09-11-09

07.11.2009 Wallonia Namur te Jambes

Ruim drie kwartier heb ik de tijd om te ontbijten in het station van Brussel-Zuid. De aansluiting van treinen richting Dinant met deze uit Antwerpen laat te wensen over. Inderdaad, beste lezer, ik ben weer alleen op pad. Linda had iets gelezen in de trant van 90% regenkans en daar is het lieve kind allergisch voor. De schat zet mij wel af bij Berchem station waar ik Jefke tegenkom. Geen wandeling voor hem vandaag maar een ruilbeurs in Hoegaarden van etiketten van bierflessen. Ik had van een ‘biersteker’ niet anders verwacht ! In Brussel-Noord neemt hij afscheid van mij, Jambes staat morgen zondag op zijn programma. We zijn met z’n tweeën die van de trein stappen in Jambes. Ik laat mij op sleeptouw nemen door de Waalsbrabander die echter evenmin …de weg naar de start schijnt te kennen ! Effe vragen dus en dan in gestrekte draf de Rue de Dave af tot de Genie kazerne. Ik kom er gelijktijdig toe met een bus Werviknaren, waarvan ik niemand ken. Zij spreken wel een sappig taaltje, een mix van Frans en Westvlaams, grappig.

Klokslag tien uur vertrek ik voor mijn 34,4 km. Enkele tientallen meters na de kazernepoort wandelen we al langs de Maas. Mist omringt nog de beboste heuveltoppen aan de overkant van de stroom. Meeuwen zitjes netjes op een rij op de kabels die het water overspannen. Het lijkt alsof zij sinds vorig jaar niet bewogen. Ik stap het sluizencomplex over en zet aan de overkant koers naar La Plante, de eerste stempelpost na 1500 meter. Het begint helaas ook zachtjes te druppelen. Ik bedenkt dat Linda misschien wel de juiste beslissing genomen heeft. Meteen na de oversteek van de steenweg richting Yvoir en Dinant begint het serieuze werk. Lange trappen loodsen ons stevig de heuvel op. De opwarming was kort, het is nu ‘pompen of verzuipen’. Betonpad tussen woningen maakt plaats voor een keienondergrond en beboste heuvel. Pfff, altijd zware kost, die Maasvallei uitkruipen. Bij de houten (orthodoxe ?) kapel wordt de top bereikt, niet meer nat van de regen maar van het ‘kantoorzweet’. We volgen nu een heel eind een vlakke ‘route dégradée’, een verkeersader die een opknapbeurt krijgt. Een beetje on-Walloniaans dit strookje. Maar, de heerlijke bossen wenken. Het is even opletten om geen pijlen te missen. Hun flauwe gele kleur valt nauwelijks op tussen het massale bruin van gevallen loofblad. Eén keer roepen medewandelaars mij terug, ik heb een pijl foutief gelezen. Het onverharde gaat over in een vlak fietspad en na afsplitsing van de 14km terug naar onverhard. Ik wandel hier vrijwel alleen, mede door het late startuur. Heerlijk genieten is het. We verlaten het bos bij de stille woonwijken rond Chapelle Lessire. Blijven nog een hele tijd hoog op het plateau tot de dreef van Domaine St-Berthuin. Deze is de aanzet tot een vrij technische afdaling naar de gelijknamige scholengemeenschap in Malonne waar ik een eerste keer pauzeer. De 7,7 km leken mij ‘goed gemeten’.

Het zonnetje schijnt weldadig over de tegenoverliggende heuvel als ik terug vertrek, de uitgesleten arduinen trap op. Hoeveel duizenden scholieren zouden hier ooit langsgekomen zijn ? Aan de overkant van de hoofdweg een minuscuul paadje, stevig bergop. Het modderig wegje leidt ons tussen struikgewas de heuvel op tot bij een prachtig uitzicht over ingesloten groene akkers. In het bos aan de overkant blijft het vals plat lopen tot een schitterend uitzicht over de Samber. Beneden aan de oever de industriële gebouwen. Aan de overkant links weilanden en bosjes, rechts de voorsteden van Namur. Een pittige afdaling voorbij een bebloemd kerkhof (net Allerheiligen geweest) zet ons terug af in Malonne. We wandelen rond de Monastère des Clarisses en vervolgens door een bosstrook terug de heuvel af. Stappen dwars over het winkelterrein naar de Samber en ‘les silos de Floreffe’, betonnen torens. Ik volg een eindje stroomopwaarts de rivier, mij vermakend met het uitkijken naar aalscholvers op zoek naar prooi of als Dracula’s zitten drogen met wijds gespreide vleugels. Loop een tweede maal fout aan de overkant van het water. Niks slecht gepijld, gewoon eigen schuld, dikke bult. Het begint stevig te regenen terwijl ik op mijn eentje het kloostergebouw en het kerkje van Floriffoux voorbij loop. Enkele honderden meter verder ligt de derde rustpost in een hoeve. Ik heb er 12,8 km opzitten. Ben best tevreden met het, mij vrij bekende, gebodene tot nog toe.

De 35 en 42 km gaan enkele honderden meters verder uit elkaar. Het regent al niet meer als ik langs stille straten aan een klim begin, het dorp uit. Kan genieten van het fraaie uitzicht op rossige bossen. Ik blijf gewoon rechtdoor asfalt lopen tot Flawinne. Draai er een bospad in, dat er vrij glad bijligt vanwege onderliggende leisteen en andere keien. Loop een tijdje mee met pas aangebrachte Adeps pijlen van de ‘parcours commun’. Denkelijk een tocht morgen zondag. Kom het bos terug uit en dwars de Chaussée de Nivelles. Moeten nu wat straatjes lopen, mij vergapend aan de veelkleurige bomen in herfstkostuum. Steek terug de chaussée over bij Belgrade en koers door de prachtige Drève Flovana. Een hobbelig kasseipad afgezoomd met vervellende platanen. Wandel hoog op een kim met aan weerszijden een prachtig uitzicht op de omgeving. Links de bossen bij Malonne, rechts het meer agrarische gebied naar het noorden. De rustpost blijkt een donker hol te zijn bij het plaatselijke kasteel. Binnen een witte partytent, het heeft iets hekserigs van Halloween. In contrast eigenlijk met brede glimlach die ik van Freddy en Sabine krijg, die natuurlijk op de 42 km zitten. Even een babbel en zij gaan er vandoor. Ik lepel een soepje uit, er komt nu een etappe van 10,7 km …of toch niet. De helper bezweert mij dat er een extra rust voorzien is in een bus van de TEC. We merken het wel.

De parkoersbouwer stuurt ons door de Rue Belle-Vue. Neen, natuurlijk niet genoemd naar het brouwseltje van Constant zaliger ! Wel naar de prachtige vergezichten die mij het asfalt onder de voetjes doen vergeten. Bij prachtig zonnig weer mogen we de heuvel af, dra gelukkig ook over onverharde, nattige paden door bosjes en weiland. Moeten dan helaas een stuk steenweg volgen tussen spoorbaan en Samber tot …de verlossende bus TEC in Bauce. U hebt zowat vier kilometer afgelegd, zegt de helper van dienst. Lang pauzeer ik niet, de klok tikt weer verduiveld snel. Loop nog een stukje steenweg met hoog boven mijn hoofd de kerk van Flawinne. Steek de Samber over bij de Pont de Malonne en duik terug het groen in. Kilometers lang lopen we onderaf de beboste heuvel in het ros en groen, alsmaar vlak en alsmaar rechtdoor. Echt heerlijk, zo in deze kleurrijke omgeving te mogen wandelen. Bij ‘la gueulle du loup’ draaien we weg van de steenweg en volgen een glibberig paadje langs een beek. Al lijkt het wegeltje grotendeels vals plat, ik kom nauwelijks vooruit. Snap er eigenlijk niks van, voel me niet echt moe en toch loop ik te harken dat het niet mooi meer is. De twee dametjes voor mij glijden stilletjes van mij weg, inwendig vloek ik. Bij het verlaten van het prachtige pad doemt de achterkant van de Citadelle op. Langs statige villa’s stap ik stevig door naar de laatste rustpost in de Ecole Hotellière, met uitzicht op de Maasvallei. Freddy en Sabine beginnen er al aan de laatste loodjes.

Ik neem de tijd voor een pintje en rond 16:45 zet ook ik aan voor de laatste 4,5 km. Het wordt een feestelijk intrede in de Waalse hoofdstad. Voorbij het pompeuze Château de Namur en de Esplanade dalen we langs de kasseiweg de buitenkant van de Citadelle af. Bij valavond krijgen we een fantastisch overzicht te verwerken over de Maasvallei, de stad en de omliggende velden. Om het hoekje komt ook de Samber piepen en de vele historische Naamse gebouwen. Het doet er een beetje aan de Seine denken. Eenmaal terug in de vallei kuier ik nog even langs de Maas, steek over naar de overkant middels de Pont de Jambes. Enkele straatjes nog en de finish wordt bereikt rond 17:30. Het ontvangstcomité is nog talrijk en Vlaams met Roger & Monique, Sabine & Freddy, Clement & Daniel, Peter & Nestor. Allen hebben zij het over de laatste helling. Ik was blijkbaar niet de enige die daar naar boven zwoegde, een hele geruststelling toch. Bij de laatste verlaat ik de kazerne. Het zal zowat 22:00 zijn voor ik terug in Hemiksem aankom waar Linda mij opwacht met een overheerlijke choucroute. Het leven kan mooi zijn …

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

23:05 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -j

De commentaren zijn gesloten.