Nederbelgen op wandel

Aan het station van Halle geen afhaalwagen te bekennen. Ik laat Linda naar de organisatie bellen. De chauffeur heeft een tiental minuutjes vertraging wegens het laattijdig aankomen van een vorige trein. Zelfs tijdens het weekend is de NMBS dus blijkbaar klokvast …te laat. De parochiezaal in Elingen was niet beschikbaar wegens verbouwingen, zegt chauffeur Patrick, we starten vanuit een schuur. Het blijkt een donker hol te zijn waarvan de open zijden afgeschermd zijn met plastic. Het was hier -5°C vanmorgen, zeggen de verkleumde helpers. Dit samen met een volledig opgebroken dorpscentrum door grootse wegenwerken vormt een toch wel merkwaardig startdecor van deze tocht. De Halfoogstvrienden doen hun reputatie van avontuurlijk te zijn weer eens alle eer aan, al zijn zij vandaag dan ook eerder het lijdend voorwerp. Wij kozen voor een natuurtocht en minder accommodatie, lees ik op het briefje dat het bestuur bij de uitgang van de ‘zaal’ heeft opgehangen. Ik heb er alle begrip voor. Ben intussen wel nieuwsgierig naar wat de dag zo nogal brengen gaat.

Het parkoers duikt meteen de stevig golvende Pajotten akkers in. Het is koud en mistig, ik zet er meteen stevig de pas in, kwestie van mezelf warm te lopen. De eerste echte hindernis bestaat uit een hard aangevroren en oneffen, al is dit laatste zacht uitgedrukt, weiland. Waar plassen hadden kunnen staan heeft de organisatie houten paletten neergelegd. Alle wandelaars lopen er netjes rond, beducht voor gladheid. Het groepje waarin ik loop moet er onwillekeurig om lachen. Jammer toch van het vele werk. De steenweg verderop voert ons tussen de mast van Sint-Pieters-Leeuw en Gaasbeek door. Voorbij de grote witte hoeve – Hof Ter Rammeken – volgt de eerste helling naar de rustpost in Sint-Laureins-Berchem. Eerst konden we nog genieten van een prachtig panorama over een bevroren moeras en daarachter de kerk van Oudenaken met zijn kenmerkende groene ‘muts’. De warmte van de parochiezaal na de eerste 4,9 km is welkom. Ik maak er een babbel met Ijsetripper Luc die sprekend op Freddy van wsv Schelle lijkt. Dankzij de clubkledij weet ik wie wie is.

Langs het stemmige dorpskerkje van Berchem begin ik aan een ruime lus van meer 15 km. Het gaat in gestrekte draf richting kasteel van Gaasbeek. De besneeuwde panorama’s onderweg zijn zo weggelopen uit schilderijen van Brueghel. De rijk gevulde tafel en de kriekenlambik moet je er wel even zelf bij dromen. Ik loop onderaf de wijngaardranken en vervolgens een spekglad hellingetje op, een ommetje rond het imposante bouwwerk. Wandel vervolgens door het bospark van het kasteel tot afspanning Oud-Gaasbeek. Even wat asfalt en vervolgens het groen in randje bossen van Groenenberg. Op grondgebied Sint-Martens-Lennik volg ik geruime tijd het Pedemolenpad door akkers en weilanden. Lichte sneeuwval en mist beperken er enigszins de zichtbaarheid. Fazanten en everzwijntjes blijken ook neerhofdieren te zijn. De ‘natuur’ rustpost na 12,9 km ligt onderaf het kasteel Groenenberg. Ondanks het hemelse nat posteer ik mij even op een bankje buiten de tent. Luc stapt gedecideerd door.Door het kasteelpark (met rododendrons Martin !) zet ik mijn tocht verder. Het eerstvolgende tarmacje zet ons af bij Vijfhoek (Vlezenbeek) waar we resoluut voor de velden kiezen langs de Hemelrijkstraat. Lopen hier in feite parallel en boven een valleitje waarvan het waterloopje denkelijk ondergronds is gedoken. De langere afstanden gaan hun eigen weg door de canadabosjes en akkers van Hogebossen om een paar straatjes verder opnieuw de Vijfhoek aan te doen. Over de Postweg (randje bossen van Gaasbeek) en de Oude Postweg gaat het tenslotte in gestrekte draf terug naar de rustpost in Berchem. Het is ‘halven dans’ voor de marathonlopers zoals ik.

Blijf wat langer plakken dan gewoonlijk want kom er veel bekenden tegen. Marktrotter Willy en zijn vrouwtje, ben altijd blij als zij er weer eens bij zijn, een bekende uit Mortsel wiens naam ik niet ken, uiteraard Luc en tenslotte clubmaatje Ghislaine. Toch ga ik er opnieuw alleen vandoor, ben de enige van dit groepje op de grotere afstand. Mag nu de prachtige vallei induiken richting kerk van Oudenaken en vervolgens over een eenmanspaadje het beekje volgen tot Berchem-Beneden. Althans zo zouden ze dat in Everbeek noemen. Nu wacht mij een plaagstoot van de parkoersmeester. Een korte, pittige helling en weiland op, om meteen terug naar het beekje te zakken. Kwestie van de fysiek even te testen ! Ik puf toch wel als ik opnieuw de Hemelrijkstraat bereik. Bij steeds feller neerkomende sneeuw zoek ik de Zuunbeek op, die ik een eindje mag volgen. Aan de overkant stuurt een tarmacje mij door het verlaten land. Wordt er aangesproken door een koppel die uit de andere richting komen. Zij raden mij ten stelligste af door te lopen vanwege een loslopende rottweiler die moeilijk doet tegen de voorbijgangers. Vermits ook zij op hun stappen terugkeren en in Oudenaken (mijn volgende rustpost) wonen, neem ik het zekere voor het onzekere en loop keuvelend met hen mee. Wandel aldus identiek dezelfde route langs de Zuunbeek en terug tot het bord met de splitsing van de 32 km. Pik hier de draad terug op tot de rustpost die ik rond 14:45 bereik. Twee jongen helpers denken er net aan de deur te sluiten maar bieden mij vriendelijk toch nog een drankje aan. Ik reken zowat twee kilometer meer gelopen te hebben dan gepland.

Op mijn dooie eentje zet ik nu koers over tarmacjes tot randje Breedhout. Hier duiken we de weilanden in. Een pad is er nauwelijks, de parkoersmeester laat zijn fantasie de vrije loop. Metalen platen doen dienst als bruggetjes waar je over beekjes dient te huppelen. Vlak houdt onze gastheer het niet. Hij stuurt ons de vallei uit dwars over een boerenerf en vervolgens terug naar beneden. Ik volg daarna geruime tijd de beek dwars door oneffen weilanden. Probeer tempo te maken wat helemaal niet lukt op deze harde, bonkige ondergrond van putten en bulten. Sla mijn voeten meermaals om en loop te foeteren. Nochtans is dit een prachtige parkoersstrook. Een paar straatjes voeren mij finaal naar de laatste rustpost in Pepingen. Ik heb nog zo’n 7 km voor de boeg, reken rond 17:15 de aankomst bereiken. Bar en boos, zo zou Martin het weer beschrijven als ik terug buiten kom. Sneeuwvlokken treken een heus gordijn op. Ik twijfel of ik nog wel voor de volle afstand ga. Karakter haalt het van wijsheid en ik koers de velden voorbij de Oude Trambrug in voor de volle afstand. Bovenaan een helling wordt ik er uitgebreid voor beloond. Een brede vallei, wit van de sneeuw, strekt zich voor mij uit. Aan de overkant het Jagershof, een immense witte hoeve en één rood bewegend stipje, de wandelaar die een paar minuten voor mij vertrok. Uniek is dit prachtige winterse zicht, ik hap naar adem van puur genot en volg ‘de rooie’ door het schitterende landschap. Langzaam daalt de avond over het winterse Pajottenland. Het parkoers wordt vlakker, heb geen idee of ik over asfalt of onverhard loop. Het sneeuwtapijt hoopt zich terug stilaan op. Bij een paar bankjes draai ik rechtsom en vervolgens links de velden in. De kerk van Elingen verschijnt aan de einder. Nog een paar kilometer en ik bereik de finish.

Chauffeur Patrick is nog steeds paraat en gunt mij de tijd voor een lekkere Rochefort. Behoudens de helpers is de ruimte haast verlaten. Net voor de bus die ik plande te nemen, rijdt mijn gastheer mij terug naar het station van Halle. Zodoende kan ik een vroegere trein nemen en een halfuur vroeger thuis zijn. Mijmer onderweg dat ‘die van Bellingen’ mij toch weer een aangename wandeldag bezorgd hebben. Jong en dynamisch, een tikkeltje ondeugend en avontuurlijk, helemaal mijn ding de organisaties van de Halfoogstvrienden. Hun volgende tocht vanuit Bellingen staat dan ook met stip op mijn verlanglijstje.

 FOTOS zijn helaas van mijn computer gevallen !!