Nederbelgen op wandel

Lindake gaat voor het eerst mee naar Vollezele, het wordt dus vast en zeker een mooie dag! De nieuwe startlocatie blijkt op de heuvel noordelijk van het dorp te liggen. Het gonst er van de bedrijvigheid want rond 10:00 zijn er al meer dan 600 wandelaars op pad. Een aantal onder hen, die de 32km planden, blijken na zo’n 10 kilometer terug in de startzaal aan te komen. Ik spits de oren, we zullen oplettend moeten zijn. Ik heb hier nochtans in het verleden nooit problemen gehad.

We beginnen aan onze opdracht over een vernieuwde kerkwegel die ons recht naar de flanken van de Congoberg voert. Echt klimmen doen we nog niet, wandelend over zijn zuidflank en genietend van de haast wulpse rondingen van het mistige Pajottenland. Een asfaltbaantje in de open ruimte blijkt een heuse ijsbaan te zijn, we vorderen er dus voetje voor voetje. Het extraatje dat de langste afstand aangeboden krijgt wordt er eentje voor ploeteraars. Dikke, vette akkergrond bezorgt ons lemen voeten. Jeep toeristen maken de paden nog wat minder begaanbaar. Stevig golvende kerkwegels voeren ons naar de eerste rustpost. Het zaaltje bij het parochiecentrum, de vroegere startplaats, blijkt ook vernieuwd te zijn. We hebben er een lusje van 6,7km rond de prachtige dorpskerk opzitten. Ook hier komen er wandelaars binnen die blijkbaar wegwijzer problemen hadden, wij hebben er nog niks gemerkt.

We pikken de kortere afstanden, die van de startzaal komen, terug op en klimmen langs de zacht stijgende de kant tot vrijwel de top van de Congoberg. Aan weerszijden krijgen we een prachtig uitzicht, noordelijk over de vallei richting Ninove, zuidelijk het steviger golvend Pajottenland. Langs een kasseitje dalen we de puist af en kiezen in de vallei voor ‘onverhard’. Aanvankelijk lopen we er ook over asfalt maar dra mogen we de velden in. Modderig kan je deze paden bezwaarlijk noemen, ons ommetje van daarstraks was andere koek. Rusten doen we in een overvolle zaal hartje Denderwindeke na 13km. We zullen hier drie maal komen. Onder de vele bekenden Brugse Lut & Luk, ook vaste gasten hier. Ons bekende Kwartels verwittigen dat de tussenafstanden misleidend zijn. De eerste lus zou 8,5km lang zijn en de tweede 4,25 en niet omgekeerd, zoals op het infobord staat. Het nieuws verspreid zich als een lopend vuurtje. Wandelvrienden onder elkaar bedenkt ik, toch altijd een toffe bende.

Terwijl Lucien & Marie-Louise aan de boterhammetjes beginnen, gaan wij terug op pad. Langs een verloederd dierenasiel trekken we de licht golvende velden in. We maken een omtrekkende lus richting Neigem. De donker beboste heuvel doemt voor ons op. We geraken echter niet zo ver maar slaan linksaf bij een kasteeltje. Een klimmetje en bonkige kasseiweg zetten ons terug af in open veld. Bouwpuin rolt voortdurend onder onze voeten en maakt het doorstappen lastig. Van randje Meerbeke gaat het terug naar Denderwindeke en de rustpost (21,5 km). Dit was inderdaad de langste etappe. Eén drankje later beginnen we aan het korte lusje. Duiken middels een vettig eenmanspaadje de weilanden in. Een kort en krachtig klimmetje over glibberige kassei leidt ons terug het mini valleitje uit. We wandelen naar de Heirebaan, een lang stuk vals plat tot aan een kapelletje met windmolen op de achtergrond. Terwijl we jagers de bossen lafhartig horen leegknallen stuurt een veldwegel ons langs een drietal kapelletjes terug naar onze rustpost. We bedenken dat dit parkoers nauwelijks vlakke wegen telt, dijen en kuiten vertellen ons hetzelfde verhaal.

We maken ons op voor ‘le moment suprème’ als we, opnieuw zachtjes klimmend, Denderwindeke definitief verlaten. Tot twee keer toe wordt ons de keuze verhard/onverhard geboden. Er staat wel bij dat we bij ‘verhard’ het kasteel zullen missen. Na het voetbalterrein van E. Winnik moeten we onverhard wel héél letterlijk nemen. Ploeteren ons een weggetje door enkelhoge modderstroken. Gelegenheidswandelaars met atletiekpantoffels weten geen raadt en blijven geregeld stokstijf staan, zoekend naar drogere stukken. Het enige resultaat is dat zij nog dieper in de smurrie wegzakken. Hazewind Minne dartelt vliegensvlug door het bruine goedje, zo kom je nog het beste weg, lichtvoetig. Een noodbruggetje gebouwd uit paletten zet ons af op grazige ondergrond. We wandelen naar het kasteel Steenhout (of Steenhault ?), een pracht van een bewoond waterkasteel, gelegen in een eenzaam valleitje en omringd door enkele fraaie boerenpachthoven. Sommige jaren gunt de kasteelheer ons een rustpost op zijn domein, dit jaar mogen we alleen maar kijken. Klimmen stevig het kasteelpark en beukenbos uit. Het bord van de laatste kilometer wenkt. Nog één klimmetje asfalt en onze tocht zit er op.

Het is nog erg druk in de zaal als we zo rond 16:45 binnenvallen. Terwijl wij genieten van ons abdijbiertje van ’t vat aanhoren we het verhaal van parkoers sabotage deze morgen. De schade was blijkbaar hersteld toen wij er langskwamen en we hebben dus niets gemerkt. Linda blijkt tevreden te zijn over de gewandelde omloop. Voor mij zaten er heel wat nieuwe stukken in rond Denderwindeke. Toch hou ik meer van de zuiderse routes echt het Pajottenland in, alhoewel ik mij vandaag toch wel best vermaakt heb. Het weekend zit er weer op, we kijken al uit naar volgende week. Meer dan waarschijnlijk bedanken we zaterdag de Grashoppers in Blauberg met hun winters initiatief van 34, 42 en 50km. Zij verdienen de volle ondersteuning van de Vlaamse afstandenwandelaar bij deze eersteling. Onlangs wandelden we voor het eerst door de Kalkense Meersen. Postiljon Merelbeke geeft ons zondag de kans dit nog eens over te doen. De plannen zijn dus gesmeed, nu nog hopen dat de weergoden ons gunstig gezind zullen zijn.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...