18-09-08

01.11.2007 La Caracole Andennaise

Allerheiligen dat is gaan wandelen bij de Stroboeren in Wuustwezel. Dit jaar slaan we eens een keertje over. La Caracole is binnen de vijf jaar die ze bestaan een naam als een klok geworden in de wandelwereld. Voor deze marathon komen we om 5:00 ons bed uit. De 60km laten we aan Hennie, Theo en alle anderen die nog g….. zijn dan wij! Ondanks het vroege uur reeds veel auto’s op de parking natuurlijk, meer dan 170 wandelaars zijn al op weg voor de langste afstand. Xavier komt nog binnenvallen en heeft haast …hij gaat ervoor!

Bij dageraad starten wij op ons gemakje wetende dat we tot 20:00 mogen binnenkomen vanavond. We zijn nauwelijks één stille straat op weg of mogen al de Maasvallei uitklimmen. Pittig asfalt, lastige boswegels, stukjes vals plat in open veld tussen fraaie natuurstenen huizen, niets wordt ons bespaard. Bij het stemmige kerkje van Groynne, al hoog in de heuvels, worden we voorbijgesneld door STIB-ers Bernard en Nadine. Helemaal boven ligt de eerste rust in het schooltje met de heel toepasselijke naam ‘école de peu d’eau’. We hebben er 5km opzitten.

Mogen meteen terug een heerlijk bos in, oker en bruin, een herfstpracht. Lopen onder een hoogspanningsmast door en klimmen in open veld. In de diepte voor ons wandelaars dansend als kleine poppetjes. De stevige afdaling wordt gevolgd door een asfalt klim waar geen einde lijkt aan te komen. We zijn in Coutisse en zijn Rue de la Montagne. Het is hijgen en puffen alom. Eindelijk wordt het parkoers een beetje vlak terwijl wij naar de tweede rust stappen in Haillot. ‘repos chez Bea et Michel’ staat er, typisch Waals bij mensen thuis in de garage. We hebben er 10,8 stevige kilometer opzitten.

Jacqueline en Luc gaan er als hazen vandoor. Wij blijven aan ons eigen ritme door de open velden wandelen richting Perwez. Het parkoers is er heel wat gezapiger op geworden. We genieten van de rust en stilte om ons heen. En dan wordt het even feest. Een paadje verscholen tussen struiken blijkt een heuse modderpoel te zijn. Het is ploeteren en sakkeren. Linda heeft gelukkig haar wandelstok bij. Ik vlieg door de brij heen – kuis jij straks de schoenen schat ? Het wegje is nauwelijks een paar honderden meter lang maar we komen er uit als modderzwijnen. Stappen door het boerendorpje Jallet en dan de weidse vlakke akkers in. Aan het eind ligt een dubbele beukendreef. Je loopt er net als onder een gouden baldakijn. De dreef mondt uit bij het kasteel van Hodoumont, prachtig opgetrokken in grijze natuursteen. We hebben warempel rust in één van de bijgebouwtjes (18,0 km). Er zijn 191 deelnemers aan de 60km en zo’n 125 aan de marathon vertelt men ons hier. Wij beamen dat deze tocht z’n succes meer dan waard is.

Net voorbij deze rust lopen wij door de vallei rechtdoor richting Goegnes terwijl de 60km naar rechts de volgende heuvel mag verorberen. Het is heel lang gewoon rechtdoor lopen, van de ene vallei in de andere. Opvallend veel maretak ontwaren wij in de kalende bomen. Een lieflijk beekje houdt ons een tijdje gezelschap, de dorpen liggen hoog boven ons. Bij elke bocht hangen een reeks roodwitte linten en aanduidingen voor zones ‘piétons interdit’. Hier heeft volgend weekend de autorally du Condroz plaats. Aan ons rustig leventje komt abrupt een einde bij een asfaltbaantje ‘State’ genoemd. Jongens wat een joekel van een klim zeg! Na een paar honderd meter smelten we samen met de 60km en met vereende krachten klimmen we verder, er komt geen einde aan. Aan de voet van deze klim lag het kerkje hoog boven ons, bij de top lopen we hoger dan de kerkhaan! Hallo, was dit de Mont Ventoux? Vanaf de top presteert de parkoersmeester het om ons over stevig golvende wegen nog een kilometertje te laten puffen tot de rust in Marchin (26,6km). Iedereen is het er over eens – zelden zo’n zware klim meegemaakt. Het is hier echt de zoete inval van bekende afstandenwandelaars, Claude Tixhon, Mon en de Wilskes, Leuvense Jeannine, Bonyns vader & zoon, en ga zo maar door …het kruim van de Belgische wandelwereld is hier aanwezig.

Nu volgt een etappe van exact 9km. Een korte klim brengt ons in een bosje maar dra lopen we door een ander stukje van Marchin en dan …vlakke asfaltwegen door de velden met wandelaars zo ver je zien kan. Vlak, ja graag na de reeds geleverde inspanningen maar eentonig asfalt, dat valt een beetje tegen. In de rust van Ben-Ahin krijgen we tekst en uitleg. Het jachtseizoen heeft de parkoersmeester parten gespeeld, de bossen rond het dorp waren niet toegankelijk vandaag. Jammer maar daar sta je als organisator machteloos tegen. Trouwens niet getreurd, bij de rust ‘chez Martine & Christian’ krijgen we een schitterend uitzicht over de beboste Maasvalleien. Wat is dat genieten zeg!

Er volgt nu een stevige afdaling in open veld, gevolgd door golvende bospaden. Een pittige asfalt klim en dan terug dalen door de stille straatjes van Gives. De rust in de ‘maison des jeunes’, na 38,2 km houden we kort. We weten, nu komt er een pareltje, misschien wel ‘le moment suprème’ van het parkoers. We dalen stevig samen met een diep ingesneden beekje dwars door een bos. Het stukje heeft iets van een canyon maar dan donker in groen, oker en bruin. Beneden wacht de Maas. Volgens de parkoersbeschrijving zullen we het water zo’n 3km stroomopwaarts naar Andenne volgen. De meesten lopen over het totaal van 4km zo’n uurtje. Geen zweem meer te bespeuren van de ‘korte Waalse kilometers’ van weleer. Bij valavond bereiken we de laatste rust bij het kerkje van Ste-Begge. Meer dan een plaspauze maken we er niet meer van. De laatste twee kilometer voeren ons langs kerkwegels en een laatste stukje Maas tot in de ‘salle polyvalente’.

Het is nog erg druk in de zaal en we begroeten talloze bekenden. Zelfs De Peter is van de partij en dat mag toch wel een klein mirakel genoemd worden! De sfeer zit er goed in, de trappist smaakt. We hebben de zaal niet gesloten maar veel heeft het hem niet gescheeld. Moe maar tevreden rijden we terug naar Hemiksem. La Caracole heeft ons eens temeer overtuigd van hun klasse. Een prima pittig parkoers, ondanks de jachtperikelen, een perfecte afpijling en dito verzorging. Volgend jaar organiseren zij deze tocht op 21 juli – voor ons als Belgen tot nader bericht nog steeds een feestdag, Hennie & Theo zullen weer vakantie moeten nemen.

FOTOREEKS

http://s190.photobucket.com/albums/z182/fototripper0707/0...

20:50 Gepost in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namen, -a

De commentaren zijn gesloten.