Nederbelgen op wandel

Het ruime, halfafgewerkte parkeerterrein biedt meer dan plaats genoeg aan de opgekomen wandelaars. Het voetbalstadionnetje is nieuw, lieflijk, provincialistisch …Tubize est monté en D1! De kantine bij de sporthal van de lokale handbalclub wordt ons knusse starthonk. Ik monster de parkoerstekening, het wordt vast een leuke tocht vandaag. Zijn hier trouwens niet de enige IJsetrippers want het reclamepaneel met de oren staat er, Nestor is al onderweg.

We verlaten de startzaal voor een eerste klimmetje naar de hogere gedeelten van Tubize. Bij een merkwaardige, bakstenen, ronde kerk dalen we af richting Clabecq. Passeren het al lang dichtgetimmerde stationnetje en de verlaten industriegebouwen met hun immer kapotte, vuilbruine ruiten. De sanering van de terreinen blijkt ook hier ingezet. Voorbij het kanaal klimmen we zachtjes de dorpskern in. Een amalgaam van arbeidershuisjes in een veelheid van stijlen. We zijn zo het dorp weer uit en stappen door golvende velden langs een kabbelend beekje. Boerenknollen gunnen ons geen blik waardig. Lembeekbos biedt zich aan, een lange zachte klim zet ons af op de top bij rustpost Les Meurisses (km 5,6). Blijkt grondgebied Braine-le-Château te zijn, het bos zelf ligt op Lembeek.

Nestor heft inderdaad een rondje voorsprong, even een babbel en we gaan er weer vandoor. Wandelen hoog boven een mistige vallei, mogen wat zakken over een tegelpad en vervolgens de Sentiers des Monts verkennen. Komen hoog boven Braine uit waarvan de kerk ligt te blinken in het dal. Wij moeten hogerop, over een kasseitje hobbelend voorbij de Chapelle Ste Croix. Deze lus is voor geen meter vlak, doet een beetje denken aan de Voerstreek met zijn hagen van meidoorn. We blijven maar ‘en danseuse’ wandelen langs het Réserve de la Bruyère Mathias. Als we de akkers van een plateau bereiken lachen zon en gaai ons samen toe, het wordt een prachtige dag. Een paar stille Lembeekse straatjes, een laatste veldweg, de klim door Lembeekbos wordt een tweede keer genomen. Het valt ons nu pas op dat de eerste wilde Paasbloemen er al in bloei staan. De lente is in het land!

Terwijl wij van ons koffietje genieten komt de Jef binnenvallen (km 12,7). Schitterende lus beaamt hij, tijd makend voor zijn eerste Duvelke. Wij gaan weer op pad. Mogen meteen genieten van een volgende strook loofbos en vervolgens van een lange afdaling door de weilanden richting Braine en de vallei van de Hain. Het uitzicht is ronduit prachtig, wij genieten. Langs watermolen Moulin Banal lopen we het centrum binnen voor de volgende rust (km 16,2). Onder de vele bekenden ook JPD die van zijn Denis vandaag ‘vrij kwartier’ gekregen heeft. Wat bij babbelen en we beginnen aan deze lokale lus. Weten Brugse Lut en Luk nog achter ons, de Post doet het blijkbaar ook vandaag rustig aan (hi,hi). We ervaren nog maar eens dat routine in het wandelen niet bestaat. Denken het parkoers te kennen en …lopen dus prompt fout. Keren foeterend op onze stappen terug en houden nu wel rekening met de pijlen. Kerkwegels leiden ons trapsgewijs het dorp uit en tot hoog boven de vallei waar we de Sentier Ste-Anne en andere rustige tarmacjes volgen tot net voor de autobaan. Achter de Veolia Cite de Cour au Bois door, volgen we een ruiterpad. Duiken vervolgens in schuifjes terug de vallei in om het centrum van Wauthier-Braine te doorkruisen. Een onooglijk paadje tussen villaatjes loodst ons terug de velden in en hoog boven de vallei. Achteromkijkend krijg je hier een schitterend, majestueus uitzicht over de omgeving. Ik wijs Linda aan waar Dutroux Palace ligt, voor we terug naar beneden duiken en een tweede keer de rustpost van Braine gaan opzoeken (km 24,3). Linda kijkt zorgelijk, haar heup begint tegen te pruttelen.

Het wordt nu een tijdje huisjes kijken terwijl we door de vallei en rond de oude spoorbaan richting Ittre wandelen. Ben blij als we terug zachtjes kunnen klimmen en door het leuke Bois d’Apechau wandelen, mij welbekend van de tocht die in Ittre start. Steken een drukke baan over en worden over kerkwegels terug naar lagere oorden gestuurd. Deze strook parkoers lijkt meer op een roetsjbaan met steeds weer hellinkjes om de snelheid af te remmen. Linda krijgt het lastig en ‘parkeert’ op één van de kuitenbijters. Maar dat vrouwtje van mij is een taaie. Ze laadt zichzelf terug op als een stilstaand vliegmachientje met opwarmende motoren en verorbert het restantje van de helling op karakter. Gelukkig volgt er een lange afdaling tot aan en over het kanaal en kan ze even recupereren. Vermoedden wij een rustpost in Oisquercq, niks blijkt minder waar. Een tergend trage, ellenlange klim langs villaatjes en door weilanden voert ons naar de rand van Tubize en café l‘Egypte (km 32,9). Facteur Rudy uit Hove zit hier ook letterlijk uit te blazen. Is zijn eerste ‘waalse’ tocht na lang ziek zijn. Meer dan stevig genoeg zegt hij en …met behoorlijk lange kilometers. Vonden wij de eerste helft van de tocht juist gemeten dan komt de reputatie van Les Roses Noires inderdaad stilaan terug boven …kilomètres à l’élastique.

Ik twijfel of Linda het extra lusje nog zal aanpakken en onderschat mijn vrouwtje dus schromelijk. Ze gaat voor ‘de volle pot’ ! Komen bij de splitsing in de problemen en worden door collega’s wandelaars attent gemaakt op het onooglijke doorgangetje tussen twee huizen dat wij moeten volgen. Wandelen over stille tarmacjes de weilanden in langs de spoorbaan richting Braine-le-Comte. Zitten hier echt ‘op den boeren buiten’. Een korte klim zet ons af op een steenweg, die we een eindje volgen. Vervolgens terug de velden in om hoog op de heuvel te genieten van de vallei en de tegenoverliggende bossen. Helaas eindigt deze lus met een verschrikkelijk stuk steenweg waar geen eind lijkt aan te komen. De eerste en enige tegenvaller vandaag. In het intussen bijna verlaten l’Egypte hebben we er 40,1 km opzitten.

Lut en Luk stomen door, wij pauzeren heel even. Mogen een tweede keer voorbij de hoogspanningsmast die randje straat staat en vervolgens een scherpe helling af. Voorbij de splitsing wordt het vlak. Moeten de spoorbaan over en krijgen een allerschattigst valleitje aangeboden als afsluiter. Het paadje zet ons af bij het voetbalstadionnetje, onze 42,9 kilometer zitten er op. Bij een Floreffe nog even nakaarten met de Tornado’s, Brugsche Globetrotters en clubmaatje Nestor, het was een leuke tocht vandaag. Misschien wel het beste wat we ooit van Les Roses Noires aangeboden kregen. Ondanks Batibouw geraken we vlotjes in Hemiksem, morgen wacht een heel andere en toch ook pittige opdracht.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/0...