15-03-10

13.03.2010 Trekplosters Zellik

Geen Jef te bespeuren in Berchem-station, die heeft denkelijk een vroegere trein genomen. Hij had de 50km gepland, ik hou het bij mijn vertrouwde marathon. De vriendelijke buschauffeur zal ons afzetten bij het begin van de omleiding vanwege de marktdag in Zellik. Langs de Leopold II-laan, de basiliek van Koekelberg en de Charles-Quint rijden we Brussel uit. In een vorig leven kwam ik hier alle dagen, nu lijkt het een eeuwigheid geleden. Samen met een wandelaar van Spitants Namur rep ik mij naar de startzaal. Mijn eerste bekenden zijn Chris & Anny, die hier een klein toertje komen lopen en vervolgens naar Liban’s Ronse trekken . Ook Davy en natuurlijk Eddy & Liliane maken hun opwachting. U raadt het al …ik kom weer moeilijk op gang.

Een eerste lusje leidt ons in een ruime bocht rond het Zellikse centrum en zijn marktdrukte, de Galgenberg op (een molshoopje) tot bij de prachtige witte St-Bavokerk. Ben nog maar twee kilometer ver en stop dus niet. Een eenmanspaadje loodst mij naar en over de E40. Het eerstvolgende straatje, slordig gegoten asfalt als was het een lappendeken, voert mij naar het imposante kasteel van Groot-Bijgaarden. De bijhorende ruime vierkantshoeve is omgevormd tot paardenstallingen. Een leuk kasseidreefje is enkel aan de afstandenstappers gegund. Het zet mij af in de Gossetlaan. Na de bedrijvenzone passeer ik het station van Groot-Bijgaarden. De bebouwing neemt hierna af, het tarmac lopen blijft evenals het geraas van koning auto over de Brussels ring. Grondgebied Dilbeek krijg ik wat groen onder de slof geschoven met de Eikelenbergstraat en even verder de Oude Eikelenberg. Lichtgolvend op en neer dansen. Stilaan wenkt puur natuur als ik hoog boven de Wolfsputten uitkom. De parkoersmeester loodst ons door de minst natte gedeelten van het domein, waar we over balken en vlondertjes lopen, al blijft de modder verrassend tot een minimum beperkt. Kromsnavels maken een hels kabaal boven mijn hoofd, verder absolute rust en stilte, wandel hier gans alleen. Het volgende, met wilgen afgezoomd valleitje, dient zich aan. Het mond uit in een vijver waar ganzen mijn aanwezigheid niet op prijs stellen en dat blazend van op afstand duidelijk maken. Ik loop onder de brug van Dilbeek station door en even verder ligt de rustpost van Don Bosco. Heb er bijna 14km opzitten, een afstand die ik zelden in één keer overbrug. Tijd dus voor een kop koffie en vooral …een stoel !

Davy en de Spitant zijn voor mij terug op pad. Zij gaan beiden voor de 50km en hebben dus meer haast dan ik. Kerkwegels loodsen mij Dilbeek uit, het landelijke St-Martens-Bodegem en St-Ulriks-Kapelle in. De Lindenberg, Ten Broek, veelal tarmacjes door het glooiende Pajottenland. De Wallenweg zet mij af bij het oude kerkje van St-Ulriks. Ben zo het dorp weer uit, voorbij een kaboutertuin, om vervolgens een afdaling in te zetten door open veld. Een tweede eenzame wandelaar haalt mij in en vraagt of ik foto’s maak voor Beneluxwandelen. Als ik positief antwoord verteld hij mij dat Jimmy en Nestor hem in Schelle verteld hadden over onze site. Zijn beoordeling is overtuigend positief, wat ik natuurlijk in dank aanvaard. Samen stappen we het Castelhof binnen na 20,6 km. Ook hij zal voor mij vertrekken want een ietsje sneller. Bedankt voor het schouderklopje beste vriend. Weer loop ik langs een station, deze keer dat van St-Martens-Bodegem. Dra volgt een prachtig stuk parkoers, het Vierbekenpad …inderdaad langs een beekje, dat mij niet helemaal zuiver lijkt. Leuk wandelen uiteraard wel. Daarna volgen terug verkeersluwe tarmacjes langs een mix van oude hoeves en nieuwbouw woningen. Het parkoers blijft intussen opvallend vlak. Spoorwegbruggen zijn steevast werven, ter verbreding van de bestaande infrastructuur. Kunnen de treinen over een paar jaar eindelijk allemaal op tijd rijden. Een korte klim voert mij naar het Schepdaalse trammuseum en een kilometertje of zo verder naar de rustpost bij de lokale sportterreinen (26 km).

Veel bekenden hier, Jefke en zijn Duvel, de Doetjestweeling Clement en Daniel, Raymond en Claire. Ik sluit weer eens de rij. Zachtjes dalende kerkwegels voeren mij terug het dorp uit. Krijg een prachtig uitzicht over zuidwest Brussel cadeau t.e.m. de mast van Sint-Pieters-Leeuw. In het dal ligt St-Gertrudis-Pede. Het parkoers maakt een ommetje langs de watermolen op de Pedebeek. Hierna gaat het niet meteen naar St-Anna, dat zou te snel wezen. We worden de nog kale velden ingestuurd, grondgebied Itterbeek. Klimmen daarbij zachtjes zodat het noordwaarts uitzicht alsmaar breder en fraaier wordt. Moeten opnieuw de vallei in tot bij het stemmige kerkje van St-Anna-Pede. Net om de hoek de klassieke caférust (32,5 km). Ik kijk stomverbaasd op bij het binnenkomen, het interieur is compleet vernieuwd in zachte paarse tinten. Net een maand geleden, zegt de bazin fier, de vorige uitrusting was meer dan tien jaar oud. Mag nu het Bruegelpad op, met reproducties van zijn meesterwerken langs de route. Zachtjes klim ik tot voorbij de ‘luchtbellen’ sporthal naar centrum Itterbeek, waar Mr. Valckeniers thuis is. De Jonkerbosstraat stuurt mij opnieuw de velden in. Wandel hoog boven het Kluizenbos door tot aan de ruïne van een boerderij. Het wilgenvalleitje van daarstraks doemt terug op en tenslotte Don Bosco, mijn laatste rustpost (38,5 km).

Loop binnen de vooropgestelde tijden maar heb geen overschot. Drink een glaasje moed (Jupiler) en begin met een stevige klim tot Hoogveld aan de laatste vier kilometer. Een paar lange straten verder sta ik opnieuw aan het kasteel van Groot-Bijgaarden. Nu gaat het in gestrekte draf richting klaverblad, erop en erover zeg maar. Een kort stukje bedrijvenzone, een laatste veldweg, de aankomst wenkt. Ben nog net op tijd om het team van voorzitter Wilfried uit te zwaaien. Nog even de dorst (en goesting) doorspoelen met een Duvelke en hop naar de bushalte. Jefke en Luc staan er nog te wachten. Samen reizen we in een overvolle bus (bruin van ’t volk) tot het Noordstation. Luc reist verder naar Leuven, mijn compagnon en ik tot Antwerpen. Morgen kiezen we alle drie voor een andere richting. De eerste afspraak wordt denkelijk Evrehailles. Namijmerend op de bus naar Hemiksem bedenk ik dat de Trekplosters ons een leuke tocht aanboden vandaag. Verrassend vlak ook voor het Pajottenland. Ondanks de concurrentie van Ronse en Hody haalden zij nog zo’n 150 afstandenwandelaars. Niks dan tevreden geluiden trouwens ter aankomst. Een verdiende beloning voor het goede en zorgvuldige werk. Tot bij een volgende gelegenheid beste Trekplosters.

 FOTOREEKS

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...

22:20 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-brabant, -z

De commentaren zijn gesloten.