02-11-11

29.10.2011 Les Spirous de Jemeppe-sur-Sambre

Heb het geplande Beyne-Heusay ingeruild voor Jemeppe-sur-Sambre. Deze laatste is makkelijker bereikbaar met het openbaar vervoer en ik kan er op het gemakje een 30 km afhaspelen. Het loopt echter al meteen fout bij het uitkomen van het stationnetje. De man voor mij lijkt zeker van zijn stuk, hij kent de weg naar de startzaal. Ik twijfel want de straatnaam klopt niet met mijn papiertje, maar volg gedwee. Al snel blijk ik een foute keuze gemaakt te hebben, hij kent helemaal de weg niet ! Ik neem het voortouw, vraag een paar keer bewoners om raad. Kom op het kruispunt van wegen waar ik wezen moet maar met een omweg van zeker 1 km. Gelukkig zijn de twee oudere dametjes die ook op de trein zaten ons niet gevolgd. Haast gelijktijdig vallen wij de bomvolle, kleine startzaal binnen. Brigitte (van Arobase) wordt mijn eerste bekende. Zij sukkelt nog altijd met een pijnlijke voet, wandelt slechts 14 km vandaag.

De parkoerstekening bekoort mij niet, lijkt veel straten te bevatten. Met lood in de schoenen ga ik op pad, een eerste heuvel op …inderdaad door straten. De toch wel groene vergezichten met her en der wat industrie maken veel goed. Een eerste veldstrook met plukken bloeiend koolzaad, een paar straatjes en vervolgens een stevige klim door een holle weg. De volgende straat loodst mij over de kim van de heuvel met leuke uitzichten over de vallei tussen de huizen door. Moet een drukke locale baan over en mag dan het bos in. Aanvankelijk lijkt het pad, dat parallel aan de weg loopt, een fantasietje van de parkoersbouwer. Gaandeweg wordt het breder, bezaait met keien ook. Het geurt er heerlijk naar omgewoelde aarde en flarden look. Stilaan zak ik terug naar de vallei en ga na ruim 5km mijn eerste stempeltje ophalen in ‘l’espace de l’homme de Spy’, verwijzend naar Neanderthalers die hier gevonden werden rond 1886.

De routepijlen wijzen naar een zebrapad zo’n honderd meter verderop. Blijkbaar keert de route aan de overkant van de weg terug tot rechtover de rustpost. Ik doe zoals de meeste wandelaars, steek meteen de baan over en duik het bos in. Loop zowat parallel met een spoorweg en riviertje l’Orneau, door prachtig geel verkleurende natuur. Vind het intussen vreemd geen splitsingsborden tegen te komen, wat nochtans zou moeten. Volg de stoet wandelaars langs weilanden en een grote hoeve. Loop tussen spoor en steenweg over tarmacjes naar het eerstvolgende dorp. Controlepost in een haast verlaten café, ik denk in Onoz te zijn. Loop gewoon door langs het kerkje en zijn wekelijkse markt. Volg met de ganse groep kerkwegels … en nog steeds geen splitsing. Kom meer en meer ‘marche’ pijlen tegen wat mij helemaal niet zint. En inderdaad …na twee uur wandelen sta ik weer in de startzaal ! Ra, ra wat heb ik fout gedaan ?

Pauzeer even op een bankje in de zon en vertrek opnieuw. Besluit de 10 km te volgen tot de eerste rustpost en dan te proberen de 14 km op te pikken. Ik heb een vermoeden waar mijn probleem zich voordoet. Onder een stralend zonnetje loop ik door de vallei en een recente woonwijk. Ben dubbel op mijn hoede geen markeringen te missen. Een stevige klim voert mij terug tot aan de steenweg annex bos van daarstraks. Kan ik toch een tweede keer genieten van dit mooie stukje parkoers. Bij het uitkomen van het groen zie ik het meteen. ‘aller’ staat naar links, de rustpost is rechts. De splitsing ligt pal op het zebrapad dat ik vanmorgen negeerde ! Eigen schuld, dikke bult, komt ervan al je je gedraagt als een kuddedier. Smikkel een boterham op gezeten in een bushokje, de kleine rustpost is mij te druk. Mag vrij snel beginnen aan een redelijk lange klim van 10 % richting Chapelle Montserrat. Meerdere snelle jongens razen mij voorbij. Ook zij zijn aan hun tweede poging bezig, het zebrapad eiste een hoge tol. We lijken wel en kudde ezels ! Voorbij de kapel en het prachtige vergezicht er omheen, duik ik over een kiezelpad naar een dorpje bij de rivier. Is inderdaad Onoz. Christian Boudart, die ik vanmorgen al even zag, doet er zich te goed aan een wandelaarsdrankje. Jij ook, vraagt hij lachend … ja dus.

Chris is met de auto tot de eerste rust gereden en maakt aldus toch nog het parkoers van de 21 km vol, ik keer terug richting finish. Slaag er in een afslagje te missen en wordt gelukkig terug geroepen door een drietal dametjes. Wat heb ik toch vandaag ! Prachtig overigens hoe ik nu langs de Orneau mag wandelen door het jonge bos. Vanaf de rustpost bij Spy loop ik dus dezelfde mooie etappe als daarstraks. Geniet er toch echt wel van. Vanaf het dorp ga ik parallel aan het parkoers dichter bij de spoorweg lopen. In gewandelde afstand zal het hem nauwelijks wat schelen, maar zo hoef ik geen twee keer dezelfde weg te lopen. En vermits ik vanmorgen vanaf het station ook al fout was, is de rechte weg naar de trein voor mij nu ook anders !! Haal een drankje op in de locale supermarkt en wandel door stille straten tot het perron. Was mij vanmorgen niet opgevallen dat het station aanleunt bij een industrieel complex om U tegen te zeggen.

Oh ja, mijn terugweg naar Hemiksem verliep rimpelloos. Op de bus kom ik Kim tegen, op terugreis van een Euraudax in Schilde. Ben keuvelend op een wip terug thuis. Volgend jaar staat Jemeppe terug op mijn programma, heb er wat goed te maken!   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/291020...

22:41 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -j

De commentaren zijn gesloten.