19-09-08

15.12.2007 Les Marcheurs de l'Amitié te Sclayn

Het gonsde de laatste weken bij de afstandenwandelaars …we gaan naar Sclayn, Sclayn, Sclayn. Tot in Nederland toe werd er over gesproken. Uiteraard trekken wij er dan ook naartoe, niet voor de 50km maar voor de 42, we vertrekken niet graag in het donker. Het wordt een koude, heldere morgen, een veelheid aan sterren staan te blinken als we tot net voor Andenne rijden en vlot kunnen parkeren in het kleine Maasdorpje. De startzaal ligt op de grote baan die Andenne met Namen verbindt en is ruim te noemen.

We vertrekken snel en mogen al meteen aan onze eerste ‘Tienne’ beginnen, een asfalthelling rond en tot hoog boven het plaatselijke kerkhof. Vliegtuigen trekken witte strepen in het blauwe zwerk, van west naar oost. In de verte de stoomwolken van de kerncentrale van Tihange. Een betonpad door een groene vallei en langs mooi huizen in grijze natuursteen, zet ons af bij de eerste rust in Bonneville na 3,65 km. Hier komen we veel bekenden tegen die er al één lus meer hebben opzitten dan wij. We trekken verder over asfalt voorbij het stemmige lokale kerkje. De batterijen van mijn fototoestel laten me even in de steek maar dat komt verderop weer goed. Hebben last van de koude, denk ik. We lopen richting Thon Samson, hoog in de heuvels bezuiden de Maas. De vergezichten bij dit prachtige weer zijn ronduit schitterend. We genieten ook van de vele mooie natuurstenen huizen in het dorpscentrum. Zoals het hoort hier ook een fraaie kerk (met huisnummer 66 !) en een kasteel. Merkwaardig die fel blauw geschilderde luiken tegen de grijze stenen achtergrond. Dwars door het volgende groene valleitje lopen we terug naar Bonneville, tussen de kerk en de imposante château door. We hebben er zo’n 10km opzitten. Kregen we tot nog toe veel beton onder de sloffen geschoven, mooi is het allemaal wel.

Trekken verder voorbij ‘la ferme de Dhuy’ en het open veld in. Bij een kapelletje splitsen de grotere afstanden weg om langdurig door de ‘Fond del Core’ te lopen, een prachtige groene, brede vallei. Wij blijven zowat op halve hoogte van de zuidflank hangen. Kuieren over een pad met heel wat ingebedde natuursteen, wat niet altijd zo makkelijk loopt. Komen aan in Goyet, met z’n twee kastelen en volgen een heel eind het riviertje Samson langs een drukkere steenweg. Het is genieten van ondermeer een prachtige ruïne halverwege de tegenoverliggende beboste heuvel. Ook wij mogen terug stevig klimmen richting Thon om vanaf de dorpsrand naar de Maas te duiken. Erop en erover deze keer tot de derde rust in Namèche. Alhoewel de meeste afstanden hier rust hebben, zijn er nauwelijks tassen en ander materiaal voorzien in de kleine klasruimte. Resultaat : wat korzelige wandelaars maar zonder verdere gevolgen. We mogen nu de steenweg volgen tussen Maas en spoorlijn richting Namen. Voorbij de steengroeve ‘Dolomies de Marche les Dames’ gaat het. Lopen voorbij een botenkerkhof, over de spoorbaan en zo tot het para trainingskamp van Marche-les-Dames. Daar verlaten we de Maasvallei voor een stevige klim met een maximaal stijgingspercentage van 12%. Linda krijgt het zwaar, de buikgriep van deze week begint zijn tol te eisen, er zijn krachten in verloren gegaan. Rusten doen we in de garage van een woonhuis te Wartet na ruim 24 km.

We beslissen hier een lus te laten voor wat ze is en onze tocht in te korten tot zo’n 37km. Hobbelen over een danig vernield pad door open veld. Als je op de wind loopt is het hier verdorie koud. Stappen richting Ville-en-Waret. Opvallend dat aan de noordzijde van de Maas de natuursteen bruin is, daar waar we aan de zuidzijde enkel grijze steen opmerkten. Vanaf de watertoren stappen we door de akkers richting en voorbij het dorpje Hingeon. Hier dus niks dan velden, nauwelijks een boom, hoog op het plateau. Paden zijn volledig stuk gereden door zware landbouwmachines. Het is ploeteren en zich een weg zoeken over het erg hobbelige wegdek. Met ‘krom gelopen poten’ bereiken we Landenne en de huisrust in Rue du Troka, onze laatste rustpost.

Terwijl Linda wegduikt in het groen lopen H & T ons voorbij, een beetje ontgoocheld over het geboden parkoers. De eerstvolgende kilometer is wat men in Wallonië ‘valloné’ noemt, geen meter vlak dus. Bij wat bosjes begint dan de afzink naar de Maas. We krijgen nog een paar doorkijkjes op een woest stromend beekje, inclusief watervalletjes. Een paar uitzichten op oude steengroeven. De vergezichten over de zuiderse heuvels verdwijnen ook met het dalen. Steken de Maas over, mogen er nog even langs kuieren en dan zit deze tocht er ook op.

De meesten zijn het met ons eens dat deze tocht niet slecht was maar dat ze er meer van verwacht hadden. De noordflank van de Maas is inderdaad een landbouwplateau en niet zo’n leuk wandelgebied als het meer speelse en ingesneden zuiden. Toch hebben we een aangename wandeldag gehad, ondanks Linda het wat lastig had met de hellingen, door de naweeën van de buikgriep. Met de vele wandelvrienden wordt er druk nagekaart …tot we nog eens de keet sluiten. Ook deze goede gewoonte leren we niet meer af.

FOTOREEKS

 http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/1...

20:32 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -s

De commentaren zijn gesloten.