Nederbelgen op wandel

De Amsterdammer van 07:00 is afgeschaft. Geen nood, ik neem vijf minuutjes later het ‘boemelke’ naar Roosendaal. Kan ik de aansluiting zo’n halfuur later halen. Helaas, tussen Essen en Roosendaal blijken alle seinen aan overgangen verstoort. Het gaat dus stapvoets tot het eerste Hollandse station, weg aansluiting twee. Dan maar weer een halfuurtje geduld oefenen. Dit treintje is ruim op tijd maar moet even plaats ruimen voor de volgende Amsterdammer. Eindresultaat, ik kan pas om 09:45 starten voor mijn 40km, ingekort tot 38,5, zo win ik al een kwartiertje. Krijg een geschreven waarschuwing mee dat de bepijling naar best vermogen werd uitgevoerd vanwege het barre, lees natte weer.

Laat mij de eerste paar kilometer leiden door die enkele voorgangers. Loop echter vlugger en zodoende redelijk snel op mezelf aangewezen. Ben intussen de rotonde met de merkwaardige beelden voorbij en heb een hele lus gemaakt langs bevroren plassen randje Rotterdamse Ringweg. Passeer een aantal roze geschilderde flatgebouwen. Kijk eigenlijk met één oog naar de omgeving van parken, reigers en kleine zangvogels, met het andere speurend naar pijlen. Hou niet zo van routebeschrijvingen. Loop voorbij kinderboerderij De Kooi en vervolgens verder door het groen langs het Rotterdams crematorium. De ideale laatste rustplaats voor wandelaars, bedenk ik een beetje cynisch. Even verder, waar de 10 km van ons weggaat komt een man met de fiets voorbij. Hij blijkt de parkoersbewaker te zijn die, met routebeschrijving in de hand, strategische punten van frisse pijlen voorziet. De man zal van onschatbare waarde blijken te zijn op het punt waar 10, 15 en 40 km elk hun eigen weg gaan. Veel foutlopers kom ik hier tegen. Kan iedereen de weg wijzen behalve mezelf. Geen enkele aanduiding voor de 40km meer. Bespreek de situatie met de bewaker en we zijn dezelfde mening toegedaan, dus volg ik die en het blijkt correct te zijn. Ben nu dus echt alleen in mijn zoektocht naar witte en gele markeringen. Ze zijn soms zo flets geworden dat je er met je neus bovenop moet staan om ze te zien. Er zit ook geen logica in, dan weer links van het pad, dan weer rechts, soms op bomen en paaltjes. Maar ik was gewaarschuwd, er werd gepijld waar het kon vanwege sneeuw en ijs eerder deze week. Loop intussen leuke stukken langs vele waterpartijen en door bosjes. Weet dat ik bij de Pendrechtse molen moet uitkomen en dat klopt ook perfect. Een kleine kudde schapen bewaakt er een bruggetje. Het zijn bange haasjes want ze gaan zelfs voor mij op de vlucht. Zou ik er uitzien als een boze wolf ? Ik loop de bebouwing binnen van de Charloisse Lagedijk. Zo’n 400 meter verderop de eerste verzorgingspost bij Sinkeltje. Krijg er een beker heerlijke bruine bonensoep met rookworst aangeboden. En of dat smaakt na ruim 11 km spoorzoeken.

Ik ben intussen zo ongeveer twee uur onderweg en neem de tijd voor een gezellig praatje met de vriendelijke dames van de post. Komt daar een koppeltje aan die de 10 km denken te lopen. Zijn dus op de 25/40 verzeilt geraakt ! Ik laat ze achter in de goede handen van de verzorgers en zet mijn reis verder. Passeer, nog steeds op de dijk lopend, het bordje Smitshoek en even verder de Zuider kapel. Duik dan een park in waarboven de metrolijnen lopen. Treurwilgen krijgen voorzichtig een gelige kleur, wat verder staan de eerste sneeuwklokjes barstenvol verlangen om te bloeien. De lente is in ’t land ! Ik weet van vroegere tochten dat er nu een saai stukje komt. Tussen drukke verkeersader en metrolijn ga ik het fietspad op, een kleine twee kilometer ‘gerade aus’. Vervolgens langs de steenweg die recht naar de Rhoonse sporthal leidt. Gevoelsmatig weet ik dat het nog te vroeg is voor het rusten aldaar. Vijftig meter voor de hal wijst een pijl met markering 25 km rechtdoor. Effe zoeken en tekstblad erbij halen. Ja inderdaad, ons parkoersbouwer heeft sadistische trekjes en stuurt de ‘grote jongens’ weg. Ik ga hier een extraatje lopen van zo’n drie kilometer met als beloning heelder delen van natuurdomein Valckestein. Wandelaars zie ik in de verste verte niet meer. Wel reigers en nog eens reigers, eentje bij elke beek en elke plas. Zitten zij daar stilletjes fotogeniek te wezen of luid krassend als vorm van protest wegvliegend. Deze omgeving is mij natuurlijk niet onbekend, was hier voor een paar weken ook. Krijg toch heel andere delen van het domein onder de sloffen geschoven waaronder domein De Huijters. Zo bemerk ik pas heel laat dit ik eigenlijk de omgekeerde route loop en bij Kasteelgaarde Rhoon en zijn kerk met scheve toren uitkom. Wordt op een leuke manier door het domein en de aanpalende straatjes geloodst tot bij de sporthal. Heb er 21 km opzitten, tijd voor een natje en een droogje.

Heb mijn routebeschrijving meer dan nodig om het dorp uit te komen. Het spoorzoeken valt mij hier niet echt mee. Ben een beetje teleurgesteld als ik niet langs de Oude Maas mag lopen maar over het fietspad van de ellenlange Albrandwaardseweg. Bij vv PSV Poortugaal ga ik weer even de mist in. Verwarring in mijn hoofd tussen Zuid-Hollands en Belgisch nederlands. Terwijl de lokale doelman horizontaal dient te worden afgevoerd, pik ik het juiste spoor terug op. Slechts enkele tientallen meter scheiden mij nog van het water. Het fietspad zet mij af bij het Rhoonse jachthaventje en dan kan het echte feest beginnen. Mag de Rhoonse grienden in, wandelgebied waar ik verliefd op ben. Bij laag water loop ik mateloos te genieten op het smalle dijkje tussen de boompjes die de gekste vormen aannemen. Parasietbegroeiing zorgt voor een groene kleur. Sommige boompjes lijken wel hippies met een lange, krullende haardos. Ik fantaseer er maar op los. Ik ruil de grienden in voor een kort stukje asfalt tot golfterrein de Nieuwe Polder. Neem een korte extra pauze op een bankje bij de balletjeskloppers. Onze parkoersbouwer heeft hier een leuk extraatje dat ik nog nooit eerder liep. Ik zet mijn weg verder tussen golf en Oude Maas langs domein ‘Klein Profijt’. Een leuk paadje tussen verwilderde natuur, als contrast met de gemillimeterde golfbaan. Voorbij het sportterrein komt dan eindelijk de stroom aan de beurt. Een stralende zon laat mij genieten van een eerste prille lentestoot, terwijl ik over de grasoever loop, nog steeds op mijn dooie eentje. Wat is dit zalig ! En het is nog niet gedaan, de eenarmige brug randje Carnisse Griende is het volgende feestelijke wandelpad. Dat de kilometers wat kort opgemeten lijken kan mij geen ene moer schelen. Het is een zaligheid door dit gebied te mogen wandelen. Ook zo anders bij laagwater als voor een paar weken bij inlopende vloed. Uiteraard komt er een einde aan het feest en wenkt de laatste verzorgingspost. De charmante helpers van de eerste post zijn ook hier weer paraat en zorgen ervoor dat ik niets tekort kom. Een koffietje, een lekker sappige appel en een gezellig praatje. Bedankt lieve mensen, het was de ideale therapie tegen de opkomende vermoeidheid.

Slechts zes kilometer meer tot de finish, uitgewuifd door de leden van SDS. Ik loop vrijwel meteen de stad in en kan mij als Belg nog eens vergapen aan de Hollandse ruimtelijke ordening. Eerlijk gezegd vind ik het schitterend hoe zij dat aanpakken. Wijkjes en flatgebouwtjes die zo weggelopen lijken uit een architecturaal concours. Brede, van de drukke verkeersaders gescheiden, fietspaden en steeds weerkerende grachten en plassen. Ja, dit hoort bij zo’n Rotterdams parkoers. Ook watervogels voelen zich hier uiteraard thuis. Toch kijk ik vreemd op bij een heuse zwaan die in een middenberm zit te fourageren, te midden het drukke verkeer, onwaarschijnlijk. Na een onverharde dijk, zomaar midden de bebouwing, ruil ik de nieuwe voor de oude stad. Leuk hoor, die Dorpsstraat aflopen met zijn oudere huizen en veelheid aan kerkjes. Een net losgebroken jachthond weet met zijn herwonnen vrijheid geen blijf en rent als gek in cirkels rond, risicovol. Nog wat stille straatjes, gelukkig duidelijke pijlen, sportpark De Bongerd en de finish wenken. Ik wordt hartelijk ontvangen bij het afmelden. Het team was toch wel wat bezorgd of het die Zuiderling goed zou vergaan.

Ja hoor beste mensen, het was inderdaad niet altijd evident om de verregende pijlen te vinden, maar ik heb er mij vlotjes doorheen gewandeld. Langs deze weg een hartelijk dank voor het echt wel mooie parkoers en de vriendelijke ontvangst bij de verzorgingsposten en aankomst. Bij jullie kom ik nog lopen, zeker weten.

FOTOREEKS 

http://s1022.photobucket.com/albums/af344/nederbelgenopst...