10-05-10

08.05.2010 Les Batteurs de Cuir Dinant

De trein van 06:12 wordt van de tabellen geveegd. Het zal toch niet waar zijn zeker ! Jefke kijkt mij vertwijfelt aan. De trein naar Brussel is heden uitzonderlijk afgeschaft wegens technische problemen, klinkt het door de luidsprekers. We gaan met z’n allen ‘boemelen’ tot Mechelen waar we de ‘direct’ naar Brussel en Charleroi oppikken. De verbinding naar Dinant, daar kunnen we naar fluiten natuurlijk. We maken van de nood een deugd en genieten van een paar koffiekes in het Brusselse Zuidstation. Zonder verdere problemen raken we toch, een uurtje later dan gepland, in Dinant. Het is tien minuutjes wandelen langs de Maas tot aan het casino en de ruime startzaal. Incognito zijn we hier allerminst, Tilly en Jean-Pierre staan al vertrekkenklaar. Even later komen de Voskes uit Vosselaar binnen, uiteraard onder aanvoering van Max en met een gastoptreden van Jo en zijn Madammen.

Het is zonnig weer als ik langs een rimpelloze Maas zuidwaarts vertrek. Voor het eerst dobberen er minuscule, pluizige ‘chippekes’ op het water. Het zijn opvallend kleine nesten, zo’n 3 tot 6 kleuters groot. Het aanhoudende koude weer zal hier wellicht de reden voor zijn. Ik stap voorbij de Rocher Bayard en onder de Pont Charlemagne door tot de eerste rustpost in Anseremme na 2,7 km. Te vroeg om al halt te houden, stempeltje pakken en wegwezen dus. De 12 km wordt langs de Lesse weggestuurd, de langere afstanden zoeken de overkant van de Maas op waar een lange klim ons wacht. Het eenmanspaadje in het groen is bezaaid met los en vast gesteente, wat tot enige voorzichtigheid noopt. Ik klim tot net onder het viaduct en dan wordt het pad wat vlakker. Mag nu kilometerslang kuieren door het Reserve Domaniale de Moniat. Frisgroen met een overvloed aan voorjaarsbloempjes in wit, blauw en geel. Heerlijk wandelen is het hier al verstoord het aanhoudende geraas van koning auto toch wel wat het plezier. Het parkoers loopt finaal toch weg van de autobaan en ik kan genieten van absolute rust en stilte. Zeker nadat de wandelaars van de 25 km mij verlaten hebben. Ik ben nu echt wel moederziel alleen. Bij het uitkomen van het bos wacht mij eerst een bolle, nog groene graanakker. Eens een verdieping hoger weidse vergezichten waarbij helgeel bloeiend koolzaad voor een schitterende zee van kleur zorgt. Heel in de verte een stoompluim, denkelijk afkomstig van de kerncentrale Chooz. Genietend loop ik het landbouwplateau verder af, enkel vergezelt door kwieke, fijne zangvogeltjes in bont verenpak. Verder niets, weids akkerland, een verkwikkend zonnetje en zwevend pluis dat mijn gelaat en neus komt kietelen. Vanaf de eerste boerderij en lui liggende runderen begint de afdaling en de bewoonde wereld. Rue de l’air pur, lees ik op het bord, wel heel toepasselijk hier. Van de gezonde buitenlucht komen blijkbaar heel wat mensen genieten, zij hebben de heuvel volgebouwd met chalets allerhande. Sommigen zijn piekfijn onderhouden anderen liggen er slordig, groezelig of zelfs verlaten bij. De scherpe afdaling zet mij af in Hastière waar ik het centrum binnenloop voor de rustpost van Ecole Ste-Anne na 12,1 km. Het lijkt hier wel de ‘zoeten inval’. Paashaas Paul verwent zijn wandelmaatjes met chocolade. Claude laat zich door zijn dametjes trakteren op taart. Clubmaat Peter is ook al van de partij net als Christian Godefroot. Allemaal zijn zij op de terugweg van Givet, het keerpunt van de 55km tocht.

Chris zal mij de rest van de tocht vergezellen. We zoeken meteen weer de Maas op en lopen nu stoomafwaarts langs de stroom, voortdurend in het prille groen. De spoorbaan ligt er verlaten en verroest bij, een klein huisje staat op instorten. We vergapen ons aan de prachtige rotspartijen die loodrecht ten hemel wijzen. De doorkijkjes over het water en de beboste heuvel aan de overkant zijn schitterend. We genieten allebei van deze prachtige streek. Een tarmacje en wat achterafjes loodsen ons naar de rustpost van Waulsort (17 km). Effe bijtanken en weg zijn wij. Samen met ‘la bande à Claude’ mogen we nog eens uitgebreid genieten van die schitterende Maasvallei. We verkennen er de beide oevers van, een barrage brengt ons van de ene naar de andere kant. Nu wordt het leuk, zegt Chris. Ik noteer de Chemin des Crétias. Vanaf het perkje met geurende daslook gaan we klimmen. In de beginne behoorlijk steil en ik trap dan ook meteen op mijn adem. Chris is mij duidelijk de baas en zal mij boven opwachten. De helling wordt wat zachter en ik vind terug een behoorlijk tempo. Weilanden staan vol gele paardenbloemen. Een kudde runderen wil blijkbaar graag mee en komt in plompe galop aanzetten. Ze zien vrij snel het nutteloze van hun inspanningen in en kijken ons lui achterna. Het stille dorpje Falmignoul ademt dat typische Ardeense uit, mede dankzij zijn veel huizen in grijze natuursteen. De parkoersmeester laat ons nog even genieten van een klaterend beekje en dan wacht de rustpost na 22,4 km.

Een tarmacje voert ons naar het hoogste punt van de omgeving zodat wij nog eens kunnen genieten van immense landschappen, gedomineerd door het alom tegenwoordige bloeiende koolzaad. Stilaan zetten we de afdaling in. Een slingerend tarmacje stuurt ons de heuvel af, voorbij een weide met hoogstam in bloei, tot Pont-à-Lesse. Er is opvallend weinig activiteit op de rivier, de temperaturen zijn nog te fris voor waterplezier. Wij kunnen genieten van een heerlijk paadje tussen spoorbaan en het klaterende water. Het is wel opletten waar je de voetjes zet tussen uitstekende boomwortels en rotsblokken. Af en toe houden we even halt om de schoonheid van de rivier en zijn groene omgeving te laten doordringen. Zo bereiken we de laatste rustpost in Anseremme. Lopen tenslotte dezelfde 2,7 km van deze morgen terug naar het casino. Al is het dan hetzelfde pad, toch zijn de uitzichten over de Maasvallei en zijn vele rotswanden totaal anders. We vallen binnen in een bomvolle zaal. Chris moet er meteen vandoor wegens familiale verplichtingen. Ik geniet nog even na bij een Leffe Blonde en haast mij dan ook naar het station. Heb nog een heel reis voor de boeg. Kijk voldaan terug op een heerlijke Maastocht die op de keper beschouwd niet eens lastig was, tot wel uitzonderlijk voor de streek.

 FOTOREEKS

http://picasaweb.google.nl/nederbelgenopstap/20100508Dinant

14:48 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -d

De commentaren zijn gesloten.