14-01-09

11.01.2009 Les Spitants de Namur

Het weerbericht voor zondag oogt clementer en dus waagt Linda zich aan een pittiger tochtje tot mijn groot jolijt. Onder een winterzonnetje rijden wij op een drafje naar de Waalse Capitale. Parkeerwachters loodsen ons door universitaire gebouwen naar een behoorlijk glad parkeerterrein één hoog. Een paar straatjes verder, langs de Samber ligt startzaal Arsenal, een pracht van een locatie, ruim en met houten balken in de zoldering. De parkoerstekening toont bekende rustposten. La Marlagne en La Plante hebben geen geheimen meer voor de geroutineerde Wallonië wandelaars.

Herentalse Wandelclub, onder leiding van de VWF Voorzitter, zijn hier met de bus, Wandelclub Langdorp doet het modaler en met de trein. Shopping tickets zijn ‘hot’ in de wandelsport! We stappen meteen middels een brugje over de Samber en zetten te midden sneeuw en ijs koers richting La Citadelle, het thema van deze tocht. De rivier ligt stevig ingebed tussen twee hoge muren en ik vind zulks iets hebben. Een groep aalscholvers weten hun staarten handig als roer te gebruiken en duiken beurtelings pijlsnel in het donkere water op zoek naar een vlugge hap. De eerste lange helling kondigt zich aan. We moeten tot helemaal boven klimmen. Het gaat in schuifjes, dan weer besneeuwde paden, dan weer vrijgemaakt asfalt. Is eens wat anders dan de Kempen Mr. Wouters en kompanen! Ook voor Linda is het zwoegen, de motor is nog niet helemaal warm. Het laatste klimmetje naar de Esplanade noemt Sentier des Amoureux, wat voor velen niet de enige reden is om met een rood aanlopend gelaat boven te komen! Intussen kunnen we wel genieten van prachtige uitzichten over de stad, zijn prachtige gebouwen en zijn rivieren met achterliggend witte, heuvelende velden en donkere rotspartijen. Een heerlijke start van een veelbelovende tocht.

Na 4.1 km kunnen we al een eerste keer rusten in een klein, vernieuwd en erg net zaaltje op de Citadelle. We bemachtigen nog net twee stoelen voor het aanstormende Kempense geweld. Lang blijven we niet zitten, we hebben nog een hele klus voor de boeg. Kunnen we niet door de gewelfde gangen wandelen wegens ‘te glad’, het ommetje dwars door de bouwsels van Espace St-Pierre is zeker niet te versmaden. Aan de Maaskant dalen we het kasseitje af twee haarspeldbochten diep. Dan worden de langere afstanden terug omhoog gestuurd over smalle besneeuwde paadjes. Stevig tochtje hoor! Terwijl we ons opnieuw naar de Esplanade slepen haalt Yvan ons in. Hij zal geruime tijd onze guitige gezel blijven. Samen zetten we koers door de bossen hoog boven La Plante en Wepion. Bij de splitsing van 21 en 30km krijgen we een prachtig uitzicht over een diep ingesneden vallei cadeau. Ik herken de afdaling langs de wei met bomen vol maretak, van eerdere tochten vanuit Wepion. En …’what goes down, must come up’. Een stevige klim, kort maar krachtig zet ons af in het culturele centrum La Marlagne, meer bepaald de grote zaal ervan. We hebben er 12,5 stevige kilometer opzitten. Franco & Krist vertrekken net op de extra lus met een ‘jullie volgen wel’.

Een koffietje later beginnen we aan een lusje van 6,9 km. Een stil straatje leidt ons terug naar de bossen. We volgen er een smal paadje halve hoogte in de heuvels als was het een besneeuwde richel. Heerlijk dus en het mooiste moet nog komen. We worden afgezet aan de rand van een dik ondergesneeuwde open ruimte en mogen eerst tot op redelijke hoogte vals plat volgen. De daarop volgende afdaling biedt ons een uniek uitzicht over de stad en verder, geniaal is dit. Vanaf de eerste huizen mogen we opnieuw klimmen tot aan een watertoren. Een staalblauwe hemel, het zonnetje schijnt, het ondergesneeuwde landschap, wat is dit een prachtige tocht ! Intussen parelen er zweetdruppels op onze voorhoofden, ook dat is minstens een paar weken geleden. Haast ongemerkt stappen we terug door straatjes en La Marlagne binnen. Yvan bestelt ‘deux coca lourds et un coca light’. De dame aan de toog verstaat hem wonderwel.

We weten dat we nu het zwaarste gehad hebben. In dalende lijn gaat het langs de Fonds des Chênes, een kronkelde asfaltweg in de bossen en langs een trits bevroren vijvers. We bereiken zo de Maas die we zullen volgen tot in La Plante. De stroom ligt bezaaid met ijsschotsen die grillig over elkaar schuiven als had er een aardbeving plaatsgevonden. Ik zie zo de rivierboten met stampende diesels zich met brute kracht een weg banen door de bevroren watermassa. Ook grappig zijn eenden en ganzen die zich proberen recht te houden op de ijsmassa. De vogelkontjes gaan meer dan hen lief is tegen de bevroren vlakte terwijl zij zich naar het uitgeworpen brood waggelen. We rusten een laatste keer in de Salle Bayard van La Maison de la Jeunesse, hebben nog een halfuurtje wandelen voor de boeg.

Een kort klappeke met Krist en we gaan er vandoor. Mogen de Maas volgen, een paar keer wisselend van oever, ter hoogte van Jambes. Opvallend veel wandelaars, geoefende of zondagse, hebben hun fototoestel in aanslag, van gsm tot telelens. Ja het is hier echt wandelhoogdag. Stappen tot aan de samenvloeiing met de Samber en mogen even de stad in, genietend van prachtige gebouwen en stille kasseitjes. Zo komt er een einde aan een werkelijk schitterende tocht. In het gezelschap van Eddy (de fotograaf), zijn vrouwtje, een dametje die wij ‘Madame la Juge’ noemen en De Peter, genieten we na met een Chimay Blue of twee. Vele wandelvrienden komen even gedag zeggen, op weg naar hun shopping-trein. Wij zullen niet de laatste zijn om de zaal te verlaten, daar zorgt Peter vandaag wel voor. Linda’s snoetje glimt als we terug naar de auto wandelen. Ja, deze tocht was vast het eerste hoogtepunt van het wandeljaar. Dit dankzij een werkelijk schitterend parkoers en de hulp van de winterse weergoden. We kunnen er weer een werkweekje tegen en dan …denkelijk een weekend Nederland met Zwijndrecht en Lage Mierde.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/1...

22:15 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -n

De commentaren zijn gesloten.