22-03-10

20.03.2010 Les Batteurs de Cuir te Evrehailles

Jefke leeft met een klok in de buik, hij heeft nog nooit zijn trein naar een wandeltocht gemist. Ook vanmorgen is hij netjes op tijd en reizen we samen gezellig keuvelend over Brussel naar Yvoir. Was ik van plan de vier kilometer lange klim naar de Rue du Sto te voet af te leggen, er is nog net één plaatsje in de klaarstaande auto’s. Kan dus mee gemotoriseerd naar boven. Het mij als aftands bekende zaaltje heeft een opknapbeurt gekregen en oogt veel helderder, luchtiger, ruimer. Best wel leuk. Jef vertrekt vrij snel, hij wil de 40 km nog volmaken en toch tijdig terug naar Antwerpen afzakken. Ik ben te traag voor al dat stapgeweld en kies voor een rustiger 30km. We spreken af samen terug te keren naar het station van Yvoir om 16:30.

Bij winderig maar droog weer stap ik het dorp uit op het plateau langs de Rue Jauviat, volgens Jef de kortste weg naar Yvoir. Tussen de bewoning door de eerste prachtige vergezichten over de Maasvallei enerzijds en een steengroeve aan de andere kant. Het straatje loopt dood en gaat over in een bospad. Gestaag daal ik het dal in over het bijwijlen gladde mospad tot de eerste huizen van Yvoir. De laatste paar honderd meter zijn trapperig en behoorlijk steil. Wandel over riviertje de Bocq tot de eerste rustpost na 3,7 km. Veel te vroeg om te pauzeren en ik loop gelijk door. Noordwaarts gaat de reis nu, langs de spoorbaan richting Rochers de Fidevoye. Een tunneltje gebouwd voor dwergen stuurt mij naar de andere kant van ‘den ijzeren weg’ en langs de Maas. De lome stroom heeft een merkwaardige diepgroene kleur. Het begint druilerig te regenen, bergbeklimmers wachten geduldig tot de bui over is om aan hun hobby te beginnen. Met vlotte tred over het vlakke lopend, geniet ik van de prachtige omgeving met zijn beboste rotsen, her en der een kasteeltje bewonderd. Een kloostertoren en eilandjes in de Maas kondigen Godinne aan en de tweede rustpost na 8,9 km. Tijd voor een koffietje. Krist komen binnen lopen, die is al op de terugweg. Heeft zijn zevenmijlslaarzen uit de kast gehaald ter voorbereiding van Welkenraedt volgende week. Hij werk gauw een colaatje naar binnen en zoeft er weer vandoor.

Krist beloofde mij vuurwerk tijdens het vervolg van het parkoers en dat zal ik dra merken. Een tweede dwergentunnel loodst mij opnieuw onder de spoorbaan door. Begin met een klim het dorp uit. Rechts een weiland met oude hoogstam, hun kruinen vrijwel dichtgegroeid met maretak, werkelijk prachtig is dit. De langere afstanden gaan linksop bij een Chapelle St-Roch, het echte feest kan beginnen. Het eerstvolgende tarmacje doet mij de plaatselijke Ste-Dorothée aanroepen. Ben dat steilere werk niet meer gewend en zoek de kleinste versnelling op mijn 4x4. Draai het bos in voor minder steile werk maar er lijkt geen einde aan de klim te komen. Zwetend uit al mijn poriën bedenk ik dat dit mijn vagevuur is en dat zo meteen St-Pieter met zijn sleutelbos zal staan zwaaien. Niks van dit alles echter. Het pad wordt vlakker, de ondergroei van helgroene mossen vervangen door half vergane bruine varens. Chêne à l’image staat er bij een pracht van een eik met ver uitgewaaierde takken. Ja, hier kan je wel het één en ander bij fantaseren. Dromen zijn bedrog, ik stap naarstig verder, stilaan terug de heuvel af naar een pracht van een vallei. De eerste straat noemt heel toepasselijk ‘sous les bois’ Het eerstvolgende pad mocht best ‘dans la boue’ noemen. Ploeterend en glijdend raak ik er doorheen en wandel tot bij het schooltje in Mont. Een afdakje doet er dienst als rustpost, ik heb er 13,6 km opzitten.

Het lijkt wel of ik hier een thuismatch speel. Ken alle, vlaamse, wandelgoden die hier rond de tafel zitten. Van Xavier tot Luc (Leuven), van Jean-Pierre (Puurs) tot Viking, ze zijn er allemaal. Enkel het vrouwelijk schoon laat het een beetje afweten. Geen Jacqueline en uiteraard evenmin Tilly of Linda. Het lijkt wel ‘venten ondereen’ vandaag. Geen 40 km dus voor mij vandaag en ik keer in het zog van Xavier op mijn stappen terug. Passeer een merkwaardige kerk zonder dak of toren. Links van de weg een diepe kloof, ‘le trou de l’église, 78 meter diep. De regen heeft intussen plaatsgemaakt voor een stralend zonnetje. Ik zwoeg mij de volgende steile klim op, rechttoe rechtaan. Wordt beloond met een onwaarschijnlijk mooi uitzicht over felgroene weilanden en donkere sparrenbossen. Vermoed dat het dorpje verderop Maillen is en recht vooruit het ziekenhuis van Mont-Godinne. Zet de afdaling in langs de bosrand over een pad afgezoomd met verwilderde hagen. Even een stukje asfalt en ik wandel dwars door de universitaire campus. Nog even een strookje bos en ik duik terug de Maasvallei in. Er hangt een verstikkende rookwolk. Is er eentje aan de overkant ‘zijn schoonmoeder’ aan het opstoken. Moet vast een kreng geweest zijn, bedenk ik met binnenpretjes. Ook het Maaswater wordt opgevrolijkt door het zich spiegelend zonnetje. Drukdoende ganzenparen zorgen voor het klankspel. Licht en klank dus voor de genietende wandelaar. Ik loop vrolijk de rustpost van Godinne een tweede keer binnen na 18,9 km. Jefke zit mij warempel al op de hielen, die heeft er al 9 km meer opzitten. Ik zweet toch wel een beetje zegt hij verontschuldigend. Er is aan die kerel de laatste tijd weer geen houden aan.

Ik vertrek eerst, ben hier duidelijk de traagste vandaag. Mag terug het tunneltje onderdoor en langs het weiland met de maretak aan een volgende stevige klim beginnen. Hoe vettiger, hoe prettiger deze keer. Luc stoort er zich niet aan en komt voorbij geraasd. JP haalt mij in helemaal bovenaan de helling bij een prachtige vierkantshoeve waar wij bij vorige edities al eens rust hadden. Voorbij de steengroeve wacht een lange afdaling terug het Maasdal in. Samen met Luc, JP en Jefke vorm ik en los/vast viertal. Bij het bereiken van de eerste huizen deelt de parkoersbouwer nog een plaagstoot uit. Even pittig klimmen en vervolgens de duik naar de rustpost. Mijn maatjes storten zich met ware doodsverachting de diepte in. Het is mij wat te glibberig en als een Houten Klaas bereik ik even later ook het schooltje in Yvoir. Nog een kleine 7 kilometer te gaan. Uiteraard vertrekt ‘de slak’ opnieuw eerst. Ik zoek terug de Maas op voor een lange rechte lijn zuidwaarts richting Houx. Het venijn van deze etappe zit hem in zijn staart. Onze Poggio noemt vandaag Poilvache. De parkoersmeester kent geen genade. Hij kiest voor het onverharde pad dat in één ruk naar de top leidt. Menig wandelaar voor mij last tijdens de beklimming één of meerdere korte pauzes in. Ik niet …ik maak strategische foto’s ! Ben toch blij als ik de top bereik. ‘ah la vache’ zeg ik tegen de lachende helpers, een Waalse uitdrukking voor ‘verdomd zwaar’.

Ik blijf even staan om te genieten van het fantastische panorama met diep onder ons de Maas en zijn eilandjes, omringd door metershoge heuvels en verderop golvende akkers. Vanaf de Forteresse uit de XIII eeuw stuurt een tarmacje ons nog een ietsje hoger de heuvel op. Dra komt de kerktoren van Evrehailles over de kim piepen. Het is nu uitbollen naar het dorp met z’n vele huizen in grijze of bruine natuursteen. Stap rond de klok van vieren het zaaltje binnen, goedbevolkt met o.m. de buswandelaars uit Langdorp. Ik voeg mij bij Xavier, Alfred en Lou. Even later vallen ook mijn makkers van onderweg binnen. Wij vertellen Luc van ons plan om de eerste vier kilometer van het parkoers opnieuw af te leggen richting station van Yvoir. Ook hij ziet dat wel zitten en dus gaan we als drietal op pad. We zijn ruim op tijd voor de trein van 17:28. De NMBS zet ons feilloos af in Brussel-Noord en Antwerpen. Luc koos in Ottignies al voor de binnenweg naar Leuven. Neem afscheid van Jefke, we hebben elk andere plannen morgen. Kan terugkijken op een prachtige tocht, een heerlijke combinatie van de Maasvallei en de zware klimmen in de heuvels er rond. Ben dan ook heel tevreden nog eens naar hier te zijn afgezakt. Het zal zeker niet de laatste keer geweest zijn.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

23:03 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -e

De commentaren zijn gesloten.