23-03-11

19.03.2011 Les Batteurs de Cuir te Evrehailles

Reis tot mijn verrassing als eenzame wandelaar van Antwerpen-Berchem over Brussel-Noord tot Yvoir. Geen andere stapper te bespeuren tot de trein in het Maasstadje zijn deuren opengooit. Het lijken wel mieren die uit de grond gekropen komen. Met 17 ‘marcheurs’ wringen we ons in vier klaarstaande wagens. Ik lijk de enige Vlaming te zijn, herken alleen ‘Mme La Juge’ en de man met het witte haar en dito snor uit Landenne. Het gedateerde dorpszaaltje blijkt wat te zijn opgeknapt. Ik sla er een babbeltje met een vinnige, joviale wandelaar uit Mortsel, wiens naam ik jullie schuldig moet blijven. Allebei zullen we de 30km wandelen, hij een straat en meer voor mij, aan een veel hoger tempo.

Ik start door de dubbele straat met de vele mooie huizen opgetrokken uit grijze natuursteen. Loop aldus naar een kasteelhoeve, het weiland afgezoomd met nog kale bomen weelderig versiert met maretak. Een prachtig begin. Wandel aldus het dorp uit, de weidse, golvende akkers tegemoet. De informatie die ik had van onze weermannen is duidelijk niet van toepassing op Wallonië. Het is grauw, fris met vallende mistdruppels. Leeuwerikjes en hun vrolijk gezang hoog in de lucht zijn het enige wat aan lente doet denken. De eerste runderen bevolken een wei, het eerste dorp komt in zicht. Opnieuw een beauty in die egale grijze kleur, van de kerk tot burgerhuizen oud en nieuw. Eerste stempeltje in Awagne, zo noemt het stille dorpje, stoppen doe ik er nauwelijks, heb nog maar 4,5 km op de teller staan.

Bij het verlaten van het dorp gaat de 12 km van de andere afstanden weg. Ik mag een stilletjes dalende assepiste op midden de stevig golvende weilanden. Kom dra in een bos uit, de drassige ondergrond vermengd met losliggende keien. Een niveautje hoger wandel ik langs de bosrand. Nou ja wandelen, het smalle pad ligt er papperig bij, het gaat van kwaad naar erger. Vorder heel voorzichtig, bijwijlen met een paar vingertjes tussen de prikkels van de weidedraad. Kan het kunst- en vliegwerk tot een minimum beperken en mag dan het plateau op. Langzaam klaart de mist op, worden de groene vergezichten weidser. Carrière de Leffe (privé) maakt het bord mij diets. De wandelaars mogen door een ‘tourniquet’ het domein van de cementfabriek op om Sentier Ste-Anne te vervoegen. Een pracht van een eenmanspaadje loodst mij door het prille groen richting vallei, schitterend. Krijg uitzicht op wat ik vermoed een klooster te zijn. Langs zijn ommuring daal ik tot in de vallei, langs de Abbaye de Leffe dus, want zo noemt mijn ‘klooster’. Hier loodst een ruime voetgangersbrug mij de Maas over en mag ik aan de overkant met de stroom mee langs een steenweg. Een pracht van een achterafje loodst mij Bouvignes binnen. Wandelend tussen oude muren krijg ik een schitterend uitzicht op de dorpskerk en hoog erboven een ruïne cadeau, heerlijk.

Tweede rustpost dus in Vieux Bouvignes na vrijwel 11 km. Een man uit het Truiense zit er alleen aan tafel. Vreemd, ik heb hem nog nooit zonder zijn vrouwtje gezien. Ga even mijn licht opsteken. Krijg het koud als hij mij vertelt dat ze net overleden is ! Ik wens je veel sterkte beste man … en blijven wandelen hé, het is een gezonde therapie. Zoals dat in het leven gaat, moet ook ik nu voort. Duik middels een minuscuul tunneltje onder de spoorbaan door en vervolg mijn weg langs de Maas. Niet voor lang echter, voorbij een kerkhof komt wat ik verwachte, een lange klim. Deze is vrij makkelijk voor Maas toestanden, met lang uitgesponnen haarspeldbochten gaat het door het bos naar de top. Het plateau is één weidse akker. Ik loop over een betonweg langs zijn rand tot het volgende bosstrookje. Hier duikt de 21 km terug de vallei in, ik moet links de bebossing volgen. Een beetje gladde, trapperige klim noopt mij tot even viervoeter spelen. Ik puf en zucht, ben het zwaardere werk niet meer gewend. Ben weer op het plateau en mag genieten van fantastische panorama’s. Bij een ‘gîte à la ferme’ spelen een paar Nederlandstalige kinderen, verder zie ik niemand. Loop nu een paar kilometers lang gans alleen door golvende, nog onbegraasde, weilanden en akkers met prille graan. Eén schitterende, imposante hoeve rechts van mij, verder niets behalve dan het gezang van leeuwerikjes. Zo heb ik het graag. Stilaan komt een kerktoren in zicht, de eerste hoeve kondigt een dorp aan dat Sommière zal blijken te zijn. Stille straatjes loodsen mij langs pachthoven en, hoe kan het anders, grijze kerk tot de rust in een modern zaaltje.  Ben aan kilometer 18, mijn keerpunt. Zoals ik meestal doe in Wallonië opteer ik ook hier voor een Juppeke en een cervelaatworst. Deze geurt naar look en smaakt zout. Opvallend hoe elke streek zijn eigen invulling geeft aan dit toch wel klassieke stukje charcuterie.

Intussen vallen vele bekenden binnen, op de retour van de marathon die hen tot Falaën bracht. Danny (Strombeek), Jean en Liliane (Anderlecht), Claude & Colette met hun maatjes. Ik breng ze aan het lachen met mijn verhalen over Maassluis, voor hen toch echt wel een andere wereld. Vertrek ondanks alles toch weer alleen. Moet een steenweg op, vechtend tegen een zure wind. Waar blijft die lentedag toch ? Passeer een paar imposante hoeves die omgebouwd zijn tot stoeterij. Van op de rand van dit plateau eens te meer een fantastisch, zei het mistig, panorama. Het tarmacje daalt stevig tot de weg naar de ruïne Crève-Coeur. Een buschauffeur verslikt zich in een scherpe bocht. Het achtereind van zijn voertuig raakt vast te zitten tegen de grond, een paar wielen draaien in het ijle. Ik wacht niet op de afloop van dit verhaal, er staat volk genoeg bij. Vervolg dus mijn weg tot net voor de ruïne en duik dan in slingers en trappekes over onverhard de vallei in. Beetje technisch dit, maar ik bereik als tweevoeter de kerk van Bouvignes en even verder de rustpost van daarstraks (22, 3 km). Claude en Colette komen na mij binnen en vertellen over een fantastisch uitzicht vanaf de Crève-Coeur. Ben blijkbaar iets te overhaast geweest.

De spanning stijgt in de groep, deze tocht is elk jaar weer letterlijk opgebouwd naar hetzelfde hoogtepunt. Maar eerst mogen we rustig kuieren langs de imposante Maas. Moet toch weer even slikken bij de vele knuffels die neergelegd zijn bij de foto’s van twee jongetjes die hier voor een paar jaar verdronken. Wandel voorbij een langwerpig eiland te midden de stroom richting barrage. Krijg een fantastisch, nu zonovergoten zicht op massieve grijswitte, loodrechte rotsen met bovenaan ook al grijze bebouwing …daar ligt ie dan, de Poilvache ! Bij het kerkje van Houx duik ik een steegje in. Het pad wordt meteen onverhard en ik mag klimmen langs een diepliggend, haast uitgedroogd beekje. Deze kant van de beklimming duurt wat langer, is makkelijker dan de noordkant en ook wel groener deze tijd van het jaar. In een rustig tempo klim ik metertje voor metertje steeds hoger, foto’s zijn strategische rustpunten al probeer ik te vermijden echt stil te staan. Bij de top Brigitte & Arobase, Peter, Willy en Mary, die al op de terugweg richting aankomst zijn. De klok tikt de minuten genadeloos weg. Ik geniet van het schitterende uitzicht, drankje in de hand, maar hou het kort. Korte babbel met Limburgse Mia, daar ga ik weer. Vals plat loodst mij tot bovenaan de heuvel en door de weilanden zet ik koers naar het dorp. Plof op een stoel in het zaaltje bij een paar Ijsetrippers, heb nog tijd voor een drankje. Serge brengt ons terug naar het station van Yvoir. Service voor de treinreiziger is bij onze Waalse gastheren steeds in het aanbod begrepen, waarvoor mijn oprechte dank. Mijn lange terugreis kan beginnen. Naar goede gewoonte lopen we wat vertraging op en mis ik mijn verbinding in Brussel-Noord. Geen nood echter, een smsje naar ‘taxi Linda’ met vermelding van het juiste uur van aankomst in Berchem. De 21ste eeuw is niet voor niets deze van de communicatie. Ik kijk terug op een prachtige tocht, een ‘light’ versie toch van deze klassieker. Morgen komt een heel andere omgeving aan de beurt. Ook bij het wandelen doet verandering van spijs eten. 

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/19032011Ev...

  

23:29 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: namen, -e

Commentaren

Hallo Patrick,

Wij waren er ook. Een prachtige wandeling niet !!!!!!

Jammer dat we elkaar niet hebben gezien.

Weer een prachtig verslag zoals gewoonlijk.
Vele groetjes
Sabine en Freddy

Gepost door: freddy en sabine | 31-03-11

Hallo Patrick,

Wij waren er ook. Een prachtige wandeling niet !!!!!!

Jammer dat we elkaar niet hebben gezien.

Weer een prachtig verslag zoals gewoonlijk.
Vele groetjes
Sabine en Freddy

Gepost door: freddy en sabine | 31-03-11

De commentaren zijn gesloten.