Nederbelgen op wandel

De auto wordt nog eens van stal gehaald. Ieper is bereikbaar met de trein jazeker maar dan kunnen we pas rond 09:00 starten en dat vinden we wat laat voor de meestal goed gemeten 40 km van de tweede dag. Zodoende steken we om 08:00 al van wal, net achter Stroboeren Yvo & Marleen en Limburger Jacky ‘de lange militair’. Net als gisteren mogen we opnieuw de moderne voetgangersbrug over en deze keer de binnenstad in. Langs de markt, wat op zaterdag echt wel letterlijk dient genomen te worden. Opvallend ook de vele gevels in gele baksteen die de Kattenstad een eigen cachet geven. We verlaten Ieper bij het station en volgen even de Komense Vaart. Stappen vervolgens door de stille wijkjes Ter Linden en Ter Olmen om het eerste, natte natuurgebiedje van de dag op te zoeken, het Tortelbos. Vrij klassiek stappen we daarna over tarmacjes door weilanden langs een oude watertoren. De Kriekstraat voert ons naar de eerste rustplaats bij een hoeve na 6,33 km wandelplezier. De labrador des huizes is ieders vriend, zeker als hij het geritsel hoort van verpakkingen. Peperkoek is echt zijn ding wel, hij gaat er braaf voor zitten en pakt de gekregen stukjes heel voorzichtig aan. Schattig van die niet meer zo jonge gabber.

Na de pauze toont de parkoersmeester ons wat komen gaat … de Kemmelberg in de verte. Maar eerst wandelen we onder hoge bomen langs Dikkebusvijver, vervolgen onze weg langs een gracht met populieren en kiezen dan voor de hellende Vierstraat. Rechtsop bij het oorlogskerkhof, de ellenlange Molenstraat in, golvend door akkers met opschietend graan en weilanden. Nog een strookje Kriekstraat, we worden afgezet bij de kerk van Kemmel. Even verder de klassieke rustpost van café Lockedyze (13.18 km) . We laten ons de lekkere, stevige tomatensoep smaken. Om de hoek wacht de trage klim door het park van de Warande. Daslook en boshyacinten zijn haast uitgebloeid. Als we de Bergstraat oversteken bij de Jeugdherberg weet ik hoe laat het is. We gaan pittig klimmen, een aardeweg de Kemmelberg op tot vrijwel bij het Belvedère. Draaien er naar rechts de vlakke, bosrijke Lokerdreef in tot bij het Franse Ossuarium. Hier wacht een zonovergoten uitzicht en wat voor eentje, het mooiste van Vlaanderen bedenk ik. Op de voorgrond de pronkerige kerktoren van Loker en zijn sobere tegenhanger van Dranouter. Daarachter de heuvelzone met de Rodeberg prominent aanwezig. Mijn hart tikt wat sneller, wat ben ik toch verliefd op deze omgeving ! Even een babbel met wandelaars die mij kennen via de websites. Het doet altijd plezier hierover aangesproken te worden, bedankt vrienden. Dan de gaskraan terug open, ook Linda heeft de smaak te pakken, drijft het tempo op. De Godschalkstraat en de Hofstraat loodsen ons door het lekker golvende landschap, recht naar het Locre N° 10 Cemetery op de baan tussen Dranouter en Loker. Over pas gemaaide paden stappen we de frisse bossen in van Eeuwenhout, duiken naar de Douve vallei. Een veld van pril ontluikende erwten verder wacht de weg Loker – Belle en nog even verder de derde (wagen)rust. We hebben er 20 km genieten opzitten.

Onze parkoersmeester gaat spelen met het landschap en dat zullen we geweten hebben. We duiken de vallei in, kruipen er meteen meer uit voor een stevige lange klim de Baneberg op. Stappen langs de druivelaars onder de stoeltjeslift door. Nog eens zakken om meteen trapperig terug te klimmen tot café Aux Touristes op de Zwarte Berg, op of net over ‘de Schreve’ ook. Nauwelijks drie kilometer na de vorige rustpost maar ze konden tellen. Zou Mr. G. hier een hand in gehad hebben ? Tot de volgende rust is het slechts 4,7 km, we verwachten nog meer kuiten vuurwerk. Met uitzicht op de Catsberg en even later over de vlakte tot Poperinge duiken we de Zwarte af langs de Ponderosa vijvers. De Broekelzen wachten, ik kwam er ooit nog maar één keer, inderdaad door het toedoen van Mr. G.. Onder een groen baldakijn wandelen we over een vettig paadje, vlondertjes ook, trappekes af, trappekes op. Zo willen we het hebben, omwille van deze stroken parkoers is het Heuvelland ons zo dierbaar. We lijken vervolgens even op halve hoogte te blijven tussen de Zwarte- en de Rodeberg, maar dat is maar schijn. Komen weer bij de stoeltjeslift uit en mogen aan de overkant van de steenweg nog eens zweten op een minuscuul zandpad dat ons bij de molen van de Baneberg afzet. Bij het prachtige weer is het vergezicht over het zuiden fenomenaal. Belle is prominent aanwezig, op de horizon de woontorens van Douai. Een holle weg voert ons richting Loker en de Oude Bellestraat. We laten het dorp achter ons, stappen langs de Kalissestraat zowat parallel met Kemmel- en Monteberg, de kerk van Wijtschate nog verder weg. Bij de Scherpenberg wacht de volgende rustpost en ons melkdessertje, hebben er bijna 28 km opzitten.  

Klimmen tot de top van de helling, genieten van een fenomenaal uitzicht richting Ieper en zakken terug naar de Kalissestraat, even verder de Brulozestraat. Komen zo in De Klijte, laten de Kemmel stilaan achter ons als we kiezen voor de Diepestraat, de akkers tegemoet. Worden even gestoord door ‘la Coupe de Normandie’, duidelijk gegoede Nederlanders die hier een toeristische rallye rijden en vooral hun kapitaal op vier wielen komen showen. Wat nu volgt vind ik het lastigste stuk van de drie dagen. Al gaat de Kerkstraat gestaag bergaf, de lange saaie rechte weg is er dikwijls voor menigeen te veel aan. Vandaag komen we geen ‘wandelende lijken’ tegen,  nauwelijks Engelse wandelaars ook, zijn er misschien een ietsje te vroeg voor. Waar de 25 km zich terug bij ons voegt herken ik van ver een dametje met korte, snelle pasjes. Brugse Monique is in aantocht, op de speelplaats in Dikkebus (34.72 km) nemen we even de tijd om bij te babbelen.

De laatste loodjes wachten. Moeten een drukke steenweg volgen tot Vlamertinge en gaan dan een fietspad op langs patattenloze akkers en een grachtje. Boterbloemen zorgen voor wat extra kleur. De gracht blijkt de Vijverbeek te zijn, stilaan lopen we de straten van Ieper terug in tot bij het station. Aan de overkant van de ringweg pikken we het ijsje mee. Nog een kleine twee kilometer mogen we genieten van de prachtige vijvers rond de vesten met ondermeer ronduit schitterende treurwilgen. Om 17:00 bereiken we de finish. Net op tijd om Claire & JP, terug blakend van de gezondheid, uit te wuiven en bij te babbelen met Rudy (Schelle). We laten ons een paar Duvelkes smaken en vatten de terugreis naar Hemiksem aan, een beetje moe maar voldaan, vooral dankzij die prachtige strook parkoers in de heuvels. Wat we morgen doen zal afhangen van het weerbericht.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/190512...

Vrijdags houdt Linda het bij fitnessen, ik trek er dus alleen op uit. Hemelvaartsweekend en dus Driedaagse of de 100 km van Ieper, daar heb ik wel wandelbenen naar. Slechts vier wandelaars stappen van de stille trein, twee uit Zottegem, Luc uit Kessel-Lo en uw dienaar. Als opwarmertje stappen we langs de waterpartijen van het stadspark, bij de vesten. Daarna laat ik Luc gaan, zijn tempo is geen spek voor mijn bek. Ook ‘speedy’ Monique zal mij algauw voorbij flitsen, ik hou het gezapig in het eigen ritme. Voor de verandering mogen we dit jaar starten over de moderne voetgangersbrug en letterlijk door de stadsomwalling tot bij de befaamde Menensepoort. Aan de vele frisse bloemstukken te zien heeft er een herdenking plaatsgehad, denkelijk omwille van de driedaagse. Na het stukje donkere vaderlandse geschiedenis volgt een strookje door de buitenwijken, zeg maar villawijken van Ieper. Een eerste natuurgebiedje met weilanden en meidoorn loodst ons naar de ringweg en de magische kraan. We worden veilig onder de drukke verkeersader doorgeloodst en stappen richting Zillebeekvijver. Wandelen langs het water tot de overkant van de langgerekte plas, net niet het gelijknamige dorp in. De Wulvestraat wordt onze eerste helling van de dag. Ze loodst ons het dorp uit de weilanden tegemoet. Een koekoek zorgt voor de vrolijke noot. De zon is van de partij en dus heeft hij het ook naar zijn zin. De Zandvoordestraat voert ons naar de Gasthuisbossen. Heerlijk wandelen is het hier, over golvend terrein, langs prachtige beukendreven. De eerste rustpost na 6 km bij het Maple Copse Cemetery sla ik over. Tussen de plukken bos door wat weiden en akkers. En de boer … hij beerde voort ! Gelukkig komt de wind voor ons wandelaars uit de juiste richting en achtervolgt de geur ons lekker niet. De kortere afstanden hebben ons intussen verlaten. We zijn maar met een viertal meer die op dit late uur nog aan de 30 km begonnen zijn. Gaan nu de polder in, over stille tarmacjes in de omgeving van Zandvoorde. Volgen daarbij de ellenlange Oude Zonnebekestraat. Jong gewas langs de kant van de weg lijkt mij vlas te zijn. Over vrij vlakke wegen lopen wij om Zandvoorde heen, zetten daarna koers naar Cortewilde, een gehuchtje van Houthem en dus Franstalig. Even maar en we zijn in Hollebeke, terug Vlaams gebied dus. Wagenrust even verderop, typisch voor deze organisatie, wat bankjes bij een huis, ‘een slok ut de beke’ en een pakje wandelaars peperkoek. Ik ben daar tevreden mee, kan even rusten na ruim 14 km stappen, meer moet dat niet zijn.

Reken even na welke trein ik kan halen. Mmm, oogt goed, als ik in het ritme blijf kan ik om 8 uur thuis zijn, daar waar ik oorspronkelijk 9 uur plande. Hou mijn pauze dus kort en vervolg mijn weg over de tarmacjes van de Klijtgatstraat en de Kranenburgstraat, langs weilanden en verspreidde hoeves. Het weer wordt miezerig, ik ben dan ook blij opnieuw de Gasthuisbossen en hun beschutting te bereiken. Even een aarzeling, pijlen blijken afgerukt te zijn en achteloos neergegooid. Wandelaars gaan op zoek en vinden de juiste weg. Samen met Luc, die vruchteloos een café zocht in Hollebeke, herstel ik de schade aangericht door de snoodaards. Deze strook parkoers met weilanden midden de bospartijen ken ik van ondermeer de GR5A. We worden afgezet boven op een heuvel bij café ’t Klein Zillebeke met net geen 20 km op de teller. Even bijtanken en daar ga ik weer, klokvast. Een strookje bos, dender langs een steenweg naar beneden richting spoorbaan, genietend van het immense vergezicht dat tot Wervik reikt. Ik weet, nu komt de ‘moment suprème’ voor vandaag. En dan bedoel ik natuurlijk de Palingbeek, een waarlijk schitterende strook natuur, gevolg van een mislukt kanaal project. Loop een paar kilometer door het gesloten groene valleitje, gewoon rechtdoor, van grint naar kassei. Dit is genieten van peis en vree, puur natuur ook.Vlaamse gaaien begeleiden ons luid lachend. De frisgroene heerlijkheid wordt terug vervangen door beton bij de Spoilbank Cemetery. Bergop nu richting Bioboerderij, een buitje trotserend. Tijd voor een melkdessertje gratis aangeboden door een gulle sponsor.

Blik op de klok, moet nog een uurtje lopen, zal net op tijd zijn voor de trein. Stap over een kiezelpaadje langs meidoorn en weiland de heuvel op. Rechttoe, rechtaan gaat het nu langs de steeds hoger klimmende Verbrandemolenstraat. Links het prachtige uitzicht op de Ieperse torens, rechts nog enkele witte ‘cemetery’. De Komenseweg is een lange afdaling naar Zillebeke met een prachtig vergezicht begrenst door het Heuvelland van Kemmel- tot Zwarteberg. Moet de spoorweg over bij het Larch Wood Cemetery en vervolgens langs de Wervikstraat het dorp in. Ik loop gelijk door, heb geen zin in de ijsco aangeboden bij café t’ Hoekske. Stap naar Zillebeekvijver, die we nu langs de andere oever ronden. De parkoersmeester gunt ons een extraatje met het graspad langs de Verdronken Weides. Luc, die daarstraks langer pauzeerde dan ik, haalt mij terug in. Hij stapt de steenweg over naar de finish, ik besluit meteen door te lopen naar het station. Heb nog ruim de tijd voor een boterham tot de trein die mij rechtstreeks naar Gent brengt. Ben zodoende inderdaad om 8 uur thuis en gelukkig maar. Er werd heel wat gewandeld dezer dagen, heb ruim mijn werk met het actualiseren van Beneluxwandelen. Morgen is Linda terug van de partij.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/180512...

Voor Linda wordt het een ontdekking, ik was er vorig jaar voor het eerst en overweldigd door het prachtige parkoers. Vanaf Brussel-Noord krijgen we het gezelschap van Eddy (fotograaf) en Liliane, vanaf Verviers ook van Marc uit de Brusselse rand en nog een paar andere wandelaars. In het spiksplinternieuwe stationnetje van Dolhain-Gileppe worden we opgewacht door de organisatie. Vijf minuutjes later staan we al bij de startzaal, service is geen ijdel woord bij de Goé-Lands ! Ik vind op de parkoerstekening geen enkele dorpsnaam. Wordt een dagje bos wandelen zeg ik tegen Linda.

We steken met z’n allen meteen de Gileppe over en stapen voorbij de dorpskerk van Goé de weidse ruimte in. Het is pittig klimmen tussen weilanden met lui grazende koeien en de voor de streek typische meidoornhagen, door menig kantelpoortje ook. De eerste stempelpost volgt al na 2,8 km in een manege. Wij lopen gelijk door. Steeds hoger gaat de tocht, over nu bijwijlen vettige paadjes in het groen. De doorkijkjes geven ons een schitterend uitzicht over de streek met de witte kerk van Limbourg prominent aanwezig. Wij wandelen een heel andere richting uit. Ik herken stroken van vorig jaar, er wacht ons een steile afdaling. Voetje voor voetje gaat het nu van kei tot kei ook tot in het dal bij een beekje. We volgen een fietspad tot de volgende klim zich aandient. Water stroomt er als een beekje naar beneden, ik puf naar boven, berggeit Linda is duidelijk de betere van de groep. Een brede asfaltweg zet ons af bij het stuwmeer van de Gileppe. Een schraal zonnetje houdt er ons gezelschap. Is de ideale plaats voor een koffietje op een terras na toch wel pittige 7 km.

We wandelen vervolgens rond het stuwmeer over een rustig tarmacje. Kortere afstanden verlaten ons langs pittige klimmetjes. Wij lopen lange tijd over de vlakke weg. Ik heb het nodig, het lijkt mijn dagje niet te zijn. Hebben het intussen niet makkelijk met de markering van de route, is nogal dun en soms onoordeelkundig aangebracht. We redden het nochtans vlot. Aan het andere uiteinde van het meer mogen ook wij weer klimmen. Nog dieper de bossen in over een smal paadje afgezoomd met ‘klokkebeezen’. Brede lanen voeren ons steeds verder tussen het frisse groen van beuk en ander loof, soms wat spar ook. De rustpost (km 11,5) wordt een tentje en wat bankjes in bos. Meer dan voldoende voor ons. Een babbeltje later zijn we weer op pad. De N620 is vals plat. Vreemde markering bij een kruispunt, ‘aller’ en ‘retour’ gaan er beiden linksaf. We snappen er niks van en volgen met vraagtekens in de ogen de tarmac bergaf, een paar klaterende beekjes passerend. Bij de volgende dwarsweg wordt  ons veel duidelijk. We komen hier inderdaad twee keer, moeten de eerste maal naar rechts. We gaan weer klimmen over een kiezelpad langs spar en loofbomen door het bos van Escherbach (Fonds Meyer). De zon verwarmd onze bezwete koppetjes, een koekoek geeft de maat. Pfff er lijkt geen einde te komen aan dit lange pad in het groen, aan zijn zachte helling al evenmin. Mooi is het natuurlijk wel en genieten van de frisgroene natuur doen we zeker. Zelfs de immer donkergroene naaldbomen hebben nu helgroene uiteinden als waren het kleine vingertjes. Bij de Route d’ Eupen staat het volgende tentje (km 16,7). Wij genieten er van het lekkere zonnetje tot een frisse wind ons verder jaagt.

Hoog in het landschap lopen wij nu over een vlak, nattig keienpad. Donkere spar en frisgroen loof wisselen elkaar voortdurend af. De ondergroei bestaat uit mossen en hoog opschietende grassen. De 42 km verlaat ons. Een korte klim later komen ze er alweer bij, zei het voor hen vele kilometers verder. Ontwaren we daar geen bekende wandelaars tussen de bomen ? Ja hoor, onze naamgenoten uit Halen zijn ook de beentjes komen strekken. Wij wandelen een stukje parkoers samen. Moeten door een moerassige strook, zoekend hoe de voetjes droog te houden. Daarna volgt een heuse hindernissenpiste. Duidelijk geen puin geruimd na het kappen van bomen. We slaan er ons  zonder kleer- of andere scheuren doorheen en komen bij een klein stenen gebouwtje uit dat dienst doet als rustpost (km 21,9). Onze maatjes lopen door, zij hebben nog een extraatje voor de boeg. Zo ook Jacqueline, Milleke Mol en Bornemse Annemarie. Arboretum Mefferscheid blijkt een galerij te zijn van boomkunst. Er zijn echt leuke dingetjes bij zoals een didactische boom met blootgelegd wortelnetwerk en uitleg over boomsappen en hun weg naar boven. Langs een heus vlonderpad bereiken we een steenweg die we een paar kilometer gaan volgen. Bereiken zo het ‘aller – retour’ punt van deze morgen en denderen in het gezelschap van de Wilskes opnieuw het tarmacje af. Naar links gaat de reis nu bij het volgende kruispunt. We mogen heerlijk flaneren over een breed bospad, vrijwel de hele tijd in dalende lijn. Bij het laatste tentje (km 27,6) komen we Jac & Mia tegen, vrolijk als altijd.

Een korte babbel later vatten we de finale aan. Een smal bospaadje voert ons middels enkele haarspeldbochten terug naar de vallei en zijn steenweg. De parkoersmeester heeft nog een extraatje in petto. Mogen een laatste keer klimmen, eerst trapperig daarna door een gemaaid hooiland. Kunnen we nog eens genieten van dat magistrale uitzicht over deze groene streek en de kerk van Limbourg. Duiken opnieuw de vallei in, de finish wenkt. In het vrolijke gezelschap van onze naamgenootjes maken we een paar wandelaarsdrankjes ‘soldaat’. Het is tijd om afscheid te nemen, ook van clubmaatje Ghislaine. We worden terug naar het station gebracht, waarvoor onze dank. Vlekkeloos en volgens het spoorboekje reizen we terug voldaan naar huis. Nochtans één veel gehoorde opmerking vandaag – te veel bos, te weinig vergezichten. Ook wandelaars blijken met duidelijk omlijnde verwachtingen naar hun afspraken te vertrekken.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/170512...

Het verkregen werkaanbod liep met een sisser af. De uitnodiging voor het volgende NMBS examen valt in de bus, het heeft plaats op 01 juni. Er is dus weer wat ruimte om te wandelen. Al klinkt het weerbericht niet goed, Linda moedigt mij aan toch op pad te gaan. Ik passeer even langs de markt voor de wekelijkse braadkip en daar ga ik dan. Vertrek van thuis met als doel het Antwerpse Rivierenhof, de GR verbinding tussen de 5A (Ronde van Vlaanderen) en 12 (Amsterdam – Parijs). Langs het weiland van ‘de Putteman’ staan fluitenkruid en boterbloem in ‘de fleur’ van hun leven. Stille Hemiksemse straten loodsen mij naar Aartselaarse villa’s, de Witte Hoeve en vervolgens de prachtige dreef voorbij het zigeunerkamp tot ’t Macadammeke. Ben intussen al in Hoboken. De wegenwerken mogen niet ontbreken in dit verkiezingsjaar, de Verenigde Natieslaan ligt er zanderig bij. Ruil de bebouwing weer snel in voor de heerlijke laantjes van Fort VIII. Wandel onder platanen met takken breed uitgewaaierd als waren het dracula’s. Loop zowat twee derden van de vijvers rond en verlaat het domein bij Villa Marina. Duik vrijwel onmiddellijk Park Zorgvliet (of park van Hoboken) in tot bij het prachtige rode kasteeltje. Wat is het overal stil, haast geen mens te bekennen, het doet mij deugd. Heb het een beetje moeilijk het hoofd koel te houden deze laatste dagen. Geduld is een mooie gave, zou nochtans wat meer tempo in de gebeurtenissen willen krijgen, wat natuurlijk niet altijd lukt. Nog één plantsoentje met vervallen kasteel en dan wachten de straten van Hoboken. Van klassieke burgerhuizen naar de arbeiderswoningen van het Drossaardplein en tenslotte de witte sociale woonblokken richting Kiel. Passeer enkele merkwaardige appartementsgebouwen die lijken op immense paalwoningen. Steek de drukke steenweg over aan ‘den Tir’ en ben dan in het Kielpark. Hoog tijd voor een pauze na 12 km flink doorstappen. Gezeten op een bankje geniet ik van mijn boterham en het uitzicht op prachtige bomen, platanen, rode beuk en kastanje, deze laatste met de kaarsen fier rechtop.

Wandel verder door het park richting Jan De Vos tunnel. Aan de overkant loop ik het volgende plantsoen in bij voormalige Jeugdherberg Opsinjoorke. Ben aan de verstrooide kant en loop dus fout. Het zal mij de volgende 2 à 3 kilometer niet minder dan drie keer gebeuren, al zit de bijwijlen zwakke markering daar ook wel voor iets tussen. Ik pik de juiste draad een eerste keer op bij het Bouwcentrum. Enkele regendruppels vergezellen mij naar de Vogelzanglaan en het groen rond wat sportterreinen. Ontdek er ongewild een prachtige groene strook die koning auto aan mijn gezicht onttrekt. Bij restaurant Dikke Mee ben ik weer op het rechte pad. Stap monter door het Nachtegalenpark. Bij de speeltuin zelfs even in omgekeerde richting van het parkoers ! Verlaat ook deze Antwerpse groene long bij ’t Middelheim. Stap door Berchem langs plantsoentjes die de drukke ring afboorden. Park Brilschans wordt mijn volgend plekje langs het water. Gele plomp is er al nadrukkelijk aanwezig. Krijg een telefoontje van het outplacement bureau. Afspraak volgende dinsdag, we houden ons bezig. Een voetgangersbrug in de steigers stuurt mij over de Antwerpse ringweg, die een schoolvoorbeeld is van hetgeen men een verkeersinfarct noemt. Mij stoort het niet … te voet was je er al geweest, bedenk ik plagerig. Krijg nog een prachtig strookje natuur cadeau tot aan het station van Berchem. Wolvenberg noemt dit wilde stukje genieten.

Maak dankbaar gebruik van de NMBS accommodatie voor sanitair en een kopje koffie. Ben snel weer op pad. Hoor ik daar hevig belgerinkel ! Blijkt Jefke te zijn, met de fiets van “A” op weg naar Groenplaats of Meir om een terrasje te doen. Een korte babbel en hij muist er fluks vanonder. Zelf stap ik wijk Zurenborg in, weer eens niet helemaal volgens het boekje maar ik weet waar ik wezen moet. Bij een kruising van twee straten op elke hoek een huis met markering van een jaargetijde. Dit is echt wel mooie en origineel. Even verder het pleintje van de Cogels-Osylei met zijn prachtige, haast theatrale witte villa’s. Mooi stukje van de oude binnenstad dit, verwijzend naar de vroegere gegoede burgerij. De Zurenborgbrug voert mij de Singel en de ringweg over. Ik moet naar links het rode fietspad op dat verborgen in het groen langs de verkeersader meeloopt. Voorbij de Stenenbrug loop ik weg van het duivels geraas, dwars door de hoge bewoning van wat intussen Deurne is. Bij het zilvermuseum Sterckshof stap ik het Rivierenhof binnen. Heb nog enkele laantjes te goed tot het kasteel, nu taverne, midden in het park. Ondanks een aarzelend zonnetje geen volk op het terras. Mijn GR tocht eindigt hier, ik heb zelf nog enkele kilometer voor de boeg. Langs prachtige dreven loop ik terug richting centrum. Vanaf de Stenenbrug door de Turnhoutsebaan, een drukke winkelstraat waar de gekleurde medemens commerce drijft. Ik ben ruim op tijd in het Centraal station voor de trein naar Kontich. Ga bij de garage nog een kredietnota incasseren. Eagles eye Minne had een foutje gevonden in een recente factuur !    

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/160512...

We komen met een kleine twintig minuten vertraging aan in Brussel-Centraal. Gelukkig rijden de Brusselse metrostellen wel op tijd en zowat om de tien minuten. Zodoende zijn we toch nog rond 09:00 in het Hermann-Debroux station en zo’n tien minuutjes later in wat ooit mijn middelbare school was, het Lutgardis Instituut in Oudergem. Voor de gelegenheid omgedoopt tot Auderghem, want onze vrienden van de Brusselse Politie horen bij de Waalse wandelbond. We zijn de zondagse rommelmarkt op de brede avenue intussen al gepasseerd. Vullen samen met de Rustige Bosstappers uit Jabbeke de eetzaal van de school.

Twee lussen gaan we lopen vandaag. De eerste voert ons langs Château Ste-Anne en het Hertoginnendal naar de klimmende kasseitjes van Putdaal. De gelijknamige dreef voert ons het Zoniënwoud in, voorbij wat frêle hyacinten. Mogen de Augustijnendreef op, genietend van het frisse voorjaargroen. Het fietspad parallel met de drukke Tervuursesteenweg is alleen maar voor de stappers van de 31 km. Als bange hazen spurten we de Quatre Bras over. Duiken opnieuw het immense woud in en vervolgen onze weg langs de Jachtdreef. Jan is mild voor zijn wandelaars dit jaar, stuurt ons de trappekes af. De OLVrouwweg, met zijn afwisseling van gewone en rode beuk voert ons verder tot in Jezus-Eik (Notre Dame au Bois voor de Franstaligen). Langs de kasseitjes van de Bosuildreef bereiken we de rustpost. Na 8,5 km heerlijk wandelen in het bos is het aangenaam verpozen bij de ouders van Myriam ‘Atomnium’. Eén van de vele constanten van deze tocht.

Na de koffie mogen we meteen langs de cafeetjes van ‘Juzekes-Aaik’ en mits een brug over de E411. De enige echte Welriekendedreef voert ons weg van de drukte. Langs de Wolvendreef duiken we opnieuw Zoniën in en onder de Brusselse ring door. Een stukje Tamboerdreef, rechts de Mezendreef in en dan genieten van het prachtige Varensvoetpad. Vlondertjes zorgen voor een vlotte doortocht van nattere delen, de beetje holle weg is één en al genieten. Onderaf komen we uit bij de kasseitjes van Drijborren. Stappen onder het Debroux viaduct midden de joggers die zich klaarmaken voor hun zondagse ‘workout’. Jan loodst ons tussen de vijvers van het Rood Klooster door en langs het stilaan volledig gerestaureerde domein. We kijken intussen vertederd naar de vele ‘jonkies’ op het water, waterkiekens en ganzen zijn aan een vruchtbaar seizoen bezig ondanks nat en fris. Het parkje van Bergoje wordt het laatste groen van deze lus voor we door de straten van Oudergem terug naar de startzaal stappen. Veel bekend volk nu met Liliane & Eddy (fotograaf), Mark ook voor een halve thuismatch.

Terwijl de ‘echte’ Brusselaars zich te goed doen aan ‘kieken en frit’ gaan wij op pad voor ons tweede rondje. Stappen de drukke steenweg over en vervolgens rond het lokale atheneum. Een prachtige dreef voert ons naar het Park van Woluwe. De lus stuurt ons buitenom langs de Bemelvijver en de Woluwelaan. We komen haast op onze stappen terug om het trammuseum van de STIB niet te missen. Even een paar foto’s maken van oude gloriën die nu nog alleen toeristen vervoeren. Gaan dan resoluut de oude spoorbaan, nu fiets- en wandelpad, op richting Stokkel en het Malou park. Clubmaatje Ghislaine is al op de terugweg, kondigt ons nog meer IJsetrippers aan. We verlaten het wandelpad en doorkruisen een sociale woonwijk bij de Dumontlaan. Prachtig toch hoe de kastanjebomen hier in bloei staan, de kaarsen fier rechtop. Pauzeren in een school bij Park Malou. Voorzitter Wilfried & Nathalie, de drie vrijbuiters uit Hoeilaart, het is hier al IJsetrippers wat de klok slaat.

Het extra lusje stuurt ons langs Stade Fallon, waar Racing White ooit het mooie voetbalweer maakte. Vanaf Park Malou gaan we de Woluwebeek volgen, voorbij de Lindekemale molen. Heerlijk biotoopje dit, het Brusselse Venetië volgens een wandelaar uit Braine-l’Alleud. Keerpunt in de buurt van het St-Luc ziekenhuis en vervolgens over een smal paadje langs Hof ter Musschen en een oude windmolen richting kapel Lenneke Mare, verscholen in het groen. We kunnen een laatste keer pauzeren. Zoeken vervolgens terug de vijvers en het kasteel Malou op. Stappen  over de spoorbrug voorbij het trammuseum en de Woluwelaan. Nog een paar kilometerkes flaneren, oplettend voor de vele fietsers, deze leuke tocht zit er weer op. Een paar Duvelkes later keren we terug naar het metrostation en Brussel-Centraal. Ik vlucht er zo snel mogelijk weg, ‘vier’ de eerste verjaardag van mijn gestolen portefeuille. Deze keer raak ik wel met mijn hele hebben en houden terug thuis. Bedankt Jan & Kompanen voor de leuke tocht, tot volgend jaar maar weer …   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/130512...

Het weerbericht lijkt mij weer te bar maar Linda denkt van niet, ze stuurt mij wandelen ! Het bij wandelaars wereldberoemde traject tussen Bornem station en Bornem Markt lijkt mij gelijk te gaan geven. Ik word begeleid door hemels gedruppel. Mais ce que femme veut, Dieux le veut, de sluizen gaan dicht als ik roodwit GR5A oppik bij het ziekenhuis. Voorbij waterplas Mannenwiel stap ik de Temsesteenweg op om de bewoning te verlaten. De klassieke eerste kilometerkes van de Doto. Links de groene hokjes van de vissers bij de plas en het kasteel van Marnix, rechts aanvankelijk villa’s in het groen. Verderop volgt de spoorbaan en de expresweg, ik moet de Temsebrug over, naar de linkeroever van de Schelde. Noordwaarts gaat de reis, aanvankelijk tussen een havenbedrijf en een schapenweide. Dra loop ik tussen het hoogopschietende witte fluitenkruid en de stille poeltjes. Aalscholvers spelen voor Dracula, een koekoek roept dapper op zijn dame. Ik flaneer op mijn dooie eentje over het kronkelende tarmacje dat de bochten van de trage Scheldestroom volgt. Zo nu en dan zoeft een fietser voorbij. OLV van de Schelde is een kleine kapel met ode aan de stapper. Steendorp komt in zicht, met zijn bakstenen schouwen, juist ja … baksteen, daar waren ze hier vroeger om bekend. Ik maak een ommetje langs een paar scheepswerven, zoek vervolgens terug de dijk op. Pauzeer een eerste keer bij de Westhinder, heb er 9 km of daaromtrent opzitten.

Mag nog even het water volgen, de windmolens van Schelle draaien loom hun rondjes aan de overkant. Bereik Rupelmonde, zijn getijdenmolen en prachtige kerk. Loop weg van de Schelde en volg een eindje een steenweg tot de Blauwe Gaanweg, bekend terrein. Mag een prachtig laantje langs een gracht volgen tot het Bazelse kasteel van Wissekerke. Een schitterende dreef loodst mij vervolgens langs de lokale scholengemeenschap. Nog even en de Boerenstraat wacht, zij zal mij met trage slingers door de Waaslandse Polder loodsen. Weilanden maken finaal plaats voor de eerste aardbeien ‘aquacultuur’ en de windmolens van de E19. Ik ontwaar de brug van ‘Titan’ – Hoboken. De zon eist stilaan haar plaats op aan het firmament, hoog tijd voor een tweede pauze op een bankje in het boerenland. Enkel een koe houdt mij in de gaten, geen mens te bespeuren. Na de boterham blijft het nog even tarmac lopen richting stamineetje De Voermansrust, kleiput Argex en de Geniekazerne van Burcht. Kasseibaantjes nu, over de Zwijndrechtse Schaarbeekstraat en Boskouter. Merkwaardig intussen hoe populieren nog steeds niet in blad staan maar bruinig ingepakt zijn. Kom finaal uit bij de kerk van Burcht en zijn merkwaardige openlucht beiaard. Vanaf nu is het gewoon rechtdoor tot de Koekenstad. Dacht ik vanmorgen een ommetje te maken door het Burchtse of Galgenweel, ik heb er nu geen zin meer in. Stap gewoon de steenweg af met zicht op ’t Stad en de wind van achteren. Passeer tussendoor hoog en droog over de Keneddytunnel, traditiegetrouw met stapvoets verkeer.

Krijg trouwens een prachtig uitzicht over ’t Stad cadeau, de OLV en Boerentoren prominent aanwezig. Bij de St-Annatunnel begint het zachtjes te regenen. Ik duik de ‘pijp’ in, wordt aan de stadskant verrast door duidelijk hogere temperaturen. Wandel langs de Grote Markt en de Melkmarkt naar de Meir. Het Centraal Station is niet veraf meer. Mijn tocht zit er op, morgen is het zowaar ‘werkdag’, ben een beetje vergeten hoe dat er wel uit ziet …    

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/100512...

Vandaag was mijn nieuwe eerste werkdag gepland. Gisteren kreeg ik telefoontje of ik die wou uitstellen tot vrijdag. Beslommeringen met de sociale verkiezingen eisten even de aandacht van de nieuwe werkgever volledig op. En dus kwamen er plots nog een paar dagen vrij voor wandelen. De auto moest naar de garage in Kontich en papieren dienden in Boom te worden afgegeven. Mmm, ideaal voor een dagje Rivierenland zoals vroeger eens aangegeven door Jefke. Van de garagehouder tot Kontich station is net twee kilometer, het opwarmertje dus. Ik stap van de trein, gebruik makend van mijn nieuwe weekabonnement, in Mechelen-Nekkerspoel. Ben zodoende om 09:00 al op pad. Kan meteen langs de gekanaliseerde Dijle lopen, tussen de kleurrijke gevels van werkmanshuisjes enerzijds, de in renovatie zijnde Dossin kazerne anderzijds. De fiere Romboutstoren laat ik vrij snel achter mij. Vanaf Mechelen Noord de verstedelijking ook. Stap over het tarmacje van rechteroever naar puur natuur. Op het water drijft veel groenafval. Het heeft denkelijk stevig geregend en gewaaid stroomopwaarts in het Brabantse land. Bloemetjes in paars en wit zorgen intussen voor wat kleur. Ik wandel onder de luidruchtige E19 door en stap langs enkele erg stille bedrijven. Bereik de ruime plas van Battenbroek (Walem), krijg een eerste uitzicht op de woontoren van Boom in de verte en bereik na 1:15 wandelen het Zennegat. Nauwelijks een mens te bespeuren, alleen zo nu een dan een wielertoerist. Ik neem een korte pauze gezeten op een bankje bij het water.

Na een paar honderden extra wandelmeter ben ik bij de befaamde Blauwe Bruggen, ingehuldigd door Stevie Stunt in 2002, net tien jaar geleden dus. Duizenden wandelaars en fietsers zijn er hem intussen dankbaar voor. Ze laten mij vandaag toe over de Nete te wandelen en mijn weg verder te zetten naar de samenvloeiing van  Dijle en Nete, zijnde de Rupel. Ben dus in Rumst en ontwaar links de oude brug over het zeekanaal in Willebroek. Ik stap verder stroomafwaarts, langs een betonbedrijf richting appartementen De Waterkant en Terhagen. Stilaan vallen de eerste regendruppels uit een loodgrijze hemel. Roestrode mossen sieren intussen de rotsige oever. Bij Steencaycken en de Oude Mouterij loop ik Boom binnen. Moet in zijn centrum ondermeer ‘la douloureuse’ afleveren bij het Ministerie van Financiën. Het regent en dus pauzeer ik heel kort bij nestmakende duiven onder de Rupelbrug. Moet even verder het water verlaten en door Noeveren, Hellegat en Niel stappen, langs de archeologische resten van wat ooit een bloeiende industrie was, de steenbakkerijen.

Voorbij Niel mag ik weer de Rupeldijk op. Het zwerk klaart uit, het wordt droog. Aan de overkant van het water Wintam en zijn Zeesluis, Rupelmonde ook. Langs de oever waar ik loop vooral groen en het geel van boterbloempjes, vadsig lucht vermalende moderne windmolens ook. Ik passeer het verlaten Tolhuis en de veer. Neem afscheid van de Rupel bij Interescaut, een elektriciteitscentrale. Weet uit ervaring dat ik helemaal rond het bedrijf moet. Eerst door een prachtige kastanjedreef, de kaarsen fier omhoog. Vervolgens langs het Laar en dan terug naar de dijk, de Scheldedijk nu bij de monding van de Vliet. Mijn trip zit er bijna op. Langs die schitterende Sint-Bernardusabdij loop ik definitief weg van het water en naar het station van Hemiksem.  Twee treinritten verder ben ik weer in Kontich. Twee kilometer uitlopen en koning auto, in perfecte staat en goedgekeurd door zij die het voor het zeggen hebben, brengt mij terug naar huis.

Het weerbericht voor morgen is weer intriest. Zal nog maar een dagje thuisblijven en dan vrijdag aan de slag gaan. Zaterdag neem ik deel aan een examen bij de NMBS, kwestie van meer dan één vogel in de hand te hebben. Zondag trekken we naar Heerlen of Oudergem. Tot dan …  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/090512...

De weersvoorspelling voor zaterdag is zo abominabel dat wij forfait geven voor de wandeling in Sluis. Linda houdt het bij een dagje fitnessen en ik zit aan ons peeceetje. Finaal regent het geen druppel in Heimisse en betreur ik onze beslissing toch wel een beetje. Zondag zijn we echter weer paraat. Het is behoorlijk fris op de perrons van Antwerpen-Berchem. In Brussel-Zuid krijgen we het gezelschap van drie West-Vlamingen. Davy Moerman gidst ons vanaf station Buizingen de Alsembergse steenweg op en zo naar de startlocatie in Huizingen. Het is er behoorlijk druk, de Sint-Jansstappers uit Essen zijn op busuitstap. Familie Melis speelt gastheer voor de Ranstuilen die hier een gratis tocht weggeven voor hun leden. Bij deze onze wensen voor een spoedig herstel aan ‘meniscus’ Kareltje.

We raken maar traagjes op gang. Net na clubmaatje Ghislaine gaan ook wij op pad. De portier bij het Provinciale Domein is onverbiddelijk, de startkaarten moeten getoond om gratis toegang te krijgen. Gelijk heeft ie, zwartlopers hebben vandaag pech. Samen met een koppeltje bekenden uit Mortsel stappen we voorbij het waterkasteel en vervolgens langs de prachtige rotstuin omhoog. Azalea’s en rododendrons geven de  waterpartijen kleur. Klimmen steeds hoger, in feite langs de flanken van de Bruine Put, nu door statig bos, tot de hoogste uitgang van het domein. Wortelenberg lees ik op het bordje waar weiland overgaat in de volgende bosstrook. We blijven een tijdje op het plateau lopen en duiken vervolgens langs de holle weg met graswanden, die Dikkemeers noemt, een verdieping lager tot een kapelletje. Na een splitsing in de parkoersen volgen we het Herisempad, lekker golvend voorbij Hof ter Herisem, een opgeknapte boerderij. Een pittig kasseistrookje zet ons terug af in de vallei. De eerste rustpost bij de voetballers van Alsemberg wenkt. Wij improviseren een terras, de kantine kleur blauw van de wandelaars uit Wildert en verre omstreken, tot Nederlanders toe.

Wandelen verder over een grintpad langs een klaterend beekje waarvan ik vermoed dat het ook Alsemberg noemt. De 30 km gaat nu alleen op pad. We steken de Halse Steenweg over. Verslikken ons in een pad dat letterlijk onder bewoning doorloopt. Zijn nu in St-Genesius-Rode, even verder in Braine-l’Alleud. Stappen door een stille villawijk tot de ‘chemin des 7 Fontaines’ ofwel Zevenbronnen. Barslechte kassei moeten we verteren terwijl we tussen de vijvers, waarvan er eentje droogstaat, doorlopen. Vervolgens pikken we een smal paadje tussen bolle weilanden en beek op. Toch wel een prachtig parkoers dit ! Tussen de bebouwing van Destelheide moeten we een heuvel over. Dra wenkt weer kassei en natuur, de geur van daslook prikkelt onze zinnen, mmm lekker ! We duiken terug naar het water, in het gezelschap van de andere afstanden. Langs de Laureinsborre gaat het nu richting Dworp centrum. Hebben 14 km in de kuiten en in het Gildenhuis is het dus etenstijd. Zo denken onze maatjes uit Polderstad er ook over.

De versterking is welkom want we verlaten het dorp middels een stevige klim in het veld naar Hoogkouter. Bij Duling gaat het meteen weer neerwaarts tot een valleitje om meteen weer te klimmen richting Hallerbos. Op de top staat een ziekenwagen. Een man wordt discreet achter een haag verzorgd. Wij zijn geen ramptoeristen en laten de mensen met rust, zij hebben nu andere zorgen. Het parkoers blijft intussen pittig. Stevig golvende paden sturen ons door het frisse groen van pas ontluikende beuken. De boshyacinten lijken al op hun retour, geven een zachte paarse toets aan het geheel, zijn net laaghangende wolkjes. Nochtans, hoe dieper we het bos indringen, hoe nadrukkelijker paars aanwezig blijkt. Wij genieten van het prachtige kleurenpallet, verwondert dat we hier moederziel alleen rondlopen. Bij afspanning ’t Kriekse verlaten we het bos. Een pracht van een holle weg voert ons naar de Steenputbeekvallei. Tussen weilanden en beek loopt een leuk eenmanspaadje. Linda geeft gas, die geniet met volle teugen van haar wandeling ! Nog een strookje sparrenbos, een laatste weiland. De lus van 10 ruim gemeten kilometer zit er op. Er viel zoveel te beleven dat wij er niet eens moe van werden.

Hebben nog 4 kilmeter voor de boeg. Pikken opnieuw de Alsemberg op. De parkoersmeester deelt een laatste plaagstoot uit, de beklimming van Solheide. We genieten van een paar prachtige vergezichten met bebouwing in de groene heuvels. Daar is het Provinciaal Domein weer. We lopen langs het water naar het andere eind, de finish wenkt. Geen Duvel vandaag maar wel het lokale Bersalis dat zich laat smaken. Danny Padstapper en zijn vrouwtje trakteren op eentje meer. Sorry maatjes, wij moeten naar de trein, jullie hebben er nog eentje van ons te goed. Meer dan voldaan sporen we naar huis terug. Uiteraard vormt de schoonheid van de boshyacinten de kapstok waaraan deze tocht is opgehangen. Toch is het de grote verdienste van deze parkoersmeester zijn wandelaars veel meer geboden te hebben met pittige klimmetjes, scherpe kasseitjes en prachtige paadjes langs kabbelende beekjes. Deze tocht was een heuse topper, zeker weten !  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/060512...

Dichte mist en zonneschijn lossen elkaar voordurend af tijdens mijn ochtendlijke treinreis. Drie ritjes heb ik te gaan tot het splinternieuwe stationnetje van Erps-Kwerps. Dichte mist is mijn deel terwijl ik warmloop langs de Kouterstraat tot de stemmige dorpskerk van Kwerps. Hier pik ik geelrood op waar ik het een tijdje geleden onder een striemende regenbui verliet. Buurtweg 23 voert mij meteen de bebouwing uit, de akkers met snel opschietend graan en luie koeien tegemoet. Ik hoor de landende grijze vogels wel, krijg ze niet te zien, gehuld als ze zijn in de aardse melkweg. De eerste boterbloemen doen hun intrede, paardenbloemen worden pluizig, zijn op hun retour. Bij het eerstvolgende steenwegje wacht de Molenbeekvallei. Weelderig groen, nattig, vettige paden. In de vijvers kwaken kikkers luidruchtig. Verlaat de natuur opnieuw voor menselijke aanwezigheid. Een kasseitje voert mij langs het kerkje van Beisem. Even verder, voorbij melkerij Vitalac loop ik dwars door het centrum van Veltem naar het station. Hé, hier reed ik een paar uur geleden voorbij met de trein ! Wandelaars kan je ook alles laten doen ! Aan de andere kant van ‘den ijzeren weg’ stap ik terug naar natuur. Passeer een windmolen zonder wieken die knap verbouwd is tot woonerf. Zouden er ook ronde meubels staan ? Dijleland stuurt mij een holle weg in. Probleem – er staat een gigantische, vuilbruine plas, geen doorkomen aan ! Ik klim de berm op, even maar, de doorgang wordt versperd door hoge netels. Dan maar de ‘pinnekesdraad’ over en het weiland in. Paard en koe hebben er geen oog voor de rare tweevoeter. Zoek en vind een doorgang. Kom in kniehoog graan terecht. Stap waar mogelijk door de sporen getrokken door de boer zijn tractor. Met kletsnatte broek bereik ik opnieuw de holle weg. Een paar honderd meter gelopen om 10 meter te winnen ! De holle weg stuurt mij steeds hoger het landschap in. Ontwaar links een dorp met kerktoren, Winksele. Moet zelf naar rechts, een tunneltje onderdoor en dan door nauwelijks begaanbare paden. Modder, steenslag, uitgespoelde grond, ik krijg het allemaal te verduren. Hoe hoger ik kom, hoe beter de ondergrond. Bereik een pracht van een beukenbos, pril en fris in het groen, heerlijk. Weet zo ongeveer waar ik ben en inderdaad, bereik de watertoren en het boswachtershuis van het Bertembos. Mag nu heerlijk flaneren door prachtige beukendreven. Dit is toch wel een leuk parkoers. Verlaat het bos voor een stevige korte klim in akkers en weiland. Rechts de radar van Bertem, links het stadszicht op Leuven. Langs paardenweiden zak ik tenslotte stilaan naar Bertem en de hier gekanaliseerde Brabantse Voer. Bij intussen zonnig weer slurp ik mijn koffietje in café Sportwereld, glimlachend luisterend naar de praat van de tooghangers. Heb 14 km in de kuiten.

Wandel verder door het stille dorp voorbij de romaanse Sint-Pieterkerk en door de vallei onder de E40 door. Blijf de Kerstraat volgen, tot mijn verbazing de prachtige holle wegen die de heuvels inlopen negerend. Na de obligate wegenwerken snap ik finaal waarom. Mag een grintpad op langs het water, de Voer. Kilometerslang zal ik dit waterloopje tegendraads volgen. Een kasseitje zet mij af bij een vijver en het imposante kasteel de Liedekerke in Leefdaal. Een fantastische dreef van rode beuk voert mij verder. Markeringen worden schaars, twijfels slaan toe, loop ik wel juist ? Ja dus, bereik finaal een wandelboom met varianten. Ik klim de heuvels in, ga genieten van prachtige panorama’s tot  ik Vossem bereik. Zijn Kapellekeswegel brengt mij naar het centrum en  … opnieuw de Voer. Knuffel een lief wit paard dat er schattig komt om vragen en zet mijn weg voort langs het toepasselijke Voerwegse, geplaagd door voorjaarspluis. Uiteindelijk bereik ik Vossemvijver, zeg maar het Park van Tervuren. Zoek er een bankje op in de zon om de boterhammetjes aan te spreken. Ben al ruim over de 20 wandelkilometer vandaag.

Wandel een eindje rond de immense plas en mag dan kiezen voor een eerste strookje Zoniën, frisgroene beuk en delicaat paarse boshyacinten. Dijleland stuurt mij terug naar het water. Aan de overkant van de langgerekte waterpartij staat rode beuk te schitteren, gewoonweg fantastisch is dit zicht ! Bij een poeltje een merkwaardig gezicht. Op horizontale takken zitten waterschildpadden, op één van hen staat warempel een gans, met beide poten op het pantser, onverstoorbaar ! Ik wandel tot bij het Congo museum en raak het spoor van de route een beetje kwijt. Op eigen gevoel pruts ik mij een weg tot Tervuren centrum en verder voorbij een kasteeltje. De Hertenbergstraat loodst mij terug naar waar ik zijn moet, de bosrand en de bronnen van de Voer. Tervuren houdt blijkbaar jeugdsportdag. Ik schud meewarig het hoofd. Enkelen leggen het crossparkoers lopend af, de meestal slenteren er langs, oordopjes in en mobieltje bij de hand. Eentje loopt zelfs rustig een sigaretje te roken ! Moet deze generatie later voor mijn pensioen werken, bedenk ik vertwijfeld ? Ben al blij het ‘lege zootje’ achter mij te kunnen laten en volluit voor de rust van Zoniën te kiezen. Stap in peis en vree naar de wandelboom bij de Terschuredreef. Vanaf dit punt ga ik opnieuw klassieke GR volgen, meer bepaald de 579. Is dus stappen tot de watertoren van Duisburg, vervolgens langs de kasseitjes rond de Schoonenboom en zo naar Huldenberg centrum. Toch slaag ik er in om in Duisburg een verkeerde, zei het parallelle straat te lopen. Maar ik ben op tijd voor de bus onder de prachtige kerktoren van de druivengemeente.

Van de 23 minuten wachttijd in Leuven resten er mij exact 4 – het is dus ‘speedmars’ tot de trein. Deze zit overvol met studenten, had even uit het oog verloren dat het vrijdag is. Ben in Puurs ook maar net op tijd voor de trein naar Heimisse. Maar eind goed, al goed, ben rond 19:45 thuis zoals gepland, de update voor Beneluxwandelen wacht. Met een voldaan gevoel kijk ik terug op een heerlijk parkoers met de Brabantse Voer als thema. Nog één etappe en de Dijlelandroute zit er op. Tot dan …       

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/040512...

Buslijn ‘feuftig’ brengt een keure van wandelaars naar Rumst. Jefke en Patje Kloek, zelfs ‘den Toni’ tekent present, evenals natuurlijk een aantal thuislopers zijnde Kleitrappers. In de kleine startzaal wordt onze schare bekenden nog aangedikt met clubmaat Jakke en zijn vrouwtje, Luk (Kessel-Lo) en fietsende facteur Rudy. Neen, we zullen ook vandaag niet incognito wandelen maar dat hadden we deze keer ook niet verwacht.

De zware regenbuien van voorbije nacht doen mij vrezen voor sommige delen van het parkoers. Nochtans is de zon reeds nadrukkelijk aanwezig als wij vertrekken. Als JM ons vrijwel meteen al onderaf de Netedijk stuurt, weet ik dat zijn waarschuwing ‘avontuurlijk’ in niets overdreven is. We glijden ons met z’n allen een baantje door de moerassige gronden van een Oude Nete arm. Voor de meesten zonder kwalijke gevolgen één enkele vuile broek niet te na gesproken. Krijgen terug vaste voet onder de sloffen als we voorbij een kasteeltje en onder de E19 doorlopen tot TC De Zwaluw. Moeten een drukke baan over en stappen verder verhard langs de Lazaruskapel en mits wat kassei bij Walem de Netebrug over. Hebben slechts 4.8 km op de teller staan en slaan rust Zonnebergen dus over. Duiken meteen de natuur in richting domein Roosendael. Een fietser rinkelt luid, blijkt onze parkoersmeester himself te zijn. Hij houdt ons even gezelschap voor een babbel tot waar we een oud kasteeltje voorbijlopen. JM heeft er uiteraard een verhaaltje bij, een blunder goedgemaakt met twee flesjes wijn, zijn wandelaars doen er hun profijt mee. Wij ergeren ons intussen mateloos aan enkele oudere ‘hooligans’ die perse de eerste meiklokjes uit de hof moeten plukken. Neen dames, dit kunnen wij niet appreciëren ! Wandelen even over de Netedijk, die we hier delen met heel wat fietsers. Duiken dan domein De Mosterdpot in, voorbij een poeltje waar kikkers hun hoogste lied aanheffen. Weten dat de strook natuur hier erg smal is. Het stoort ons dan ook niet dat de heenweg door de Duffelse Zandstraat loopt, langs de villaatjes in het groen. We wandelen recht naar de tweede rustpost toe, een klein oud kloostergebouw nu dienst doende als uitvalsbasis voor Natuurpunt. Het is er reuze gezellig op het geïmproviseerde terras.

Van hieraf krijgt de langste wandelafstand (26.3 km) een extra lus onder de schoenen geschoven. We beginnen eraan met nog een stukje Mosterdpot tot de spoorwegbrug. Lopen aan de overkant even met de ‘ijzeren weg’ mee naar de overkant van de Nete. Volgen dan het water stroomopwaarts, voorbij een zuiveringstation naar het park van Duffel. Wandelen er over goed verzorgde paden voorbij een ruïne met de imposante kerk als baken. Bij de markt stappen we over een andere brug naar ook de andere oever. Merkwaardig, de brugpijlers zijn voorzien van kleurrijk breigoed, een actie waar Linda iets over gelezen heeft zonder nog juist te weten wat de bedoeling was. Keren op onze stappen terug langs de plas van de Antwerpse Waterwerken (AWW). Blijven samen met een koppeltje uit Polderstad vertedert kijken naar een zwaan die fier haar nest met eerste ei ‘showt’. Uitzonderlijk toch wel dat we dit mogen meemaken ! Lopen een bosstrookje tot de spoorbrug en mogen er net voor een ander domeintje opzoeken, de Goorbosbeekvallei. Gaan wat lusjes draaien door een parel van een nat biotoopje, net begaanbaar voor de attente wandelaar. In de natte weilanden houden de kikkers ‘bal populaire’, voorlopig nog zonder ingrijpen van de ooievaar, hun grootste belager. Nog enkele honderden meters aan de overkant van de spoorweg, we zijn weer bij Natuurpunt. Zij verrassen hun gasten met een natuurbiertje De Gageleer, genoemd naar de heide plant. Hij vindt gretig aftrek en heeft inderdaad een heerlijke afdronk met lekker speciaal smaakje. Knap hoor JM deze rustpost, toch wel een voorbeeld voor wandelend Vlaanderen.

We praten gezellig wat bij met Jefke, Luk en Mark (Reet) en gaan weer op pad. Wandelen langs de tweede AWW plas en volgen vervolgens de Netedijk stroomafwaarts. Duiken dan onderaf om dwars door domein Roosendael te stappen, ondermeer langs die merkwaardige liggende boom. Laten het terras voor wat het is en vervolgen onze weg langs grachten in het groen. De Walemse Zonnebergen zijn niet ver meer, we houden er een korte pauze. Stappen langs polder Battenbroek naar de Netedijk die we een laatste keer volgen. JM duikt onderaf het groen in zodra het kan. Een ‘proper’ paadje loodst ons door moerassig gebied, waar pluis de eerste hooikoorts doet kriebelen. De fameuze blauwe bruggen komen in zicht. Hier heerst een drukte van belang, fietsers, wandelaars, skeelers enz. Je zou er haast een ‘man van de wet’ bij denken om het verkeer te regelen. Aan de overkant mogen we nog even door een parkje. Bij een poel vergaapt iedereen zich aan een heus optreden van Kermit en zijn vriendjes, het lijkt wel een groen New Orleans. Even verder bij een visvijver de eerste ganzen met ‘chippekes’. Het is dus toch lente !

Bij een Duvelke pikken we nog even een terrasje mee en een babbel met Jef (Balen). Veel gehoord vandaag was ‘ik ben hier voor de eerste maal maar kom volgend jaar zeker terug’ ! Kleitrappers, verwittig ‘den bakker en den brouwer’ al maar !

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/010512...

3.4 km ligt de start van het Molse station verwijderd, wordt ons opwarmertje, moeten te lang wachten op de bus. Meerhouters Irma & Frans hebben er hun dagelijks toertje al opzitten, zijn echte nachtuilen die twee ! Komen daar enkele Waalwijkers binnen die ons meteen hartelijk begroeten. Incognito wandelen, vergeet het maar, kunnen wij al lang niet meer. We genieten telkens weer van de gezelligheid, zeker weten.

Kiezen voor de 30 km vandaag. Linda heeft andere schoenen aan, gruwt van de marteltuigen van gisteren. Het zal haar veel beter afgaan, gelukkig maar . We stappen rond twee meren waarvan het eerste denkelijk het Zilvermeer is, aan de vele chalets te beoordelen. Daarna wachten de zanderige bossen, een mix van loof en sparren, van brede zandpaden en slingerpaadjes ook. Polleke Beckers rent ons voorbij met een korte groet, heeft nog steeds een hazentempo. Na 5,8 km pauzeren we een eerste keer in de kantine van voetbalclub Flurky Achterbos. Streekwandelaarster Jacqueline is er ook. Heeft al een extra lus van 9,3 km in de kuiten. Zij loopt de marathon, wij hoeven deze lus niet. Duiken na de koffie opnieuw de bossen in. Veelal spar deze keer met een ondergroei van frisgroene struiken. Wij wandelen hier moederziel alleen, in peis en vree, ligt ons wel. Passeren wat weilanden met paarden en koeien, een paar huizen ook. De volgende bosstrook wordt licht golvend. Het valt ons ook op dat we voortdurend markeringen in oranje of blauw blijken te volgen van vaste Molse routes. Net als gisteren is het lang geleden dat we hier nog wandelden, herkennen dus vrij weinig van de omgeving. Terug in de bewoonde wereld lopen we plots midden de Padstappers op busuitstap. Ook de WNZB zijn er. Zaaltje Welkom blijkt al ras te klein. Wij volgen andere wandelaars naar het aanpalende café. De patron kan met moeite de toeloop aan klanten volgen, is niet berekend op zoveel koffies.

De zon komt piepen als wij opnieuw op pad gaan voor een extra lusje, weg van de drukte. 15 Kapellekes, noemt het tegelpad dat ons tussen de bebouwing in het groen stuurt. Geen kapel te zien ! We verlaten de bewoning, duiken opnieuw een gemengd bos in. Worden er geplaagd door horden vervelende insecten. Linda slaat wild om zich heen, vruchteloos. Ook hier worden nieuwe Vlaamse wandelknooppunten aangelegd, de houten palen zijn nog hagelwit. Weilanden kleuren geel door een zee van paardenbloemen, prachtig. Bij Bruggeske een stokoude hoeve, ons extraatje zit er bijna op. Zaal Welkom loopt nog halfvol … bekenden. Rudy (Hove), Max en Nicole, Peter VDM die we al een eeuwigheid niet meer ontmoet hadden. Hij zal onze gezel worden tot de finish. Lindake krijgt intussen meermaals de vraag of ze haar mobieltje wel mee heeft. Zal ze nog lang moeten horen denken we, we kunnen er om lachen.

Stappen opnieuw de sparrenbossen in … de 15 netjes opgeschilderde Kapellekes tegemoet. Prachtig zicht zo midden de bossen en ons totaal onbekend. We moeten even door een woonwijk en zoeken dan de bossen van Galbergen op, netjes de zandbak ontwijkend. Gaan pauzeren in een wat afgeleefd lokaal, bij Milleke Mol. Even wat grappen, nog een uurtje te gaan. Zoals een het een bostocht betaamt meteen weer het groen in. Richting kanaal deze keer al zullen we niet echt langs zijn oever lopen. Er wacht ons nog een prachtig stukje langs een rosbruine gracht en dan zijn we terug in Mol-Sluis. Praten er nog wat bij met bekenden uit Zelzate en genieten van ons Duvelke. Rudy gaat voor de bus, wij lopen te voet terug naar het station. Wij zijn eerst op het perron. Het dieseltreintje voert ons terug naar de Koekenstad. Wij kijken terug op een aangenaam wandelweekend. Een dagje relatieve rust nu en dan kunnen we weer op pad, denkelijk in Rumst.   

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/290412...

Het is jaren geleden dat wij nog eens in Borgloon wandelden, in vroegere tijden een regelmatig trefpunt van midweekse tochten. Ik herken de omgeving dus niet zo goed meer en we rijden veel te ver door met de bus die ons van station Tongeren brengt. De weg vragen aan wandelaars op pad is ook al geen onverdeeld succes. Toch slagen we er in … de rustpost te bereiken. Die blijkt slechts twee kilometer van de eigenlijke startplaats te liggen en dus stomen we gelijk door. Begroeten er meteen wandelmamma Jeanneke, piekfijn uitgedost en haartjes in de krul zoals we dat van haar gewend zijn. Ook Yvan zit er ‘terrible’ te wezen, al zit de ‘mot’ van de leeftijd er bij hem toch ook wel wat in. Kassier van dienst is René Smets, goedlachs en vrolijk zoals we dat van hem gewend zijn.

Net als de Nederlandse Gondeliers binnen vallen gaan wij op pad. Vanaf de Loonse veiling dus, die ik een andere ligging toedichtte. De atmosfeer is vochtig en warm, klef, van de voorspelde regen is gelukkig niks te bespeuren. Lopen een tarmacje op en zijn meteen waar we wezen willen, tussen fruitgaarden in de bloei, zurig geurend. Perelaars laten al mini vruchtjes bewonderen, appelbomen staan in rooswitte bloem. De parkoersmeester verrast ons meteen al met een dot van een vergezicht dat reikt tot Eburonen Tongeren en zelfs de mijnterrils van het vroegere Luikse steenkoolbekken, prachtig dus. Leeuwerikjes geven van katoen hoog in de lucht, zorgen voor de muzikale noot. We lopen de heuvel af en komen in een eerste stille dorp. Blijkt Gors-Opleeuw te zijn en niet Kerniel zoals ik eerst dacht. Voorbij de boerderijen worden we een parel van een dijk opgestuurd. Een heus baldakijn van pril groen hoog boven de omringende akkers en weilanden gelegen. Even open terrein, een korte klim, we lopen nu echt naar Kerniel. Duiken een valleitje in om er meteen weer uit te klimmen, genietend van het uitzicht over een monumentale, witte kloosterhoeve, het Mariënhof. Een communicantje staat mooi te wezen voor de lens van de familie fotograaf. Wij mogen ‘het spoor’ op, een Ravel in Limburgse stijl, diep ingebed in het landschap, een biotoop op zich. Hij zet ons af bij een vervallen industrieel gebouw met hoge bakstenen schouw, een vroegere stroopfabriek. Een straatje verder ligt rustpost De Linde, hebben er 9,3 leuke kilometer opzitten.

Onder wat hemels gedruppel beginnen we aan onze tweede lus. Moeten een fietspad op langs de steenweg richting Herten. Met een kasteeltje op de achtergrond draaien we de fruitgaarden in, paardenbloemen, appels en peren tegemoet. Komen bekende wandelaars uit het Hobokense Polderstad tegen. Ver van huis is toch dichtbij. We wandelen door meer bebost gebied richting Kuttekoven en het kasteel van Rullingen. Linda krijgt problemen met de nieuwe schoenen, er dient een extra pauze ingelast. Stappen door het parkbos richting betonbaantje en even verder weer langs ‘het spoor’ en de her en der opgestelde kunstwerken. De immense eenhoorn boven op een heuvel trekt onze aandacht, dit is echt wel prachtig gedaan, met gevoel voor ruimte. Moeten opnieuw wat beton lopen, klimmend door de bebouwing en vervolgens langs de lokale ringweg over het fietspad. Een voorlopig laatste boomgaard, denkelijk kersen, we zijn weer in de Linde en hebben er 18.3 km opzitten.

Linda denkt aan stoppen, de pijn in de voet is niet te harden. Schaffenaar Marie-Louise brengt raad. De schoenen worden wat losser gebonden. Bij de splitsing laat mijn vrouwtje haar wilskracht zien. Niks te stoppen, we pakken de laatste lus van 9,8 km aan ! Wandelen door straatjes die de Loonse stadswallen moeten voorstellen. Zetten dan koers richting Hendrieken en weer een kasteeltje van een rijke fruitboer. Door weilanden en fruitgaarden stappen we rond zijn domein en moeten dan het beton op richting Voort. Even verstand op nul nu, is een verbindingsstuk. Wij herkennen plekken van vroegere midweekse tochten. Linda’s voet houdt stand, het gaat duidelijk beter, ook ik ben opgelucht. Mogen na het dorp opnieuw de weidse ruimte in. Semi betonnen tractorbaantjes loodsen ons golvend door het landschap van hoogstam, laagstam en weilanden. Groene vergezichten zijn nooit ver weg. Na een uurtje lopen, voorbij Broekom lassen we een extra pauze in. Hoeven voor niks vroeg thuis te zijn. Mogen nog eens genieten van het vergezicht richting Tongeren. Passeren ook een gedenkteken van een in 2008 overleden wandelaar. Heel attent bebloemd door de Tsjaffeleers, klasse ! Krijgen nog wat prachtige paadjes tussen de bloesems cadeau. Ze voeren ons naar de hoofdbaan bij het college van Borgloon. Zijn niet ver van de aankomst meer, even de chronometer indrukken, kwestie van straks op tijd te zijn voor de bus.

Schoon volk trouwens ter aankomst met Yvan (Landen), Yvan Karmijn en Luc (Kessel-Lo). René voegt zich bij het clubje en Duvel in de hand kunnen we gezellig bijkletsen over …wandelmee.be, nog steeds een favoriet onderwerp onder de afstandenwandelaars. We nemen afscheid van onze wandelvrienden. Blijven even staan bij parkoersmeester Ludo. Feliciteren hem welgemeend met zijn prachtige parkoerstekening. Wij hebben echt wel meer afwisseling en fraaie uitzichten gekregen dan we verwacht hadden en ons konden herinneren. Dit was genieten !

Busje komt zo, treintje ook. We krijgen het gezelschap van twee Brusselaars die langs de GR128 Oost de lus rond Tongeren wandelden. Wordt gezellig kletsen tot Aarschot waar zij ons verlaten. Nog even reizen, de sofa wacht …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/280412...

De felle regenbui stopt net als ik het station van Mechelen verlaat. Met het nieuwe fototoestel in aanslag ga ik op pad. Wordt begeleid door een zure wind en sporadisch gedruppel. Stap door de Kruidtuin richting binnenstad, de GR12 volgend. Passeer zodoende de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijle, de Grootbrug en tenslotte de Brusselpoort. Verlaat de stad over de Leuvense Vaart en wandel richting Vrijbroekpark. Daarna volgt een eindje steenweg onder de E19 door tot de akkers langs diezelfde snelweg richting Hombeek en zijn Zennebrug. Bij de vijver van Eglegem neemt de turnleraar zijn jonge grut met wisselend succes op sleeptouw. Ik merk duidelijk dat hardlopen  aan sommigen echt niet besteed is. Kijk ook verbaasd naar de GR markeringen aan de rand van de vijver, nieuw en in beide richtingen lopend. Waren er vorige week nog niet, moet ik toch eens uitzoeken welke nieuwe route hier in aanleg is. De snotneuzen keren op hun stappen terug, ik heb de natuurlijke rust voor mij alleen. Loop naar de andere kant van de ruime plas, over de Zennedijk stappend. Wandel vervolgens richting kasteel van Relegem, terwijl een stier in de wei zijn huiswerk maakt. Na negen kilometer neem ik een eerste korte pauze, tijd voor een boterham. Was eigenlijk nog niet aan rusten toe, lijk wel over het parkoers te zweven vandaag, het kost mij nauwelijks moeite.

Moet nu het open veld in. De wind trekt nog steeds hard aan maar het is intussen gelukkig droog. Bij Nayakker staat een wandelboom. Ik verlaat er de GR12 en kies voor de GR128-Oost richting kasteel Linterpoorten en even verder Eppegem. Een pelotonnetje gepensioneerden fietst mij voorbij, uitgedost in oranje en gele fluo vestjes. Ik ben op mijn hoede voor de markeringen. Deze strook was ooit mijn eerste zoektocht, slechts mijn tweede GR uitstap. En inderdaad, de markeringen zijn nog steeds even zwak, gedateerd ook. Mijn hersenen blijken nog niet versleten te zijn, ik weet nog exact het juiste pad te volgen. Voorbij het kasteel maar voor Eppegem kom ik in een zee van licht terecht. Hectaren koolzaad staan hier voor Van Gogh te spelen. Het helgele, geurende en op de wind wuivende gewas geeft mij een ‘boost’. Geel, de kleur van de hoop, ik geniet intens van dit toch wel prachtige uitzicht. Blijf even staan, maak een reeks foto’s. Loop dan de bebouwing binnen en verslik mij in het parkoers omdat bouwvakkers de markeringen verstopt hebben achter hun materialen. Weet dat ik bij de kerk moet zijn, geen probleem dus. Even verder, bij het station las ik een tweede pauze in. Heb nog een zee van tijd vandaag.

Loop onder de drukke spoorbaan Brussel – Antwerpen door en moet even zoeken naar het juiste pad. Wegens nieuwbouw zijn zowel markering als straatnaam verdwenen, de routebeschrijving brengt soelaas. Trek opnieuw de weilanden in, flirt even met de Zenne en zet dan langs het Steenvaarthof koers naar Rubenskasteel ’t Steen, verscholen in het groen. Verlaat de GR128 en zijn roodwitte tekens, vanaf nu ga ik het roodgeel van de Dijlelandroute volgen. Loop opnieuw onder de E19 door, ben in Elewijt bij weer een wandelboom. Had ik hier niet meer verwacht. Is een ander knooppunt van GR128 en Dijleland. Ik wandel door het dorpscentrum en wordt snel terug de natuur ingestuurd. Hoofdbosweg grondgebied Steenokkerzeel doet wat ie moet doen, mij het jonge bos insturen. Ik vind het intussen leuk dat de route ‘dik’ gepijld is, loopt makkelijk. Ruil het bos in voor weiland in geel kleedje vanwege paardenbloemen in volle bloei. Wel wat lastig ondertussen de aanval van honderden insecten, lijk wel door een wolk te lopen. Met de tarmac verdwijnt ook het ongedierte. Loop een verbindingstuk langs een Mariagrot tot de volgende strook natuur. Bij de Wolfsputwegel begin ik er aan, aan het Hellebos en zijn Barebeek. Het geurt er naar daslook. Aan zijn overkant volg ik een tijdje een pad tussen bos en akkers. Vliegtuigen zetten hun neerwaartse glijvlucht naar Zaventem in. Ik kom bij de Haachtse steenweg uit op grondgebied Berg. Een bushokje is de ideale pauzeplaats, heb intussen al 24 km op de teller staan vandaag.

Huppel als een konijn de drukke steenweg over en vervolg mijn weg richting Torfbroek. Wandel langs een pracht van een moeras met grote waterpartijen en massa’s hoog opgeschoten riet. Zo valt er altijd wel iets te ontdekken tijdens een GR tocht, ik geniet. Moet vervolgens opnieuw de akkers in. Markeringen zijn hier eerder schaars omdat er geen plaats voor is. Ga af op tekst en intuïtie en red het feilloos tot in Nederokkerzeel. Wegeltjes loodsen mij door het stille dorp, dra loop ik weer in de weilanden. Kijk bezorgt omhoog en achterom. Het zwerk wordt donker vanaf het westen, zal toch weer niet waar zijn hé ! Mijn laatste bosstrook voor vandaag dient zich aan, de broeken van het Silsombos. Nat gebied dus met heerlijk ontluikend groen en vlonders waar nodig en te nattig. Volg een hele tijd Buurtweg 5 en vervolgens genummerde voetwegen. Dit is een prachtig biotoop, ik ben echt wel in mijn nopjes. Ben dat heel wat minder als ik de laatste veldweg naar Kwerps indraai. Het is weer ‘van dattum’, net als dinsdag wordt mijn laatste wandeluurtje een kletsnatte bedoening. Diep in mijn kraag gedoken loop ik de lange Kouterstraat af richting stationnetje. Het stopt pas even met regenen als ik verkleumt op het perron zit. Treintje net weg, moet een halfuurtje wachten. In Brussel-Noord wacht mij eenzelfde rillende periode, de klassieke vertragingen van de avondspits weet je wel.

Ben iets voor achten thuis, kijk terug op een verrassend leuke tocht. Had er weinig van verwacht, moet mijn mening herzien. De verschillende opeenvolgende groene biotoopjes stonden borg voor een lekker dagje wandelplezier. Als het nu nog moest willen zomeren … 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/260420...

Nu ik op gedwongen prepensioen ben plan ik elke dinsdag en donderdag een tocht op mijn eentje. Vermits mijn treinabonnement nog loopt tot einde april maak ik er voordelig gebruik van. Zo wandelde ik vorige week nog eens de GR12 van station Mechelen tot Brussel-Noord en de GR579 van Brussel-Centraal tot Pécrot. Vandaag snij ik een nieuw hoofdstuk aan met de Streek Gr Dijleland. De eerste etappe zal mij van station Leuven tot station Mechelen voeren over ruim 37 km.

Het is alsof de duivel er mee gemoeid is maar na mijn fototoestel begeeft nu ook mijn rugzak het. Eén van de ‘bretellen’ scheurt uit als ik in Leuven toekom. Kan meteen op zoek naar een nieuwe in de winkelstraten. Het is nog vroeg (09:00) te vroeg eigenlijk. Laat nu Het Kruidvat al open zijn en het de eerste verkoopsdag is van de fameuze voordelige trein ticketten. Ik schaf mij in 2 schuifjes 12 stuks aan à rato van € 9.95 het stuk. Gaan we de komende twee maanden ons voordeel mee doen ! Om 09:30 gaat de Inno open. Ik kan er mij een rugzak kopen met 30% mindering, wegens Dolle Dagen. Heb dus weer eens geluk in mijn ongeluk. Loop goed gemutst naar het station terug en begin aan mijn tocht.

Stap voorbij de Stella Artois richting Provinciaal Domein van Kessel-Lo, mijn eigenlijke startplaats in de schaduw van de Abdij van Vlierbeek. Op het water de eerste jonkies van het seizoen, waterkiekens. Achterafjes voeren mij naar de Genadeweg en even verder … de Kesselse Bergen. Mag de lange trap op voorbij de massieve rotsen uit ijzerzandsteen. Loop vandaag in feite grotendeels langs de GR128 Oost, zei het dan in omgekeerde richting van wat ik eerder deed. Er zit pit in het parkoers met de Meesberg, Zounk en de Honkelberg. Ik pluk een wandelpijl van club B006 weg. Zal het vergeten kleinood bij gelegenheid aan de rechtmatige eigenaars terug bezorgen. Een laatste afdaling voert mij naar een houtzagerij. Ik weet de heuvelzone voorbij. Wandel nu over stille tarmacjes tot over de A2, Wilsele-Putkapel binnen. Aan de overkant van de dorpskern voert een veldweg mij een eerste keer naar de Dijle. Felgeel koolzaad kleurt zijn groene oevers, prachtig ! Met metronome  regelmaat zetten grote grijze vogels hun sierlijke daling naar de luchthaven in. Ik wandel, genietend van een prachtig wolkenspel, richting watermolen van Rotselaar. Een spiksplinternieuw bankje bij een dito uit de kluiten gewassen vistrap wordt mijn eerste pauzeplaats. Heb er ruim 12 km opzitten.

Terug puur natuur nu met wandelwegen De Vesten & Strijland. Zij voeren mij naar de kasseitjes rond de kerk van Wakkerzeel. Ben zo weer het dorp uit en loop door weilanden en langs de Leibeek richting Wespelaar. Volg nu een tijdje een heel drukke spoorbaan tot het bord Spet. Bij warempel zonnig weer duik ik terug de beemden in, een afwisseling van natte zones met populier en gele weilanden, de paardenbloemen in volle bloei. Van Haacht zie ik niet veel meer dan een rotonde, duik opnieuw de weilanden in. Populieren kleuren oker onder het felle zonlicht, hun blad barst uit zijn bruin omhulsel. Een eerste koekoek slaat de maat. Normaal, zou Linda zeggen, de wandeltocht van wk Werchter komt er aan. Wordt verrast door een reiger die hoog in een boom gezeten zijn jachtgebied overschouwd, merkwaardig. Het is nog steeds prachtig weer als ik langs de huizen van Beverdijk wandel. 85% regenkans, voorspelde de weerman, is vast familie van Pientje de Leugenaar ! Nog meer weilanden, een veld koolzaad in volle gele ornaat, een sparrenbos, de steenweg naar Rijmenam wenkt.

Met het stemmige dorpskerkje op de achtergrond draai ik de Dijle-oever op. Het pad bezaaid met keien meandert vrolijk stroomafwaarts met de rivier mee. Het water staat erg laag, laat natte oevers zien. Hoog in de lucht zweven twee ooievaars, Planckendael is niet veraf. Krijg een eerste zicht op de Mechelse Sint-Romboutstoren, toch nog ver weg. Hou een laatste pauze op een bankje in de zon, geniet van mijn boterham. Gesterkt loop ik de zoveelste bocht om. Oeps … kijk recht tegen een gitzwarte hemel aan ! Gelukkig glijd hij links van mij voorbij, over een weide bonte runderen. Nog 8 km tot Mechelen lees ik op de wandelboom. Verlaat de GR128 voor een verbindingspad naar de GR12 toe. Het zonlicht lijkt okerkleurige populieren in vuur en vlam te zetten. Eensklaps zijn ze terug donker … hé wie deed daar het licht uit ? Ik wandel voorbij de Barebeekvallei, nog steeds op de linkeroever van de Dijle tot aan de samenvloeiing bij Muizenbrug. Een felle wind steekt op, het wordt donker, ooievaars foerageren in de weilanden. Red ik het droog tot het station ? Neen dus, terwijl ik mij voort haast op nu de rechteroever gaan de hemelsluizen wagenwijd open. Ik mis het lusje door het Mechels Broek. Kan van op de dijk wel genieten van het fraaie uitzicht en de Galloway runderen. Ik vloek, het is nu wel echt bar en boos. Nauwelijks honderd meter verder schijnt de zon. Wordt gestraft voor mijn lachen met de weerman eerder deze namiddag. Stap over het sluizencomplex en onder een paar spoorwegbruggen door. Daar is de zon weer en daar is ook het station, mijn tocht zit er op.

Pik een wandelaarsdrankje op in een nachtwinkel bij de gekleurde medemens en spoor via Puurs terug naar Hemiksem. Het was een leuke, beetje avontuurlijke dag. Donderdag gaat de reis verder van Mechelen naar Erps-Kwerps.           

Nog niet echt bekomen van de emoties na hetgeen ons gisteren overkomen is, vertrekken we redelijk laat richting Brabant Wallon. Twee boemeltreintjes brengen ons naar Leuven & Archennes (Eerken). Wij zijn hier kind aan huis, wandelen deze tocht vrijwel elk jaar, als rustig alternatief voor het drukke Geraardsbergen. Het parkoers oogt net als gisteren anders dan anders, nochtans met dezelfde rustposten. Zo hebben we het graag.

Voorbij de verlaten dorpskerk gaan 20 & 30 km er alleen vandoor. Een pittige helling brengt ons naar een bewerkte akker, een potige holle weg tot op een graanplateau. Rechts priemt het kerktorentje van Bossut, wij moeten naar links, naar een erg technische afdaling. Een hobbelig kasseitje zet ons af bij de spoorbaan die Leuven met Waver verbindt. We zijn bij het stationnetje van Florival. Mogen meteen weer klimmen langs een dot van een hol bospad, zijn flanken met helgroene mossen begroeit, heerlijk ! Moeten wat hemels water verwerken, nauwelijks meer dan  zweetdruppels. Komen uit bij de chalets in het groen van het toepasselijke Val Vert. Duiken het assepad af om meteen weer te klimmen bij Val d’Or. Onze parkoersmeester houdt van pittig, het gaat voortdurend op en neer, stevige kost. Finaal bereiken we het stationnetje van Pecrot. Aan de overkant gaat het over de hobbelige weg langs het spoor, met uitzicht op een visvijver, tot de voetbalkantine van het dorp. Pfff, deze 7,8 km konden tellen !

Behalve het groepje rond STIBbers Nadine & Bernard, strijken hier alleen maar IJsetrippers neer, Ghislaine en haar gevolg, JP, Marion & Ludo. Wij hebben een lusje van 5,1 km voor de boeg. Voor het eerst mogen we echt langs de vijver wandelen, uitkijkend om de vissers en hun dure materiaal niet voor de voeten te lopen. Aan de overkant van het spoor, pas bewerkte akkers en paardenbloemen in volle geel ornaat. We mogen weer eens klimmen, stevig over verweerde kassei tot in de boskruin. Krijgen een prachtig uitzicht over de vallei en zijn vele vijvers cadeau.We verlaten blijkbaar Nethen. Bij het uitkomen van het groen een heerlijk vergezicht in peis en vree tot de kerktorentjes van Bossut en Gottechain. Zetten de afdaling naar Pecrot in over een tarmacje met fenomenaal uitzicht op de tegenoverliggende heuvel, Ottenburg. Langs het spoor hobbelen we terug naar de rustpost. Hoog tijd voor een boterham.

Lopen nu langs een golvende steenweg parallel met de spoorbaan door de vallei terug naar Florival. Bij het station gaat het richting Ottenburg. Moeten niet zo ver maar mogen met de GR mee langs bolle akkers en de bosklim naar Tomme verteren. Krijgen er een buitje gratis bij terwijl wij tussen beboste heuvel en bolle graanakker langzaam naar de Dijle zakken. La Dyle Romane, zeggen onze Waalse vrienden. Een laantje platanen voert ons over het water tot het stationnetje van Gastuche. Aan de overkant van de Waverse steenweg wacht een stevige klim, kassei en dito afdaling tot het clubhuis van A.M.I.. Barman ‘moustache’ is er deze keer niet, hij blijkt vandaag parkoersbewaker te zijn. We praten wat bij met een koppeltje van Hanske De Krijger die wij misschien wel een jaar niet meer gezien hadden. Ook zij komen met een verhaal van naakt ontslag op de proppen. Wat is dat toch in dit pokkenland tegenwoordig !

Intussen heeft mij fototoestel nog eens de geest gegeven en dat is jammer. Er wacht ons een prachtige lus namelijk. Langs het kerkje St-Pierre voert een holle weg ons gestaag de hoogte in. Golf de Bercuit en dan weet je het wel, één van de rijkste buurten van Wallonië. Krijgen een prachtig uitzicht op een lager gelegen ‘link’ cadeau. Moeten zelf een minuscuul paadje in voor een erg technische afdaling door een wandel canyon, loodrechte zandwanden incluis. Het volgend bospad is wulps, glad, nat, we vorderen voetje voor voetje. Krijgen bij het uitkomen een onwaarschijnlijk mooi vergezicht cadeau. Akkers en fris groen baden in het zonlicht, het geheel wordt bekroond met een gitzwarte lucht. We reppen ons over Le Pisselet de akkers in. Rechttoe, rechtaan tot een manège en vervolgens over rosse, bonkige  kassei naar de steenweg en de rustpost. Zien de bui letterlijk hangen, redden het net.

Met de zon in de rug en het gitzwarte zwerk voor ons vatten we de laatste 3,5 km aan. Het rommelt in de verte, hoog boven de pril groene populieren. Natte beuken hebben een gitzwarte stam en een weelderige haardos van beginnend blad. De veelheid aan kleuren zijn een schitterend schouwspel. Wij mogen terug naar de Waverse Steenweg, naar de zon. Het laatste tarmacje voert ons naar centrum Archennes, naar riviertje Le Train en een laatste strookje rosse kinderkopjes. De kassierster van dienst bekijkt mij met grote vraagtekens in de ogen bij aankomst. Mijn twee duimen gaan in de hoogte, dit was een prachtige tocht. Komt er dan ook een mooi verhaal, vraagt ze lachend … We spoelen de inspanning door met een Duvelke, zijn de laatste wandelaars die de zaal verlaten. Sporen gelukzalig naar Hemiksem terug. Wat een weekend !  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/220412...

Woord vooraf : Sinds vorige maandag hoeft het even niet meer … werken. Abbott heeft de arbeidsovereenkomst die ik met het bedrijf had eenzijdig verbroken omdat ik Vlaming ben. Anderhalf jaar geleden vervoegde een Filippino de rangen. Zij bleek over een verblijfsvergunning te beschikken via een (schijn)huwelijk met een Vlaming. Nederlands daar heeft zij lak aan. Ik was de enige die zijn eigen taal bleef spreken, de voertaal van de lokale afdeling overigens. Blijkbaar was dit geen goed idee.

Maar beste lezer, dit verhaal gaat over wandelen en het wordt er eentje met een heus happy end (oeps in het engels) !

De parkoerstekening oogt anders dan de vorige jaren. Niet alleen lopen we in omgekeerde richting er zit ook meer ‘Schietveld’ in de tekening. Mmm … onze wandelhonger is gescherpt. Starten doen we met de klassieke lus voor de marathon, zei het zonder De Uitlegger en zonder eerste rust in het startlokaal. We gaan wel bekijken waar Brasschaat en omgeving trots op is, kasten van villa’s. Verborgen in het groen van de Guyotdreef en de kasseitjes van de Sionkloosterlaan wonen hier de beter gegoede burgers. We proeven even van een strookje natuur langs een ‘koffie met melk’ bruine gracht tot de eerste rustpost bij De Vlaamse Herdershond. Ook voor ons koffie na 5,8 km wandelen.

Vervolgen onze weg over een slingerpaadje tussen gracht en akker, recht naar de Bredabaan. Aan de overkant nog meer van de waterweg en dra Domeinbos De Inslag. Sparren met een ondergroei van rododendrons, prachtige beukendreven ook. We wandelen achteraf kinderboerderij Milhof naar het park van Brasschaat. Weer eens anders dan anders naar de Mikse Baan. Een groepje Nederlanders kijkt verbaasd als wij uit een blijkbaar onverwachte richting komen. Wij kennen enkele onder hen van vroegere WS78. Zij lijken slechts 32 km te lopen, wat ons dan weer verwondert. Opnieuw volgen we en strookje gracht, met oevers van bomen ontdaan. De TGV spoorbaan komt in zicht. Maar eerst krijgen we nog een prachtig extraatje cadeau rond één van de E10 plassen. Lopen helemaal rondom over zijn zanderige oevers met frisgroene berken begroeit, heerlijk dit ! Rusten doen we in het ook al vernieuwde lokaal van de waterski vereniging (13,5 km) . Treffen er ‘controleur’ Mathieu die net aan zijn tweede dagsoepje begint. Hij wuift vrolijk als we binnen komen. Patje Kloek,met weelderige haardos, komt even los wandelen, heeft morgen de Antwerpse marathon op zijn programma staan.

Als we terug vertrekken komen Deinze Nikki & Hans aanlopen, voor het eerst hier voor 30 km. Ze zullen het vast wel leuk vinden, denken we. We mogen nu de tweede plas rond, meer klassiek, en vervolgens weer langs de gekapte oevers. Eagles Eye Linda wijst mij in het park van Brasschaat een holte in een dode boom aan. Warempel een vogelnest met minstens twee donzige uit de kluiten gewassen snotneuzen. Wij vermoeden bosuiltjes. Gewoon schattig ! Even verder heeft een huwelijksplechtigheid plaats , zo maar op het gras in het park. Origineel ! We wandelen verder naar en door de kinderboerderij voor nog een strook De Inslag. Bij de Kerkedreef weten we rustpost nr. 3 dichtbij, is de bruine kroeg Belle Vue, onder Mr. Pastoor zijnen toren (20,4 km). We vinden het er, ondanks toch wel heel wat Nederlandse wandelaars, te stil. Het gure weer houdt blijkbaar veel stappers bij de haard. Die twee uit Heimisse, die tekenen uiteraard present.

Bijtanken en daar gaan we weer. Langs het militaire kamp het wilde bos in. Moeten een steenweg over en wandelen richting de kasseitjes van de Vogelzangdreef. Hobbelen tot onverhard langs majestueuze rododendrons. Voorbij een poort ‘naar nieverans’ wacht de rust van de Gooreinse duivenbond na 25,9 km. Kort stukje dit, was de vorige jaren, als we in omgekeerde richting wandelden doodvallen op de stoelen. Hebben een gezellig gesprek met de helpers over ‘de figuren’ bij de Stroboeren en dan mogen de anekdotes over Herman natuurlijk niet ontbreken. We missen hem trouwens vandaag, ons MESA maatje.

We gaan dreven lopen nu door weilanden in de omgeving van een watertoren. Anders dan anders kiezen we voor de Kapelse Krijnlaan. Volgen even een fietspad tot Maria-ter-Heide. Waar blijft die splitsing voor de lange afstanden toch ? Bij het vliegveld is het zover. Wij mogen er langs lopen, beschut door de bosrand en dat is ook wel nodig. Krijgen een daverende plens- en hagelbui over ons heen maar versagen niet. Na regen komt zonneschijn, ook in Brasschaat. Wandelen door prachtige stroken natuur met heide en vennen. Warme zonnestralen doen waterdamp opstijgen over de nog winters ogende omgeving. Wij koersen over een breed zandpad. Tegenliggers komen ons tegemoet. Schoon volk overigens met Monique & Roger (Tornado) gevolgd door Jacqueline, Annie & Willy (Kessel). Iemand moet de laatste zijn roep ik hen na, mij niet bewust zijnde van de invulling die wij daar later op de dag gaan aan geven. Het ellenlange zandpad en de prachtige vergezichten worden stilaan bosweg en later fietspad. Bij een prachtig ven keren we weer naar de bewoonde wereld en de laatste rustpost in gezellig café Den Bosduin (34,4 km).

Hoog tijd voor een Keuninckske, het biertje van ’t Stad. Hebben er een gezellige babbel met mensen wier ouders meerdere malen naar Compostella wandelden. Het regent opnieuw als we een fietspad in bos volgen. Mogen dra terug op onverhard het immense natuurdomein in. Mijn biertje doet wat het meestal doet … ik voeg wat water toe aan moeder aarde, Linda loopt fluks door verscholen onder een bruine paraplu. Het water valt intussen met bakken uit de lucht, ik duik diep in kap en kraag, haast mij verder. Krijg Linda maar niet in het vizier op de slingerpaadjes tussen het groen, snap het niet goed. Kom op het rechte zandpad van daarstraks en in het droge … geen Linda te bespeuren noch voor, noch achter mij. Ik loop vertwijfelt door. Ook bij de volgende grote open ruimte, met veel helmgras, geen Linda ! Vraag een paar keer aan mensen met hond of zij een vrouwtje gezien hadden, niet dus. Hier klopt iets niet ! Ik hou bij mezelf krijgsraad, wat doe ik. Ofwel heeft ze een pijl gemist en dan komt ze vast wel achterop, ofwel … brrr mag niet aan een ongeval denken ! Ik besluit door te lopen tot de finish. Heb nog nauwelijks oog voor de nochtans prachtige omgeving van heide en bossen. Storm vooruit langs de grachten en de startzaal binnen … geen Linda ! Het duurt even alvorens Voorzitter Ludo en zijn helpers de ernst van de situatie begrijpen. Maar dan gaat het snel. Dochterlief wordt opgetrommeld, mobieltjes treden in werking, we gaan zoeken ! Ludo heeft meteen een plan. Overlegt even met de parkoersmeester en dochter mag haar rijkunst etaleren. Het Ford Fiestaake wordt langs putten, met water gevuld, en bulten geloodst naar de ingang van het bos. In de verte een mens, fietser of wandelaar ? Is een wandelaar die het bos in vlucht, als een reetje. De auto staat nog niet stil of ik haast mij al te voet vooruit. Herken meteen de bruine paraplu. Linda komt terug het bos uit … ik ben nog nooit zo gelukkig geweest !!

Met z’n vieren in het autootje brabbelen we honderduit. Ook in de zaal, bij een stevige pint wordt het verhaal in geuren en kleuren uit de doeken gedaan. We laten Ludo en zijn team naar huis vertrekken, zij hebben nog een drukke zondag voor de boeg. Linda had inderdaad gewoon een pijl gemist en kon, zonder mobieltje of enige Euro op zak niemand bereiken. Ze was wel netjes terug op het parkoers geraakt, zij het met een uurtje vertraging. Ludo is intussen Onze Held, zoveel intuïtie hoe het probleem aan te pakken, neen dat is niet voor elke sterveling weggelegd ! Woorden kunnen niet zeggen hoe dankbaar wij hem zijn voor zijn attent reageren. DANK U LUDO … en Linda, die mag van mij zonder mobieltje niet meer de deur uit !   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/210412...

De auto wordt nog eens van stal gehaald deze zondagochtend, zal ons binnen het uur ter bestemming brengen. Regen vergezelt ons tot Herentals maar dan klaart de lucht uit. Wegenwerken bemoeilijken onze route, een parkeerplaats vinden langs de Postelse Dijk kost ook wat zoekwerk. Geen nood, we zijn goed op tijd vertrokken vandaag. Nippen aan ons koffietje in de gezellige gelagzaal van café De Smokkelaar, geen bekenden te bespeuren. Of toch, Arendonske Anne & Rudy worden een tijdje onze gezellen. Aan de overkant van de steenweg duiken we meteen de Kempense bossen in. Passeren Yvonne, uit regio Rotterdam, en wandelen richting E314. Het terrein wordt halfopen, begroeit met heide en grillige gevormde sparren. Het gekrijs van wel honderden kokmeeuwen verstoort de rust. Zij vormen een broedkolonie op een ruim ven met dicht begroeide oevers. Na een uurtje stappen bereiken we de wagenrust van Pannegoor. De Grenslopers hebben echt de mooiste en best uitgeruste wagenrust die wij kennen, er is zowat alles verkrijgbaar. Helpers zijn nog bezig met het opzetten van tenten, er hangt regen in de lucht. Wij genieten intussen bij een bakje van de gezelligheid, de meeste bankjes zijn bezet met vrolijk pratende wandelaars.

Een parkoerstekening leert mij dat wij drie lussen dienen te lopen vanaf deze rustpost om aan onze beoogde 35 km te geraken. Wij wijzigen de volgorde die de parkoersmeester voor ogen had. Kiezen lus 2 van ruim 11km eerst te lopen. Zijn meteen alleen weg, zien geen mens meer. Spar en berk voeren de boventoon in de zanderige omgeving. Wit pijpenstrootje en plukken heide vullen de open plekken. Het is even opletten als wij een kronkelend fietspad op moeten. Mountainbikers houden er een rotvaart op na. Een donker sparrenbos toont zijn ondergroei van donkergroene jonkies, petrolkleur, zegt Linda. Mogen nog wat bmx-en tot we verrassend het bos uitkomen bij enkele huizen. Zijn bij het Hof van Heden in Witrijt. Laten snel de bewoonde wereld weer achter ons. Langs een ‘patattenveld’ gaat het terug richting puur natuur. Bij een open plek loopt Yvonne in omgekeerde richting, wij snappen het even niet. Na en kleine twee uur wandelen in peis en vree, bereiken we opnieuw de wagenrust bij de vijver. De zon doet moeite om ons op te warmen, in zoverre wij dat nog nodig hebben na de lange inspanning.

We pakken na de pauze lus 1 aan, zo’n 7.5 km lang. Even worden we vergezeld van hemels gedruppel. Was niet meer dan een plaagstoot. Mogen de open ruimte in, wat jonge berk, vooral heide en droge gele grassen. Stroken heide lijken niet zo lang geleden platgebrand te zijn, ongeval of bewust, geen idee. Jong groen overwint er toch al terug geleidelijk de schade. Bij het Dalemstroompje kiezen we terug voor bos. Een ‘bumpy’ strook parkoers midden donkergroen van spar en frisser groen van naaldbomen die in de winter hun naalden blijken te verliezen, we zien er honderden van. De ondergrond varieert van betonnen fietspad, over zanderige stroken tot een heus felgroen mospad. De parkoersmeester laat ons mee genieten van zijn terreinkennis. Langs hetzelfde open terrein als daarstraks bereiken we opnieuw de wagenrust. Het is intussen een stuk in de namiddag en al heel wat rustiger.

Wij hebben, net als Yvonne trouwens, nog een laatste lusje van 6,5 km te goed. Passeren langs een sparrenbos dat flink uitgedund wordt. Denkelijk probeert men hier meer heide te creëren. Langs de bosrand lopend hebben we uitzicht over enkele alleenstaande hoeves en vredig grazend melkvee. Moeten dan terug de zanderige paden op om dieper in het bos te dringen, deze keer met een ondergroei van ‘klokkebeezen’ fris in het jonge blad. Bij de Postelseweg een grintpad op, de vijver en de laatste pauze zij niet ver meer weg. Zijn er nu de enige twee wandelaars. We blijven maar even, hebben nog een halfuurtje lopen voor de boeg. De parkoersmeester laat ons een laatste keer genieten van de heide. Bospaden voeren ons vervolgens, onder de steeds luider wordende herrie van auto- of motocross, richting finish. Hoog tijd voor iets nat en straf. Ze schenken er warempel Duvel …onze dag kan niet meer stuk ! We liepen deze tocht voor het eerst, de Grenslopers bewezen eens te meer klasbakken te zijn. Bedankt lieve mensen, we hebben genoten van een heerlijke wandeldag, eenvoudig en steengoed.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/150412...

5:15 en wij zijn al onderweg naar Berchem station – wandelzot zijn kan ‘zeer’ doen ! Vanaf Brussel-Zuid krijgen wij het gezelschap van Liliane & Eddy, Xavier kruipt ergens in een hoekje, heeft nog wat slaap in te halen. Zoals bij de meeste Waalse clubs worden we netjes afgehaald, deze keer bij het station van Saint-Ghislain. In de startzaal nog meer bekenden, Mark uit het Brusselse, Yvan & Marcelinne, Mieke & Roland, om maar deze te noemen.

Yvan zal een eindje met ons meelopen, ook al omdat hij de allereerste splitsing miste. We lopen aanvankelijk door een nog slapend wijkje van Baudour om vervolgens voor de bossen te kiezen. Hyacintjes staan er al in volle bloei, ik heb het fototoestel in aanslag. Bereiken de eerste rustpost in Villerot al na 4,7 km. Onze maat loopt gelijk door, wij gaan voor een extra koffie. Lopen vervolgens parallel een industriële vallei, al merken we er door de mist nauwelijks iets van. Stappen langs de Carrière du Danube, een kleiput en naar de Drève Royale tot in Hautrage. Even een betonparkoers dus. Mogen voorbij een hoge schoorsteen Sentier 50 opzoeken en het Bois de Poteries. Jong bos met veel berk en van die heerlijke slingerpaadjes. Komen uit bij enkele villas op grondgebied Bernissart. Mijn fototoestel weigert intussen alle dienst, overbelicht continu. Ik geef het op, moet mij reppen want de achterstand op Lindake wordt wel erg groot door al dat gepruts. Stilaan naderen we de Mer De Sable, een zandvlakte midden de bossen. Even verder kunnen we opnieuw pauzeren bij de inmiddels bij iedere wandelaar gekende blokhut in bos.

We zijn denkelijk bij de laatste die de 40 km aansnijden. Stappen over geïmproviseerde paden door het nog winters ogende loofbos tot bij een kanaal. Moeten dit keer de brug naar Stambruges niet over, kiezen voor een kasseiweggetje dat ons naar een prachtig helder beekje loodst. Vervolgens wachten ellenlange beukendreven terwijl de zon zich een weg door de dichte wolkenmassa probeert te vechten. Bereiken Ecacheries, het volgende dorp, bij enkele vijvers en een parel van een nieuwbouw kasteeltje in grijze natuursteen. Bij de ophaalbrug over het kanaal hebben de Sans Soucis een rustpost geïmproviseerd, we zitten er onder zeil.

De ultra dames en heren van 50 & 60 km passeren er twee keer. Wij lopen gelijk terug het Forêt Domaniale Indivise de Stambruges in. Een recent aangelegd pad stuurt ons diep het groen in, voorbij een kristalhelder beekje, ruim voorzien van kroos. De paden worden stilaan zanderig. We moeten een tarmacje oversteken. Horen wat geroep, een paard blijkt losgebroken te zijn en draaft met zwierende teugel voorbij, op ruime afstand achterna gezeten door zijn berijdster. Even verder plots geen pijlen meer. Een eerste kunnen we raden, de tweede leest Linda aan de hand van de nietjes in een boom. Schrander, dat vrouwtje van me. Zo bereiken we in groep vlot voor de tweede keer de blokhut. Xavier haalt er ons al in, ook een bekend koppeltje uit Kluisbergen houdt er halt.

Tot onze verrassing krijgen we nu het mooiste deel van het parkoers. Stappen als door een canyon van hoge rotsen midden het bos. Jammer dat ik geen foto’s kan maken want de manier waarop boomwortels de rotsen splijten is echt wel spectaculair. Na het pittige deeltje gaan we opnieuw bosdreven lopen, voorbij één enkele villa. Komen in de Rue du Bois du Prince uit, een lange kaarsrechte straat. Duiken naar Sirault over een tarmacje midden de weilanden. Voorbij een kapel gewijd aan de N.D. de Dadizele, klimt de weg opnieuw. Moeten nu erg lang beton lopen over een vrijwel vlakke weg, er lijkt geen einde aan te komen. Mijn maatjes Xavier & Linda lopen te grommen. Waar blijft die verdomde rustpost toch ? Finaal daagt hij op bij een drukkere steenweg. Het blijkt een uit de kluiten gewassen frietkot te zijn, uitgebaad door tweetalige Brusselaars. Zij hebben succes bij de wandelaars !

We mogen opnieuw het bos in. Onze lang recht pad klimt gestaag voorbij een golfterrein tot een watertoren. Hier zijn we bekend. Lopen nog steeds in rechte lijn door natter groen, vergezelt door de eerste koekoek van het seizoen. De tijd tikt genadeloos weg, we zijn erg laat bij het Ronde Maison in Erbisoeul. Maakt ons eigenlijk niks uit, hebben elk uur een trein terug naar huis. Nog een viertal kilometer scheiden ons van de finish. Mogen terug het natte bos in met zijn kaarsrechte paden. Voorbij een paar vennetjes moeten we linksaf. Stellen weer eens vast dat sommige wandelaars een loopje nemen met het parkoers en meteen voor 2^de maal kiezen waar mogelijk. Een kasseitje geeft aan dat we de bewoonde wereld bereiken. Zijn net op tijd terug in het Parc Communal om Xavier, Marcelinne en Yvan uit te wuiven. Wij nemen de trein van 19:00. In Brussel-Zuid gebruiken we de wachttijd om een lekker stuk pizza op te smikkelen. In Hemiksem aangekomen gaan de luikjes snel dicht, het was een lange dag.

De ochtend komt in de lucht als ik naar Hemiksem station loop. Een haast volle maan strooit het weerkaatste zonlicht over moeder aarde. Dit wordt vast een leuke dag ! Nog steeds reis ik over Leuven en Landen. Nog steeds zijn de buschauffeurs van de TEC super vriendelijk, wijzen van ver de halte aan die de reiziger aangevraagd heeft. De zon heeft intussen Janneke Maan verdrongen. Ondanks pijnlijke kleine tenen trek ik vrolijk richting kerk van Avernas-le-Bauduin. Weet even verder de beoogde wandelpaal staan. Moet richting Huy vandaag de GR564 volgend.

Het is frisjes als ik mijn eerste groen heuveltje van de dag beklim, richting ommuurde dorpskerkhof. Kom vrij snel terug naar het dorp en doorkruis zijn stille straatjes. De volgende klim zet mij af bij een steenweg. Erop en meteen erover, een kasseitje op dat dra veldweg wordt. Loop zo achterdoor bij een bedrijvenzone en langs het sociale wijkje genoemd naar Edmond Leburton, Hannut binnen. Kermiswagens en wegenwerken versperren er de pleinen en verbergen de roodwitte tekens. Even de weg vragen naar de Rue de l’Eglise, voor de zekerheid. Doorkruis het zielloze stadje richting Monastère, een fraai opgewerkt kasteel-klooster. Mag even verder een fietspad op dat de Ravel 127 zal blijken te zijn. Eindeloos ver reiken de akkers in groen en bruin. Het spel van zon en witte wolken zorgt voor voortdurend veranderende schakeringen. Ik loop langs dorpjes. Bij elk vroeger station, de gebouwen zijn reeds lang gesloopt, staat nog één blauwwit bord met de naam zoals Villers-le-Peuplier en Avennes. Ver weg op de kim van de lange heuvel schuift een groene vrachtwagen traag voorbij. Het lijkt net een Dinky Toys voortbewogen door een onzichbare kinderhand. Ik pauzeer na ruim 9 km wandelplezier een eerste keer bij het vroegere stationnetje van Avennes. De vervallen café de la Gare wordt heropgebouwd. Ik geniet van een prachtig uitzicht over golvend boerenland met her en der een kerktoren als baken.

Fietsers zeggen vriendelijk goededag, in beide landstalen. Na de boterham ga ik weer op pad. Duik het dorp binnen voorbij een parel van een bruine natuurstenen kerk. Zak verder een vallei in. Passeer een verweerde boerderij en neem even een kijkje op het erf. De boer komt argwanend kijken, bedaart meteen bij het zien van mijn fototoestel. Geeft ongevraagd uitleg, zijn Piétrain varkens worden van stro ontdaan, moeten mooi op de foto. Volgende week liggen ze in je bord, zegt ie veelbetekenend, ze wegen zo’n 140 kg. Hij wenst mij verder een aangename wandeling. Bij Ville-en-Hesbaye passeer ik een watermolen, blijkt op de Méhaigne te zijn. Ik stap zijn groene vallei in, over betonbaantjes.  Maretak, alom tegenwoordig in de takken van populieren, verdort stilaan.

Het volgende dorp dient zich aan, Brivioulle, een deelgemeente van Braives.  Kan weer genieten van een dubbele markering, grijs en roodwit. Voorbij Ravel127 en station Braives stap ik opnieuw de weidse akkers in, witte bloesems zorgen voor extra kleur en een lentegevoel. Het volgende dorp is Hosdent. Ik nader stilaan de Maasvallei en dus worden de hellingen pittiger, talrijker ook. Bij een prachtige bruine hoeve mag ik toch op het vlakke blijven. Le Marais de Hosdent noemt het valleitje, ik wandel langs zijn rand voorbij werkmanshuisjes in alle mogelijke kleuren. Weer even Ravel om het dorp uit te geraken en dan een pittige klim in twee schuifjes, eerst kassei, vervolgens onverhard. Pfff, de wandelaar heeft het warm ! Het vlakke pad op het plateau is rotsig, stapt moeilijk. In de verte witte rookpluimen, Tihange is niet veraf. Een eerste veld bloeiend koolzaad licht geel op. Ik mag opnieuw de vallei van de Méhaigne opzoeken. Pauzeer op een bankje bij het vroegere station. Hoog op de heuvel de dorpskerk en de kasteelhoeve van Fumal.

 Thier Mozon is de naam van de straat die mij het dorp uitvoert, voorbij oude boerderijtjes. Het woordje ‘thier’ is bij hen die regelmatig in Wallonië wandelen een duidelijk signaal. Er moet stevig geklommen worden en dat is hier niet anders ! De beloning is navenant. Een weids plateau, bloeiend koolzaad, een haag van ontluikende meidoorn, een prachtige alleenstaande hoeve. Kleine kinderen wuiven gedag vanuit hun tuin. Op de kim van de heuvel loop ik het jonge bos in. De doorkijkjes tonen een golvend, groen landschap. Ik daal stilaan naar een vijver en mag meteen weer klimmen tot le Château de Pachis, kasteel in de steigers. Duikel a rato van zo’n 10 % meteen terug de vallei van de Méhaigne in. Nog één klim en dito afdaling, wandel eindelijk wat rustiger langs het water, in idyllisch groen met maretak en boerenpaarden.  Even verder een pracht van een kasteeltje in grijze natuursteen. Aan de overkant van een steenweg, loodrecht opklimmende rotsformaties. Carmeuse Moha hult zijn omgeving in grijs stof, is een cement- of kalkfabriek. Ik volg de waterloop stroomafwaarts tot de Ruïne Féodal de Moha en even verder het gelijknamige dorpje. Loop even te ver, mis het paadje, afgesloten met een hek, tussen twee huizen. Het loodst mij door een campeerterrein met zicht op de dorpskerk, hoog gelegen als op een piedestal.

Even wat gedruppel als de volgende kuitenbijter zich aandient. De neger voor mij is geen berggeit, loopt te kreunen met de fiets aan de hand. Op het plateau wacht een lange rechte weg geflankeerd door meidoorn, een paar kilometer lang. Duik dan naar de kerk van Wanze. Heb nog 4 km voor de boeg tot het station van Huy, dat hier nauwelijks één kilometer vandaan ligt ! Wat heeft de parkoersmeester nog in petto ? De eerste kilometer is zielloos straatjes en steegjes lopen. Het hoeft voor mij niet meer ! Zie ik daar een heuvel liggen ? Ja hoor, ik klim en blijf klimmen. Voorbij Ruelle Ma Grand-Mère, die ik even aanroep. Steeds hoger over onverhard nu, tussen huizen door. Thier de Falise lees ik op het naambord bij de top – mijn laatste ‘thier’ dus. Scherp, is de beste naam voor de meteen volgende afdaling. Mijn tenen knellen in mijn schoenen, elke stap doet pijn. Wat vervloek ik dit stuk weg ! Een bocht, moet nog lager, over kassei dokkerend. Zou dit de befaamde Muur van Hoei zijn ? Kom hoog boven het station uit, de trein naar Liège staat er vertrekkensklaar. Wel 15 stationnetjes doet hij aan alvorens ik Liège Guillemins bereik. De trein naar Brussel en Oostende gaat om 17:41. Om :45 is hij er nog altijd niet. Een minnutje later floept het rode licht aan + 21 minuten ! Soms vervloek ik de NMBS hardsgrondig, ben al mijn verdere verbindingen kwijt, één uur later thuis.

Volgende week gaat het verder richting Luik, vanaf Lens-St-Remy tot Amay, we zijn er bijna ! maar eerst nog even met Linda op uitstap, denkelijk in Baudour en Eersel.     

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/110412...

De eersteling tussen Ottenburg en La Hulpe stond hoog op ons verlanglijstje maar helaas. De weersvoorspellingen zijn zo erbarmelijk dat wij besluiten of niet te gaan wandelen of zo dicht mogelijk bij huis. Het is droog boven Hemiksem als wij opstaan en dus rijden we naar Bornem. Geen treinreis vandaag, willen zo snel mogelijk kunnen vluchten bij ontij.

Met 130 zijn ze vanuit Ingelmunster met de bus afgezakt naar Klein-Brabant, de ruime sporthal kleurt groen. Midden het Westvlaams taaltje stappen we door Bornemse straatjes richting station. Het plaatselijke OCMW is prachtig bebloemd, op zijn Paasbest, echt knap gedaan. We stappen naar de ondertunneling van de expresweg en mogen deze laatste even volgen langs ‘de Nutricia’ richting Temse. Reek, noemt de lange rechte baan die ons naar het Buitenland voert. Deze omgeving is nieuw voor ons. We genieten van enkele prachtige oude gevels. Zoeken vervolgens de Scheldedijk op met Temse aan de horizon. Het aantal wielerterroristen op de tarmac valt mee. We hebben de tijd om te genieten van het pril ontluikende groen rondom ons. Duiken het natte gebied in van Domeinbos De Notelaer. Heerlijk wandelen over vlondertjes en grintpaden tot een kasseitje. Is de Notelaersdreef die ons naar de rustpost in Hingene voert. De eerste 9 km zitten er op.

Het zaaltje zit afgeladen vol. Toch vinden we een plaatsje voor de soep en de boterham. We komen Alfred tegen, terug 20 km aan het wandelen na een aanslepende voetkwetsuur. Het ga je goed makker ! We trekken verder langs afspanning In d’Oude Poort, waar ik leerde ‘te veel’ Bollekes drinken. Een kort stukje door het park van kasteel d’Ursel en kassei voert ons Hingene uit. We lopen Herman voorbij, eens te meer zonder rugzak. Maken een lusje over kasseibaantjes en veldwegen, langs een kapel ook om in Wintam te geraken. Beetje zinloze lus dit. Na de pauze zoeken we vrij snel het Zeekanaal op. Gelukkig blijft het droog terwijl we langs de waterweg voorbij de zeesluis lopen richting Schelde. Rechts ligt Schelle en de Rupel, aan onze overkant Rupelmonde en zijn prominent aanwezige kerk. Voorbij een kudde schapen gaan wij de Nattenhaasdonk in. Bij een intussen miezerig weertje de kasseitjes op in het groen. Toch wel mijn ding dit, ondanks de pijnlijke tenen. We wandelen opnieuw Wintam binnen voor onze volgende pauze. De Brigandtrotters zijn allen voorbij, er is plaats zat in het zaaltje.

Een korte babbel met Mark (Rumst), we zijn weer op pad. Het is erg winderig geworden in de open ruimte. Twee splitsingen verder lopen we onder frisgroene populieren door een weidelandschap, de Eikerheide. Het hemels vocht neemt gestaag toe, onze beschutting valt geleidelijk weg. Een stevige bui vergezelt ons door het open landschap dat naar Hingene voert. Wij snappen niet waarom de parkoersbouwer rond het kasteelpark draait in plaats van er door te gaan. Mogen dan toch voorbij het fraaie gele gebouw even van de natuurlijke omgeving genieten. Voorbij d’Oude Poort ligt de laatste rustpost. Onze laatste etappe blijft druilerig. Het kasseibaantje naar de tunnels onder de expresweg vind ik leuk. We lopen daarna door Bornemse straatjes en zijn ‘via gladiola’, zei het dan in omgekeerde richting. We hebben het gehad. Drinken samen met Herman nog een Beurmse Tripel en rijden terug naar Heimisse. De Paskilometertjes staan weer op de teller. We maken al plannen voor het volgende weekend. Denkelijk Baudour en Eersel. Tot dan …  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/090412...     

Vanaf station Lier krijgen wij het gezelschap van Octaaf. Wij zijn dus niet op weg naar Poperinge maar wel naar Nieuwrode bij Aarschot, daartoe aangespoord door de weergoden. Een korte busrit vanaf station Aarschot, de charmante busbestuurster wenst de wandelaars een aangename dag. We begroeten enkele bekenden in de startzaal en gaan op pad … om meteen al fout te lopen. Een vriendelijke parkeerwachter brengt ons op het juiste pad … een stevige klim langs witte bloesems. Moeten vervolgens een ruime lus lopen rond vers bewerkte akkers, aardbeiplanten ook, onderaf autobaan A2. Vluchten weg van drie wandelaarsters die snotterend hun meningsverschillen aan het uitvechten zijn. Zalig Pasen, bedenk ik bitter. Wandelen onder de snelweg door en aan de andere kant er nog een eind langs, genietend van een prachtig uitzicht over Gelrode en verder. Zuur geurende fruitbomen, een holle weg, de klassieke rustpost in het dorp wenkt.

Gaan nu twee lussen wandelen en beginnen met eentje van 12 km. In het gezelschap van Sporton en Genebos zoeken we een eerste keer de Eikelberg op. Eigen Weg, lijkt mij een goede naam voor de eerste klim. Op de kim van het beboste duin zetten we onze weg verder, tussen pril groen en nog winters ogende bodem. Moeten naar de Moedermeule en zijn kasseiklim. Annie & Willy (Kessel-Heide) zijn al op de terugweg. Even bij babbelen en we vervolgen onze route. Duiken onderaf de heuvels tot Waterloos. Flupke Bonyns vliegt ons vrolijk voorbij, die is fit vandaag ! Voorbij een fruitgaard wandelen we onderaf de Wijngaardberg. Een strookje Finse piste, langs aspergevelden ook. Moeten omhoog bij het beeld van het Heilig Hart. Dit is de makkelijke kant ! De afdaling valt mij tegen. Heb last van eksterogen aan beide kleine tenen, is even op ‘slecht karakter’. Bij het uitzicht op de kerk van Wezemaal ligt ons keerpunt. Wij blijven meestal onderaf de Wijngaardberg,nu parallel de A2. Even mogen we klimmen, om dalend te genieten van … druivenranken. Stappen door een jong berkenbos en vervolgens de open ruimte in, weg van koning auto. Langs fruitgaarden, het zoveelste prachtige vergezicht ook, lopen we terug naar de Moedermeule. Dokkeren de kasseitjes af en de rustpost van Gelrode binnen.

Een korte babbel met Yvan ‘le terrible’, we rusten bij Vosselaar Wiske & Mon. Pakken nu de lus van 8 km aan. Weer de Eikelberg op en vervolgens in de tegengestelde richting het jonge bos in. Een hol tarmacje brengt ons van de Liederberg naar een vijver. Asfalt wordt na enkele honderden meter geruild voor heerlijke paadjes onverhard. Door het Kloesebos lopen we een zeer ruime lus rond de plassen. Pikken vervolgens het parkoers van de eerste etappe op en wandelen Gelrode een laatste keer binnen. Hebben er onze naamgenoten te pakken die uiteraard zeer verbaast zijn ons hier aan te treffen. Na de koffie zet Klavertje Vier zich in beweging richting finish. De Donkerstraat is een potige klim waar we toch lekker in groep tempo maken. En dan … langs de A2 lopen we mijlen te ver rechtdoor. Volgens Patrick was ik, als koploper, verblind door ‘de billekes’ voor mij. Mmm … hij blijkt ook een ‘kenner’ te zijn ! Bekende Brusselaars zijn nog verder doorgelopen, we keren in groep terug. Moeten deemoedig toegeven niet opgelet te hebben. Lopen onder de A2 door en gaan dan klimmen het plateau op. Panoramaweg noemt het hier en dat is meer dan terecht. Het uitzicht over de groene vallei en zijn dorpjes is magistraal. Onze parkoersmeester heeft er nog zin in. Vanaf de Sint-Jobsweg heeft hij nog een parel van een donkere holle weg in petto en dan duiken we …recht naar den Duvel.

Eentje kunnen we er nog gezellig samen met z’n vieren soldaat maken en dan wacht de bus. We kijken terug op een heerlijke wandeldag, zonnig en met een schitterend parkoers. Kijken wel zorgelijk naar het weerbericht voor morgen, ‘to walk or not to walk, that’s the question’.     

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/080412...

Rupeldochter Minne maakt vandaag kennis met de Brusselse metro. Autochtoon Patrick loodst haar ondergronds door zijn stad naar de buitenwijken en meer bepaald het ‘chique’ Tervuren. Is intussen weer een paar jaar geleden dat wij er nog wandelden. Meteen bekend volk in de startschool startschool, zelfs de Sloebers zijn aanwezig en dus moest Wilfried vroeg ‘uit zijnen tram’. Wij kiezen vandaag voor 32 km die er 34,3 blijken te zijn, het mag een beetje meer zijn in deze omgeving. Moeten een lusje lopen van zo’n 6 kilometer en terugkeren naar de start. Klassiek langs de wijk met witte huizen, de heuvel op en dan naar Zoniën. Maar even door het bos deze keer, langs de Ravenstein golfterreinen. Ik neem even de tijd voor een babbel met Agnes & Willy, in een vorig leven nog dorpsgenoten geweest. Moeten wij toch  met z’n allen die drukke Tervurenlaan aflopen zeker. Niks voor Wilfried die het paadje onverhard aan de rand opzoekt. Onze voorzitter houdt niet van straten, zegt Jacq met gevoel voor nuance.

Een koffietje en we zijn weer weg. Terug het bergje op en dan linksaf door een wijk. Soldaat Stroboer Herman is er ook, zonder rugzak en dat is uitzonderlijk. Hij leest een parkoers als geen ander, weet wanneer hij zonder bepakking op pad kan. Draaien bij een kapel Zoniën in, meer bepaald het Kapucijnenbos. Licht golvend, wat spar maar vooral statige, nog winterse beuk. Daarom zijn we hier natuurlijk. Bij Terschuren verlaten we het bos en lopen linea recta naar die prachtige witte kerk met spitse toren die Duisburg markeert. Hebben er zowat 13 km opzitten. Komen we Martin tegen en dus moet er bijgepraat worden. Als trio vervolgen we onze weg, de Kriekenberg af. Schitterend wat we nu aangeboden krijgen. Prachtige holle wegen, weidse vergezichten naar het oosten gericht, ver verspreidde boerderijen met ‘dikke steaks’ in de sappige weilanden. Het hagelbuitje dat we op onze donder krijgen kan de pret niet bederven. Een laatste fenomenaal uitzicht over Bertem en verder, we duiken de vallei van de Voer in. Hossen achter het kruim van Assenede langs het idyllische waterloopje. Al loop ik dan te foeteren omwille van een weerbarstig fototoestel. Een korte, nijdige klim bij de kapel van Puttebos, de rustpost van Vossem wenkt.

Martin loopt gelijk door, wil de extra lus van de 50 km nog vol maken. Wij pauzeren en luisteren naar het gemor dat vanuit de ‘troepen’ opstijgt. Het wandelgild mist de bossen. Net als wij terug vertrekken komt ‘la bande à Claudy’ binnen, versterkt met Liliane & Jean. We gaan familiaal op de foto met Colette en Co, genietend van die warme Waalse sfeer. De klim naar het plateau kost meteen geen enkele moeite. De afdaling langs de holle weg met bosanemoon is een pareltje. Voorbij een prachtige kasteelhoeve wacht de volgende klim … en fikse hagelbui. Linda schuilt onder een brede den, we laten de medewandelaars uit Mortier gaan. We wandelen hoog en intussen droog door de Sterrebeeklaan en mogen vervolgens de villa’s van Moorselbos bewonderen. Nog wat straten en even zoeken naar de rustpost bij de kerk van Moorsel. We hebben nog een uurtje wandelen voor de boeg.

Moorsel laten we achter ons bij Voetweg 2, een lange omzwerving door pas bewerkte akkers. Stalen vogels zweven haast geluidloos over onze hoofden richting enige Brusselse luchthaven. Moeten weer het tarmac op en door wijken lopen. Het park van Tervuren krijgen we nauwelijks nog te aanschouwen. Als dieven lopen we er het hoekje af, zoals de parkoersbouwer het in gedachten had. Voorbij de fontein en dierenorkest moeten we nog even door de winkelstraat van Tervuren. Een teleurstellende tocht zit er op. Komt Herman vragen of hij met ons mag meerijden. We zijn met de trein, zeg ik. Er rijden geen trams meer is zijn repliek. Een medewandelaar vertelt van het incident eerder op de dag. Ik ga op zoek naar bussen richting Leuven. Komen naamgenoten Linda & Patrick (Halen) net binnen. Eerst een goeie pint drinken en dan brengen ze ons naar station Leuven, de schatten ! We nemen Herman op sleeptouw en komen samen vlot in Antwerpen aan. L’amitié par la marche, met z’n allen hebben we het nog eens in daden omgezet. Heerlijk toch !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070412... 

Met de trein over Puurs en Leuven, mijn vaste woensdagroute deze laatste weken. Vandaag moet ik verder sporen tot Landen, is weer eens een ander station om kennis mee te maken. Ik neem er een TEC bus waarvan de vriendelijke chauffeur mij afzet op ‘la Place de Orp-le-Petit’. Mijn wandeldag begint prachtig. Vergezelt door een flauw zonnetje dat zich door het grijze zwerk wurmt, zet ik koers langs de Kleine Gete, voorbij een monumentale hoeve. Even verder werk het jonge dorpsgrut zich uit de naad onder het goedkeurend oog van voetbaltrainers. Ik verlaat de bebouwing, wandel langs waterloop Ry de Henri-Fontaine en weilanden, een watermolen aan de rechterhand. Ben vrij snel in het volgende stille dorp, Petit-Hallet. Een holle betonweg voert mij hoog de akkers in. Loop er nog steeds betonnen verkavelingwegen tussen wintergraan en pas ingezaaid. Waarschuwde de tekst voor weinig markering, ik ondervind geen enkel probleem. Op het beton is witrood overvloedig aanwezig bij elke kruispunt. Een Agusta helikopter vliegt af en aan, houdt zijn eigen manouvers. Een leuke holle weg laat mij toe naar Grand-Hallet te duiken. Moet dwars door het dorp langs stille straten en kerkwegels tot bij een prachtige witte hoeve. Geen mens op straat, honden blaffen mij vriendelijk of venijnig aantegen van achter omheiningen of aan de ketting gelegen.

Verlaat het dorp en de Ruisseau Henri-Fontaine mits een pittige klim. Een graspad stuurt mij dwars door weer andere akkers naar de volgende bebouwing. Kruis een drukke steenweg en duik het overstromingsgebied, met hoog riet, binnen van de Henri-Fontaine. Ben verbaasd een gemaaid graspad te vinden tussen de weilanden. De verklaring volgt gauw, ik wandel langs een golfterrein Avernas-le-Bauduin binnen. Hier tref ik een wandelboom die de kruising met GR 564 (Lommel – Huy) aangeeft. Hoog tijd voor een pauze, heb er 9 km opzitten. Een bankje onderaf de mooie kerk is mijn ideale rustpost. Begeleid door een vrolijk carillon ga ik weer op pad. Achterafjes en een rustig tarmacje loodsen mij stroomopwaarts de Henri-Fontaine naar Berzée. Voorbij hoeve en kasteel stap ik het stille dorp weer uit, nog maar eens de weidse akkers tegemoet. Het uitzicht reikt kilometers ver, mijn betonnen pad loopt haast linea recta voorbij Poucet tot in Blehen. Onderweg voor het eerst koolzaad in bloei. Een bankje in de zon laat mij toe het toch wel eentonige stuk in twee te splitsen. Hoog tijd voor een boterham.

‘République libre de Blehen’, ik moet lachen als ik het lees, het lijkt maar een gewoon dorp zoals elk ander dat ik hier in de streek tegenkom. Ben er zo doorheen en stap vrijwel naadloos Lens-St-Remy binnen. Moet er gewoonweg straatjes lopen tot bij een muur van klooster of kasteel. Blijkt Le Carmel te zijn, een oud klooster. Ik heb het warm, de zon geeft nu echt wel van katoen. Posteer mij even op een bankje bij het dorpsplein om de pullover in de rugzak te bergen. Bon appétit, roepen twee dametjes die ook picknickend van het lekkere weertje genieten. Spreek maar Nederlands antwoord ik vrolijk, want het zijn duidelijk twee Limburgse. Uiteraard ontspint er zich een gesprekje. De dames blijken lid te zijn van het Compostella Genootschap en de route te inspecteren tussen Tongeren en Namur. Ik luister aandachtig naar hun verhaal, kan hier iets van opsteken. Neem een paar foto’s van het charmante gezelschap en zet mijn weg verder, hun beschrijving van de komende kilometers indachtig. Stap genietend langs weilanden met wilgen in het jonge blad. Wandel door jong, frisgroen bos ook en vervolgens langs de rand van nog kale, bolle akkers richting Lens-St-Servais. Aan de overkant van het dorp wacht nog meer bos en een heerlijk pad langs een wat vervuilde beek. Een paar kilometer lang mag ik dit heerlijke biotoopje volgen, voorbij Geer tot in Ligney. Als contrast volgt er nu puur beton tussen de bebouwing, even niks te beleven, tot … Een man spreekt mij aan, vraagt of ik de GR loop. Ik bevestig en hij biedt mij zowaar een heuse pauze aan. Mag vrij gebruik maken van zijn sanitair, biedt mij drank aan, ja zelfs de mogelijkheid tot overnachting ! Blijkt ook een wandelaar te zijn. Ik smelt voor zo veel gastvrijheid maar vertel dat mijn dag er bijna opzit en ik naar huis terugkeer. Hij wuift mij vriendelijk uit, wenst mij ‘une bonne marche’. Met een vreugdevol gevoel stap ik opnieuw de weidse akkers in. Wat is het contrast tussen die vriendschap onder wandelaars en de hartvochtigheid van de dagelijkse werkplek toch groot !

Mijn eerstvolgende dorp is Omal en zijn busdepot. Ik stap monter door, is nog te vroeg voor gemotoriseerde verplaatsing. Fietspad in aanleg, hadden de dames mij verteld. Ik klim zachtjes een heuvel op langs de keienweg die zij beschreven hadden. Vrijwel op de top moet ik linksaf naar een dorp met kasteel, Les Waleffes. Loop rechtdoor naar de dorpskerk. Waarom ik het doe weet ik niet maar ik bekijk er de uren van de bussen. Verdorie ! Ik loop de omgekeerde route van de bus die ik over zo’n twee uur dien te nemen. Bestudeer aandachtig de landkaart in het bushokje. Ben slechts een zestal kilometer van Waremme verwijdert, waar het eerder beoogde Chapon-Seraing zo’n 10 kilometer ver is. Mijn besluit ligt vast. Langs Termogne en Saives zet ik koers naar het dichtstbijzijnde station. Fruitbomen tonen voorzichtig hun aanzet naar blad en bloem. Patatten steken in de grond, op lange rijen. Van op een heuvel zie ik Waremme liggen, maar geen spoorbaan al zou die dan dwars door het stadje moeten lopen. Toch ontwaar ik in de verte een traag rijdende dubbeldek. Moet dus in de buurt van het station zijn. En ja hoor, net één uur nadat ik Les Waleffes verlaten heb, zit ik op een bankje bij perron 4. Zal twee uur vroeger dan gepland thuis zijn en toch de beoogde 30 km in de kuiten hebben ! Ben toch wel een beetje fier op mezelf. 

Volgende week plan ik een zijsprongetje zoals beschreven in mijn boekje. Stap dan van Avernas-le-Bauduin naar Huy, weer een ander avontuur tegemoet.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/040412...

Eén burentocht heb ik nog nooit gelopen en daar gaan we vandaag verandering in brengen. Blijkt dat de rustpost van Alcatel Bell voorzien is in ’t Nief Perdje, net achter de hoek bij de echtelijke sponde. Heb 11 uur geslapen als een marmot en voel mij dus kiplekker. Linda staat ook weer paraat, heeft er zin in. 6,5 km blijken de collega’s wandelaars afgelegd te hebben waar wij vertrekken. Stroboeren Yvo & Marleen lopen ons voor richting Callebeek, zij naar de veerboot wij hebben eerst nog een lus van 8,8 km voor de boeg. Gaan langs de Schelde flaneren richting Sint-Bernardus abdij. Lopen dan dwars door het oude Hemiksem heen richting voetbalterreinen, villawijkje en de Vliet. Het Cleydaelbos is nog maar een paar jaar opengesteld, ook deze parkoersmeester maakt er dankbaar gebruik van, net als André van wsv Schelle. Stappen voorbij het gelijknamige kasteel en de prachtige platanendreef tot de Groenenhoek. Kasten van villa’s krijgen we nu te zien, in de omgeving van de golfterreinen en de Witte Hoeve. Zijn dan ook in Eusseleir (Aartselaar) de rijkste gemeente van de Rupelstreek. Even twijfel bij een bordje met 1x en 2x. Neem maar 1x zegt een medewandelaar. Wij zijn absoluut niet zeker maar volgen zijn advies. Vissen later op de dag wel uit of dit juist was of niet. Moeten door de nieuwe wijk bij ‘de Putteman’ en komen zo bij ’t Nief Perdje uit. De nieuwe uitbaters sloven zich uit om de talrijke wandelaars te bedienen. Het café is netjes opgefrist met ondermeer een prachtige muurtekening.

Bekend volk over de vloer trouwens met Jefke en Hobohem Linda. Wij reppen ons naar Callebeekveer. De boot vaart slechts twee keer per uur. Een groep van zeker 40 wandelaars wordt overgezet. Ondermeer de Hobohemmers en Rudy (Hove) zijn present. Aan de overkant gaan we de kasseitjes van de Lange Gaanweg op. Praten her en der wat bij en steken dan een tandje bij, Linda houdt van tempo. Deze strook tussen Bazel en Kruibeke enerzijds en de Schelde anderzijds moet op termijn een spaarbekken worden. De werken zijn reeds jaren aan de gang. Stilaan beginnen er vijvers te ontstaan, paden worden aangelegd, zand en kassei, ruwe tarmac ook op de oever van de Schelde. De Fabrieken van Umicore komen in zicht, even verder wacht de veerboot. Het is schafttijd tussen 12:00 en 13:00, menig wandelaar is dezelfde mening toegedaan en de broodtrommels worden aangesproken.

Op grondgebied Hoboken zet een grote groep zich opnieuw in beweging. De meesten stoppen zo’n kilometertje verder bij de rustpost van Terras aan de Schelde, wij lopen door. Onder hoge platanen gaan wij het kasseitje van Nele & Patrache op. Mogen even genieten van de Scheldedijk en keren terug naar de kinderkopjes. Het onheil geschied, dra sta een groep van tientallen wandelaars besluitloos rond te draaien, geen markeringen meer ! Ik probeer het noodnummer te bellen maar bots helaas op een antwoord apparaat. Alle richtingen worden geprobeerd en inderdaad, een paar honderden meter verder, op het kasseibaantje, terug markeringen en een splitsing. Hier dacht dus iemand grappig te zijn ! We zijn het voorval gauw vergeten. Hetgeen nu volgt is werkelijk goddelijk. De parkoersmeester gunt ons een parel van een lus door de natte beemden van de Hobokense Polder. Natuurpunt heeft er voor de paden gezorgd. Runderen en paarden houden het gras kort. Het is net droog genoeg om langs alle natte gebieden, waterloopjes, ja zelfs oude spoorbanen te kunnen lopen. Zo’n uurtje genieten wij, oplettend bij de vele parkoers splitsingen, van deze schitterende strook natuur. Bij het station Hoboken-Polder weten we het einde nabij. De sporthal waar gestart wordt ligt een paar straten verder. Het is net 15:00 als we ons inschrijven. Zijn de nummer 979 en 980. Praten nog wat bij met Rudy en vatten de terugweg naar Hemiksem aan. Volgen daarbij het parkoers dat ons door Park Zorgvliet en langs de vijvers van Fort VIII loodst. Ik ben toch wel verbaasd als we plots rechtsomkeer maken en door het groen langs de spoorbaan wandelen. Het daagt ons snel, zijn de lus van de 6 km aan het lopen, de rest van het parkoers is reeds opgebroken. Rechtsomkeer dus terug naar Fort VIII, we moeten er om lachen. Kennen uiteraard de route heel goed en stappen langs het Macadammeke, de platanendreef van het zigeunerkamp en het Mastenbos terug naar Hemiksem. Voldaan glijden wij ons in de zetel, drinken onze Duvel thuis vandaag. Het moet gezegd, we hebben een prachtige tocht gelopen, bij een heerlijk fris weertje. Hebben een schitterend wandelweekend achter de rug. Voor volgende week plannen we Tervuren (32 km), Poperinge (30 km) en Ottenburg (42 km). Tot dan. 

FOTOREEKS : https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/010412...

Vandaag wordt de auto nog eens van stal gehaald. Café Westhoek in Drunen is bereikbaar met het openbaar vervoer. Maar wij willen er nog eens de pees opleggen, voor de volle 40 km gaan. Dat halen we niet met trein en bus. Tekenen van herkenning bij de medewerkers, parkeerwachters en aan de inschrijftafel, we zijn hier bekende gasten. Groot is onze verbazing bij vertrek ook Schorrestapper Jos en zijn team tegen te komen. Hij is ook een ‘kenner’ als het op Nederlandse tochten aankomt, komt ook hier de rust zoeken.

De parkoersmeester stuurt ons meteen het fietspad op dat het dorp afscheid van de weidse akkers. We volgen het tot bij de voetbalterreinen van RKDVC. Wandelen verder richting Hoge Schijf. De langere afstanden stappen onderaf het kanaal, door het bos langs enkele vijvers. Moeten finaal toch het water over en even teruglopen door het bos waar de eerste bordjes ‘Loonse & Drunense duinen’ staan. Daarna zoeken we de bosrand op, wandelen langs enkele hoeves en steeds verder weg van Drunen. De eerste rustpost na ruim 10 km ligt op een open plek, niet ver van een tarmacje. Hoog tijd voor een bakje koffie en een pauze op een bankje. Lang blijven we niet zitten, daarvoor is het te fris, te winderig ook. Bij Hoeve Ten Halve trekken we weer de sparrenbossen in, over stofferige zandpaden. Opvallend hoe droog het al is, nog zo vroeg in het voorjaar. Bij paardenhoeve De Hoge Heide lopen we even langs wat weilanden en een coniferen plantage. Daarna terug het bos in, zowat evenwijdig met steeds weer hetzelfde kanaal. De zon doet moeite om door de wolken te boren. Het lukt zo nu en dan, meer niet. De tennisclub en de Sint-Hubertuskapel zijn ons welbekend. We gaan de fietspaden op die ons naar de Fellenoord boerderij en de grote rust brengen. Is zowat km 19. We komen er bekenden uit Oss tegen die te kennen geven binnenkort naar Hoboken te willen verhuizen. Zou ons niet verbazen dat we ze dus dra elke week wel ergens ontmoeten voor een gezellige babbel.

Geplaagd door een kwetsuur lopen zij geen volle afstand vandaag, wij gaan er dus wel voor. De volgende bosstrook is zeer verschillend van hetgeen wij tot nog toe onder de sloffen geschoven kregen. Het ligt ‘em aan de ondergrond, daarstraks gewoon bruin en dor, nu spierwit van de winterse grassen. Stilaan herken ik de omgeving, we stappen door de bossen van Plantloon, ondermeer over een dijkje aan de rand van de Waalwijkse parken. Pauzeren doen wij deze keer bij de camper, Tonny’s Pleisterplaats. Bijtanken, er wacht een stevige opdracht van ruim 11 km. Over fietspaden stappen we naar de Roestelberg. Moeten niet over de zandduin maar netjes naar rechts en onderaf. Toch komt er een heuveltje aan te pas om de ‘hondenvijver’ en de rustplaats van de winterserie te bereiken. Stroken heide, paden als zandbakken, felgroene brem, het golvende terrein biedt elk wat wils. Na pijl 106 plots niks meer. We lopen hier moederziel alleen, de routebeschrijving brengt soelaas en loods ons rond een prachtig heideveld tot pijl 109, weer aanwezig. Een hindernissenpiste nu, meerdere omgevallen bomen op de paden. Bij een vijfsprong geen pijl 112. Weer brengt de beschrijving soelaas. Verder geen problemen meer, we lopen zo’n twee uur door de bossen, genietend. Heel in de verte het gejoel van het jonge volkje in de Efteling. Bij camping Duinlust verlaten we het groen, een paar straten verder weten we de camper staan. We maken melding van de ontbrekende pijlen, kunnen de helpers herstellen voor zij die morgen passeren.

We hebben nog zo’n vijf kilometer voor de boeg. Voorbij vijvertje Het Galgenwiel nog een laatste bosstrook. Vervolgens langs het dierenpark, een paar vijvers en het zwembad tot de drukke steenweg. Aan de oostelijke rand van Waalwijk lopen we door een smalle bosstrook onderaf de waterweg. Oude spoorbaan Halve Zolen, nu een fietspad, zal ons terugbrengen naar de molen van Drunen en de finish. Een zure wind blaast ons café Westhoek binnen waar een lekkere Duvel wacht.

Linda kijkt gelukzalig om zich heen, ze had weer zo’n dag waar alles mocht en alles kon, vloog over de zandpaden. Ik ben moe, heb drie nachten niet meer fatsoenlijk geslapen wegens kramp in beide kuiten en voeten. Om 21:00 ga ik al naar bed, mijn bobijn is af. Kijk nog even tevreden terug op de wandeldag, het was weer leuk bij de Waalwijkse vrienden.

FOTOREEKS :  https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/310312...

Feilloos reis ik over Puurs en Leuven tot Jodoigne (Geldenaken). Kan vanaf het nog stille winkelcentrum meteen de Ravel op. Het fris ontluikende groen, de nevelslierten over de akkers, vogeltjes zorgen voor een vrolijke noot. Ik laat de natuurlijke rust langs alle poriën binnen, tot op het bot voel ik de zalige heerlijkheid van peis en vree. Wat heb ik toch een goede beslissing genomen zo’n jaar geleden toen ik mijn tijdskrediet aanvroeg ! Bedenk bij mezelf dat dit de perfecte invulling is van ‘arm maar gelukkig’. Met soepele tred loop ik de vier kilometer tot Huppaye over het asfalt fietspad. Mag dan een eerste veldwegje op, de patatten steken in de grond, netjes machinaal aangekuild. Loop rond een kerkje een gehuchtje in. Bonkige rosse kassei wordt mijn deel de eerstvolgende honderden meters. Mag vervolgens terug de akkers in, begeleid door veldleeuwerikjes hoog in de lucht, een constante de laatste weken. Wandel langs stille dorpjes zoals Enines en Marilles. Haast geen mens te bekennen. Tussendoor al eens een holle weg, dan weer het landbouwplateau op. Een kievit jaagt op twee kraaien, verdedigt woedend zijn broedterrein. Duik opnieuw een holle weg in. Zijn bermen zijn gekapt. Iemand heeft het leuke idee gehad houten paddenstoelen uit  de stammen te hakken, een prachtig gezicht. Bij de ‘moulin Francis’ steek ik de Kleine Gete over mits een betonnen brugje. De routebeschrijving waarschuwt voor een nakende wijziging. Die is intussen van kracht, ik mag weer een Ravel op. Deze voert mij linea recta door het groen naar Orp-le-Petit. Heb er intussen al ruim 14 km opzitten, hoog tijd voor een pauze en een boterham. Een bankje in de zon bij een bushalte is hiervoor ideaal.

Ik wandel vandaag een combinatie van routes, verlaat hier de GR579. Kijk wel even de uren van de bus na, wordt mijn startplaats volgende week. Ga nu de verbinding met de GR128 bewandelen, wil toch wel alles gezien hebben. Passeer een wandelboom en stap onderaf Le Château Rose. Krijg een prachtig stukje achterafjes langs de Kleine Gete cadeau. Het pad voert naar de kerk van Orp-le-Grand. Lagere school kinderen worden afgehaald en reppen zich naar huis, naar hun vrije namiddag. Ik laat het jonge volkje en de bewoonde wereld dra achter mij. Ben weer alleen met de rivier in het groen. Volg het water tot in Maret en mag dan klimmen, opnieuw het landbouw plateau opzoekend. In de verte de E40 en de TGV lijn naar Luik. Moederziel alleen loop ik gewoon rechtdoor, parallel met de verkeersaders, door nog kale velden  naar het volgende dorp. Blijkt Noduwez te zijn. Meer dan een kapel en een immense vierkantshoeve krijg ik er niet van te zien. Moet onder spoorweg en autobaan door en stap verrassend een jong, wild bos in. Leuk dit plots heel andere biotoop. Wandel er vrolijk doorheen tot een tarmacje. Het voert mij Opheylissem in tot bij een drukkere verkeersader en de abdij nu omgevormd tot Domaine Provincial. Deel twee van mijn tocht zit er op, weer biedt een bankje bij een bushalte de nodige ruimte om even de beentjes te laten rusten.

Het vervolg van mijn dagtocht liep ik al eens meer dan een jaar geleden, de GR128 Oost. Verslik mij toch weer in het park van het domein omdat de route door een op slot zijnde smeedijzeren poort loopt. Een ommetje langs de steenweg dan maar om aan de overkant van de Gete te geraken. Het bospad blijkt een slagveld te zijn, geen doorkomen aan. Gelukkig bemerk ik een betonnen pad aan de rand van het naastliggende veld. Het zet mij inderdaad even verder terug op de roodwitte route af. Loop een ommetje tot bij de prachtige oude kerk van Neerheylissem. Wordt vervolgens langs achterafjes en kerkwegels tussen de vrij dichte bewoning verder gestuurd. Pik riviertje La Seype op en kom prompt in werken uit, geen bewegwijzering meer. Links, hoog op een berm de spoorbaan Brussel – Liège. Ik weet, moet daar naartoe. Ploeter mij een weggetje langs bouwvakkers in actie en ja hoor, bij de eerstvolgende tarmac zijn de roodwitte kleinoden weer present. Even wat asfalt lopen nu tot de ondertunneling bij het station van Ezemaal. Meteen daarna mag ik de natte beemden in en wat later flaneren langs De Gete. Een magistraal stuk parkoers. Loop door Ezemaal dorp en even verder door Eliksem , bij de Koningsmolen op nog steeds de Gete. Bonkige kassei wordt nog even mijn deel, loop ik maar wat graag. Dan klim ik de golvende velden in, over betonbaantjes en genietend van prachtige vergezichten in Truiense richting. Bij de eerstvolgende steenweg weet ik de bushalte van De Hek. Het is 16:06 en de thermometer van het benzinestation geeft 20 °C aan, zomers.

Ik wacht geduldig op de bus die mij naar het aftandse station van Tienen brengt. Over Leuven en de Koekenstad reis ik voldaan terug naar huis. Was een leuke tocht met aanvankelijk het Waalse Brabantse landbouwland met zijn weidse akkers en prachtige vierkantshoeves. Vanaf Orp ingeruild voor heelder stroken langs de Gete, Groot en Klein. Denkelijk bij weinig mensen bekend maar best wel de moeite waard. Volgende week trek ik de provincie Luik binnen, meer bepaald richting Hannuit en Borgworm, maar eerst kijk ik uit naar het weekend.

FOTOREEKS : https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/280312...

Linda veegt mijn Brabantse plannen van tafel, we blijven dichtbij huis. Bus en tram brengen ons op Linkeroever. Het is fris, koud als we rond 07:30 richting CC De Schelde stappen. Hennie & Theo zijn weer present, voor hem lonkt de marathon, zij gaat nog een paar voorzichtige stapjes zetten en genieten van het prachtige weer. Het parkoers lijkt ons vrij stereotiep als is het dan langer dan de vorige jaren. Tussen de dichte bebouwing door zetten we koers naar het Sint-Annabos. Theo zal een tijdje onze compagnon zijn tussen berk en populier, plataan ook. De protestaffiches tegen de Oosterweel verbinding hangen er nog steeds, al jaren intussen. We wandelen voorbij het gemaal, maken een boslus tot natuurdomein Blokkersdijk, even genietend van de trage stroom in de ochtendlijke nevels. Moeten terug richting bewoonde wereld en de omgeving van de Waaslandtunnel. Rusten doen we na 8,5 kilometer in de kantine van korfbalclub Sikopi, gelukkig nog redelijk rustig dit jaar. Het was ooit anders.

We moeten nu, samen met de wandelaars van de 20 & 30 km een grote grasvlakte oversteken, haast stoetsgewijs, zo druk is het. Al kennen we de omgeving dan goed, de moerassige strook die nu volgt kunnen we niet plaatsen. Is een prachtig pad dat deel uitmaakt van de Middenvijver. Lopen vervolgens helemaal rond de plassen tot de brug over de expresweg. Even richting Zwijndrecht, net als tram 3 en dan bij Top Hat terug even de natuur in van Het Rot. Het Vredepad leerden we kennen bij Hobohem Linda. Het voert ons naar Zwijndrecht en zijn rustpost in de kelders van De Trechter. Veel bekenden hier, Brugse Luk houdt er een wandelharem op na, Jefke is ook op toer, wandelkennissen uit Deinze genieten zichtbaar. We moeten nu even dwars door Zwijndrecht, door een witte wijk. Wat fruitgaarden tot de terminus van ‘tram draa’ en dan de polder in, met de haven als achtergrond. Rustpost De Smoutpot heeft zowaar voor een terrasje gezorgd. ‘soldaat’ Herman komt er bij ons zijn uitleg doen.

Een leuk lusje stuurt ons over de verdedigingsdijk van de Halve Maan en vervolgens richting snelweg. We gaan ‘polderen’ langs Bembdt en de expresweg. Terug in de bewoonde wereld verrast de parkoersmester ons met een doorgang door jong bos bij voetbalclub Meteoor. Via het Vredepad bereiken we opnieuw de nu haast verlaten Trechter. Jefke vertelt ons van foutlopers, wij hebben er niks van gemerkt. Er moet vanmorgen ook sabotage op het parkoers geweest zijn. Wederom hebben wij er niks van gemerkt. Hadden onze kelk dan ook gisteren al leeg gedronken. De volgende etappe richting Burcht was in het verleden zeker onze favoriet niet. De parkoersmeester verrast ons alweer met een eerste strookje natuur, inclusief beek, bij de Turkse voetbalterreinen. We lopen vervolgens warempel het omgekeerde van hetgeen Hobohem ons voorschotelde eerder dit jaar. Spoor en snelweg worden gauw overwonnen, het Burchts Weel wenkt. Wordt een knappe lus rond de twee plassen die het domein nu rijk is. Meeuwen op het water, drogere stroken die stilaan met groen begroeid geraken, een fietspad er omheen en jonge aanplant. Dit is echt wel leuk ! We wuiven naar zij die voorsprong op ons genomen hebben, zij die de 30 km lopen. Gaan pauzeren in de hondenschool waar een behendigheidswedstrijd voor hond en baasje plaats heeft.

Het is er ons te druk, we blijven maar even. Mogen opnieuw het Burchts Weel in tot de steenweg. Krijgen de eerste zichten op de skyline van de Koekenstad cadeau. Stappen het Galgenweel binnen. Bootjes op het hemelsblauwe water, de witte behuizing van Sint-Anna, zicht ‘oep ’t stad’, heerlijk ! En de parkoersmeester neemt ons nog eens bij de neus. Stuurt ons opnieuw de Blancefloerlaan over en langs een prachtige strook blinkende berken terug de open ruimte in. In de Sint-Annazaal rusten we een laatste keer. Het is intussen al 16:30 en we hebben nog ruim 4 km voor de boeg. De feestelijk finale kan beginnen. We gaan langs ’t Scheld wandelen, voorbij perken met bloeiende paasbloemen, de jachthaven ook tot de windmolen. Genieten mateloos van het ongelooflijke uitzicht over ’t Stad dat je van hieraf hebt. De OLV-entoren, de Boerentoren, ’t Steen, het Vleeshuis, ’t MAS, schitterend en onvergetelijk. Het strand van Sint-Anneke, wordt onze uitsmijter. Onder het helgroen van ontluikende wilgenblaadjes flaneert een kleurrijke massa, in alle betekenissen die je er aan kunt geven. Terrasjes zitten overvol, parken idem dito. Wij zoeken terug de rust op van CC De Schelde en genieten van een frisse Duvel.

Hebben nog een kort tripje voor de boeg tot en door de voetgangerspijp onder de Schelde. Bus 295 brengt ons naar Hemiksem. Ben moe, zegt Linda, zat er na 15 kilometer al door vandaag, had een slechte dag. Ik val haast achterover, dat vrouwke van mij … da’s geen ‘minne’ ! 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/250312...

Om 05:00 het bed uit, nog voor 07:00 staan we al in Brussel-Noord. En dan slaat het noodlot toe ! De informatieborden hebben het over de treinen richting Namur. Wegens infrastructuur problemen tussen Hoeilaart en La Hulpe zijn de treinen naar Dinant afgelast ! We kunnen eventueel mee met Le Vauban, over Leuven tot in Namen. Vermoedelijke vertraging 40 minuten en geen idee over de verdere aansluiting naar Yvoir en de afhaling in het station aldaar. Naar goede gewoonte zijn Linda en ik het snel eens. Plan B wordt in werking gesteld, we keren terug naar Antwerpen. Mark uit de Brusselse rand reist wel door naar Namen en zal er daar het beste van maken. Op de terugweg bemerk ik één openstaande ritssluiting aan mijn rugzak. Mijn sleutels zijn verdwenen, ook dat nog ! We laten ons humeur toch niet bederven, maken een aangenaam praatje met een mij welbekende treinbegeider. Hij wenst ons nog een prettige dag. We vinden het nog schattig ook !

Gelukkig staat onze auto bij Berchem station en kennen wij de weg naar Rucphen zowat uit het hoofd. Even zoeken als we er verkeerdelijk een woonwijk inrijden. We dobberen met de stoet mee over het zandpad richting parkeerweide bij camping De Posthoorn. Het is intussen al ruim 09:00 en we opteren dus voor de 30 km. Komen zowaar ‘witte pet’ Theo tegen die weet te vertellen dat Hennie voorzichtig terug haar eerste stapjes zet in wandelland. Ook Martin is van de partij, zij hebben er allebei al een eerste lusje opzitten. Ik loop met jullie mee, zegt Martin, wordt dus toch gezellig vandaag. De bosrijke omgeving kennen we intussen heel goed. Te goed, zo blijkt, want we raken haast van het parkoers af door onoplettendheid. Het is toch wel heerlijk wandelen zo door de Rucphense bossen. Even met uitzicht op dorpje Schijf en vervolgens door een strook heide, Martins oefengrond. De 7,5 km tot de koffie zijn zo voorbij. Terug in De Posthoorn overigens, wat wij niet gewend zijn van deze tocht.

Vanaf de Kromme Elleboog gaan we nu even het open landbouwland in. Posthoorn, Postbaan, alles noemt hier Post. Even een uitzicht op de recentste wijken van Roosendaal en dan terug de bossen in bij het militair domein. De positionering van de wagenrust, dat wist ik nog van vorig jaar, al lopen we er op een heel andere manier naartoe. Hennie zit er ons op te wachten. Probeert mij met haar guitige snoet meteen ‘de kast op te jagen’. We zijn maar wat blij dat ze weer een beetje wandelt en niet alleen maar ‘op d’er lamme k… zit’. Martin verwart zijn trainingsroute met Will’s ideeën ,zodat we even een ommetje maken. De twee Belgische schaapjes lopen gedwee met hem mee. Op de Rucphense Heide mogen we al wat meer zand baggeren. Het wordt een afwisseling van zand en gras paden richting D’n Hoge Dries in Schijf. Hoog tijd voor een Palmpie.

Na de rust en de boterham terug de Rucphense Heide in en nu echt wel zand baggeren. Weer heb ik dat gevoel van ‘ik ken Will’s kronkels wel’ al loopt het deze keer goed af. We blijven op de voorgeschreven route. Martin heeft de conditie van de grote dagen te pakken. Wij laten ons niet kisten, zetten dapper mee aan. Bij de wagenrust is het al veel stiller, de Belgische wandelaars lijken er deze keer in overtal. Nog een 5-tal kilometer voor de boeg. Aanvankelijk nog bospaden, dra fietspaden richting ’t Ossekopke. Een vierde man pikt aan, vind ons blijkbaar de ideale gangmakers, wat wij niet echt leuk vinden, we laten hem voorgaan. Terug in De Posthoorn is het terrasjestijd. Hennie sluit aan, Theo laat nog even op zich wachten. Will komt even bijkletsen, Duvel manneke da is’t, vitamienen voor lichaam en geest …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/240312...

Ik stap van een haast lege trein in Pécrot. Hij wordt echter meteen gevuld door middelbare school studenten op weg naar Wavre. Ik vlucht op mijn eentje weg door stille dorpsstraatjes, vader gaat op stap. Het is frisjes maar zonnig als ik het smalle paadje tussen huizen opzoek, hond en schaap zouden graag meelopen maar worden beperkt door afrasteringen allerhande. Een chalet in bos lijkt meer op een openbaar stort. Net onder de top van de beboste helling krijg ik een prachtig doch mistig uitzicht over de kerk van Nethen. Ben in Pécrot van start gegaan omdat Linda en ik hier eerder op het jaar fout liepen. Vind vrij makkelijk het heikele punt. De hoofdweg buigt naar rechts maar ik moet een smaller graspad op, recht naar het plateau en zijn akkers. Laat La Malhaise, een gehucht, zodoende achter mij en zet koers naar het volgende dorpje. Er hangt een merkwaardige visgeur over de akkers. Zal vast droge haring zijn bedenk ik lachend. Hoor voortdurend de ronkende motoren van vliegtuigen maar krijg ze niet te zien. Welk vliegveld zou hier in de buurt liggen ? De zon heeft zich al aardig door de mist gebrand als ik Bossut bereik. Lekker golvend parkoers, kasseitjes, prachtige vierkantshoeves, ik ben in mijn nopjes. Verlaat het dorp voor een afdaling naar de steenweg die Hamme-Mille met Wavre verbind. Mag weer klimmen langs de behuizing van Gottechain. Loer even binnen in de stallingen van een veehouderij. De rust van het buitenleven, het spreekt mij steeds meer aan.

Laat ook dit dorp achter mij en zet mijn weg verder door landerijen en le Bois de Linsmeau. Moet bijwijlen stevig klimmen. Passeer een immense hoeve, la Ferme de Beausart en bemerk even verder knipperende lichten in de velden. Blijkt de aanvliegroute van het vliegveld Beauvechain te zijn. Vandaar die herrie al vroeg in de ochtend. Privé vliegtuigjes vliegen af en aan, er is heel wat activiteit. Door de warmte wordt ik ook voor het eerst dit jaar lastig gevallen door insecten, het hoort bij het seizoen. Wip een steenweg over en daal geleidelijk, genietend van prachtige landelijke vergezichten naar het volgende dorp, Piétrebais. Meer bepaald de Chapelle-Saint-Laurent, waar ik een bankje vind  en de tijd neem voor een boterham. Heb er ruim 12 kilometer opzitten. Wandel verder door het dorp. Een hond blaft wel luid naar mij maar blijft op zijn erf, ik loop gewoon door. Even een holle weg en dan door een vallei van weilanden. Ben hier moederziel alleen. Enkel hoog in de bomen geven zangvogeltjes van katoen. Een korte, nijdige klim, ik sta bij de ‘ferme de la Petite Hacquedeau’. Het is er muisstil, geen activiteit te bespeuren. Loop voorbij een bed paasbloemen verder, de weidse akkers tegemoet. Wandel hoog en droog, toch wel een paar kilometer, over een plateau met wintergraan zover het oog reiken kan. Moet naar Roux-Miroir, gewoon rechttoe, rechtaan. Kasseitje Roivoie loodst mij naar een fraai kerkje en mijn tweede bankje van de dag, klokslag 12 uur.

Een splinternieuwe watertoren wordt mijn baken. Voor even toch. Ik loop er voorbij en stap weer door immens weidse akkers, her en der gemarkeerd door kerktorentjes. Enkele huisjes en hoeves maken het gehucht Brocui uit, terug de akkers in. Het te volgen pad gaat stilaan in dalende lijn. Een grote witte woondoos ‘siert’ de horizon. Weldra komen ook kerktorens te voorschijn en nog meer bebouwing. Ik ben op weg naar Jodoigne (Geldenaken). Ken het stadje alleen maar van doorritten per auto , meestal op weg naar de meer zuiders gelegen Maasvallei. Het wordt een verrassende en aangename kennismaking. Kleine straatjes met dito werkmanshuisjes. Statige monumentale gebouwen ook, rondom de Grote Gete. Onderaf de Château Pastur neem ik een pauze, helaas een beetje te midden het drukke verkeer. Ik wordt vrij snel terug kasseistraatjes en steegjes in geloodst  bij de église Saint-Médard. Drukke wegen worden gemeden. Ik loop het stadje uit over een rossige kasseibaan, nog maar eens recht de golvende akkers tegemoet. Landbouwers zijn druk in de weer met sproeituig, gelukkig ook geurloos. In het Bois Saint-Pierre spot ik niet minder dan 6 elegante reetjes die sierlijk over mijn pad wegvluchten. Terug het open land in nu, over bonkige kassei, meerdere kilometers lang tot in Huppaye. Mag er onderaf de kerk le Ruisseau Saint-Jean volgen tot mijn eindpunt van de dag, de Ravel 2 La Croix de Hesbaye. Moet de bus nemen bij het station van Jodoigne. Logischerwijs moet dit aan de Ravel liggen, een oude spoorlijn zijnde. Mijn logica klopt. Vier kilometer verder verwacht ik een bus naar Tienen omstreeks 17:00, althans wat de TEC betreft. Het is mij even ontgaan dat De Lijn hier voorbij komt rond 16:30. Ik red het. Het wordt een vlotte terugreis over de Suikerstad, Leuven en Antwerpen-Berchem. Heb genoten van een stralende, haast zomerse dag en nog maar eens peis en vree. De volgende twee werkdagen zullen we wel weer doorkomen.   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/210312...

De boodschap van de weergoden is overduidelijk : keer terug naar de kust ! Aan Lindake hoef je zulks geen twee keer te zeggen en dus zitten wij op de trein naar Oostende. Daar hebben we nog een uurtje kusttram voor de boeg, in het gezelschap van een kleine groep lokale wandelaars. Aan de Witte Burg heerst rond 09:30 een drukte van belang, Marktrotters, Ranstuilen, Smokkelaars zijn in groten getale op busreis naar de kust. We komen ook Stibbers Nadine & Bernard, Halense naamgenoten Linda & Patrick, en Sabine & Fredje tegen. Zouden wij hier een thuismatch wandelen vandaag ?

Lagen Gent en Brugge er nat bij vanmorgen, wij starten onder een staalblauwe hemel en een weldoend zonnetje. Langs wat witte villaatjes om de spieren los te gooien, de eerste zandbak wenkt. Ter Yde en dan weet ik hoe laat het is ! Linda stormt vooruit, gaat er in een moordend tempo vandoor. Dit is haar favoriet biotoop en ik zal het geweten hebben. Geniet op mijn eigen tempo van de begroeide duinen en sla een praatje met een fotograaf. Beneluxwandelen heeft er weer een correspondent bij ! Bij de eerstvolgende asfaltstrook lopen we The Shannen Family voorbij, zonder Cyprioot Charly. Even verder de grote gebouwen waar ik als snotneus ‘op kolonie’ kwam. De ‘zandbakken’ volgen elkaar nu snel op. We wandelen er eentje in het gezelschap van de Stibbers tot de rust in cafeetje Paldy.

Na de gezellige babbel gaan we er weer alleen vandoor. Het Hannecartbos is vlak, stilte voor de storm. Voorbij enkele villa’s wacht de volgende duinenrij. Met de kerk van Oostduinkerke op de achtergrond wacht ons een loodzware, bijwijlen avontuurlijke strook. Mijn konijntje wipt vrolijk de hellingen op en af. Gelukkig heeft ze een knalgele t-shirt aan zodat ik ze kan ‘spotten’, volgen … geen denken aan ! Iedereen knokt zich volgens de eigen mogelijkheden door zandbergen die bijwijlen muren lijken. Genieten zegt vriend De Koning, de nieuwste aanwinst van Beneluxwandelen en uit het goede wandelhout gesneden. Pauzeren doen we bij de vissershuisjes in het centrum van Oostduinkerke. Wat een heerlijke zandtocht !

Het parkoers wordt wat rustiger nu. De parkoersmeester krijgt van ons een extra pluim voor zijn doorgang door de Doornpanne, nu eens niet langs het ‘boulevard’ maar over puur natuur niet ver van de grote plas. We beklimmen de Hoge Blekker langs de Panoramastraat en kunnen genieten van een fantastisch vergezicht. Daarna storten we ons door doornige paadjes richting bosjes. Nog even wat stille straatjes en we kunnen weer pauzeren in De Letterzee. We vleien ons in zetels bij de ingang, wat aan heel wat wandelaars commentaar ontlokt. Zo’n beetje uitdagen, tja daar zijn we altijd voor te vinden.

We weten trouwens wel beter, hebben een lus van ruim 9 km voor de boeg. Voorbij ruïne Ter Duinen en de windmolen gaat de 34 km zijn eigen gang. Door stille straatjes lopen we voorbij het Delvaux museum. Sabine & Freddy doen er een terrasje. Een ons onbekend strookje natuur met ezelsbegrazing zet ons af bij Ter Wallet. We wandelen achterom de cultuurtempel, langs fietspaden tussen de bebouwing naar de Antwerpse home. Niet zo gek ver weg van Kerkepanne, startzaal van vorige week, stappen we de Noordduinen in. Heerlijk wandelen is het hier, over ligt golvend zanderig terrein, smalle paadjes tussen soms gemeen prikkende planten ook. Passeren het prachtige hoevetje ’t Rozemarijntje, gebouwtje waar ik gek van ben. Wandelen voorbij de hoofdingang van basis Koksijde en lopen stilaan naar de dorpskern. Samen met Brugse Monique en haar maatjes, snappen we er niks meer van. De minuten tikken weg, we hadden al moeten in de rustpost zijn. De Hoge Blekker duikt weer op en dan weet ook ik het weer, zo liep ik vroeger al eens. Nog even zand baggeren, door een bosje … hoog tijd om de beentjes even te laten rusten in de beruchte zetels. Extra kilometertje zegt Patrick, op zijn teller wijzend.

Wat hebben we nog te goed ? Juist ja, de zeedijk. Rechttoe, rechtaan dus, door de winkelstraat en vervolgens flaneren tussen de dagjesmensen en go-carts. Afgelopen is het nog heel zeker niet. Konijntje trekt zich terug op gang als de Schipgat duinen worden aangeboden. De zon staat al wat lager, strooit een extra gele gloed over zand en dor helmgras. Wat is dit schitterend. Geert en z’n vrouwtje lachen … hij kan echt niet volgen, zeggen ze tegen Linda. Ook zij houden er trouwens een hoog tempo op na, zijn hier habitués. Genieten doen we wel van deze laatste pittige strook natuur. De laatste ? Vanaf La Peniche stappen we naar La Rose des Sables. Dubbele punten voor de bollekestrui, eentje schiet er weg, recht de zandheuvel van de Witte Burg op. Korte en oh zo krachtige heuvel. Als ik de top bereik staat zij al terug onderaf met een houding van … wie doet mij hier wat. Ik neem een Franstalig dametje op sleeptouw, dender de heuvel af en we lopen samen de zaal binnen. Verrassing … Nijlense Linda & Dirk zijn er ook ! Linda blijkt opvallend stil te zijn. Heeft zij dit parkoers onderschat ? Samen met onze naamgenoten laten we ons een paar wandelaarsdrankjes smaken. We zetten een speedmars in hen achterna naar de kusttram. In Oostende nemen we afscheid, stappen glunderend op de trein. Mannekes wat was dit een fantastische tocht ! Een schitterend parkoers, prachtig lenteweer en de vele vrolijke wandelkoppeltjes. Hier gaan we nu een paar dagen van nagenieten sie !       

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/180312...