Nederbelgen op wandel

De weersvoorspelling danst op en neer tussen 100 en 10% kans op neerslag. Als we opstaan blijkt het 100% te zijn maar niet getreurd. Linda is in topconditie en dus vertrekken we als gepland richting Waasland. De regen die de ganse weg er naartoe op onze auto uiteenspat, daar worden we toch al zeker niet nat van! Parkeren doen we …op de speelplaats van de als rustpost ingerichte dorpsschool. Start en rust liggen nauwelijks 200 meter uit elkaar, gaan we nog plezier aan beleven. Ondanks de natte, gure bedoening buiten is het toch gezellig druk in het startzaaltje. Rond de klok van tienen zullen al 600 wandelaars de inschrijftafel gepasseerd zijn. Terwijl wij van ons koffietje genieten brengt de brave Sint ons een bezoek, vergezelt van drie zwarte pieten …of waren het mieten ?

De eerste lus leidt ons vrij snel het dorp uit en de polder in. De eerste dreef en paden langs de bosrand zijn ons overbekend van andere organisaties hier in de streek. Te midden het hemels gedruppel lopen we een rechthoek door de polder. Wilgen en canadabomen vormen nauwelijks een beschutting. Een veld overdekt met stroken stro trekt onze aandacht. Geen idee wel gewas hieronder beschutting krijgt. Voorbij een tuinbouwbedrijf leidt een lang kaarsrecht pad ons naar de Moerbei, eerste rust na 7,5km en standplaats van ons karretje. We beslissen nog niet ter stoppen want de volgende etappe is nauwelijks 2,6km lang. Deze zal een bezoekje aan de bezienswaardigheden van Moerbeke blijken te bevatten. Het leegstaand stationnetje in verval, de inmiddels gesloten suikerfabriek, de kasseitjes van het gemeenteparkje en de mooi kerk, dit is echt een leuk lusje. Knap werk van de parkoersmeester om zodoende afwisseling in de wandeltocht te brengen na de wat saaie polderlus.

Nippend aan mijn koffie zie ik een haas voorbij zoeven, of toch niet …het blijkt Martin te zijn! In kan hem net stoppen in zijn elan en natuurlijk trekken we verder als trio. Even twijfelen bij het verlaten van de rustpost. Hadden we daar geen bord gezien ’32 2de maal naar rechts’? Recht vooruit hangt een pijl naar links. Even de hersenen uit hun weekendslaap halen. Het bewuste bord kunnen wij vanaf de rust niet zien en de pijl wel dus …naar links gaat de reis! We wandelen naar de Dambrug over de Moervaart en slaan rechtsaf langs het water. Stappen voorbij de achterzijde van de suikerfabriek en verder door langs het water tot de Terwestbrug. Hier gaat het linksaf de kasseitjes van de Terwesttragel op. Kilometerslang zullen we kasseitjes lopen, de Isegrimroute volgend dwars door de polder. De meeste wandelaars zoeken het betonnen boordje op, als echt Flandriens dokkeren Martin en ikzelf over de kinderkopjes, heerlijk! Een ruime vlucht wilde ganzen stijgt log en luid snaterend op vanaf een vermalen maïsveld. De natuurlijke versie van een Jumbo of Airbus. Bij Etbos stappen we over een andere vaart en vervolgen onze weg slingerend met een gracht mee. Centrum Eksaarde komt in zicht en de rustpost in het Gildenhuis (19,3 km). Geen sticker over bijen te zien maar hij zit er wel – kassier Lucien bij bonnetjes en euro’s. Minzame Marie-Louise voorziet ons van warme drankjes.

Ook hier hebben wij een extra lusje te goed. De parkoersmeester stuurt ons een dijk op die steeds hoger boven de omliggende akkers uitsteekt met het vorderen van de meters. Linda maakt er ons attent op dat de pijlen langs het benedenpad lopen. De mannen weten het natuurlijk beter en lopen koppig door over het asfalt. Natuurlijk had Linda gelijk en Martin helpt haar, galant als steeds, het heuveltje af. We duiken de Lokerse Moervaartmeersen in, een natuurgebiedje. Dit voert ons terug naar centrum Eksaarde en even wat huisjes kijken. Behoudens die gekke wandelaars komt er geen hond buiten, al is het intussen droog geworden. Onverhard voert ons richting Kruiskapel, die we niet te zien krijgen, en langs rietkragen terug naar centrum Eksaarde en de rustpost. We zitten er midden een groepje bekende en minder bekende afstandenwandelaars. Het onderwerp is ‘aantal gestapte kilometers in 2008’. Het blijkt uit de opgerakelde anekdotes dat wandelaars net als vissers zijn, er wordt niet zo nauw op een kilometertje gekeken. Of ze allemaal inderdaad ook gewandeld zijn of enkel maar over de tong rollen blijft een open vraag …

Het groepje vat in gespreide slagorde de laatste etappe aan. We volgen een gracht langs de rechtse asfaltkant en niet het linkse onverhard. Jammer maar het kon niet echt anders want rechtsaf gaat de reis. Is de eerste onverharde dreef tussen canadabomen nog goed begaanbaar, de tweede wordt heus schaats- en ploeterwerk bij valavond. Wij vinden het wel leuk. Een laatste strook langs de Moervaart, rechtdoor voorbij de Moerbij (32 – 2de maal !!), we zijn droog en binnen. Laten de Grimbergen aanrukken. Lucien heeft zijn dagtaak volbracht en komt met blozende wangen genieten van een welverdiende Duvel. Er is ambiance in de keet.

Het is al stikdonker als we afscheid nemen van Martin en ons karretje opzoeken. Ja, ook vandaag weer Lachten onze Wandelklompen. Net als in Kruibeke verdient deze parkoersmeester een warm applaus voor zijn prestatie. Het is niet zo evident vanuit Moerbeke een goed parkoers te bouwen. Deze man slaagt er nochtans feilloos in door elke etappe van een ander thema te voorzien. Rechtlijnige polderwegen, het leuke dorpslusje, de kasseibaantjes, het stukje meersen, we mochten van alles proeven. Knap doordacht werk noemen wij zo iets, tot jolijt van de wandelaar. Ook waren de rustposten prima verzorgd met telkens een extraatje van braadworst of zuurkool voor de liefhebbers. Kortom, De Lachende Klomp, daar gaan we met plezier wandelen.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...