Nederbelgen op wandel

De lokroep van de kilometers klinkt het hardst en dus rijden we naar Ginniken voor de eerste winterserie tocht van dit seizoen. Op het parkeerplein zien we de Witte Petten richting schutterslokaal dansen. In de startzaal de harde kern van De Doetjes, zoals Daniel aangekondigd had. Dat wordt het zowat voor de bekenden vandaag, behalve Kees dan nog die pijlophaler van dienst is.

We vertrekken langs het Belgisch café ‘bij Moeke’ en steken even verder de Mark over, het Mastbos wenkt. Het eerste boslusje voert ons voorbij restaurant De Boswachter. We zijn hier duidelijk niet alleen maar delen de prachtige dreven met hele horden joggers en Nordic walkers. Krijgen een extra lusje aangeboden door het Montensbos. Niks bos maar een uit de kluiten gewassen villawijk, kwestie van voor wat variatie in het parkoers te zorgen. Als we opnieuw het bos instappen blijken twee dametjes nog niet vertrouwt te zijn met de gele (LA) en rode (RA) vlakken. Het kost ons moeite om hen met vereend keelgeluid terug op het juiste pad te brengen. Net als in Blauberg hebben bosbouwers ook in het Mastbos lelijk huis gehouden. Paden lijken meer op spoorbanen met diepe geulen. Gelukkig is er meestal nog een zijbaantje waar je zowat moddervrij kan over wandelen, tenzij je de spoor-baan over moet natuurlijk! We stappen het bos uit en de autobaan naar Rotterdam over richting Rijsbergen. Onderaf ligt de eerste wagenrust (11 km), die je bij W.I.E.G.O. dezer dagen erg letterlijk moet nemen. Opvallend hoeveel Nederlandse medewandelaars informeren naar het hoe en waarom van de Belgische politiek. De meesten kunnen een misprijzend monkellachje nauwelijks onderdrukken. Zij vinden ons vast weer domme Pelgen!

Het tweede deel van het parkoers biedt open terrein dat we samen met Hennie & Theo afwandelen. De lucht wordt steeds donkerder en een fijne motregen komt ons op de zenuwen werken. Strookjes langs de Mark bieden wat afwisseling. Dit stuk parkoers is zowat het omgekeerde van vorig jaar, toen we samen met Daniel wandelden. Bij Galder en het gelijknamige meer stappen we terug over de snelweg. Onderaf staat de wegenwacht paraat, met flitswagen uiteraard, tot meerdere eer en glorie van de staatskas. Prei- en buxusvelden wisselen elkaar af. De volgende bosstrook kondigt tevens de tweede rust aan in café Dennenlucht( 22 km). De Doetjes staan er al terug in de startblokken. ‘de soep is aangebrand’ zegt Daniel ernstig. Linda laat zich niet uit het lood slaan en de snert smaakt haar uiteraard. We kennen onze pappenheimers intussen wel! Het is niet leuk opnieuw in de natte vesten te moeten duiken, maar we moeten ‘vort met de geit’. Gelukkig mogen we opnieuw het Mastbos in en lopen we ons snel weer warm. Het parkoers wisselt nogal van sparrenbos tot open gras- en heideplekken, van diepe modderstroken tot fietspaden. We wandelen voorbij De Kluis, met z’n twee kenmerkende torens en vervolgens richting Blauwe Kamer. In de achtergrond verschijnen de kerktoren en de windmolen van Ulvenhout. Wij keren ze de rug toe en lopen, nog steeds in een druilerige regen, langs de Mark terug richting Kluis. Met een grote bocht wandelen finaal toch Ulvenhout binnen voor de volgende wagenrust (30 km). Zitten gezellig bij twee dametjes in de garage bouillon te slurpen. Eén van beiden blijkt Antwerpse roots te hebben. Helemaal hilarisch wordt het als ze denkt dat beide koppeltjes familie zijn van mekaar, wat op luid, gemaakt protest wordt onthaald. Hennie heeft zich, de Advent indachtig, een halve tocht aardig gedragen maar nu komt haar ware ik terug boven. Ik moet en zal de kast op gejaagd worden! Oh ja, wij stapten anderhalf uur over de laatste 7km.

Lachend en grappend vertrekken we opnieuw. Wandelen een ruime kilometer de stille Slotlaan af en lopen vervolgens dwars door het Markdal. Bij een langgerekte plas aan de overkant krijgen we een appeltje aangeboden (33 km). Een beetje zielig hoe die vriendelijke man hier alleen in z’n auto de wandelaars zit op te wachten. De laatste loodjes beginnen prachtig dwars door een vennengebied. Het wordt al stilaan donker terwijl wij hierna over brede paden door het Mastbos wandelen. Een pracht van een alleenstaande oude mastodont van een boom trekt onze aandacht. Naarstig stappen we verder tot de lichtjes van randje Breda terug zichtbaar worden. We nemen even voorsprong op onze Limburgse vrienden en …ze moeten ons al meteen terugfluiten! We hadden geen richtingsaanwijzer gezien bij een prachtig waterkasteel. Mogen er langs wandelen en een laatste keer de Mark over. Pijlen vinden we nauwelijks meer. Onze terreinkennis is echter voldoende om de aankomst te bereiken zo rond 17:10.

Wij nemen onze Limburgers op sleeptouw voor een Belgisch biertje bij Moeke. Goedkoop is het er zeker niet maar de Rochefort en Gouden Carolus smaken opperbest. Nemen afscheid van onze vrienden met de beste wensen voor leuke feestdagen en geven afspraak op 01 Januari in Roosendaal. Samengevat was deze tocht mooier dan vorig jaar. Toen lag er de eerste paar uur echter sneeuw, nu was het alleen maar nat en donker. Weer of geen weer …wandelen doen die gekken altijd! Helaas geen foto’s alhoewel we er wel gemaakt hadden. Een menselijke fout bij de verwerking ervan deed het geheel echter verloren gaan. Kan gebeuren, niks aan te doen.