Nederbelgen op wandel

Arendonk (Bladel) – 80 % regenkans en 5 Beaufort

Knokke – 20% regenkans en 6 Beaufort

Linda houdt meer van wind dan van regen en dus wordt het bezoek aan Adje geruild tegen een ‘shopping’ dagje in Knokke. Op de trein tussen Antwerpen en Gent hebben we een gezellige babbel met de begeleidster. Het kind is al van 03:00 in touw en houdt zich wakker door bij te kletsen. Charmant vonden wij het.

De trein Genk – Knokke zit vanaf Sint-Pieters afgeladen vol wandelaars. Ik schat dat zo’n honderd toeristen zonder frigobox in gespreide slagorde richting startzaal wandelen.  Daar worden wij ontvangen door de tappersploeg uit Brugge, joviaal en grappend als altijd. Verder voert ‘groen’ de boventoon, La Godasse Oupeye blijkt spoorslags op clubuitstap te zijn. We houden onze koffiepauze kort, willen persé de 32 km volmaken en het is al ruim over tienen. Trekken ons op gang langs een winkelpleintje en het Vlaamspad. Dra komen de, meestal witte, villa’s aan bod. We flaneren over laantjes afgezoomd met gekortwiekte knotwilgen. Lopen recht naar de zeedijk. Met de wind in ’t g.. gaat het richting duintjes en wuivend helmgras fraai gekleurd in geel en groen. Heel leuk is dit. De meeste afstanden mogen een ommetje maken door het begroeide achterland, lekker lopend over schelpenpaadjes. Hebben er een uurtje wandelen opzitten bij de klassieke tentrust, een wigwam die druk beklant is.

Na de pauze blijkt de zon in volle glorie onze gezel te zijn. Gaan een tegelpad op langs het strand met prachtig uitzicht over ’t Zeitje en zijn onstuimig schuimende golfkoppen. Nog steeds met ‘le vent en poupe’ gaat het richting Vliegend Konijn. Even knokken tegen het gierende geweld nu om het Zwin te ronden. Zijn blij een wat rustigere omgeving te kunnen opzoeken in de Zwinbosjes. Rechtover een parkeerterrein, in een natte weide, een tiental ooievaars op zoek naar lekkers. Ze vliegen verschrikt op en glijden als gestroomlijnde straalvliegtuigen op de sterke luchtstromingen. De 32 km gaat zijn eigen weg over de Internationale dijk (1832), zeg maar onderaf het Zwin. Bij De Witte Koksmuts een strookje asfalt en dan even omhoog. Mogen genieten, hoog en droog van het magistrale uitzicht over het Zwin en het binnenstromende water van het hoge tij. Schitterend is dit. Even geselt het vliegende zand onze snoeten en nek, we duiken strandpaviljoen De Zeemeeuw binnen. Geert en zijn vrouwtje doen er zich te goed aan lekkers. Wij volgen hun voorbeeld en bestellen een bord erwtensoep. Moeten even geduld oefenen maar worden beloond met een stevige portie zoete snert, heerlijk !

Met een flink gevulde maag lopen we door Cadzand-Bad en vervolgens vanaf het Sashuis langs een kanaal. Aan de overkant bouwen de Nederlanders een nieuwe stad, een immense werf is het. Over een schelpenpad lopen we randje Willem Leopoldpolder (1873) richting Retranchement. We pauzeren er in Buurthuis d’Ouwe Schôôle. Weten dat nu het zwaarste stuk komt. Stappen de bebouwde wereld uit over een fietspad, recht de winderige polder in. Voorbij een paar hoeves wacht het kasseitje van de Graaf Jansdijk. We dokkeren over de kinderkopjes, langs lager gelegen vissershuisjes, immer gerade aus, zeker twee kilometer lang. Linda’s geduld raakt op, ze wordt ‘een beuzz met vlooi-e’ wordt pissig van wind en kassei. Oef, we hebben het gehaald ! Het eerstvolgende tarmacje zet ons meteen af bij de laatste rustpost. Even pauzeren en op adem komen, zijn netjes binnen de vooropgestelde tijden.

De laatste etappe laat ons ‘le tout Knok’ bewonderen. Lanen en paadjes zijn steevast afgezoomd met knotwilgen. Villa’s zijn gebouwd onder het motto, groot, groter, grootst. In elke straat parkeermeters, kassa, kassa, al geldt dit vandaag duidelijk niet, geen vierwieler te bespeuren. Een paar bosjes met veel klimop zorgen voor afwisseling. Stilaan maken de kasteelheren plaats voor de woningen van het gewone volk. De finish komt in zicht. Met een geur van pannenkoeken in de neus genieten wij van een paar blonde Leffe van ’t vat. Wandelende Noordzeeboys verzorgen hun gasten uitgebreid. Treinen en bussen sluiten netjes aan, telkens met een kwartiertje wachttijd tussenin. Binnen de drie uur staan we weer in Hemiksem. Uit de reportage van Dirk Heylen kan ik opmaken dat Bladel van regen gespaard bleef. Het knaagt toch wel een beetje …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/220120...