Nederbelgen op wandel

Ligt het aan de champagnerijke Londense driedaagse of aan de nattige 40km in Ginniken ? Feit is dat ik moeilijk uit bed geraak en mij wat stijfjes voel in de onderste ledematen. Het beste medicijn is zeer zeker een zondags wandeltochtje en daar zorgen de Kleitrappers vandaag voor. Bij de startzaal ontmoeten we meteen enkele clubmaatjes, Jakke, Ghislaine en Adrien. Wij gaan eerst aan de koffie. Begroeten nog meer bekenden bij aanvang van deze halve derby en gaan op pad. Vermits er geen veldrit plaatsvindt in het bosje grenzend aan de startzaal, stuurt Jean-Marie ons meteen het slingerpaadje op. Over het grachtje is het vervolgens door de ‘prut’ waden, synoniem voor De Oude Spoorwegberm vandaag. Toch genieten we telkens weer van deze smalle strook die zich, beheert door Natuurpunt, door de weilanden slingert. Zo bereiken we het landelijke gedeelte van Rumst. Over rustige tarmacjes gaat het zachtjes bergop terug richting startzaal. Het noemt hier niet voor niets de Keizerenberg. Een vettig eenmanspaadje zet ons af tussen serres met sla van verschillende groottes. Hier wordt intensief geteeld en vermoedelijk wekelijks geoogst. We hebben onze eerste leuke 5,3 km afgelegd als we even pauzeren in de startzaal.

Beginnen aan de grote ronde langs hetzelfde bosje en ‘prut’laantje als daarstraks. Bij de Oude Spoorwegberm gaat het nu linksom, langs een grachtje en oplettend voor verraderlijk uitstekende boomwortels. Even trappekes op en dan wandelen over rustige tarmacjes en door zompige weilanden, afgezoomd met grillige wilgen. Een babbel met parkoersmeester Jean-Marie, die al vanaf 05:30 op de fiets zit als parkoers controleur, nemen we graag mee. Bij Vlaams Huis De Klokke rijdt hij van ons weg, de plicht roept. We wandelen een eindje langs de spoorbaan die mij dagelijks van mijn ene bazin naar de andere brengt. Stappen dwars door fruitgaarden en langs een paar netjes opgepoetste kapelletjes richting Duffelshoek. Wat huisjes kijken verder, ligt de kerk van Kontich Kazerne en vervolgens het Broekbos. Slingerend tussen nieuwere woonwijken stappen we tot Domein Altena en de tweede rustpost. We hebben er 13,8 km opzitten. Tijd voor een boterhammetje.

De extra lus van de 28km zal ons naar de Edegemse Romeinse Put voeren. Ben niet zo happig op deze omgeving omdat het meestal synoniem staat voor straten lopen. We beginnen er inderdaad aan met Edegemse villa’s, tot onze verbazing slechts een klein stukje. Wandelen het bosje door en voorbij de ruime plas. JM stuurt ons richting Hove waar we meteen over de spoorbaan moeten. Dit wordt onbekend terrein verkennen. We stappen het domein van Kasteel Weyninckhoven binnen, dat lijkt dienst te doen als gemeentehuis van Hove. Met stijgende verbazing en voldoening maken we kennis met een prachtig bospark. Kuieren over een smal pad langs een geel, rossige gracht. Het is werkelijk heerlijk wandelen over de nattige paden van dit domein. Wij lopen te genieten rondkijkend naar een weelderige plantengroei met trosjes zwammen her en er verspreid. JM laat geen meter wandelweg onbenut. André zaliger zou uitroepen – hoe hem het doet, ik weet het niet! Dit is inderdaad een schitterende lus die afgesloten wordt met een strook door omgeploegd maïsveld met prachtig uitzicht over de omgeving met zijn plukken donkere, winterse bosjes. Reuze verrassend en keigoed wat Jean-Marie hier getoverd heeft. Hij bewijst eens temeer wat een begenadigd parkoersmeester hij wel is.

We rusten een laatste maal in Domein Altena, hebben er 22,2 km opzitten. Sluiten aan bij Wilfried & Nathalie en zullen samen de laatste etappe volmaken.JM stuurt ons door Kontich, steeds op zoek naar groene achterafjes. Aan de overkant van de Antwerpse Steenweg komt De Oude Spoorwegberm een laatste maal uitgebreid aan bod. We weten uit ervaring dat aan deze zijde het mooiste, netjes ingesloten, maar ook vettigste deel van de route ligt. Onze parkoersmeester heeft een omleiding voorzien maar de dametjes hebben er geen oren naar, het wordt puur natuur! En gelijk hebben ze. Houten balkjes leiden ons met droge voetjes door de natste stroken. Het is wel opletten niet weg te glijden – we komen er met z’n allen veilig doorheen. Best te doen en geen omleiding waard, zegt Wilfried met het kennersoog van een ervaren parkoersbouwer. Een laatste strookje door de velden, de bijna 29km zitten er op. Tijd voor een reünie onder IJsetrippers want ook Jan & Lisette en Nestor voegen zich bij ons. Een paar wandelaarsdrankjes en we nemen afscheid van onze clubmaatjes met de nodige seizoenswensen.

Rijden met een meer dan tevreden gevoel terug naar Hemiksem. Jean-Marie heeft het hem weer gelapt. Eens temeer zaten er verrassende wendingen in zijn parkoers en ik ben er zowaar de Romeinse Put bij vergeten …voor het eerst. Chapeau kerel, dit was weer eens grote klasse!