24-03-09

21.03.2009 Batteurs de Cuir te Evrehailles

Al enkele jaren declameert Linda dat ze de Poilvache enkel wil wandelen bij droge klimatologische omstandigheden. Laat het nu toch al een weekje stralend weer zijn zeker! Haar ochtendhumeurtje rond 05:40 neem ik er graag bij. Het ruime uurtje autorijden blijft de weerbarstige knie netjes verpakt in een ijszak. Een mens moet er wat voor doen …voor zijn sportieve prestaties! Vele bekenden gaan al op pad als wij nog een parkeerplaatsje zoeken in het stille dorpje. Waaslander Daniel valt samen met ons binnen. Zijn vaste maatje is er niet bij. Heeft kennis gemaakt met de minder vriendelijke karaktertrekken van zijn viervoeter. We wensen je een voorspoedig herstel Clement.

De parkoerstekening is overduidelijk. Ruim 39 km zullen ons naar Crupet brengen en weer terug. We hebben de boodschap begrepen, dit wordt een tocht met pit. Het is zonnig maar behoorlijk fris als we samen met een buslading ‘Rapides Limpertsberg’ Evrehailles verlaten. Voorbij een prachtige, rustieke kasteelhoeve duiken we de weidse velden in. Het zacht golvende, nog kale akkerland voert richting Purnode. Een kasseitje stuurt ons voorbij Brasserie du Bocq, asfalt zet ons nog lager in de vallei af. Een eerste pittig maar nog steeds dalend strookje onverhard en dan rustig genieten van vrijwel vlakke bospaden tot … Waar de trein uit de heuvel komt gedenderd wacht een heuse muur. Opgewarmd of niet, deze joekel neem je niet zomaar in één keer. Hijgend en puffend komen we boven, althans dat denken we. Vals plat voert ons verder het bos in, in het gezelschap van twee Kleitrappers. Waar twee parkoerslussen elkaar raken nog meer bekend gezelschap. Anny en Chris hebben zo’n halfuurtje voorsprong op ons. Een klim verder, langs grazende en gravende varkens, bereiken we Dorinne. Behoudens de wandelaars is er geen mens te bekennen. De binnenkoer van Cercle St-Fiacre is zonovergoten en we pauzeren er gezeten op een bankje. Stevige kost deze eerste 8,5 km.

We klimmen het dorp weer uit tot een bord met de veelbetekenende 13%. Wij mogen over onverhard het dal in …vroege starters zwoegen zich een weg naar boven. En dat laten ze je nu al zien ja ! We mogen nu, stilletjes dalen ruim genieten van een zonovergoten bosstrook, de jonge bomen gehuld als in een waas van pril groen. Voorbij de spoorbaan en riviertje de Bocq wandelen we de vallei uit. Het dametje van Sans Soucis voor ons heeft vuurrode kaken. Pas la même chose que Baudour, zeg ik lachend. Het bospad, vals plat, lijkt eindeloos, makkelijk twee kilometer lang. Het is kwestie je inspanning te doseren om zonder averij boven te komen. Eddy staat ons op te wachten, als steeds fototoestel in aanslag. Samen met hem en vrouwtje Liliane wandelen we tot de wagenrust of beter tentrust (km 15,3). Bij de ruim twintig pauzerende stappers voert het Nederlands ruim de boventoon. Hier zit dan ook schoon volk uit ondermeer Lauwe, Zwevegem, Strombeek en Kruibeke bij elkaar. De helpers zien dat het goed is. Beaucoup de monde sur le marathon, zeggen ze veelbetekenend.

De lus naar Crupet wordt ons als prachtig aangekondigd en daar twijfelen wij zeker niet aan. Het eerste groene valleitje bij Flaya, dat we dwarsen is niet meer dan een opwarmertje. Dra volgt een bijwijlen potige afdaling tussen de metershoge meidoorn richting kerkje van Crupet. De doorkijkjes over het dorp en achterliggende heuvels zijn werkelijk schitterend. Voorbij het dorpspleintje met die huizen in typische grijze natuursteen, dalen we verder tot de Bocq en Les Ramiers. Veel tijd om te pauzeren krijgen we niet. Een tarmacje stuurt ons meteen stroomopwaarts bij een klaterend beekje. Het water stort zich in een rotvaart de vallei in, ons klimtempo is een ietsje minder. Zoals Krist ons verwittigde, een helling waar geen eind lijkt aan te komen. Net onder de top duiken we opnieuw het bos in. Even wat dalen en dan opnieuw een lange strook vals plat tot de tentrust in Durnal (km 22,9). Ligt de tent al tegen de vlakte, een drankje gezeten op een bankje in de zon is voor ons meer dan voldoende.

De volgende vallei dient zich aan en ook deze gaan wij dwarsen. Dalen doen we over onverhard, de helling van 13% ligt ons te jennen in de open ruimte voor ons. Vanaf de Bocq en het verlaten stationnetje van Dorinne-Durnal is het zover. Een paar haarspeldbochten en vervolgens recht …naar de hemel, zijnde een bankje in Dorinne (km 27,1) . Het duo uit Zwevegem is aan extra calorietjes toe en laat zich het schuimend vocht smaken, wij houden het bij een zuinig colaatje. Wandelen het dorp uit en de weidse velden in. Na al het geweld van de vorige etappes kunnen de spieren wat ontspannen, het terrein klimt heel clement. Een motoren en squads parkoers blijkt ons te kruisen. De gemotoriseerde dames en heren zijn absoluut hoffelijk en minderen vaart in de buurt van de wandelaars. Een vriendelijke bonjour hoort er ook telkens bij. Wij waarderen hun sportiviteit ten zeerste. Voorbij een ezel dromend van vrouwelijk schoon bereiken we Awagne. Dit is een werkelijk schitterend dorpje, alle huisjes en de kerk opgetrokken in grijze natuursteen. Een plaatsje om verliefd op te worden! Rusten doen we in het kleine schoolgebouwtje, na Annie & Chris uitgewuifd te hebben. Hebben nog ruim 8 km voor de boeg.

Zijn meteen het dorp weer uit en duiken en waarlijk schattig smal en groen valleitje in. Ook hier veel meidoorn langs ons pad. Bij het bord 12% verlaten we een tarmacje en duiken het bos in, onverhard is veel prettiger wandelen. Stilaan komt de Maas in zicht, die zich statig door de vallei slingert. Wij lopen een einde vlak en dus parallel met de stroom tot bij het kerkje van Houx. Het feest kan beginnen ! Langs een half uitgedroogd riviertje hijst het pad zich slingerend door jong bos. Deze klim lijkt ons minder zwaar dan de herinneringen aan vorige jaren. Prachtig is dit uiteraard wel en lang genoeg bergop eveneens. De opeenvolging van hellingen begint bij mij toch te wegen. Berggeit voelt zich blijkbaar nog steeds in haar sas en geeft schijnbaar moeiteloos het tempo aan. Een kort stukje tarmac en we stappen de ruïnes van Poilvache binnen. Het uitzicht over de Maas bij Anhée is van hierboven overweldigend. Nemen dan ook de tijd om even te genieten. Als zestal, met Wilfried & Nathalie, Anny & Chris, vatten we spelend en grappend de laatste paar kilometer aan. Gek genoeg ga ik nog wat tempo maken op deze strook vals plat. De vrouwtjes persen er elk om beurten plagend een spurtje uit. Als een jolige bende vallen we rond 17:20 het zaaltje binnen. Mr. Le Permanent is al gaan vliegen maar dat deert ons allerminst.

Na het nuttigen van een paar lokale bruintjes sluiten we zowat het gebeuren. Toch wel een beetje moe maar uitermate voldaan keren we terug naar het vlakke land. De Poilvache heeft zijn naam weer alle eer aangedaan. En voor morgen heb ik nog een snood plannetje …

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/2...

21:06 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -e

De commentaren zijn gesloten.