09-02-11

05.02.2011 Les Spartiates te Cortil-Noirmont

Onderaan de roltrap in het station van Gembloux staat een man te wachten. Wij herkennen elkaar van vorig jaar. Ik vraag hem of er nog plaats is in zijn wagen. Hij weet niet van enige reservaties, komt op vraag van de voorzitter elk halfuur naar het station eventuele wandelaars oppikken. Schitterende service dus van Les Spartiates en zo moet ik het opwarmertje van ruim 3 km tot het O(office) N(ationale) E(nfance) niet lopen. Het is redelijk rustig in de ruime, schoolse accommodatie van het Franstalige Kind & Gezin. Na de inschrijving bij de onvermoeibare ‘Patton’ op wie de leeftijd geen vat schijnt te krijgen en het obligate kopje koffie, ga ik op pad. Het daghet in het oosten als ik door het nog slapende dorp loop, een ingeperkt riviertje volgend. Wordt de heuvels en de weidse akkers ingestuurd naar het volgende strookje dorp. Even opletten hier. De pijl aangebracht op een afrastering wijst naar links maar in feite moeten we rond de omheining en gewoon rechtdoor, een modderig strookje trotserend tot een grote vierkantshoeve. L’Orne lees ik op het naambord bij het klaterende watertje, het zal een constante worden tijdens deze tocht. Op de betonnen verkavelingwegen heb ik de wind van achteren. Kan mij a.h.w. laten meedrijven op de lauwe zuchten tot de volgende gemeente zijnde Chastre. Een stemmig kerkje en een pracht van een dreef loodsen mij naar het plaatselijke kasteel. Deze strook liep ik al dikwijls. Weet dat er voorbij de spoorbaan een mooi stukje natuur volgt tot Blanmont … langs de weelderig kronkelende Orne. Wandel vervolgens langs het kasteel en een paar mooie, oude gevels naar het dorpsplein (Place de la Flechère) en de aftandse zaal Patria. Heb er 8,320 km opzitten …en dan is er uiteraard ook koffie.

Verlaat het dorp langs het Fortis Training Center en zoek opnieuw de Orne op. Niet voor lang echter. Een korte klim zet mij af bij bolle akkers en prachtige landbouw vergezichten met hoogspanningsmasten als bakens. Ben hier vrijwel alleen, de rust af en toe verstoord door een auto die voor ‘bison futé’ speelt. Een lange afdaling door nog kale akkers zet mij af bij Camping d’Alvau, zijn middeleeuws lijkende toren en …ja hoor, de Orne. Nu komt het mooiste stukje parkoers. Ik mag in de vallei blijven lopen, heerlijk over een zacht pad mee kronkelend met het snelvliedende water. Voetgangers en nat hebben er zelfs elk hun eigen tunneltje. Zo kom ik in Hévillers aan en stap de heuvel op tot Les Acacias voor de tweede rustpost na net geen 12 km. Loop gelijk door en duik naar een ander riviertje, La Houssière. Bij Tour d’Olga volgt een stevige klim. Eerst door een nieuwe woonwijk al ben ik niet zeker hier echt het parkoers te volgen. Komt toch goed want pik pijlen op waar de behuizing stopt. Het betonbaantje loodst mij hoog de winderige velden in. Loop er alleen met wind op kop het omgekeerde van voor twee jaar naar de prachtige kasteelhoeve van Le Chenoy. Bevind mij op het landbouwplateau van Court-Saint-Etienne en volg paadjes die gemarkeerd zijn als ‘sentier touristique’. Ben al een heel eind onderweg als een sparrenbos wenkt. Houthakkers zijn er druk in de weer de ondergroei van jonge berken te kappen. Ik kijk wel uit om uit de buurt van gekraak te blijven …het woordje ‘timber’ schijnen ze hier niet te kennen. Mag aan de overkant van het bos een trage afdaling door de bewoning van Court-S.-E. aanvatten om na een drassig mini valleitje steil te klimmen tot de rustpost bij de ‘jeu de boules’ in La-Roche-en-Brabant (19 km).

Vermits de taaie rakkers van de 50km hier een extra lus maken door de bossen van Villers-la-Ville, lijkt de kantine wel de zoete inval. Sabine & Freddy, Yvan Karmyn, Dirk Heylen etc. ze zijn er allemaal. Ik probeer mijn pauze toch binnen de perken te houden, wil tijdig ‘binnen’ zijn. Ga dus weer op pad langs het kleine stationnetje om dan te klimmen tussen villa’s tot het sparrenbos. Doorkruis het gehucht Sart, achterna gezeten door een drietal waaronder Dirk en Yvan. Ze hebben mij te pakken waar ik bij en prachtige vierkantshoeve kom met boskapel er recht tegenover op een helling. Tot voorbij deze bosstrook sla ik een babbel met Dirk, die dan een tandje bij steekt in de achtervolging op zijn Linda. Krijg op het plateau een kasseistrook te verwerken en even verder heuse diepe moddersporen. Maal deze af achter Davy aan die lichtvoetig zo van mij weg dartelt. Hij wacht mij op als de weg terug beton wordt en samen stappen we even later over bonkige kassei naar de Tour de Bierbais. De rustpost van Hévillers is in zicht (27,5 km). Ik laat de jonge Westvlaamse snaak gaan. Zijn tempo kan ik eventjes volgen maar dan gaan mijn oude botten protesteren.

Neem de tijd voor een pintje en vervolg mij weg, haast in het zog van Sabine & Freddy. Voelde ik mij deze ochtend niet echt kiplekker, de ogenschijnlijk onschuldige lichte koorts bezorgt mij nu stramme spieren. Mijn tempo stokt, ik loop door op ‘slecht’ karakter. We blijven onderaf de spoorweg wandelen tot …de Orne en klimmen vervolgens door natuurdomeintje La Colline de Penuel tot hoog boven de Ijzeren Weg. Mogen zodoende genieten van het prachtige uitzicht over de witte gebouwen van Domaine Al Poudre, waar de Orne dwars doorheen loopt. Vanaf hier zetten een paar kerkwegels mij terug af in de rustpost van Blanmont (30,74 km). Ik loop gelijk door, het dorp uit langs kerkwegels …recht naar de veldwegen door kale akkers. Wordt afgezet op een kasseitje langs de Ry d’Almez, een onooglijk beekje. Wandel vervolgens dwars door Perbais en opnieuw de kale akkers in. Deze strook was vorig jaar de eerste etappe vanuit Ernage en daar ga ik nu dus, in omgekeerde slagorde naartoe (36 km).

Het zaaltje ligt er haast verlaten bij, nog enkel bevolkt door een tiental lange afstand wandelaars. Nog een uurtje lopen, zeg ik tegen mijn Westvlaamse maatjes. Moeten met een ommetje door het dorp tot een spoorbrug die herinnert aan een veldslag in 1940. Daarna is het hotsen door de akkers tot Gembloux en een laatste stempeltje op zo’n 3km van de finish. Stoppen is er uiteraard niet meer bij. Ik ga de Ravel 147 op. Davy komt in omgekeerde richting terug op weg naar het station. Ruil de ‘gladde’ Ravel in voor bonkige kassei bij valavond. Niks is er hier nog te zien behalve ontluikende granen. Je hoort ook niks, zelfs geen kraai of kauw. Stalen vogels glijden haast geruisloos richting Bruxelles-Sud. In de verte een eerste bosje en behuizing. Daar brand de lamp, letterlijk en figuurlijk. Bereik netjes om 17:00 de finish en heb nog ruim de tijd voor een wandelaardrankje. Vriendelijke helpers brengen mij terug naar het station. Een topper is deze tocht niet daarom is de aan- en afloop naar en van het moois vanaf Cortil wat te lang. De vele stukken langs de Orne zijn echter zeker de moeite waard. De bereikbaarheid is tenslotte een belangrijk pluspunt voor treinreizigers zoals ik.    

FOTOREEKS 

https://picasaweb.google.com/nederbelgenopstap/05022011Co...

 

22:51 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -c

De commentaren zijn gesloten.