Nederbelgen op wandel

Arendonk (Bladel) – 80 % regenkans en 5 Beaufort

Knokke – 20% regenkans en 6 Beaufort

Linda houdt meer van wind dan van regen en dus wordt het bezoek aan Adje geruild tegen een ‘shopping’ dagje in Knokke. Op de trein tussen Antwerpen en Gent hebben we een gezellige babbel met de begeleidster. Het kind is al van 03:00 in touw en houdt zich wakker door bij te kletsen. Charmant vonden wij het.

De trein Genk – Knokke zit vanaf Sint-Pieters afgeladen vol wandelaars. Ik schat dat zo’n honderd toeristen zonder frigobox in gespreide slagorde richting startzaal wandelen.  Daar worden wij ontvangen door de tappersploeg uit Brugge, joviaal en grappend als altijd. Verder voert ‘groen’ de boventoon, La Godasse Oupeye blijkt spoorslags op clubuitstap te zijn. We houden onze koffiepauze kort, willen persé de 32 km volmaken en het is al ruim over tienen. Trekken ons op gang langs een winkelpleintje en het Vlaamspad. Dra komen de, meestal witte, villa’s aan bod. We flaneren over laantjes afgezoomd met gekortwiekte knotwilgen. Lopen recht naar de zeedijk. Met de wind in ’t g.. gaat het richting duintjes en wuivend helmgras fraai gekleurd in geel en groen. Heel leuk is dit. De meeste afstanden mogen een ommetje maken door het begroeide achterland, lekker lopend over schelpenpaadjes. Hebben er een uurtje wandelen opzitten bij de klassieke tentrust, een wigwam die druk beklant is.

Na de pauze blijkt de zon in volle glorie onze gezel te zijn. Gaan een tegelpad op langs het strand met prachtig uitzicht over ’t Zeitje en zijn onstuimig schuimende golfkoppen. Nog steeds met ‘le vent en poupe’ gaat het richting Vliegend Konijn. Even knokken tegen het gierende geweld nu om het Zwin te ronden. Zijn blij een wat rustigere omgeving te kunnen opzoeken in de Zwinbosjes. Rechtover een parkeerterrein, in een natte weide, een tiental ooievaars op zoek naar lekkers. Ze vliegen verschrikt op en glijden als gestroomlijnde straalvliegtuigen op de sterke luchtstromingen. De 32 km gaat zijn eigen weg over de Internationale dijk (1832), zeg maar onderaf het Zwin. Bij De Witte Koksmuts een strookje asfalt en dan even omhoog. Mogen genieten, hoog en droog van het magistrale uitzicht over het Zwin en het binnenstromende water van het hoge tij. Schitterend is dit. Even geselt het vliegende zand onze snoeten en nek, we duiken strandpaviljoen De Zeemeeuw binnen. Geert en zijn vrouwtje doen er zich te goed aan lekkers. Wij volgen hun voorbeeld en bestellen een bord erwtensoep. Moeten even geduld oefenen maar worden beloond met een stevige portie zoete snert, heerlijk !

Met een flink gevulde maag lopen we door Cadzand-Bad en vervolgens vanaf het Sashuis langs een kanaal. Aan de overkant bouwen de Nederlanders een nieuwe stad, een immense werf is het. Over een schelpenpad lopen we randje Willem Leopoldpolder (1873) richting Retranchement. We pauzeren er in Buurthuis d’Ouwe Schôôle. Weten dat nu het zwaarste stuk komt. Stappen de bebouwde wereld uit over een fietspad, recht de winderige polder in. Voorbij een paar hoeves wacht het kasseitje van de Graaf Jansdijk. We dokkeren over de kinderkopjes, langs lager gelegen vissershuisjes, immer gerade aus, zeker twee kilometer lang. Linda’s geduld raakt op, ze wordt ‘een beuzz met vlooi-e’ wordt pissig van wind en kassei. Oef, we hebben het gehaald ! Het eerstvolgende tarmacje zet ons meteen af bij de laatste rustpost. Even pauzeren en op adem komen, zijn netjes binnen de vooropgestelde tijden.

De laatste etappe laat ons ‘le tout Knok’ bewonderen. Lanen en paadjes zijn steevast afgezoomd met knotwilgen. Villa’s zijn gebouwd onder het motto, groot, groter, grootst. In elke straat parkeermeters, kassa, kassa, al geldt dit vandaag duidelijk niet, geen vierwieler te bespeuren. Een paar bosjes met veel klimop zorgen voor afwisseling. Stilaan maken de kasteelheren plaats voor de woningen van het gewone volk. De finish komt in zicht. Met een geur van pannenkoeken in de neus genieten wij van een paar blonde Leffe van ’t vat. Wandelende Noordzeeboys verzorgen hun gasten uitgebreid. Treinen en bussen sluiten netjes aan, telkens met een kwartiertje wachttijd tussenin. Binnen de drie uur staan we weer in Hemiksem. Uit de reportage van Dirk Heylen kan ik opmaken dat Bladel van regen gespaard bleef. Het knaagt toch wel een beetje …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/220120...

Wandelen in Brugge dat doen wij met de Globetrotters. De Vestentocht ontbreekt nog op mijn palmares en Linda vindt die leuk. Shoppingticketten brengen ons voordelig naar het Venetië van het Noorden. En we zijn heus niet de enigen die dankbaar gebruik maken van ‘den ijzeren weg’. Onze trein blijkt eenmalig naar Blankenberge te rijden en niet naar Oostende. Vadertje Staat heeft nog een miljoentje opzij liggen om een spookbrug af te breken in Varsenare. Kwestie van die arme aannemers ook een centje te laten bijverdienen.

Lutje is al present aan de inschrijftafel, al is het dan nog maar net over tienen. Haar eerste werkdag zit er al op. De mannen van de tap zijn vrolijk als altijd, je zou voor minder met het Goddelijk nat binnen handbereik ! Verder weinig bekenden, op een koppeltje uit Deinze na, die we tegenwoordig zowat overal ontmoeten. Zijn ook ‘echten’ die steeds voor +30 km kiezen. Zoals het hoort bij een Vestingtocht stappen we meteen richting water en onder de gele Smedenpoort door. Wandelen richting station en het Minnewater, dat nog steeds ongeveer even hoog staat als voor enkele weken, toen we hier ook waren. In het gras intussen de eerste sneeuwklokjes, mmm ook de temperatuur geeft ons een lentegevoel. Stappen verder over de bekende Minnewaterbrug tot de wandelboom bij de Gentpoort. Hier begon mijn GR-route richting Dinant. Passeren de brug van een binnenhaventje. Worden even stil bij de sobere herinneringen aan Frederic, die hier recent verdween. De eerste rustpost, een cafeetje na 4,2 km is ons te druk. Hadden wij daar geen alternatief gezien waar de koffie aan 1 € werd aangeboden? Ja hoor, we pauzeren in een volkscafé met een waardin fier op haar splinternieuw noppenbiljart. Krijgen snel gezelschap van andere wandelaars.

Waar wij het parkoers terug oppikken komt een rasechte Brugse aansluiten. Monique zal de rest van de tocht met ons volmaken, kunnen we gezellig keuvelen. We wandelen langs de vaart en zijn vier windmolens. Bij eentje lijkt een man in zichzelf te staan praten. Ik herken de stem, is Kastaar met de dictafoon in aanslag. Een korte groet, ik moet snel terug achter mijn vrouwtjes aan die er een snedig tempo op nahouden. Bij de Mouterij kiezen de grotere afstanden voor het Zuidervaartje, leuk wandelen dit. Een strookje polder leidt ons naar de Damse vaart en de bewoning van Sint-Jozef. Grotendeels de omgekeerde route van de GR5A, deze strook. Het piepkleine zaaltje is druk bezet. We hebben nog maar 11 km afgelegd en zijn al ruim 2 ½ uur onderweg. Twijfels dus of we het volledige parkoers voor donker gerond krijgen. Maar we gaan er voor ! Door Brugse straatjes stappen we voorbij Château Rougesse (inderdaad een rood geschilderd kasteeltje) de polder in. Een stormwind vergezelt ons, kraaien vechten tegen de hevige wind. Pauverleute is een asseweg langs een boerderij. Hij loodst ons naar het Fort van Beieren. De wind joeg de bewolking weg, we wandelen in volle zon, heerlijk. Mogen door de bossen en langs de vijvers van het domein en vervolgens terug naar de Damse vaart. Pauzeren een tweede keer in Sint-Jozef, nu in een al minder beklante zaal. Het duo uit Deinze loopt nog steeds voor ons uit, net als West-Vlaming Geert en zijn vrouwke.

Mijn twee vrouwtjes hebben elkaar veel te vertellen. Ik dartel er wat rond als een ‘vrije spits’ met fototoestel en papiertje in aanslag. Nu volgt industriële archeologie, zegt Monique. We wandelen langs een steenkoolkaai, wist niet dat zulks nog bestond. Een oude coaster, ligt er scheef en verroest bij, net niet zinkensklaar zo lijkt. Moderne bedrijfsgebouwen en leegstand wisselen elkaar af. Ergens achterin staat zelfs een redelijk groot straalvliegtuig. Hoe is dat hier geraakt, zo ‘ in the middle of nowhere’ ?  Stukje steenweg nu, om een doorgang over een gracht te vinden. We wandelen achter een hotel door, langs een weiland met schapen dik in de wol. De volgende rotonde toont een geelwit tapijt van sneeuwklokjes en krokussen, prachtig. Stilaan wenkt de volgende rustpost in een klein zaaltje. We zijn net voor een regenbui binnen. Het lokale lusje stuurt ons dwars door een werf tot bij een prachtige kerk, een basiliek eigenlijk. Mogen vervolgens de Houtkaai op. Weg van een oudere, stenen spoorwegbrug langs het water flaneren tot voorbij de moderne Scheepsdalebrug. Een straat met in het midden een fietspad tussen de vervellende platanen, we stoppen niet meer bij de rustpost. Wandelen richting Ezelspoort (dacht ik) en het Zwanenmeer. Doen ons best om voor donker de finish te bereiken. Monique moet er vandoor, heeft nog enkele fietskilometers voor de boeg. Wij genieten uiteraard van een lekkere Brugse Zot. Lutje heft intussen spleetoogjes gekregen, toch komt ze nog gezellig bij babbelen met Linda.

Met een voldaan gevoel sporen we terug huiswaarts. Zijn net te laat op de Rooseveltplaats voor de bussen richting Hemiksem. Linda leert mij nog een truukje. We nemen tram 24 tot ’t Schoonselhof waar bus 295 nauwelijks op zich laat wachten. Zo zie je maar …alle Antwerpse wegen leiden naar Heimisse !!  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/210120...

Linda twijfelt even tussen Namur en Weelde. Ik kies voor vlak terrein na de toch wel pittige tocht rond Wavre gisteren. We weten niet zeker of Peter H. naar Poppel komt en kiezen dus voor de ietsje dichtere startplaats Weelde. Tot onze verrassing is die andere Peter er, ons clubmaatje uit Mol. Embourg bleek gisteren loodzwaar te zijn en dus kiest ook hij voor vlak, op advies van Linda & Dirk (Nijlen), hier ook zo stilaan vaste klanten.

We maken er dus een triootje van vandaag. Door het groene land. In het oosten heeft het blijkbaar niet gevroren daar waar in het Antwerpse het koude wit domineerde. Mijn maatjes komen traagjes op gang terwijl wij door stille straatjes richting kerk en molen wandelen. Ik ben meestal een snelstarter, moet nu even met de handrem op. We draaien rond de molen en voorbij een kapelletje richting Geeneinde. Zijn hier zeer bekend met parkoersmeester Leo’s terrein en mogen snel slingerpaadjes in de bossen opzoeken. Bredere dreven loodsen vervolgens ons langs prehistorische begraafplaatsen in bos. Zoeken de andere kant van een steenweg op. Motorcrossers kiezen voor het veld, sparen galant de vele wandelaars. Stappen speelbos Baetenheide binnen, even wat lusjes draaien in het groen. Over landelijke betonwegen wandelen we terug naar de Weeldse molen Arbeid Adelt (1850). Vrezen er een beetje de drukte maar dat valt goed mee. Leuke rustpost trouwens de fraaie gelagzaal in de buik van de Arbeid.

Na de soep en de boterham trekken we verder voorbij de pastorij en verlaten het dorp. Leo stuurt ons letterlijk door de velden en vervolgens de brede zandpaden op van de Flaesheide. We wandelen zowat evenwijdig met de weg Turnhout-Tilburg. Steken de drukke steenweg over en blijven in noordelijke richting lopen naar Poppel. Het Hegse Stalleke, onze nieuwe rustplaats, blijkt een speeltuin met taverne te zijn. Het ruime terras is voorzien van vuurtjes en alle wandelaars genieten van het buiten zitten. Ongelooflijk, maar het is hier zalig in het zonnetje, zo midden januari ! Vele bekenden ook onder het gild en we hebben nog heel wat Nieuwjaarszoentjes uit te wisselen. Na de pauze slingeren we ons door het volgende bosje. Moeten het fietspad langs de steenweg op om een eindje terug richting Weelde te lopen. Ik vermoed wat er komen gaat. Bij taverne Halfweg zoeken we terug de landelijke rust op. Domein De Schrieken, daar keek ik naar uit. Heerlijk wandelen door soms zompige bossen tot bij het Patrouillelaantje, een Duitse grensbewaking uit 1914-1918. Vervolgens stappen we over smalle paadjes langs grachten tot bij het kasteel en zijn vijvers. Rododendrons zijn alom tegenwoordig. Een hoogtepunt in Leo’s parkoers en met dank aan de kasteelbewoners. Brede zandwegen door bos en veld loodsen ons richting majestueuze dorpskerk van Poppel, we gaan rusten in de feestzaal bij Mieke Pap.

Sneltrein Jef geeft ons mee dat de lokale lus zeer de moeite waard is. We beginnen er dan ook vrolijk aan. Mijn maatjes hebben intussen hun betere benen terug gevonden. We houden er een lekker tempo op na en ruilen de chique behuizing algauw voor het open groene terrein. Splitsing bij een brugje over de AA, wij gaan natuurlijk voor de langste afstand. Meteen het tweede hoogtepunt van de tocht. Over een gemaaide rietkraag mogen wij mee slingeren met de grillen van het diepliggende, bruine riviertje. Te mooi voor woorden dit ! Ook de retour is prachtig. We lopen over zacht verende mospaadjes door het bos. Langs een pracht van een haast dichtgegroeid ven ook. Leo verwent zijn gasten. Hij vertelde me recent dat hij de stiel bij Olat geleerd had. Meester Ad kan gerust zijn, de leerling bewijst zijn diploma met grote onderscheiding behaald te hebben ! We pikken de kortere afstanden terug op voor een laatste ommetje door open veld langs de AA. Staan zo terug in het Poppelse dorpscentrum voor een laatste pauze bij Mieke Pap. Bij de bushalte zowaar Peter H.. Hij was er dus toch en blijkt zeer tevreden met de tip die ik hem gaf. We wuiven hem uit met een ‘tot zondag in Bladel’.

Er rest ons nog een klein uurtje tot de finish, zullen het net voor donker redden. Leo houdt het eenvoudig nu. Een strookje fietspad en zodra het kan achter de bewoning door over brede veldwegen. Ik kijk een paar keer achterom. In de verte komt een laatste wandelaar aangestormd gekleed in rode trui en bleke broek. Zou ie het zijn ?

Ja hoor, we zijn nog maar net over de finish als Martin komt aanzetten. Kunnen we nog even gezellig werk en andere ervaringen uitwisselen bij een goeie van ’t vat.  Ja Leo, wij zijn de laatste wandelaars die de goed beklante cafetaria van de sporthal verlaten ! Afspraak op 30/12 voor je eerste marathon want die willen wij niet missen !   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/150120...

Het clubwandelen biedt vandaag niks waar we echt zin in hebben en dus stel ik Lindake voor nog eens de GR toer op te gaan. Zij ziet dat wel zitten en dus rijden we op een drafje richting Wavre, een treinreis er naartoe zou algauw 2 ½ uur in beslag nemen. Parkeren in het centrum is betalend en beperkt tot 4 uur, warenhuis Carrefour brengt de oplossing. Al is het dan nog voor 09:00 toch vinden we al een leuke taverne die open is en waar de koffie smaakt.

Ons parkoers van de dag bestaat uit twee ‘liaisons’ vanuit Wavre, respectievelijk naar Huldenberg en La Malhaise en een strook GR579 tussen beide gemeentes. Start onder de kerktoren Place Cardinal Mercier. We kuieren even door de nog stille winkelstraat en langs de zaterdagmarkt. Het water staat mij aan de lippen bij het aanschouwen van al het lekkers uit de wereldkeuken dat er uitgestald ligt. Verse groenten, fruit en geitenkaas, lekkere quiches, lasagnes en Chinese specialiteiten. Ik vlucht, hou de knip op de portemonnee ! Roodwit stuurt ons naar de gekanaliseerde Dijle en een prachtige kastanjedreef voorbij de lokale sportterreinen. Een ommetje langs de Collège Notre-Dame, kerk, klooster en college, we zetten koers naar het perron van Basse-Wavre. Een heel leuk begin. Verlaten nu de bebouwing, een volgende dreef loodst ons naar de Ferme de l’Hosté, nog steeds in bedrijf. Vettig paadje om rond de gebouwen te lopen en dan …ons eerste foutje van de dag. Blijven even door de Vallée de Bilande lopen en vinden geen merktekens meer bij de volgende Y-splitsing van paden. Keren op onze stappen terug, mountainbikers achterna. De aanzet tot pad dat klimt tussen de akkers was ons ontgaan. Onze eerste inspanning wordt beloond met een pracht van een diepliggende, donkere, groene holle weg, schitterend ! Klimmen door open veld verder tot de plaats waar wij de splitsing tussen de twee ‘liaisons’ vermoeden. Geen ruimte voor markeringen hier en dus lopen we op de Franstalige  tekst verder. In de bewoonde wereld blijkt roodwit met grijs overschildert te zijn. Twijfels dus maar we wagen het erop, hopend niet voor een onoverbrugbare hindernis te komen staan. Over verweerde asfaltbaantjes raken we wonderwel zonder verdere hindernissen bij een rotonde waar grote kantoorgebouwen van de pharma industrie verrijzen. Roodwit is er opnieuw aanwezig. We verlaten de bewoonde wereld bij de grote masten van Ottenburg. Duiken de weidse bolle akkers in die ons onderaf Ottenburg naar de Ferme de Bilande voeren. Het waarom van de markeringen begint ons duidelijk te worden, omdat hier roodwit vers aangebracht is …bovenop grijs ! Ja,ja een GR wandelaar moet bij de pinken zijn. Het valt mij trouwens op hoe snel Lindake leert. Het is nog maar haar tweede GR uitstap maar ze analyseert en leest de parkoersen alsof ze dit al heel haar leven doet. Slim hoor, dat vrouwke van mij !

Voorbij de grote hoeve en de oversteek van riviertje de Laan wacht ons weer een lange klim. De Schaatbroekweg is heel bekend terrein want IJsetrippers gebied. Moeten vervolgens opnieuw een landbouw plateau oversteken en weten wat komen gaat. Een kerktoren komt even tussen de bomen piepen en dan mogen we de lange afdaling naar Huldenberg inzetten langs die prachtige, diepe holle weg van de Stockemstraat. Hij voert ons recht tot onder de kerktoren en taverne Rochus. We hebben er ruim 13 prachtige kilometers opzitten en zijn dringend aan een pauze toe. Het tweede deel van onze route voert dus langs de GR579, die ik hier een paar weken geleden verliet, komende van Brussel. Kausdelle noemt het asfaltbaantje dat ons de gemeente uit voert. Zoetjesaan zoeken we opnieuw het plateau langs de Nijvelsebaan op. Kijken verwondert naar een weiland met margrietjes in bloei. Zou het dan toch al lente zijn? Voorbij een grote hoeve wacht de Zavelstraat. Joepie, we mogen weer genieten van een schitterende holle weg die we dankzij Wilfried al enkele jaren kennen. Mannekes, dit is een prachtige tocht. Linda’s snoetje glimt, ook zij geniet van het heerlijke parkoers. Terwijl vinken hoog boven onze hoofden al van katoen geven lopen we om Terlanen heen langs de Vossekouter. Een doorsteekje over de Laan en langs een schapenweide voert ons naar het Rodebos. Deze parkoersbouwer kiest voor de zachte aanpak. En toch klimmen we tot ter hoogte van de voetbalterreinen van VK Rode. Langs de bosrand zakken we terug naar de vallei, genietend van het magistrale vergezicht richting Leuven. De route voert ons naar en over de Dijle bij het naambord Pécrot. Een steenweg volgt de Grande Marbaise tot bij het station van het dorp. We pauzeren er op een muurtje, de innerlijke mens vraagt om versterking. Zitten er zowaar in het zonnetje bij een milde temperatuur.

Aan de overkant van ‘den ijzeren weg’ stuurt een klimmende onverharde kerkwegel ons tussen woningen en tuinen door het dorp uit. Van achter een afspanning loopt een blaffende fox een eindje met ons mee. De wat verwilderde bosstrook ken ik van parkoersen uitgezet door A.M.I.. Bij het uitkomen van het groen een prachtig zicht op de kerk van Nethen, even verder in de velden gevolgd door deze van Bossut, gelegen op de einder. Bij de eerste huizen geen markeringen meer, zijn even de kluts kwijt in La Malhaise. Hier moet ergens de splitsing van GR579 en ‘liaison’ liggen. Op basis van het kaartje besluiten we rechtdoor te lopen. Komen bij Chapelle Robert uit en blijken een hoekje te hebben afgesneden. Gewoon rechtdoor lopend hoog boven een heuvel bezaaid met chalets, komen we weer bij roodwit uit. En ja hoor, dalen mogen we door de volgende prachtige holle weg. Dichte mossen zorgen er voor een prachtige felgroene kleurschakering, schitterend ! Bereiken het stationnetje van Florival en moeten richting Dijle en Ottenburg. In het dal linksom een groene vallei tussen beboste heuvels in. Even twijfels als het pad in drieën splitst. Ik kies voor de linkse tand. We weten dat er onvermijdelijk een korte nijdige helling volgt. Mijn keuze is gelukkig goed begaanbaar al wijk ik hierdoor wel van het parkoers af. Even naar rechts bijsturen dus in de velden, de metertjes bijlopend die we daarstraks te kort liepen ! Pauzeren doen we een laatste keer op een bankje uit de wind bij de dorpspomp van Tomme. Hebben nog een uurtje te wandelen.

Zijn dra weer op ons eentje, wandelend over een veldweg die we kennen van Wilfried’s parkoers startend in Ottenburg. Het is er zo rustig dat een zestal reeën ons vanuit de verte aanstaren maar toch lange tijd gewoon midden in de akkers blijven staan. Prachtig toch dat we dit mogen aanschouwen ! De diertjes huppelen toch de veilige bossen in, wij moeten net voor de pharmareuzen door een haast overstroomde holle weg terug tot de splitsing van deze morgen. De laatste 3,6 km zijn dus de omgekeerde, de holle weg naar beneden, rond Ferme de l’Hosté tot Basse-Wavre enz. We zoeken ook dezelfde taverne op, deze keer voor nat en straf. Linda naar goede gewoonte met Duvel, ik opteer voor het Waalse Bush Ambré. Het is al donker als we terug naar huis rijden over een zeer drukke snelweg. AA is het label dat we op onze tocht van vandaag plakken, een Absolute Aanrader dus.

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/140120...

Een boemeltreintje loodst mij van het grauwe Charleroi door de schitterende Sambervallei. Bij een tunnel toetert het luid, ook hier zijn werken aan de gang. Ik stap uit op het onooglijke perronnetje van Labuissière, net onder de grauwe maar mooie kerktoren. Ben al moederziel alleen. Dokker het kasseitje af richting bruggetje over de Samber en pik er de roodwitte kleinoden op. Mag meteen al van het water weg. Klimmende straatjes voeren mij langs statige hoeves tot hoog boven de spoorweg. Ga parallel met de Sambervallei de weidse weilanden in. Het is al warm voor de tijd van het jaar, een stralend zonnetje begeleid de eenzame trekker. Heel langzaamaan zakt de veldweg terug naar het water. Bij een hoeve lik ik er als het ware even aan en mag dan een jong bos in. Het nattige pad klimt stevig, mossen zorgen voor een frisgroene kleur in het overigens winters, donker bos. Kom op een plateau van akkers uit, prachtige vergezichten uiteraard en verderop enkele hoeves. Ik blijf maar rechtdoor lopen, geen mens in de omgeving. Paden worden vettig, glijbaantjes soms. De ondergrond wordt een mengeling van modder en rotsen. Lekker golvend terrein, het ligt mij wel. Een technische afdaling, Château de Grignard staat er in de routebeschrijving. Het lijken mij eerder twee mooi opgeknapte hoeves te zijn. De hond des huizes komt even kijken, blaft niet eens. Verder niemand te zien. Ik mag nu een paar kilometer lang de Samber stroomafwaarts volgen. Een paar aalscholvers zitten hoog in een boom te drogen, enkele eendjes drijven op de rivier, in de verte blaat een koe. Verder niets, de absolute rust en stilte, ik geniet. Hoeves liggen aanvankelijk hoog in de heuvels, bij de roestige Pont de la Planchette kom ik een eerste woning tegen. Even verder een steile klim door jonge bos, een ondergrond die rozig kleurt. Pfff, stevig dit ! Bereik La Portelette, lijkt op een stadspoort van Lobbes, gemeente waar ik naartoe moet. Wandel langs de verweerde muur, overblijfsel van een klooster en duik dan geleidelijk de bewoning binnen. Hoor klaterend water dat uit de heuvels stroomt maar krijg het niet te zien. Op een hoekje van twee straten een nette taverne. Hoog tijd voor een koffietje, heb er 10 km opzitten. Ik ben er alleen met de nog jonge waardin en een kennelijk vaste tooghangster, de halfvolle Stella in de hand.

Mag meteen klimmen nu, trappekes op, tot tweemaal toe naar La Collégiale Saint-Ursmer. Krijg er een fraai uitzicht cadeau dat reikt tot Thuin en zijn monumentale kerk, op de andere oever van nog steeds de Samber. Achterafjes loodsen mij de heuvel af en ik mag weer een eindje de rivier stroomafwaarts volgen. Dit is mij bekend als het parkoers van de Roteus Waibiens. Le Ry à Froment, klimmen geblazen dus, voorbij een boze hond ,gelukkig achter een afrastering, en recht de brousse in. Balisage rarissime zegt de routebeschrijving, geen markeringen dus in praktijk en ik moet zoeken. Weet gelukkig waar ik naartoe moet dankzij de tochten van de mensen uit Thuin. Mijn neus en intuïtie volgend vind ik dan ook vrij snel de krakkemikkige trap die mij naar de kerk in gelige steen van Waibes loodst. Hoog op het plateau loop ik tussen woningen door, recent en minder recent. Krijg tot mijn teleurstelling geen doorkijkjes meer op Thuin, gelegen op de andere oever. Loop vervolgens het Bois des Waibes in. Ben hier nog steeds moederziel alleen, loop vrijwel continu rechtdoor over een zachtjes dalend, goed begaanbaar pad. De bosweg wordt finaal tarmac en voert naar een watertoren, enkele huizen en le château de Hourpes. Kom er pijlen tegen van HT071, zijnde Les Sympas de Landelies, die vorige zondag een wandeltocht hadden. Kilometerslang zal ik deze markeringen blijven tegenkomen ! Ben meteen het gehucht weer uit, dwars een riviertje en mag dan een joekel van een klim aanvatten in bos. Le Bois Domanial de Leernes. Blad van anemoon of hyacint geeft kleur aan de bodem bedekt met dor bruin beukenblad. Pff, was weer een stevige dit ! Mag nu over het plateau flaneren, tussen statige beuk en met de Samber kronkelend beneden in het dal. Finaal wacht er een holle weg, afdaling bezaaid met keien. Van links komt de GR12 aansluiten. Ik verlaat het bos en stap naar Ecluse8, waar vissers hun ding doen en de ruïne van de Abbaye d’Aulne. Heb er zo’n 20 km opzitten en dus is het hoog tijd voor een ADA, triple brun in de plaatselijke taverne.

Ik heb straks twee mogelijkheden om de trein te nemen, ofwel in Jamioulx ofwel in het even verder gelegen Beignée. De klok vertelt mij dat ik tijd heb tot punt B. Ik stap voorbij de ruïne onder een poortgebouw door. Ben meteen weer in bos, le Bois du Prince. Blijf in de vallei hangen, paden liggen er nat bij, moet meerdere malen over mini beekjes die uit de heuvel gestroomd komen. Bij een riviertje moet ik even klimmen om een doorgang te vinden, over gladde steentjes in het klaterende water. Er volgt en stevige bosklim, een fraaie dreef in open veld tot de behuizing van Le Bout Là-Haut (Gozée). Merkwaardig hoe ook vandaag grijze en roodwitte markering elkaar aanvullen. Over zeker 60 km blijkt het parkoers recentelijk herschildert te zijn. Stap hoog en vlak door wat weilanden en bewoning en mag dan opnieuw resoluut het bos in langs doorgangen ‘excepté piétons’, enkel voor voetgangers dus. Bois de Gozée wordt Bois de Marbaix, ik stap rechtdoor over een lange, vlakke en erg brede dreef. Kan met stevige, soepele tred tempo maken. Is toch wel heerlijk zo alleen in bos, genietend van peis en vree. Stilaan wordt het frisser, klammer ook, de winterse avond doet zijn intrede, geruisloos. Een technische afdaling, huppelen over een beekje, ik ben het bos uit. Stevig op en neer nu door enkele stille straten. Steek een drukke baan over die naar Jamioulx loopt. Een pittige afdaling zet mij af bij de Eau d’Heure. Bij een vervallen hoeve even twijfels want geen markering meer. Rechtsaf, duidt het kaartje, en ik ga een pad op stroomopwaarts. Nou ja pad … moeilijk begaanbaar zegt de tekst en dat is ook wel zo. Modder, rotsen, al dan niet uitgespoeld door het water. Beetje avontuurlijk dit, echt Ardeens. Bereik de eerste huizen van Beignée en verlaat het parkoers. Een stevige klim nog en vervolgens een steile afdaling om tot bij het station te geraken. Perron is een beter woord, wel net gemoderniseerd maar godverlaten. Trouwens in het dorp kwam ik geen winkel tegen, zelfs geen kerk, maar er stoppen treinen, ik doe er mijn voordeel mee.

Ben net op tijd in Charleroi voor de dubbeldekker naar Antwerpen-Centraal, kan lekker anderhalf uur uitrusten, een uiltje vangen. Heb een mooie etappe achter de rug met heel veel bos en genietend van die toch wel prachtige vallei van de Samber. Volgende week ben ik er effe niet wegens professionele beslommeringen. Daarna trek ik verder richting Gerpinnes en Mettet. Niet evident qua openbaar vervoer, zal bison fûté worden !    

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/110120...

Linda wil het niet te ver van huis vandaag en dus kiezen we voor het Pajottenland. Onderweg er naartoe een paar fikse regenbuien, we hopen op beterschap. Het regent in elk geval al niet meer als we de ruime parking van de COOVI tuinbouwschool opdraaien. Krijgen een plaatsje aangewezen door de parkeerwachters en stappen richting ruime startzaal waar we heel wat bekenden Nieuwjaar wensen: Eddy (fotograaf) en vrouwtje Liliane, clubmaatje Ghislaine, Padstapper Dany en zijn vrouwtje, een koppeltje uit Herne en eentje uit Deinze. We zijn hier niet alleen !

Wandelen doen we wel onder ons tweetjes. Twijfelen tussen 30 of 37 km, zijn wat aan de late kant voor de grootste afstand. De tijd zal raad brengen. Veel tijd om op te warmen krijgen we niet. De parkoersmeester stuurt ons meteen kerkwegels in, heuveltje op heuveltje af door Roosdaal. Bij een kasseitje naar een kerk en het Parochiebosje snakt iedereen al naar adem. De Jef slaat geen helling over, zeggen de mensen uit Herne. Het toertje ‘op een zakdoek’ eindigt met een prachtig vergezicht over het Pajotse land met de ‘molen van Zeppos’ op de achtergrond. Een strookje veldweg nu, met vettig bovenlaagje en vervolgens een kasseitje tot het volgende dorp, met kerk in de steiger. Bereiken het overvolle St-Martinuszaaltje van Strijtem na een klein uurtje wandelen. Tijd voor koffie.

De zon staat er in volle glorie als een kerkwegel ons afzet in Borchtlombeek. Gaan het Hunselbeekbekken verkennen. Schaatsen wordt het over een vettige dijk. Linda foetert, is haar ding niet echt. Een betonnen kerkwegeltje voert ons weer naar hogere regionen, de bewoning van Eizeringen. Kunnen genieten van prachtige vergezichten van op de kim van de heuvel en duiken dan weer de vallei in, langs plantages van bessenstruiken. Nog even ploeteren, een laatste tarmacje loodst ons terug naar Sint-Martinus. We hebben 11 km in de benen. Lopen na de boterham Strijtem in een andere richting uit. Een korte babbel met ‘de lange Padstapper’, we mogen gaan akkeren. Het pad dwars door het geploegde veld valt best mee. Kerkwegels loodsen ons nu hoog en parallel boven de vallei tot een steile afdaling ons bij de weilanden van Kattemkets brengt. Er wacht een volgend ploeterpartijtje om in Pamel te geraken. Even verpozen op het beton tot het Molenhof en dan opnieuw de beemden in. We keren jagers de rug toe, stappen nog meer nat gebied in, over een doordrenkt graspad tussen rietkragen. Eén stap zet ik verkeerd en het water loopt langs boven mijn rechterschoen in. Brr, is echt wel koud. De modderduivels slaan zich door het zompige terrein heen en mogen verpozen op een jaagpad langs de Dender. Aan de overkant van Okegembrug gaan we rusten.

Hebben intussen als beslist het bij 30 km te houden. Zullen nog het lokale lusje lopen en vervolgens de eindmeet opzoeken. Een korte babbel met Xavier die Okegem als startplaats koos omwille van het station en zich verslikte in de lussenstructuur. Was het geen voer voor boekhouders, mateke ? Genietend van het prachtige schijnsel van de zon in hoge kale bomen zetten we koers richting spoorbaan. Gaan er parallel mee lopen door nattige beemden richting Iddergem (Denderleeuw). De terugweg bestaat in den beginne uit achterafjes met uitzicht over lager gelegen vijvers. Vervolgens wat huisjes kijken, veldwegjes en een slingerend tegelpad. Wij lopen hier moederziel alleen. Stappen letterlijk over het perron in Okegem en zo naar de rustpost. Hij is nog goed beklant met wandelaars die overwegend de 7 km bewandelen. Na de laatste pauze mogen we nog even genieten van de Dender en gaan dan stilaan klimmen door wei en veld richting prachtige, gele kerk. Aan de kim zakt de zon stilaan weg achter de wolken. We redden het voor donker. Tijd voor een babbel met clubleden van Heidetochten die wij kennen. De ene is al wat beter te been dan de andere, maar het zijn echte Pajotten, levensgenieters en ze delen gul met ons de geneugden van een Duvelke. In het naar huis rijden, het is al donker, vat Linda de dag in een oneliner samen ‘bij deze mensen ga je altijd met een voldaan gevoel terug naar huis’ zegt ze.     

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/080120...

Ik ben donderdag lafhartig aangevallen door een fenomeen dat ‘buikgriep’ noemt. Verzet mij manhaftig maar mijn bobijn raakt af. Ik slaap vandaag tot de middag. Linda laat begaan, begrijpt dat het echt niet gaat. En toch zal er gewandeld worden ! Minneke zal vandaag kennis maken met het GR gebeuren. De verbindingsroute tussen de 5A en de 12 loopt door onze straat en daar maken we dankbaar gebruik van, als eerste deel van een combi-tocht. We wandelen door stille Hemiksemse straten richting Groenenhoek en de statige villa’s van Aartselaar. Voorbij de Witte Hoeve en door de prachtige lindendreef voorbij Kasteel Klaverblad, het woonwagenkamp van zigeuners tot het vroegere Macadammeke. Zijn in Hoboken nu, de meest begoede wijken ervan rondom de Verenigde Natieslaan. Dra wenken de vijvers van Fort 8 en de prachtige lanen met platanen als stille draculas. Bij Villa Marina verlaten we het park en steken de Krijgsbaan over bij enkele woontorens. Het Park van Hoboken ofte Park Zorgvliet komt nu aan bod met het gelijknamige rood geschilderde kasteel. Tot zover eigenlijk een parkoers waar wsv Schelle een patent op heeft. Moeten nu een heel eind door de bewoonde wereld, meerdere werelden binnen enkele kilometer eigenlijk. Van de burgerij rond de Weerstandlaan gaat het naar meer volkse behuizing bij het Drossaardplein. Witte flatgebouwen zijn heel sociaal bewoond door de gekleurde medemens en dan stappen we het Kielpark binnen. Hier eindigt onze GR ervaring voor vandaag. Middels een immense brug steken we zowel de A12, de Oranje autostrade als de spoorweg naar het westen over en stappen de Brederodestraat in. Een mix van winkels met toch wel voornamelijk Turkse inslag voert ons naar de Leien (de Laaie in het Aantwaarps). Oep de Amerikalaai, dor est te doen. De Antwerpse Aktivia Commissie organiseert er vanuit het Sint-Lievenscollege ‘Antwerpen in de winter’.

Hadden we gehoopt rond 14:00 van start te gaan voor onze 20 km, het zal algauw 15:30 zijn. Maakt niet uit, we zijn dicht bij huis. Patje Kloek heeft Everbeekse Annie en Chris op sleeptouw genomen. Marc (Reet) stoomt er ook vandoor, wij volgen. Opvallend trouwens, geen enkele helper ‘van ’t Stad’ in de zaal, wel medewerkers uit Zoersel, Essen, Katelijne en Boom. Zelfs op z’n Vlaams is Antwerpen dus multicultureel ! We beginnen met lus 3, een kleine 9 km lang. Duiken meteen straten in die ik niet ken, ben dan ook een Brusselaar. Maar Linda moet ook toegeven niet altijd te weten waar ze juist is. Passeren een pleintje met Gasthuis St-Elisabeth en heel wat fraaie gebouwen. Den Boerentoren toont zich prominent. Op d’Oudaen heerst een drukte van belang, de solden weet je wel. Poppemiekes bekijken de sjofele wandelaars met een zekere minachting. Wij genieten van hun domme blikken, dagen graag een beetje uit. Bij de Grote Markt en het standbeeld van Brabo wordt het eensklaps veel rustiger. Stille straatjes loodsen ons langs het Vleeshuis en zo stilaan naar die andere koopwaar bij de Verversrui. Pronte dames etaleren er hun ruime rondingen. ‘siliconentetten’ zegt Linda met minachting in de stem. Ik moet er om lachen. We wandelen verder langs het Zeemanshuis en de Hessennatie richting haven en het MAS. Zijn hier nog nooit geweest. Ik heb de wenk van Chris in mijn oren geknoopt, ook wij overwinnen de 10 verdiepingen gratis via de roltrappen. Het panorama is dan ook schitterend. Kijken onze ogen uit in een rondgang die de Luchtbal en Ekeren toont. Vervolgens het Centraal Station, de OLV- en Boerentoren, ’t Scheld en Hoboken bij ondergaande zon, net als Linkeroever en tenslotte de petroleumhaven. Schitterend toch !

Terug op de begane grond stappen we langs Sint-Pietersvliet en een strookje kaai tot het Steen en de Kerstmarkt. De Suikerrui stuurt ons terug ’t Stad in. We verslikken ons in de bepijling bij de Vlaaikensgang, worden op het juiste pad gehouden door wandelaars uit Marke. Het wordt donker als we over de Vrijdagmarkt richting gevangenis van de Begijnenstraat wandelen. We zijn er bijna, onze eerste lus zit er op. Even wat bijtanken en we kunnen weer op pad. Stappen nu voorbij de Bourla en de Stadsschouwburg richting Meir en zijn koopjesjagers. Laten de drukte vrij snel achter ons voor straatjes met leuke namen zoals de Korte en de Lange Klarenstraat. Proesten het uit als we een groepje Westvlaamse pronte dames passeren. In de ene hand hebben ze de routebeschrijving, in de andere allemaal een plastic zak van de C&A ! Dat noemt men nu echt het nuttige aan het aangename paren zie ! In het donker hebben we ons tekstblad meer dan nodig, er hangen wat weinig pijltjes. Bij de Chinese Pagodepoort zijn we terug op zeer bekent terrein, gaan door het Centrale station wandelen. Is inderdaad een pracht van een realisatie, maar ik ken het van buiten, kom hier alle dagen. Onvermijdelijk nu, wandelen door het Jodenkwartier en zijn diamantwinkels, verlaten straatjes in het donker. Geef ons dan maar het toertje door het Stadspark, dat vinden we wel leuk. Bij het oude gerechtsgebouw weten we het, lus nummer twee, 7 km lang zit er op.

Marc (Reet) komt bij ons zitten. We beslissen samen de laatste 4 km vol te maken. Lopen door wat stille straatjes tot de BELL-toren waarvan eigenlijk alleen de twee oude bakstenen schoorstenen nog opvallen, al de rest is nieuwbouw. Vervolgens zetten we koers naar het nieuwe gerechtsgebouw aan de Bolivarplaats. Nog wat keren en draaien in de buurt van de Waalse kaai, onze City Trip zit er op. We hebben ruim de tijd om een paar Duvelkes ‘soldaat’ te maken tot de komst van bus 290. Keuvelen gezellig bij met Marc. Om 22:00 zijn we terug thuis. We hebben er een leuke dag van gemaakt, ik ben even vergeten ziekjes te zijn.

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/070120...

Het Waalse openbaar vervoer noopt er mij toe al om 05:10 de voordeur achter mij dicht te trekken. Ons Lindake slaapt dan nog vredig en ik kan haar eigenlijk geen ongelijk geven. Spoor op mijn gemakje over Brussel naar Mons. Ga er op zoek naar een TEC zoneticket. Heb er ruim een kwartier de tijd voor en dat blijkt ook wel nodig. De vriendelijke bediende bezorgd mij het nodige en wijst mij de weg naar de bushalte. Al zijn links en rechts dan begrippen die hij verwart, ik ben net op tijd voor de bus richting Erquelinnes. De jonge chauffeur waarschuwt mij als ik in Harmignies ben en wil ook weten wat ik er zoal zoek. Je zal genieten van je dag over mooie wegeltjes zegt hij met fierheid over zijn streek.

Stap aan de rand van Petit-Harvengvoorbij een alleenstaande villa en zijn drie blaffende bewakers. Mag meteen de golvende weilanden en akkers in handig plassen ontwijkend op de toch wel vettige paadjes. Modder, keien en kalksteen vormen de mix onder mijn voeten. Prachtige groene vergezichten met heel wat ‘eoliennes’, van die moderne windmolens en achterom de kalkfabriek van Harmignies. Na de stormachtige dag van gisteren is het vandaag stralend weer. Ik ben het vroege opstaan al lang vergeten, geniet van natuur en stilte. Loop letterlijk door een weiland tot bij het kerkhof van Givry. Passeer een mooie boerderij bij riviertje La Trouille. Net als tijdens de vorige etappe heb ik een dubbele markering, de oude grijs overschilderd meestal even verder gevolgd door kraakvers nieuw roodwit. Loop het dorp uit en begin aan een lange klim. Koebeesten doen zich in een ruime stal te goed aan hun ontbijt van gemalen maïs. Vanaf dan ben ik alleen. Het zacht klimmend pad is herschapen in een snelvliedend beekje, gevolg van het noodweer gisteren. Hoe hoger ik klim, hoe weidser de vergezichten met steeds weer die ‘eoliennes’ en in de verte de terrils van oude steenkoolmijnen. Ik meen parallel te lopen met een parkoers van de Sans Soucis van 2011. Een reetje vlucht schichtig weg. Ze heeft een grappig wit wipkontje. Passeer een alleenstaand wit kasteeltje, later een paar schitterende vierkantshoeves. Voor de rest alleen maar weidse golvende akkers meestal ingezaaid met wintergraan. Een krakkemikkig asfaltbaantje, holle weg ook, zet mij af onder de dichtsbijzijnde kerktoren. Ik ben in Grand-Reng, heb er 11 km opzitten. Het is nog te fris en te winderig om op het marktplein te blijven zitten. Ik besluit een bezoekje te brengen aan de locale ‘épicerie’. Dit is steevast terug in de tijd, net als toen ik met neven en nichten, nog kind zijnde, winkeltje speelde. Zalig vind ik dit, krantenwinkel, bakkerij, supermarktje, alles onder één dak in een paar plaatsjes. Steevast ook staan er een paar dorps roddeltantes te babbelen, laat mijnheer maar voorgaan, ik heb tijd ! Zalig !!

Het is intussen 11:00. ik loop het dorp uit weg van de wegwijzer naar Maubeuge. Ben dus dicht bij de Franse grens. Een kasseitje langs soms rommelige huizen voert mij terug de weilanden en de eenzaamheid in. Het assepad trekt een donkere zwarte streep door het groene landschap. Een brug over een oude spoorlijn is volledig vernieuwd. Dit is of wordt dus een Ravel fietsroute. Ik loop verder over veld- en asfaltwegjes tot en voorbij de N40. Wandel een stukje Ravel, met lampions als verlichting, in de richting van Peissant. Stap door een bosje en krijg vervolgens een magistraal, redelijk vlak vergezicht cadeau. Het terrein komt mij redelijk bekend voor al kan ik het niet duiden. Moet vettige en kletsnatte wegeltjes op richting Les Six Chemins, een stervormig kruispunt ‘in the middel of nowhere’. Het landschap wordt gemarkeerd door torens. Kerktorens, watertorens, kasteeltjes ook. Merbes-le-Château laat ik links liggen. Moet onder de spoorbaan door naar Solre-sur-Sambre. Bij het water een idyllisch gelegen bankje onder de kerk, deze laatste hoog in het landschap verheven. Tijd voor een boterham en genieten van warme zonnestralen, als de wind even gaat liggen. Is dit nu januari of maart ?

Sluisdeurtjes loodsen mij over de snelvliedende Samber naar een kerkwegel. Stap nu langs riviertje La Thure tot bij het lokale waterkasteel. Een heuse ontdekking deze mooie omgeving. Het parkoers loopt weg van het dorpscentrum over wat op een oude trambaan lijkt. Ik stap hoog boven het kronkelende riviertje dat zich een slingerwegje zoekt tussen weilanden en populieren. Ronduit schitterend is dit ! Voorbij de laatste hoeve loop ik opnieuw een plateau op. Landbouwzone van weidse akkers. Markeringen zijn nauwelijks meer te vinden tenzij dan op losliggende stenen. Ik red mij met het kaartje in de routebeschrijving. Laat mij niet meer vangen aan blauwgerande splitsingen, hier van de GR125. Stap over de top van de helling en zet de afdaling in naar menselijke aanwezigheid in Hantes-Wihéries en Labuissière. 10% is het steilse stuk bergaf naar het laatste schattige dorp aan de Samber. Verlaat het parkoers bij het water en dokker over een kasseitje naar het station. Heb nog even de tijd om de lokale kruidenier te bezoeken en dan ... treintje komt zo ! Vanaf Charleroi-Sud tot Antwerpen-Centraal droom ik de slaap der gelukzaligen. Dit was echt leuk vandaag en volgende week komen plaatsjes als Thuin en de Abbaye d’Aulne aan bod. Ik kijk er al naar uit !      

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/040120...

Nieuwjaarke zoete …ja het is weeral zo ver. We wensen jullie allemaal een gezond wandeljaar met vele prachtige kilometer, elk naar zijn eigen mogelijkheden en inzichten. Want het was met wat in 2011. Minstens vijf ons bekende wandelaars, waaronder mama Jeanneke, moesten ervaren dat moeder aarde sterker was dan hun schouder. Anderen zoals Patje Padstapper sukkelden dan weer met stukken aan hun voeten. We denken ook terug aan zij die naar de eeuwigdurende wandeling vertrokken zoals Marie-Louise.

Ook wij deelden in de kleine ‘malheuren’ dit jaar maar zie, ik haalde toch 5.000 km en Linda loopt er al twee maanden terug bij als een jonge hinde, al vraagt het een ijzeren discipline van veel rusten en dagelijkse verzorging. Haar weerkeren ging trouwens in de wandelwereld niet ongemerkt voorbij. Telkens weer was de ontvangst hartelijk, ze voelde zich telkens weer een wandelprinses. L’amitié par la Marche, dank U vele vrienden om ons dat zo nadrukkelijk te hebben laten ervaren.

Nieuwjaarke zoete dus …nog voor 07:00 wordt ik met een fijn stemmetje tot leven gewekt … of ik al wakker ben ? Linda staat al klaar in volle wandelornaat. We rijden naar Roosendaal voor de klassieke Hollandse opener. Om 08:15 draaien we de ruime parking van Sportcentrum Vierhoeven op. Er staat een kleine witte Fiesta met Belgische nummerplaat – de Cois van Aartselaar is al op pad ! We lopen even tot het Thorhonk om een verbaasde Will Nieuwjaar te wensen en gaan op pad, de ‘pillamp’ op zak. Geen idee welk parkoers we bewandelen en het maakt niet uit, we lopen toch de drie lussen. Wit is rechtdoor, rood naar rechts en geel naar links, we hebben het meteen door. De dageraad komt algauw in de lucht. Grote groepen ganzen wensen ons hoog in de lucht snaterend een Vrolijk nieuw jaar toe. Ze trekken oost- en noordwaarts. Is de winter al voorbij nog voor ie begon ? Visdonkseweg deze volgen we richting Schijf en Essen. Een eerste paadje onverhard langs een snelvliedend beekje ligt er nattig maar toch goed begaanbaar bij. Een man op de fiets komt aangereden. Het is de parkoerscontroleur die vraagt of alles naar wens verloopt. We volgen blijkbaar de lus van de 10 kilometer, hebben dus goed gegokt. Hij kent ons en wenst ons een goede wandeling. Komen op meer open terrein nu met het onvermijdelijke pijpenstrootje, strookjes rustende heide ook. Terwijl we tussen bos en weide doorstappen zoeven de eerste snelwandelaars voorbij. Bij de Muizendreef aaien we even een stoere Brabander over de grote kop, zijn nieuwjaarsknuffel zeg maar. Verlaten de Visdonkse bossen en ruilen ze voor prachtige dreven van statige beuk, vanaf een boerderij. Zandpaden langs weide en akkers, een paar hoeves ook, loodsen ons terug naar het Thorhonk. Het is er behoorlijk druk, de joggers maken zich klaar voor hun eerste loop. Onder hen Patje Kloek die al vanaf Essen lopend is komen aanzetten.

Plots krijg ik het benauwd. Zoek al mijn vestzakken af en inspecteer mijn rugzak. Ben mijn auto- en huissleutels kwijt ! Denkelijk uit mijn zakken gevallen bij het uithalen van de zaklamp vanmorgen. Even navragen bij de inschrijftafel levert niets op. Linda loopt terug naar de auto, niets ! Ik heb plots geen honger meer, vervloek mezelf en mijn slordigheid. Niks aan te doen, kwijt is kwijt. Linda denkt er zo niet over. Terwijl ik samen met Martin aan de lus van 8,5 km begin, gaat zij als een pitbull terug op pad voor een zoektocht van 10 km. Het lijkt mij onredelijk. Wij wandelen langs de Vennescheerderdreef door het bos richting Krampenloop. Zowat het omgekeerde van voor een paar jaar. Moeten langs nieuwbouw en achterafjes richting Burg. Waldtpark. Gaan fietspaadjes op die tussen de wijken van Roosendaal slingeren. Horen iemand roepen en kijken om. Komt Linda daar aangestoomd, jas open, trui opengeritst, ik snap het niet. Gevonden ! Lacht ze triomfantelijk, nauwelijks een paar honderden meter van de start verwijderd, bij een paal waar ik een pijl belichtte. Chapeau voor haar volharding en eagles eye ! Ik sta er wat bedremmeld bij, voel mij zo onnozel en dom. Maar zij loopt vrolijk, haast triomfantelijk met ons mee, met een overwinnaargevoel natuurlijk. Terecht hoor !

In de startzaal even ‘de tafel’ informeren en dan genieten van een bakje koffie. Het joggersgild is al einde oefening en waagt zich aan straffer. Wij hebben nog een lusje van 5 km voor de boeg. Beginnen eraan met wat tarmac en fietspaden. Nemen de tijd om Danyell een smakkerd te geven. Ook zij is hier intussen vaste klant geworden. We mogen het bos in langs ondermeer de Hermelijndreef. Het nog jonge Gedenkbos is wat het zegt. Bij elk nog jonge boompje staat een plaatje met tekst ter herinnering aan. Bijzonder en het lijkt het mij een betekenisvol initiatief. Afronden doen we langs volkstuintjes en het rugbyterrein, hoog tijd voor nat en straf. Bij het afmelden krijgen we een consumptiebon cadeau van Thor, mag je van bestellen wat je maar wil tot Leffe toe. Klasse hebben die Roosendalers en dat weten wij al jaren. We nemen afscheid van Martin, die in de stad woont en rijden met een voldaan gevoel over een redelijk drukke autoweg terug naar huis. Lekker eten, een rustige avond met een glaasje wijn erbij. Zo hebben we het graag. 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/010120...

‘Tis tied ta tud tis’ – zelden een zo toepasselijke naam gelezen voor een wandeltocht. Het weerbericht stuurt ons westwaarts. We reizen met bus en trein vandaag. Lijken vanaf Antwerpen-Centraal wel alleen op pad in de vroege ochtend. Vanaf Gent Sint Pieters moeten we onze mening echter herzien. Een ganse horde neemt met ons de trein richting De Panne. Wij delen een coupé met de vrolijk babbelende Gwy die ons weer inwijdt in de laatste nieuwtjes uit wandelland. Een stoet van 30 à 40 wandelaars loopt in Kortemark van het station over de Markt tot zaal De Kouter. Gelukkig is deze ruim bemeten. Vrijwel elke tafel is er bezet, van een succes gesproken !

We verlaten de klassiekers en meezingers van een top 1000, die uit de luidsprekers schallen, we zijn hier om te wandelen. Rustige straten en achterafjes loodsen ons richting Koutermolen. Er valt een klein beetje hemelvocht, al met al niet de moeite om over te spreken. We stappen stilaan door meer open terrein, vooral weilanden, al eens een pluk sparrenbos. De bewoning is echter nooit veraf tot de eerste rustpost na 5,8 km in het Edewallehof. Net er voor blijkt een straat de grens te zijn tussen twee gemeenten, links Handzame, rechts Ichtegem. We hebben tijd zat, laten ons de koffie smaken.

Hebben een extra lusje voor de boeg dat ons eerst langs een bosje loodst en vervolgens over een wegeltje midden de geurende preivelden. Zijn in Zarren (Werken). Landelijke asfaltbaantjes sturen ons langs boerderijen, een slordig geoogste wortelenakker ook. En molshoop blijkt Ruidenberg te noemen. Stilaan wenkt het Edewallehof weer. Het is er nu al wat stiller, ook al na de noen. Net als wij terug vertrekken komt Mark aangestapt met zijn vriendin. Drie maanden na het inplanten van een heupprothese waagt hij zich al opnieuw aan 17 km. Knap toch ! Prei en geoogste knolselder krijgen we te zien in de Lauwstraat. Bij de eerste huizen van Handzame centrum, stuurt de parkoersmeester ons nog eens weg voor een extra lusje door de velden. We moeten aan onze kilometertjes geraken.

Weer een ruime rustpost overigens. Kom er moeder en dochter Persoone tegen met de kleinkinderen. Hortensia met de pols in de plaaster, pootje gelapt door een stoel ! Van Freddy geen spoor. Een laatste slok, nog een zevental kilometer voor de boeg. Het parkoers loodst ons over een beek en de spoorbaan een zachte glooiing op. We lopen vervolgens over de kam, genietend van het geboden vergezicht. Buurtweg Speyeweg loodst ons door de weilanden terug naar ‘den ijzeren weg’. Parallel ermee wandelen we tot voorbij het station van Kortemark. Er wacht ons een prachtige afsluiter met en toertje rond de vijvers in aanleg van het bufferbekken van de Spanjaardbeek. Langs de Markt en het kerkhof stappen we naar de finish. Geen Duvel maar wel Hapkin hier, om vier uur wandelen we terug naar het station. In Gent Sint Pieters lopen we vertraging op vanwege een politionele interventie op de trein. Iemand die te diep in het glas gekeken had, horen we vertellen. Hierdoor weg bus ‘oep ’t Zuid’ maar gelukkig nog een paar alternatieven van op de AntwerpseLeien.

Lindake zorgt voor een lekker reveillon maaltijd en we gaan niet te laat naar bed. Hebben morgen wandelplannen !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/311220...

Ben vroeg op pad vandaag, met de eerste trein van 05:30 richting Antwerpen-Centraal. Moet daar een klein uurtje wachten op de eerste bus naar de Moretuslei in Stabroek/Putte. Verdoe mijn tijd met Lungootjes slurpen, mijn favoriete koffie bij Panos. Dut in op bus 650 en schrik wakker net bij het bereiken van de terminus. Tien minuutjes en mijn ‘ollandse’ bus naar Hoogerheide is er. Toch handig zo’n OV-chipkaart, een biepje bij het opstappen en eentje bij het afstappen, meer hoeft er niet meer. Ongeduldige wandelaars staan op de stoep voor café Boulevard, de nieuwe startplaats van onze Hollandse Stroboeren. Het lijkt WS78 wel. Even file bij het inschrijven, is sluit achteraan de meute aan. Het voordeel van zo’n groep is dat je nog wat kan slaapwandelen en geen pijlen hoeft te speuren in de donkere straten. Nadeel is dat er altijd wel enkele kwetterende mussen tussen lopen. Deze ochtend een drietal dametjes die denken dat hun verhaal vanaf Hoogerheide tot achter Bergen-Op-Zoom verstaanbaar dient te zijn. Ik maak strategisch een paar foto’s van de zonsopgang boven een vijver en ben ze zodoende kwijt. Rust, daar hou ik van.

De veertigers krijgen een extra lusje aangeboden langs een natuurlijk plekje en wat straatjes. Bij hotel/restaurant Tasty Wok steek ik de drukke steenweg die van Markiezaat komt, over en sluit weer bij de ganse groep aan die door de straten van Woensdrecht stapt. Er zit intussen al heel wat rek op het veld, het tempo ligt ook aan de hoge kant, typisch voor Hollandse tochten. We duiken de Noordpolder van Ossendrecht in, onderaf de heuvel waar een grote schoorsteen bovenuit piept. Een dame met fototoestel in aanslag blijkt Renée Vroom te zijn. Weer iemand die ik link voor Beneluxwandelen waar ik een gezicht kan op plakken, meteen. Mag nog even genieten van het uitzicht op moderne windmolens en de Antwerpse haven, de stoomketels van Doel prominent aanwezig. Moet dan de heuvel op en zet koers naar de eerste rustpost in de Heistraat met zo’n 6,7 km op de teller. Het is zo aangenaam buiten dat menig wandelaar er een terrasje doet.

Na de koffie stap ik meteen het bos in waar de veertigers alleen weg moeten. Ben meteen ook moederziel alleen op de zandpaden tussen spar en berk. Er staat redelijk wat wind, de zon komt tussen het immer groen piepen, dit wandelt lekker ! Een open plek is versierd met gele pijpenstrootje, wat verder de voor de streek klassieke ondergroei van rododendrons. Mag rond een prachtig ven wandelen om tenslotte de stille straten van Ossendrecht te bereiken. Ben net op tijd bij rustpost De Drieschaar om de Wilskes en Willy & Mary te begroeten. 12 km heb ik er intussen  in de kuiten, op jaarbasis net 5.000 km, een mijlpaal. Niet dat het zo belangrijk is, maar het geeft een voldaan gevoel. Ondanks blessureleed heb ik een rijk gevuld wandeljaar achter de rug. Aan de controletafel mag ik mijn beste dialect boven halen. Een Belgisch-Limburgse inwijkelinge maakt er de dienst uit, we grappen er elk jaar weer om.

Langs de lokale voetbalterreinen en een fraai dreefje in open veld trek ik terug richting bos. Vanuit het noordwesten komt een hemelse dreiging aanzetten. Will Pardon stoomt voorbij, als zijn schaduw achternagezeten door Rendier. Hebben die een rotvaart zeg ! De eerste druppels vallen tussen de bomen door, dit komt niet goed ! Ik wandel, intussen vrijwel weer alleen, door het zanderige en licht golvende bos. Stap voorbij een hoeve en vervolgens het wigwamkamp van Circus Ballon, een centrum voor jeugdige astmapatiënten. Loop via de Bergstraat het kletsnatte Calfven binnen en zet terug koers naar de Noordpolder. Moet een hele tijd onderaf de heuvel, met zicht op Woensdrecht tot de klim van de Zandstraat. Bij rustpost Heistraat staat er 19 km op mijn teller. Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken. Geen terrasje meer deze keer maar allemaal dicht bij elkaar in de kleine ruimte, als verzopen eenden.

Mag terug het bos in en wandel door een lange dreef met ondergroei van rododendrons door een gebied dat mij bekend staat als OLV Ter Duinen. Het terrein is net niet té nat, je kan telkens weer rond de plassen lopen. Verlaat het bos voor een fietspad langs en voorbij de rotonde van Jagersrust. Stap richting Huijbergen. Bij het Beheerscentrum van de Brabantse Wal, wordt het parkoers opnieuw puur natuur. Prachtig toch, de moerassen, de vennetjes met verdroogde lisdodde, het gelige van hoge grassen en de naaldbomen in de meest grillige vormen. Ik ben in Kleine Meer. Stilaan wordt het terrein dichter begroeit en eisen de rodo’s steeds nadrukkelijker hun plaats op. Bij samenkomst met een extra lus kom ik Leo (parkoersmeester van Weelde) tegen. We keuvelen ons samen een weg tot de tentrust. Hij loopt meteen door, ik ga voor nog een bakje troost.

De rustpost is verplaatst, blijkt dat de man van de Zuidhoeve recent overleden is. Uit respect dus geen wandelaars op zijn binnenkoer vandaag, terecht. Een prachtige beukendreef stuurt ons wel langs de boerderij en verder. Het regent nog altijd flink door, toch wel gekken die wandelaars ! Ik kom in meer open terrein. Ontwaar al sinds de dreef iemand in rode ‘fleece’ achter mij. Is ie het of niet, ik twijfel. Zijn tempo lijkt iets hoger te liggen dan het mijne, zal het dus rap weten. En ja hoor, het is Martin en dus werken wij de laatste paar uur samen af. We stappen Bels binnen en maken een grote boog door de bossen rondom Manège Wolfshoek. Smalle paadjes sturen ons over grillige duintjes. Plots verlies ik mijn evenwicht en ga er bij zitten. Martin helpt mij verschrikt recht. De rechtervoet wringt enkele passen tegen, maar het is meer schrik dan erg, ik loop snel weer in het tempo. Intussen klaart de lucht uit en stopt het met regenen, komt dus goed.

In de intussen bijna verlaten tent drinken we onze laatste koffie en gaan dan het fietspad op richting domein Kortenhoeff. Dit is een prachtig open, bijwijlen moerassig terrein met vennetjes en hoge grassen. We denken de route uit het hoofd te kennen en lopen natuurlijk fout. Herstellen snel, pikken opnieuw de geelzwarte kleinoden op en zetten verder koers richting Hoogerheidse kant van het domein. Stukje drukke baan lopen nu tot voorbij bedrijvencentrum De Kooi. Nog een strookje natuur en dan de stille wijkjes van de toch wel ruime gemeente opzoeken. Het wordt al stilaan duister als we de finish bereiken. Na het afmelden serveert onze Limburgse met een kwinkslag een lekkere kop snert. Ter afscheid nog gauw een Leffe ‘soldaat’ maken. Houdoe Martin, busje komt zo ! Op de bussen en trein is het nagenieten, het was weer eens picco bello wandelen vandaag.  

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/291220...

Mijn woensdag begint slecht. In de Hemiksemse Statiestraat staat de MUG van ’t UZA met blauwe zwaailichten en draaiende motoren, dat is vast slecht nieuws. Met loeiende sirenes zullen ze wegrijden. Er is nog hoop, denk  ik dan. In het Brusselse Noordstation heb ik geluk. Een trein naar Bergen heeft vertraging waardoor ik één overstap kan besparen en een halfuurtje vroeger dan voorzien in Jurbise ben. Het is er winderig, fris en duister als ik langs een sluipweg het stationnetje verlaat. Had deze weg niet gevonden tijdens de route naar, zo’n maand geleden. Het scheelt al meteen een nutteloze kilometer. Kauwen verlaten in dichten getale onnatuurlijk stil hun slaapplaatsen, het oogt toch wel winters. Bij een betonnen kapelletje grondgebied Erbaut trek ik de weidse akkers in. Brrr, wat loop ik hier eigenlijk te doen! Erbisoeul slaapt nog als ik er door trek, nauwelijks een hond blaft mij aantegen. Wandel door weilanden bevolkt met wat schichtige paarden richting station. Onthou van eerdere GR splitsingen op Waals grondgebied en loop meteen de goede richting uit zijnde Mons en niet Tournai (GR 123). Mag nu het Bois de Ghlin in. Lekker golvend met een afwisseling van loof en spar. De paden liggen er nat bij maar plassen zijn contourneerbaar, ik heb het naar mijn zin. Stilaan herken ik het terrein, dit is Sans Soucis gebied. Loopt langs de witte kapel van Notre Dame de Moulineau voorbij het cafeetje waar zij vroeg op het jaar rustpost houden.

Loop nu een tarmacje af tussen bos en weidse velden, stilaan richting bewoonde wereld. GR stuurt mij langs en door Le Bois Brulé, randje spoorbaan. Beuk voert er de boventoon, de bodem is bedekt met zijn bruine blad. Een achterafje stuurt mij hoog langs den ijzeren weg. Een voetgangersbrug waarvan het ijzer nauwelijks de tand des tijds doorstaat, loodst mij over de snelweg. In de verte wenken mijnterrils. Een metalen spoorwegbrug loodst mij over een vaart. Zet nu koers naar ‘Le Grand Large’ een zwaaikom tussen twee kanalen. Voorbij het gelijknamige zwembad vervolg ik mijn weg langs een rangeerstation. La ville de Mons wenkt. Stevig golvende kasseistraatjes loodsen mij langs oudere gevels van scholen en woonhuizen richting Sainte Waudru. Langs zijn Rampe stap ik naar het Belfort in de steigers. De innerlijke mens roept om versterking, ik duik een voetgangersstraatje naar beneden richting Grote Markt. Heb al zowat 15 km in de benen zonder ook maar één minuutje pauze. Beslis mezelf een laat Kerstdiner te gunnen. Bij het Mexikaanse Chichis kan ik goedkoop ‘bout de côtes à volonté’ eten. En of dat smaakt !!

Toch overeet ik mij niet, heb nog zo’n 13 km voor de boeg. Mag nog een leuk ommetje maken langs Le Jardin du Mayeur en duik dan, bij lichte miezel, de straten van Mons in. Tricky hoor, het markeringen zoeken in de smalle straatjes en langs de onvermijdelijke werken. Ben blijkbaar in top conditie vandaag want loop geen enkele keer fout tot Le Waux-Hall, een gebouw met park dat blijkbaar teruggaat tot een Hollandse periode enkele eeuwen geleden. Verlaat de stad van Rode Strik langs de Rue Vilain. Ben toch al geruime tijd aan het worstelen met de markeringen. Oudere exemplaren zijn grijs overschilderd, nieuwere bevinden zich dikwijls meerdere elektriciteitspalen verder. Prima werkwijze om de wandelaar bij de les te houden ! De straat wordt veldweg en voert mij richting Hyon. Chemin du Bois de Mons, ik mis hem bijna. Het wordt een stevige klim over een smal paadje tot hoog in het bos. Moet effe op adem komen zodra de weg vlak wordt, de ribbekes vragen om aandacht. Stilaan mag ik genieten van prachtige doorkijkjes over landelijk gebied, stevig golvende akkers en weilanden met her en der een boerderij. Dit is verdorie een erg leuke etappe ! Jagers doen hun ding … is mijn ding niet. Gelukkig lopen we van elkaar weg. Een kasseitje loodst mij door de vallei van de Trouille, nog nooit van gehoord. Een rustig tarmacje stuurt mij naar de kerk van Spiennes. Markeringen van wandelclub HT076 en Adeps vervuilen de route. Onaanvaardbaar vind ik dit ! Moet even opletten als ik bij riviertje Trouille even gelijk loop met GR412. Kies juist voor links en een kasseitje dat mij onder een bakstenen spoorbrug uit 1919 loodst. Moet de weidse akkers in nu, in de lagere delen over erg glibberige paden. Mijn routebeschrijving is nu van goudwaarde want markeringen kunnen niet aangebracht worden. Ik loop meteen juist naar het kasteel van Beugnies en verder richting Harmignies.  Passeer hierbij een laatste keer La Trouille en rep mij naar een steenweg waar …een vroegere bus van TEC pal voor mijn neus voorbij rijdt! Loop vanaf Petit Harveng terug naar de kerk van Harmignies, enkele honderden meters slechts. Een halfuurtje later heb ik weer een bus naar het station van Mons.

Rustige ritjes brengen mij over Brussel-Centraal en Antwerpen-Berchem naar Hemiksem. Heb vandaag genoten van een prachtig parkoers met weidse akkers, prachtige bossen en natuurlijk het centrum van Mons, waarbij de Grote Markt helaas bezoedeld was door de Kerstmarkt. Morgen de klassieker van De Arend Hoogerheide.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/281220...

Druilerig weertje boven Hemiksem als we vanmorgen vertrekken richting Dommelen. Het blijft zo de ganse weg al lijkt de nattigheid ons in hoeveelheid af te nemen naarmate we vorderen. In de startcafé Dommelstroom al meteen streekgenoten met Jos (Schorrestapper) en zijn gevolg, net als gisteren trouwens. Peter H. is aangekondigd rond 09:45, mijn konijntje heeft niet het geduld op hem te wachten, wil meteen uit de startblokken. We weten hem snel genoeg om de achterstand van een kwartiertje vlot dicht te lopen. Een eerste wijkje wordt gevolgd door een strookje natuur rond riviertje Keersop. Vervolgens echter niks dan nattige straten en hun nog slapende bewoners. Althans, het is overal erg stil, zelfs nauwelijks een ‘koning auto’ in beweging. Waar dan finaal toch een strook groen wordt aangeboden staan we met z’n allen voor een raadsel. Na pijl nummer 39 niks meer. We waaieren uit naar alle kanten, vinden pijl 94, wat niet de bedoeling kan zijn. De Belg gaat Nederen Rob, leest de routebeschrijving aandachtig door. Conclusie is simpel, pijlen weg en nummer 39 hangt niet op de juiste plaats. In verspreide slagorde kiezen we met z’n allen voor rechts langs groene sloten. Eureka ! We vinden pijl nummer 45 en kunnen weer met gerust gemoed de laatste wijkjes tot rustpost “Kerkzaal” doorlopen.

Gemor in het gild, parkoers is niet veel soeps en dan die problemen, denkelijk te wijten aan vandalisme, of waren het onverdraagzame “groene jongens” ? Peter heeft ons intussen inderdaad ingehaald. Vroege vogels Gonny en Jos stellen ons gerust, de lus van hieraf is prachtig, foto’s dienen als bewijsmateriaal. Als trio vervolgen we na de koffie dus onze weg. Onderaf een drukke weg gaat het naar domein Valkenhorst. Lekker ploeteren over verzopen graspaden tussen bosjes en weilanden. Op een meer met ruime verdorde rietkraag een zilverreiger, statig en ver weg van het gewoel. Langere afstanden gaan hun eigen weg, dieper het bos in en langs een gracht lopend. We stappen dwars door een sparrenbos en komen bij een open ruimte. Verdort pijpenstrootje oogt rossig door de nattigheid, we contourneren een pracht van een ven en zijn in onze nopjes. Dit is schitterend ! Straatjes van Valkenswaard lopen we taterend door, zijn zo weer bij “Kerkzaal” nu wel met 10 extra kilometers in de knoken.

Overvol nog steeds de rustpost, ruim 600 wandelaars op stap zeggen de helpers fier. Komt Martin aanzetten in het gezelschap van zijn zoon, een bonk van een kerel. Zij hebben niet veel tijd om de beentjes te strekken houden het bij 15 km vandaag. Het trio trekt zich terug op gang voor de tweede lus van 10 km. Wandelen eerst langs een bedrijvenzone en duiken vervolgens het Leenderbos binnen. Blijven een hele tijd langs de bosrand lopen langs een gekanaliseerde waterloop, prachtig. Het pad loodst ons vervolgens over een vistrap van de Tongelreep dieper de bossen in. Weer krijgen we prachtige vennen cadeau en een veelheid aan ros pijpenstrootje. Gewoonweg schitterend, deze parkoersstrook. Sparrenbos nu, laantjes en paadjes lopen in het immer groene, we hebben het echt wel naar onze zin. Lopen hier moederziel alleen ook, zelfs Peter geniet van de immense stilte. Voorbij enkele visvijvers lopen we de natuur uit. Moeten ‘immer gerade aus’ langs bedrijvencomplex MCB ‘metaal compagnie Brabant’, de laatste pauze wenkt.

De kop ‘snert’ in de hand praat Peter bij met de voorzitter. We hebben nog een uurtje te gaan. Lopen door wijk Zeelberg de bewoonde wereld uit. Een pad tussen waterplas en bedrijven door loodst ons naar een bosje. Bij de volgende rotonde hebben we het bijna gehad. Nog even een strookje weilanden en dan gewoon een paar steenwegjes aflopen tot voorbij de watermolen in de Bergstraat. Peter heeft maar even tijd voor een drankje, busje komt zo. Wij houden het bij één Leffe van ’t vat en vatten ook de terugweg aan. Toch wel een leuke tocht deze nieuwe versie van Voetje voor Voetje’s Kerst.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/261220...

Een kwartiertje rijden slechts vandaag, tot de Kollebloem in Puurs, van de Rupelstreek naar Klein-Brabant. Danyell uit het ‘verre’ Rotterdam blijkt er ons al voorgegaan te zijn. Haar prachtige visitekaartjes liggen verspreid over de tafeltjes in de startzaal. De aangeboden 25 km vallen uiteen in een klein lusje van nog geen 6km en het grotere werk over 21 km. Als wij het kerkwegeltje richting dorpscentrum inslaan komt Patje Kloeck aangestapt. Die heeft er al een jogging van ruim 8 km vanaf Boom opzitten. Effe de kalkoen weg trainen zeker ? De korte etappe stuurt ons richting station en vervolgens door een stukje natuur met kasseien onder de voetjes en ‘pellende’ platanen om naar te kijken. Bij de expresweg lopen we langs een preiveld, er zijn geen bloemkolen in de winter ! Langs de nieuwbouw van Keulendam gaat het naar de watertoren, we zijn zo weer binnen. Tot onze verrassing is voorzitter Wilfried al present, of ie ook al wakker is laten we in het midden.

Na de koffie wandelen we opnieuw door de kerkwegel en deze keer voorbij de imposante kerk, waar gelovigen zich reppen naar hun Kerstmis. Volgen nu de in onbruik geraakte spoorbaan naar Dendermonde, dwarsen de snelstromende Vliet en zetten koers richting Sint-Pietersburcht. Slaan de stand met warme drank over en lopen verder de spoorbaan af. Onverhard loodst ons vervolgens langs natte akkers tot we Oppuurs bereiken. Het is berendruk in het zaaltje, moeten zoeken naar een plaatsje om even te pauzeren. Onder de bekenden Jos (Schorrestapper) en zijn team en natuurlijk ook Danyell, met wie we al afspreken voor die prachtige tocht in Rhoon in Januari.

We beginnen weifelend aan de lus die ons langs een wilgen achterafje loodst. Nijvendries en Nijven noemen de tarmacjes die ons richting Sint-Amands sturen. Bij De Waggel keren we dit dorp de rug toe en trekken de weidse akkers in, achter Brusselse Jean & Liliane aan en met Jef (van Lieve) op de hielen. Gezellig keuvelend met deze laatste lopen we door ’t Hoogste richting Linkebeekhoeve. Bemerken pijlen van een andere signatuur, de Kwikskes tocht van morgen is al uitgezet. In de rustpost voegt Jef zich terug bij zijn familie, wij krijgen Herman Stroboer als gezelschap en even later zelfs Martin, die een lusje achterstand heeft.

De laatste etappe voert ons langs preivelden naar Achterheide. Er wacht ons meer beton dan we van deze tocht gewend zijn. Waren echter gewaarschuwd dat wateroverlast noopte tot parkoers aanpassingen. Wandelen naar Liezele, door een paar dreven midden de weilanden en een laatste veldstrook tot de finish. Het is nog vroeg en we zijn snel thuis, Linda heeft zin in een extraatje na de Duvel degustatie.  We lopen dus het parkoers van de 4 km, zijnde een verkorting van de 6 km, dan ook nog maar. Hebben nu echt wel elke bepijlde meter afgelegd. Napraten doen we met Martin die intussen ook binnen is. Tuffen op het gemakje naar huis voor ons Kerstmenu ‘kaninschenkeulen à la façon Minne’. Heerlijk !!!

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/251220...

Eén wandeltocht slechts vandaag in de Lage Landen en dus allen daarheen. We zullen het geweten hebben. De weg naar Opglabbeek die ken ik met de ogen dicht. Parkeren kunnen we in de buurt van het plein bij de prachtige dorpskerk. Het is behoorlijk druk in de startzaal. Onze eerste bekende is de onfortuinlijke Hennie die letterlijk ‘te voet’ staat. We hebben met haar te doen en wensen haar langs deze weg nog eens spoedige beterschap.

Trekken ons op gang voor een tochtje van 18 km, waar wij maar wat graag 26 km van maken middels een lusje twee keer te lopen. Moeten meteen een fikse, koude regenbui verwerken. Voorbij de kerk volgen uiteraard een paar kerkwegels en daarna een gemengd landschap van geoogst maïs, weiland en bosjes. Lekker vettige paadjes ook. Als berk en spar meester worden neemt de zon het zwerk over, heerlijk wandelen dus. Een fietspad loodst ons voorbij voetbalterrein FC Boskop en verder langs een bedrijvenzone. Aan de overkant van een drukke steenweg nog een bosstrook, spar met een ondergroei van paddo’s en lage varens. De eerste pauze in het Clubhuis Derbyclub wenkt na 6,5 aangename km. Lachende Gonny staat plots pal voor mijn neus. Zij en Jos hebben natuurlijk een lus voorsprong op ons.

We beginnen aan de lus van 8 km met een fietspad, een stukje steenweg en vervolgens een grintlaantje. Spar en varens voeren de boventoon, weekendhuisjes getekend door de tand des tijds vervolledigen het beeld. Een aanplant van jonge berk vertoont een paarse gloed in het felle zonlicht. De parkoersmeester neemt ons op sleeptouw door puur natuur tussen Opglabbeek en Zwartberg. Dan weer een strookje fietspad, vooral heerlijk flaneren over onverharde lanen met bruin, gevallen blad als schilder. Linda is weer in topvorm, ik doe mijn best om in haar kielzog te blijven, het kost moeite. Voorbij een paar grote magazijngebouwen wenkt de rustpost. Het is er ‘de zoeten inval’ met ondermeer clubmaatjes Peter & Wilfried. Vele bekenden uit alle windstreken eigenlijk, tot onze verrassing ook Everbeekse Annie & Chris. Bij het verlaten van de zaal The Bonyns Family, uitgebreid rapporterend over Plombières-Houffalize. De sfeer zit er goed in.

We lopen het lusje van 8 km een tweede keer. Merkwaardig trouwens hoeveel wandelaars wij horen zeggen dat zij dit ook doen. Het blijkt ook want we komen onderweg nog heel wat ‘lotgenoten’ tegen. Terug in de Derbyclub sluiten we aan bij Peter en vallen onze naamgenoten uit Halen binnen. We gaan nog niet naar huis ! Met Peter maken we de kilometers vol, een mix van bos en straten over zo’n 3,5 km. Ons Duvelke daar gaan we nu eens extra van genieten sie ! Annie & Chris, Mia & Jac, zij zijn al naar huis. Met Peter, Yvan Le Terrible en Halense Linda & Patrick laten we ons de Kerstdrink van de wandelaar gezellig smaken. We zijn net niet de laatste om afscheid te nemen van de Boskabouters. Rijden met een smile van oor tot oor terug naar Hemiksem. Dit was nog eens zo’n goede ouderwetse Limburgse wandeltocht. Met dank aan de Boskabouters en de vele wandelvrienden. Morgen volgt Puurs.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/241220...

In het land van Rode Strik is de Kerstvakantie al begonnen. Het openbare leven en meer bepaald het openbaar vervoer draait er op een erg laag pitje. Geen wandeltocht in de buurt van Mons dus, ik zoek een parkoers dat niet te ver uit de buurt van het Land van Bart loopt. Kies daarom een nieuw GR avontuur aan te snijden met name de 579 die mij van Brussel naar Luik zal voeren de komende weken en maanden. Vermits ik reis op de as Antwerpen – Brussel – Charleroi deel ik in het ‘trein uitzonderlijk afgeschaft’ leed. Boemel dan maar de hele weg tot Brussel Centraal, ruim anderhalf uur lang. Daar gekomen een opvallende vaststelling. De meeste treinen uit Vlaanderen rijden, de meesten uit Wallonië niet. Hoe zou dat toch komen?

Ik stap in de druilerige morgen richting Ste-Gudule, op zoek naar mijn eerste wandelboom. Merkwaardig, in de grasperken voor de Brusselse kathedraal staan de gele paasbloemen in volle bloei. Zou de lente dan toch voortaan op 21 december beginnen ? Weet uit een vorige doorsteek dat in ‘le tout Bruxelles’ de roodwitte merktekens laag bij de grond staan, bij voorkeur op de gemeentelijke vuilnisbakken. Zolang deze niet beschadigd zijn geen probleem, indien wel is het uit de doppen kijken en een beschutting zoeken om alsnog mijn Franstalige routebeschrijving te raadplegen. Stap voorbij het Centraal station (eh, heen en weertje dus) richting Kunstberg. Iemand heeft het zich gemakkelijk gemaakt en zijn tentje neergepoot onder een afdak van de Koninklijke Bibliotheek. Bovenaan de helling mag ik het park in dat zich wurmt tussen de ‘democratisch verkozen’ maffia van de Wetstraat en het optrekje van onze Koninklijke maffioso. Her en der staan Friese Ruiters langs de kant van de weg, een overblijfsel van de recente onlusten ter ere van Dhr. Kabila ? Ik steek de kleine Brusselse ring over en duik de Luxemburgstraat in. Verslik mij in de rechtse bij de Meeûs Square. Wandel vervolgens Matongé binnen, op dit ochtendlijke uur loopt er een mix van kantoormensen ‘strak in pak’ en de gekleurde medemens door de kleurrijke straatjes. Als je even de kapotte ruiten negeert heeft deze wijk met zijn vele winkeltjes iets vrolijk Afrikaans.

Vanaf het gemeentehuis van Elsene duik ik de gelijknamige steenweg af richting Place Flagey. Op het plein ‘le Cirque Bouglione’, puur jeugdsentiment net als het lelijke gele gebouw van de vroegere BRT/RTB. Ik wandel verder langs de langgerekte vijvers tot bij de Abbaye du Bois de la Cambre, dat het Nationaal Geografisch Instituut herbergt. Op het dak zowaar een reiger ! Hij wordt er verjaagd door twee ganzen en posteert zich dan maar op een metershoge conifeer. Bizar gezicht. Ik wandel door het abdijpark richting Louizalaan en de IT-toren. Laveer tussen het drukke stadsverkeer richting Terkamerenbos. Oef, eindelijk rust, al vond ik de eerste 5 à 6 km van deze etappe best wel leuk. Stap nu op mijn dooie eentje over de natte, brede wandelpaden van het bospark. Een boswachter op inspectieronde rijdt mij voorbij in zijn grote witte jeep. Verlaat het bos om de Roosevelt boulevard te kruisen. Kom uit bij Place Marie José en stap richting kapel van Boondael. Bereik zo stilaan mijn geboorte gemeente. Ecole St-Adrien, Rue de  l’Elan, het klinkt als muziek in mijn oren. Moet een ommetje maken langs de Bosvoordse Dries vanwege werken aan een spoorwegbrug. Geeft niet, ik weet exact waar ik ben en naartoe moet. Door straten met huizen uit de jaren ’50 en ’60 wandelend, bereik ik Place Keym, het hart van Watermaal. Het Shopping Center ziet er nog steeds eender uit als toen ik hier veertig jaar en meer geleden voor mijn moeder boodschappen kwam doen, een caddie achter mij aanslepend.

Hoog tijd voor een eerste pauze, ben zo’n 10 kilometer ver. Ik kies voor stamineetje ‘Le Roi Albert’. Is nog steeds zoals mijn moeder het achterliet, zegt de jonge waardin met een stem vol trots. Heerlijk toch die houten bankjes en prachtige oude houten toog. De koffie smaakt en ik trek verder. Wandel voorbij de St-Clemenskerk waarvan de toren ruim 10 eeuwen oud moet zijn. Onderaf ligt het Reigersbospark, terrein tussen de ‘buildings van Etrimmo’ en ‘de Floréal’ dat ik altijd gekend heb als een wildernis. Nu is het waterloopje netjes gekanaliseerd, de paadjes mooi onderhouden. De vooruitgang, net wat U zegt. De Floréal, sociale woonwijk avant la lettre, met zijn betonnen huisjes en luiken in geel en zwart. Puur jeugdsentiment terwijl ik de straatjes en vele achterafjes doorkruis. Mijn verstedelijkte versie van Sonnevelds dorp, ik word er weemoedig van. Bij het Herrmann-Debroux viaduct sta ik terug in de verkeersgekke realiteit anno 2011. Loop even fout terwijl ik telefonisch een Nederlandse collega ‘uit de puree’ help. Moet naar het parkje van Bergoje, achterom de gigantische kantoorgebouwen (remember, Linda T. !). Verlaat de grootstad en zijn razernij.

Wandel richting Rood Klooster en zijn vijvers. Nauwelijks andere ‘homo sapiens’ te bespeuren al regent het intussen al een hele poos niet meer. Wel heel wat waterkiekens en een peinzende reiger die roerloos voor zich uit staart. Laat nu echt wel de bewoonde wereld achter mij en stap Zoniën binnen, kuierend langs de Vijversweg, door de vallei. Het parkoers blijft redelijk vlak terwijl ik het tarmacje van de Kleinflossedelleweg volg, langs immer groene grasvalleitjes. Een paar andere GR routes lopen al een tijdje parallel met mijn keuze van de dag. Bij het klimmetje van de Woudmeesterdreef lopen ze van mij weg. Ik zet koers naar de Koninklijke Wandeling en zijn majestueuze sparren e.a.. Dwars zijn ruime wandelboulevard en loop verder over paden die ik ken van Wilfried’s tochten. De innerlijke mens roept om versterking. Ik posteer mij op een nat houten bankje met boterham en flesje cola. Een paar joggers gunnen mij nauwelijks een blik, zijn het onderling aan het uitleggen in ‘die Deutsche sprache’. Het wordt kil en vochtig in het bos, duister ook vanwege  opkomende nevels. Een wandelboom vermeld mijn route niet. Ik weet echter dat ik de 512 richting Huldenberg dien te volgen. Zodoende mag ik stilaan het woud verlaten en zetten stille wegen mij af onder de watertorens van Duisburg. Laat mijn oorspronkelijk plan door te stoten tot Pécrot varen, Huldenberg wordt mijn eindpunt vandaag. Dokker over bonkige kassei voorbij een kapelletje de weidse akkers in, het is al vrij duister op het plateau. Toch kom ik nog een paar wandelaars tegen. Snap intussen niet waarom er nog grote bergen bieten in de akkers liggen, eind december dus. Zijn er geen afnemers meer voor ? Het is al echt donker als ik vanaf een camping de helling afdokker tot centrum Huldenberg. Onder zijn kerktoren rijdt de bus naar het Brusselse Schumann net weg. Ik reis dan maar naar Leuven. Daar rijden alle treinen nog behalve … dezen naar Wallonië !

In de trein droom ik de etappe van vandaag na, het was een pareltje, één van de mooiste en meest gevarieerde uit mijn GR ervaring. Een absolute aanrader mannekes.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/211220...

De weersvoorspelling is ook voor vandaag niet schitterend. Wij houden het dus bij onze onmiddellijke omgeving en lekker uitslapen. Ik neem dit wel erg letterlijk. Sta op rond 06:00 voor een menselijke behoefte. Ben verbaasd Linda al in de keuken aan te treffen. Loos mijn ballast en kruip terug onder de wol. Het is al dag als ik terug wakker wordt, 09:00 hoog tijd om op te staan. Linda vraagt mij verbaasd waarom ik om 08:00 terug in bed kroop. Was daarnet met mijn slaapkop dus twee uur ‘abuus’ en Minneke die zei maar niks, niet begrijpend !

Het is tien minuutjes rijden tot centrum Kontich, het klimaat is zuur, winderig ook. Wij vluchten de startzaal in en komen er Jefke tegen die er al 8 km heeft opzitten, vertrokken van in Berchem. Twee korte buitjes gehad onderweg zegt ie en hij gaat er vandoor. Het parkoers heeft te lijden van het noodweer. Jean-Marie is genoodzaakt zo’n 4 km natuur uit de eerste etappe te snijden. Jammer natuurlijk, maar als hij dat al beslist moet het echt wel erg zijn. De maximale afstand wordt zodoende 24 km en daar gaan we voor. Krijgen eerst een lusje van 4,4 km onder de sloffen geschoven. Kontich oud en nieuw zal Jean-Marie het noemen en dat klopt ook wel. Wandelen door het oude dorpscentrum vanaf de monumentale kerk. Een fietspad loodst ons vervolgens tussen de bebouwde rand en de weilanden door. Een eerste wijk van recente signatuur stuurt ons naar sportvelden en vervolgens stappen we rond het kerkhof. Splinternieuw en luxueus is het laatste wijkje dat we doorkruisen vergezelt van een fikse portie hagelbolletjes.

Na de koffie stappen we door een parkje richting steenweg naar Edegem en Mortsel. Moeten deze, veilig over een achterliggend fietspad, een heel eind volgen tot de wijk Buizegem. Het park en vijver van de Romeinse Put komen aan de beurt. Vervolgens zoeken we het fietspad langs de drukke spoorlijn Antwerpen – Brussel op. Dit brengt ons naar Hove en de rustpost in een lokale school. Onze eerste 10 km zitten er op. De extra lus van 7 km stuurt ons vrij snel de weilanden in. JM zorgt voor een ommetje langs de stenen molen van de Boechoutse Conijnsberg. Een pracht van een winterse dreef loodst ons tussen molen en kasteel door naar een volgende spoorweg, deze komende van Lier. Langs de Spoorweglei lopen we Boechout binnen, even gebruik makend van een pad over ‘mensen hunnen hof’. Het Pastoorsleike doet zijn naam alle eer aan, een kerkwegel dus. Wandelen voorbij de hypermoderne OLV-kerk en vervolgens langs voetbalterreinen. Even ploeteren nu over een pad door weilanden. Van bewolking is intussen geen sprake meer, we wandelen in de volle zon terug naar de Hovense rustpost.

Hebben nog 7 km voor de boeg. De Voetkantveldweg loodst ons Hove uit. We stappen naar en door het fraaie bospark van Weyninckhoven. Berken glimmen in het zonlicht. Paden bestaan of uit grint of uit modder, het nat aan de voetjes valt allemaal nog best mee. Moet opnieuw onder de spoorweg door en er een eind langs lopen. Zoeken een veldweg op die ons terug in Kontich afzet meer bepaald aan de Antwerpse Steenweg. JM toont zich van zijn galantste kant. Linten wijzen de te volgen route, hoog en droog boven een vettige holle weg. De laatste pluk parkoers bestaat uit het park van kasteel Altena, met zijn waterpartijen en rododendrons. We bereiken net op tijd de finish om Nathalie en Wilfried uit te wuiven. Bij ons Duvelke raken we aan de babbel met een koppeltje dat goed op de hoogte is van het reilen en zeilen bij wijlen wandelmee.be. Het blijft een dankbaar onderwerp en we kunnen nog steeds lachen met de vele fratsen die we er meemaakten.

We nemen afscheid van onze gesprekspartners en van kassier Kim natuurlijk. Viel goed mee JM, dat nieuwe lusje tussen Hove en Boechout. We hebben een fijne zondag achter de rug en …vallen zowaar gelijk in slaap in onze luie zetel. Nog een weekje opboksen richting jaarafsluiting bij de baas en dan is het Kerstmis, denkelijk met tochtjes in Opglabbeek, Puurs en Dommelen of Koksijde. Tot dan …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/181220...

De woensdagtocht is deze week letterlijk in het water gevallen. Vrijdagavond valt de sneeuw in Hemiksem met bakken uit de lucht. Linda vindt het risico verbonden aan autorijden op zaterdagmorgen te groot en dus kiezen we voor het openbaar vervoer. Een bomvolle trein voert ons door het verzopen Vlaamse land richting kust. In Brugge stappen tientallen wandelaars uit, de Globetrotters hebben na twee magere (weer)jaren duidelijk succes vandaag. Dat zal ook blijken in de ruime startzaal. Het duurt vrijwel een uur voor wij alle bekenden begroet hebben en de bijbehorende babbeltjes geslagen hebben. Wilfried amuseert zich kennelijk met mij gade te slaan, van de ene naar de andere tafel lopend. Net voor 11:00 geraken we dan toch op pad. De drukke ringweg over en meteen langs de vesten. Het water reikt er tot de nok van de bruggetjes, nooit gezien. We duiken de straten in met de prachtige gevels, langs de Dumery klok, een brandklok uit vroegere tijden. Snuiven de heerlijke geuren op van de wekelijkse voedingsmarkt doch laten ons niet tot een aankoop verleiden. Stappen verder langs een brede laan en langgerekte vijver richting Ezelpoort. Een kolonie overwinterende zwanen trek de aandacht van menig fotograaf. Prachtig toch deze sierlijke witte vogels haast zwevend op het water. Vanaf de Ezelpoort en wandelend door volkswijk Sint-Gillis, keert de rust weer, alleen de 20 km komt tot hier. Cafeetje Kalvarieberg is onze eerste rustpost na 5,5 km. Helaas met geen tentje, soep of warme wijn deze keer, alleen maar de ‘te’ kleine gelagzaal. Wij lopen door, zullen zelf wel een rustpost inbouwen ergens onderweg.

We zoeken opnieuw het water op bij de Komvest en zijn doorgang richting zee. Stappen opnieuw naar de Ezelpoort en het zwanenmeer. Vervolgens terug Brugse volkswijken binnen, met steeds weerkerende mooie gevels. Meer aristocratisch wordt het langs de Spaanse Loskaai en de Brugse binnenwateren. Ons oog valt op het uithangbord van Herberghe Vlissinghe, we wagen het er op. Vinden een plaatsje in een hoekje van de warme gelagzaal. Gestookt wordt er met een oude stoof, een  ‘duvelke’ noemt Linda het. Oude zwaar metalen strijkijzers vervolledigen het decor. Wij gaan voor een lekkere uiensoep, geserveerd met brood en een geroosterde beschuit met smeuïge kaas. Heerlijk en zeer zeker zijn geld waard. Net om de hoek … de tweede rustpost, we hebben er 12 km opzitten. Gaan er nog even zitten voor een drankje, hebben nog 9 km voor de boeg.

Zoeken opnieuw de waterkant op, zijnde flaneren langs grachtjes en schuifelend over kasseitjes. We genieten. De parkoersmeester gaat nu wat spelen met de overvolle winkelstraten en stille achterafjes. Vele monden vallen open als we het statige, majestueuze Kempinski hotel passeren. En dan wenkt de Grote Markt, omgetoverd tot eet- en drinkfestijn want de kerstmarkt en de ijspiste zijn er gevestigd. We wurmen ons door de massa heen. Slaan een korte babbel met Limburgse levensgenieters Marina & René en lopen verder. Ik krijg het zowaar benauwd in de drukte. Van de markt gaat het richting stadhuis en vervolgens naar een prachtig hoekje dat wij nog niet kenden, het Onze Lieve Vrouwekerkhof-Zuid. Honderden foto’s worden hier gemaakt, door wandelaars en toeristen uit de vier windstreken. Linda’s snoetje glimt, die geniet van elk moment. Van de huisjes met overhangende gevels over het water gaat het richting Oud Sint-Jan en de laatste rustpost. Het is er druk maar ‘te doen’. We hebben tijd zat, pauzeren een laatste keer.

Bij een echt wel lekker weertje stappen we nu over de vesten richting Minnewater. Het extraatje voor de lange afstanden is er eentje om van te snoepen. Na het Begijnhof mogen we ook nog door het gemoderniseerde, maar daarom niet minder mooie Coletynenhof van de wijlen Zusters Clarissen. Een gelofte van armoede zit er bij de huidige bewoners vast en zeker niet in. We keren terug naar de vesten en passeren nog eens bij een muzikant met merkwaardig instrument, een viool waarop een koperen hoorn is bevestigd als een soort versterker. De ijstent bij het station laten we voor wat ze is, we stappen onder de sporen door en achterom de scholengemeenschap richting finish. Laten er ons de Brugse Zot meer dan smaken. Lucien voegt zich bij ons. Samen trekken we, midden een stevige plensbui naar de trein. We wuiven onze maat uit in Beveren-Waas, moeten zelf tot Antwerpen-Centraal en bus 290. Het regent nog steeds pijpenstelen als we rond 19:30 thuis binnen vluchten. Een hapje eten en daarna knusjes bij het vuur. Luk & Lut, Bruhhe is en blijft Die Scone, bedankt om,samen met jullie clubmaatjes, ons nog eens heerlijk  te hebben te laten genieten.    

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/171220...

Alhoewel Kareltje ons gisteren even aan het twijfelen bracht, blijven we toch bij mijn eerste ‘gedacht’ en rijden de verre rit naar Frans-Vlaanderen voor een ‘grenzeloze’ tocht aan weerszijden de Schreve. Na een vlotte rit van zo’n anderhalf uur parkeren we ons karretje bij de imposante dorpskerk. Hebben we het vermoeden hier weinig bekenden te zullen ontmoeten, niks zal minder waar blijken te zijn. Nog voor we parkeren hebben we ‘Merêt’ Mon en Gerda al begroet, zij zijn op clubuitstap. In de zaal de Keizer van het Heuvelland, die ons gewoontegetrouw van de laatste wandelnieuwtjes uit de regio voorziet. Wij zijn al warm voor de nieuwste roodgele streekroute, Gilbert !

Het parkoers dat start vanuit een knappe, moderne zaal, blijkt uit drie lussen te bestaan. Wij beginnen met de langste van ruim 15 km. Na een kwartier zijn we toch al 200 meter gevorderd ! Jo en Marie-Louise logeren in Nieuwpoort, Jeroen en Kristel zijn op ontdekkingsreis, zelfs club- en gouwgenoot Jakke en zijn dametje tekenen present. Wij kennen hier warempel meer wandelaars dan als we in onze eigen omgeving lopen ! Eindelijk, daar gaan we dan, langs de kerk richting les Dunes Fossiles. Mogen nog niet door het zanderige domein met zijn kleurige mossen. Lopen er langs tussen de duintjes en kampeerterreinen. Bij café Les Trois Chasseurs bereiken we België (Adinkerke). Even verder bij een Franse en Belgische vlag, eendrachtig wapperend, nog een kleine zaak, Au Retour de la Chasse, de eerste rustpost. Hebben nauwelijks vier kilometer op de teller staan en lopen dus meteen door. Komen Rudy en Rik (Bornem) uit de andere richting aanlopen ! Zij startten in Adinkerke, op een kleine kilometer van het station. Goedkoop reizen deze maand dankzij de ‘shopping’ ticketten van de NMBS. Een korte babbel en we lopen natuurdomein Cabour binnen. Zanderig en met bomen in de grilligste vormen, veel konijnenholen en oorlgosbunkers ook. Stilaan naderen we de autobaan met het vele vrachtvervoer richting Calais en Engeland. Wij keren het de rug toe, alsmede de weidse polders aan de overkant. Lopen Adinkerke binnen, met zijn tabakswinkels voor de Engelse toerist. Steken een bruggetje over een kanaal over en gaan pauzeren na 8 km. Hoog tijd ook voor een vlotte babbel met helper Gérard.

José, Paul en Monique lopen een eindje voor ons tijdens de terugweg. Tot de Retour du Chasseur wandelen we over een tarmacje tussen polder en Cabour. Daarna mogen we onverhard op, eerst langs het vergeelde loof van asperges, vervolgens dwars door les Dunes Fossiles. Samen met Pifke’s wandelteam stappen we tot de startzaal, waar onze wegen uiteen gaan. Willy en Mary zijn onze volgende bekenden, wat is dat toch vandaag, de fine fleur van wandelend Vlaanderen doet het op z’n Frans! Hebben nu een lus van 8,6 km voor de boeg waarvan we perfect weten wat er ons te wachten staat. Lopen Ghyvelde uit, recht de polder in bij de Chemin des Watergangs. Een brug voert ons over de autobaan die naar Calais loopt, alhoewel. Zie ik daar langs de kant geen bord staan met de melding ‘Pas-de-Calais’, verdacht ! Met uitzicht op Kassel- en Catsberg moeten wij de zeer ruime akkers in. Her en der een boerderij of een camping, verder hebben wind en waterzon vrij spel. Een leuk stukje langs de Ringsloot voert ons tenslotte terug onder de autoweg door en verder tot in het dorp met zijn kleine straatjes en bijwijlen dito oude huisjes.

Een laatste babbel met ‘de Jakke’ en kennissen uit Deinze, we hebben nog één lus vol te maken, willen graag voor donker binnen zijn. Is eigenlijk de enige lus die we niet kennen van een vroegere wandeling hier. De parkoersbouwer stuurt ons gehucht Le Meul’hoeck in. Rond een grote vijver zijn tientallen identieke witte huisjes gebouwd, van zeer recente signatuur. Wij lopen een grote rechthoek waarvan de eerste twee zijden uit tarmac bestaan. Daarna volgt onverhard langs weilanden om tenslotte te eindigen met het golvende terrein van lage duintjes. De finish wenkt. De zaal is al bijna verlaten. Wij houden het ben één Grimbergen en vatten de lange terugweg aan. Het is inmiddels al donker. Linda doet een hazenslaapje terwijl ik mijn aandacht nodig heb in het erg drukke verkeer. Hebben weer, het vierde op rij al, leuk weekend samen er opzitten. Lindake is er vlotjes doorheen gestapt al geven de knoken de tweede dag wel aan dat de limiet bereikt is. Woensdag denkelijk opnieuw GR in de buurt van Mons, als de weergoden mij gunstig gestemd zijn. Het laatste weekend voor Kerstmis staan Capelle-a/d-IJsel en Kontich op het voorlopige programma. Tot dan …   

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/111220...

In het land van de Rode Strik zijn voor woensdag vakbondsacties aangekondigd. Het regent dan ook nog pijpenstelen als ik om 06:00 opsta. Ik gooi de handdoek, geen midweek GR tocht, ik blijf lekker lui in het Land Van Bart. Verdoe mijn tijd met slapen en bloggen. De vele trips naar Amsterdam voor het werk van de laatste weken beginnen hun tol te eisen.

Maar op zaterdag ben ik paraat. Lindake gaat mee voor een heuse marathon bij de Grashoppers vanuit Blauberg. Intussen toch ook alweer een klassieker op ons wandelmenu. We ruilen de koffie in de warme startzaal onder de kerktoren voor de frisse buitenlucht van stille straatjes. Dra lopen we tussen de weilanden in de Kempense boerenbuiten, al is dit nog randje Brabant met de abdijtoren van Averbode die boven de sparrenbossen uitpriemt. Maar daar moeten wij vandaag niet naartoe. Dominique stuurt ons westwaarts voorbij het voetbalveld van Testelt en door gemengd terrein van bosjes, weilanden en woonkernen. Na ruim 7 km pauzeren we een eerste keer onder weer een andere kerktoren, die van Wolfsdonk. Komen er ondermeer ‘cowboy’ Luc tegen, die hier zijn eerste hartenvijftig volmaakt en Xavier, ook een vaste klant. ‘ritser’ Dirk is alleen, zijn Linda kort in tot 42 km en heeft hier een lus overgeslagen.

Wij houden ons aan de voorgeschreven route, temeer daar we reeds eerder dit jaar Zammel doorkruisten. Wandelen door sparrenbossen, over zanderige paden richting spoorlijn Aarschot – Diest. Aan de overkant van ‘den ijzeren weg’ wacht meer open terrein met weilanden en grachten. Even wat verhard over de fietspaden in de omgeving van Hanenberg. We keren geleidelijk aan terug naar de rustpost van Wolfsdonk, waar het al heel wat rustiger is. Kunnen er toch gezellig wat bijkletsen met Jefke en Kareltje. Trekken nu definitief de provincie Antwerpen binnen, langs Wezel, op de grens tussen Herselt en Blauberg. Sparrenbosjes en gemaaide maïsvelden wisselen af tot we Hees bereiken. De bossen zijn hier vol gepoot met al dan niet permanente weekendverblijven. Iemand houdt er een heuse dierentuin op na met emoes en zowaar kangoeroes ! We laten de slordige bebouwing achter ons, mogen de sparrenbossen van Kipdorp in. Wederom pauzeren we onder een kerktoren, deze keer zelfs letterlijk in Bergom.

Lopen na de koffie een dreef in, ondermeer Robert van Langdorp achterna. Zodra de 42/50 hun eigen weg gaan zijn we alleen. Passeren een Mariagrot en wandelen het open veld in, ik dacht richting Veerle-Heide. Moeten niet zo ver, draaien opnieuw de bossen in, die van Hertberg deze keer. Varenbroek dient zich aan, nat gebied. Wandelen over een pracht van een drassig pad langs een diep ingesneden gracht. Het mooiste stukje van het parkoers. Bij Goorbeek komen we terug op verhard uit en langs die typische Kempense langgerekte hoeves bestaande uit één gevel. Bij het bereiken van de steenweg die Veerle met Westerlo verbindt weet ik het weer. Even verder, aan de overkant van de Grote Nete ligt een cafeetje, tevens onze rustpost. We hebben intussen al ruim 30 aangename kilometer in de kuiten.

Het café straalt de jaren zestig uit, met zijn houten toog inclusief veel spiegels en een oude jukebox die weemoedige deuntjes laat horen, echte slepers. Komt Yvan uit Landen binnen vallen, hebben we in geen maanden meer gezien. Wij noemen hem steevast ‘wàtter en maus’ een anekdote toen hij een paar jaar geleden een parkoers aan Linda beschreef, die vanuit haar Rupels taaltje helemaal niet snapte wat hij bedoelde. Even na ‘de Wilskes’ zetten wij de terugweg naar Bergom in. Mogen nu uitgebreid genieten van de kronkelende Grote Nete, die aan redelijk grote snelheid het Kempense water richting Koekenstad loodst. Wandelen over de markt van Westerlo, waar de lage zon ons het zicht bemoeilijkt en vervolgens langs het kasteel De Merode. De laatste pauze wenkt, nog een uurtje en we zijn terug in Blauberg.

Het zal nipt worden om voor donker de finish te bereiken maar we zijn gewapend met zaklamp en extra batterijtjes. Net voorbij het Dreefhuys stappen we opnieuw de bossen van Hertberg binnen. Maar zie, Dominique verbaast ons al de hele dag met zijn parkoerstekening en doet dit nu ook. Steeds weer zoekt hij de bosrand op en loodst ons langs boerderijtjes van melkvee. Telkens ook mogen wij genieten van prachtige luchten, geschilderd door de wind en de ondergaande zon. Mmm, dit vinden wij heerlijk! Een laatste bosstrook, het is toch vrijwel donker als we de eerste huizen van Blauberg bereiken. De fraai verlichte kerk is ons baken. Rond 17:15 stappen we bij Sint-Norbertus binnen. Vele vrienden genieten er nog van een wandelaarsdrankje. Van overal komen ze, tot uit het verre Gulpen toe. Wij schuiven aan bij Peter (Mol) en laten ons een Duvelke smaken. Dan is het tijd om ons karretje op te zoeken. Hebben een prachtige dag achter de rug. Dominique zorgde voor een verrassende tekening in een streek die wij goed kennen en …Linda was outstanding vandaag, ik voel het aan mijn knoken !

 FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/101220...

Vorige winter waren we er niet bij maar vandaag tekenen we terug present, bij de winterserie van Waalwijk. We kennen de knooppunten van autobanen er naartoe nog uit het hoofd, Galder, St Annabosch en Hooipolder voeren ons naar ‘the place to be’. In de St Crispijnstraat mag je nog steeds niet parkeren, wij vinden een veilig plaatsje ergens achteraf. Bij het inschrijven koop ik gelijk een LWP, heb eindelijk mijn exemplaar beet. De routebeschrijving wordt aandachtig bekeken bij de koffie. Caférust bij de Roestelberg, Linda’s oogjes blinken, dit wordt een dijk van een tocht !

Een korte babbel met ons welbekende wandelaars uit Oss en weg zijn wij. Lopen wat wijkjes, anders dan anders, richting RKC en de steenweg naar Drunen. Net voorbij een waterweg duiken we de Baardwijkse Overlaat in, een heerlijke bosstrook tussen de vaart en meerdere grote plassen. Sprokkelhout ligt er op grote stapels, een reiger kijkt ons arrogant aan en vliegt verschrikt krijsend weg als de ‘flash’ van mijn fototoestel zijn richting uitgaat. We verlaten het bos voor een paadje tussen weilanden en gracht enerzijds, een dijk, fietspad en de huizen van Drunen anderzijds. Hollanders met tekstblad in de hand lopen fout. Linda, zich oriënterend op de afpijling en haar terreinkennis, roept ze terug tot de orde. Waar we echt de open vlakte in moeten, bij de voetbalterreinen van FC Drunen, gaan de hemelsluizen open voor een koude douche. Gelukkig is het terug droog als we de rustpost, Tonny Goedhart Pleisterplaats, bereiken na 8,3 km wandelplezier. Het onthaal is er zoals altijd hartelijk. Tafels zijn ruim voorzien van gratis eierkoek, prachtige, kunstige bloemstukjes zorgen voor kleur. Het is er gezellig druk, we genieten.

De langere afstanden krijgen vanaf de rust een extra lus aangeboden. In feite een grote rechthoek rond het kanaal. Eerst op het jaagpad erlangs, vervolgens wegdraaiend naar een groenig kleurende, langgerekte vijver. Langs de kant overal op hun retour zijnde paddo’s en zwammen. De natuur kleurt bruin van het dikke bladerdek, bomen zijn nu toch echt wel kaal. In de open strook geeft pijpenstrootje zijn zachte gelige glans af. Bij De Margriet hebben we ‘halven dans’. Aan de overkant van het water wordt loof meer spar, slingeren de paadjes al eens tussen het immer groene. Plukken mossen glinsteren fel groen, disco. Een groepje van een achttal wandelaars rept zich koppelsgewijs terug naar de waterkant. Net als we de Pleisterplaats terug bereiken komen we Frans Staal tegen. Hij test meteen mijn incasseringsvermogen met zijn typische grapjes. Heerlijk toch !

We genieten van een kommetje erwtensoep en zijn er weer helemaal klaar voor. Terug de brug over en weg van het water over fietspaden langs tennisterreinen en St-Hubertus schuttersvereniging. We lopen diep de Loonse en Drunense duinen in richting en voorbij hoeve Fellenoord. Spar neemt opnieuw de bovenhand, pijpenstrootje kleurt de open plekken. De eerste zandbank wijst de weg naar de caférust. Het is vrij rustig in biertent Roestelberg. Wij houden het nog even zedig met een kopje koffie en thee. Hebben een extra lusje voor de boeg, speciaal voor de dertigers uitgezet. Gele pijltjes volgen staat op het tekstblad. Blijkt helemaal niet nodig te zijn. Onze gastheren zorgen als steeds voor een perfecte bewegwijzering in zwart/wit. Klauteren de zandheuvel op en mogen genieten van een fenomenaal uitzicht over de open vlakte, het hoge gele gras met de donkere, haast dreigende sparren op de achtergrond. Wandelen door de open ruimte en vervolgens over zanderige paden in de immense bossen. Heerlijk genieten van peis en vree doen we, met vastberaden tred over de zandpaden lopend. Stroken rustende heide kondigen de terugweg aan. Het felle geel van de grassen contrasteert bij valavond prachtig met het meer grijze van de zandheuvels. Wat een parel van een lus is dit toch ! Nog even zand baggeren, we kunnen zowaar een terrasje doen in café Roestelberg. Hoog tijd voor een wandelaarsdrankje, Duvel voor Linda, La Trappe dubbel voor mij. Blijven hier een halfuurtje genietend zitten bij een heerlijk zachte temperatuur, beetje geholpen door kleine vuurtjes boven onze hoofden.

Hebben nog een 3 à 4 kilometer voor de boeg. De bossen van Plantloon laten we deze keer rechts liggen. Lopen een steenwegje af tot bij café Galgenwiel, zijn terug in Waalwijk City. Het is al duister als we langs de steenweg en door de wijkjes terug naar buurthuis De Wierd lopen. Herr Franz is nog aanwezig en komt een babbeltje slaan. Met enkele jenevertjes in de man is ie nog radder van tong dan anders. Wij vinden het een heerlijke afsluiter van onze dag. Nog eens samen op stap in Waalwijk, het voelde aan als terug thuis komen ! Bedankt beste vrienden voor jullie vriendelijk onthaal en de prachtig verzorgde tocht. Wij kunnen het niet genoeg herhalen. Deze tochten zijn een ‘must’ voor elke wandelaar !  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/041220...

Linda vreest het voorspelde barre weer, geeft forfait voor de zaterdagse wandeling. Na drie jaar Heindonk ben ik nieuwsgezind. De startzaal in Balegem blijkt slechts 500 meter van het station te liggen en Land van Rhode heeft een goede reputatie. Vort met de bok dus. Reis nog eens met de eerste bus 290 tot het Antwerpse Centraal station en over Gent Sint Pieters naar mijn eindbestemming. Een shoppingticket van € 9.90 blijkt de beste koop te zijn, mij aangeboden door een vriendelijke dame achter het loket.

Het weer is zuur als ik samen met een tiental andere wandelaars, hoofdzakelijk  Bruggelingen, van de trein stap. Rep mij naar een dorpsschooltje en klein zaaltje voor inschrijving en een koffietje. Ga op pad …langs het station en vervolgens de weidse akkers en weilanden in. Wordt gegeseld door wind- en regenvlagen. Marcel (Dendermonde) gaat met paraplu de weergoden te lijf, een ongelijk gevecht. Vraag mij af wat ik hier in godsnaam loop te doen. De boer van Frankenbos heeft ongegeneerd zijn oogst aan voederbieten op het pad afgeladen, ik moet er rond door zijn akker. Een tarmacje loodst mij vervolgens naar het gelijknamige, echte bos. Drassig, staat er op een bordje, kan vermeden worden mits het parkoers in te korten met 1400 meter. Ik denk er nog niet aan ! De paden van het loofbosje liggen er inderdaad nat bij. Door de vele bladeren kan je de ondergrond al evenmin inschatten, veel wandelaars zijn mij niet voorgegaan. Eén keer sta ik met beide voeten in een plas, de smurrie opspattend tot kniehoogte. Deert niet, hoe vettiger, hoe prettiger. Het regent trouwens niet meer als ik de groene strook verlaat waar ik er aan begon. Moet nu de Lange Munte op, een vrij drukke steenweg. Niet voor lang echter. Trek opnieuw de velden in over gladde paadjes en handig rond plassen laverend. Bij Turkenhoek steek ik een eerste spoorbaan over. Stel tot mijn voldoening vast dat de wind het dichte wolkendek stilaan open waait. Zet koers naar Scheldewindeke en de rustpost in parochiezaal De Rots. Hoog tijd voor een ‘booke met kop’ na 8,3 toch wel ruige kilometers.

Vang smikkelend verhalen op van verloren lopers die de lokale lus net achter de rug hebben. Een verwittigd man is er twee waard. Wandel door een residentiële straat afgezoomd met Japanse kerselaars en vervolgens richting spoor tot het lokale station. Mmm, is een alternatief voor straks. Moet nu een heel stuk steenweg volgen richting Munte. Zo ver gaat de reis vandaag niet. Mag opnieuw de velden in, langs weilanden en wilgen, met motorgeluid op de achtergrond en de zon die probeert te komen piepen. Wandelen wordt schaatsen, ook ik breng wat extra remsporen aan op de kletsnatte, onverharde paden. Ben zowaar blij wat asfalt te kunnen lopen en de beenspieren een relatieve rust te kunnen gunnen. Nog eens de spoorweg over nu en vervolgens door een boomkwekerij, over vettige paden uiteraard. Een laatste strookje door een villawijk, ben terug in De Rots. Van afpijling problemen onderweg heb ik niks gemerkt.

Beslis de lus geen tweede keer te lopen, daarvoor is ze niet sterk genoeg. Loop dus door stille straatjes en achterafjes het dorp uit naar de Oude Heirbaan en weer een bomenkwekerij. De straat klimt zachtjes tot de top van een heuvel. Ik loop vervolgens over de kim, met dorpjes in de valleien aan weerskanten, naar een troosteloze molen zonder wieken. Ben in Vrijhem en dus terug in Balegem. Pastorie- en Krekelberg loodsen mij samen over de volgende molshoop. Overwin een natte ‘zoenk’ in het landschap en sta bij Kattenberg aan een tweede molen, een fier en intact exemplaar deze keer. De 21 km krijgt nog een extraatje langs weer een andere bomenaanplant, blijkbaar steeds eigendom van hetzelfde lokale bedrijf. Een paar boerderijen, stilaan meer auto’s in de straten, de finish wenkt. Ik neem mijn tijd voor een Delirium Tremens van ’t vat en een praatje met een koppel uit Axel. Het is 14:45 als ik opnieuw op pad ga. Beslis dezelfde eerste etappe te lopen als daarstraks maar dan zonder de bosstrook. Bij de splitsing liggen de borden tegen de grond. Door toedoen van de wind denk ik dan. Even verder wordt de ware toedracht mij duidelijk, de pijlophalers zijn reeds gepasseerd! Begint een kwalijke gewoonte te worden! Kan mijn korte termijn geheugen aan een ernstige test onderwerpen. En zie, het vergaat mij feilloos, haper nauwelijks over de 7 km tot de kerk van Scheldewindeke. Het station is slechts enkele honderden meters verder. Ben ruim op tijd voor de trein naar Gent. Al met al viel het weer best mee, ben dus tevreden toch mijn kilometertjes gelopen te hebben.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/031220...

Toch wel handig die rechtstreekse treinverbinding tussen Antwerpen en Ath, op weekdagen althans. Kan ik nog rustig een ‘tukkie’ doen in een leeg compartiment vanaf Brussel. Bij een lekker weertje trek ik vanaf het station even door de buik van het provinciestadje richting mijn startplaats. Al is het dan slechts drie kilometer ver ik verslik mij toch in de veelheid aan provinciale wegen. Loop dan maar dwars door een pas omgeploegde akker richting kerkje van Bouvignies, begeleid door wat hemels gedruppel.

Ben zo het slapende dorp weer uit. Flaneer over een paadje langs een beek, overwin mijn eerste heuveltje langs dorre beukenhaag. Het eerste groene vergezicht biedt zich aan. Moet naar en onder een spoorbaan door. Herken de rotonde van mijn ‘nachtelijke’ escapade vorige week. Krijg een leuk binnendoortje aangeboden over een erf en langs een sluisje, denkelijk een oude watermolen, le moulin de Bilhée genaamd. Idyllisch plekje dit. Volg nu de Dender stroomopwaarts langs industriële activiteit tot een brug. Aan de overkant, bij een rusthuis loop ik Ath terug binnen. Een kasseitje, een haast verborgen kerkje, de commerciële grote markt, een doorsteekje onder een huis door, stadswallen en leuk parkje bij de bibliotheek. Klein maar fijn, dit stadje. Las een korte pauze in alvorens mijn weg verder te zetten richting station. Ja,ja, hier was ik een paar uur geleden ook al ! Moet nu achterlangs ‘den ijzeren weg’ en zoek het kanaal Blaton – Ath op. Mag over een graspad erg letterlijk langs het water kuieren. Een oever van verticale  ijzeren platen scheidt mij van natte voeten terwijl ik moet opletten niet over takken van bramen te struikelen. Een paar sluizen verder verlaat ik het water en loop voorbij enkele huizen een bosje binnen. Wandel rond een grote vijver, ooit groeve waar ‘blauwe steen’ gewonnen werd. Stap onder een bakstenen brug gedateerd 1898 door en langs verlaten oude kalkovens, ook al uit baksteen opgetrokken. Stap het dorpje Maffle binnen, waar ouders hun kroost afhalen van de lagere school. Het is woensdagmiddag en dus vakantie voor het kleine grut. Gezeten op de schoolmuur maak ik een boterham ‘soldaat’.

Zet mijn weg verder langs kerkwegels tot de stille straten van Arbre. Kom hier op bekend terrein, het wandelgebied van Les Sucriers de Brugelette. Steek voorbij het dorp nog eens de Dender over en wandel onder de immense brug van de TGV door. Langs de ‘gewone’ spoorbaan zet ik koers naar Attre. Kom bij een recente wijk de mij intussen welbekende blauwe bordjes tegen. Ben bij de les, kies de juiste route waar de kruisende GR-paden mijn weg terug verlaten. Het landschap wordt alsmaar vlakker, de akkers kaler. Kerktorens geven aan waar dorpen liggen. Suikerbieten liggen hoog opgestapeld en onder zeil, wachtend op transport. De suikerfabriek van Brugelette zelf werd recent afgebroken. Moet het dorp niet in maar er langs, voorbij het klooster van Les Carmes. Weet wat komen gaat, hap even naar adem op een bankje onder een drietal grote bomen, twee linden en een kastanjeboom. Verstand op nul en blik op oneindig. Kilometerslang moet ik rechtdoor door haast verlaten akkers. Koolzaad en knolselder geuren, wintergraan staat al verrassend hoog. In de verte de toren van Paradisio, maar daar moet ik niet heen. Ik ken dit tracé van eerder dit jaar, het is er vechten tegen jezelf en de verveling. Ben blij aan de overkant van de steenweg Ath – Mons enkele koeien in de wei te zien staan. Mijn eerste levende wezens het laatste uur. Kerkwegels loodsen mij door Lens tot bij de ‘place de jeu de balle’. Raadpleeg, gezeten op een bankje bij het gemeentehuis, even de routebeschrijving. Kies niet voor het station van Erbisoeul maar dat van Jurbise. Een ietsje korter denk ik en meer zekerheid tot de beoogde trein.

Wandel nu onderaf de spoorbaan en passer de Dendre Orientale. Het parkoers loodst mij langs een tumulus en lage muurtjes rond een vijver. Verlaat stilaan terug de bebouwing en kies voor de open ruimte, een pad van rood grint volgend door golvende weilanden bevolkt met boerenpaarden. Krijg de zon op kop als ik verlaten tarmacjes in weidse akkers opdraai. Her en der een hoeve, verder niks te zien. Maal eenzaam mijn kilometers af in de avondlijke zon. Finaal bereik ik Erbaut, nog zo’n stil dorpje met een leuk piepklein kerkje. Volg de GR129 nog een kilometer en zou dan dezelfde afstand moeten lopen tot het station van Jurbise. In vogelvlucht blijkt dit te kloppen, echter …ik moet een serieuze omweg maken om aan de voorkant van het station uit te komen. Ben toch nog ruim op tijd voor de trein naar Mons. Koop een ‘enkel’ ticket tot Brussel aan exact dezelfde prijs als een railpass-reis. Een goede gok. In Bergen moet ik een kwartiertje wachten op de trein naar Brussel. Zijn eerste halte is …Jurbise ! Ben denkelijk volgens de NMBS reglementen in overtreding over en weer Mons gereden. De controleur passeert pas bij het station van Soignies, niks aan de hand dus. Was een eerder saaie trip vandaag. Volgende week wandel ik verder zuidwaarts, dwars door Mons, om daarna stilaan naar het oosten af te buigen, tot dan …

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/301120...

Bekende wandelaars uit Deinze wuiven naar ons, ook zij zoeken een parkeerplaatsje in de Zingemse achteraf straatjes. Nog voor we in de startzaal zijn staat ons moreel al hoog. Claire en JP zijn terug op pad, voor JP nauwelijks acht weken na het inbrengen van zijn heupprothese. En hij straalt ! Als dat geen goed nieuws is ! In het gedateerde parochiezaaltje verder geen rechtstreekse bekenden behalve ‘kent U de weg naar Ename’ Martin, vandaag garçon van dienst.

We trekken ons op gang voor de eerste etappe. Er staat nogal wat wind in de Zingemse beemden. Zonnestralen komen tussen het wolkendek piepen. De langere afstanden moeten de Nederzwalmsesteenweg op maar worden er voor beloond met een extraatje door De Grootmeers en zijn runderen begrazing. Valt ons best mee dit. Nog steeds door de beemden wandelend pikken we de kortere afstanden opnieuw op en zetten samen koers naar de eerste pauze onder de kerktoren van Asper. Veel bekenden in het kleine zaaltje, de facteur van Nukerke, wandelaars uit Deinze, Kortemark en Kluisbergen, om er maar enkelen te noemen. Linda’s eerste optreden sinds lang in Oost-Vlaanderen gaat niet ongemerkt voorbij. Ze krijgt heel wat schouderklopjes, we stralen allebei. Wat is die wandelwereld toch een leuke familie om bij te horen !

Vrolijk trekken we ons op gang voor de extra lus die de dertigers aangeboden krijgen. Moeten nogal wat Asperse straatjes doorlopen, een steegje ontgaat ons net niet. Over betonbaantjes in de velden zetten we koers naar de Schelde. Even wat paadjes langs verdort maïs, we zoeken een tweede keer de waterkant op tot bij een sluis. 2,77 meter blijkt de diepte van het water hier te zijn, althans volgens het elektronische bord. Ganzen en landmeeuwen zijn in groten getale aanwezig bij een eilandje op de rivier. Wij verlaten ze en kiezen voor een bosje en later terug veldwegen. Het zwerk wordt donker, lichte regen komt ons vervelen. Nattig stappen we een tweede keer de overvolle rustpost van Asper binnen. Na ons volgen Linda & Dirk (Nijlen) alsook het kruim van de IJsetrippers. Wij hadden blijkbaar geluk, zij zien er allen als verzopen waterkiekens uit.

De eerste kilometer na de pauze worden wij ook meer dan ons lief is ‘verwent’ door het hemelse goedje. Zodra wij de Zingemse kerkwegels echter verlaten en voor open ruimte kiezen, komt het zonnetje weer te voorschijn en wordt de hemel terug blauw. Ja, we hebben echt wel geluk vandaag. Stappen nu door landelijk gebied, over stille tarmacjes langs Hoeve De Rotse richting kasteel Axelwalle. Lekkere kasseipaadjes, goudgele, netjes gesnoeide beukenhaag, prachtig is dit ! De langere afstanden wijken uit. Nog meer asfaltwegen sturen ons richting Mullem tot het Moriaanshoofd. Het retourtje gaat rechttoe rechtaan door open veld, kilometers maken tot rustpost Amigo in Heurne.

Een laatste innerlijke versterking, de finale wenkt. Hij begint prachtig. We mogen de heuvel af richting Scheldemeersen. Mogen lekker schaatsen over vettige paadjes langs afgesneden Schelde armen. Ieder doet het op zijn manier, voetje voor voetje tot stoer en snel. Even de spieren losgooien op de Scheldedijk. Een tweede blubberbad volgt terwijl we uitkijken op een kudde runderen die modder leuk lijken te vinden en er zich log door voortbewegen. De langere afstanden mogen opnieuw de Scheldedijk opzoeken. Bij een verraderlijk opstapje heeft de organisatie attent een zeel voorzien. Linda staat in drie tellen boven, net of ze dat elke dag doet ! Er wacht ons een laatste natuurgebied, de kleiputten van Grooten Bulck. Het opstapje lijkt hoog voor ‘korte pootjes’. Mijn Smurfje laat zich niet ringeloren, neemt gezwind elke hindernis. We ploegen vervolgens letterlijk door de akkers richting andere wandelaars. Samen zetten we rond de spoorbaan, in zacht dalende lijn, koers zetten naar de eindmeet. Hoog tijd om te Sloeberen. Annieken en Chris komen ons nog even een hart onder de riem steken. Ja, we hebben een leuke dag gehad. Hebben weer enkele mooie stukjes parkoers gelopen die ons niet echt bekend waren en hebben genoten van het gezellige samenzijn in onze wandelfamilie. Volgend weekend zijn we er weer, tot dan.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/271120...

Vandaag keren wij nog eens terug naar waar 12 jaar geleden mijn wandelwieg stond. Door toedoen van Paul ‘pakkeman’ Terwaigne zette ik mijn eerste clubstapjes begin 2000. We kunnen parkeren op het grasveld van ‘de plein’ en starten in één van de militaire hangars van Schaffen, versiert met militaire parachutes, hoe kan het ook anders. Het triumviraat Vos Schaffen, Wandelend Paal en Sporton Deurne biedt de wandelaar vandaag vier lussen aan, drie grote en een kleintje. We zullen Diest en omgeving duchtig doorkruisen.

Na de koffie beginnen we met de Grasboslus van 11,410 kilometer. Steken het bolle grasveld, dat dienst doet als vliegplein, over. De beboste rand kleurt ros, de bomen zitten nog goed in het dorre blad. Nogal wat discussies bij de opeenvolgende splitsingen, leesvaardigheid lijkt in deze eeuw van de communicatie geen algemeenheid meer te zijn. Het holle tarmacje van de Cauwberg loodst ons naar de laatste splitsing van deze lus. Van het Grasbos blijft alleen nog het eerste deel over. Het bos heeft plaats gemaakt voor riante villas en degelijke burgerhuizen. Randje Meulstee (Molenstede) mogen we er (te) uitgebreid kennis mee maken. Finaal denderen we de helling af, naar spoorlijn en Demer. Een tarmacje loodst ons naar de Diesterse ring. Stappen voorbij schooltje De Bremberg, ooit startplaats van W.P. tochten. De ruïnes van Fort Leopold mogen natuurlijk niet ontbreken op ons menu. Ze worden gevolgd door een pittige klim, kort maar krachtig. Mama Jeanne overwint hem in twee keer. Grappig hoe ik haar witte krullenbol van ver herken in de meute wandelaars. Waar schaapjes grazen krijgen we een prachtig uitzicht over de ganse beboste omgeving tot voorbij Tessenderlo. Kleurrijke vogels vallen geruisloos uit de lucht, de wandelaars vergapen er zich aan. Onze eerste, wat flauwe lus zit er op.

Wat bijkletsen met bekende helpers en wandelaars, we gaan weer op pad. Kiezen nu voor de stadslus van 10,490 kilometer. JPD loopt net binnen als wij vertrekken. Heeft al bijna gedaan, moet alleen nog terug richting station. Langs ’t Schunaer (Schoonaarde) duiken we de Demerbroeken in. De rivier komt hier van het Schulense meer over Webbekom en stroomt verder naar Zichem en Aarschot. Een vleugje Begijnhof en dan wacht de Warande. Pittig klimmetje langs rotsen van ijzerzandsteen, sulferuitslag incluis. Wordt vervolgd door wat Diesterse straatjes, de Lakenhalle, de Grote Markt en de Allerheiligenberg. Overwinnen hijgend de trappen naar de Citadel. Lopen rond het para heiligdom als ik mijn naam hoor roepen. Onzen Herman Stroboer tekent present. Training voor de MESA zegt hij grijnzend. We stappen flink door wandelend door het groen rond de beboste heuvel. Komen bij Brouwerij De Cerkel uit, vroeger beroemd om zijn Diesters bier. Blijkt dat een nieuw opengesteld parkje ons richting ziekenhuis voert, leuk dit extraatje. Langs het station de voetgangersbrug over richting ring. Eddy en kompanen loodsen ons over een ander pad van Schunaer terug richting schaapjes, hoog boven het vliegveld. Heel mooi om zo binnen te lopen.

Pater Familias IJsetripper Jan en zijn Lisette tekenen present. Naar goede gewoonte dollen we even met onze maat. Hebben nog 10,12 kilometer richting Asdonk voor de boeg. Het weer lijkt te keren, donkere wolken trekken over ‘de plein’ als wij een laatste keer de overkant opzoeken. Gaan betonbaantjes lopen die ik totaal niet herken, al woonde ik dan zeven jaar in het naburige Okselaar. Bij een beek weet ik het weer, natuurgebied Dassenaarde. Aanvankelijk volgen wij de bosrand om bij de Asdonkstraat (onverhard) te verdwijnen in prachtige dreven tussen bossen en weilanden. De lage zon tekent goud in de bomen, wonderlijk mooi is dit, wij genieten. Moeten even de steenweg richting aankomst op maar draaien er even snel weer van weg. Een paar mooie dreven loodsen ons voorbij een wit herenhuis. Stappen over het kerkhofje herinnerend aan overleden para’s bij een incident in 1963. De finish wenkt. De zaal is haast verlaten, wij houden het bij één Duvelke en een babbel met ex-clubmaatjes en Eddy Broos.

Blijkt de laatste keer geweest te zijn dat deze organisatie plaatsvond, ook al vanwege de herstructureringen binnen het Belgische leger. Hebben ons best wel geamuseerd, zeker met de ‘anders dan anders’, pittige stadslus en de prachtige ‘gouden’ finale in Asdonk. Morgen trekken we ‘de Vlaanders’ in.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/261120...

Ik heb twee startplannen voor vandaag. Ofwel met de bus van station Ronse tot aan de grens met Ellezelles, de echte startplaats van de Waalse GR129, ofwel vanaf hetzelfde station te voet naar de Moulin du Cat Sauvage. De ‘stiptheid’ van de NMBS houdt mij van Hemiksem tot Ronse in het ongewisse. Ik red het finaal nipt tot de bus. De chauffeuse is super sympathiek en zet mij netjes af bij het plaatsnaambord, mij een goede reis wensend. De eerste vijf kilometer liep ik vorige week ook al en zijn het waard een tweede keer afgelegd te worden. De stevig klimmende Slagkotstraat vormt mijn wandelontbijt. Mist of geen mist, ik heb het warm als ik mijn eerste heuvel overwin. Het smalle, dalende paadje tussen weilanden zet mij af bij de oude spoorbaan. Immer gerade aus nu, lekker stappend. Voorbij een slordige boerderij even het spoor verlaten en er meteen terug naartoe. De routebeschrijving is deze keer wel correct en aangepast. Verlaat ‘den ijzeren weg’ en klim tussen weilanden naar een plateau, de molen komt in zicht. Ik nam er vorige week de bus en loop nu rechtdoor de Pays des Collines in. Een eerste gehuchtje doorkruis ik om vervolgens een valleitje in te duiken, over vlondertjes om de natste delen te vermijden. De roodwitte markeringen zijn netjes bijgeschilderd, heb mijn tekst dus niet nodig, die blijft in de jaszak zitten. Krijg een stevig golvend zandpad aangeboden en vervolgens een lange afdaling tussen weilanden. Dankzij de stilaan uitklarende lucht mag ik genieten van prachtige, groene en golvende vergezichten. Bij een splitsing van paden brengt ook de tekst geen uitsluitsel. Ik gok een eerste keer fout, keer op mijn stappen terug, vind de roodwitte kleinoden weer bij enkele huizen. Kom geen mens tegen, alleen maar paarden en fazanten. Uiteindelijk bereik ik een dorp. Even vragen waar ik ben. Blijkt het centrum van Ellezelles te zijn. Hoef ik helemaal niet te komen ! Ik ben op GR123 gesukkeld ! Loop zeker drie kilometer uit de richting, oostwaarts in plaats van zuidwaarts. Hoe kan dat nu, ben geen enkele aanwijzing, wandelboom of wat dan ook tegen gekomen.

Bestudeer aandachtig de kaartjes in het boekje. Moet richting Ath, in zuidwestelijke richting. Camp et Haie, Gauquier en Sémenil, deze laatste namen staan in het boekje. Blijkt dat bijna alle straten van deze gehuchten dezelfde namen hebben. Richt mij op een bosstrook en eureka ! Na ruim drie uur wandelen ben ik terug op de GR129, nauwelijks 9 km van mijn startplaats verwijdert ! Gelukkig heb ik ‘goede benen’ vandaag en geen behoefte aan pauzes, loop gezwind de opeenvolgende hellingen op en neer. Voorbij enkele huizen, na een pittige klim, bekruipt mij dat gevoel weer …volg nog maar eens de GR123 ! Keer op mijn stappen terug en ontdek blauw gerande bordjes die richtingen aanwijzen. Shit, die had ik vanmorgen ook gezien maar geen aandacht aan geschonken. Ze geven dus wel degelijk en duidelijk de splitsing van de routes 123 & 129 aan. Voel mij nu toch wel een oen ! Ben eindelijk alert en op het rechte pad. Een stevige bosklim zet mij af op een mistig plateau. Steek het over en mag vervolgens over een pad vol bouwpuin tussen beboste heuvels door laveren. Steek een steenweg over en vervolg door de weidse akkers met her en der een boerderij. Af en toe een pittige klim, dan weer graanakkers op de plateaus. Bereik Oeudeghien en Buissenal, plaatsnamen die mij nauwelijks wat zeggen. Weilanden herbergen nog steeds grote kuddes runderen. Bemerk meer en meer wandelpijlen allerhande, van het CP du Hainaut tot en met linten van de FFBMP. Ga stevig klimmen in een prachtig beukenbos tot bij de Chapelle de Renowelz. Het is intussen al 15:30, heb nog zeker 12 km voor de boeg tot Ath. Lukt nooit voor invallend duister en zal dus proberen inkorten tot ergens een bushalte.

Moet eerst over stille tarmacjes door een vallei tot een grote groene grasheuvel, half verborgen door de mist. Blijkt de Mont de Mainvault te zijn, die ik mag beklimmen langs asfalt en kassei tot op een plateau. De voorzeker prachtige vergezichten worden mij grotendeels ontnomen door de erwtensoep. Raak ook nog eens van het rechte pad af wegens geen markeringen meer. De boer vernieuwde de omheining van zijn weiland en nam denkelijk de markeringen mee. Tweede poging, goede poging, daal langs tarmacjes in slingerbeweging de heuvel af. Passeer enkele boerderijen met blaffende honden en loeiend vee. Loop richting Colruyt autostrade. Moet een grote boog maken om over de drukke snelweg te geraken en zet dan koers naar de eerstvolgende behuizing. Stap voorbij Hameau du Bois, nog even de intussen donkere velden in en vervolgens over een kerkwegel tot Bouvignies. Vraag in de café-winkel naar de bushalte. Weet niet of hier op dit late uur nog een bus komt, zegt de patronne bezorgd. Geeft niks, ik heb mijn twee pk nog. En zie, ze heeft gelijk. ’s Ochtends rijden de bussen van de TEC naar Ath, ’s avonds naar Ellezelles ! Als een bange haas loop ik dus langs een drukke weg richting Ath. Onder het spoor door en vervolgens door een park tot aan het station. Heb ruim een uur van mijn achterstand goedgemaakt. De NMBS gunt mij dit niet en met 25 minuten vertraging neem ik de trein richting Brussel. Met wat geluk heb ik er meteen aansluiting naar Antwerpen en in Berchem meteen naar Hemiksem. Ben zodoende nog op een fatsoenlijk uur (20:45) thuis.

Was mij het avontuur wel vandaag. Overigens een leuke etappe door het stevig golvende land, ondanks de hardnekkige mist. Volgende week pik ik in Ath de draad weer op richting Mons, al stop ik denkelijk in (God beware me) Erbisoeul.

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/231120...

Lindake is er helemaal klaar voor, de roep van Olat en Adje is ook voor haar vandaag onweerstaanbaar. We missen het Olat bordje bij de Vresselse Weg, moeten rechtsomkeer maken, maar het komt goed. Rijden samen met Rudy (Arendonk) en Erik Dikken + vrouwtje (WS78) de ruime parking op bij de Vresselse Hut. In de gezellige zaal komen we ook nog Leo (Weelde) en de Wilskes tegen. Eens temeer schoon volk om van Adje’s hoogstandjes te komen genieten. Bij vrieskou trekken we ons op gang, lachend, zijn al helemaal ondergedompeld in die typische sfeer van Olat’s wintertochten. Een streepje weiland, het eerste bosje wenkt. We slingeren ons een weggetje tussen berk en rosse varens tot bij een riviertje dat breed door het landschap meandert. De Dommel zal Peter H. ons later vertellen. Eens het bos uit wordt het tarmacjes lopen langs die typische breedgevel Brabantse hoeves, steevast met luiken beschildert in groen en wit. Veel valt er eigenlijk niet te beleven tot de eerste koffiepost na een kleine zes kilometer. We pauzeren even op een bankje voor een bakje bij een lekkere Olat boterham.

Vertrekken over een graspad langs een gracht, typisch voor Ad dit. Passeren een bomenkwekerij en stappen als onder een groene erehaag De Mosbulten binnen. Een door runderen kort gehouden grasdijk voert ons door en plassengebied. Een grote zilverreiger zoekt rustiger oorden op. Prachtig dit ! De 40 km gaat er alleen vandoor over enkele ‘bumps’ door het bos. We dwarsen een steenweg en trekken dan het open land in, mistbanken en de doorbrekende zon zorgen voor een leuk schouwspel van licht en kleur. Een sluisje loodst ons over de Zuidwillemsvaart en dan stappen we Ruweeuwsels binnen. Hé, dit ken ik van de driedaagse, meer bepaald de dag van Nuenen ! Lopen door het natte gebied. Ad heeft zo zijn eigen invulling van het begrip wandelpad en laat ons horden lopen in het bos. Een brede zandweg langs bebouwing voert ons vervolgens naar de twee koffiewagen. We lopen zo’n 10 minuutjes achter de Bavostappers aan. Kijken regelmatig achterom of we Martin niet zien aankomen, maar voorlopig niemand te zien.

Langs de Deense Hoek zoeken we opnieuw de vaart op. Gaan deze nu over ruime afstand volgen tot bij de Bavaria brouwerij die subtiel geurt naar warm graan. Driekwart langs een rotonde en vervolgens trekken we de polder in. Lange rechte lanen afgezoomd met canadabomen voeren ons langs lege weilanden naar het volgende dorp dat Beek & Donk blijkt te zijn. In de luxueuze kantine van Sparta ’25 laten we ons de snert smaken. Trekken weer verder langs een beek, eerst nog voorbij prachtig kleurende bomen, vervolgens door open grasland. Komen weer bij de vaart uit die we, verdoken in het groen een eind gaan volgen. Wat nu volgt is een afwisseling van bospaden en veldwegen. Een grachtje drijft vol kroos, moet erg gezond water zijn. Er groeien warempel netels op ons pad en dit eind november ! Waar loofbos overgaat in spar wordt de ondergroei van varens vervangen door reeds gelig ogend pijpenstrootje, heerlijk mooi. Schaapsdijk nu, lange rechte wegen tussen weilanden en ingezaaid hooiland. Her en der een boerderij, melkvee. In de verte, rechts van ons ligt een dorp. Denkelijk gaat de route die richting uit, Ad laat ons nog genieten van de volgende bosstrook. Het is er muisstil, je hoort enkel het ritselende blad onder je wandelschoen. Wij vinden het heerlijk zo met z’n tweetjes. Opvallend trouwens hoe vlot Linda loopt, ik moet mijn beste beentjes voorzetten om te volgen. Bij een beekje lopen we een dorp in, Mariahout. Er staat een man met zonnebril op te zwaaien. Onze Peter H. natuurlijk en in de rustpost zit zowaar Martin op zijn gemakje op ons te wachten. Die blijkt ons voorbij gestoomd te zijn bij de voetbalkantine.

We hebben nog zo’n 14 km voor de boeg, die we lekker samen met onze Ollandse maatjes gaan lopen. Vanuit de rustpost zag ik een wandelaarster met rode jas aan een pijl staan morrelen. Ik sla er verder geen acht op. Ad loodst ons langs een prachtig stuk heide bij een langgerekte plas. Even verder volgen we de Boeksche waterloop en wandelen voor de helft rond een enorme kwekerij van aardbeiplanten. Passeren Loek, die wat moeizaam door het zand baggert en duiken de bossen in. Martin verwondert zich over een sparrenbos dat voor de helft uitgekapt is en waarbij men ‘de boel’ niet heeft opgeruimd. Bij de soeppost aangekomen zijn de helpers wel al aan het opruimen. We worden nog wel netjes bediend met warme dranken, het bankje klappen Martin en Linda voor ons terug open. Het moet zowat 15:30 zijn als we terug vertrekken, de Vresselse bossen in.

De lucht voelt plots frisser en vochtiger aan, binnen enkele minuten wandelen we in dichte mist. Een splitsing die ons het bos uitstuurt en dan …geen pijlen meer. Linda en Martin lopen voorop. Samen met Peter bekijk ik de routebeschrijving. We lopen toch juist, wat is dat nou ? Met z’n vieren houden we een korte krijgsraad. Peter wil terugkeren, ik twijfel, het is nog een kleine negen kilometer tot de finish. Martin en Linda zijn gedecideerd, we lopen de route met de tekst in de hand uit, basta ! Martin neemt de leiding en Linda assisteert waar nodig. Ik ben na enkele honderden meter al gerustgesteld, onze Roosendaaler blijkt een ervaren padvinder en spoorzoeker te zijn. Gezwind loopt het duo voor ons uit, met stevige tred door bos en veld. Opvallend hoe makkelijk Linda het tempo van de drie bonken volgt, die heeft een superdag ! Lopen langs de plas van de Moerkuilen en verslikken ons bijna in de route voorbij een kapelletje. Deden de pijlophalers voor ons ook want ze zijn er eentje vergeten. Blauwe paaltjes volgen is het advies van Linda. Een man met hond die uit de tegengestelde richting komt bevestigt wat wij al wisten. De ‘pijlenpakkers’ lopen een eindje voor ons. We wandelen, op advies van de vriendelijke man, even langs de Dommel en vervolgens richting steenweg tot de laatste rust.

Kunnen het niet laten er ons ongenoegen te ventileren. Worden er op gewezen dat we het noodnummer hadden moeten bellen, wat natuurlijk ook waar is. Doen dat dan maar, rijkelijk laat natuurlijk. Het wordt nu stilaan echt donker en we moeten nog zo’n 4 kilometer door bossen en langs plassen stappen. Martin jaagt het ritme de hoogte in, wil hier zo gauw mogelijk weg. De kans om ondermeer over boomwortels te struikelen is met het invallend duister veel te groot. Maar we vechten er ons zonder leerscheuren doorheen, zelfs een donkere strook spar kan ons niet temmen. Zo’n twee kilometer voor de finish komen we twee andere pijlophalers met de fiets tegen. Zij geven ons de ruimte en de geelzwarte kleinoden brengen ons feilloos binnen. Maakten wij ons zorgen over de Bavostappers die nog achterop kwamen, denkelijk liepen zij vanaf de laatste splitsing de kortere, wel nog bepijlde route tot de finish. Ik praat het incident even door met Ad. De helpers maakten de fout niet even binnen te stappen bij de caférust, dan hadden ze meteen kunnen vaststellen dat er nog lopers van de 40 km aanwezig waren. Ook waren zij een halfuurtje te vroeg op pad gegaan. Ja, en hadden wij maar meteen het noodnummer opgeroepen hé. Nu ja, eind goed, al goed, de La Trappe smaakte en wij hebben weer een fijne wandeldag achter de rug. Genoten van het lopen en van elkaar zoals John dat placht te zeggen. Afspraak in Bladel Adje !!

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/201120...

Onze verwachtingen zijn hoog gespannen vandaag. De Zedelgemse tocht schijnt opnieuw terug te grijpen naar het beproefde recept van New Holland enkele jaren geleden. Dat we vanaf Gent de mist overhand zien toenemen deert ons daarbij allerminst. Parkeren doen we in de wijkjes rondom de sporthal, zijn parking staat overvol met koning auto. Na de koffie zoeken we  traditiegetrouw de Vloetemveldzate een eerste keer op. Wijken toch snel af van ‘klassiek’ en moeten zelfs even een drukke steenweg volgen. Worden meteen beloond met het bospark van kasteel (klooster) Ter Loo. Laten onze voeten door de bladerenpracht slepen terwijl we de slingerpaadjes volgen. Pikken terug aan bij de kortere afstanden op de ‘zate’ van daarstraks. Hij voert ons het mistige boerenland in langs een ‘geboortendreef’ vereert met jonge beuk en stille tarmacjes langs boerenerven. Pauzeren doen we een eerste keer in de schaduw van ’t Oosthof in Snellegem.

De langere afstanden lopen voorbij de oude boerderij en stappen verder het dorp en zijn lintbebouwing uit richting E40. Kuieren nog even over een zandpad voor we de brug over de drukke snelweg nemen. Aan de overkant wachten prachtige beukendreven. Eerst door weilanden om ons langzaam van de snelweg te verwijderen, vervolgens de bossen van Beisbroek in. We volgen een stukje van het Planetenpad, afgezoomd met rododendrons. Komen bij de Sterrenwacht uit en onze tweede pauzeplaats, de St-Anna ter Woestijnhoeve, of beter de schuur er van. Een erg aangename, wat donkere ruimte, helemaal passend bij het leuke parkoers  en het mistige, herfstige weer buiten. We hebben het naar onze zin.

Beuk en rododendron loodsen ons na de koffie richting Chartreuzinnenbos. Een open plek met rustende heide zorgt even voor wat afwisseling. In het domein Tudor neemt spar stilaan de bovenhand. Ik herken weer stukken van GR5A, deert niet, dit is een heerlijke wandelomgeving, zelfs in het kille najaar. Lopen als retour deze keer haast het volledige Planetenpad af tot de rustpost. Tijd om de innerlijke mens te versterken met een soepje of een lekker stuk rijsttaart. We hebben nog een strook beukenbos te goed en vervolgens aan zijn rand de Beisbroekdreef richting Varsenare en zijn villawijken in het groen. Moeten bij dezelfde brug de E40 terug over en wandelen door een straat in aanleg opnieuw het boerenland tegemoet. Hebben ruim de tijd vandaag, maken gebruik van elke rustpost dus ook nog eens deze van Snellegem.

Een paar groepjes joggers rennen ons voorbij en wijzen met hun fluovestjes de te volgen weg aan. Door wijk Westhoeke verlaten we het dorp. De Woudweg brengt ons opnieuw in Zedelgem. We dokkeren vrolijk over het kasseitje langs de Vloethemveldhoek, recht de bossen tegemoet. Heerlijk genieten wordt het nu, flanerend over de prachtige rechte dreven van Vloetembos. Snuisterend naar zwammen en paddenstoelen ook, we genieten van een tocht die groeit met de kilometers. Waar we het bos uitlopen wacht het Klytepad, ook en deel van de ‘zate’ van deze morgen. Klokjes in de kerktoren klepperen helder het Vredeslied, het zonnetje vindt dat het tijd is ook even te komen piepen. Onze dag kan niet meer stuk. Zo’n drie kilometer van de finish een laatste halte in het centrum van Zedelgem. We maken onze wandeldag vol langs een molenromp en wijk Westhille. Een preiveld ligt er half en machinaal geoogst bij. In de zaal één bekende figuur : Zottemie … hoeven wij de eerste tien minuten geen woord meer te zeggen ! Kobe aanziet het minzaam en weet haar toch met zachte hand mee naar huis te nemen, er wacht hen nog een avondfeest.

Voor het vertrekken ga ik Wim Verhelst en de parkoersmeester van de dag nog even feliciteren. Dit was een pracht van een wandeltocht en daar kon het donkere, mistige weer niks aan af doen. Niet te veel meer aan sleutelen mannekes, wij zouden hem graag nog een aantal keren lopen, deze parel ! 

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/191120...

De NMBS maakt mij meteen wakker en alert deze morgen. Het boemeltje in Hemiksem heeft 10 minuutjes vertraging, wat haast nooit gebeurt. Weg koffie in Antwerpen-Berchem dus, ik moet er ‘oep Zuid’ al uit om mijn verbinding naar Gent-St-Pieters niet te missen. Mijn favoriete koffieshop blijkt er de handdoek gegooid te hebben, wordt dus een Panoske. De trein naar De Panne heeft ook al 5 minuten vertraging. Ik heb slechts 8 minuten in Deinze tot de bus. Na veel wikken en wegen worden de 5 minuten er 7 en wip ik op de Ronse op het naastgelegen perron. Kost mij een extra lijntje van mijn railpass en drie extra kilometer wandelplezier. Een uur wachttijd in Deinze zie ik echt niet zitten.

2°C lees ik op de thermometer net voorbij het station van Oudenaarde. Ik rep mij door de straatjes van Bevere en moet vervolgens de zachte helling op tot aan de grens met Ooike. Loop mij over het fietspad langs de drukke baan warm in het mistige landschap. Pik roodwit op in de Trompestraat, weg van koning auto. Tarmacjes en onverhard loodsen mij door het stille land, de zichtbaarheid bedraagt geen honderd meter. Koolzaad geurt, fazanten vliegen verschrikt her en der weg. Tegelpaadjes voeren mij naar het prachtige witte kerkje van Moregem. Ben binnen de minuut weer alleen in kale, mistige akkers. Stap voorbij een kapel in het desolate veld en doe door mijn aanwezigheid twee dikbuikige ganzen traag hoogte winnen. Bij het dwarsen van een spoorbaan ga ik even … de mist in. Herstel snel, merktekens zijn pas zichtbaar als ik er haast met mijn neus opsta. De routebeschrijving bewijst nu zijn nut. Kom bij het Oudenaardse Donkmeer uit waar ik alleen maar enkele waterkiekens te zien krijg, zwemmend tegen de oever. De rest ligt verborgen in de erwtensoep. Wilgenpaadjes sturen mij langs weilanden onderaf de spoorbaan naar Bevere en het centrum van Oudenaarde. Heb er zo’n 10 kilometer opzitten, lusje vanaf mijn start eigenlijk. Loop dwars door het centrum en pauzeer op een bankje bij de Schelde, heb honger.

Nevelslierten drijven over de stroom, rivierboten varen af en aan. Ik blijf niet lang zitten, krijg het meteen koud. Mag even stroomopwaarts lopen om te kunnen genieten van de Abdij van Maagdendale en de Pamelekerk. Loop vervolgens een strook van ’t Speibos in. Ben niet helemaal bij de les en drentel wat over en weer door het groen, best aangenaam overigens. Knoop dan toch terug aan met het juiste pad en wandel onderaf de spoorbaan, in het groen, tot Leupegem, zijn St-Ritakapel en een splinternieuwe wandelboom. Deze vertelt mij dat ik net 100 km heb afgelegd vanaf mijn vertrek in Brugge. Achterafjes voeren mij stevig klimmend tot hoog boven de Scheldevallei. Ik verlaat stilaan de bebouwing, volg even een bidweg in de velden bij het toepasselijke Ten Berg. Duik vervolgens opnieuw de heuvel af over een technisch pad tot de Markebeek en even verder de Ladeuzemolen. Krijg deze laatste van op het kasseitje niet te zien, hoor alleen maar het ruisen van het water. Kom opnieuw een wandelboom tegen en stap dorpje Etikhove binnen, stil zoals alle dorpen op deze route blijken te zijn. Loop snel weer tussen weilanden en mag klimmen langs een klaterend beekje, de Bossenaar op. Even wandelend verpozen op het plateau en dan langs een keien- en later graspad de volgende groene vallei tegemoet. Ben duidelijk in de Vlaamse Ardennen, het wandelterrein golft op en neer naar Bosketse. Rond een pracht van een bruine beukenhaag en herken dan de grimmig grijze omgeving. Een vlak pad dat van onverhard overgaat in kassei voert mij naar Louise-Marie. Hier stuurde Etienne, de facteur van Nukerke, mij enkele jaren geleden al eens langs. Ik pauzeer even op het plein bij de kerk, het is klokslag 15:00.

Loop achter de kerk langs recht naar het Muziekbos. Een korte nijdige klim voert mij naar Boekzitting en mijn derde wandelboom van de dag. Hier was ik een paar maanden geleden ook al eens met de GR5A. Loop trouwens opnieuw de Kanarieberg af richting kapel OLV van Lorette, eindelijk vergezelt van een streepje zon. Loop door tot de steenweg Ronse – Zottegem, randje Ellezelles, stap Wallonië binnen. Een pittig lange klim meteen door weilanden met nog wat kouwelijke runderen. Moet gewoon een heuvelrug over en duik meteen naar de volgende vallei. Kom uit bij een oude spoorwegbedding, nu een diep holle weg. Heerlijk wandelen is het hier. Klim enkele trapjes op tot bij een slordig onderhouden boerenhof en raak dan in de war. De tekst maant mij aan weg te lopen van de spoorweg, de merktekens sturen er mij terug naartoe. Na wat verkenning in beide richtingen besluit ik roodwit te volgen, de routebeschrijving gaat in de rugzak. Geniet zalig van deze brede wandelweg bij valavond. Stilaan loopt hij gelijk en zelfs hoger dan het omringende land. Krijg toch nog een klim te verwerken over een graspad tot de kim van de zuidelijke heuvel. Er komt een windmolen in zicht, daar moet ik naartoe. Verweerde tarmacjes sturen mij naar de Moulin du Cat Sauvage, mijn eindpunt voor vandaag. Ik heb geluk, busje van TEC komt zo, moet ik niet te voet tot station Ronse.

De trein zal helaas net weg zijn, uurtje wachten dus en tijd genoeg voor een portie lekkere frietjes in de mooie ruime zaak op de hoek. Mijn terugreis verloopt verder zonder verhaal. Jammer van de mistige dag, hopelijk volgende week beter dan wandel ik verder tot Ath.  

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/161120...

Ik kan het haast niet geloven ! Linda ziet de ‘plat de résistance’ op de flanken van de Rodeberg best zitten. Gilbert en kompanen, here we come ! De weergoden zijn ons deze zondagochtend ook al goed gezind. Erwtensoep van Antwerpen tot Gent maar daarna steeds zonniger. De Klijte is nauwelijks een paar straten groot en dus parkeren we netjes aan de rand van de steenweg die van Dikkebus komt. In de startzaal komen we tot onze verassing naamgenoten uit Halen tegen. Die komen vast ook de conditie testen ! Uiteraard mogen ‘De Hondjes’ ook niet ontbreken en last but not least onze eigen IJsetrippers op busuitstap.

Moet het gezegd worden dat we moeilijk op gang geraken. Gilbert stuurt ons achteraf de zaal voor het opwarmertje. Een fraai uitzicht over het licht benevelde boerenland richting Ieper. Zelf mogen we het eerste vals plat overwinnen tussen de koetjes en de keuterboerderijtjes. Hogerop naar de steenweg een eerste spruitenveld en de eerste wijnranken. We draaien rond de Scherpenberg, de prachtige kerktoren van Loker komt in zicht. Nog wat vroeg om te gaan rusten en dus stuurt de Hellegatstraat ons richting flanken van de Rodeberg. Vettige paadjes worden even ons deel, een bosstrookje ook en een nijdig klimmetje tot ‘de Kosmos’. Terug naar de zuidflank van het Heuvelland nu en gezellig keuvelend met Josée en Paul richting Lokerse rustpost, onder de toren.

Na de koffie ontsnappen we algauw aan de drukte, gaan ons lusje Loker – Loker lopen. Even de spiertjes terug losschudden op een rustig tarmacje en dan een bosje in, nogal trapperig. Gaan lekker spelen in de Douvevallei en zijn groene omgeving. Klimmen zachtjes naar de stoeltjeslift en genieten van het mooie geel van verwelkende druivenbladeren. Met een fraai, zij het nog steeds nevelig vergezicht in noordelijke richting, wandelen we rond een veld richting Westouter. Aan de rand van het dorp gaan we het ezelspad op, klimmen geblazen richting Baneberg. Eens te meer moet ik vaststellen dat Linda haar beste berggeit pootjes heeft teruggevonden. Ze kijkt regelmatig achterom om de schade op te meten en binnen de perken te houden. Gilbert stoeit intussen verder met golvende paadjes. Toont ons even Loker en de achterliggende Kemmelberg en stuurt ons dan voorbij de Lijstermolen opnieuw de steenweg over. Er gaat mij een lichtje branden ! Technisch nu, de afdaling van de Rodeberg over een pad doorspekt met boomwortels. Linda ontwijkt de gladde vlonders in het dal van het Hellegat. We zijn er, kirt ze vrolijk. We kijken tegen een muur aan, de gevreesde trappen van de Rodeberg. Ik knipper met de ogen. Smurfin hijst zich naar boven als een jonge gems, het lijkt wel of ze dit alle dagen doet. Als je dat terug kan na twee jaar kommer en kwel, moet een zalig gevoel zijn. Ik hijs mij in drie keer naar boven, puffend, hijgend en zwetend. Geniet nochtans evenzeer van het gebodene. Voorbij cafeetje Nachtegael een pracht van een uitzicht dat ver voorbij Dranouter strekt. Een holle weg brengt ons terug bij de samenkomst van alle afstanden en we stappen opnieuw naar Loker.

Nog steeds heerst er een drukte van belang. Helpers hebben ondermeer al 70 liter soep aan de wandelaar gebracht en het is nauwelijks 13:00 ! We verlaten Loker langs Huize Godtschalk met een prachtig uitzicht op Kemmel- en Monteberg. Draaien een lusje door de velden en bereiken de steenweg naar Dranouter terug bij het Locre No. 10 Cemetery. De langere afstanden trekken er op uit, de bosjes van Eeuwenhout in. Zakken een verdieping lager en zoeken door de akkers de steenweg Loker – Belle op. Keren op onze stappen terug waar de boer machinaal zijn spruiten oogst. Richting Koudekotstraat en de festivalweiden gaat het nu. De Victoriastraat laat ons nog even in het zweet komen en dan is het tijd voor een terrasje. Niet te geloven dat iedereen buiten in het zonnetje zit te genieten zo half november. En dan … binnen de vijf minuten wordt de zon verduisterd door snelvliedende wolkenvelden. Het is plotsklaps vijf graden frisser. Wat kan de natuur toch rare bokkensprongen maken ! 

Wij hebben nog ruim een uur wandelen voor de boeg. Lopen voorbij d’Oventote, die op wat broodjes na uitverkocht is. Zetten de afdaling in richting Monteberg. Gilbert stuurt ons Domein Kemmel in langs dat prachtige graspad waar meidoorn een heuse erehaag vormt voor de wandelaar. Zoals ik het verhoopte mogen we parallel met de heuvels over het graspad kuieren tot de Koenraadstraat. Het is hier nog behoorlijk druk. Deelnemers aan de tocht vermengen zich met toeristen die genieten van het lange weekend. Langzaam maar zeker klimmen we tot de hoogte van de Scherpenberg. Tarmacjes van o.a. Bruloze loodsen ons terug een verdieping lager, steeds met de Kemmelberg als een donkere schim op de achtergrond. Nog één keer persen we de ‘jus’ uit de benen voor de Zavelaarstraat. Gezwind bedwingen we deze toch wel stevige kastaar, het was ooit anders. Net na berggeit bereik ik de top, want traditie moet er zijn. We rollen de zaal binnen na de IJsetrippers uitgezwaaid te hebben. Linda en Patje (Halen) zitten er nog en dus …sluiten we de tent na genoten te hebben van die lekkere Keizer Karel.

Het is druk op de terugweg, het weekendtoerisme doet het goed dankzij dit werkelijk schitterende najaar. Aandachtig rijdend zitten wij stilletjes na te genieten. Linda heeft het gevoel terug te zijn thuis gekomen. Een tocht van Gilbert en zijn Heuvllandstappers nog eens uitwandelen zonder problemen aan lijf en leden, daar droomde ze al lang van. Het was weer ‘top’ mannekes en …nu wij er de tijd niet voor hadden hebben we onze naamgenoten Sint-Hubertus aanbevolen !

FOTOREEKS

https://picasaweb.google.com/102282674505838562948/131120...