Nederbelgen op wandel

75% kans op regen is het laagste cijfer dat ik kan vinden. En toch ben ik optimistisch want het betreft Blaugies waar de Sans-Soucis hun Halloween en Brasseries tocht houden. Linda ziet dat ook wel zitten ondanks het ontiegelijk vroeg opstaan. Ook zij is een grote fan van deze wandelclub. Ik neem de afrit 25 zoals de routeplanner mij aanraadt en volg vanaf daar mijn gevoel. De mensen van Ghlin zouden namelijk vanaf afrit 26 pijlen. Feilloos rijden wij door Hornu en Dour recht op ons doel af, dit kan vandaag niet foutlopen. In het echte Waalse en dus aftandse zaaltje worden we ontvangen door spitsbroeders Clement & Daniel, voor de zekerheid in regenpak gedompeld. Bij inschrijving meteen een blad met vermelding van de controleposten meegenomen, 9 keer rusten voor net geen 43km, we zullen laat binnenkomen vandaag.

Het is miezerig, winderig en koud als we het dorpje verlaten. Duiken meteen richting Petit-Dour. Het eerste graspad, onderaan een beboste helling, is al meteen een beek. We laveren er behoedzaam door, de dag is nog lang. Mooi is deze pittige bosstrook alleszins. Na 1,8 km de eerste rustpost in een chirolokaal, hier Patro genaamd, dat meer weg heeft van een krakerspand. Snel verder dus. Een paar straten en dan vanaf Le Vieux Moulin terug door de natte bossen, waar bruin en groen mekaar netjes in evenwicht houden. Regenen doet het gelukkig niet meer, een sombere herfstdag blijft het wel. En toch hebben de bossen dit seizoen iets feestelijks over zich met die veelheid aan kleuren. In cafeetje La Clé Du Bois (Warquignies) hebben we er 4,3 km opzitten en bestellen koffie. Moesten ze de bonen nog roosteren …neen, het volautomatisch toestel is monddood en het worden filters van lauwwarm water. Een ongelukje meer niet.

Net als we vertrekken komen twee groene kaboutertjes wuivend uit het bos gelopen …Jogging Annie en ventje Kris, wij zullen vandaag meestal in elkaars buurt blijven. Krijgen uitzicht op een dicht begroeide mijnterril en duiken opnieuw de bossen in. Volgen een beekje tot aan de volgende straat. De Rue du Rossignol laat ons inderdaad zingen, al is het dan niet als een nachtegaal. Pff, een stevige klim hoor ! We wandelen verder over bospaadjes en langs de bosrand. Maretak is alom tegenwoordig. Alhoewel we voortdurend in de buurt van de Bergense voorgemeentes wandelen, krijgen we opvallend veel groen onder de sloffen geschoven. Typisch voor Les Sans-Soucis. Lopen bijna de rustpost van La Tour Du Lait Buré (na 9 km) voorbij. Een overijverige boswachter blijkt pijlen en controlebord weggenomen te hebben.

Zijn in Colfontaine en dat klinkt vooral Linda als muziek in de oren. Moeten we zo’n kilometertje asfalt lopen langs de bosrand, daarna begint het feest inderdaad. Mogen nu heerlijk flaneren over bospaden en prachtige dreven. Het is hier ook muisstil want behoudens Annie & Kris in de verte zijn we hier moederziel alleen. Dit is echt een uurtje met volle teugen genieten. De eerste kale velden kondigen de volgende rustpost aan. Keuvelend met onze Oostvlaamse maatjes pauzeren we in het schooltje van Blaugies na 15,6 km. Als de dames vragen naar het toilet, blijkt dit er wel te zijn maar is de sleutel van de buitendeur niet te vinden. Wordt wildplassen dus. Zo gezegd, zo gedaan en opgelucht kunnen ook onze vrouwtjes verder. Zoals verwacht stappen we nu de open ruimte in. Veldwegen liggen er erg modderig bij. Helaas begint het ook weer zachtjes te regenen. Het is fijne zever maar na enige tijd wordt je daar dus ook nat van. De wind doet ook zijn duit in het zakje op de plateaus en herinnert er ons aan dat het Allerheiligen is. De verbindingsetappe van 5,4 km loodst ons naar Erquennes en een onwaarschijnlijk zaaltje. Tegen roos geschilderde muren staan een reeks meubelstukken uit de tijd van mijn ouders en grootouders. Dit stilleven is zo weggeplukt uit de jaren ’50, onwaarschijnlijk. Maar het heeft iets en geeft een extra cachet aan deze tocht.

Kerkwegels leiden ons het dorp uit en richting Fayt-le-Franc. Hier hadden we vorig jaar een rustpost. Bij het verlaten van dit dorp begint het feest pas goed. Veldwegen zijn herdoopt in modderpoelen en kleine zwembaden. Wij hebben geen zin in een vroeg voetbad en kiezen voor de grasberm. Helaas gaat deze over in een pasgeploegde akker en komen wij er uit met schoenen als modderklompen. Nu is het wel leuk even door de plassen te stappen! Met tot normale proporties herleide pootjes wandelen we verder door de velden van Le Bois d’Audois. Genieten hierbij van prachtige, nevelige vergezichten met een ontelbaar aantal kerktorentjes als bakens. Bij een kruisbeeld herkennen we de omgeving, we zijn in Guissignies, een Frans dorp. Hoe kunnen we hier typischer binnen wandelen dan door de Rue Charles De Gaulle! Ook dit stille dorp stappen we door om te dalen naar La Grande Honnelle en de Brasserie Du Baron (27,1 km). Kris doet er zich te goed aan een streekbiertje, wij vinden het nog te vroeg voor schuimend vocht.

Mij baserend op het parkoers van vorig jaar verwacht ik een stevige klim. Onze parkoersmeester is echter clement en stuurt ons langs de schilderachtige, snelstromende rivier richting Châlet du Garde in Roisin. Deze rust slaan we over en wandelen verder door het bos van Le Caillou-qui-Bique, kuierend tussen rivier en steile rotswanden. Een stevige plensbui deert ons hier niet echt want de beschutting van het bladerdak is nog meer dan degelijk. Even klimmen om het bos te verlaten en hoog in de heuvel parallel te lopen met de vallei richting Angre. Naar de startplaats van vorig jaar moeten we niet, rechtsop gaat de reis naar het volgende dorp. De veldwegen zijn op zijn zachtst gezegd verzopen. Eén keer moeten we ons zelfs vastklampen aan grashalmen in de berm om geen nat pak op te lopen. Wandelen door het onooglijke Onnezies en dan door gele maïs het plateau af. Er dient steeds meer geploeterd te worden. Montignies-sur-Roc komt in zicht en zijn rustpost in de Brasserie de l’Abbaye des Rocs (34,8 km) . Een zeer bekend koppeltje van Hanske De Krijger maakt hier de dienst uit. Ik probeer het amberkleurige vocht en het blijkt een heuse godendrank te zijn met erg eigen, volle smaak. Dachten wij de laatste te zijn, hier zitten we al met z’n vieren en er komen nog drie wandelaars bij, allemaal Vlamingen. Ik vermoed bij de drie musketiers Christian Godefroot, maar krijg de kans niet navraag te doen.

Verder gaat de reis, met een pittige afdaling naar La Petite Honnelle en meteen weer de vallei uit naar het dorpskerkje. Een tot op de draad versleten kasseitje zet ons af in de velden. De weg loopt rechtdoor maar wij lijken wel dronken. Laveren van links naar rechts, schaatsend om toch maar de minst glibberige strookjes op te zoeken. Mijn dijspieren knarsen, we worden zowaar humeurig van al dat geschuifel. Gelukkig breekt de zon door de wolken en strooit magistraal met een oranje, rosse gloed over de maïsstoppels, een wel heel speciaal gezicht. Bij het eerste kerkje denken we de laatste rustpost bereikt te hebben maar niets is minder waar. We zijn in Athis en moeten nog verder tot Erquennes. Zullen ruim 1:20 wandelen (nou ja) over deze 6km. Het wordt dan ook al donker als we de laatste 2km aanvatten. Eén van onze gezellen heeft gelukkig een mijnwerkerslampje bij zich en wijst ons de weg. Over pikdonkere veldwegen lopen we terug naar Blaugies. Komen net op tijd aan om een verbaasde Claire & JP huiswaarts te zien keren. In het zaaltje zitten Nijlense Linda & Dirk nog in het gezelschap van Peter (Mol). Zij weten ons te vertellen dat het hier vorige nacht water gegoten heeft. In zoverre dat wij zulks nog niet gemerkt hadden natuurlijk! Een jonge medewerker komt aandraven met de clubstempel, service is bij deze club geen ijdel woord. Een paar wandelaars drankjes later is het tijd om huiswaarts te keren. Sans-Soucis stond weer eens borg voor een prachtige tocht. Jammer dat ze slechts 400 wandelaars over de vloer kregen, ook deze keer hadden de afwezigen ruimschoots ongelijk.

FOTOREEKS

http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...