26-06-09

25.06.2009 MESA te Houffalize

Om 5:00 wip ik fluks uit bed, nog voor 06:00 ben ik al op weg, de Luikse tunnels worden genomen rond 07:00, daar zijn de eerste legerbussen al. Ondanks de drukte vind ik vlot een parkeerplaats en om 08:00 neem ik mijn startstempeltje. Dag 2 wordt ingezet en hoe ! Houffalize ligt aan het water helemaal omsloten door hoge heuvels en dat zullen we geweten hebben. Niks opwarming vandaag, meteen de beuk erin met een knots van een helling. Nederlandse dametjes stelen de show. Onze Belgische jongens genieten van het nauwelijks bedekte schouwspel. Zo’n string zou ik ook wel willen, verzucht er eentje tegen zijn wandelmaatje. Meteen wakker dus!

Rue Fin de Ville lees ik op het bord van de straat die ons de open ruimte instuurt. Smalle paadjes zorgen voor het nodige fileleed. Ik beland tussen een peloton jonge bruine mutsen. Hun tempo ligt duidelijk lager dan het mijne maar er is geen doorkomen aan …geduld is een mooie gave. Ik dood dan maar de tijd door van het prachtige, golvende landschap te genieten. Het parkoers is anders wel behoorlijk lastig, voor geen meter vlak eigenlijk. Zweetdruppels komen gauw te voorschijn want het is nu al warm en windstil. Chabrimont – 410 meter, zo hoog lopen we dus. Krijgen opnieuw een vrij technische afdaling in een sparrenbos. Lydieke doet het rustig aan, voetje voor voetje. De eerste bevoorrading komt er bij de forellenvijver aan de ruisseau (beekje) de Martin Moulin. Ik neem een flesje water mee voor onderweg. Er volgt meteen een joekel van een klim, hijgend en puffend hijsen we ons met z’n allen naar boven om …meteen terug de diepte ingestuurd te worden. Het is oppassen geblazen op dit pad bezaaid met stroken leisteen. Bijwijlen huppelen we van het ene brokje naar het andere. Au Pont de Pierre – 350 meter, zo snel gaat het verval. De eerste strook langs het water, te midden de sparren is erg technisch. Het pad ligt er nat bij, rotsen en boomwortels nopen ons tot voortdurende voorzichtigheid. De vallei wordt wat breder en het pad dus ook. De heuvel aan onze wandelkant is massaal begroeit met vingerhoedskruid, een prachtig gezicht. Wij blijken langs de Ourthe te wandelen, rivier die we meerdere kilometer gaan volgen. Na de zware eerste zes kilometer is dit vlakke pad deugddoend, ik begin zowaar tempo te lopen.

Net voor le Moulin de Rensiwez ligt de tweede bevoorrading, die ik oversla. Nog een klein strookje vlak tot voorbij de camping en dan beginnen we opnieuw aan het serieuze werk. Een breed onverhard pad stuurt ons in haarspeldbochten de heuvel op. Milleke van Vos Schaffen geeft in ons groepje de kadans aan. Ik vind er mijn beste klimmersbenen bij terug. Maak gebruik van een vlak intermezzo om een tandje bij te steken. We blijven maar klimmen tot we bij Devant Lister – 415 meter het bos uitkomen. Het uitzicht is onwaarschijnlijk mooi. Voor ons ligt een dorpje haast verdronken in het groen van de vele heuvels. Daar gaat het ook naartoe. Een rechte asfaltweg voert ons door en uit de bewoonde wereld naar Creu des Bans – 440 meter. Vals plat door halfopen gebied met massaal veel vingerhoedjes stuurt ons steeds hoger. In de open vlakte zien we van ver als een veelkleurige slinger diegenen aankomen die vanuit Bastogne ‘la ligne’ lopen. De verenigde meute stapt samen op het tentenkamp en de koele dranken af – Quatre Vents 470 meter. Alle bankjes zijn bezet, ik plof neer in het malse gras, oef wat een zware eerste helft vandaag.

Onder de bekenden opnieuw clubmaatje Ghislaine, Yvan ‘le terrible’ en zijn maatjes, Hugo Bonnyns en natuurlijk Rene Smets. Eén lange afdaling gelopen vanaf Bastogne, is zijn info. Dan was het voor ons even anders! Bussen brengen hele groepen schoolkinderen naar dit punt. Het lijken mij nog erg jonge snotters tussen 6 en 8 jaar. Zij gaan dus mee de laatste 14 kilometer lopen, toch wel veel op zo’n parkoers en aan die leeftijd. Uiteraard vertrekken zij vrolijk en uitgelaten. We krijgen meteen een strookje keien onder de sloffen geschoven. Wandelen op een landbouwplateau, genietend van prachtige vergezichten naar en door het dorpje Bonnerue. We dalen heel zachtjesaan, in de bosstrookjes soms wat feller tot Crue Do Hourd – 435 meter. Plots duiken we dan toch een smal bospad naar beneden. Het is opnieuw filelopen omdat niet elke wandelaar een even goede daler is. Bereiken een waterloopje bij Nabiselle – 340 meter, was een stevige duikvlucht dus. Wisten wij dat hij dienst deed als aanloop naar …een lange, pittige bosklim. Het is weer eens zwoegen om de top van de helling te bereiken. De drankenpost staat er dan ook erg strategisch opgesteld. Ik pauzeer er even in het gezelschap van Francois (Aartselaar).

We duiken langs een pad dat meer weg heeft van een rivierbedding naar de Pont de Suhet – 320 meter. Het vervolg van de bedding mogen we …omhoog, deze dag is stukken zwaarder dan gisteren. Lopen onder de autobaan door, vertwijfeld zoekend naar het bord van de 25km dat veel te lang wegblijft. Even voorbij de monumentale brug hangt het ding dan toch in de bomen. We gaan nu een fietspad op voorbij houten chalets. Recht vooruit lopen wandelaars een verdieping hoger dan wij. Moeten blijkbaar een lus stappen over onverharde paden door gevarieerd bos. Het is er erg druk omdat wij de groepen schoolkinderen aan het inhalen zijn. Vreesden we een laatste klim, meer dan vals plat is dit niet meer. Vroeger dan verwacht duikt beneden ons Houffalize op met wat denkelijk een motorcross circuit is. Vertwijfelt bekijken we mekaar, zijn nog niet lang genoeg die 25 voorbij. Krijgen met z’n allen een vruchtenijs aangeboden, wat heerlijk verfrissend smaakt. Nog een afdaling tot 14% om het centrum van het stadje in te komen. Het is net twee uur als ik afklok. Deed slechts 45 minuutjes over de laatste 6,5 km, die 25 hing meer dan waarschijnlijk veel te laat.

Zoals het hoort neem ik mijn stempeltje en passeer ook even bij Mr. Le Permanent. Tijd om een wandelaarsdrankje op te halen. Zie ik daar twee spitsbroeders zitten zijnde Gwy en Peter Heesakkers. Die hadden mij hier niet verwacht. Even een babbel en ik ben vertrekkenklaar. Koop mijn eerst nog een broodje Thuringerworst, wandelen geeft appetijt. Komt Shannen nog langs, de knie stevig ingepakt. Zij heeft een wonderzalfje gekregen van de lokale ‘medic’ en de kwetsuur valt best mee. Verlaat de drukte en mag mijn laatste helling van de dag aanvatten richting auto. Een ritje van 2:30 later sta ik terug in Hemiksem. Heb weer een schitterende tocht gelopen vandaag bij heerlijk zomers weer. Morgen dag drie en mijn favoriet zijnde La-Roche-en-Ardenne.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

15:40 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luxemburg, -h

De commentaren zijn gesloten.