18-07-11

16.07.2011 De Vrolijke Tippelaars Vlissingen

Na een ganse week weifelen besluit ik toch te vertrekken op zaterdagochtend. De storing vanaf het westen wordt pas voorspeld vanaf 18:00, ik kan dus droog de finish bereiken. Reis half slaperig over Roosendaal tot de Zeeuwse haven- en badplaats aan de Schelde, heb dan ook een zware werkweek achter de rug. Vanaf Souburg blijkt het wegdek nat te liggen, dus toch een foute weersvoorspelling ? Ik blijk vrijwel alleen van de trein te stappen, op het verlaten stationsplein houden alleen enkele meeuwen mij gezelschap. Ik heb hier geen stadsplan nodig, ken intussen de weg naar de kanovijver haast uit het hoofd. Wandel voorbij een kleine industriezone en dito haven over de vaart van Walcheren richting woonkazernes. Geen mens kom ik tegen, alleen af en toe een auto. Loop voorbij het stadhuis met de skyline van de Vlissingse boulevard als baken. In het straatje onderaf de dijk ligt de startplaats. De drie dametjes van de inschrijfbalie hebben zich op het terras geïnstalleerd. Eentje wil absoluut niet op de foto, heeft geen vertrouwen in het internet. Ik publiceer die foto dan maar niet. En bakje koffie en ik ga op pad. Vind de zeelucht maar plakkerig, het zwerk oogt trouwens grijs en triest. Nauwelijks badgasten te bespeuren dus. Draai van de boulevard weg richting Nollestrand. Het zand ligt er hard bij dankzij een aftrekkende zee en wandelt dus lekker. Kustvaarders glijden voorbij op nauwelijks enkele tientallen meter afstand. Ze lijken zo het strand te zullen opvaren ! De eerste duintjes zijn pas weer ingeplant met helmgras. Rijen houten staken doen dienst als golfbreker. We zijn met een zestal wandelaars op pad. Zoals het in de routebeschrijving staat zijn er pauzeplaatsen genoeg dankzij de vele tavernen langs de vloedlijn, paviljoenen op houten palen gebouwd. De duinen worden van langsom hoger, groener ook, een prachtig uitzicht. Een radar draait rusteloos zijn rondjes, de vaarbewegingen van de Scheldermonding nauwlettend in het oog houdend. Voel ik daar de eerste druppels hemels vocht ? We vluchten met z’n allen paviljoen De Zeester binnen voor een koffietje. Zijn een uurtje onderweg.

Als ik terug vertrek, nu moederziel alleen, is ook het buitje over. Met een strakke wind in de rug loop ik verder over het strand, geniet best van mijn zeewandeling. Bij het eerste dorp stap ik even de dijk op. Ik ben in Zoutelande, in zijn winkelstraat ligt café De Fiets, maar dat is voor straks tijdens de terugweg. Ik duik opnieuw onderaf het brede strand op. Heb genoeg van het zandlopen en kies nu voor de plankjes die hier kilometers ver aangelegd zijn, de huurders van houten chalets ter wille. Om de honderd meter of daaromtrent staat nu ook een douche, iets wat ik de vorige jaren niet merkte. Mijn gezelschap bestaat vrijwel alleen uit rustende zeemeeuwen, die voor één keer hun snater houden. Kom bij de volgende radar uit en de tank uit de tweede wereldoorlog boven op de dijk. Dit is Westkapelle. Het dorp ligt gelijk of zelfs lager dan de branding, de hoge dijk heeft dus wel degelijk zijn nut. Ik loop zowat gelijk met de rode daken van de lage huizen. Een oude windmolen en vooral een immense vuurtoren beheersen de gemeente. In de verte de torens van Domburg. Bij torentje Westkaap verlaat ik het water en loop een ommetje door de polder om finaal het dorp binnen te wandelen en mijn stempeltje op te halen in het Polder- en oorlogsmuseum. Kies daarna een terrasje uit om even tot rust te komen. Ben ruim 3:30 onderweg voor denkelijk 16 km. Heb altijd al de indruk gehad dat de afstanden van deze tocht gemeten zijn in Zeeuwse mijlen.

Ik trek verder langs het marktpleintje waar een competitie ringrijden plaatsheeft. Koene ruiters, in het wit gekleed, sturen hun zadelloze boerenknollen in galop door een nauwe gang en proberen een metalen ring aan hun spies te rijgen. Een leuk schouwspel. Maar ik moet verder, door nauwe straatjes richting de Westkapelse Kreek. Een sterk aantrekkende wind heeft vrij spel over de langwerpige waterplas. Ik beuk mij langs zijn oever een weg landinwaarts. De regenjas gaat aan en weer uit, echt kwakkelweer, eerder herfst dan zomer. Wandel langs erg stille campings richting duinen. Moet onderaf een fietspad in het groen op. Krijg een stevige bui te verwerken, kort maar krachtig. Loop langs het kerkje Zoutelande binnen. Haast mij naar afspanning De Fiets want het hemelnat valt weer gestaag over me heen. Vind nog een plaatsje achteraan in het café en geniet er van een goeie Belgische bruine. Kijk angstvallig naar buiten, er lijkt geen einde aan de bui te komen. Dan maar weer de kaawee aan en ‘vort met de bok’. Moet nu een heel eind door een lange straat van vakantiewoningen tot het Vossenhol. Daar de trap op richting duinen. Wat nu komt is mijn favoriete deel van het parkoers. Voor het grootste deel van de laatste kilometers golft het parkoers lekker op en neer over de duinen, meestal op een tegelpad. Het is vandaag niet anders maar …hier is nauwelijks beschutting tegen regen en wind en dat zal ik geweten hebben. Van de hoge zee merk ik nog nauwelijks iets. Boten zijn schimmen in de mist, het water komt met bakken naar beneden. Druppels gejaagd door de strakke zuidwester geselen mijn gelaat, armen en benen. De zo geroemde vergezichten die moet ik er vandaag bij fantaseren. Schimmig zijn zowel de Schelde als het groene achterland. Ik kreun, ben intussen drijfnat in alle poriën, vecht koppig en met slecht karakter tegen de elementen. Krijg de kans een kortere route te volgen maar vertik het, zal tot de laatste meter uitlopen, mij niet gewonnen geven. Heb nog medelijden met fietsers die diep onder mij over het asfalt nauwelijks vooruit komen, hetzelfde gevecht als ik voerend.

Oef, eindelijk mag ik bij de recente aanplant van helmgras de duinen verlaten en het parkbos in. Raak het spoor van de gele krijtpijlen bijster, mijn routebeschrijving is nog nauwelijks meer als een propje papier. Dan maar op goed gevoel en zie, zonder omwegen bereik ik het bruggetje bij de kanovijver. Meld af klokslag 17:00, heb de laatste twee uur in de gietende regen gelopen. Moet nog naar het station, zeg ik tegen de dames die op mijn gewacht hebben. Een koppel uit Hengelo knikt bevestigend, wij ook. Zij gaan al maar, ik heb nood aan nat en straf. Interpelleer even wie de Tourrit gewonnen heeft. Ein Belgiër, zegt de Duitse toerist …Jelle dus, hartverwarmend als ik de replay beelden zie. Het geeft mij moed om de kleine vier kilometer langs de Schelde aan te vatten. Nog steeds zijn regen en wind een gesel. Heb mijn k-w geruild voor een poncho. Het onding vliegt in alle richtingen als speelbal van de zuidwester, dat ook nog ! Loop langs de Vlissingse kermis met meer helpers dan klanten en vervolgens helemaal alleen langs de stroom. De weergoden worden milder, lijken medelijden te hebben met de eenzame stapper. Kan aan het station meteen de trein op. Boemel naar Rosendaal, haast klappertandend want zonder verwarming en doorweekt. Gelukkig is het op de Amsterdammer en later op de bus naar Hemiksem wel warm. Ben toch maar wat blij die natte vodden te kunnen afgooien en een stevige hap te kunnen eten. Ben ondanks de ‘maar’ 30 km diep gegaan vandaag. Snak naar mijn bed …  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/16072011Vl...

23:02 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zeeland, -v

De commentaren zijn gesloten.