12-11-08

08.11.2008 Wallonia Namur te Jambes

De Waalse toppers volgen elkaar in sneltreinvaart op. Vorige week waren we te gast bij de Sans-Soucis, dit weekend organiseert Wallonia haar tweedaagse. De prachtige website van deze club toont een vernieuwd parkoers met hele stroken langs de Samber die wij nog niet bewandeld hebben. Wij hebben er dan ook meer dan zin in. Bij een prachtig herfstweertje rijden we de terreinen van de Ecole du Génie op, wij zijn vandaag bij het leger te gast. Albert tekent present en volgt zijn vrienden wandelaars met de mountainbike. Landenaar Yvan blijkt ook een late vogel te zijn. Het startzaaltje gonst van de gezellige activiteit, we zijn er klaar voor!

Wandelen de kazerne uit richting Maas. Op een kabel gespannen over de statige rivier zitten tientallen meeuwen netjes op een rij. Eén zwarte duivel zorgt voor een dissonant, een aalscholver met z’n ranke, vranke, smalle lijf. We stappen de rivier over middels een sluizencomplex. Het uitzicht op de Naamse Citadelle is hier prachtig grijs, tegen een achtergrond van veelkleurige bossen. Zetten aan de overkant koers naar La Plante voor een eerste stempeltje na 1700 meter. We weten, nu kan het feest beginnen. Tienne Maquet is de naam, een helling om de Maasvallei uit te kruipen. Ja, kruipen is het bijna letterlijk, er lijkt geen einde te komen aan de beboste helling. Menigeen trapt op de adem, blijft even staan. Berggeit is natuurlijk in haar nopjes en klimt aan een egaal tempo naar de top. Stomend en dampend komen we boven, dit is geen opwarmertje meer, eerder een sauna! Op het nog steeds golvend plateau stappen we richting La Marlagne, wat villaatjes kijkend en door prachtige loofbossen kuierend. Vanaf La Roche wandelen we in meer open gebied. De fabuleuze uitzichten over de valleien volgen elkaar nu snel op. Dit is genieten met een grote G. Elke inspanning wordt in deze streek telkens gul beloond. Bij Chepson wandelen we over een heuvelrug, parallel met twee valleien, aan elke kant eentje. De pret kan echt niet op en het zonnige herfstweer geeft de omgeving iets feestelijks. We dalen stilaan naar Malonne. Volgen een paadje langs een klein beekje en rusten in één van de plaatselijke scholen na 9,5 km. Jefke haalt ons hier in en stoomt meteen door, die heeft een topconditie te pakken!

Na de pauze wandelen we door Malonne, gelegen in een hele smalle vallei en in feite één grote scholengemeenschap. Bij de kerk van St-Berthuin draaien we linksop voorbij de Monastère des Clarisses en zo verder naar een winkelcentrum. Dit is nieuw voor ons. We bereiken de Samber bij de Silos de Floreffe en worden bij een sas over de rivier geloodst. Aalscholvers zitten als draken, de vleugels wijd open gespannen, te drogen na het verorberen van hun ontbijt. We wandelen langs het water tot het klooster en het kerkje van Floriffoux. Een kort klimmetje en dan recht naar de volgende rustpost. Blijkt in de stallingen van een grote vierkantshoeve te zijn, de muren van de ruimtes netjes wit gekalkt. Echt wel origineel en gezellig. We hebben er 13,9 uitstekende kilometer opzitten. Na de koffie zet een doorsteekje langs een vijvertje ons terug af bij de Samber. De herfstzon geeft zowaar nog warmte af. In de verte pronkt de Abdij van Floreffe op haar rots en daar gaat het ook naartoe. De 35km verlaat ons hier en wij wandelen verder langs het water. Maretak is alomtegenwoordig en de beboste heuvelflanken tonen een onwaarschijnlijke veelheid aan kleuren. Bloeiend koolzaad prikkelt onze reukorganen. Vrijwel alleen stappen we verder tot de brug bij Soye en Franière. Wandelen dit laatste dorpje binnen voor de volgende controle na 19,9km. Het valt ons op dat de zes kilometer langs het water op geen enkel moment verveelden. Er was voortdurend wel iets te zien: de zichten op de abdij hoog op zijn rots, de schoonheid van de natuur in herfsttooi, de af en aan vliegende aalscholvers, dit nieuw stuk parkoers was echt prettig om bewandelen.

Meteen na de boterham een bordje met 14% erop. We beginnen er gezwind aan. Na elke bocht blijkt echter …een volgend stuk helling te liggen en we passen ons ritme aan. We blijven maar klimmen, het lijkt wel of we zo meteen bij St-Pieter aan de poort gaan kloppen! Hoe hoger je komt, hoe weidser en prachtiger de vergezichten worden. Uiteindelijk, helemaal boven op het plateau, waar zon en wind vrij spel hebben, spreidt de vallei een groen lappendeken met het kerkje van Floriffoux, stralend in de zon als achtergrond. Eens te meer worden onze inspanningen dus magistraal beloond. Vanaf de Rue de Robertsart wacht ons een spitse lange afdaling (what goes up, must come down). Tussen de bomen ontwaren we een kasteeltje, deels in ruïne, geen idee waar we hier zijn. Het is echt wel zakken met de handrem op, zo steil is de asfaltweg die dringend aan herstel toe is. Tot onze verbazing komen we uit aan de voet van de abdij van Floreffe. We weten het wel …de drukke steenweg over en …opnieuw klimmen geblazen. Recht naar het fraaie kapelletje van St-Roch. Achterom kijkend een laatste keer de abdij overschouwen. In open veld kondigt het volgende niveauverschil zich aan. We blijven dus klimmen, zei het nu aan een veel lager percentage. Van op de top lonken de dorpjes in de diepte. Wij moeten naar het eerste kerktorentje, Buzet na 25,2 km. De pauze is welkom, dit was een verdomd stevige etappe maar ook oh zo mooi.

Wat nu volgt is eigenlijk een verbindingsetappe. We wandelen over stille tarmacjes richting Piroy en zakken stilaan naar het beekje van daarstraks dat ons opnieuw aan de rustpost van Malonne zal afzetten na juist 29km. Mogen opnieuw langzaam dalend door het dorp en nu voorbij de kerk van St-Berthuin. Het duurt heel lang voor we de heuvels intrekken. Op één plaagstoot na, de Chemin des Ritenes, blijven we door de vallei kuieren. Het bordje Sur Le Crestia is het sein om terug de bossen in te trekken en de volgende, kortere, klim aan te vatten. Dit is meer bekend terrein van vorige uitgaven. We zullen nu dwars door het bos een fietspad volgen, kilometers lang. Deze tijd van het jaar is dat dus genieten. We zetten er stevig de pas in, hebben het hier helemaal naar onze zin. We verlaten de bossen pas bij het bereiken van de achterkant van de Naamse Citadelle, de villa kant dus. Rusten een laatste keer in de plaatselijke hotelschool na 36,9 km. Benieuwd hoe de laatste 4,5 km zullen ingevuld worden.

We wandelen voorbij het Chateau de Namur en beginnen aan de afdaling van de Citadelle bij de Esplanade. Bij valavond krijgen we een fantastisch uitzicht aangeboden over de Maasvallei en de tegenoverliggende groene heuvels. Dit is ronduit schitterend en het is nog niet gedaan. De kasseiweg kronkelt zich rond de heuvel en biedt ons zo een uitzicht over de stad Namen met zijn vele torens en vervolgens de smallere vallei van de Samber. Het is echt uniek om op deze manier een stad te kunnen binnenwandelen. Opletten om de pootjes niet te kneuzen terwijl je over de kasseitjes stapt is wel de boodschap. We komen dus echt ogen te kort. Eenmaal beneden mogen we uitbollen langs de Maaskade ‘alsof het hier de Seine was’. Inderdaad, enkel en alleen de clochards ontbreken om het plaatje compleet te maken. Alhoewel …die wandelaars met bemodderde schoenen en broeken …

Het is al ruim 17:30 als we de startzaal binnenstappen. Mr. Le Permanent heeft natuurlijk zijn post al verlaten. Voor ons is een clubstempel voldoende. We maken de dag vol onder IJsterippers met Peter en Nestor erbij. Typerend voor deze prachtige tocht was de opmerking van Nestor ‘dit was de mooiste tocht van het jaar’. Moeilijk om zeggen natuurlijk, maar ook voor ons hoort ze zeker bij de nominaties voor deze titel dit jaar. Een nieuwe parkoersmeester en dus andere accenten, maar eens te meer een super wandeltocht, bij Wallonia zitten we nog voor jaren goed.

 FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

14:46 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -j

De commentaren zijn gesloten.