

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

15:12 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlands-limburg, -e

14.09.2008 De Spuiters Edegem

De zuidelijke Antwerpse rand beginnen we zo stilaan goed te kennen. Wandelclub De Spuiters zijn ons onbekend. Wij zijn benieuwd of zij ons vandaag nog kunnen verrassen. Bij een erg fris maar zonnig weertje rijden we naar Fort V en krijgen er een parkeerplaatsje aangeboden net voor de startzaal. Jeugdclub Nootuitgang blijkt te beschikken over een koud aanvoelende vierkante ruimte, hangar 27. Tot onze verbazing is Max (alias Frans) hier ook. Hij blijkt de officiële vertegenwoordiger te zijn van de Voskes. Eerst wandelen en dan naar de receptie, weet hij te melden. Terwijl wij ontbijten en van een koffietje genieten komen de Westhoekstappers uit het verre Vlamertinge toe, zij maken van het Antwerpse een clubuitstap.

We vertrekken door stille straten rond het Fort en stappen richting Mortsel. Dra mogen we er de groene dijken op, zoals wij stilletjes hoopten. Het zijn opvallend groene stroken natuur midden het geraas van koning auto. We verlaten de natuur bij het station van Oude-God en wandelen langs de spoorbaan richting Mortsel centrum. Dwars door de winkelstraten en langs een fantastische bakkerij gaat het richting Fort V. We mogen er uitgebreid genieten van slingerpaadjes in het groen. Na erg ruim gemeten 6,740 km staan we terug in de startzaal. Tot onze verbazing komt Max na ons binnen, alhoewel hij voor ons vertrokken was. Fout gelopen zegt hij, zoals zo velen. Ook IJsetripper Jakke deelt in het verloren lopen leed. Wij hebben geen enkel probleem gehad al moeten we toegeven dat het ‘uit de doppen kijken’ was. De pijlen waren soms nogal onoordeelkundig opgehangen maar ze waren er wel.

Na een babbeltje met Hoogstratense Annie vertrekken we in het gezelschap van Franske. Het is een eeuwigheid geleden dat wij nog samen optrokken en dus dient er heel wat bijgepraat. De korte etappe (4,130 km) naar een school in het Edegemse centrum is niet veel soeps, straten lopen eigenlijk met als enige afwisseling de Edegemse Volkstuintjes. Even wat drinken, een groet aan Lucien en zijn Marie-Louise en we gaan terug op pad. Naast de Edegemse basiliek brengen we een bezoek aan het park met kruisweg in rotsblokken uitgebouwd. Daarna lijken we het groen in te duiken maar het is slechts schijn. Het wordt villaatjes kijken. De reden hiervoor dient gezocht te worden in de Romeinse Put. Op zich wel een leuk domeintje maar zo ruim omgeven door woonwijken dat je er als wandelaar nauwelijks iets aan hebt. Door weer andere straten wandelen we keuvelend verder tot centrum Kontich en rusten er onder de kerktoren in café De Eendracht. We permitteren er ons een terrasje.

Stappen verder richting St-Rita en dan volgt het hoogtepunt van deze tocht. Achterlangs de expresweg en randje E19 ligt een pracht van een woest natuurgebied. Het betreft hier gronden, die men heeft laten verwilderen, ontstaat uit de bouw van de autoweg. We mogen uitgebreid slingeren door deze brousse en dat zint ons echt wel. Nauwelijks vier kilometer verder ligt de rust van sporthal Kattenbroek, misschien wel de beste 4 km van deze tocht. Helaas wordt het daarna terug straten lopen richting UZA ofte Universitair Ziekenhuis Antwerpen. Franske neemt afscheid van ons, de receptie roept. Door Campus Drie Eiken wandelen wij verder richting Fort VI. Elk Fort biedt een stukje groen langs het water en is voor ons een verademing vandaag. We pauzeren een laatste keer in rusthuis Bloemenveld. De oudjes kunnen in dit domein zowaar gebruik maken van een fit-o-meter op hun maat. Er is zelfs een parkoers voor rolstoelen voorzien! Toch wel knap werk van het Antwerpse OCMW.

Eens temeer worden we door straten gestuurd. Komen voor het eerst in de problemen vanwege geen pijlen meer. Een oudere heer weet te vertellen waar het kleinood vanochtend hing en we stappen het Steytelinckpark binnen ons welbekend van de Sinjorentocht. Een laantje door een oud en verweerd kerkhof zet ons af bij de fabriek van sigarettenpapier Rizla. We volgen vanaf daar opnieuw de groene rand van de E19. Moeten onder de snelweg door en vervolgens door een villawijk tot aan Fort V. Ik vermoed dat we de start voorbij moeten wandelen en een lus maken rond de vijvers van het Fort. Gezien we echter al ruim 8 uur onderweg zijn voor 35km en de klok het sluitingsuur van 17:00 nadert, beslissen we het hierbij te laten.

Ook Annie komt net binnen en we blijven samen een paar pintjes drinken. Ook zij vertelt het verhaal van erg lange kilometers en verloren lopers. Het eerste kunnen wij beamen, van het tweede hebben wij de ganse dag geen hinder ondervonden. Annie neemt de bus naar huis, wij zoeken ons trouwe karretje op. Zijn eigenlijk een beetje ontgoocheld over deze tocht. De waarheid gebied ons te zeggen dat de andere burenclubs het er in dezelfde omgeving beter vanaf brachten dan De Spuiters. Niet getreurd echter, we hebben onze kilometers weer in de benen, een gezellige babbel met de Max als premie er bovenop.

Voor volgend weekend plannen we op zaterdag de 45km van de Marche de l’Empereur(Napoleon) in Ophain, altijd een voltreffer. Zondag nemen we vanwege de autoloze zondag tram 24 naar Deurne en de Stroboeren. Deze tocht staat voor het eerst geprogrammeerd. Vorig jaar werd ze uitgeprobeerd als midweek en ze was zo schitterend en groen dat we er absoluut opnieuw willen bijzijn. Tot dan …

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

15:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -e