Nederbelgen op wandel

Van mijn vorige deelname aan de Wafeltocht in 2001 herinner ik mij alleen de erg kleine startzaal en de strook parkoers door de industriezone van de Maastrichter luchthaven. Erg mager beestje dus. Intussen horen wij wel vertellen dat het parkoers de laatste jaren leuk is en dus wordt de laatste dag van het winterverlof aan deze tocht gespendeerd. Linda vergeet thuis haar muts, wij missen de laatste pijl richting startzaaltje …goe bezig is anders. Het is erg stil en koud in het mini-zaaltje, de parkoerstekening oogt groen, komt vast toch nog wel in orde.

We vertrekken door doodstille Beekse straatjes voorbij het Carmelitessenklooster. Tijdelijk bewoond staat er te lezen op de affiches achter de kloosterramen. In afwachting van het eeuwige leven ? Het is opletten om de mini geelrode pijltjes te volgen die ons door achterafjes loodsen. Verlaten het dorp bij Landgoed Broenen, een vrij jonge plantage van fruit- en loofbomen, behoorlijk golvend ook. Mist beneemt ons de vermoedelijk knappe vergezichten. Het voelt wel minder koud aan dan de vorige dagen en we zetten er een gezwinde pas in. Mogen een extraatje van zo’n drie kilometer lopen door en rond Klein-Genhout. De erg harde, onverharde ondergrond is potenbrekend, het wandelen langs meidoornhagen en enkele kruisbeelden toch wel typisch voor de streek. Wij vinden het best aangenaam en weer eens wat anders op ons wandelmenu. Samen met de kortere afstanden stappen we door de dorpen Kelmond en Geverik, langs de Daalstraat, recht naar de eerste rust bij ‘Ut Atteljee’ na 8,6 juist gemeten kilometer.

Tijd voor een kopje koffie (aan 1 euro nota bene!). Komt daar een Rode Gevaar aangestormd ! Willy Timmermans was wel de laatste die we hier zouden verwachten. Lekker gezellig bijkletsen natuurlijk en lachen om de geintjes die hij naar gewoonte met andere wandelaars uithaalt. Willy loopt al terug naar de aankomst, wij beginnen aan een lus van 9km. Stappen vrij snel in open veld richting fruitgaard. Een reiger zit somber en verkleumd in zijn eentje voor zich uit te staren midden een kalend veld. Helaas niks om vrolijk van te worden met dit winterweer hé maatje! Wandelen richting Buurtschap Catsop waar we zo doorheen zijn. Terug de open ruimte in met uitzicht op een veelheid aan maretak en plots een bordje …Bunderbos! We hadden geen idee dat we er zo dichtbij waren. Het bos doet zijn reputatie meteen alle eer aan. Een trein dendert voorbij, wij mogen middels onverharde trappen steil dalen naar een klaterend beekje, gewoon prachtig! Dalen betekent natuurlijk ook stijgen en dat is vandaag maar één bocht ver. Een lange stevige bosklim brengt ons terug in de bewoonde wereld, zijnde grote boerderijen met loeiend vee. Smalle paden tussen metershoge hagen leiden ons naar het volgende dorp dat Geulle blijkt te zijn. We zijn er zo weer uit en krijgen een parel van een diep ingesneden, bruin ogende holle weg onder de sloffen geschoven. Nu wordt het even ingewikkeld. We bereiken opnieuw Buurtschap Catsop, gelegen in Elsloo dat dan weer deel uitmaakt van gemeente Stein. Volgen jullie nog ? Tijd om na te denken krijgen we niet. Er volgt opnieuw een dot van een holle weg. We klimmen tussen metershoge klimopranken tot helemaal boven deze beauty. Deze lus is ronduit schitterend. We hebben het nu wel gehad. Stomen recht naar een steenweg met aan de overkant de autobaan en gebouwen van de luchthaven. Volgen hem tot randje Beek en de rustpost van daarstraks. Tijd voor snert.

Verrassing nummer twee als een groene kikker niemand minder dan René Smets blijkt te zijn. Marina, Mia en Jac volgen even later. René zal als enige de lus van 9km lopen en dus vormen wij een wandeltriootje want wij gaan mee. Kilometervreters zou Mia later lachend zeggen, maar de lus is en mooi en we lopen graag dertigers en met René babbelen is altijd een plezier, dus daar gaan we. De lus is zo voorbij en de rustplaats vrijwel verlaten als we er rond 15:30 terug neerstrijken voor een kop koffie. Nog 3,4 km tot de finish. Er zit nog een kort klimmetje in, wat wandelen door de steeds mistiger wordende velden en dan de laatste straatjes. Tegen afgifte van onze controlekaart krijgen we elk een suikerwafel en een balpen. Limburgse vrijgevigheid. Een Oud Bruin om de tocht door te spoelen, afscheid nemen van onze Glimburgers, we vatten de terugweg aan. Zijn beiden zeer tevreden deze tocht gelopen te hebben, ze was echt mooi, perfect uitgepijlt en met een prima, zeer democratisch geprijsde verzorging. Eentje om te onthouden dus.

 FOTOREEKS

http://s359.photobucket.com/albums/oo39/fototripper090a/0...