16-10-17

14.10.2017 Manke Fiel Asse

Voor de wandelaar die met het openbaar vervoer reist is de spoeling op zaterdag de laatste tijd dun. Wij kiezen vandaag voor het Vlaams-Brabantse Asse. Startlocatie ruim vier kilometer van het station maar de helft van deze afstand langs een pracht van een veldwegel. Leuk opwarmertje dus want de zon brandt al duchtig door de ochtendnevels. Drukte van belang in de kleine startzaal van Maria-ter-Heide want het parkoers van 20 km bestaat uit drie lussen. Ik hoor vertellen wegens te weinig helpers, de ziekte van de 21ste eeuw.

Op pad dus voor een eerste lus van 7,5 km. De Dorpveldweg loodst ons naar de eerste leuke bosstrook. We wanen ons even bij de Noorderburen want zijn omringt door De Gondeliers. Ik kan het niet laten, wens een man welkom in het land van Koning Voetbal ! Even wat huisjes aan de rand van het Oost-Vlaamse Meldert en dan naar het onvolprezen Kravaalbos. Heerlijk genieten in het verkleurende groen met knisperend blad onder de schoenzolen. Lekker golvend terrein ook terwijl de omgeving langzaam overgaat naar akkers en paardenweiden. Babbeltje met dame die al jaren foto’s publiceert via Facebook, hou er denkelijk weer een adresje aan over. Vlakke strook langs een bietenakker en we lopen opnieuw het dorp binnen. Het is zoeken naar een plaatsje in de zaal om even te rusten. Chris (Waregem) en zijn moeder tekenen present, die kerel kan je overal verwachten.

Op pad voor de tweede etappe van 6,2 km langs een wijk genaamd Krom Dagwand. Technisch paadje dan parallel een diepliggende beek tot bij het vermaarde café Bij Stinne. Weg van het Kravaalbos de open ruimte in. Een afwisseling van tarmacjes en onverhard door de Faluintjes. Stappen zelfs letterlijk over een erf en langs een lang recht pad terug naar de startgemeente. Worden er luidkeels verwelkomt door Tarzan die ons beste maatjes vindt.

Een derde keer op pad voor opnieuw 6,2 km. Schitterend vergezicht in zuidelijke richting als we naar Essene wandelen op het duin. Duiken de landbouwvallei in richting Elshout & Asbeek. Opnieuw een afwisseling van tarmacjes en onverhard, een strookje langs een beek ook. Vanaf ’t Withof, een schattige hoeve, stilletjes terug de heuvel opklimmen tot … den Duvel. Uitbollen dan over de 4,3 km tot het station. Qua parkoers een eerder matige tocht maar gelopen bij een zomers weertje en dat midden oktober. Ons Heer is goed bezig !

FOTOREEKS

19:42 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -a

26-06-17

25.06.2017 BK wielrennen te Antwerpen

Linda vertrekt met de fiets naar de wandeling in Puurs. Ik trek te voet richting Hoboken, ben vandaag wieler-toerist. Het kan verkeren zei ene Bredero. Maar laat mij bij het begin beginnen. Vrijdagochtend stap ik na het kappersbezoek van tram 2 bij de Singel. Als een heuse professional ga ik het parkoers van het BK wielrennen verkennen, uiteraard te voet. Brede wegen sturen mij hoog boven koning auto door tot bij de Dikke Mee en het Middelheimpark. Rechtsaf de zeer brede Acacialaan in met uitzicht op de landhuizen van Wilrijk. Een paar middenbermen vormen de eerste hindernis. Er staan wel gigantische borden voor elke wegversmalling. Goed van A. In de meer volkse straten kom ik groepjes mannen in oranje pak tegen. Tijd voor een praatje. Wij moeten twie doage de stroate kuisse menhiere, zegt de werkman in zangerig zuiders maar toch Antwaarps dialect. Hij formuleert er een bedenking bij over zijn baas den Bart. Ik snap nu waarom alle straten volledig autovrij moeten zijn vanaf zaterdag. Vraag mij toch af waar honderden bewoners hun karretje dan wel gaan stallen. Tunneltje onder de A12 en meteen daarna bij ’t Verlaar een links/rechtse s-bocht met middenberm. Dit wordt spannend. Op de Fabrelaan richting Schoonselhof stilstaand verkeer. Ben ik hier niet gewend. Een stadsteam staat midden de baan geparkeerd om vlaggetjes aan straatlichten te bevestigen. Het is feest in A. Ik wandel verder tot de Kapelstraat. Bocht van 90° haast op de tramsporen van de Kioskplaats, ik kan mijn ogen niet geloven. Hoe gaan die 160 jongens en meisjes boordevol adrenaline hier mee omgaan? Daarna de ellenlange Steynstraat en een doorgang in het industrieterrein van Kielsbroek. Deze straat ligt er bij als een slordig gemaakt lappendeken. Puttekes vullen op zijn Belgisch. Zeggen dat er een paar honderden meter verder, bij Hoboken Polder een dot van een kasseitje ligt ! Kasseitjes krijgen de tweewielers ook, de Ledeganckkaai en meteen daarna de Waalse kaai om af te sluiten met de ruime bocht rond de Haaievinnen. Nog één kilometer tot de finish aan ’t Piva. Het zal mij benieuwen zondag.

Om acht uur ben ik dus paraat aan ’t Schoonselhof. Veel politie op de been maar weinig toeschouwers. Alleen wat campervolk die er vrijdag ook al stonden. Om 08:30 blauwe zwaailichten. De dames passeren een eerste keer, tien breed over de weg en aan een slakkengangetje. Ik stap het parkoers omgekeerd deze keer. De papieren blauwe vaantjes de vrijdag met zorg werden opgehangen liggen aan diggelen in het gras. Zijn een leuke speelbal voor de strakke windvlagen. Ik posteer mij bij de s-bocht. Het Rik Van Linden dorp is nog in volle opbouw. Een jonge Marokkaan vraagt uitleg aan zijn Belgische buur, hij vindt het allemaal grappig. De dames gieren door de bochten, in twee pelotonnetjes en al heel wat achterblijvers. De niveauverschillen zijn duidelijk te groot. Ik schuif op naar het A12-tunneltje. Eén man moet er een opgeblazen triomfboog in het oog houden. Hij blijft maar koorden bij aanspannen, is er duidelijk niet gerust in. Nummers 10 & 16 hebben een aardige voorsprong opgebouwd, een compact maar stevig uitgedund peloton maakt jacht. Op naar de Acacialaan nu. Ik help even omgevallen nadars terug rechtzetten. Handige reclamejongens hebben ze van spandoeken voorzien en dat vindt koning wind ook leuk. Vierde ronde, zelfde beeld. De dames gieren langs de rotondes. Achterblijvers stayeren zich een weg tussen de vele volgwagens. Ik posteer mij nu bij de Shimanoboog en de Dikke Mee. Een wat oudere dame komt uit haar riante woning. Ik vind dit leuk zegt ze, van mij mag alles. Het peloton raast voorbij, geen koplopers meer. Ik loop door naar de Singel waar een jonge Hollandse deerne even haar licht opsteekt. Bij enkele hemels spatten was zij haar zondagse jogging gaan doen in het Middelheimpark. Wij hebben een heel leuk gesprek over het verschil in mentaliteit tussen Vlamingen en Hollanders. Na de laatste doorgang van zo’n 50 rensters loopt zij naar huis, wenst mij een fijne dag. Ik slaag er in mij gratis te posteren op zo’n 150 meter van de finish. Het wordt een daverende spurt. Ik wacht op het plein voor de ‘ceremonie protocolaire’ en vraag aan twee van Onze Jongens of ik een foto mag maken. Neen dus en dat begrijp ik best. Zie Jolien en Lotte stralen op het podium. Lijken net als de burgerdame van dienst wel onwennig bij de prijsuitreiking, tja dametjes in koersbroek is iets totaal anders dan het Suikerfeest, nietwaar mevrouw de schepenen ?

Tweede deel van de dag en ik posteer bij het Justitiepaleis. Opvallend hoe weinig Aantwaarps ik hoor vandaag en des te meer West-Vlaams. Twee jonge snaken zijn het druk aan het uitleggen. Sluiten telefonisch een weddenschap af – 10 € op Jens Keukeleire. Het volgende blik Jupiler uit de sixpack wordt aangevat. De renners passeren een eerste keer voor een showkilometer, een sliert van volgwagens in hun spoor. Dan duiken vele supporters het lokale frietkot binnen. Koers op zijn Vlaams dat is : frieten, een boulet en een levensgrote Jupiler ! Ander opvallend detail, alle auto’s van Quick Step zijn voorzien van een mini mast, zender/ontvanger. Ik zie dit niet bij de andere merken, maar zij zijn super technologisch professioneel. Ik blijf nu een paar rondes hangen aan de Waalse kaai. Zie er de eerste demarrages voor wat later de vlucht van de dag zal blijken te zijn. Groepjes supporters zijn uitgedost met sjaals, banners en t-shirts ter ere van hun idool. Zij hebben nauwelijks aandacht voor de renners zelf, wel voor … (zie hoger). Terwijl Ista, Rickaert en Roelandts hun voorsprong uitbouwen tot 6 minuten wandel ik richting Ledegankkaai. AG heeft er een reeks spinning fietsen geposteerd en de lokale deejay zorgt voor de nodige decibels en het ritme. Verder opvallend weinig volk langs de baan. Wat wandelaars en fietsers op zondagse uitstap, her en der een klein camperdorp maar dat is het dan ook. Met het vorderen van de rondes komen in het peloton steeds meer Quickies de neus aan het venster steken. De voorsprong van het drietal daalt nu snel. Ik kom nogal wat Stroboeren tegen, fotograaf Patje Kloek en de Hobohem Family (met de fiets). Ik loop stilaan Hoboken binnen langs de Lage Weg en de Steynstraat. Besluit op de Kioskplaats te blijven zitten voor het levensgrote scherm. De bocht van de Kapelstraat ziet zwart van ’t volk. Elke ronde opnieuw stijgt een luid gejuich op. We volgen met z’n allen de spannende ontknoping op het scherm. Binnen het halfuur na de aankomst stroomt het plein al leeg. Ik wandel langs het park van Fort  8 terug naar huis. Vond de wedstrijden op zich eigenlijk niet veel soeps en het aantal bezoekers ook maar dunnetjes. Maar ja, het was eens wat anders en ik heb toch gewandeld !      

FOTOREEKS

16:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -a

02-05-17

30.04.2017 A.M.I. à Archennes

Met alle respect voor onze vrienden Pinguïns maar de Nationale Wandelgekte is niet aan ons besteed. Net als Rudy & Sylveer kiezen wij voor het Waals Brabantse Archennes waar altijd een leuk parkoers wordt aangeboden. Er wordt trouwens opvallend veel Nederlands gesproken in de kleine startzaal. Het parkoers oogt anders dan anders, zelfs een uitloper van Ottenburg wordt aangedaan.

Starten doen we langs de uit de kluiten gewassen kerk, althans voor zulk een klein dorp. We dokkeren over kasseitjes en langs een eerste prachtig geel koolzaadveld richting drukke Waverse steenweg. Vervolgen door akkers en weidse vergezichten over het golvend land. Geel van het bloeiende koolzaad voert de boventoon, tarwe is nog kort van was en donkergroen. Bij riviertje Le Pisselet weten wij het, stappen naar het piepklein zaaltje van Grez. Vermits we treintje lopen over de smalle paden zal er zeker geen plaats zijn om even te verpozen. We hebben trouwens slechts 3,8 km op de teller staan en lopen dan ook gelijk door. Passeren de Eglise Saint-Pierre en beklimmen een eerste holle weg die ons naar Le Bois de Bercuit loodst. Zeg maar het ‘Brasschaat’ van Waals-Brabant. Vlakke tarmacjes lopen langs landhuizen en het golfparkoers. Wat volgt is een pittige afdaling in een beukenbos en nog een passage langs het schitterend en geurend koolzaad. Wel plaats in het zaaltje nu en tijd voor de boterham.

Net als we opnieuw willen vertrekken komt een bekend duo uit de bocht. Immer goedlachse Sabine & Freddy uit het verre Ingelmunster. Krijg meteen een compliment voor mijn herwonnen slankere stroomlijn. Een gezellige babbel volgt, die verderop zijn vervolg zal krijgen. Wij moeten nu een kasseibaantje op en meteen weer dalen, langs een wijk in aanbouw, richting Waverse Steenweg. Aan zijn overkant dokkeren we richting treinstation van Gastuche. Stappen over de Dijlebrug (la Dyle Romane) een prachtige dreef van platanen in. Draaien rond een stevig bolle akker, net bewerkt en dus kaal. Dan stilaan klimmen richting dorpspomp en Losweg, we zijn in Ottenburg. Prachtige afdaling door een beukenbos. Een open grasplek ziet geel van de paardenbloemen. Een tarmacje loodst ons terug over de Dijle en recht naar het treinstation van Florival, zo’n twee kilometer van Archennes. Pauze in café Au Val Fleuri, terrasje doen in de zon. Zo denken Freddy & Sabine er ook over.

De 30 km gaat nu zijn eigen weg. We volgen een eind de spoorbaan richting Pécrot. Duiken dan onderaf en keren op onze stappen terug langs weilanden en populieren door de groene Dijlevallei. Klimmen vervolgens een tarmacje tot Wijmingen en zijn kampeerterrein. Stappen tot de steenweg bij het Rodebos. Jammer genoeg kiest de parkoersmeester hier niet voor bos en veld maar voor tarmac tot een diepe holle weg net na VK Rode. Mogen even dokkeren over van die heerlijke rosse kassei. Daarna helaas alleen maar tarmac langs de Ferme du Grand Pré en tot de étangs de Pécrot. Worden er begroet door een vriendelijke dame die een gezellig tweetalig praatje komt slaan. We krijgen ook een waarschuwing mee voor verderop, er blijkt een heikel punt te liggen waar meerdere wandelaars fout gelopen zijn.

Onze pauze loopt uit tot een halfuur omdat Sabine & Freddy en een koppeltje uit Kluisbergen ons gezelschap houden. Met de treinuren in gedachte gaan we weer op pad. Lopen één zijde van de vijver en daarna een prachtig nat biotoop tot het beruchte poortje bij ‘de voetbal’. Onder de spoorbaan door en vervolgens stevig klimmen, holle tarmacweg. Helaas geen pijlen meer we draaien met vier in het rond. Ik probeer het noodnummer maar bots op een antwoordapparaat. Heb terreinkennis en neem een Vlaming die hier voor het eerst komt mee op sleeptouw naar rechts. De Flandriens die achter ons aankomen zijn goed voorzien van elektronica en vinden vast hun weg wel. Na enkele honderden meter hangen de geelzwarte kleinoden er weer. Ze loodsen ons door een frisgroen bos naar de immense open akkers van Bossut. Heerlijk zonnig weer, een zacht briesje zorgt voor verkoeling, wat kan een wandelaar zich meer wensen. Afdaling dan, tussen bos en akkers. De kerktoren van Archennes komt tussen de bomen piepen. Wij passen het parkoers een beetje aan, willen persé om 17:00 binnen zijn en de minuten tikken genadeloos weg. Met een Chimay Blue in de hand waarschuw ik 4 leden van A.M.I. voor het probleem in Pécrot. Zij hebben helaas geen oren naar mijn verhaal. Hun wijsheid zit blijkbaar al in de kan. Onze Flandriens bereiken gelukkig tien minuutjes na ons ook de finish. Eind goed al goed, zij hadden de organisatie wel kunnen bereiken.  

FOTOREEKS

20:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: waals-brabant, -a

06-03-17

05.03.2017 wsc Langdorp te Aarschot

 

We maken het ons gemakkelijk vandaag, nauwelijks 40 minuten reizen vanaf Antwerpen-Centraal. In Aarschot kennen we de weg uit het hoofd ook al is ie dan perfect van pijltjes voorzien. Langs de Statiestraat tot het Begijnhof en de imposante stadskerk en dan gewoon den Demer volgen stroomopwaarts. Binnen het kwartier zijn we bij voorzitter Fons en zijn team. Scannen, parkoers bekijken en weg zijn wij. De ochtend is zonnig, een beetje frisjes. We moeten nogal wat straten lopen tot de spoorbaan naar Diest en het eerste landdijkje. Langs de sociale woningen van de Gijmelberg gaat het naar het eerste bosje. Het eerste echte stuk natuur noemt Kwagtloop, goed begaanbaar. Zo komen we in de straten van gehucht Gijmel en bij de eerste pauze na 7 km. De tocht moet nog beginnen.

Na de koffie moeten we niet lang wachten. Zodra de grote afstanden hun eigen weg gaan begint het feest met de Elsevoetweg. Aanvankelijk door zonovergoten open tot halfopen terrein naar De Blakers. Dan wordt het heerlijk ploeteren door nat gras en slingerpaadjes in het gitzwarte moeras. Genieten van de beheerwerken die Natuurpunt uitvoert met de aanleg van vennen en een heerlijke dreef. Zijn op grondgebied Herselt en daar horen chalets bij. Er staan echt prachtexemplaren bij hier in Langdonken. De parkoersmeester fantaseert een bospad dat ons afzet in Varenwinkelsveld bij een heuse bamboedreef. Nog even en we zijn bij postoverste Roger die blij verrast opkijkt als wij een tafeltje uitkiezen in ‘zijn’ voetbalkantine.

Na ons vallen ook de Vier Musketiers binnen, zij slagen er niet meer in ons te vermijden deze laatste weken ! Zijn gaan nog voor 37 km, wij houden het bij 30. Pikken meteen na de rust Sigrid op en we stappen als drietal over de Gijmelsesteenweg richting Vennebossen. Heerlijk slingeren tussen de vele ranke sparren nu tot de spoorbaan. Helaas verstopt de zon zich en maakt plaats voor regen. In het bos voelen we het hemelvocht niet zo. We gaan stevig klimmen, de Bosberg op. Lopen dan een heel eind over zijn kim nog steeds goed beschut. Korte afdaling over tarmac tot de kerk van Langdorp. Als natte eenden vallen we de laatste rustpost binnen.

Even op adem komen, we hebben nog ruim vijf kwartier voor de boeg. Meteen steken we de Demer over en trotseren de elementen water en wind dwars door Achter Schoonhoven. Vechten ons een weg naar de overkant van de steenweg naar Diest en gaan dan genieten van het golvende Hageland. Bosjes en open stroken volgen elkaar nu snel op. Vlak kent men hier niet, de vergezichten vertonen vijftig tinten grijs. Het klapstuk bewaart onze gastheer voor de laatste paar kilometer. Lopen netjes achter elkaar over de richels van de Leiberg, twee keer op en neer, met steile trappen als afsluiter. Gelukkig regent het al wat zachter als we langs de snel vliedende Demer  en het Aarschotse BMX parkoers terugkeren naar de zaal.

Het zit er nog eivol met bustoeristen uit Geraardsbergen en Westende. Uiteraard is Gerard daarbij en we luisteren vol bewondering naar zijn avonturen. Zo’n kerels die kom je haast niet meer tegen dezer dagen. De verre gasten keren huiswaarts, wij praten nog even bij met Fons. Dan is het ook voor ons tijd om Hemiksem op te zoeken. Zullen twee uur vroeger thuis zijn dan gisteren ! Kijken zeer tevreden terug op ons wandelweekend met lekker golvende parkoersen. Voor volgende week plannen we Sint-Andries-Brugge en Pellenberg. Tot dan …

 FOTOREEKS

21:28 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaams-brabant, -a

21-12-16

18.12.2016 Provinciale Bestuurskern Antwerpen

We vertrekken nog eens van thuis vandaag. De klassieke GR tocht langs ’t Macadammeke, en de Hobokense parken Fort VIII en Sorgvliedt. Heb de laatste weken een aangenaam extraatje ontdekt van station Hoboken-Polder tot oep ’t Zuid, langs officieel erkende street-art. De multiculturele Brederodestraat en binnen de twee uur staan we op de Amerikalei in het drukke geroezemoes van de startzaal. Hebben ergens tussen de 10 en de 12 km in de kuiten.

Drie opdrachten nog te wandelen vandaag, dwars door de Koekenstad. Een eerste lus van zo’n 9 km. Langs het gratis pension van de Begijnenstraat en even verder het Leger des Heils. Jack van Mia is al druk in de weer met zijn fototoestel. We stappen langs ontelbare winkels van allerlei slag richting Nationalestraat en Groenplaats. Gigantische ijspiste en kraampjes, allen overdekt net als de trots van ’t Stad, het standbeeld van Rubens. We koersen verder door smalle straatjes zoals de Korte & Lange Nieuwstraat, oplettend voor voorbij denderende trams. Keren en draaien door de binnenstad tot de Grote Markt en nog rustige kersthappening. Rechtsweg dan richting Vleeshuis. Patje Kloek is ons al voorbij gelopen. Heeft eerst nog een wedstrijd in het Waasland. Het kan niet anders, we moeten ook het andere ‘vlees’ bewonderen rondom het Falconplein. Er blijkt meer vertier beschikbaar te zijn op zo’n zondagochtend dan wij dachten. Cultuur nu met het M.A.S. (Museum aan de Stroom). Het weer is te miezerig om naar zijn dak te klimmen, de zichtbaarheid te beperkt. We lopen door langs het Bonapartedok, Brouwersvliet en Sint-Paulus. Zo bereiken we de Schelde en lopen dwars door het Steen en de aanpalende kermis. Jefke voegt zich bij ons en ik moet mijn kompanen laten gaan bij de Vlaaikensgang, knie wringt tegen. Op een sukkeldrafje hink ik achter hen aan langs vele kleine zaakjes, marktpleintjes en godvergeten Antwerpse straatjes. Ben blij de zaal te bereiken en plof op een stoel neer. Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken.

Jefke loopt de lus van 7 km op weg naar huis. Wij zullen hem gedeeltelijk volgen. Langs het oude justitiepaleis richting Harmoniepark (AZ Monica) en dan naar de grote Steenweg en brouwerij De Koninck. Heel nieuw parkoers voor ons dat nu op grondgebied Berchem voert met oudere maar toch nog steeds statige herenhuizen. Doet een beetje denken aan een verbeterde versie van Etterbeek & Elsene in Brussel. We wandelen door de wijk Zurenborg richting oud militair ziekenhuis. Schitterend hoe de vele gebouwen hier gerestaureerd worden en een nieuwe woonfunctie krijgen. Een echte ontdekking zelfs voor Linda. Komen bij de prachtige muren met torentjes uit van de spoorbaan tussen Berchem en Centraal, het Jodenkwartier. Lange Kievitstraat, Pelikaanstraat, namen als klokken. Even nog raken aan het stadspark en we staan zo weer in de zaal. Hé, hé, dit was verrassend anders en heel leuk om wandelen.

Het wordt al stilaan duister als we de laatste vier km aanvatten, Antwerpen-Zuid. Het wordt een zwerftocht tussen Schelde, Waalse kaai en Leien met her en der een bezienswaardigheid, natuur of cultuur. Eén ding snappen wij niet, waarom schenkt men hier Mechelse Carolus en geen Koninck of Seefbier ? Aantwaarpeneir kom op voor je stad, die kan en moet anders (ha,ha,ha)

FOTOREEKS

 

19:43 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -a

24-10-16

16.10.2016 S.T.I.B. te Auderghem

Onze dag begint goed, kunnen een vroegere trein halen dan gepland in Brussel-Noord. Helaas … hij is afgeschaft wegens werken aan het spoor ! Die twee van Heimisse hebben meteen een alternatief klaar. In Brussel-Centraal de metro tot Hermann-Debroux aan een meerkost van € 8,40 maar we reizen met onze gastheren van vandaag de S.T.I.B..

Om 09:00 steken we van wal. Van Sint-Anna langs de Tweekerkenweg zakken tot onzen ‘Hermann’ en meteen weer stevig klimmen tot Zoniën en de Blankendelleweg. Onze parkoersbouwer heeft er zin in en gunt ons de mooiste holle weg van ’t woud, de Dennenweg. Lopen hem volledig zachtjes klimmend. Vervolgens een paar beukendreven en de ‘bumps’ tot het kapelleke van Willeriekende. Rustpost : de blokhut en zijn geurende houtstoof. Het is zo’n lekker weertje dat we al ons eerste terrasje doen.

Lopen vervolgens een lokaal boslusje achter de kapel door. Vreemd om zien hoe in één laan alle bomen met planken beschermd zijn, geen idee waarom. We stappen langs het prachtige Eikendal richting ‘le vieux Boitsfort’, den Bessemmoakershoek, mon pays natal. Reiken niet tot de bebouwing maar gaan stevig klimmentussen de beuken. Ja, hier trappen er een aantal al op hun adem ! Een kasseitje mag niet ontbreken alvorens de kapel weer opdoemt en de nu drukbeklante rustpost van de blokhut.

Etappe nummer drie zal naar Hoeilaart voeren. Eerst de manèges van de Brusselse steenweg en verderop al onze derde mooie natte en holle weg, Ginstdelle deze keer. Zet ons af bij de vijvers van Hoeilaart en zijn gemeentehuis. De voetbalkantine van wijlen den Eendracht doet nu dienst voor het petanque spelend volkje. Rustpost in café ’t Boske, lekker dubbelzinnige naam.

Was elke etappe tot nog toe slechts 5 km lang, nu wachten 9 km waarvoor ik vrees. De routebeschrijving vermeldt te veel straatnamen naar mijn goesting. En ik zal gelijk krijgen. We beginnen eraan met de stevige klim van de Willem Matstraat, voorbij de startlocatie van de IJsetrippers in november tot de top. Dan volgen we een blijkbaar historische route naar Waver en keren weer op grondgebied Overijse om bij Ter Trappen een kasseitje te verorberen tot het dal. Even een vlak fietspad in het groen bij grazende ezels en dan een potige klim naast de snelweg. Scherp en bochtig dalen langs de Vlierbeekberg. We zijn een uur onderweg op een potige macadam etappe. Ik beslis een korte pauze in te lassen bij een bushok in de zon. Weet waarom … rechtsom volgt de stevige kasseiklim van Koedaal tot de Limousin runderen. Ook andere wandelaars pauzeren want deze etappe is echt wel zware kost. Relatief vlak nu langs velden van onder andere bloeiend koolzaad en zonnebloemen. We dokkeren over het kasseitje van Koedal (Overijse) en door een bomenrijtje midden weidse velden. Aan de bosrand onze laatste pauze … in de bus van de S.T.I.B.. Zij zitten haast door hun drankvoorraad heen en hebben van elke wandelaar moeten aanhoren dat ze stik kapot zitten van de zware etappe.

Het is nog maar drie uur en dus beslissen wij ondanks de vermoeidheid toch 6 extra kilometers te lopen. Aanvankelijk heel leuk door het beukenwoud en over het kasseitje dat onder de autobaan doorloopt. Toch weer pittig door de golvende Haagbeukdreef tot Jezus-Eik. Maar dan … helaas weer meerdere kilometer villa’s kijken tot Koedal, we zijn een beetje teleurgesteld. Linda ploft in een zetel van de bus, bobijntje af.

We hebben nog 5 km voor de boeg. Onder de Brusselse ring door en dan ellenlang zachtjes dalen over de vele keien van de Blankendelleweg tot het Rood Klooster. We hebben er zelden de drukte meegemaakt zoals vandaag. Iedereen, sporter en zondagse toerist, wil blijkbaar genieten van die laatste zomerdag. We raken het spoor van het parkoers bijster, ook al wegens vandalisme, maar kennen de route uit het hoofd. Een laatste klim, kasseiwegje wordt ‘en ralenti’ genomen. Oef hoog tijd voor vitamientjes. De keuze is beperkt wegens bevoorradingsproblemen en meer wandelaars dan verwacht. Met stramme beenspieren keren we terug naar metro en trein. Zijn allebei hondsmoe maar tevreden ondanks een parkoers met vele en niet altijd even leuke gezichten.   

FOTOREEKS

 

12:56 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

25-10-15

18.10.2015 Section Marche S.T.I.B. à Auderghem

De eerste bus naar ‘t Stad is erg vroeg, we mikken op een trein die ons een uur eerder dan gepland ter bestemming zal brengen. Helaas … hij is afgeschaft wegens te grote vertraging, voor 07:00 op zondagochtend nota bene. Zijn ze aan het uitslapen bij de NMBS of in vervroegd winteruur ? We laten ons de Starbucks koffie smaken en reizen gezapig tot Brussel-Noord en de perronnetjes van Watermaal. Ik ken de omgeving van kindsbeen af en toch stapte ik er nooit op of af de trein. Ook de eerstvolgende straat tussen woondozen door is mij onbekend. Vanaf de vijver van de Rue de Pêcherie en de Etrimo blokkendozen ben ik op bekend terrein. Neem Linda op sleeptouw langs de werkman huizen van de Kleine Weingaardstraat tot centrum Oudergem. Dan de berg op naar de Sint-Anna kerk. Ons opwarmertje telt exact 3000 meter.

Een vrij stille, oubollige startzaal, we gaan algauw op pad voor 30 km, clubmaatje Chantal achterna. Zakken voorbij de kerk tot op niveau van de Woluwe-rivier. Wandelen door het parkje van Bergoje, achter de kantoorgebouwen door. Vervolgens onder het Debroux viaduct en zo naar de vijvers van Ten Reuken. Drukte op het water met hoenen, meeuwen, wilde eenden en statige zwanen. Stilaan tonen prachtige bomen hun herfstig kleuren pallet met opvallend veel tinten geel. Le Repos du Chasseur (Charles Albert) en we mogen klimmen, trekken een eerste keer het Zoniënwoud binnen. Tussen statige beuken recht naar Bosvoorde en zijn kerkhof. Maken een ommetje over dalende kasseiwegen. Krijgen een prachtig uitzicht op de monumentale Sint-Hubertuskerk cadeau. Bereiken het hartje van de Bezemhoek in de Rue de Middelbourg. Ik kan nog aanduiden waar één van de beste patissiers gehuisvest was, een grote ijzerwinkel ook. Het zijn vervlogen tijden, de zaken herbergen andere activiteiten dan toen ik kind was. Pauzeren doen we in een soort garage die omgebouwd is tot gaarkeuken voor daklozen. Hebben nog maar 4 km op de teller staan en lopen dus gelijk door voor de lokale lus.

De Chemin du Silex loodst ons langs de ruime vijver van Bosvoorde. Deze leerde ik kennen dankzij Meester Loeckx in het tweede studiejaar, als dreumes van 6 à 7 jaar dus ! Een klimmetje, we duiken onder de spoorbaan Brussel – Namur door en trekken nu wel echt het Zoniënwoud binnen. Ik weet, hier liggen van de mooiste plekjes en de parkoersmeester laat ons uitgebreid genieten. We volgen kilometers lang het Wollen Borrepad langs de vele vijvers van de Verdronken Kinderen. Geel verdringt langzamerhand het groene blad. Elk vermolmd stuk hout herbergt tientallen tot wel honderd paddenstoelen en/of zwammen. We kijken onze ogen uit, lopen gelukzalig te genieten. Waar het slingerpad eindigt keren we op onze stappen terug door een statige dreef, l’Avenue des deux Montagnes. Antoine heeft minder geluk, zijn maatje is met de auto de gracht ingereden. Hier moet getakeld worden ! Onze gastheren zijn er gelukkig met de schrik vanaf gekomen. We duiken opnieuw onder de spoorbaan door. Wandelen door het parkje en de fruittuin van Tournay Solvay en stappen langs de Silexweg terug naar onze rustpost. Hebben 11 km op de teller staan.

Na de pauze stappen we meteen de Terhulpse Steenweg in, het hart van het Oude Bosvoorde, de Bezemhoek (Bessemmoakershoek zeggen ze hier). We lopen de straat helemaal uit om opnieuw het bos op te zoeken. Blijven heerlijk golvend in het groen lopen redelijk lang parallel met de drukke baan richting Groenendaal. Gaan klimmend weg van de drukte langs het Eikendalpad, tussen de beuken uiteraard ! Een kasseitje en dan linksaf, linea recta naar de kapel van Welriekende en de rustpost in de intussen bij wandelaars befaamde blokhut. Komen er Claire en Roland tegen. Zes IJsetrippers lopen in los verband de 30 km vandaag. Moeten onder de Brusselse grote ringweg door en kiezen dan voor de Brusselse Steenweg en zijn maneges. Rechtsaf zakken naar Gunsdelle en zijn immer vettig pad langs een nochtans droge gracht. Ze voert ons in een weidse bocht om de vijvers met riet begroeid van Hoeilaart. Aan de overkant van de plassen gaan we zachtjes klimmen door het bos. Moeten bij station Groenendaal de bus halen ! Neen, onze tocht stopt hier niet maar elk jaar zet de STIB wel ergens een bus neer als rustpost, altijd leuk.

Onder de brug van het spoor door, zegt parkoersbewaker Raymond (la cravatte). Tiens, ik die Zoniën toch van kindsbeen af ken kijk verbaasd. Een houten brug voert ons over de ringweg en dan duiken we opnieuw het bos in. De Aartshertogindreef loodst ons kaarsrecht langs meerdere vijvers en het kasteel van Groenendaal. Hier ben ik nog nooit geweest ! We passeren de Sint-Corneliuskapel, bermen langs de kant staan fraai in het donker groen van bloshyacinten. We moeten een drukke steenweg over en gaan dieper het bos in. Bekend terrein dit met de verloederde piste van wat ooit de paardenrenbaan van Groenendaal was. Onze heerlijke zwerftocht in het toch nog overwegend groene bos zet ons terug af bij het kasseitje van daarstraks. We wandelen een laatste keer naar Welriekende en zijn blokhut.

Na de pauze trekken zes IJsetrippers zich in gespreide slagorde een laatste keer op gang. Drève de Bon Odeur, Drève du Comte des Flandres (lekker golvend over het fietspad) en Drève du Tambour (verweerd asfalt). Samen met Roland betreur ik dat het Bunzingenpad niet wordt aangedaan. Claire’s verzuchtingen worden wel verhoord en daar zijn we allen blij mee. Het prachtige diep ingesneden Dennenpad lopen we helemaal ten einde, met houten bruggetjes en al. Moeten op het smalle wegeltje geregeld halt houden voor late jogger die puffend omhoog lopen. Uitbollen doen we over een kasseitje tot Debroux en dan langs de boerderij gebouwen en het speeltuintje van het Rood Kooster (wit gekalkt). Nog een korte klim, kassei om het af te leren. Hoog tijd om ons vochtpeil en mineralenhuishouding terug op niveau te brengen bij Chimay Blue en ander lekkers.

Wandelen vrolijk de drie kilometer terug naar station Watermaal. De STIB zorgde vandaag weer eens voor een parel van een wandeltocht, langs de mooiste stroken van het Zoniënwoud. Goudgele zonnestralen en beukenblaren, bruine paddo’s in overvloed zorgden voor een onvergetelijke dag.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/20Oktober2015Auderghem

20:46 Gepost in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

16-05-14

10.05.2014 Euraudax van Dendermonde tot Asse

Zo’n dertigtal dapperen beantwoorden de oproep van Kim en zakken af naar het station van Dendermonde. Meer bepaald de plaatselijke Panos waar gastvrouw Sarah ons charmant ontvangt en nog wat warmte geeft, ook al met een bakje koffie tot we ons in het avontuur storten. Storten is vrij letterlijk te nemen want het water valt gestaag uit de grijze hemel. Na 100 meter heb ik het al begrepen, nota’s nemen wordt onmogelijk vandaag, het zal van mijn stilaan vermolmde grijze massa moeten komen om een verslag te pennen. Kim loodst ons uiteraard voorbij het beeld van de Vier Heemskinderen en door het Pionierspark. Dan gaat het naar zijn tweede hobby, het spoor. Langs de vele ijzeren wegen die Dendermonde rijk is tot het perron van Sint-Gillis.  Zijn reputatie eer aandoende zorgt onze gastheer voor zo veel mogelijk onverhard, langs patatten en zowaar wilde paddenstoelen. Bij het volgende station is de eerste wagenrust, letterlijk want de koffer van onze Kim’s auto doet dienst als ‘dagwinkel’ met cola en snoepjes. We kunnen schuilen onder de fietsrekken van station Lebbeke. Even op adem komen van het vele hemelnat.

Fffiiet, daar gaan we weer. Het stramien blijft hetzelfde. Bakken hemelwater en we ploegen ons waar mogelijk door het natuurlijke of door de mens bewerkte groen. Spoorbanen zijn nooit ver weg, soms moeten enkele straten overwonnen worden. Een intussen kletsnatte bende bereikt de Leirekensweg, fietspad tussen Aalst en Opwijk. De hemelsluizen trekken stilaan dicht, wandelen wordt wat aangenamer. Toch zijn we blij onder de Opwijkse kerktoren in een cafeetje onze boterham en schuimend vocht te kunnen verorberen. De vaste stamgasten kijken verstoord. Wie zijn die bende slordige onverlaten die hun zaterdagse pint komen verstoren. Ze snappen het blijkbaar allemaal niet zo goed.

Heb medelijden met de verkleumde marktkramers die nauwelijks kooplustigen zien bij de uitgeregende jaarlijkse lokale bloemenmarkt. Ben zelf ook een beetje ongerust voor de derde etappe van 12 km. Zat de vorige 8 km niet lekker in het ritme. Maar zie, ik pik snel op terwijl we door steegjes en Opwijkse straten verder trekken. Dit wordt de mooiste etappe beloofd Kim mij. Spoedig zal blijken dat hij mij niks op de mouw spelt. Leuke veldwegen langs bewerkte akkers en bosranden. De eerste glooiingen in het parkoers ook, we naderen stilaan Brussel. Af en toe trekt de groep op een lint voor weer eens een smal paadje onder frisgroene bomen of de modder van bonkige veldwegen. Kim trekt alle registers open en loodst ons door een fraaie bosstrook, klimmend ook. Een groepje met ondermeer Paul en mezelf verachterd stilaan. Bij een rood licht in centrum Asse zijn we het spoor van de hoofdmacht bijster. Geen nood, één van Kim’s helpers loodst ons naar de rustpost. Prachtig ouderwets cafeetje trouwens met authentieke toogmeubelen. Hoog tijd om uitgebreid van een Duvelke te genieten en ik kan dit zowaar op een terras, bij een pleintje in Asse waarvan ik het bestaan niet kende.

Net als enkele anderen neem ik afscheid van de hoofdmeute en rep mij naar het station van Asse. Bij het opstappen van de trein stroomt het water weer over onze hoofden. In gedachten zijn we bij de ruim 20 dapperen die doorzetten tot het bittere einde. Zo’n 10 minuutjes later zijn wij terug in Dendermonde, hebben wij 5 uur over gestapt nota bene. Op weg naar huis, in Zele kom ik een mede treinslaafje tegen. Samen sporen wij naar Antwerpen, mij verontschuldigend voor mijn uitzicht als modderduivel. Weten we weer wat vertellen aan ons clubje maandagochtend. Linda pikt mij op in Berchem. Ik kijk terug op een leuke wandeling, Kim doet dat echt wel goed. In Lier hoop ik er opnieuw bij te zijn, met echt wandelweer dan.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/100520...

 

31-12-13

28.12.2013 Provinciale Bestuurskern Antwerpen

We maken het ons makkelijk vandaag, vertrekken van thuis. Wandelen onze klassieke route richting stad langs de Aartselaarse Groenenhoek richting Fort en Park van Hoboken. Ondanks het stralende weer is het op onze weg erg stil, zelfs vogels zijn er nauwelijks te bespeuren. Na zo’n 12 kilometer wandelplezier nemen we een pauze in de fraaie taverne Den Tir. Vreemd zo’n chique zaak met allemaal ontbijtende oudjes te kunnen aandoen midden ‘Marrakech’. Na het Kiels park verlaten we de GR route. Stappen aan de overkant van ’t Zuid de Brederodestraat in – zeg maar ’t Buitenland. Komen zo op de Antwerpse Leien uit en even verder de startlocatie van ‘Antwerpen by night’. Buiten staat de parkoers meester van De Stroboeren, fiets aan de hand. Een opsteker voor ons, we weten – de omlopen dat is dik in orde !

Uiteraard is het ‘de zoete inval’ in de startzaal, wij lopen dan ook een thuismatch. Onze naamgenoten uit Halen zijn met de trein vanuit Diest gekomen. Rechtstaand want blijkbaar wil half Vlaanderen dezer dagen over Meir en Keyserlei kuieren. Traditiegetrouw bestaat het parkoers uit drie lussen. Ook al naar gewoonte lopen wij ze in omgekeerde volgorde, de langste het eerst. De eerste straatjes loodsen ons langs versteende Gerard Walschap en Willem Elsschot richting plein en fraaie gebouwen van het Sint-Elisabeth Gasthuis en aanverwanten. Even verder lonkt D’Oudaen en de, nu nog relatieve, drukte. Groenplaats, Kathedraal en ’t Schoon Verdiep volgen meteen in die volgorde. We laten de kerstmarkten en drukte achter ons, ruilen ze in voor stille straatjes in de omgeving van het Vleeshuis. Stilaan stappen we richting Falconplein en zijn Madammen. Het ontlokt een piepjonge wandelaarster volgende bedenking. ‘mama dat is toch niet mooi van die dames dat ze hun gordijnen open laten terwijl ze nog niet eens helemaal aangekleed zijn’ ! Algemene hilariteit bij zoveel kinderwijsheid. Gezien het stralende weer roltrappen we naar het dak van het MAS. Het uitzicht is er geweldig. Je ziet er de vier hoeken van Antwerpen : Linkeroever, de petrochemie en Doel, Luchtbal en verderop Ekeren, ’t stad met den Boerentoren en het Centraal Station, tenslotte de Schelde en Hoboken. Dit is echt wel genieten. Het parkoers is danig aangepast t.o.v. de vorige jaren. We stappen verder richting Red Star Line museum en de oude hangars van de Waagnatie (ook locatie van de zomer bar). Gaan heerlijk kasseitjes dokkeren langs het water, onder en tussen de oude havenkranen door. Het zonnetje schijnt weldadig terwijl wij onze weg vervolgen richting Steen en Lange Wapper. We zijn echt wel in onze nopjes, vergapen ons aan een enorme coaster die aangemeerd ligt bij het Noorderterras. Lopen de Suikerrei op en dus terug de drukte in. Even opletten nu ! Moeten ergens naar rechts door die schitterende Vlaaikensgang. Na de Hoogstraat keert de rust weer. We vervolgen onze weg langs de Vrijdagmarkt en deBegijnenstraat (gevangenis). Het wordt stilaan tijd om terug de Amerikalei op te zoeken en de startlocatie. Knap vernieuwd deze lus van net geen 9 km.

Gesterkt gaan we weer op pad. Stappen door het Elisabeth Hospitaal, langs de Plantentuin richting Bourla schouwburg. De Meir komt in zicht. Moeten er schuin over lopen wat een haast onmogelijke opgave blijkt te zijn. Vlaanderen op jacht naar cadeautjes en premature solden ! Geef ons maar de rust van het Frans Halsplein en zijn Jommekes stripmuur. Met een ommetje langs de Sint-Anna straten keren we terug naar de Rooseveltplaats en de koopjes massa. Verslikken ons even in de wat summiere bepijling maar komen toch bij het Centraal Station uit. Een stukje De Keyserlei en de rust keert weer. Juweliers zijn uiteraard open, de groothandelszaken verderop niet. Hier heerst de Sabbat, je hoort alleen meeuwen krijsen hoog in de lucht, verder absolute stilte. Kan niet gezegd worden van het Stadspark waar jeugd van alle leeftijden zich uitleeft. Bij de Nationale Bank weten we dat lus 2 er ook opzit. Voor het eerst liepen we ook deze bij klare dag.

Hebben nog een rondje van 4 km te goed. Passeren eerst even bij de secretaris van De Stroboeren om ons lidgeld 2014 te vereffenen, is dat ook weer in orde. Moeten niet naar den Bell en Hoboken dit jaar maar stappen zowat recht naar het Museum voor Schone Kunsten en zijn waterpartij met getijden. De haaienvinnen van het nieuwe Justitiepaleis krijgen we maar van ver te bewonderen. We blijven zwerven tussen Vlaamse Kaai en dokken. Alhoewel het stilaan donker wordt krijgen we een alleraardigst babbelconcert cadeau van een paar merels. Het lijkt wel maart al zijn we dan pas 28 december ! Verslikken ons nu wel echt in de bepijling. Keren op onze stappen terug en zwerven in het donker tussen flatgebouwen door, ons compleet onbekend terrein. Nog een paar straatjes, onze wandeldag zit er op. Geen Duvel vandaag maar echt Aantwaarps gerstenat – nen Bangelijke! In het gezelschap van Mia & Jack genieten wij van het troebele nieuwkomertje. Moeten er vandoor, busje komt zo. Een halfuurtje later staan we alweer in de huiskamer, hebben er een leuke 34 km opzitten. Nog één tochtje te gaan in 2013.

FOTOREEKS

 

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/281220...

  

 

 

18:13 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -a

24-04-13

21.04.2013 A.M.I. te Archennes

Net als gisteren pikken wij op weg naar de wandeling een cafeetje mee, bevolkt met een merkwaardige mix van koffie en Stella drinkers. We zijn dan ook bij het station van Leuven deze keer. Een boemeltreintje brengt er ons zes stationnetjes verder, we kennen de haltes uit het hoofd, maken de reis elk jaar weer. Bemerken geen activiteit bij de voetbalkantine van Pecrot deze keer. Al evenmin in het straatje dat ons naar de startzaal leidt. Ja, het wordt vast een parkoers, anders dan anders. Het is meteen erg druk bij de CPAS de Grez-Doiceau. Wandelaars uit Izel en Mêret vullen de kleine ruimte. We nemen met verbazing kennis van de prijslijst der consumpties. Minimaal € 1,40 – wordt het debacle van de januaritocht op de wandelaars verhaald ? Beetje een minpunt toch.

Het parkoers van de 30 km blijkt ook een 4 + 25.1 te zijn, het stoort ons niet. Na enkele collega’s IJsetrippers trekken ook wij ons op gang. Een kasseitje loodst ons over riviertje Le Train richting weidse bolle akkers. We wandelen de Rue du Tilleul op, lopen rechtsom over het kasseitje van de Rue des Monts en dalen vervolgens terug de vallei in, waar de bussen staan. Een klimmetje tot de dorpskerk, het opwarmertje zit er op. Hebben ruim de tijd voor een koffietje en een terras bij de startzaal.

Gaan weer op pad langs de klimmende Rue Bois Gibet, over verweerde kassei en verder onverhard de velden in. Denk ik dat we tot Bossut zullen klimmen, niks in minder waar. Voorbij de mechanisch zaaiende landbouwer gaat het opnieuw bergaf, over het fietspad langs de N25. Bewandelen vervolgens een amalgaam van onverhard, kasseiwegjes en kerkwegels langs de rand van Doiceau. De pittige klim van Ry Mazarin zet ons af bij het eerste bosje van de dag. Even technisch dalen en vervolgens langs een aanplant van populieren terug naar weidse akkers. Mogen genieten van prachtige, schaars bewoonde vergezichten. Voorbij een vierkantshoeve stappen we over Le Pisselet, beekje zijn naam waardig, dokkeren het kasseitje tot het clublokaal van onze gastheren. Tweede pauze na 11,6 km. We praten er wat bij met Luc (Kessel-Lo) en JPD, deze laatste in de ban van de lokale kaastaart.

We laten onze Brusselse Bourgondiër genieten en vatten het lokale lusje aan. Het is ons welbekend. Klimmen mogen we, over een kasseitje en vervolgens tarmac langs de N25 naar het Bois des Roux. Zoals altijd kruisen enkele motards ons pad, ze houden het galant. Stroken bos zien er uit als een slagveld, hier is nog geld beschikbaar voor een paar extra kastelen. We duiken onder de expresweg door en keren op onze stappen terug in het groen. Het pad blijkt recent een werf geweest te zijn, denkelijk van een bekabeling van de omgeving. Weer mogen we genieten van weidse groene vergezichten, graanakkers. Lopen vervolgens als door een tunnel van struikgewas en verder een holle weg af tot vierkantshoeves. Steken de drukke baan over en passeren klimmend achter de dorpskerk van Grez door. Terug naar Le Pisselet zoals daarstraks. Pauzeren een tweede keer in het clubhuis in het gezelschap van Luc, na 17,6 km.

De kasseitjes wachten, op en neer, tot de steenweg naar Wavre. Aan zijn overkant passeren we het stationnetje van Gastuche. De langere afstanden mogen door een pracht van een platanendreef tot voorbij de Dyle Romane. We wandelen vervolgens over een smal pad langs de bosrand. Anemoontjes aan onze voeten, links een graanakker als een vruchtbare bolle buik. Stilletjes klimmen we naar Tomme, gehucht van Ottenburg. Lopen de bebouwing voorbij, het akkerplateau en de baken van luchthaven Zaventem tegemoet. A.M.I. voert ons in omgekeerde richting van hetgeen Wilfried met Paasmaandag aanbood. De heuvel af dus door die pracht van een holle weg. Luc stormt ons met zevenmijl laarzen voorbij, het paard ruikt de stal. We moeten inderdaad vanaf een verweerde boerderij naar rechts een tarmac volgen tot het station van Florival en de laatste rustpost in cafeetje Au Val Fleuri. Wij doen er een terrasje samen met motards uit Balder (Berlaar). Binnen twee reuze grote televisieschermen, je kan er LBL en de F1 tegelijk volgen. Luc geniet bij en van een Rochefort.

Nog geen spek naar onze bek, we vatten ons laatste wandeluurtje aan. Het boemeltje sjokt voorbij, aan de overkant van de sporen wacht een pracht van een diep ingesneden holle weg, zijn flanken dicht met mossen begroeit. Even mogen we het plateau op. Dan gaat onze parkoersmeester spelevaren met de beboste heuvelflank. Lekker technisch gaat het op en neer over zanderige paden. Dan gaan we echt het plateau op, in gestrekte draf richting kerkje van Bossut. Bij de eerste huizen kiezen we rechts om langs een oude zandgroeve (of wat er op lijkt) verder te wandelen. Krijgen nog enkele Ardeens lijkende vergezichten  cadeau en zetten dan de afdaling naar Archennes in. Hebben nog lekker de tijd voor een terrasje keuvelend met Permanent Daniel en even later ook Luc. Moeten er vandoor, treintje komt zo. Reizen deze keer over Leuven en Mechelen terug naar Berchem. We maken van de rust gebruik om een uiltje te vangen. In Mechelen komen we Rudy (de facteur) tegen die enthousiast vertelt over de Manke Fiel tocht. Ook wij zijn weer vrolijk. Hebben er een heerlijk weekend opzitten. Twee prachtige tochten bij een lekker wandelaar vriendelijk lenteweertje. Kunnen de volgende werkweek weer aan.     

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/210420...

20:30 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -a

12-01-13

05.01.2013 Antwerpen in de winter

We beginnen het jaar uiteraard met de beste wensen voor heerlijk veel wandelplezier en zo weinig mogelijk (ouderdom)kwaaltjes. Onze klassieke Nieuwjaarsochtend bij Thor Roosendaal viel dit jaar letterlijk in het water. Maar toch bleven we niet thuis. Waar Martin zijn toertje heeft op de Rucphense heide, zo kuieren wij graag door de Antwerpse parken, helemaal van Hemiksem, over Hoboken en het Kiel tot aan Sint-Jansvliet en zijn St-Annatunnel. Over de vijvers van ’t Fort fladderde zelfs een ijsvogeltje, enig toch ! Om 10:00 begonnen we er aan. Moesten het eerste uur nog wat hemels gedruppel trotseren maar konden toen van buiten droog tot in cafeetje ’t Zand geraken. Van binnen nat deed Linda met Duvel, ik kon even Nederbelgen met een lekkere La Trappe. De eerste 27 km stonden op de teller. Bus 295 bracht ons feilloos naar huis.

Vandaag doen we ons toertje nog eens over, althans tot het Kiels park. Verlaten er de GR route en kiezen voor de Brederodestraat, waar de gekleurde medemens winkel houdt, van kapsalon tot groenten en fruit. Moeten ‘oep’ de Amerikalei zijn voor de jaarlijkse ‘Antwerpen in de winter’, al lijkt het nu meer herfst of nog beter, vroege lente. Zo rond de middag is het behoorlijk druk in het Sint-Lievenscollege, we kunnen nauwelijks twee zitjes bemachtigen. Willen toch wel even pauzeren na onze eerste 15 km. Meteen bekend volk aan zet. Allochtonen Annieken en Chris worden gegidst door de ‘facteur van ’t stad’, Patje Kloek. We zullen in gespreide slagorde over het parkoers zwerven vandaag.

Om ‘contreir’ te doen beginnen we met lus 3, meteen de langste van 8690 meter. Lopen straten in waar wij anders nooit komen, langs de standbeelden van Gerard Walschap en Willem Elsschot. Waar is de tijd van de verplichte schoolse lectuur. Al vond ik ‘Kaas ….’ best wel leuk. Maken bij ‘Oudaen’ een eerste keer kennis met de solden en de shoppende medemens. Ontvluchten de drukte richting Wevershuis, ook wel gekend als Antwerps stadhuis. Het wordt nog rustiger, zonder toeristen of kooplustigen, in de kleine straatjes vanaf het Vleeshuis. De felle, blitse kleuren van het Falconplein en zijn rondborstige deernen, steken even later schril af tegen het grijze zwerk. Wij beklimmen het MAS vandaag niet, hoorden vertellen dat de mist de vergezichten vergalt. Blijven even keuvelen bij de Shannen Family en lopen dan verder voorbij Sint-Pietersvliet richting Het Steen. Stappen dwars door zijn gebouwen heen, voorbij Lange Wapper en langs de statige Schelde, ons vergapend aan reusachtige boten. Van de Suikerrui gaat het naar de Vlaaikensgang, een prachtig stukje Antwerpen. Onze eerste lus zit er bijna op. Wandelen nog voorbij de gevangenis van de Begijnenstraat en het befaamde Tropische Instituut. Hoog tijd voor een pauze in de Amerikalei.

Anders dan vorig jaar kunnen we de tweede lus, 6915 meter lang, ook nog in ‘de klaren dag’ lopen. Stappen deze keer achter ZNA Sint-Elisabeth door. Voorbij de Plantentuin, toneelhuis Bourla en een hoekje van de Vogeltjesmarkt ook. De Huidevetterstraat en de Meir laat ons nog eens kennis maken met de koopjeswoede. Zijn blij de drukte achter ons te kunnen laten en door stille straten onze weg verder te zetten. Van Rooseveltplaats tot Centraal Station is het uiteraard weer hectisch. We duiken de diamantwijk in. Het is er opvallend rustig, de speciale kledij van de orthodoxe Joden blijft iets bijzonders in het straatbeeld. Rest ons nog een lusje door het stadspark. Voorbij het oude gerechtsgebouw zijn we opnieuw op de Amerikalei, bij invallende duisternis deze keer.

Toch versagen we niet, ook de laatste 4205 meter zullen we stappen, Annieken, Chris en Patje achterna. De multiculturele wijken van Hoboken komen nu aan bod, althans de omgeving van de gerestaureerde Bell gebouwen, nu stadseigendom. We vangen een glimp op van ‘de haaienvinnen’ op ’t Zuid en wandelen verder langs de kaaien (o.m. de Waalse kaai en zijn restaurantjes). De tocht loopt op zijn laatste benen, het is hoog tijd om den Duvel aan te spreken. Kunnen nog even bijpraten met een koppel uit Vught (dacht ik) die recent in Berchem zijn komen wonen. Fervente afstandenwandelaars die zeer snel hun weg in het gild zullen gevonden hebben, dat weten wij wel zeker. Wij kennen ze al een tijdje en vinden het leuk ze ook bij ons regelmatig te mogen ontmoeten. Morgen zijn ze er niet bij, gaan genieten van gratis Bolleke met frieten …, inburgeren noemt men dat. Wij gaan uiteraard weer op pad maar dat leest U wel in het volgende verslagje.

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/050113...

  

 

 

13:47 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -a

24-10-12

21.10.2012 Section Marche S.T.I.B. te Auderghem

Hadden we gisteren allebei een wat zwakke dag na een door allerlei kwaaltjes verstoorde nachtrust, vandaag zijn we fit en monter. De lokroep van de Brusselse tochten is vooral bij Linda onweerstaanbaar. We reizen vlotjes langs de Brusselse treinstations Centraal en Luxemburg waar bus 34 ons oppikt. Betalen hoeven we niet, de waarderingsmachine is defect. We rijden de Waversesteenweg af langs ondermeer La Chasse en het Oudergemse Saint-Julien. Ik voorzie Linda van tekst en uitleg, ben hier geboren en getogen. Als goede ‘ket’ ken ik de namen van straten en pleinen alleen maar in het Frans. Linda moet er om lachen. Worden gewoontegetrouw in het wat aftandse zaaltje van St-Anne begroet door Bernard & Nadine. Hebben 37 km voor de boeg over een vernieuwd parkoers. Mmm, we hebben er echt wel zin in.

Bij een vallende mist dalen we meteen een kasseitje af tot het Rode Klooster. De Brussels Nordic Club organiseert hier vandaag ook haar Zoniëntocht, er heerst dan ook een drukte van belang. We laten het gewoel achter ons, zetten koers naar en onderdoor het Debroux viaduct. Stappen Zoniën binnen langs de kasseitjes van Drij Borren. Zijn haast alleen als we onze weg vervolgen over de Blankendelleweg en verderop het prachtige Caudaalvoetpad. Het bos oogt prachtig, statige beuk schittert nog meer dan anders met zijn blaadjes in groen, geel en bruin. Heerlijk genietend lopen wij stilaan het geraas van de Brusselse ring tegemoet. Na ruim 5 km pauzeren we een eerste keer op een bankje bij de befaamde Blokhut. We zullen hier driemaal halt houden. Als dat maar goed komt want het is er toch wel erg klein om de drukte van alle afstanden op te vangen.

We wandelen nu langs het kapelletje van Welriekende en gaan de bultige weg op richting Bosvoorde. Een veelheid aan paddenstoelen en mossen trekken onze aandacht. Draaien de Meibloemenweg (vertaald als Muguets, wat niet helemaal correct is) in en later de Molenweg. Al ken ik het bos dan nog zo goed, dit zijn weinig bewandelde paden. Ze zetten ons af bij de Bezemhoek, de oudste wijk van Bosvoorde. Kleine werkmanshuisjes hebben er prachtig geschilderde gevels gekregen, in alle mogelijke kleuren. Na 3 km is een rustpost voorzien in volkscafeetje ‘café de la Fôret’. Boven de ingangsdeur prijkt nog het embleem van Le Guidon Boifortois, een al lang ter ziel gegane wielerclub, voor mij puur jeugdsentiment. Wij trekken terug het bos in langs de Chemin des Muguets klimmend tot het Eikendalvoetpad. De parkoersmeester kiest er nu echt wel de mooiste paden uit. Kassei en met keien bezaaide paden brengen ons terug bij de Blokhut, waar we een tweede keer pauzeren.

Het blijft er opvallend rustig en we komen weinig bekenden tegen. Moeten nu onder de ringweg door en zetten onze tocht verder langs de paardenstallen van Hoeilaart. Draaien dan linksaf de Koedalstraat in, onverhard langs de bosrand met uitzicht over de mistige, golvende Druivenstreek. Kassei onder de sloffen dan. Bij Linda stokt het tempo, ik voel mij een echte Flandrien, dit is mijn terrein. Aan de overkant van een drukke weg wacht de Esdoornenlaan. Een kilometertje of zo valt er niks te beleven, alleen maar villa’s kijken. Linda vertraagt, krijgt problemen met de knie. Na 16 km, in de caférust ’t Jachthof beslissen we onze tocht in te korten. We laten de lus van 11 km richting Tervuren aan ons voorbijgaan. Niks moet alles mag, er komen nog veel wandeldagen. De brug van de snelweg naar Namen over nu en dan de Willerieksedreef in het woud tegemoet. Heerlijk wandelen ook opnieuw met opvallend veel geel beukenblad en zelfs gele varens. De Stormenweg voert ons langs braamstruiken een verdiepingentje hoger. De zon priemt nu zowaar door de grijze wolkenmassa, het geheel krijgt zodoende nog meer kleur, haast feestelijk. Grote grijze vogels zetten hoog boven de fiere beuken hun landing in naar Zaventem. Wij wandelen genietend terug naar het tunneltje bij de Sint-Jansberg en de Blokhut. Kunnen er een laatste keer vandaag een terrasje doen.

Moeten voorbij de kapel eenzelfde stuk als vanmorgen lopen richting Bosvoorde. Gaan dan rechtsom de tarmac op van de Tambourdreef. Deze is heel populair bij de Brusselse wandelaar, het is er dan ook wat drukker dankzij gezinnen op pad. Het denkelijk mooiste stukje van Zoniën hebben we nog te goed. Het Dennenvoetpad is een pracht van een diepliggende holle weg, die wij deze keer naar beneden lopen. Even terug klimmen en we volgen verder de Tambourdreef tot we het bos verlaten bij Blankendelle. Langs de Sacré-Coeur, waar ik mijn eerste schreeuw liet, dalen we stilaan door rustige straten tot het Debroux viaduct. Een laatste klim langs de Rue des Deux Chaussées, we hebben er 26 km opzitten. Worden in de zaal opgevangen door patriarch Jan en zijn Lisette, Roland & Claire ook. Lekker gezellig en sfeervol genieten we van onze Leffe en Chimay Bleu. Niet te lang echter want busje komt zo. We kunnen warempel weer gratis meerijden! Vanaf het Luxemburg station neem ik Linda op sleeptouw langs het Koninklijk Paleis en de Kunstberg tot het Centraal station. Haar snoet glimt, dit vindt ze prachtig ! Een overvolle Amsterdammer brengt ons terug naar Antwerpen. Het gaat ons petje te boven waarom de NS en NMBS deze trein gaat afschaffen vanaf december. Moet zowat de meest rendabele zijn van het hele net. Zal voor de dames en heren te hard werken zijn denk ik wrang.

Volgende week wacht er weer een Brusselse klassieker bij de Police de Jette en zondag trekken we denkelijk naar Nederland, meer bepaald naar Gilze waar we al veel goeds over hoorden vertellen. Tot dan …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/211012...

 

20:18 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

15-05-12

13.05.2012 Police de Bruxelles Section Marche te Auderghem

We komen met een kleine twintig minuten vertraging aan in Brussel-Centraal. Gelukkig rijden de Brusselse metrostellen wel op tijd en zowat om de tien minuten. Zodoende zijn we toch nog rond 09:00 in het Hermann-Debroux station en zo’n tien minuutjes later in wat ooit mijn middelbare school was, het Lutgardis Instituut in Oudergem. Voor de gelegenheid omgedoopt tot Auderghem, want onze vrienden van de Brusselse Politie horen bij de Waalse wandelbond. We zijn de zondagse rommelmarkt op de brede avenue intussen al gepasseerd. Vullen samen met de Rustige Bosstappers uit Jabbeke de eetzaal van de school.

Twee lussen gaan we lopen vandaag. De eerste voert ons langs Château Ste-Anne en het Hertoginnendal naar de klimmende kasseitjes van Putdaal. De gelijknamige dreef voert ons het Zoniënwoud in, voorbij wat frêle hyacinten. Mogen de Augustijnendreef op, genietend van het frisse voorjaargroen. Het fietspad parallel met de drukke Tervuursesteenweg is alleen maar voor de stappers van de 31 km. Als bange hazen spurten we de Quatre Bras over. Duiken opnieuw het immense woud in en vervolgen onze weg langs de Jachtdreef. Jan is mild voor zijn wandelaars dit jaar, stuurt ons de trappekes af. De OLVrouwweg, met zijn afwisseling van gewone en rode beuk voert ons verder tot in Jezus-Eik (Notre Dame au Bois voor de Franstaligen). Langs de kasseitjes van de Bosuildreef bereiken we de rustpost. Na 8,5 km heerlijk wandelen in het bos is het aangenaam verpozen bij de ouders van Myriam ‘Atomnium’. Eén van de vele constanten van deze tocht.

Na de koffie mogen we meteen langs de cafeetjes van ‘Juzekes-Aaik’ en mits een brug over de E411. De enige echte Welriekendedreef voert ons weg van de drukte. Langs de Wolvendreef duiken we opnieuw Zoniën in en onder de Brusselse ring door. Een stukje Tamboerdreef, rechts de Mezendreef in en dan genieten van het prachtige Varensvoetpad. Vlondertjes zorgen voor een vlotte doortocht van nattere delen, de beetje holle weg is één en al genieten. Onderaf komen we uit bij de kasseitjes van Drijborren. Stappen onder het Debroux viaduct midden de joggers die zich klaarmaken voor hun zondagse ‘workout’. Jan loodst ons tussen de vijvers van het Rood Klooster door en langs het stilaan volledig gerestaureerde domein. We kijken intussen vertederd naar de vele ‘jonkies’ op het water, waterkiekens en ganzen zijn aan een vruchtbaar seizoen bezig ondanks nat en fris. Het parkje van Bergoje wordt het laatste groen van deze lus voor we door de straten van Oudergem terug naar de startzaal stappen. Veel bekend volk nu met Liliane & Eddy (fotograaf), Mark ook voor een halve thuismatch.

Terwijl de ‘echte’ Brusselaars zich te goed doen aan ‘kieken en frit’ gaan wij op pad voor ons tweede rondje. Stappen de drukke steenweg over en vervolgens rond het lokale atheneum. Een prachtige dreef voert ons naar het Park van Woluwe. De lus stuurt ons buitenom langs de Bemelvijver en de Woluwelaan. We komen haast op onze stappen terug om het trammuseum van de STIB niet te missen. Even een paar foto’s maken van oude gloriën die nu nog alleen toeristen vervoeren. Gaan dan resoluut de oude spoorbaan, nu fiets- en wandelpad, op richting Stokkel en het Malou park. Clubmaatje Ghislaine is al op de terugweg, kondigt ons nog meer IJsetrippers aan. We verlaten het wandelpad en doorkruisen een sociale woonwijk bij de Dumontlaan. Prachtig toch hoe de kastanjebomen hier in bloei staan, de kaarsen fier rechtop. Pauzeren in een school bij Park Malou. Voorzitter Wilfried & Nathalie, de drie vrijbuiters uit Hoeilaart, het is hier al IJsetrippers wat de klok slaat.

Het extra lusje stuurt ons langs Stade Fallon, waar Racing White ooit het mooie voetbalweer maakte. Vanaf Park Malou gaan we de Woluwebeek volgen, voorbij de Lindekemale molen. Heerlijk biotoopje dit, het Brusselse Venetië volgens een wandelaar uit Braine-l’Alleud. Keerpunt in de buurt van het St-Luc ziekenhuis en vervolgens over een smal paadje langs Hof ter Musschen en een oude windmolen richting kapel Lenneke Mare, verscholen in het groen. We kunnen een laatste keer pauzeren. Zoeken vervolgens terug de vijvers en het kasteel Malou op. Stappen  over de spoorbrug voorbij het trammuseum en de Woluwelaan. Nog een paar kilometerkes flaneren, oplettend voor de vele fietsers, deze leuke tocht zit er weer op. Een paar Duvelkes later keren we terug naar het metrostation en Brussel-Centraal. Ik vlucht er zo snel mogelijk weg, ‘vier’ de eerste verjaardag van mijn gestolen portefeuille. Deze keer raak ik wel met mijn hele hebben en houden terug thuis. Bedankt Jan & Kompanen voor de leuke tocht, tot volgend jaar maar weer …   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/130512...

13:49 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

25-04-12

22.04.2012 A.M.I. te Archennes

Nog niet echt bekomen van de emoties na hetgeen ons gisteren overkomen is, vertrekken we redelijk laat richting Brabant Wallon. Twee boemeltreintjes brengen ons naar Leuven & Archennes (Eerken). Wij zijn hier kind aan huis, wandelen deze tocht vrijwel elk jaar, als rustig alternatief voor het drukke Geraardsbergen. Het parkoers oogt net als gisteren anders dan anders, nochtans met dezelfde rustposten. Zo hebben we het graag.

Voorbij de verlaten dorpskerk gaan 20 & 30 km er alleen vandoor. Een pittige helling brengt ons naar een bewerkte akker, een potige holle weg tot op een graanplateau. Rechts priemt het kerktorentje van Bossut, wij moeten naar links, naar een erg technische afdaling. Een hobbelig kasseitje zet ons af bij de spoorbaan die Leuven met Waver verbindt. We zijn bij het stationnetje van Florival. Mogen meteen weer klimmen langs een dot van een hol bospad, zijn flanken met helgroene mossen begroeit, heerlijk ! Moeten wat hemels water verwerken, nauwelijks meer dan  zweetdruppels. Komen uit bij de chalets in het groen van het toepasselijke Val Vert. Duiken het assepad af om meteen weer te klimmen bij Val d’Or. Onze parkoersmeester houdt van pittig, het gaat voortdurend op en neer, stevige kost. Finaal bereiken we het stationnetje van Pecrot. Aan de overkant gaat het over de hobbelige weg langs het spoor, met uitzicht op een visvijver, tot de voetbalkantine van het dorp. Pfff, deze 7,8 km konden tellen !

Behalve het groepje rond STIBbers Nadine & Bernard, strijken hier alleen maar IJsetrippers neer, Ghislaine en haar gevolg, JP, Marion & Ludo. Wij hebben een lusje van 5,1 km voor de boeg. Voor het eerst mogen we echt langs de vijver wandelen, uitkijkend om de vissers en hun dure materiaal niet voor de voeten te lopen. Aan de overkant van het spoor, pas bewerkte akkers en paardenbloemen in volle geel ornaat. We mogen weer eens klimmen, stevig over verweerde kassei tot in de boskruin. Krijgen een prachtig uitzicht over de vallei en zijn vele vijvers cadeau.We verlaten blijkbaar Nethen. Bij het uitkomen van het groen een heerlijk vergezicht in peis en vree tot de kerktorentjes van Bossut en Gottechain. Zetten de afdaling naar Pecrot in over een tarmacje met fenomenaal uitzicht op de tegenoverliggende heuvel, Ottenburg. Langs het spoor hobbelen we terug naar de rustpost. Hoog tijd voor een boterham.

Lopen nu langs een golvende steenweg parallel met de spoorbaan door de vallei terug naar Florival. Bij het station gaat het richting Ottenburg. Moeten niet zo ver maar mogen met de GR mee langs bolle akkers en de bosklim naar Tomme verteren. Krijgen er een buitje gratis bij terwijl wij tussen beboste heuvel en bolle graanakker langzaam naar de Dijle zakken. La Dyle Romane, zeggen onze Waalse vrienden. Een laantje platanen voert ons over het water tot het stationnetje van Gastuche. Aan de overkant van de Waverse steenweg wacht een stevige klim, kassei en dito afdaling tot het clubhuis van A.M.I.. Barman ‘moustache’ is er deze keer niet, hij blijkt vandaag parkoersbewaker te zijn. We praten wat bij met een koppeltje van Hanske De Krijger die wij misschien wel een jaar niet meer gezien hadden. Ook zij komen met een verhaal van naakt ontslag op de proppen. Wat is dat toch in dit pokkenland tegenwoordig !

Intussen heeft mij fototoestel nog eens de geest gegeven en dat is jammer. Er wacht ons een prachtige lus namelijk. Langs het kerkje St-Pierre voert een holle weg ons gestaag de hoogte in. Golf de Bercuit en dan weet je het wel, één van de rijkste buurten van Wallonië. Krijgen een prachtig uitzicht op een lager gelegen ‘link’ cadeau. Moeten zelf een minuscuul paadje in voor een erg technische afdaling door een wandel canyon, loodrechte zandwanden incluis. Het volgend bospad is wulps, glad, nat, we vorderen voetje voor voetje. Krijgen bij het uitkomen een onwaarschijnlijk mooi vergezicht cadeau. Akkers en fris groen baden in het zonlicht, het geheel wordt bekroond met een gitzwarte lucht. We reppen ons over Le Pisselet de akkers in. Rechttoe, rechtaan tot een manège en vervolgens over rosse, bonkige  kassei naar de steenweg en de rustpost. Zien de bui letterlijk hangen, redden het net.

Met de zon in de rug en het gitzwarte zwerk voor ons vatten we de laatste 3,5 km aan. Het rommelt in de verte, hoog boven de pril groene populieren. Natte beuken hebben een gitzwarte stam en een weelderige haardos van beginnend blad. De veelheid aan kleuren zijn een schitterend schouwspel. Wij mogen terug naar de Waverse Steenweg, naar de zon. Het laatste tarmacje voert ons naar centrum Archennes, naar riviertje Le Train en een laatste strookje rosse kinderkopjes. De kassierster van dienst bekijkt mij met grote vraagtekens in de ogen bij aankomst. Mijn twee duimen gaan in de hoogte, dit was een prachtige tocht. Komt er dan ook een mooi verhaal, vraagt ze lachend … We spoelen de inspanning door met een Duvelke, zijn de laatste wandelaars die de zaal verlaten. Sporen gelukzalig naar Hemiksem terug. Wat een weekend !  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/220412...

 

 

 

 

20:42 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -a

11-01-12

07.01.2012 Antwerpse Commissie

Ik ben donderdag lafhartig aangevallen door een fenomeen dat ‘buikgriep’ noemt. Verzet mij manhaftig maar mijn bobijn raakt af. Ik slaap vandaag tot de middag. Linda laat begaan, begrijpt dat het echt niet gaat. En toch zal er gewandeld worden ! Minneke zal vandaag kennis maken met het GR gebeuren. De verbindingsroute tussen de 5A en de 12 loopt door onze straat en daar maken we dankbaar gebruik van, als eerste deel van een combi-tocht. We wandelen door stille Hemiksemse straten richting Groenenhoek en de statige villa’s van Aartselaar. Voorbij de Witte Hoeve en door de prachtige lindendreef voorbij Kasteel Klaverblad, het woonwagenkamp van zigeuners tot het vroegere Macadammeke. Zijn in Hoboken nu, de meest begoede wijken ervan rondom de Verenigde Natieslaan. Dra wenken de vijvers van Fort 8 en de prachtige lanen met platanen als stille draculas. Bij Villa Marina verlaten we het park en steken de Krijgsbaan over bij enkele woontorens. Het Park van Hoboken ofte Park Zorgvliet komt nu aan bod met het gelijknamige rood geschilderde kasteel. Tot zover eigenlijk een parkoers waar wsv Schelle een patent op heeft. Moeten nu een heel eind door de bewoonde wereld, meerdere werelden binnen enkele kilometer eigenlijk. Van de burgerij rond de Weerstandlaan gaat het naar meer volkse behuizing bij het Drossaardplein. Witte flatgebouwen zijn heel sociaal bewoond door de gekleurde medemens en dan stappen we het Kielpark binnen. Hier eindigt onze GR ervaring voor vandaag. Middels een immense brug steken we zowel de A12, de Oranje autostrade als de spoorweg naar het westen over en stappen de Brederodestraat in. Een mix van winkels met toch wel voornamelijk Turkse inslag voert ons naar de Leien (de Laaie in het Aantwaarps). Oep de Amerikalaai, dor est te doen. De Antwerpse Aktivia Commissie organiseert er vanuit het Sint-Lievenscollege ‘Antwerpen in de winter’.

Hadden we gehoopt rond 14:00 van start te gaan voor onze 20 km, het zal algauw 15:30 zijn. Maakt niet uit, we zijn dicht bij huis. Patje Kloek heeft Everbeekse Annie en Chris op sleeptouw genomen. Marc (Reet) stoomt er ook vandoor, wij volgen. Opvallend trouwens, geen enkele helper ‘van ’t Stad’ in de zaal, wel medewerkers uit Zoersel, Essen, Katelijne en Boom. Zelfs op z’n Vlaams is Antwerpen dus multicultureel ! We beginnen met lus 3, een kleine 9 km lang. Duiken meteen straten in die ik niet ken, ben dan ook een Brusselaar. Maar Linda moet ook toegeven niet altijd te weten waar ze juist is. Passeren een pleintje met Gasthuis St-Elisabeth en heel wat fraaie gebouwen. Den Boerentoren toont zich prominent. Op d’Oudaen heerst een drukte van belang, de solden weet je wel. Poppemiekes bekijken de sjofele wandelaars met een zekere minachting. Wij genieten van hun domme blikken, dagen graag een beetje uit. Bij de Grote Markt en het standbeeld van Brabo wordt het eensklaps veel rustiger. Stille straatjes loodsen ons langs het Vleeshuis en zo stilaan naar die andere koopwaar bij de Verversrui. Pronte dames etaleren er hun ruime rondingen. ‘siliconentetten’ zegt Linda met minachting in de stem. Ik moet er om lachen. We wandelen verder langs het Zeemanshuis en de Hessennatie richting haven en het MAS. Zijn hier nog nooit geweest. Ik heb de wenk van Chris in mijn oren geknoopt, ook wij overwinnen de 10 verdiepingen gratis via de roltrappen. Het panorama is dan ook schitterend. Kijken onze ogen uit in een rondgang die de Luchtbal en Ekeren toont. Vervolgens het Centraal Station, de OLV- en Boerentoren, ’t Scheld en Hoboken bij ondergaande zon, net als Linkeroever en tenslotte de petroleumhaven. Schitterend toch !

Terug op de begane grond stappen we langs Sint-Pietersvliet en een strookje kaai tot het Steen en de Kerstmarkt. De Suikerrui stuurt ons terug ’t Stad in. We verslikken ons in de bepijling bij de Vlaaikensgang, worden op het juiste pad gehouden door wandelaars uit Marke. Het wordt donker als we over de Vrijdagmarkt richting gevangenis van de Begijnenstraat wandelen. We zijn er bijna, onze eerste lus zit er op. Even wat bijtanken en we kunnen weer op pad. Stappen nu voorbij de Bourla en de Stadsschouwburg richting Meir en zijn koopjesjagers. Laten de drukte vrij snel achter ons voor straatjes met leuke namen zoals de Korte en de Lange Klarenstraat. Proesten het uit als we een groepje Westvlaamse pronte dames passeren. In de ene hand hebben ze de routebeschrijving, in de andere allemaal een plastic zak van de C&A ! Dat noemt men nu echt het nuttige aan het aangename paren zie ! In het donker hebben we ons tekstblad meer dan nodig, er hangen wat weinig pijltjes. Bij de Chinese Pagodepoort zijn we terug op zeer bekent terrein, gaan door het Centrale station wandelen. Is inderdaad een pracht van een realisatie, maar ik ken het van buiten, kom hier alle dagen. Onvermijdelijk nu, wandelen door het Jodenkwartier en zijn diamantwinkels, verlaten straatjes in het donker. Geef ons dan maar het toertje door het Stadspark, dat vinden we wel leuk. Bij het oude gerechtsgebouw weten we het, lus nummer twee, 7 km lang zit er op.

Marc (Reet) komt bij ons zitten. We beslissen samen de laatste 4 km vol te maken. Lopen door wat stille straatjes tot de BELL-toren waarvan eigenlijk alleen de twee oude bakstenen schoorstenen nog opvallen, al de rest is nieuwbouw. Vervolgens zetten we koers naar het nieuwe gerechtsgebouw aan de Bolivarplaats. Nog wat keren en draaien in de buurt van de Waalse kaai, onze City Trip zit er op. We hebben ruim de tijd om een paar Duvelkes ‘soldaat’ te maken tot de komst van bus 290. Keuvelen gezellig bij met Marc. Om 22:00 zijn we terug thuis. We hebben er een leuke dag van gemaakt, ik ben even vergeten ziekjes te zijn.

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070120...

 

 

 

21:22 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, -a

17-10-11

16.10.2011 Section Marche S.T.I.B. te Auderghem

Linda heeft haar zinnen gezet op een dagje Zoniën, mon pays natal. Uiteraard ben ik te vinden voor dit alternatief, Luchtbal zal voor een andere keer zijn. Op een drafje rijden we naar de Chaussée de Tervueren op Sint-Anna Oudergem. Hebben ons vast parkeerplekje ter hoogte van de kasseitjes achter Hertoginnedal. In het kleine startzaaltje komen we Linda & Dirk (Nijlen) tegen. Is een eeuwigheid geleden, maar we zijn het elkaar plagen nog altijd niet verleerd. Zij zijn wat sneller weg dan wij, zullen de ganse dag zo’n kwartiertje voor ons uit lopen.

De eerste kilometer is even klassiek als mooi. Het kasseitje af naar het Rood Klooster, intussen bijna volledig gerestaureerd, en vervolgens tussen zijn vijvers door. Stappen zodoende Zoniën binnen en blijven in het beboste dal lopen langs de Vijversweg, zeg maar richting Tervuren. Moeten onder de Brusselse ring door en vervolgen onze weg langs het tarmacje van de Kleine Flosdelleweg, nog steeds in een grasgroen valleitje. Na ruim vijf kilometer genieten van speels zonlicht tussen statige beuken, bereiken we de eerste rustpost. Bij de ingang van het Arboretum staat een heuse bus van de STIB ! Elk jaar weer zijn wandelaars aangenaam verrast door deze toch wel originele en leuke controlepost. Bij ons stempeltje krijgen we een wafel, er zijn wat tafeltjes en stoelen langs de kant van de weg gezet. Gezelligheid troef !

We vervolgen onze tocht langs de stevig golvende Woudmeesterdreef. De Prinsenweg zal ons voor even naar de buitenkant van de ring loodsen, in het woud blijvend. We keren weer langs de kasseitjes van de Wolvendreef. Stilaan krijgen we een idee waar de tweede rustpost ligt. Eerst mogen we nog genieten van het Eikendalvoetpad, één van de mooiste slingerwegen door het bos. Een korte klim, we zijn bij de befaamde blokhut aan het kapelletje van Welriekende. De aangegeven 4,6 km, daar wandelden we een uur over. Toch lopen we meteen door voor een klein lokaal lusje van 3,8 km. Stappen voorbij het kapelletje en maken een grote rechthoek over die leuke wandelpaden die dit woud rijk is. We zijn trouwens niet alleen, vooral joggers komen we tegen, hun zondagse work-out getrouw. Het lusje brengt ons bij de bovenkant van het Eikendalpad, de laatste paar honderden meter zijn opnieuw ons klimmetje van daarstraks. Deze keer stoppen we wel bij het chalet, het is tijd voor koffie en een babbel met Jean & Liliane.

Moeten nu meteen de ring weer onderdoor en vervolgen onze weg, eerst door het bos vervolgens over de Wille Riekendreef zoals op het naambord staat. Haast onder de kerktoren van Jezus-Eik, Notre Dame au Bois volgens Marianne, kunnen we nog effe pauzeren alvorens een grote etappe aan te vatten. Jefke is er aan een Duvelke toe, die komt dan ook al te voet van het Bosvoordse station en heeft er zodoende vijf kilometer extra langs de parken van de Vorstlaan opzitten. Nog drie dagen en hij is met pensioen, geniet er van makker ! Na de pauze slaan we de Witherendreef in, immer gerade aus tot een villawijk. In Overijse heeft de begoede burger het duidelijk naar zijn zin. Verslikken ons even in het parkoers bij de Kastanjedreef, maar komen snel weer op het rechte pad. Een korte strook door weidse akkers, de Groeneweg dient zich aan. Weer heel lang rechtdoor lopen langs de wegkwijnende serres en druiventeelt. Zonde toch, want wat hebben wij ons als kind tegoed gedaan aan dit overheerlijke fruit. Even krijgen we een doorkijkje op twee kerktorens. Het verdoken wat schofele kerkje van Eizer en verderop de pronkerige witte toren van Duisburg. Een kasseitje zet ons een verdieping lager af bij Lindaal, de rustpost wenkt. Ik frons de wenkbrauwen, pauze in De Gebroken Hof, dat is toch in de eerste plaats een restaurant ! En inderdaad, vele wandelaars zoeken hun heil even verderop in een dorpscafeetje waar de oudere waardin weigert warme dranken te schenken. Moet zowat een unicum zijn in Vlaanderen.

We wagen een gokje over het vervolg van het parkoers. Hebben het bijna juist. Moeten inderdaad de Duisburgse Ijzerstraat omhoog en verder klimmen door een weidse akker. Lopen zodoende ook meteen terug Zoniën binnen voor een lang recht pad dat richting Jezus-Eik loopt. Zo ver wandelen we niet mee, moeten terug richting Arboretum en de drukte van zondagnamiddag wandelaars. Bij stralend, lekker zacht weer zitten we beiden goed in het tempo. We genieten met volle teugen van ons uitstapje samen en ... busje komt zo !  Kunnen we een laatste terrasje doen, gezellig keuvelend met de super vriendelijke chauffeur. Nog een uurtje stappen hebben we te goed. Passeren het Tervurense golfterrein en kiezen voor het tarmacje van de Ravensteindreef. Dit voert ons naar de Quatre Bras, waar we heel voorzichtig het immense kruispunt oversteken. Gaan nu het fietspad op dat parallel met de drukke N3 loopt. Waar wij het pad verlaten weten we het al, het wordt een finish met pit en inderdaad. Een kasseitje voert ons naar beneden en dan gaan we spelen met het terrein als waren het golven. Steeds weer stuurt de snoodaard van een parkoersmeester ons op en neer. Weet niet wat ik heb maar ik trek het tempo aan. Linda moet alles uit de korte pootjes persen om te volgen maar geeft zich niet gewonnen. Opgepast, zegt een wandelaar tegen zijn maatjes, daar heb je de twee tgv’s ! We proesten het uit , was jaren geleden Linda’s bijnaam in de Kempen !  Finaal komen we terug op de Chaussée uit en weten, dit wandelweekend zit er op. Bekronen de twee dagjes samen met een paar Duvelkes in het gezelschap van Linda & Dirk. Hebben een reuzeweekend achter de rug. Je komt toch ook naar Jette, zeg Jean lachend ten teken van afscheid. Mmm, daar heeft Lindake zeker oren naar !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/161020...

23:09 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

30-08-11

27.08.2011 La Savate Alleuroise te Ans

Vandaag wandel ik incognito denk ik dan. Nauwelijks honderd meter na het verlaten van het station in Ans ligt mijn waanbeeld al aan diggelen. Peeters-Peeters van Vos Schaffen worden als hun schaduw gevolgd door ‘fotograaf’ Eddy en vrouwtje Liliane. Zij zijn al aan de wandel, ik hoef gewoon maar het parkoers in omgekeerde richting af te leggen tot de startzaal, een kwartiertje lopen verderop, bij een voetbalterrein. Zeker naar Waalse normen beschikken de Savate Alleuroise hier over een ruime en fraaie startlocatie. Niet minder dan zeven rustposten krijg ik aangeboden verspreid over een tocht van 31,5 km. En toch dien ik een lus van 9,6 km te lopen. Verder dus etappes van omtrent een halfuurtje wandelen.

Na de koffie en het overheerlijke broodje ‘salade de thon’ begeef ik mij op pad …terug naar het station dus. Net geen 3 km stratenloop heb ik er op zitten bij de eerste controlepost in Salle aux Tilleuls te Loncin. Stempeltje nemen, Wallonie oblige, en ik loop gelijk door. Wandel mits een drietal bruggen onder de Luikse ring en snelwegen door. Vliegtuigen van TNT zweven haast geruisloos naar de landingsbaan van Bierset. Bewoning wordt vervangen door paardenweiden. Onder hemels gedruppel bereik ik Awans en de tweede rustpost in een piepklein zaaltje. Tijd voor koffie. De regenjas mag weer uit als ik langs oudere bewoning richting station loop. Verlaat stilaan de huizenrijen en trek het weidse akkerland in. Onder een zowaar zonnige hemel stap ik over kaarsrechte betonwegen langs maïs, biet en triestig ogende zonnebloemen richting volgend dorp. Stop niet in de tot rustpost omgetoverde garage bij mensen thuis in Fooz. Ook de vierde etappe zou een korte zijn.

Heb ik zonder de Waalse fantasie gerekend. Mag meteen de lus van 9,6 km op ! Het weze zo, terugkeren is geen optie, ik zal zelf wel een rustpost verzinnen onderweg. Moet de brug van de spoorweg over al pijlt de parkoersbouwer dit op een vreemde manier, eerst onderaf en vervolgens trappekes op. Daarna volgt een grote rechthoek door vruchtbaar akkerland. Golvend tarmac loodst mij naar ‘village de Freloux’, een parochie van Fexhe-le-haut-Clocher. Onder bijwijlen dreigende, grijze luchten bewonder ik er een prachtige vierkantshoeve die nu zelfs dienst doet als kantoorgebouw ! Veel dorp is er niet aan. De Rue de Streel is een graspad dat mij naar weer een andere hoeve loodst, in the middle of nowhere gelegen. Nog meer betonbaantjes nu, dwars door de akkers en een zeldzaam klimmetje tussen wat bomen tot bij een kudde paarden, randje Fexhe. Heel in de verte de terrils van het vroegere Luikse steenkoolbekken. Bankjes zijn hier niet te vinden en dus posteer ik mij op een bloembak die dienst doet als verkeersremmer. De innerlijke mens moet dringend versterkt worden. Loop hier trouwens vrijwel alleen. Met z’n drieën zijn we, in gespreide slagorde.

Na de boterham wacht mij een ellenlange kaarsrechte, golvende betonbaan. Het spel van hoge stapelwolken en wind houdt mij bezig. Op verschillende plaatsen regent het maar ik blijf in de zon lopen tot plots …binnen de minuut posteert een gitzwarte wolk zich boven mijn hoofd. Ik wandel opnieuw de spoorbrug uit 1999 over en rep mij naar de garage rustpost. Net op tijd, ontsnap aan een stevige plensbui. Geniet van een heerlijk stuk rijsttaart, gezoet met iets dat ik niet kan thuisbrengen. Heb nog een klein lokaal lusje voor de boeg. Stap door het centrum van Fooz, mij vergapend aan meerdere schitterende vierkantshoeves. Sommige in bedrijf andere dan weer ingericht als vakantieverblijf. Wandel vervolgens parallel met de autobaan langs een akker waar boontjes machinaal worden geoogst, containers vol. Voorbij het voetbalveld van Hognoul, waar duiveltjes leren strafschoppen trappen, ben ik zo weer in de garage, voor de derde en laatste keer. Loop gelijk door, een heuvel op langs een nieuwbouwwijk en vervolgens Awans binnen. Blijf tussen de bebouwing hangen tot rustpost 2 van daarstraks, het piepkleine zaaltje. Ben er alleen met drie helpers en geniet van een Juppeke.

Mag nog eens de velden in, langs een hoogstam fruitgaard. Statig zweven de enorme stalen vogels van TNT naar hun hub in Bierset. De veldweg loodst mij richting spoorbaan waar ik langs een onwaarschijnlijke illegale stortplaats loop. Je kan het niet bedenken of het ligt er, een gebroken voorruit van een auto, kinderspeelgoed, elektrische apparaten, blik. Wat een ravage ! Weer doemen die donkere luchten op. Een enkele donderslag doet mij schrikken. Ja, deze keer wordt ik zeker nat ! Maar zie, mijn engelbewaarder waakt, de plensbui komt er pas als ik mijn laatste stempeltje vergaar. Ik pauzeer even tot het ergste voorbij is en vat de laatste 4 km aan. Draai wat straten rond de spoorbaan en moet vervolgens tussen een bedrijvenzone en recente burgerwoningen door tot bij de Ravel 31. Deze loopt hier achter bedrijven door tot enkele honderden meter van de finishlijn. Mijn tocht zit er op. Had niet veel verwacht, heb ook niet veel gekregen. Een witte vlek op mijn wandelkaart is weer opgevuld. Samen met Eddy en Liliane vat ik de terugweg aan. In station Leuven wuiven zij mij uit. Tot Antwerpen heb ik mijn babbel met een dame wiens zoon voor het eerst de Doto liep en uitliep. Morgen wandel ik een thuismatch … 

FOTOREEKS

 https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/270820...   

22:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luik, -a

18-05-11

15.05.2011 Arel's Marche Club Arlon

Vandaag ga ik eens extra gek doen. Lindake zet mij al om 05:30 af bij Berchem station. Jacqueline is ook van de partij, die heeft er al een treinrit vanuit Mol opzitten. Samen sporen we tot Brussel-Noord. Zij reist door naar Marchienne-au-Pont en Peruwelz, ik moet de trein naar Namen en Luxemburg hebben. Zoals Jacqueline aangekondigd had, stapt Luc (Kessel-Lo) in Ottignies op. Samen reizen wij tot Arlon. Sorry dat ik af en toe in slaap val maat, ben nog een beetje moe. Luc kent de weg tot de startlocatie, handig. Samen met ons komt een groepje Sans Soucis en Police de Mons aan, op busuitstap.

 

Luc gaat er als eerste vandoor, hij is toch te snel voor mij. Heb ik geen idee wat ik hier kan verwachten, het zal mij gauw duidelijk worden. Een stevig klimmende straat stuurt mij meteen richting stadscentrum. Ik vind het geheel een beetje groezelig, een mix van heel oud en nieuw. De Rue de Diekirch stuurt mij terug een verdieping lager tot bij het gemeentelijk kerkhof. Het eerste groen en het eerste prachtige vergezicht krijg ik aangeboden terwijl ik rond de knekelplaats loop, terug een helling op. Eerste stempel na 2,5 km bij mensen thuis. Ik drink een bekertje gekleurd water en loop meteen door. Het splitsingsbord onderaf een grote werf staat wat verdoken opgesteld. Menigeen loopt dan ook in eerste instantie fout, een voorteken vandaag, zo zal later blijken. Een kort stukje groen, een hellende strook langs de drukke baan richting Bastogne en vervolgens langs een kampeerterrein. Veel valt er vooralsnog niet te beleven op het parkoers. Passeer een IJsetripper, één van de drie hier aanwezig, een oudere man die Nestor goed blijkt te kennen. Ik loop na een korte babbel door, een eerste dorpje in dat Bonnert blijkt te heten. Opvallend hoe alle huisgevels hier bepleisterd en in verschillende pastelkleuren beschilderd zijn. Het oogt Duits. De rustpost is ook deze keer weer een garage en opnieuw loop ik gelijk door, al heb ik er dan al ruim zes kilometer opzitten.

 

12% lees ik op het verkeersbord, het zal bergaf blijken te zijn. Het parkoers wisselt de stroken asfalt af met onverhard langs een beekje. Opnieuw enkele foutlopers omdat de pijlen in het bos zo’n drie meter hoog hangen. Ik red mij intussen wonderwel, ben dan toch wakker ! De 15 km gaat van mij weg en ik vervolg over een slingerend tarmacje  door weilanden, zachtjes klimmend. Groot is de wederzijdse verbazing als wandelaars die de 15 km volgen terug aansluiting vinden bij een zand- en grintwinning. Dit kan niet kloppen. Gezien de langere afstanden hier later terug passeren op de retour, kiezen deze mensen dus die richting. Ik loop door dwars door het dorp Metzert, met enkele fraaie huizen. De weg golft stevig op en neer. Aan de overkant van de vallei regent het hevig. Als ik het bos induik, steekt de wind op en even later moet de poncho aan. Ik krijg mijn deel van het nat, alhoewel vrij goed beschut door het dichte bladerdak van beuk en andere loofbomen. Bereik zodoende de volgende rustpost na 11 km, een tentje in het bos van Beyert. Luc heeft er de bui zien hangen en laten voorbijgaan, hij vertrekt net weer als ik aankom.

 

Na enkele lokale snelwandelaars vertrek ik ook op de lus van de 30 km. Ben eigenlijk niet zo goed in vorm vandaag, beetje moe en de opeenvolgende hellingen tikken aan. Loop een zanderige heuvel door het bos af en krijg bij een weiland een pracht van een zonnig vergezicht aangeboden met een dorpje netjes in het midden van de vallei. Moet langs het weiland lopen, onder lage takken door en vervolgens opnieuw een helling op in bos. Vreemd, zie geen pijlen meer en ook nauwelijks nog voetstappen. Puf helemaal tot de top van de holle bosweg om …markeringen te vinden die duidelijk terug in de richting van de vorige rustpost wijzen ! Dit kan niet, ik keer op mijn stappen terug. En ja hoor, aan de voet van de helling en bij het weiland hangen de kleinoden zo’n drie meter hoog en naar rechts wijzend ! Een pad is er nauwelijks en toch had ik dit moeten zien, was daarstraks toch al meer dan genoeg gewaarschuwd. Ik vervolg mijn weg dus, slingerend door het vlakke bos. Plots wordt ik ingehaald door … Luc ! Ook hij heeft zich laten beetnemen bij het weiland en is helemaal tot de rustpost terug gelopen. De vriendelijke jonge helper heeft hem dan terug begeleid op de juiste weg. Bij de eerste klim is Luc weer foetsie, ik doe het rustig aan in eigen tempo. Waar ik het bos uitkom wordt ik beloond met een waarlijk magistraal zicht op Aarlen, zijn kathedraal prominent aanwezig. Zit mij intussen af te vragen waar die verdomde rustpost is, aangekondigd na 5,6 km. Ik loop rond wat weilanden en duik terug het bos in. Een eerste pad met opvallend veel jonge varens en dan het punt waar ik daarstraks al eens stond. Het begint mij te dagen …er is helemaal geen extra rustpost, de lus van 8,8 km dienen wij in één ruk vol te maken!

 

Luc zit bij de rustpost van Beyert en we vertrekken opnieuw samen. Lopen verder door het bos tot bij het dorpje Metzert, zijn brug en de Carrière de Tontelange, waar ik daarstraks de stappers van de 15 km tegenkwam. Gaan nu een vlak pad op, denkelijk een oude spoorbaan, kilometerslang tot de rustpost in Bonnert, die er vrijwel verlaten bijligt. Zwaluwen blijken te nestelen tegen de metalen spanners van het garagedak aan. Helpers spreken een mix van Frans en Letzeburgs, niet evident om te begrijpen. We hebben nog een drietal kilometer voor de boeg. Eerst rechttoe, rechtaan door de Rue du Maitrank en zijn villa’s tot de laatste (was ook de eerste) rustpost. Vervolgens door Aarlense straten tot de finish. Ik plof op een stoel neer, ben moe. Luc beslist nog wat in Aarlen te blijven plakken, ik neem de eerste trein terug richting Brussel. Moet zowat 4:30 uur reizen, door-to-door. Goed voor zo af en toe eens, maar zeker niet elke week.

FOTOREEKS 

   https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/15052011Ar... 

21:26 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luxemburg, -a

12-04-11

10.04.2011 Les Djâles d'Anhée

Een spiksplinternieuwe tram 24 brengt mij in een recordtijd naar het Antwerpse Centraal station. Heb weer een hele reis voor de boeg tot het stationnetje van Yvoir. Nauwelijks medereizigers, dus schoenen uit en voetjes laten rusten op de bank, de treinbegeleider laat het oogluikend toe. Een viertal wandelaars steken de brug van de Maas over en zetten koers richting Anhée. Ik kom Jeroen en Kristel tegen die er duidelijk zin in hebben. Erg groen parkoers, zegt Jeroen. Het startzaaltje bij de voetbalvelden zit afgeladen vol. Slechts mijn tweede tas koffie sinds zes uur vanmorgen, zucht een bejaarde helper. Het is nochtans reeds tien uur, er zijn bijna duizend inschrijvingen en meerdere clubs op busuitstap, waaronder Langdorp en de Chatons. De 32 km blijkt slechts 28,8 te zijn, kan ik denkelijk net aan binnen de vooropgestelde tijdspanne.

Een groet aan Brigitte en Nestor, een aai over de zwarte bol van Arobase, ik ga op pad. De 30 km krijgt meteen een extraatje over de Ravel resulterend in een fraai uitzicht over een rimpelloze Maas waar de zon zich wellustig in spiegelt, heerlijk. Samen met alle andere afstanden doorkruis ik vervolgens het dorp. De vele voetgangers waaieren breed uit over de straten, zij zijn hier baas vandaag ! Ik ruil de bebouwing in voor een privaat bos, de garde waakt ! Mag een groene vallei volgen zelf netjes verscholen tussen het jonge gewas, wandelend over een smal pad. Man met kinderkoets moet onherroepelijk terug, voor hem is er geen doorkomen aan. Bij het uitkomen van het groen moet ik een eindje terug over alweer een stukje Ravel. De rust- en controlepost (5,2 km) ligt in de Ferme de l’Abbaye de Moulins, een imposante reeks gebouwen rond een ruime binnenkoer. Het is er mij te druk en dus loop ik meteen door na het nemen van een slok gratis water. Wandel langs een merkwaardig afwateringssysteem en mag dan een eerste keer klimmen, kort en krachtig. Het eerste uitzicht is fenomenaal, lijkt wel een groen amfitheater met dorpje in zijn middelpunt. Langs zijn rand mag ik verder ondermeer voorbij een imposante hoeve opgetrokken uit grijze natuursteen. De daaropvolgende afdaling is nat en glad, slijkerig en met rotsen bezaaid. Voetje voor voetje daal ik voorzichtig af tot bij een riviertje, la Molignée, redelijk vervuilt water overigens. Bij Ravel 150 en het verlaten station van Warnant de tweede rustpost (8,2 km), een tent opgetrokken bij een zaak die escargots verkoopt.

Het is er opnieuw berendruk en ik loop door, vergeet zelfs te drinken. Mag een helling op, verhard en onverhard, fel gekleurd door massaal aanwezige paardenbloemen en witte bloesems in de heesters, prachtig. Een zachte klim zet mij af in het vrijwel volledig egale grijze dorpscentrum van Warnant. Voorbij de ‘jeu de balles’ verslik ik mij in de bepijling. Keer op mijn stappen terug om toch maar niks te missen van het fraaie pleintje en stemmige kerkje. Loop het dorp uit en de helling richting Moulins af. Zal toch geen splitsing gemist hebben zeker ? Neen dus, want daar staat het bord ‘bifurcation’. De langere afstanden worden tussen huizen door een knots van een helling opgestuurd. Even genieten van het prachtige uitzicht en hoger maar weer, nu over een breed rotsig bospad en in het zweet mijns aanschijn. Ben blij het plateau te bereiken. Een koppeltje uit Kuurne geniet er van de meegebrachte picknick. Ik praat even bij en vervolg mijn weg, de klok indachtig. Mag nu in alle rust flaneren over brede vlakke paden. Aan weerszijde onder de bomen een heus tapijt in wit en roze. Een doorkijkje bezorgt kippenvel, schitterend toch die natuur in volle bloei ! In dalende lijn nu over een pad afgezoomd met canadabomen, her en der wat parasiterende maretak. Kom tot mijn verbazing in Annevoie uit voor mijn derde rustpost na 13,3 km. Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken. Alle wandelaars zitten buiten op een geïmproviseerd terras behalve twee …Ronny en Marina van Ibis Puurs, die ik in maanden al niet meer ontmoet had. Een korte babbel en afspraak volgende week in Stavelot.

Ik heb nog zo’n 3:30 voor 15,5 km, moet lukken. Beslis dus de lokale lus van 6,7 km te lopen en zal dit doen in mijn dooie eentje. Het pad in de vallei stuurt mij vrij snel de bossen in, pril groen met een ondergroei van witte en roze bloempjes, schitterend. Aan een gezapig tempo sjok in door de natuur, luisterend naar het vrolijke zingen van mijn gevederde vriendjes. Loop in feite een grote rechthoek die uitmondt in een sparrenbos en even verder bomen vol maretak in hooiland. De parkoersmeester bouwt nog en extraatje in om zijn wandelaars te laten genieten van een hemels uitzicht op de tuinen van Annevoie maar ook  …. stappers die aan de overkant van de vallei als mieren tegen een heuvel opklimmen ! Weet wat mij te wachten staat. Maar eerst nog even pauzeren in het dorp en de vochtvoorraad aanvullen, het is warm vandaag. De klim net achter het dorpskerkje begint inderdaad nijdig. Zodra het pad onverhard wordt gaat het echter over in vals plat, valt dus best mee. Krijg een fantastisch uitzicht cadeau op de omgeving van Mont-Godinne en zijn ziekenhuis. Duik vervolgens bos en wei in, le Bois-de-Hun en zijn kasteel, verborgen door het groen. Bereik vrij snel de Maas bij het kerkje van St-Christophe, te snel naar mijn zin, een veeg teken ? Mag inderdaad klimmen en hoe. Eerst kort en krachtig over een graspaadje, dan lang en rotsig om een ingebedde groene vallei te overstijgen. Les Djâles ontbinden hun duivelse kuren, dit is vandaag onze ‘hel van Anhée’ bedenk ik. Hijgend en puffend overwin ik het laatste stukje vals plat. Neem een strategische pauze om bij te tanken. De Flandrien steekt een grotere ‘braquet’ en wandelt aan een iets hoger tempo tussen vlakke weilanden waar de eerste limousins lopen te grazen. Voorbij hun stallingen, in the middle of nowhere, begint een lange afdaling, behoorlijk technisch door rotsblokken en luchtwortels. Spechten timmeren er boven mijn hoofd duchtig op los. Eensklaps kom ik het bos uit, hier was ik vanmorgen ook al, de Ferme de l’Abbaye de Moulins ligt enkele honderden meter verder.  Maak er een ware internationale wandelreünie mee met Mia & Jac uit het Nederlandse Geulle, Française Brigitte, iemand uit Vichte en Nestor. Het gaat er vrolijk aan toe.

We vertrekken ook allemaal ongeveer samen. De Djâles hebben nog wat in petto, het parkachtige Mont d’Anhée, een stevige kuitenbijter. Op zijn top nog een splitsing. De langere afstanden krijgen er een panorama cadeau waarbij je mond openvalt van bewondering. Beneden ligt Anhée en aan de overkant van de onzichtbare Maas Evrehailles en de ruïnes van Poilvache. Door weilanden daal ik naar de finish. Ben net op tijd om Freddy & Sabine uit te wuiven. Wij zijn het er allen over eens, hebben een fantastisch wandelweekend achter de rug met dank aan zowel Les Sans Soucis als Les Djâles. Mijn terugreis verloopt vlotjes tot Brussel-Noord. Blijkt het drie wagons lange treintje naar Antwerpen afgeladen vol te zitten. Heb geen zin meer in een halfuur rechtstaan temeer daar mijn rechtervoet om clementie smeekt. Taxi Linda dan maar weer verwittigen dat ik een halfuurtje later in Berchem zal zijn. De NMBS is altijd een beetje avontuur. Morgenochtend de baas verwittigen dat ik terug naar de dokter ga, die rechtersoldaat weet je wel, zou toch wel eens willen weten wat er aan de …voet is !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/10042011An...

15:27 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: namen, -a

26-05-10

23.05.2010 Police Walkers Anderlecht

Mijn keuze voor Anderlecht kan wat vreemd lijken maar ik had zin in eens wat anders. Al ben ik er dan al jaren weg, toch blijf ik ‘ne Ket’ en ga graag terug naar het Brusselse. De startplaats van de Police Walkers is trouwens makkelijk bereikbaar want in de schaduw van het Astridpark en het Westland Shopping Center. Al meteen in de start heb ik het moeilijk met pijlen zoeken. Hun grijze kleur valt nauwelijks op tot je er met je neus bovenop staat. Wandel voorbij de lokale korfbalclub (dan toch nog iets Antwerps !) tot de Brusselse ring en duik er onderdoor. Moet nu straatjes lopen grondgebied Dilbeek in de omgeving van de Regina Caeli school. Te veel straten naar mijn zin met een mengeling van middenklasse woonhuizen en kleine akkertjes. Finaal toch wat groen als ik een kasseitje opdraai dat uitmondt op een paadje tussen weilanden. Justitiepaleis (in de steigers) en Erasmus ziekenhuis zijn prominent aanwezig. Bij de Pedevijvers de eerste rustpost na een kleine vijf kilometer. Ik pauzeer met een ijskoude cola uit blik, een bevoorrading voor de volgende etappe van ruim 8 km. Het is immers al broeierig warm.

Mag nu ruim de helft van de Pedevijvers rondwandelen en kies dan voor het sportenpark van Neerpede. Er is vandaag geen enkele activiteit te bespeuren. Kom ook haast continu Adeps pijlen tegen, echter geen andere wandelaars. Een heerlijk kasseibaantje voert mij door de Anderlechtse golfterreinen het Pajottenland in. Dit is een leuke strook, kasseitjes met een brede boord beton voor hen die de voetjes willen sparen. Koeivijver noemt de volgende kasseiweg, en nu is het dokkeren voor iedereen. De langere afstanden gaan hun eigen weg over het Bruegelpad, langs haast volwassen granen en weilanden geel van de boterbloempjes. Helaas zoekt de parkoersbouwer terug het beton op grondgebied Itterbeek. Ik moet onder de spoorweg door en kan mij optrekken aan de weidse vergezichten. Achter mij ligt Brussel grootstad, rechts de heuvellijn Dilbeek – Ninove. Zelf loop ik door een brede vallei richting Lennikseweg en vervolgens Lenniksebaan, grondgebied Vlezenbeek. Rechttoe, rechtaan gaat het aldus naar brouwerij Lindemans en zijn knusse gelagzaal. Ik spoel er mijn bedenkingen over het parkoers door met een lekkere, koele kriek van ’t vat. Heerlijk bij de meegebrachte boterham met kaas!

Er wacht mij hier een lus van zo’n 6,5 km en ik begin er vol goede moed aan. Mag meteen de velden in met prachtig uitzicht over de Brusselse zuidrand en de koeltoren van Drogenbos. Helaas gaat het onverhard vrij snel over in tarmacjes tussen woningen en beplantingen van groenten en fruit. Passeer verzorgingstehuis Inkendaal en loop door over golvende, stille straatjes tot Klein Nederlo. Even verder de Vijfhoek en domein Groenenberg. Ik wandel de stoffige zandweg rond het domein op en ben met elk plekje schaduw blij. Betonlopen bij deze warmte is geen pretje. Krijg uitzicht op Atomnium en basiliek van Koekelberg en mag dan de Laarbeekvallei in. Een zandpad loodst mij tussen de kleurloze akkers en het prachtige kleurenpallet rondom de beek door. Frisgroen, wit en paars, zijn er de modekleuren van het moment. Zo kan ik toch nog even wandelend genieten alvorens Lindemans een tweede bezoekje te brengen.

Bij een tweede lekker glas babbel ik wat bij met Christian Boudart. Hij vertrekt voor de lus, ik laat het plan ze twee keer te lopen varen, in zijn geheel niet sterk genoeg. De voorlaatste etappe begint goed met de Lennikse Scheestraat die mij de velden invoert. Veldwegen, een kasseistrookje, het mooie groen langs de Pedebeek en –molen, het valt allemaal best mee. Maar helaas is het liedje dan weer uit. Van St-Gertrudis gaat het over asfalt naar het stemmige kerkje van St-Anna-Pede en dan verder verhard door de vallei. Het kasseitje van Koeivijver brengt even afwisseling. Een politieman houdt de wacht bij een afgesloten straat wegens de lokale autoloze zondag. Hij staat er maar eenzaam bij, behoudens een paar wandelaars passeert hier echt niemand. Ik blijf maar tarmacjes lopen langs de Neerpedebeek, er lijkt geen einde aan te komen. Na ruim 1u20 lopen bereik ik de laatste rustpost aan de Pedevijver. Niet slecht voor een etappe van 5,6 km ! Helpers geven toe dat er ‘ergens iets mis is’.

Ik kap een frisse pint achterover en begin aan het uitlopertje van ruim 2 km. De andere oever van de vijver zet mij af bij een heuse klim. Ik moet namelijk hoog over de Brusselse grote ring. Nog een paar Anderlechtse woonstraatjes waar het zoeken is naar grijze pijlen. Mijnheer Le Permanent schrijft 32km in mijn wandelboekje i.p.v. 30km. Er was dus wel degelijke ‘iets mis’. Bij een blonde Leffe kijk ik terug op een teleurstellende tocht. Ik had meer verwacht dan die enkele korte natuurprikken. Maar och kom, de zon schijnt en morgen wacht een derde, weer heel andere, tocht. Redenen tot klagen heb ik dus zeker niet.

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100523Ande...

23:01 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussels gewest, -a

21-04-10

18.04.2010 A.M.I. te Archennes

Loop ik fout, vraagt een wandelaarster verschrikt als ik uit tegenovergestelde richting opdaag. Ik stel haar gerust, ben op weg van station Archennes naar de startlocatie. Het boemeltje uit Leuven loodste mij door de Dijlevallei in prachtige lentetooi tot net over de taalgrens. Dit wordt vast een heerlijke wandeltocht. Het is stilletjes in de startzaal, tot mijn ontgoocheling is de 30km beperkt tot 26,4 km. Al zijn er geen tussenafstanden geafficheerd, ik pas er onderweg wel een mouw aan. Net als ik vertrek komt daar een ‘rood koppeke’ aangestapt, warempel Waaslander Lucien en zijn Marie-Louise voor wie deze omgeving onbekend terrein is. Ik stel hen gerust, wordt vast wel spek voor hun bek.

Ik zet dus koers langs de dorpskerk richting station. Eén kilometer opwarming vindt de parkoersmeester genoeg en ik krijg meteen een pittig hellinkje onder de sloffen geschoven tot het lokale voetbalveld. Dikbuikige heertjes degusteren er hun wekelijks uurtje gezonde ontspanning aan een gezapig tempo. Een technische afdaling zet mij af bij groene graanakkers die vrijwel meteen gevolgd worden door een zanderige holle weg. Deze stuurt mij een immens landbouw plateau op tussen pakweg Pécrot en Bossut. De vergezichten op deze kale vlakte zijn immens en toch krijg ik nauwelijks een huis te zien. Vlakke akkers worden oordeelkundig afgewisseld met bosrijke heuveltjes. Hoor regelmatig wat geritsel tussen de winterse bladeren. Hagedisjes of veldmuisjes, geen idee ik krijg de diertjes niet te zien. Een gaai roept mij lachend toe, Vlaams of Waals, ik zou het niet weten. Fazanten maken hun typisch krassend geluid, verder niets, de absolute rust. Plots in de diepte een kerkje zomaar ‘in the middle of nowhere’, heel idyllisch. Is denkelijk Nethen. Ik draai de andere kant op door een bosje met gesloten anemoontjes, het is dan ook nog ochtendlijk fris. Een lange afdaling brengt mij terug in de bewoonde wereld bij het stationnetje van Pécrot. Even verder, in de voetbalkantine ligt de eerste rustpost na ruim bemeten 7,7 km wandelplezier.

Ik voorzie de innerlijke mens van spijs en drank en trek verder een blazende Lucien achterlatend. Pittig parkoers, zegt hij lachend. En het feest gaat gewoon verder. Het bruggetje onder de spoorbaan door loodst mij meteen naar de volgende helling. Een asseweg tussen uit de kluiten gewassen weekendhuizen voert mij naar een nog hoger niveau. Rue du Val Vert heeft zijn naam niet gestolen, alhoewel het begrip ‘rue’ wat overmoedig is in dit geval. Wat volgt is een werkelijk schitterende, diep ingesneden, kleurrijke holle weg. Mountainbikers vliegen mij voorbij, eentje zijn spatbord knalt op ‘half zeven’ door een opvliegende tak. Behoedzaam laveer ik tussen losliggende stenen genietend van de met mos begroeide, zandstenen wanden, prachtig ! Kom zo bij het station van Florival uit en zet koers over het plein en een tarmacje richting Dijle en Ottenburg. De Rue de Florival zet mij af bij een groene vallei tussen twee beboste heuvelruggen. Dit ken ik als Lageheide. Volg deze keer de zachte klim tussen jonge boompjes door tot bij het wat vreemde kapelletje. Waar Wilfried naar links draait ga ik nu rechtsweg. Wat volgt is een heerlijk eenmanspad langs de bosrand en wat een collega op het werk ‘de groene tsunami’ noemt, golvende akkers als de buik van een hoogzwangere deerne. De Waaslanders die mij volgen krijgen waar voor hun geld, bedenk ik bij mezelf. Ik laat de tsunami achter mij en wandel door de Dijlevallei langs een platanendreef, bruggetje over de rivier tot het station van Gastuche. Deze tocht heeft iets met de spoorbaan. Langs riviertje Le Pisselet stap ik de bewoonde wereld binnen tot de rustpost in de lokale voetbalkantine. Heb er heerlijke 14,8 km opzitten.

Het is intussen lekker warm en zonnig geworden waardoor menig wandelaar ‘een terrasje doet’. Druppelsgewijs drentelen koppeltjes Ijsetrippers binnen. Wij zijn goed vertegenwoordigd bij onze Waalse buren ! Hier bestudeer ik ook even de parkoerstekening en tussenafstanden en wordt op mijn wenken bediend. Kan een grote en een kleine lus lopen en zodoende op 29,6 km uitkomen, meer moet dat niet zijn. Ik begin uiteraard met de grote lus van 7,5 km. Duik samen met Le Pisselet onder de lokale autobaan door en wordt letterlijk dwars door de akkers afgezet bij enkele rommelige woonhuizen. Krijg een leuk panorama van nog kale akkers afgezoomd met ontluikende populieren cadeau. Moet meteen terug de steenweg over om aan de overkant tussen een paar monumentale vierkantshoeves door de velden ingestuurd te worden. Fraaie vergezichten, gedomineerd door witte bloesems beheersen het golvende landschap. Klim langs prachtige holle wegen hoger de heuvels in en wandel langs bosrand en jong bos. Een groene strook scheidt hier inderdaad voortrazende koning auto van de weidse akkers waar de boer aan een gezapig tempo voort ploegt. Duik onder de autobaan door en zet aan de overkant een lange, trage afdaling in met prachtig uitzicht op het kerkje van Gastuche en zijn landelijke omgeving. Dat ik terug binnenloop in de rustpost langs de drukke Waverse steenweg kan mij geen ene moer schelen. Geniet nu al de hele dag van een werkelijk schitterende wandeltocht.

Even ‘een pintje pakken’ en vort met de geit, op naar de kleine lus. Het eerste kilometertje loopt gelijk met daarnet maar dan draai ik naar het dorpskerkje en dokker over een kasseitje naar de steenweg. Passeer over de volgende strook ‘kinderkopjes’ het clublokaal van onze gastheren. Dokker de helling op en duik langs een ander oneffen baantje terug naar beneden en de rustpost. Was een echte ouderwetse drie kilometer voor kasseivreters zoals ik. Op naar de finish nu. De parkoersmeester loodst mij de velden in die de drukke steenweg flankeren. Kan er genieten van de prachtige glooiende uitzichten. Kruis de baan en zet koers over de Rue des Monts naar het achterland ...over het volgende kasseitje of wat dacht U ! krijg een schitterend uitzicht over de Dijlevallei cadeau en even later de vallei van riviertje Le Train. Laat het oker geschilderd herenhuis, zeg maar kasteel, en de kerk achter mij. Aan de overkant ligt de finishlijn getrokken, het laatste kasseitje verder ! De meeste wandelaars genieten na op het zonovergoten terras, ik zoek de koelte van de haast verlaten zaal op. Mmm ... niks gaat boven een lekkere Chimay blue ! Kan uiteraard niet weerstaan aan de geneugten uitgestald bij de kaaskraam en koop vier verse geitenkaasjes, elk voorzien van een verschillend smakenkleedje. In Hemiksem ken ik er nog eentje die deze zaligheden weet te appreciëren. Clubmaatje Nestor valt binnen. Sorry maatje ik moet er vandoor, treintje komt zo. Tijdens de voorspoedige terugreis, boemelend over Leuven, Mechelen en Antwerpen, geniet ik dagdromend na van dit schitterend wandelweekend met onwaarschijnlijk mooi weer en twee klasse parkoersen. Het leven van een wandelaar kan toch zo mooi zijn !

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100418Arch...

20:29 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: waals-brabant, -a

08-04-10

07.04.2010 Jaurieu Stappers Arc-Wattripont

Drie treinritten, twee busreisjes en dan nog 3 km met de 2pk, er is maar één gek die zich daaraan waagt ! Heb meteen al een gezellige babbel met de chauffeuse van de TEC. Onmiskenbaar een bewoonster van de taalgrens. We eindigen geen enkele zin in dezelfde taal als we hem begonnen. Deze Brusselaar dus al meteen in zijn nopjes. Klokslag tien uur stap ik de gelagzaal Jaurieu binnen. Inschrijven, een blik op het parkoers bakje koffie in de hand en weg ben ik. Moet rond 16:00 terug zijn voor die enige bus terug, zoniet is het 10 km per 2pk tot Avelgem.

Ik wandel meteen de weidse velden in zo’n 200 meter westwaarts en parallel met de eerste tocht die ik hier dit jaar liep. Stap fluks voorbij grootouders die hun kleinkinderen ‘uitlaten’, inderdaad een uitgelaten groepje, toch nog bij het begin van de tocht. Bij zonnig weer tovert een fris windje een blos op mijn wangen terwijl ik de Rue du Haut Rejet afstap richting groen geschilderde huis op grondgebied Velaines. Verweg rechts ligt de Mont-saint-Aubert, die de ganse dag mijn baken zal zijn. Stap een paar honderden meters gelijk met vorige keer tussen kasteel en kapel door. Frisgroene weilanden zijn bevolkt met kuddes runderen, die blijkbaar sinds lang nog eens de poten kunnen uitslaan. Een wulpse lambada voor zwaargewichten. Draai rechtsop parallel met een eerste vallei recht naar het slapende dorpscentrum van Velaines en zo het dorp weer uit. Vreemd, had hier de rustpost verwacht maar het enige cafeetje is potdicht. Ook het duootje voor mij wordt ongerust en kijkt voortdurend achterom, speurend of ik nog wel volg. Etang St-Martin is het verlossende bord dat de rustpost aangeeft. Deze zeven kilometer waren er eerder acht, beaamt ook een geoefend wandelaar van de Padstappers. Ik hou angstvallig mijn klok in het oog, zal gaz moeten geven. Toch eerst de innerlijke mens versterken met een stevig broodje en glaasje fris.

Ga weer op pad voor de tweede etappe die 10,4 km lang zou zijn. Loop in een brede boog om en naar hoog boven de visvijver, richting gehuchtje Popuelles, nog nooit van gehoord. Dorp kan je deze tien huizen moeilijk noemen. Duik vervolgens naar Sart, steek een drukke baan over en stap onder de Colruyt autostrade door. Een pracht van een heuveld vergezicht ontrolt zich voor mijn ogen. Ik vergeet erbij dat dit vandaag blijkbaar een betontocht wordt. De 18 km verlaat mij en ik ben nu moederziel alleen, geen hond kom ik tegen. Wandel door Quartes langs zijn lieflijke église St-Martin. Moet de drève de Braffe in, een lange kaarsrechte weg door open veld die mij naar een ruime vierkantshoeve loodst. Links op een heuvel het volgende dorpje met kerktorentje netjes in het midden van de bebouwde wereld. Loop langs een verweerde kapel en nauwelijks onderhouden boerderij steeds maar verder tot het volgende gehucht. Krijg daarna zowaar een stukje onverhard aangeboden, hardgetrapt pad met spoorwegkeien. De Rue Bois de l’Allemont loodst mij door een valleitje, down and up. Achterom kijkend grote industriegebouwen van het Doornikse, vooruit puur akkerland met kieviten in dolle dans boven de velden scherend. Een laatste steenwegje wordt de Rue de la Couture de Breuze. Ben nu wel erg dicht bij Mont-St-Aubert , temidden akkers en weilanden. Een schuwe duitse scheper wijst mij de weg naar een rokershol, de rustpost van Melles Loisir. Veel plezier valt er niet te beleven. Ik giet een Juppeke naar binnen en vervolg vijf minuutjes later mijn weg, opgelucht. Wandel netjes binnen het vooropgezette schema.

Ik stap hier blijkbaar op het hoogste punt van de streek. Kan genieten van een werkelijk schitterend, landelijk panorama van 360°. Ondanks het beton vind ik deze tocht heerlijk. Een sluierbewolking dekt het zonnetje af, de lentetemperatuur is zalig, net wat een wandelaar nodig heeft. Stap hoog boven de Colruyt autostrade de volgende heuvel over en duik de volgende vallei binnen. Loop lang parallel met de snelweg, ver genoeg weg om te kunnen genieten van een oorverdovende stilte. Zalig is dit ! Een groepje wandelaars die na mij in Melles vertrokken komen uit een andere richting aanlopen. Hebben dankzij hun stafkaart een kortere weg gevonden. Ik kan dit niet appreciëren, parkoers is parkoers, toch ! Duik het heuveltje af tot de inmiddels verlaten kantine van Etang St-Martin. Hedwige Sloeber vormt zowat mijn enige gezelschap. 14:45 en nog 7,5 km voor de boeg, komt dus echt wel goed.

Het volgende heuveltje dient zich aan, waarna ik als over een dijkje wandel met prachtige vergezichten aan weerskanten. Deze betontocht is nog leuk ook ! Stap langs de meest recente woningen van Velaines stilaan het oudere dorpscentrum binnen en meteen terug uit. De opeenvolgende stukken vals plat beginnen zo stilaan hun tol te eisen. Kom weer uit bij het groene huis en volg nu het tweede deel van de 6km, de finish komt in zicht. Als een groene muur tekenen de Vlaamse Ardennen zich af tegen de achtergrond. Wandel langs verweerde hoeves door Cordes tot Arc. Ongelooflijk, krijg nu zelfs een ruim stuk onverhard onder de voeten geschoven ! Golvend blijft het wel, de laatste kilometer was voor twee maanden de eerste. Klokslag vier uur bereik ik de finish. Die Duvel heb ik echt wel verdiend. Beau parcours zeggen enkele franstalige wandelaars bij het verlaten van de gelagzaal. Ondanks de 95 % asfalt en beton kan ik dit nog beamen ook !

Ben ruim op tijd op pad voor mijn laatste drie kilometer tot de Place Verte in Celles waar bus 97 mij zal oppikken om 17:04, klokvast. Met de TEC tot Avelgem, dan De Lijn tot Oudenaarde en goede ouwe NMBS over Gent-St-Pieters en Antwerpen-Berchem tot Hemiksem. Een beetje gek zeker ...

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

20:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: henegouwen, -a

06-04-10

04.04.2010 De Kwartels Assenede

Mijn wandeltocht begint vandaag bij het station van Gent St-Pieters. Ik stap richting Coupure, een prachtig kanaaltje ingebed in groene dijkjes tussen statige herenhuizen. Vanachter het raam wuift een koppeltje van zeker leeftijd mij na, zij zitten aan het ontbijt. Voorbij de Sint-Lieven hogeschool draai ik straatjes in richting St-Jozefskerk. Rabot noemt het hier, een wijk met overduidelijke Turkse inslag, een winkel voor Bulgaarse specialiteiten als vreemde eend. Moet zo’n halfuurtje wachten op bus 52. Hij heeft heel wat wandelaars aan boord met ondermeer Katrien (alias Zottemie). Ik wist van haar komst dankzij Linda en Facebook, zij kijkt heel verbaasd op. Druk pratend bereiken we eindpunt Assenede-Markt, het regent terwijl wij ons naar de even verder liggende startzaal reppen. Een vrolijke, bruingebrande wereldreiziger ontvangt ons met open armen. Gwy zal vandaag zittend wandelen, alle deelnemers van een stempel in hun wandelboekje voorzien. Ook Clement en zijn dame zijn er al, ook wel verbaasd ons hier te zien.

Het is intussen 10:00, ik kies voor de 36km en Katrientje zal mij hierbij vergezellen al was zij oorspronkelijk van plan slechts 20km te lopen. We koersen meteen de eerste polderstrook in langs schuin gewaaide populieren. Het wordt wat keren en draaien in de buurt van de bewoning, we verliezen de kerk- en watertoren geen moment uit het oog. Na 5,3 km de eerste rustpost in een patattenhangar. Het is even wennen aan het duister, het licht is buiten straffer. Bij intussen droog weer stappen we nu het dorp uit langs slingerwegjes die de tekening van de grachten volgen. Wij stappen zowat richting Philippine. Overal in de velden zie je wandelaars, zover je zien kan. We verlaten het asfalt bij een bordje Doornendijk (krekengebied). En of we op onze wenken bedient worden ! Het eerste nog open stukje onverhard geeft ons een fraai uitzicht over nat gebied met de kerktoren van Assenede aan de einder. Een poortje loodst ons Sint-Janspolder (1507) in. Mogen nu een paar kilometer mateloos genieten. Het bijna dichtgegroeide pad bovenaan een dijkje is een zaligheid. Tussen het pril ontluikende groen kunnen we genieten van fraaie doorkijkjes over akkerland en krekengebied. Dit stukje alleen al maakt de trip de moeite waard. Aan de overkant van een steenweg wacht Capellepolder, ingedijkt in 1403. Een betonbaantje slingert ons door de nog desolate akkers tot in Boekhoute. We maken een ommetje door het dorp en pauzeren na 10,2 km in het achterafje van een staminee. Tijd voor hetgeen waar Gwy mij attent had op gemaakt …een Kwartels ‘choeke’. En of het smaakte, heerlijk !

Meuleken stuurt ons het dorp uit en terug de akkers in. Vanuit Nederland komt een dreigende lucht opzetten, het wordt zelfs mistig in de verte. Midden de velden pikken we een fietspad op dat ons rechttoe/rechtaan naar Bassevelde brengt. Opnieuw maken we een ommetje door het dorp, de dorpskern oogt fraai met zijn dubbel dreefje, kiosk en mooie kerk. We pauzeren in het dorpscafé en vangen een glimp op van Tommeke die zijn beste Flandriens benen toont. Maar het wordt al laat, we willen rond 17:00 binnen zijn. De beste stappersbeentjes dienen voorgezet. De Meulewegel ligt er even zompig bij als het grachtje ernaast. Het ploeteren is van korte duur. Beton en asfalt eisen terug hun hoofdrol op. Lange rechte wegen volgen we nu langs Hazelarenhoek en de expresweg, Antwerpen-Knokke. Het parkoers wordt eentonig, de eerste tekenen van vermoeidheid komen te voorschijn. Eindelijk nog even een stukje onverhard en dra volgt de laatste rustpost in tennisclub Den Bos. Het moet zowat twee uur geleden zijn dat wij nog een levende ziel zijn tegen gekomen ! Snel wat drinken terwijl der Fabian uitgebreid met zijn Zwitserse vlag zwaait, we hebben nog een kleine 4 kilometer voor de boeg.

Nog wat polderen, door de verlaten Asseneedse straatjes, we zijn op tijd binnen. Katrientje speelt meteen de eerste viool. Ze wordt met open armen ontvangen door ‘locals’ Nicole en Herman. Clement, Daniel en hun dames vertrekken naar het mosselrestaurant. Moet niet altijd chinees zijn, voegt Clem er met een kwinkslag aan toe! Effe gedag zeggen aan Gwy, de zaal is al haast verlaten als wij ons naar de bus reppen. Katrientje stapt in het Gentse over op een andere bus, zodoende sneller in Gent-St-Pieters zijnde. Ik reis door tot Bij Sint-Jakobs. Het is nauwelijks een kilometertje rechtdoor lopen, over de Sint-Jorisbrug tot station Dampoort. Ben rond 20:45 terug in Hemiksem. Kijk terug op een wat teleurstellende tocht, de omgeving biedt de wandelaar te weinig. Maar ja, een dagje met Katrien optrekken is al een belevenis op zich…

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

14:13 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: oost-vlaanderen, -a

10-03-10

07.03.2010 wsc Langdorp te Aarschot

Jefke’s ritueel herhaalt zich telkens weer. Het station van Berchem binnen lopen met een flukse pas. Eerst een ticket kopen en vervolgens een koffie uit de automaat wurmen. Dan meteen doorlopen naar het gewenste perron. Ik vergezel hem hierbij, heb mijn hartverwarmertje al op want wordt door Linda altijd ruim op tijd afgezet. De Aarschot – Leuven is netjes op tijd en brengt ons binnen het halfuur ter bestemming. De ‘vliegenierspijlen’ die de Langdorpers hebben opgehangen hoeven wij niet, we kennen de weg naar de startlocatie uit het hoofd. Lopen de straat naar het stemmige begijnhof uit en slaan voorbij de monumentale zandstenen kerk rechtsaf langs de oever van de Demer. Op Google Maps was duidelijk te zien dat we net na de bmx-piste het eerste paadje linksaf moesten. Klopt als een bus ! Het lijkt stilletjes op de speelplaats van de startschool maar dat is slechts schijn, de ruime zaal is flink gevuld, zeker als na ons de bus-wandelaars van Herne en Sombeke mee voor de bezetting zorgen. Gewoontegetrouw is de Jef voor mij op pad. Ik vertrek zowat gelijktijdig met Eddy en Lilliane. Een korte babbel en ik zet er flink de pas in, beducht voor ‘Robert kilometers’. Zoals ik het bij deze club gewend ben wordt het aantal straten tot een minimum beperkt. Elke doorgang, hoe smal ook, wordt aangedaan, tot over een bedrijfsterrein toe. De eerste paadjes onverhard zijn aan de gladde kant vanwege een dun laagje ontdooit, door vele voeten betrappeld. Dra volgt het eerste wat wilde bosje. Zijpaadjes die niet bewandelt mogen worden zijn gemarkeerd met milieuvriendelijke papiersnippers. Foutlopen zoals gisteren is er dus voorlopig niet bij. We moeten naar de spoorbaan ergens tussen Aarschot en Diest, worden er middels een vrij hoge brug overheen geloodst. Nu volgt wat ik noem een klimopbos, de meeste bomen in de wurggreep van het verraderlijke groen. Domein De Blakers is halfopen terrein zoals ik het graag bewandel. Het brengt ons naar de Gijmel en de eerste rustpost na 7,5 km bij de Sint-Pietersvrienden. Net zoals onderweg er naartoe is het hier behoorlijk druk. Toch vind ik een rustig plekje om van een koffietje te genieten.

Bij het vertrekken kom ik clubmaatje Jakke tegen. Lang niet meer gezien en dus moet er een serieuze babbel af ‘oep z’n Aantwaarps’ en dat voor twee leden van Overijse’ IJsetrippers ! Nu ik het parkoers van de 30 & 36 km opga ben ik vrijwel alleen, een immense tegenstelling met het eerste wandeluur. Een ijzige wind vergezelt mij door de open ruimtes en weilanden van De Blakers. Spoedig loop ik het meer beboste terrein van De Langdonken binnen. Het grootste deel van dit domein bestaat uit moeras, met ontelbare vijvertjes, beekjes, sloten. Ik ben de weergoden dankbaar voor hun winterse vrieskou. Hoef niet veel verbeelding om te begrijpen hoe deze strook parkoers er bij mildere temperaturen zou uitgezien hebben. Nu is het er heerlijk wandelen, knisperend over winters blad, genietend van het speelse zonlicht over winterse bossen en stevig bevroren waterpartijen. De parkoersbouwers laten hun wandelaars uitgebreid genieten van het heerlijke natuurgebied. Even ruilen we het in voor het meer landelijke van Achter De Wereld, en zo kom ik te weten dat zelfs daar mensen wonen. Slaag er zelfs in van op het enige kruispunt fout te lopen al is het dan maar voor 50 meter ! Mag terug de wilde, wulpse bossen van Langdonken in om finaal uit te komen bij de Kiekuitstraat en zijn voor deze streek onvermijdelijke chalets of permanente weekend bewoning. De tweede rustpost ligt na negen kilometer genieten in de aangename kantine van voetbalclub FC Varenwinkel. Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken. Ik ontmoet er ook clubmaatje Luc, terug van ziek geweest, en zowaar Herman Stroboer, ook al een eeuwigheid niet meer gezien.

De 36 km loopt vanaf de kantine een extra lus die mij na wat straatjes afzet in de boslaantjes van Vorstheide. Voor mij onbekend maar daarom zeker niet minder aangenaam wandelterrein. Opnieuw afwisseling met landelijke wegjes en vanaf Kleine Del terug de mix van bospaden en chalets. Een aangename lus van net geen 7 km. Tot mijn niet geringe verbazing zit Jefke nog aan de toog in Varenwinkel. Dicht bij huis wandelen is voor hem synoniem met genieten, ook al van een paar Duvelkes. Wij vertrekken samen maar zijn tempo is mij te ‘duivels’ en ik trek mij strategisch terug achter mijn fototoestel en nota’s. We mogen trouwens weer zalig genieten van waters & bossen tot Gasthof Ter Venne. Schitterend is het juiste woord voor het parkoers dat wij hier vandaag cadeau krijgen. We pikken bij de spoorbaan de kortere afstanden op en gaan dan pittig klimmen de Bosberg op. Boven op het bosduin gaan we heerlijk slingeren over eenmanspaadjes, één van mijn favoriete wandel bezigheden. Moeten finaal de Demervlakte in bij het kapelletje van Ons Lief Vrouwke van Donk. Een achterafje voert ons naar de laatste rustpost haast onder de Langdorpse kerktoren. Als ik binnenkom zit Jefke als een ongekroonde keizer achter zijn Duvel, een betere uitbeelding van het woord ‘genieten’ kan je je haast niet indenken. Nu ook vele bekenden, clubmaatjes IJsetrippers, Eddy Broos, triootje Nicole, Marleen en Max, en nog zoveel meer. Ik laat mij nog niet verleiden tot het duivels genoegen, een gewoon pintje smaakt ook wel. Samen met Jef ga ik op pad voor het laatste uurtje wandelgenot. We kuieren even langs de Demer om dan zijn vallei Achter Schoonhoven op te zoeken. Even door een bosje en dan de overkant van de steenweg en de vallei opzoeken. Was het overgrote deel van het parkoers vlak, dit wordt andere koek. Korte klimmetjes en golvende paden door bosjes en weilanden volgen elkaar in snel tempo op. Ik probeer bij de Jef te blijven en dat kost moeite. Bij het bordje Leiberg weet ik dat mijn beproeving naar zijn einde loopt. Wij kiezen er voor ‘natuur’ en denderen de beboste heuvel af, genietend van het prachtige uitzicht over de Demer en de Aarschotse binnenstad, kerktoren prominent aanwezig. De laatste kilometer maken we vol langs de Demer zoals we vanmorgen van het station kwamen.

Hebben ruim de tijd om bij een Chouffe of Duvel na te praten met het hoger vernoemde triootje. Als ook Nestor en Yvan zich bij ons voegen moeten we ons nog reppen om tijdig de zaal te verlaten. Maken ons met wat tegenzin los uit de gezelligheid en wandelen in gestrekte draf naar het station, netjes op tijd voor de beoogde trein. In Berchem neem ik afscheid van Jefke, we zien elkaar denkelijk zaterdag weer in Zellik. Allebei zijn we enorm opgetogen over het werkelijk schitterende parkoers dat de Langdorpers ons vandaag weer voorschotelden. Hebben allebei nog maar eens nieuwe paden en natuurgebieden doorkruist. Waar blijven Robert en zijn kompanen ze toch vandaan halen. Er werd ons ook verteld dat een nieuwe parkoersbouwer een belangrijke inbreng had in het gebeuren vandaag. Als dat zo is dan kwam hij langs de grote poort binnen en wachten ons nog vele genotvolle wandeldagen in het Aarschotse. Daarom proficiat beste Langdorpers en graag tot bij een volgende gelegenheid.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

21:00 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -a

10-02-10

10.02.2010 Jaurieustappers te Arc-Wattripont

De Jaurieustappers ken ik nog van de tijd dat ze vanuit De Pupiter op Kwaremont vertrokken. Sinds ze naar de Henegouwse vlakte verhuisd zijn was ik er niet meer geweest. Mijn vakantiedagen 2009 moeten dringend opgesoupeerd worden en dus plan ik hun 30 kilometer in voor vandaag. Op Google Maps ontdek ik het Jeaurieustraatje randje Celles, netjes halverwege Ronse en Avelgem. Het kost mij een uurtje opzoekwerk bij de NMBS, De Lijn en TEC om een heen- en terugreis te vinden langs dezelfde route. Het wordt een trip met drie treinen en twee bussen, drie vervoermaatschappijen ook. Tevens dien ik er rekening mee te houden dat ik slechts één bus ’s morgens en één ’s avonds heb. Een verbinding missen betekent onherroepelijk 10 kilometer te voet.

De chauffeur van de TEC kijkt verbaasd als ik hem uitleg waar ik naartoe wil. Is echt wel ver van de dichtstbijzijnde halte in Celles hoor, is zijn commentaar. Ik leg hem uit dat ik gekomen ben om 30 kilometer te wandelen. Ik zie hem denken – einde verhaal. Hij legt mij wel haarfijn uit hoe ik van Place Verte tot bij de N48 geraak. Ik zal er exact 30 minuutjes over doen, zo’n drie kilometer dus. Bij de koffie schrijf ik in als 50ste wandelaar of daaromtrent. Bekijk even de grote parkoerstekening, onbekend terrein op Waals grondgebied. Lag er in Hemiksem rond 06:00 al heel wat sneeuw, hier valt het rond 10:00 best mee. Kleine vlokjes dwarrelen nog wel uit een donkere hemel en zijn vergezeld van een redelijk strakke wind. Ik stap meteen de weidse akkers in, onderbroken door her en der een hoeve. Wandel richting Velaines, een haas opschrikkend die er gejaagd vandoor spurt. Stuifsneeuw raast in wolken over de velden. Toch komt er een streepje zon in de lucht terwijl ik door het stille dorpje wandel, langs kapel, kerkje en door hoge muren omsloten kasteel of hoeve. Terug de velden in naar het volgende dorp dat Cordes noemt. Manufacture de Tabac lees ik op een gevel. Ook dit dorp loop ik weer uit zonder een levende ziel te ontmoeten, laat staan een rustpost. Ik meende nochtans gelezen te hebben dat de eerste stop er al na drie kilometer zou aankomen, snap er dan ook niks meer van. Net voor ik Anvaing bereik stuurt een pijl mij rechts de helling op richting Forest. Mijn argwaan is groot maar pijl is pijl, parkoers is parkoers. Hoe hoger ik op de helling kom hoe meer voetprints in de sneeuw terug naar beneden wijzen. Dra zal ik volgen want bij de driesprong op de top valt geen pijl te bekennen. Dender terug de helling af en loop nu recht Anvaing binnen naar de rustpost ‘chez Elbeen’. Ben al ruim anderhalf uur onderweg. Een medewandelaar verklaart mijn vraagtekens. De drie duidde op het aantal rustposten, de eerste etappe was wel degelijk 9,3 km lang. Moet je meer dan tien jaar voor wandelen om zo als een beginneling af te gaan ! Begin van Altzheimer zou Linda zeggen !

Het cafeetje is er eentje van het minimalistische soort. Muren, tafels, stoelen en een houten toog, niks versiering of frivoliteit. Moet je voor in Wallonië zijn. Maar de patron is vriendelijk en zijn koffie best lekker, meer moet dat echt niet zijn. Ik vertrek voor de lus van de 30 km langs de Drève du Chateau. Een pracht van een laantje dat ons voorbij de Château d’Anvaing loods en verder naar de steenweg die Ronse met Leuze verbindt. Ik moet aan de overkant zijn. Blijf even in de vallei wandelen met op mijn linkerhand een knots van een heuvel, de Vlaamse Ardennen waardig. Mochten we er eerst naar kijken, uiteraard dienen we hem te beklimmen langs zijn zuidoostelijke kant. Ik kan niet achterhalen hoe de puist noemt, de omgeving is blijkbaar het Bois de Martimont. Hoe hoger ik klim hoe prachtiger de zonovergoten vergezichten over het stevig golvende landschap. Dit is werkelijk schitterend. Het ook al golvende plateau is akkerland, ik wandel tussen bos en velden tot de noordkant van de heuvel. Ook hier een schitterend vergezicht. Ik herken de kerktoren van St-Sauveur, verderop Ronse en de zuidkant van het Kluisbos. Een vrij technische afdaling zet mij terug af in de vallei waar golvende landwegen overnemen tot de tweede rustpost. Ik heb er 18 km opzitten en deze tweede etappe was werkelijk prachtig. Etenstijd in Les Genets en even de klok raadplegen. Zit perfect op schema voor de avondbus. Verlaat St-Sauveur en duik onder een spoorwegbruggetje door opnieuw het vlakker land in. Le Chemin du Carnois loodst ons verhard richting Anvaing. Bij waterloopje La Rhosnes wandel ik het dorp binnen en even verder de rustpost ‘chez Elbeen’. Etienne, de facteur van Nukerke, doet er zicht te goed aan een Orvalleke.

Een babbel later verlaat ik opnieuw het dorp langs Le Petit Rhosnes. Le Chemin Vert loodst mij de weidse akkers in, rechttoe rechtaan, langs slordig uitgebate hoeves naar Cordes. Terwijl ik voorbij het kerkje loop dwarrelen er weer wat sneeuwvlokjes. Rue Beauregard blijkt onze eerste straat in Arc-Wattripont te zijn … en meteen ook de laatste ! Ik schat dat ik ruim drie kilometer gewoon rechtdoor tussen de akkers loop richting N48. Ik kan een tijdje mijn tempo houden maar finaal gaat de verveling toch toeslaat en stokt mijn ritme. Eensklaps een pijl naar links …’t is toch niet waar zeker …een veldweg ! Ik vat terug moed, genietend van het lichtspel dat zon en wolken opvoeren, stoom naar de finish. Heb er welgeteld 8 minuutjes voor een drankje. Zoals gepland vertrek ik klokslag 16:30 richting bushalte, waar ik exact om 17:00 aankom, bevestigd door de kerkklok. Tien minuutjes later is de avondbus er. Of ik even kan vertellen hoeveel ik normaal voor de rit betaal, vraagt de nog jonge chauffeur. Ik moet hem het antwoord schuldig blijven en hij verzint dan maar een tarief naar best vermogen ! Vive la Wallonie !

De terugweg verloopt even vlot als de heenweg. Ben dus opnieuw zo’n 4 uur onderweg. Je hoeft er niet gek voor te zijn maar het helpt wel ! Kijk tevreden terug op een tocht die op drie kilometer na gaf wat er te krijgen was, zo leek het mij. Alleen zou ik graag wat meer pijlen vinden jongens, het was soms gissen naar de juiste route. Morgen nog één dagje vakantie …een nieuwe wandeldag kondigt zich aan.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

23:41 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: henegouwen, -a

12-01-10

09.01.2010 De Lachende Wandelaars Aalter

Wetende dat ik weinig hellingen in de kuiten heb en dat de aangekondigde sneeuwzone uit het oosten zal komen, kies ik voor het flyerparkoers in Aalter. Van station tot station is het nauwelijks een uurtje sporen en de NMBS blijkt deze ochtend klokvast te zijn. Ondanks het duister merk ik meteen een oranje rugzak op. Xavier komt net aan uit de andere richting en loodst mij feilloos en met zijn vertrouwde kommentaar naar de startzaal, nauwelijks 500 meter ver. Het is er muisstil, enkel de echte gekken hebben het blijkbaar gewaagd de waarschuwingen van de weersvoorspellers straal te negeren. De summiere parkoersbeschrijving geeft het herkenbare beeld van de vroegere Verbroederingstocht, de voorganger van deze 1ste Aalterse Marathon.

Ik trek mij op gang door gladde, verlaten straten. Charlestonstraat, lees ik op het naambord en zo voel ik mij ook, als een danser op het terrein, af en toe een Kevinneke doende en tweevoeter blijvend. Al doet de wind zijn uiterste best, het voelt niet zo ijzig aan als voorspelt. Na de straatjes en de open vlakte volgen prachtige dreven, gelegen tussen snelweg en spoor, beiden naar de kust leidend. Koning Winter zorgt voor een fraai, haast Breugeliaans landschap. Bij lichte sneeuwval is er nauwelijks leven te bespeuren, enkel die gekke wandelaars lopen zich warm zo nu en dan even tegengeblaft door een verscholen hond. Waar ik parallel loop met de spoorweg weet ik de rustpost nabij. Vanaf station Maria-Aalter is het een kilometertje of zo tot het warme onderdak. Ook hier meer helpers dan wandelaars, het bakje warme koffie doet deugd. Heb er 9 mij vrij bekende kilometer opzitten.

Ik ben vastbesloten de marathon vol te maken, heb er ruim de tijd voor. Moederziel alleen begin ik aan lus A, zo’n 7,6 km lang. Zouter noemt het baantje dat mij richting St-Joris-Ten-Distel voert. Krijg die prachtige dreven richting Beernem aangeboden, met her en der een wat verloren liggende boerderij. Een bosachtig paadje langs een diep ingesneden rossige gracht zorgt voor wat afwisseling. Bakensgoed blijkt het keerpunt te zijn. De zon komt warempel even door het wolkendek piepen, al blijft ze vergezelt van spaarzame sneeuwvlokken. Schuurlo loodst mij langs de grachten van een verscholen kasteeltje en dan daagt het dorpscentrum en de rustpost terug op. Een aangename lus, niks op aan te merken. Het is nu al wat drukker in het zaaltje. Meer dapperen zien blijkbaar in dat ook weersvoorspellers kunnen overdrijven.

Lus B zou zo’n 9,3 km lang zijn. Bij lichte dooi steek is zowaar de steenweg over en stap richting Ruiseleedse sparrenbosjes, afgewisselt met de akkers van een boomkwekerij. De paden die mij dieper het bos indrijven, zijn behoorlijk stukgereden door bosbouwers. Ben een krinkelend, winkelend, wandelding, dat een heuse voetmassage ondergaat. Kom uit in deelgemeente Kruiskerke, het keerpunt. Een pad tussen weilanden oogt frisgroen en wit, veel sneeuw ligt er hier toch niet. Vanaf Hageland volgt het parkoers over tarmacjes de bosrand Hooggoed, toch wel een ruime kilometer ver. Een kort doorsteekje stuurt ons de dorpsstraatjes in en naar de rustpost. Deze lus was totaal verschillend van het eerder gebodene en dus best aangenaam.

In de zaal zit Wim Verhelst stilletjes van zijn soepje te slurpen. Wandelvriendin Juliana heeft uitzonderlijk afgehaakt, beducht voor het zure weer. Wim wordt uiteraard mijn maatje tijdens de opnieuw 9 kilometer lange terugreis naar de startzaal. Het mooiste stuk parkoers komt nu aan bod vermits wij dwars door domein Hooggoed mogen wandelen. Prachtig toch hoe die besneeuwde gemengde bossen er bij liggen. Elk om beurt maken we wat foto’s van de schitterende omgeving. Het uitlopen door Aalterse straten, daar merk ik nauwelijks wat van, zo druk zijn wij in gesprek over het wandelgebeuren en andere geneugden des levens. In de zaal drinken wij nog samen een glas, Wim is van kookdienst vandaag en moet er vandoor. Xavier heeft er tot mijn verbazing al de volle afstand opzitten en drinkt zijn vitamientjes op alvorens naar het station te vertrekken. Ik heb nog ruim de tijd om de lokale lus van 10 km vol te maken.

Kende ik de rest van het parkoers, op Kruiskerke na dan, vrij goed, de lokale lus in Aalter had ik vroeger nog nooit gelopen. In feite is zijn verhaal vrij eenvoudig. Ik krijg te zien hoe men in Aalter woont en leeft. Begin eraan met het gewone volk dat in de stadskern leeft. Gaandeweg worden de huizen groter, de tuinen ruimer. Loveld Kraenepoel Beukenpark, lees ik op een bord. Passeer eerst een kasteel, ook al half verscholen en duik dan een zeer uitgebreide villawijk in. Eenheid van stijl is de Vlaming volledig vreemd, klassiek en hyper modern, het staat hier allemaal kriskras door elkaar. Straat in, straat uit, er schijnt geen einde te komen aan de stulpjes in het groen van ruim begoede burgers. Andere levende wezens zijn groepen kauwkes en bosduiven die stilaan hun slaapplaatsen opzoeken, verder niemand. Vanaf randje E40 loop ik finaal dan toch terug het Aalterse centrum binnen. De aangeduide kontrolepost is blijkbaar al gesloten, althans ik vind hem niet en stap dapper verder. Vanaf de winkelstraat lijkt de aankomst nabij. Onze parkoersbouwer is echter een snoodaard. Hij stuurt ons terug het centrum uit en over de expressweg. Foeterend en bij invallende duisternis rep ik mij door een kleurloze straat tot het tunneltje onder dezelfde expressweg, nu is de finish echt vlakbij. De zaal is al opgeruimd maar vriendelijke helpers reiken mij een stoel aan. Heb nog even de tijd voor een trappistje. Ben trouwens niet de laatste want Maaike en Joost stormen ook binnen ...en meteen terug buiten. Die hebben hun Duvel vast onderweg al gedronken.

Ik kom Maaike nog tegen in de gang van het station. Haar trein naar Brugge is er vrijwel meteen, ik moet een kwartiertje wachten. In de lekker warme coupé rust ik uit van een marathon die finaal 45 km lang was. Een snelle busrit brengt mij naar Hemiksem waar Linda voor een lekkere choucroute garnie zorgt. Mij horen jullie zeker niet klagen! De tocht bracht wat ik ervan verwachtte. De afwisselling in het parkoers met dreven, bosjes, ja zelfs villa’s viel niet tegen, al vond ik persoonlijk die laatste lus wel te lang. En de weersvoorspellers ... die zaten er zeker ruim 50 km naast !

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

22:30 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oost-vlaanderen, -a

16-11-09

14.11.2009 WS78 te Amsterdam

De knooppunten Galder, St-Annabosch en Everdingen zijn ons welbekend, al is het dan al een hele tijd geleden dat we er nog langs reden. Vanaf het derde punt voert een autobaan als een biljartlaken ons recht naar knooppunt Holendrecht, het AMC en golfrestaurant de Houten Vier. Gastheer Henkie wijst iedereen z’n plekje aan op het ruime parkeerterrein. Dit is ontegensprekelijk WS78 ! De dames en heren in hun trendy golfpakjes en dito caddies weten niet wat hen overkomt. Het gewone volk voorzien van rugzak, regenkledij en stevige stapschoenen, is ruim in de meerderheid. Bij de ingang en binnen in het gebouw een drukte van belang. Willem heeft de meute nog niet afgevlagd. Aan de inschrijftafel is het nochtans al rustig. Iris krijgt natuurlijk haar ochtendzoen. Ze ziet er wat pips uit maar zal zeker lopen vandaag, we zullen doorgaan meisje ! Terwijl wij aan de koffie gaan komt Peter VDM binnen vallen, we vormen dus opnieuw een wandeltriootje vandaag.

Bij een grauwe lucht wandelen we groengebied De Hoge Dijk in. Een eerste prachtig stukje natuur meteen, met rietkragen en vlondertjes. Lopen vervolgens over rustige laantjes en paden om het AMC-ziekenhuis heen en onder de spoorbaan door. Rode fietspaden loodsen ons door stille wijkjes en vervolgens naar de Gaasperplas en het Diemerbos. Het begint van langsom harder te regenen, het beetje beschutting van bosjes en parken is meer dan welkom. We lopen al zo’n halfuurtje als ik plots iets mis …mijn rugzak is in de startzaal blijven staan ! Na het sleutelkind in Bussum, nu mijn hele hebben en houden netjes droog op een stoel. Als ik Iris vraag effe haar mobieltje te lenen om de startzaal te bellen, kan zij een lach nauwelijks onderdrukken. Die malle Belg heeft het weer eens uitgehaald ! Mijn hebben en houden is gauw gevonden en Willem zal het meebrengen naar de soeppost, waarvoor mijn oprechte dank. Het grootste gedeelte van deze eerste etappe speelt zich overigens af in bosrijk gebied. Heerlijk wandelen is het, zeker als de fikse regenbui wat mildert. Diemerbos wordt Penbos en zijn mooie rietkragen. Op grondgebied Diemen wacht de aspergesoep na ruim 11km prachtig wandelparkoers. En of dat smaakt !

Een groepje voor ons blijkt meteen na de rust fout gelopen te zijn. De pijlen wijzen nochtans duidelijk naar rechts. We wandelen voorbij de Diemerhoeve randje polder. In de verte doet koning auto massaal zijn ding. Lopen onder een imposant nieuw kunstwerk door en volgen een tijdje de kanaaloever bij Klein Merwede, kuierend langs een laantje in prachtige herfstkleuren. Duiken vervolgens opnieuw het hier natter liggende Diemerbos in. Dra komen de eerste straatjes van Driemond eraan. Het is wat keren en draaien door de wijkjes tot de grote rust bij voetbalclub VV Geinburgia. Linda kijkt er bezorgt, heupproblemen. Ze twijfelt of doorlopen wel verstandig is. Haar wilskracht haalt het wel degelijk van de fysieke klachten en we zetten opnieuw aan. Langs de N236 verlaten we Driemond en wandelen naar de Gaasperplas. De ondergrond wisselt van gras tot blubber als we ons randje polder reppen naar de volgende bewoning. Vanuit de boerderijen prikkelt de geurende buitenlucht onze reukorganen. Met een paar molens als bakens gaan we nu asfalt lopen langs de Gein. Maken een ruime omtrekkende beweging door het polderlandschap met in de verte het AMC waar we de finish weten. Maar eerst lopen we Abcoude binnen na zo’n 9 km wandelen. We begrijpen eigenlijk niet goed waarom WS hier geen koffiepauze heeft ingelast. Ware ideaal geweest om de kuiten even te laten rusten, maar neen we lopen gewoon door. De Gein wordt afgelost door de Angstel tot het Abcoudermeer. We lopen even door de werf van de wegenwerkers en gaan dan weer de dijken op tussen water en polderland. Het moet gezegd dat dit gewoon kilometers malen is, gelukkig bij een intussen lekker weertje. De koffiepost ligt ruim 14km na de grote rust. Wandelaars ploffen neer op alle beschikbare stoelen en bankjes. Oef, we hebben het met z’n allen gehaald.

Langzaam komt de avond in de lucht als we onze weg verder zetten. Lopen meteen naar de Oudekerker plas, waarop ontelbare eenden van allerlei pluimage zachtjes dobberend komen overwinteren. Een breed vlonderpad loodst ons over het water. De golfslag klotst gemoedelijk, ritmisch tegen het onderliggende gebinte. Dit is werkelijk een schitterend stukje parkoers. Even verder ligt de fruitpost en dan gaat het in gestrekte draf langs een Amsterdams winkelcentrum en terug voorbij het AMC. Het is al bijna donker als we de finish bereiken. Ik haal even een geintje uit met de serveerster als ik na haar opsomming van Heineken, Amstel en Brand vraag of ze ook bier serveert ! Duvel zegt ze, Linda’s lievelingsdrank na een stevige tocht. Peter gaat er gauw vandoor, wij genieten nog even na en verlaten …als laatste wandelaars de zaak.

De terugweg zal wat drukker zijn dan vanmorgen maar toch vlot verlopen. Was ik zeer nieuwsgierig naar deze tocht dan kijk ik er nu met gemengde gevoelens op terug. Die 14 km polder in het middenstuk deden eigenlijk wat afbraak aan de rest van de tocht, wat wel prachtige stukken natuur waren. Morgen staat Olat op ons programma, tenminste indien Linda’s heup het toelaat.

 FOTOREEKS

http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/1...

22:58 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ws78, noord-holland, -a

24-07-09

21.07.2009 La Caracole Andennaise

Het kost mij weinig moeite Lindake te overtuigen onze Waals vrienden op te zoeken. La Caracole heeft ook bij haar een ijzersterke reputatie. De weg ernaartoe zal nochtans niet zonder hindernissen zijn. Het eerste drasjke op de Brusselse ring maakt ons niet veel uit. De Arm der Wet komt ons even verder in razende vaart en met blauwe zwaailichten voorbij gevlogen. Inderdaad de voorbode van een zwaar ongeval ter hoogte van Rosières. Allemaal netjes op één rijvak, ons vergapend aan twee auto’s die tot schroot herleid zijn. Hopelijk blijft het menselijk leed beperkt. Op de A42 tussen Namen en Andenne zijn wegenwerken aan de gang en vorderen we met een slakkengang van zo’n 70km/uur. Dan staat ne mens eens wat vroeger op !!

Het is erg stillekes in de startzaal al blijken reeds meer dan 400 deelnemers vertrokken te zijn volgens de cijfers verstrekt door de organisatoren. Lijkt ons veel zo rond 08:30. Andenne ligt in de Maasvallei en dus laat de eerste klim niet lang op zich wachten. Stille, potige tarmacjes leiden ons rond het plaatselijke kerkhof en zorgen voor een eerste vergezicht over de stad en de tegenoverliggende heuvels. Het gaat steeds hoger, menig wandelaar zoekt al naar zijn tweede adem. Pas in het bos mogen we opnieuw dalen, vrij technisch en steil tot de Moulin de Kevret randje Coutisse. Recupereren is er niet echt bij. Door het bos volgt meteen een tweede klim die ook mij pijn doet. Berggeit huppelt dartel voor mij uit, de stijgingspercentages hebben op haar geen vat. Ik ben dus wat blij met het eerste vlakke strookje langs de bosrand voorbij een kleine kudde boerenknollen, die nu al het lommer opzoeken. Bij het verlaten van het bos bemerken we de rookpluimen van Tihange. Even verder ligt de rustpost, een tent en wat bankjes in de buurt van Roberfroid na 5,3 pittige kilometer.

Jefke komt er ook net aan, even een babbel en hij trekt verder. Steekt in bloedvorm, die kerel. Net als wij terug vertrekken krijgen we het gezelschap van clubmaatjes Mieke en Roland. Samen stappen wij de tweede etappe, hoofdzakelijk door een stevig golvend weidelandschap. Een erg leuke afwisseling t.o.v. het eerste deel. In Coutisse dorp een stevige klim voorbij de kerk tot de rustpost. Roland danst als een Pyreneeënbokje naar boven, ik volg zwoegend op enkele meter. Onze maatjes stomen meteen door, wij gaan aan de koffie. Waren stevige eerste 10 kilometer. Wandelen verder over een vlakke weg door het dorp , hoog boven en parallel met een vallei. Bewonderen de enkele fraaie huizen in bruine natuursteen. Een holle weg met losse keien brengt ons een verdieping lager, bij een grote vierkantshoeve rand Haltinne. Een rustig tarmacje stuurt ons verder naar beneden. Populieren in de weilanden staan vol maretak. We passeren het prachtige plaatselijke château, zijn vijvers vol met reuzengrote karpers. 10%, lees ik op het bord dat ons tot bij een Romaans kerkje uit de XIe eeuw voert. Rusten doen we er in de voetbalkantine van Haltinne (Strud) na 16,7 km.

Met een omwegje keren we terug naar de omgeving van het kerkje in Haltinne. De eerste kilometer wandelen we over asfalt wegeltjes door de akkers met hun rijpend graan. Vervolgens mogen we terug de relatieve koelte van de bossen opzoeken. Onverharde paden met rollende keien teisteren nu onze voeten. Het parkoers is behoorlijk heuvelend. We verlaten het bos bij Ohey. Een eenmanspaadje voert ons naar het dorpscentrum en de rustpost na 24 km. We hebben al genoten van een heel leuk en gevarieerd parkoers. Moeten nu dwars door het dorp en zoeken een plateau op. Wandelend door granen en biet, mogen we genieten van hemelse vergezichten bij een prachtig weertje. Deze, vrijwel vlakke etappe, toch voor Waalse normen, zet ons terug af in Coutisse na 29 km. Wij lopen weer duidelijk achteraan de groep, veel medestaanders komen we niet meer tegen. Kunnen we des te beter van de prachtige omgeving genieten.

We blijven nog een tijdje op het landbouw plateau lopen. Lichtgolvende asfaltpaden voeren ons door akkers en weilanden. Het eerstvolgende bospad, dat ons een verdieping lager zal afzetten, is bepaald nattig. Hierna volgt vals plat door granen en bosjes. In de ingesloten valleitjes is haast geen zuurstof aanwezig terwijl de zon ongenadig onze kruinen teistert. Op zo’n momenten besef ik dat mijn zuurstoftoevoer door nauwere pijpjes aangebracht wordt dan bij ‘Jan modaal’. Het is eventjes knokken, op mijn slecht karakter naar de volgende bosstrook verlangen. Een paar diepe zuchten en we zijn opnieuw ‘den oude’. De voorlaatste rustpost, terug bij Roberfroid, komt er aan na ruim 34 km. We blijven nu in de bossen. Onze voorgangers slagen erin niet minder dan vijf pijlen te missen en rechtdoor te lopen waar duidelijk rechtsaf staat. Beetje moe, dames en heren ? Nochtans, wat nu volgt is werkelijk geniaal. We gaan een kronkelend beekje volgen, een hele afdaling naar de Maas lang, door een wild bos. Het eenmanspaadje slingert zich vrolijk door het groen. Het begrip bruggetje is hier heel relatief. Gammele balkjes die zowat drievierden van de waterbreedte ‘overbruggen’ en dan …springen in de hoop geen natte voeten of meer te krijgen. Wij komen er telkens netjes doorheen. Randje Gives bereiken we de oever van de Maas en wandelen nu stroomopwaarts tot in Andenelle. Krijgen een laatste stempeltje in het schooltje onder de toren van Eglise St-Pierre. De laatste 1900 meter sturen ons dwars door het broeierige, haast verlaten Andenne.

We vallen dan ook stomend de sporthal binnen waar de IJsetrippers in groten getale aanwezig zijn. Even handjes schudden …sorry maatjes, wij kiezen voor een zelfgemaakt buitenterras. Een paar wandelaarsdrankjes later zijn we opnieuw fris en monter. Hoog tijd om de terugweg aan te vatten. Rijden vlotjes over het Brusselse terug naar Hemiksem. Vanaf Wavre is het behoorlijk nattig op de wegen, zelf krijgen we geen enkele bui meer te verwerken. Later zal blijken dat ‘den drasj national’ zich even voordien meer dan laten gelden had…

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

21:11 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -a

20-05-09

17.05.2009 Wandelevenement Achtmaal

We hadden het er recent in Hoogerheide nog over met Patje Kloek. We kennen de tochten van Thor Roosendaal en St-Jansstappers Essen, maar Achtmaal is een witte vlek op onze wandelkaart. Deze gaan we dus vandaag inkleuren. Bij St-Job verlaten we de E19 en moeten dan verder van dorp tot dorp langs Achterbroek en Nieuwmoer. Wegwijzers zijn hier blijkbaar geen alom gekend instrument zodat we met missen en corrigeren ter bestemming geraken. Het druppelt nog als we parkeren een paar honderden meters van de ruime startzaal midden het dorp. Betalen € 6.50 per persoon, met verzorging, een beetje tegen onze gewoonte in. We willen dit evenement echt op al zijn merites beoordelen.

De duidelijke parkoerstekening toont een tocht ‘à cheval’ op de landsgrens. Al meteen in de start gaat de 40km zijn eigen gangetje. We wandelen het stille dorp uit, de polders in. Lange rechte, meestal verharde paden worden ons deel op belgisch grondgebied. De meeste landbouwbedrijven blijken hier bloemen en planten te telen. We komen nauwelijks levende wezens tegen. Kraaien en kievitten zijn in een wervelend luchtgevecht gewikkeld, een haas spurt verschrikt van ons weg, in de verte lijken twee hindes over de velden te zweven. Wij stappen dapper door de open ruimte bij bewolkt maar droog weer en een aangename temperatuur. Een smal paadje tussen nattere gebieden zet ons af bij de eerste rustpost na 8.7 goed gemeten kilometers. Twee vriendelijke heren wachten ons op bij een ‘hutje in het groen’. Zij verwachten nog één wandelaar die ruim 40 minuten na ons blijkt gestart te zijn. Wij kennen maar één heerschap die zo laat (09:30) zou vertrekken ... Roosendaalse Martin. Benieuwd of onze gok juist zal blijken.

Na de gezellige babbel bij een kopje koffie (eerste bonnetje) gaan we weer op pad. Hebben bijgeleerd dat deze organisatie vijf verschillende parkoersen heeft en dus elk jaar wat anders biedt. Om te onthouden. We wandelen nu de bewoonde wereld binnen en doorkruisen het belgische dorp Nieuwmoer. Rodondendrons staan overal in bloei. Ruilen de bebouwing voor veld en wei, maïs, koeien en paarden. De eerste bosstrook met chalets komt mij bekend voor. Thor doorkruiste deze paden ooit in omgekeerde richting op weg naar Horendonk. We zien deze kerk dan ook in de verte liggen en pauzeren een tweede keer na 15km in de bostuin van een chalet. Het tweede bonnetje wordt aangesproken voor de tweede kop koffie. Nog geen Martin of andere achtervolger te bespeuren.

Zetten onze wandeling verder over brede bospaden. Door de overvloedige regen van de vorige nacht voelt het hier koud en klam aan, stevig tempo maken om warm te lopen is dus de boodschap. Onverhard wordt ingeruild voor bospaden op grondgebied Essen. We wandelen bij Raaiberg langs de bosrand met uitzicht op weilanden. Duiken vervolgens opnieuw de bossen in met uitzicht op de hoge gele grassen van een open plek. De waterpost na 20,2 km slaan we over. Nauwelijks twee kilometer en één lange betonweg scheiden ons van de caférust in ...Schijf, dorp dat bij ons natuurlijk overbekend is van de Thor tochten. Hier nemen we ons royaal lunchpakket in ontvangst. Niet minder dan vier zachte en goed belegde broodjes en een hardgekookt ei. Je moet al echt grote honger hebben om dit op te krijgen. De laatste loper van de 40km haalt ons hier bij. Het blijkt iemand onbekend te zijn, een beetje norse man op korte beentjes. Wij dopen hem Jerommeke.

Met volle magen trekken we ons terug op gang, zo’n honderd meter achter Jerommeke, die heftig zwaaiend met beide armen er een stevig tempo op nahoudt. We verlaten de dorpskom van Schijf en de andere afstanden en gaan het fietspad van de Scherpenbergsebaan op. Een erg ruime kilometer later een bocht naar rechts en het volgende fietspad langs de Zundertseweg. Deze zullen we ‘immer gerade aus’ blijven volgen tot ...de soeppost, ruim drie kilometer verder. We wandelden dus ruim vijf kilometer met welgeteld twee bochten ! Ware het niet van de fraai groene omgeving, je zou zowaar gaan slaapwandelen! Jerommeke zit van zijn kom soep te genieten en blijkt toch een vrolijker bazeke dan wij oorspronkelijk dachten.

Het soepje smaakte, we trekken ons terug op gang voor een etappe van ruim negen kilometer. Mogen redelijk snel de steenweg verlaten en zoeken onverharde dreven op die ons rond abdij ‘Maria Toevlucht’ leiden. Oude Buisse Heide/Pannenhoef lezen we op het naambord. Het wordt een aangename groene strook met bos, ondergroeid door jonge varens, en ook wel nattere weilanden. Hierna volgt een strook villaatjes kijken tot de Rucphenseweg, waar we kortere afstanden oppikken. Mogen een erg lange onverharde dreef op waar we wat meer wandelaars tegenkomen. Er liggen nogal wat tavernes in de buurt, vandaar. Donkere wolken pakken zich samen tot een dreigend onweer. De goden zijn ons echter clement en we zullen het droog houden. Het wandelpad zet ons af bij bruin café “Ut Pannehûske”. Mijn kennersblik verraad mij niet ... hier serveert men La Trappe van ’t vat ! Ook Linda laat zich dit geen twee keer zeggen. Het laatste bonnetje wordt ingeruild voor een appel, de dorst wordt gelest met het heerlijke gerstennat, gezeten op een allergezelligst terrasje.

We hebben nog net een halfuurtje over voor de laatste drie kilometer. Gesterkt door de pas opgedane vitamientjes zetten we er stevig de pas in. Rustige landwegels brengen ons slingerend naar de aankomst, die wij vandaag net op tijd zullen bereiken. In de laatste kilometer claxoneert iemand met nederlandse nummerplaat naar ons. Jerommeke wuift vriendelijk goeiedag ! Uitpuffen doen we bij een donkere Leffe. De witte vlek is opgevuld. Leek het parkoers ons meer geschikt voor een fiets- dan een wandeltocht, toch mopperen we niet. De groene omgeving was best aangenaam, de verzorging zowat de beste die wij ooit meemaakten (samen met Olat) ...en voegt Linda er lachend aan toe ...voor de tweede dag op rij halen we ‘draadobbel poente’!

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

14:45 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noord-brabant, -a

22-04-09

19.04.2009 Amicale Marcheurs Indépendants te Archennes

Lindake vreest de drukte in Geraardsbergen en dus kiest ze voor Archennes. Ik vind dit o.k. want ‘le Brabant-Wallon’ is best ook mijn ding wel en vorig jaar bezochten wij de sympathieke mensen van A.M.I. niet. Parkeren is geen sinecure in die paar straatjes randje dorp. Toch bergen we ons karretje veilig en volgens de verkeerregels weg. In het Maison de Coullemont komen we meteen clubmaatje Ghislaine tegen, hier ook een vaste waarde, en een wandelclubje uit de Antwerpse rand (Mortsel). We zullen de ganse dag trouwens opvallend veel streekgenoten ontmoeten, allen tuk op heuvelachtige parkoersen.

Starten doen we onderaf de zaal voorbij het stemmige kerkje, genietend van een eerste uitzicht over stevig glooiende weilanden. We worden een krakkemikkig kasseibaantje opgestuurd langs en voorbij een manege waar een jumping wedstrijd plaats vind, drukte alom dus. Even verderop is het al peis en vree. Voorbij de drukke steenweg en de N25 gaan we geleidelijk klimmen richting Doiceau. Een stil straatje verder de eerste bosstrook die snel overgaat van klassieke loofbomen in populieren met hun frisgroene, zich ontvouwende blaadjes. Prachtige panorama’s ontrollen zich voor onze ogen terwijl we afdalen naar pas aangelegde aardappel akkers. Wandelen tussen de netjes opgehoogde lijntjes door tot de eerste rust in het clublokaaltje van A.M.I.. Deze eerste etappe was helemaal anders dan we gewend zijn en naar onze smaak stukken aangenamer om wandelen. Bemachtigen twee vrije stoelen en kunnen rustig aan ons koffietje nippen, hebben er zes kilometer opzitten.

Het extraatje dat de 30km hier aangeboden krijgt stuurt ons een kasseitje omhoog en onder de N25 door. We draaien linksop in het groen aan de rand van deze drukke verbindingsweg. Asfalt wordt onverhard en nattig, het regende hier gisteren blijkbaar pijpenstelen. Duiken onder de N25 door en keren langs de overkant weer naar Doiceau. De paadjes liggen er bijwijlen erg glibberig bij, stuk gereden door motorfreaks. Een pracht van een diep ingesneden, woeste, holle weg zet ons af halverwege de heuvel. We kunnen er genieten van een enig uitzicht met het donkere dorpskerkje op de voorgrond omgeven door grote vierkantshoeves. Daarachter, niks dan beboste heuvels. Wandelen langs de Ferme des Colombiers tot in de vallei gevormd door het mini riviertje Le Pisselet. De rust is dan niet veraf meer. Hebben er 11,7 prachtige kilometer opzitten.

Het is nog vroeg op de middag. Alhoewel we allebei nog nagenieten van de Brasschaatse kilometers van gisteren, beslissen we de verkorte lokale lus van 4,6km toch nog extra te lopen. Een tweede en laatste lusje rond de N25 dus. Na de pauze beklimmen we een derde en laatste keer het kasseitje, deze keer gevolgd door zijn bonkige broer bergaf tot de steenweg. De weide die de ganse heuvel inneemt is een geel tapijt van paardenbloemen, gewoon prachtig. Een stil straatje voert ons voorbij het stationnetje van Gastuche en dan volgt een magistrale platanendreef tot ver over de Dijle. Op de heuvel links een prachtig kasteel te midden de weilanden. Wij wandelen naar rechts een smal paadje op tussen twee heuvels. Links speelt de zon met licht over nu snel groeiende granen, rechts jong, nog winters ogend loofbos. Een pracht van een valleitje is dit. Het smalle wegeltje leidt ons langzaam naar boven en dan weet ik het weer. Hier waren we vorige week ook, randje Ottenburg. We duiken inderdaad hetzelfde bos in bij de Lange Heide maar blijven dit keer in de vallei. Frisgroen gras en een zee van bloeiende paardenbloemen laten ons grenzeloos genieten. Een tarmacje voert ons naar Florival (Archennes) waar we resoluut voor smalle paadjes door de Dijlevallei en zijn rietbegroeiing kiezen. De laatste rust ligt in de voetbalkantine van Pecrot. Vrijwel alle aanwezige wandelaars blijken uit de provincie Antwerpen te komen.

Even kijken naar de lokale ‘potstampers’ en we beginnen aan de laatste 8,5 km. Moeten een eindje de spoorbaan volgen, voorbij de vijvers en helemaal het dorp uit. Een stevige klim zet ons af op het plateau. Schitterende vergezichten vanaf de bosrand, daar kunnen we meteen van genieten. We zullen vrij lang over het plateau blijven wandelen, af en toe een duik nemend door een valleitje, en verder genietend van de heerlijke omgeving. Nethen ligt diep verscholen in de bossen. Het volgende klimmetje biedt ons het hoogtepunt van de dag. Knalgeel bloeiend koolzaad strooit kwistig met licht. Recht vooruit wordt het kerktorentje van Bossut in de verf gezet door een stralend zonnetje. De bossen richting Leuven ogen massief en donker. Dit panorama is eigenlijk nauwelijks met woorden te beschrijven en wij kunnen er minuten lang door waden, intens genietend van elk moment. Subliem is dit ! Nog voor we Bossut bereiken duiken we een heuvel af. Eerst een vettig strookje bos, vervolgens zanderige, keienpaden. Een laatste valleitje als een trechter aflopend met aan de overkant het kerkje van Archennes. Witte bloesems geven het groen geheel een extra cachet. Zo komt er een einde aan een werkelijk schitterende tocht.

A.M.I. biedt ons een zonnig, warm terrasje aan. Terwijl we van ons abdijbiertje genieten, ga ik inkopen doen. Er staat namelijk een kraam met verse geitenkazen en dan is de verleiding voor mij werkelijk té groot! Hier komen wij volgend jaar terug, zegt een koppeltje uit Boechout die hier voor het eerst wandelden. Daar zijn wij het meer dan volmondig mee eens. Le Brabant Wallon en A.M.I. hebben, samen met de weergoden, weer voor een schitterende wandeldag gezorgd. Linda’s snoetje glimt als we huistoe rijden, pretlichtjes staan in haar ogen. Wat een prachtig wandelweekend hebben wij weer achter de rug! Dure buitenlandse reizen zijn aan ons niet besteed, wij genieten steeds weer van de immense schoonheid van onze eigen contreien.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

20:56 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: waals-brabant, -a