25-03-18

25.03.2018 Adeps à Linkebeek (Holleken)

 

50 minuten wachttijd in Bruxelles-Midi, tja het kan verkeren. Maar dan gaat het snel. Een kwartier later verlaten enkele wandelaars de trein in Holleken, zo noemt ons station vandaag. Trapje af en meteen een eerste groene pijl. Ik weet het dan al, dit wordt een leuke tocht vandaag. Startlocatie Hoeve Holleken en het treinvolk bedankt de organisatoren voor de service. Na 31 jaar vinden zij het maar normaal dat ook voor ons gezorgd wordt, klasse ! Op pad dan , Adeps gaat Vlaams vandaag over Alsemberg en Dworp. Meteen een eerste kasseitje natuurlijk, zo hoort het in Vlaams-Brabant. Een eerste bosstrook ook, samen met de GR512. Trommelaar Specht slaat er de maat, zijn beter besnaarde maatjes zingen hun hoogste lied. Heerlijk zonnig wandelweertje, ik ben helemaal bij de les. Pittig tarmacje nu, mij heel bekend van vroeger eens fout gelopen. 15 en 20 gaan hun eigen weg en ik zal op één man na niemand meer zien de komende paar uren.

Heerlijke holle weg dalend tot de hoeve Ingendaal. Bij een dorpsrand kruisen een groep trekkers, met pak en zak mij. Ik stap van kerk naar kerk, parallel met een vallei. Blijkt nog steeds Alsemberg te zijn. De Diepestraat dan. Het kasseitje doet zijn naam alle eer aan. Heerlijke holle weg waarvan de metershoge bermen gekapt worden. Blijk een uurtje gelopen te hebben over de eerste vijf kilometer. Normaal voor Adeps. Laat de bewoning achter mij en kruis op en neer door akkers. Kom bij een diepliggend en snel vliedend riviertje uit. Mij heel bekend van de Leeuwse wandelvrienden. Heerlijk kuieren langs het water nu, richting Dworp, ik weet wat komen gaat. Het kasseitje van Solheide is een proevertje, de puist van de omgeving gekend als de Bruineput ligt te blinken. Onze gastheer heeft een wandelaar alternatief, de Wortelenberg. Zachtjes in den beginne en met het kassei venijn in de staart. Pff, stevig maar den ouwe kan het nog. Pauze nu, linea recta door de akkers met een mistig vergezicht. Groepje stokkenwandelaars voor mij, ik zal ze niet inhalen. Kasseitje dan, ligt hellend, vlakke wegen kennen ze hier niet. Schitterende afzink door de weilanden van Donderveld naar de volgende vallei. Dit is genieten !

Oeps, de Klutsstraat, kluts in de kuiten ja, stevige, potige korte klim tot de Tuin Der Onlusten, een kitscherig aandoende huisstee. Ik blijk in Beersel te zijn. Doorkruis de bewoning langs achterafjes en met de nodige kasseitjes. Prachtige strook dan langs weilanden met hoogstam voorzien van massaal veel maretak. Kom zo begot op de Alsembergse Steenweg uit. Duik naar Linkebeek en dan … onze gastheer kan er niet genoeg van krijgen … het Park Schavei. Een mix van bos en graspleinen, telkens weer op en neer en nog een keer. De knoken kraken maar we laten ons niet kennen. Moet trainen nu Annie & Chris mij uitgenodigd hebben voor de Mesa. Een laatste klim, een laatste kasseitje, hoog tijd voor een hotdog en steun aan de organisatie. Terug naar het perron dan, nagenietend van een toch wel leuke tocht. Het volgende Paasweekend staat volledig in het teken van onze eigen eersteling in Ottenburg, wandelen met pit net als vandaag dus.

 FOTOREEKS

 

 

19:22 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vlaams-brabant, -l

Commentaren

Patrick, aan uw verslag te lezen, inderdaad goede training voor de MESA. Troost u vriend, ben de lange zware tochten ook niet meer gewoon. We kunnen elkaar steunen (al kreunen), haha. De oudjes (want daar begin ik ook bij te horen) zullen dat wel doen, langzaam maar zeker ! Groetjes, Chris.

Gepost door: Chris | 25-03-18

Post een commentaar