Nederbelgen op wandel

Op deze beetje miezerige zaterdagochtend laten we onze plannen plannen zijn en blijven tot 09:00 in ons warme nest steken. We kunnen nog altijd een halve streekderby wandelen in Heindonk. Binnen het halfuur parkeren we veilig en ver van blauwe en gele zwaailichten (Martin!!) op de dijk langs de watersportbaan Hazewinkel. Iemand van de organisatie met ‘salami’ in de hand bevestigt dat ze uit de takelpartij van vorig jaar geleerd hebben. In de startzaal komen we meteen Jo en zijn dames tegen en Max (alias Frans den Troeffel). Deze laatste zal het grootste deel van de tocht onze aangename gezel zijn.

We trekken meteen naar de overkant van de verlaten roeibaan en volgen het brede wandelpad langs de fit-o-meter. Berk & els voeren de boventoon, het weer is droog maar eerder donker, ongezellig eigenlijk. Ruilen de bosjes van de sportbaan voor de Biesenweiden. Gras- en mospaden voeren ons tussen de braamstruiken door. Tot zo ver puur natuur, deze tocht. Even klauteren om op de Rupeldijk te geraken en dan, genietend van het uitzicht over Boom-City, koers zetten naar het jachthaventje van Klein-Willebroek en de eerste rustpost (km 5,3) . Kareltje, grootvader van Shannen tekent ook present, die weet zijn tochtjes ook uit te kiezen.

Na de rust wandelen we met z’n drietjes langs het haventje richting fietspad door het Broek Denayer. De lucht wordt steeds dreigender en de eerste regendruppels komen vervelend doen. Een stukje steenweg, een strookje natuur en vervolgens koers zetten door de weilanden richting Blaasveld. Passeren een eerste keer het beeld van het Broekventje, in volle ornaat en dus met bretellen en een rond buikje. Op het terras van een dorpscafeetje is men haring (en papilotte) aan het roosteren, de geur doet ons watertanden. Wij zullen het stellen met een kom soep en een boterhammetje in het Volkshuis (km 9,5)even verderop. Nog meer bekenden vallen binnen waaronder Danny van Strombeek. Er zijn inderdaad geen of nauwelijks boeiende tochten van enige afstand in Wallonië vandaag en dat merk je aan de aanwezigen hier.

We wandelen Blaasveld uit langs de spoorbaan richting Mechelen. Erg jonge bosjes en vooral weilanden worden nu aangedaan. Linda en Max zijn zodanig druk in gesprek dat ze twee pijlen naar links missen. Kan ik hen lekker plagerig terugroepen! Vaste wegwijzers volgend bereiken we taverne ’t Fonteyntje en dus het Broek van Blaasveld. Mogen tussen oude beuken langs indrukwekkende vijvers wandelen. Heerlijk is dit. Het laatste laantje leggen we af midden een stevige plensbui, we zijn terug in Blaasveld (km 16,5).

Wij lopen het rondje twee keer, zeggen we tegen Danny. En zie, wie wandelt er ruim honderd meter voor ons uit…inderdaad. Bij de splitsing verlaat Max ons startwaarts, hij heeft last van een weerbarstige knie. Vrolijk triepelen wij een tweede keer de zeven kilometer af. Het is toch wel een leuke tocht en we komen aan een respectabel aantal kilometers, wat kan een wandelaar zich meer wensen. Stoppen een laatste keer in Blaasveld en pikken Danny op (km 23,5). Samen zullen we de laatste 4km richting aankomst afleggen. Bij vallende duisternis van de spoorbaan naar de kerkwegels en weilanden. Even verder een stukje door het Blaasveldse Broek en vervolgens langs de roeibaan terug naar binnen (km 27.6) . Broekventjes in speculaas zijn er niet meer te verkrijgen, lekker abdijbier wel. Nemen afscheid van Danny en zijn in een wip terug thuis.

De Vaartlandstappers hebben ons een aangename dag bezorgd. Je hoeft niet altijd ver weg en grote kilometers te zoeken, ook in je eigen buurt liggen de leuke wandeltochten zo maar voor het rapen. Het is halve dans …morgen staan we er weer.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...