25-09-08

09.02.2008 Les Spartiates te Cortil-Noirmont

Na een weekendje knieproblemen is Lindake terug van de partij. Twello (WS’78) vindt ze echt ter ver en dus kiezen we voor een marathon net ten noorden van Namen. We weten dat deze tocht richting Villers-la-Ville gaat en dus is er altijd wel wat te beleven. Binnen het uur zijn we aan het Domaine de Chastre, de ruime startschool met de beperkte parkeerplaatsen. Het is er behoorlijk druk, tout le beau monde of toch bijna van de afstandstappers is aanwezig, Claire & JP op kop.

Het heeft hier vannacht nog stevig gevroren. Het zonnetje mag dan al schijnen toch is het een frisse morgen. We ijlen door het nog slapende dorpje en kiezen resoluut voor de ruime, licht golvende velden. Passeren eerst het vrolijk kabbelende riviertje l’Orne en enkele prachtige vierkantshoeves. Meestal wandelen we over betonnen verkavelingwegen. Moderne windmolens laten hun wieken loom wentelen op het zuchtje wind. Een lekker zonnetje, staalblauwe lucht doorklieft door metalen vogels, geruisloos hoog in de lucht, verder absolute rust, de drukke werkweek glijdt zo van je af. We stappen het eerstvolgende dorpje, Villeroux, binnen na ruim 7 km langs riviertje nummer twee, La Houssière. Rusten doen we in het lokaal van de hondenclub.

Net als we terug vertrekken komt de Jef aangestormd, op jacht naar zijn maatje Tony die een uur eerder vertrokken is. We mogen eerst even ons riviertje van daarnet kronkelend volgen en klimmen dan zachtjes terug de velden in. Jef loopt ons vrolijk pratend voorbij in een eerste holle weg. Hij twijfelt even bij een kruising van paden en we besluiten gezamenlijk rechtsaf te gaan. Een goede gok, blijkbaar liepen de meesten hier rechtdoor en fout. Lag toch wel een beetje aan de verwarrende afpijling. Een pracht van een holle weg, zo eentje van het vettige soort, leidt ons verder door de velden tot op het plateau bij Mellery. Het uitzicht is er ronduit fantastisch bij dit helder, stralende weer. Vroege vogels komen ons al terug tegemoet op een kruising van het parkoers. Grappig vinden wij de term ‘gaan’ voor de heenweg, een erg letterlijke vertaling van het franse ‘aller’. We duiken naar en langs een prachtige witte hoeve de sparren- en beukenbossen in. Pittig is het hier terwijl je moet opletten geen onverwachte schuiver te maken want modderig is het ook al. Het schitterende stuk parkoers biedt ons bossen en groene open ruimtes, dorpjes verscholen in valleitjes. Dit lijkt de Ardennen wel ! Rust twee na 15km ligt in de petanque club van La Roche, een klein dorpje. Karmijn zit er van het gerstenat te genieten.

Net als we terug vertrekken strijkt een groepje Djâles neer. Meester fotograaf Claude sluit traditiegetrouw de rij. Die loopt er ook weer stralend bij, het ‘wapen’ steeds in aanslag. Bij prachtig lenteweer zetten kerkwegels ons af aan een riviertje. We steken meteen het valleitje over en mogen langs wat asfalt en vooral boswegels de tegenoverliggende heuvel beklimmen. Het is hier zo rustig dat drie reetjes ons van op afstand eerst aanmonsteren om dan met sierlijke sprongen in het bos te verdwijnen. Wat verder zal een haas voor ons …het hazenpad kiezen. Jongens wat een heerlijke dag. We naderen opnieuw onze witte hoeve en ‘la bande à Claude’ haalt ons in. Lindake heeft er zin in, schakelt en versnelling hoger en hangt haar wagonnetje aan het groepje. Vanaf randje Mellery duiken we opnieuw de velden in. Een pracht van een holle weg met verweerde kassei ‘uit Jusekes tijd’ zet ons terug af bij de hondenclub. We laten de sneltrein gaan en ‘doen’ een terrasje in de zon. Clubmaat Roland heeft daar ook wel zin in maar dat is zonder Mieke gerekend! Zij gaan er in volle vaart weer vandoor.

Een zoveelste holle weg wordt deze keer beklommen. Hij zet ons af in open veld. We dalen nu langzaam naar Chastre. Ik heb zowaar de neiging in slaap te vallen, loop hier zowat te lummelen. Linda houdt er het tempo in terwijl wij door het dorp lopen, langs de kerk en zijn wegels. Voorbij de l’Orne moeten we door werken ter verbreding van bruggen en spoorbanen. Blanmont en de volgende rust komt in zicht, in het hoekje van het dorpsplein ingepalmd door de lokale scouts jeugd. Nijlense Linda en Dirk zijn intussen onze dichtste wandelburen geworden, ook vaste waardes waar 50km kan gelopen worden, die twee. We klimmen het dorp uit voor de volgende verkavelingwegen in de velden. Aan dorpje Perbais beginnen we met een strook dorpskassei en dan terug de weidse velden tot de rust in Ernage. We hebben nog een uurtje voor de boeg. De klok tikt de tijd toch wel erg snel weg.

De parkoersbouwer stuurt ons nu langs de spoorbaan. Ik snap eerst de bedoeling niet maar krijg dan opschriften in het oog verwijzend naar veldslagen rond de Pont de la Croix op 14 mei 1940. Nu is het al peis en vree langs de zonovergoten veldwegen – nooit meer oorlog, denk ik dan. We lopen stilaan Gembloux binnen en hebben in een buitenwijkje onze laatste rustpost. Nog een drietal kilometer tot de aankomst, we lopen door. Mogen over aarden pad,een oude spoorbaan, met de lage zon die ons recht in de ogen kijkt. Is wel een mooie kilometer, ondanks de vele dansende muggen. Rechtsaf ligt nog een kasseibaantje, parkoersbouwer gunt mij een laatste pleziertje. Nog even goed rondkijken over deze landbouwstreek en we zijn binnen. Het is net 17:00 en onze ‘vrienden’ permanents van Mozet zitten achter hun werktafel. Deze keer worden onze boekjes zonder morren van de nodige stempels voorzien. Gelukt deze keer, vraagt Dirk lachend. Na ons komt nog heel wat schoon volk van de 50km binnen. Wij waren ook lang onderweg voor onze 42km. Parkoers zo’n 4km langer, zegt Claude, wijzend op zijn gps. De tijd van de korte Waalse kilometers dat is …souvenir, souvenir! Was deze tocht niet super, we hebben ons toch best vermaakt en …Linda is weer helemaal en zonder pijnen terug! Laat ons bidden dat het zo mag blijven!

FOTOREEKS

 http://s272.photobucket.com/albums/jj174/fototripper0808/...

20:07 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -c

De commentaren zijn gesloten.