30-06-09

27.06.2009 Vlaemsch Huiseke te Zuytpeene

Vrijdag stond La Roche op mijn programma. Verder dan de Brusselse ring ben ik echter niet geraakt. De alternator van mijn karretje gaf er de geest. Kon ik twee uur lang genieten van de voorbij razende hoofdstedelijke spits. Vriendelijke pechverhelpers zorgden ervoor dat de auto in de garage van mijn keuze geraakte en ik met een splinternieuwe vervangwagen huiswaarts kon keren. Beneluxwandelen vaarde er goed bij.

Voor zaterdag is de weerman klaar en duidelijk. Enkel het westen van het land zal van nattigheid gespaard blijven. Het verre Cassel is dus onze logische keuze. We rijden er, onze routeplanner volgend, vlotjes naartoe over Gent, Kortrijk en Lille. De stevige plensbui tussen Kruishoutem en Waregem zijn we snel vergeten. Vanaf Steenvoorde volgen wij netjes de wandelpijlen over slingerpaden. Rijden Cassel binnen, de heuvel op en …via kasseiwegjes netjes door het stadje en terug bergaf de polder in ! Die ene pijl met ‘terug’ erop baart mij zorgen. Wij blijven maar landelijke wegen volgen en ik vrees terug naar Poperinge aan het rijden te zijn. Denk aan terugkeren naar Cassel maar net dan zien we twee wandelaars stappen. We hopen een controlepost te vinden maar …de start blijkt verlegt te zijn naar het voetbalterrein van het onooglijke dorpje Zuytpeene! Ik doe mijn verhaal bij de organisatoren maar zij schijnen mij niet echt te begrijpen. Geen nood, acht beenhespen wentelen zich aan de barbecuevuren en het is hier nevelig maar droog weer, komt vast goed. Tussen de parkoerstekeningen een wel bizarre tekst handelend over separatisme. Ironisch bedoeld of een echt probleem, geen idee. Het enige ‘separatisme’ waar ik getuige van ben zijn twee stapeltjes startkaarten, eentje elk voor leden van de Franse of Belgische wandelfederatie.

We wandelen de dorpskern in voorbij een oude Weense paardenmolen en het beekje ‘La Peene Becque’ (van tweetaligheid gesproken!). Duiken een spoorbaan onderdoor en vervolgens de licht golvende polders in. Er is weinig zuurstof in de lucht, echt drukkend weer. Een patattenveld staat paars van de bloemen, even verder wuift gelig kleurend koren. Hier was het Nederlandse kamp gevestigd tijdens de Slag van Cassel (1672 – 1677), verduidelijkt het tekstbord. De parkoersmeester laat ons van op een hoogte genieten van de vlakte die ooit een slagveld was. We duikelen terug naar beneden waar het, bij binnenkomst van het volgende dorp, tijd is voor een presentje. Het ijsje ‘rum raisin’ smaakt pittig en overheerlijk. We wandelen Noordpeene binnen voor een eerste pauze onder zijn kerktoren na 5,800 km. Hier is ook het museum gewijd aan de oorlog gevestigd. Ik doe er nog eens mijn uitleg over het bordje ‘terug’. Als ik vertel dat zulks ‘retour’ betekend komt er als antwoord …nous ne comprennons pas le belge !! Een Aktivia club waar men geen Nederlands verstaat, onwaarschijnlijk, al kan ik er wel om lachen.

De beenhesp laten we nog even voor wat ze is en we wandelen verder. Volgen een tijdje de D55 richting Ochtezeele om vervolgens linksaf voor de weidse akkers en niet gemaaide graspaden te kiezen. Patat, erwten, maïs en biet, dat krijgen we te zien. Met regelmaat van de klok raast een Eurostar voorbij, de verbinding makend tussen Lille en het vasteland enerzijds en ‘very British’ London anderzijds. Terwijl de zon hard haar best doet de hardnekkige mist te verslinden, verwonderen wij ons over de erg hoge huisnummers van de woningen en hoeves (meestal 4 cijfers lang). Vinden er geen verklaring voor. Net bij de rustpost tot onze verbazing een bordje l’Yser. Blijkt dat de bron van de Ijzer hier te vinden is. Meer dan een bruin vijvertje omringd door wat jonge bomen blijkt het niet te zijn. Een leuke, netjes onderhouden rustplaats is het wel. De beenhesp wordt aangesproken, ruim bedient ‘à la française’.

Met de innerlijke mens meer dan versterkt zetten we koers naar het volgende dorp. Van ver wuift een eenzame wandelaar naar ons. Blijkt Nestor te zijn die een lusje voorsprong heeft. Een korte babbel en we zetten onze weg verder. Het is heet in de polder, elk zuchtje wind wordt door ons in dankbaarheid aanvaard. Hadden we gehoopt tot de waterpartijen van Clairmarais door te stoten, meer dan een glimp ervan vangen we niet op. De beenhesp eist haar tol. Gelukkig heb ik een ‘vooruitziend vrouwtje’ zodat we tijdig kunnen bijtanken. Vers Le Paradis, staat er op een bordje langs de weg. Het zal nog waar zijn ook want we mogen rond Buysscheure wandelen onder een baldakijn van groen …en insecten. Toch een prachtig stukje dit. We pauzeren opnieuw bij de Ijzerbron, voornamelijk om de mens van het nodige vocht te voorzien. We blijven vervolgens voortdurend polders lopen. Terug de spoorbaan over richting Castiers-Houck en vervolgens klimmend naar de watertoren op de Balingberg. Van hieraf genieten we van een prachtig uitzicht over de Peene vlakte met de Casselberg op de achtergrond. Wij wandelen terug naar Noordpeene waar een koppeltje elkaar net eeuwige trouw hebben beloofd voor ‘Monsieur Le Maire’ en dat nu nog eens gaan overdoen bij Mijnheer Pastoor, next door.

Terwijl we door de hoofdstraat van Noordpeene lopen geeft het huisnummer enigma zijn geheim prijs. De nummers lopen omhoog per 8 cijfers, dan 10, ja zelfs 12. Ik snap het al, het ganse dorp heeft maar één reeks nummers …per strekkende meter van de voorgevels ! Althans dat is mijn conclusie, uniek is het wel. We volgen opnieuw de D55 om vervolgens langs uitgebloeid vlas terug richting Noordpeene te stappen. Draaien dan toch het dorp uit richting monument ter nagedachtenis van de slag van 1677 en de annexatie van dit gebied bij Frankrijk. We blijven door de akkers waden, met Cassel op de achtergrond tot ‘Stuyver’ waar de Fransen eeuwen geleden hun gelijk haalden. Duiken vervolgens naar Zuytpeene waar het hoog tijd is voor een lekkere St-Bernardus.

Blijkt dat Globetrotters Hageland hier met de bus naartoe gekomen is. Zij doen een heel verhaal van fileleed in Lille, waar wij dus niks van merkten. De bus vertrekt …prompt in de verkeerde richting. Vijf minuutjes later rijdt hij terug voorbij nu wel naar Cassel. Wij pakken de terugweg aan onder het motto ‘bison futé’. Vermijden Cassel en rijden langs een pracht van een dreef naar Steenvoorde. Van hieraf volgen we de aanduidingen voor Poperinge (via Abele). Vanaf dan is het kinderspel terug naar Heimisse. Al wandelden we dan vandaag niet de tocht die we verwacht hadden, we hebben weer heel wat meegemaakt en ons dus vermaakt. Meer moet dat echt niet zijn. En morgen is het zondag, dus …

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

21:08 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frans-vlaanderen, -z

De commentaren zijn gesloten.